Wyższa Szkoła Bankowa 

W Toruniu 

 

 

 

 

 

 

 

 

 KULTUROWE  UWARUNKOWANIA 

KOMUNIKACJI   

cz. III 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                            dr  Barbara  Bielicka 

                                                                                                    

 

 

b2b2@poczta.onet.pl

                                                                                                                    

 

 

Toruń  2010 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

 

 Wymiar ten opisuje dwa przeciwstawne bieguny zachowań społecznych: 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 W tym wymiarze kraje niemieckojęzyczne ukazują się raczej jako męskie,  

 

 Hiszpania, mimo folkloru macho, jawi się jako kobieta.  

 

 

 

 

- rywalizacja,  

- osiągnięcia,  
- „pokazywanie się”, 

- relacje międzyludzkie 

-  nacisk na jakość życia 

bardziej niż na dobra 
materialne 

 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)   

 

 Organizacje,  w  których  dominują  wartości  męskie,  charakteryzuje 

nastawienie  na  karierę  w  organizacji,  na  indywidualizm  w  osiąganiu 
celów, upodabnianie się zachowań kobiet na wysokich stanowiskach do 
zachowań  mężczyzn,  duże  napięcie  i  nastawienie  na  rywalizację, 
nastawienie  na  przedsiębiorczość,  zaradność,  pomysłowość,  raczej 
autokratyczny styl kierowania. 

 
 

 

 

 

 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)   

 

 

 Organizacje, które cechują się wartościami kobiecymi, są nastawione na 

stosunki społeczne w organizacji, występuje w nich partycypacyjny styl 
kierowania, słaba rywalizacja, brak presji na robienie kariery, nastawienie 
na integrację pracowników. 

 

 

 

 

 

 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)  

 

 Obecność w firmie zbyt silnych wartości męskich może wywoływać wiele 

niepożądanych zjawisk organizacyjnych, a mianowicie: 

 

- nadmierną rywalizację, prowadzącą do powstawania silnych ośrodków 

nacisku wewnątrz firmy; 

 

- zbyt wielkie pragnienie znalezienia wyjaśnienia istniejących problemów 

i odpowiedzi na wszystkie pytania, co powstrzymuje proces 
wprowadzania nowych rozwiązań; 

 
 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)   

 

- silne poczucie niezależności u wielu menedżerów może sprawiać 

wrażenie siły i zaradności, ale prowadzi prosto do tendencji „zrób to 
sam” i niechęci do przyjmowania pomocy od innych pracowników; 

 

- zdecydowanie i determinacja mogą być niezbędne w sytuacji, gdy 

„wszystko się wali”, jednak mogą ograniczać indywidualną skłonność 
do wysłuchania cudzych opinii oraz zmniejszać tolerancję na 
zachowania innych pracowników; 

 

- duży nacisk na zdyscyplinowanie prowadzi do powstrzymywania 

eksperymentów, a w konsekwencji ogranicza indywidualne uczenie się   
i rozwój pracowników. 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)  

 

 

Bardziej niż kiedykolwiek zaczynają mieć znaczenie wypracowanie i lansowa-
nie  określonych  wartości, tak  aby zapewnić równowagę między wartościami 
męskimi  i  kobiecymi.  W  tym  celu  powinny  być  przestrzegane  następujące 
zasady: 
 

 Szeroka wymiana koncepcji i poglądów; należy oczekiwać od kierowni-

ków, aby dzielili się z pracownikami swoimi pomysłami i informacjami.  

 
 
 

 

 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)   

 

 

 Szczere i gorące spory z kolegami w pracy; jest to  dobra okazja do 

wyrażenia  własnych  opinii,  do  obrony  własnych  racji  i  osiągnięcia 
prawdziwej zgody.  

 
 
 
 
 

 

 

 

 

 

KOBIECOŚĆ I MĘSKOŚĆ 

(c.d.)  

 

 

 Akceptacja  porażki,  a  nawet  kompletnego  fiaska  jako  normalnego 

elementu  drogi  do  sukcesu.  Obecnie  rzadko  można  doświadczyć 
„poczucia  pełnego  sukcesu”.  Ze  względu  na  zmienne  wymagania 
rzeczywistości  wszystko  ulega  zmianom  i  często  zdarzają  się  pomyłki        
i błędy. Sygnalizują one, że firma stara się być twórcza i ciągle robi coś 
nowego. Stanowi to niezbędną część drogi do sukcesu. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Język kobiet:  

ludzka bliskość jest kluczem do świata relacji, którego 

celem jest zgodność i minimalizacja różnic.  

