Prezentacja programu PowerPoint

Wyższa Szkoła Bankowa

W Toruniu

KULTUROWE UWARUNKOWANIA

KOMUNIKACJI

cz. IV

dr Barbara Bielicka

b2b2@poczta.onet.pl

Toruń 2010

„Wielki podział” kultur

Kultury protransakcyjne

skandynawskie i inne germańskie kraje europejskie

kraje Ameryki Północnej

Australia i Nowa Zelandia

Kultury umiarkowanie protransakcyjne

Wielka Brytania

Republika Południowej Afryki

romańskie kraje europejskie

kraje środkowo- i wschodnioeuropejskie

Chile, południowa Brazylia, północny Meksyk

Hongkong, Singapur

Kultury propartnerskie

świat arabski

większość krajów afrykańskich, latynoamerykańskich i azjatyckich

Położenie kultur w skali kontekstu sposobu komunikowania się

wg Edwarda Halla

–

Daleki Wschód

–

kraje arabskie

–

kraje śródziemnomorskie

–

kraje Czarnej Afryki

–

Ameryka Południowa

–

Europa Środkowo-Wschodnia

–

Australia

–

Ameryka Północna

–

Skandynawia

–

Niemcy

–

Szwajcaria

WYSOKI KONTEKST

NISKI KONTEKST

Cechy komunikowania się w kulturach

niskokontekstowych

- zorientowanie na bezpośredni, jasny i precyzyjny przekaz słowny;

- nie zwraca się szczególnej uwagi na elementy pozawerbalne, sytuacyjne

i okolicznościowe;

- wymaga się uszczegółowienia tła i źródła informacji;

- występuje tendencja do segmentowania i organizowania informacji;

- przekazuje i dawkuje informację zgodnie z potrzebami;

- oczekuje wyraźnych instrukcji od osoby kompetentnej i zorientowanej

w sprawie.

Cechy komunikowania się w kulturach

wysokokontekstowych

- komunikowanie nie polega tak bardzo na przekazie werbalnym, a koncen-

truje się na sugerowanych czy implikowanych przez kontekst zasobach

informacji;

- preferuje komunikowanie niewerbalne; gesty, mimikę i okoliczności;

- wykorzystuje kontekst sytuacyjny i obyczajowy jako źródło informacji;

- znaczące są takie elementy, jak kto, kiedy i w jakim kontekście

wypowiedział pewne słowa, co pozwala wyciągać daleko idące wnioski co

do znaczenia przekazu;

- korzysta się z rozwiniętych sieci informacyjnych i kontaktów;

- przyzwyczajenie do wtrętów, przerywania i dygresji w trakcie komuni-

kowania;

Wybrane orientacje kulturowe

Autorzy

Kryterium podziału

Orientacje kulturowe

F. Trompenaars,

Ch. Hampden-

Turner

- Stosunek do jednostki

i grupy,

- Sposób zachowania,

- Sposób wyznaczania

statusu społecznego,

- Stosunek do czasu,

Indywidualizm/kolektywizm.

Powściągliwość/emocjonalność.

Osiąganie statusu/przypisywanie

statusu.

Orientacja na

przyszłość/teraźniejszość/przeszłość.

Orientacja sekwencyjna (kultury

linearne)/orientacja synchroniczna

(kultury nielinearne)

Wybrane orientacje kulturowe

(c.d.)

Autorzy

Kryterium podziału

Orientacje kulturowe

K. Klickhohn,
F.L. Strodtbeck

E.T. Hall

- Stosunek do czasu,

- Stosunek do czasu,
- Kontekst,
- Przestrzeń,

Orientacja na

przyszłość/teraźniejszość/przeszłość.

Monochroniczność/polichroniczność.
Niskokontekstowość/wysokokontekstowość.
Intymna, osobista, społeczna, publiczna.

Wybrane orientacje kulturowe

(c.d.)

Autorzy

Kryterium podziału

Orientacje kulturowe

R.R. Gesteland

- Sposób zachowania,
- Stosunek do konwenansów,

hierarchii, okazywania

szacunku,
- Stosunek do obcych,
- Stosunek do czasu,

Ekspresyjność/powściągliwość.
Ceremonialność/bezceremonialność.

Protransakcyjność/propartnerskość.
Monochroniczność/polichroniczność.

Wybrane orientacje kulturowe

(c.d.)

