plik

Rozdział pierwszy

Neferet

Odbicie  przeszłości,  które  nagle  pojawiło  się  w
mistycznym  lustrze  Zoey  Redbird  było  okropnym
przypomnieniem śmierci niewinności Neferet. To było
tak  nieoczekiwane  dla  Neferet  zobaczyć  ponownie
siebie,  jako  złamaną,  pobitą  dziewczynę,  że  jej
wspomnienia  roztrzaskały  się  narażając  ją  na  atak
stworzenia,  które  było  jej  naczyniem.  Aurox  pokonał
ją,  ugodził  i  cisnął  z  balkonu  penthouse.  Kiedy
uderzyła  o  chodnik  poniżej,  Neferet  –  Wyższa
Kapłanka  Nyx,  rzeczywiście  umarła.  Jej  śmiertelne
serce przestało bić, dusza uniosła się a nieśmiertelna
energia,  która  uczyniła  z  niej  Królową  Tsi  Sgili,
przejęła  jej  ducha  i  rozpuściła  jej  połamane  ciało  i
życie… życie.

Masa Ciemności i ducha zagnieżdżone razem, wtopiło
się  w  ziemnie,  czekając,  czekając,  przeżywając,
podczas,  w  czasie,  gdy  świadomość  Tsi  Sigili
zacierała się w dalszym ciągu.

Naruszona  dziewczyna  z lustra ożywiła wspomnienia,
które,  jak  wierzyła  Neferet,  były  od  dawna  martwe…
pogrzebane… zapomniane.

Przeszłość powróciła z zdwojoną siłą, z którą nie była
przygotowana,

walczyć.

Ożyła

ponownie

przeszłość, którą Neferet zabiła.

Neferet pamiętała. Była kiedyś córką. Była kiedyś
Emilią

Whelier.

Była

kiedyś

bezbronnym,

zdesperowanym dzieckiem, którego ludzki mężczyzna
zamiast być bohaterem molestował ją, używał i
naruszał.

Odbicie Emily błysnęło zastępując wszystkie dekady
władzy i siły, z których ulepiła mur, odgradzając się od
naruszonej i zamordowanej niewinności.

Odeszła  potężna  wampirzyca,  Wysoka  Kapłanka.
Pozostała  tylko  Emily,  patrząca  na  zrujnowane
dzieciństwo. To była Emily, którą ugodził Aurox i rzucił
na  samotny  chodnik  przed  Hotelem  Mayo.  To  była
Emily, która związana z Neferet umarła.

Tylko duch Królowej Tsi Sgili przetrwał.

Połamane  ciało,  rozbity  umysł,  nieśmiertelna  energia
Neferet,  jej  świadomość  unosząca  się  na  krawędzi
rozpadu.  Pocieszające  nici  Ciemności  otoczyły  ją  i
wzmocniły,  zmieniając  na  podobieństwo  owadów,  w

cienie,  następnie  w  mgłę.  Duch  Tsi  Sgili  upijał  się
nocą i wymiotował dniem – pogrążając się w systemie
kanalizacji  centrum  Tulsy  i  poruszając  się  powolnie,
lecz  nieuchronnie  w  kierunku  jednego  celu  –  by
znaleźć  coś,  co  pozwoliłoby  jej  stać  się  całością
ponownie.

Duch Tsi Sgili był świadomy, gdy przekroczył granicę
między  miastem  a  miejscem,  którą  znał  najlepiej.
Miejsce,  które  bezcielesny  duch  uznawał,  ponieważ
przebywał  tam  od  tak  wielu  lat.  Wkroczyła  do  Domu
Nocy w formie gęstej, szarej mgły. Płynęła z cienia do
cienia,  wchłaniając  znajome  uczucie.  Gdy  dotarła  do
świątyni  w  sercu  szkoły,  widomo  cofnęło  się,  choć
mgła i cień, nie potrafił przecież odczuć bólu, tak jak
nie  może  odczuwać  przyjemności.  Złowroga  energia
Tsi Sgili cofnął się odruchowo, podobnie jak oderwane
żabie udko w odpowiedzi na gorącą patelnie.

To było tak niezamierzone drgnięcie, że zmieniła kurs,
dryfując do miejsca mocy, które wyczuła. Tsi Sgili nie
mogła rozpoznać bólu, czy przyjemności, ale to, co
wyczuwała Neferet, była moc. Ona zawsze wyczuwała
moc.

lepkie

krople

wilgotnego

paliwa

wydobywające  się  z  otworu  ziemi.  Wchłaniała
pogrzebaną  energię  wokół  niej,  i  przez  to  zwróciła
uwagę na upiorne pozostałości tego, co z niej zostało.

Tsi Sgili może pozostać taka – bez formy, bez twarzy,
po prostu istniejąc. Śmierć nie zmieniła jej podejścia.

Jak  niewidoczny  wiatr przesuwał chmury w kierunku
słońca,  tak  śmierć  pozostawała  niewidoczna,  jednak
Tsi  Sgili  poczuła  jej  muśnięcie,  nim  zapoczątkowała
początek kaszlu.

Śmierć  przypominała  bardziej  widmo,  niż  szkolne
miejsce  siły.  Śmierć  wyciągnęła  ją  z  podziemnego
dołu.  W  pośpiechu  podekscytowany  duch  Tsi  Sgili
objawił  się  w  pierwotnej  formie,  w  pobliżu  miejsca,
gdzie  iskrzyła  się  siła  –  z  coraz  większym
zaciekawieniem, zainteresowaniem.