 

 

 Język mężczyzn:  

niezależność jest kluczem do świata zorientowanego na 

status.  Wydawać  rozkazy  lub  je  wypełniać  -  oto 

realizacja reguł hierarchii. 

 

 

 

 

 

 

 

Różnice w sposobie komunikowania się między mężczyzną i kobietą 

 

1.  Mężczyznom bardziej zależy na przekazywaniu informacji. 

 

2.  Dla mężczyzn najważniejsze są fakty, liczby, rezultaty. 

 

3.  Mężczyźni  i  kobiety  różnie  kodują  swoje  komunikaty.  Dlatego  często 

dochodzi do nieporozumień. 

 

4.  Mężczyźni nie rezygnują w konfliktach ze swoich racji. 

 

5.  Mężczyźni nie potrafią przegrywać. Przeżywając swoją porażkę kierują 

swoją  agresję  na  zewnątrz,  przeciwko  innym,  kobiety  w  sytuacjach 

porażki zaczynają wątpić w siebie. 

 

 

 

 

 

 

 

Różnice w sposobie komunikowania się między mężczyzną i kobietą 

(c.d.)

 

 

6.  Kobietom bardziej zależy na właściwym stosunku do rozmówcy. 

7.  Kobiety są bardziej wrażliwe na krytykę. 

8.  Kobiety preferują komunikację partnerską, opartą na równouprawnieniu. 

9.  Dla kobiet bardziej istotna jest przyjemna atmosfera rozmowy. 

10. Kobiety są bardziej skłonne do negocjacji niż mężczyźni. Bardziej zależy im na 

osiągnięciu kompromisu niż na przeforsowaniu swoich racji. 

 
 
 

 

 

 

 

         Każdy komunikat składa się z czterech poziomów:  

 

 poziomu rzeczowego, 

 poziomu ekspresji „ja”, 

 poziomu apelu, 

 poziomu relacji rozmówców. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Płaszczyzna  rzeczowa 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Tomasz 

wczoraj 

był znowu 

na 

dyskotece” 

U

ch

o 

ot

w

ar

te

 

na

 in

fo

rm

ac

ję

 

rz

ec

zo

w

ą 

Adresat 

Słuchający 

„Ach tak ? 

Dziękuję, że zwróciłeś 

mi na to uwagę. 

Nie wiedziałam o tym”. 

Nadawca 

Odbiorca 

 

Płaszczyzna ujawniająca uczucia osoby mówiącej (ekspresja „ja”) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Tomasz 

wczoraj 

był znowu 

na 

dyskotece” 

U

ch

o 

ot

w

ar

te

 n

a 

in

fo

rm

a-

cj

ę 

uj

aw

ni

aj

ąc

ą 

uc

zu

ci

a 

 

m

ów

ią

ce

go

 

Adresat 

Słuchający 

 

„Co jest? 

Jesteś zły? 

Co ci to przeszkadza?” 

Nadawca 

Odbiorca 

 

Apel 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Tomasz 

wczoraj 

był znowu 

na 

dyskotece” 

U

ch

o 

ot

w

ar

te

 

na

 a

pe

l 

Adresat 

Słuchający 

„Dlaczego zawsze ja 

mam z nim przeprowa-

dzać rozmowę? 

Ty też możesz raz coś 

zrobić”. 

Nadawca 

Odbiorca 

 

Płaszczyzna relacji rozmówców 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

„Tomasz 

wczoraj 

był znowu 

na 

dyskotece” 

U

ch

o 

ot

w

ar

te

 

na

 in

fo

rm

ac

ję

 

o 

re

la

cj

i 

Adresat 

Słuchający 

 

„Czemu znów 

krytykujesz mój sposób 

wychowania”. 

Nadawca 

Odbiorca 

 

Kobiety twierdzą, że mężczyźni mówią: 

 głośno, 
 tonem dominującym, 
 agresywnie, 
 bardziej bezpośrednio, 
 prościej, 
 niewyczerpująco, 
 dłużej, 
 częściej przerywając, 
 mniej emocjonalnie, 
 krótszymi zdaniami, 
 pewniej, nawet gdy nie mają racji, 
 używając częściej trybu rozkazującego i oznajmującego, 
 w sposób tworzący hierarchię. 