Autorzy

Kryterium podziału

Orientacje kulturowe

G. Hofstede

- Stosunek do jednostki i grupy,
- Stosunek do hierarchii,
- Stosunek do nowych sytuacji,
- Zorientowanie na cele,

Indywidualizm/kolektywizm
Dystans do władzy (mały-duży)
Unikanie niepewności (małe-duże)
Krótkoterminowe/długoterminowe

Cechy kultury świata biznesu

(wg R. Gestelanda)

Kultury propartnerskie

 przedstawiciele organizacji nie są skłonni do kontaktów z nieznanymi

firmami,

 kontakty nawiązywane są poprzez pośredników lub formalne sytuacje

(targi, konferencje itp.),

 preferuje się mało otwarty - kontekstowy - sposób wyrażania,

 dużo czasu poświęca się na stworzenie przyjacielskiej atmosfery,

będącej wartością samą w sobie,

 wymagana jest duża liczba kontaktów,

 wszelkie nieporozumienia rozwiązuje się zazwyczaj w ramach wzajem-

nych relacji bez odwoływania się do formalnych zapisów;

Cechy kultury świata biznesu

(c.d.)

(wg R. Gestelanda)

Kultury protransakcyjne

 panuje duża otwartość na kontakty z nieznanymi firmami,

 referencje nie są warunkiem koniecznym w nawiązywaniu współpracy,

 kładzie się duży nacisk na konkret i szybki czas załatwienia kontraktów,

 dalsze kontakty odbywają się za pomocą mediów,

 ewentualne spory rozstrzygają prawnicy w oparciu o zawarte umowy.

Cechy kultury świata biznesu

(c.d.)

(wg R. Gestelanda)

Kultury ceremonialne i hierarchiczne

 ceremoniał jest istotną formułą okazywania respektu,

 ceni się różnice w statusie społecznym i zawodowym,

 we wzajemnych kontaktach przestrzega się zwracania po nazwisku

z jednoczesnym podaniem stanowiska służbowego,

 przywiązuje się ogromną wagę do rytuałów, np. wymiana wizytówek,

ubiór.

Cechy kultury świata biznesu

(c.d.)

(wg R. Gestelanda)

Kultury nieceremonialne i egalitarne

 przedstawiciele tego typu organizacji nie postrzegają odstępstw od

rytuału jako zniewagi czy obrazy,

 sytuacje, w których dominują relacje hierarchiczne są dla nich mocno

krępujące;

Cechy kultury świata biznesu

(c.d.)

(wg R. Gestelanda)

Kultury polichroniczne
 większy nacisk kładzie się na dobre stosunki międzyludzkie niż na

kwestie przestrzegania wcześniej ustalonych reguł - czasu, harmono-

gramu prac;

Kultury monochroniczne
 przedstawicieli tego typu organizacji zwykło określać się mianem

pedantów - punktualność i przestrzeganie harmonogramu jest rzeczą

„świętą”;

Cechy kultury świata biznesu

(c.d.)

(wg R. Gestelanda)

Kultury powściągliwe
 osoby wywodzące się z tej kultury zwykle mówią nieco ciszej, do

minimum ograniczają gestykulację oraz unikają intensywnego kontaktu

wzrokowego;

Kultury ekspresyjne
 tego typu kultura stanowi przeciwieństwo poprzedniej - duża zmienność

intonacji głosu, rozbudowana gestykulacja, ekspresyjne reakcje na

sytuacje.

Wartości wymiarów kultury według Hofstede’a (Europa)

Kraje

Indywidualizm

i kolektywizm

Dystans

władzy

Unikanie

niepewności

Męskość

i kobiecość

Austria

Belgia

Dania

Finlandia

Francja

Grecja

Hiszpania

Holandia

Irlandia

Niemcy

Norwegia

Portugalia

Szwajcaria

Szwecja

Wielka Brytania

Włochy

112

104

Podejścia stosowane przez Europejczyków w czasie rozwiązywania problemów

i negocjacji:

1. Teutońskie (Niemcy, kraje północnej i centralnej Europy). Wysoce

legalistyczne, zaczynające się od wniosku, opierające się na wspierających

punktach i powracające do wniosku (conclusion).

2. Romańskie (Francja, kraje śródziemnomorskie, Europa południowo-

wschodnia). Wysoce formalistyczne lub arystotelesowsko-kartezjańskie,

zaczynające się od wstępu (często teoretycznego), poprzez argumentację,

oparte przynajmniej na dwóch lub trzech podpunktach, z których każdy

ma swoje podpunkty (dwa lub trzy) i wniosek ostateczny.

3. Anglosaksońskie (Wielka Brytania). Przeważnie inferencyjne, zaczynają-

ce się od konkretu lub praktycznej obserwacji i postępujące bezpośrednio

do „logicznie wywiedzionego” wniosku.

Document Outline