• Po przeprowadzeniu tych dość skomplikowanych czynności przy nor­malnym oświetleniu i temperaturze, trzeba było praktycznie stwier­dzić zachowywanie się .średniego punktu trafienia w różnych warun­kach atmosferycznych.

• Po -ustaleniu doborów punktów celowania przy jednym celowniku (bo na jego zmianę nie ma. czasu) nawet w najgorszych warunkach atmo­sferycznych, do każdego celu na różne odległości, przystępowałem do wypracowywania na czas poszczególnych elementów technicznych, łą­cząc je potem w całość.

• . Kilkanaście minut przed strzelaniem, po dokładnym przeczyszczeniu

lufy starałem się oddać 2—3 strzały do kulochwytu. Robiłem to po to, aby spalić resztki oleju, zawsze pozostającego po wyczyszczeniu i rozgrzać lufę.

• Pozostałą, odpowiednią ilość uprzednio przekalibrowanej i przeważo­nej amunicji (o spłonkach niewklęśniętych do dna łusek) odliczałem, naoliwiałem i układałem do „łódek”.

• Ostatnie czynności przed strzelaniem to analizowanie istniejących wa­runków atmosferycznych i ich wpływu na średnie punkty trafienia (uprzednio dokładnie określone podczas treningów) — i odpowiednio do tego — decydowanie o ewentualnych poprawkach w doborze punk­tów celowania.

• W trakcie strzelania zwracałem dużą uwagę na odchylanie górnej czę­ści policzka od kolby na taką tylko odległość, na jaką pozwalał co­fający się podczas przeładowywania broni zamek, zachowując nie­zmiennie tę samą postawę strzelecką i nie odrywając od kolby prawej strony brody.

• Strzelania szybkie z długiej broni wojskowej wykonywałem z postawy leżącej z podpórką lub stojącej, przy czym kolbę trzymałem lewą ręką, między palcem wielkim a wskazującym.

A oto przykład z osobistych doświadczeń. Pewnego razu zostałem wyzna­czony do przeprowadzenia na poligonie pokazu szybkiego strzelania do figur bojowych. Czas na przygotowanie się do pokazu wynosił zaledwie trzy doby, co powodowało ogromne napięcie, nerwowe i złe samopoczucie. Byłem młody, ambitny i obawiałem się kompromitacji.

Założenie pokazu było następujące. Niezniszczalne moje stanowisko og­niowe, Cztery karabiny wojskowe do dyspozycji (na moje żądanie ze względu na przewidywane' rozgrzanie się luf i ewentualne zmiany bali­styczne). Jeden kb — przestrzelany na odległość 700—1000 m, drugi od 500 do 700 m, trzeci od 300 do 500 m i czwarty — do 300 metrów. Ilość amunicji — nielimitowana. Nieprzyjaciel w sile kompanii piechoty liczącej 100 ludzi naciera z odległości 1000 metrów — skokami (zmianami stano­wisk ogniowych). Każdy nieprzyjacielski żołnierz wykonuje następujące działania: wybór następnego stanowiska ogniowego, drogę dojścia do nie­go, podział tej drogi na poszczególne odcinki i sposób ich pokonania, A więc cele ukazują się na określony czas. Szerokość nacierającej kompa­nii npl — około 500 m, lecz „kształt” natarcia bardzo korzystny. Był to