 

Kobiety twierdzą, że kobiety mówią: 

 w sposób bardziej nieprzemyślany, 

 chaotycznie, 

 w sposób umożliwiający zbliżenie z rozmówcą, 

 pasywnie, 

 ostrożniej, 

 stosując częściej zwroty typu „być może”, „właściwie”, „propo-

nowałabym”, odbierając sobie tym samym siłę przekonywania, 

 ciszej, w wyższej tonacji, 

 bardziej otwarcie, 

 uprzejmiej, 

 inaczej rozpoczynając rozmowę, 

 zwracając uwagę na różne aspekty tematu, 

 używając częściej trybu przypuszczającego, 

 nie unikając pytań zwrotnych, 

 szukając potwierdzenia u rozmówcy, 

 raczej powściągliwie, 

 

Kobiety twierdzą, że kobiety mówią: 

(c.d.) 

 

 zadając więcej pytań, 

 w sposób zamierzenie nieprecyzyjny, 

 bardziej afirmatywnie, 

 bez chowania się za rzeczowością, 

 wyrażając się w sposób łagodniejszy, bardziej dziecinny, bar 

dziej wyważony, 

 uwzględniając zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty 

problemu, 

 ujmując problem całościowo, 

 w sposób bardziej emocjonalny, 

 formułując swe oceny i poglądy w sposób ułatwiający innym 

zaprezentowanie przeciwnego stanowiska, 

 z większą rezerwą, 

 bez cienia dominacji, 

 w sposób pozwalający łatwiej nawiązać komunikacje, 

 z mniejszą liczbą wtrąceń, 

 a poza tym są lepszymi słuchaczami... 

Główne różnice między mężczyznami i kobietami w komunikowaniu 

 

1. Kobiety i mężczyźni rozmawiając, stawiają sobie różne cele: 

 kobiety  mają  na  względzie  całość  przekazu,  zależy  im  na  podaniu 

informacji, ale również na interakcji, 

 

 mężczyznom zależy głównie na przekazaniu informacji. 

 

2. Kobiety mówią  językiem,  który kształtuje więzi, wzmacnia bliskość oraz 

akceptację. 

     Mężczyźni mówią językiem zorientowanym na status i władzę. 

 

3. Kobiety muszą najpierw zaspokoić potrzebę potwierdzenia własnej osobo-

wości  i  pewności  w  relacji  z  rozmówcą,  zanim  zechcą  i  będą  w  stanie 

poruszyć  właściwy  temat  rozmowy  Ta  potrzeba  jest  zasadniczo  obca 

językowi mężczyzn. 

 

4. Mężczyźni pragną przede wszystkim rozwiązań i dopiero potem zwracają 

uwagę na relacje. Poczucie bliskości osiągają zatem poprzez wspólną spra-

wę i dzięki niej (rozwiązanie, wynik, sukces). 

 

 

 

Główne różnice między mężczyznami i kobietami w komunikowaniu 

(c.d.) 

 

5. Mężczyźni mogą z powodzeniem uczestniczyć w asymetrycznej komunika-

cji, jeżeli tylko status każdego z partnerów został określony i przyjęty. Jeśli 

status  jest  niepewny,  wtedy  walczą  o  pozycje.  Brak  akceptacji  pozycji 

wywołuje  dalszą  rywalizację,  która  przenosi  się  na  poszczególne  działy 

przedsiębiorstwa. 

 

6. Kobiety najlepiej porozumiewają się w warunkach komunikacji symetrycz-

nej.  Ich  styl  wyznaczają:  uwrażliwienie  na  relacje  z  zespołem  i  chęć 

kooperacji,  które  stają  się  zarzewiem  i  motorem  rozwijającej  się  kultury 

pracy zespołowej i innych form współpracy. 

 

7. Tam,  gdzie  chodzi  wyłącznie  o  walkę,  styl  komunikowania  się  kobiet 

zasadniczo  nie  zdaje  egzaminu.  We  wszystkich  innych  formach  funkcjo-

nowania przedsiębiorstw i ludzkiej współpracy kobiecy styl komunikowania 

się jest nieodzownym uzupełnieniem stylu mężczyzn i ma wielkie znaczenie 

dla egzystencji firmy.