Czarne pająki, poruszając się jak jeden mąż,
zmaterializowały się by szukać i karmić się śmiercią.

Jak  na  ironię,  to  krąg  piskląt  otworzył  przewód
energii,  który  umożliwił  Neferet  zdobyć  świadomość,
tak,  aby  mogła  skupić  się  i  użyczyć  starożytną  moc
śmierci i ostatecznie odnaleźć samą siebie ponownie.

Jestem tą, którą nazywali Emily Wheiler, Neferet a
następnie Tsi Sgili – królową, boginią, nieśmiertelną!

Do tego momentu, znalazła coś na kształt celu. Jak
śmierć zstąpiła do piskląt, tak duch Tsi Sgili stąpił do
nagromadzonej energii, aby w końcu jej wspomnienia

połączyły się z fragmentów przeszłości i ukazując
prawdziwą istotę poznania.

Szok spowodowany poznaniem surowej energii
przypieczętowało

jej

ducha,

rozdzielając

nici

Ciemności i napędzając odnowę jej ciała. Była prawie
w pełni ukształtowana, gdy elementy ją wypędziły.
Eksplodując w kręgu, Neferet uciekła.

Postawiła tylko krok za żelazną bramą, która służyła
za barierę między ludzką ulicą a terenem szkoły.

Wtedy jej ciało się zestaliło i poczuła palącą symfonię
władzy,  aż  ta  opuściła  ją  niczym  ostatnie  tchnienie.
Zostawiając  ją  słabą  niczym  noworodek,  ledwo
trzymającą się świadomości. Neferet przesunęła ręką
po  chropowatej  ścianie,  która  była  granicą  Domu
Nocy.

Musi się pożywić!

Głód był wszystkim, co wiedziała, aż usłyszała
podniesiony głos, złośliwy i sarkastyczny, dowcipny.

„Tak, kochanie. Oczywiście masz rację. Zawsze masz
racje. Nie mam zamiaru zostać na tej śmiesznej loterii
albo  raczej  absolutnie  nie  interesuje  się  pięcioma
setkami  dolarów,  za  który  kupiłam  bilet,  by  wygrać
Forda  Thunderbird  z  1966  roku,  który  wampiry  mają
zamiar  oddać.  Nie,  nie  ma  problemu!  I,  tak  jak  pani

mówiła wiele razy, powinniśmy wezwać kierowcę i
wziąć

limuzynę.

Tak,

tak,

przepraszam

niedogodności,  za  czekanie  na  mnie.  „Idź  tam  gdzie
zaparkowaliśmy, bierz samochód, jedź tu z powrotem
a nie tak siedzisz na tyłku i odpoczywasz.” Oh, jestem
ci bardzo, bardzo wdzięczny, że pozwoliłeś tym dwóm
dupkom  z  Rady  Miasta  patrzeć  na  swoje  piersi,  gdy
szeptałaś mi te szalone rzeczy o Neferet. Ha! Ha! Ha!”
Ten  sarkastyczny  śmiech  płynął  do  niej  przez  noc.
„Jeśli rzeczywiście zwracasz uwagę na każdego, sam
wiesz, że Neferet potrafi o siebie zadbać. Wandale nie
mieli  wiele  wspólnego  z  Penthausem?  Nic  dziwnego.
Dla  mnie  wyglądało  na  scenę  kobieciej  furii.  Żal  mi
każdego,  kto  podniósł  ciśnienie  Neferet  na  tyle,  że
wybuchła, ale jej mi nie szkoda”

Neferet zmusiła się by usiąść i słuchać z całej swojej
siły. Człowiek wypowiedział jej imię. To musi być
znak, darem od boga.

Lexus  nie  stał  dalej,  niż  dziesięć  stóp  od  miejsca,
gdzie  przykucnęła.  Przycisnął  przycisk  na  pilocie  i
światła  samochodu  zamrugały.  „Przeklęta  kobieta.
Wszystko,  co  robi  to  manipuluje  i  rozgłasza  plotki,
plotki  i  manipulacje.  Powinienem  posłuchać  ojca  i
nigdy  się  z  nią  nie  żenić.  I  tak  cały  czas  w  naszym
dwudziestopięcioletnim

życiu

jej

wysokim

ciśnieniem, zgagą i niewdzięczną córką. Ja mógłbym

być

pierwszym

singlem,

pięćdziesięcioletnim

burmistrzem Tulsy i miał sznury młodych dziewczyn, i
napęczniały portfel, gdybym nie był przykutym do
niej…”

Jego narzekania urwał, gdy usłyszał hałas w tle, który
zarejestrował jego wyczulony słuch w miej, niż jedno
uderzenie serca.

Westchnęła z wdzięcznością. On naprawdę brzmiał jak
obiad. Nie chciała dziękować losowi, który jej go
zesłał. Zaakceptowała pomoc, jako nic więcej, niż to,
na co sama zasłużyła, – czyli powrót do zastępów
nieśmiertelnych.

Otworzył drzwi samochodu, gdy wstała. Neferet
umieściła całe swoje pragnienie i głód w jego imieniu:
„Charles!”

Zatrzymał się, wyprostował i spojrzał w jej stronę,
próbując przebić wzrokiem mur ciemności.

„Hallo? Jest tu ktoś?”

Neferet  nie  potrzebowała  światła  by  widzieć.  W  jej
wizji,  Ciemność  usuwała  się  przed  nią  z  łatwością.
Widziała  jego  staranie  uczesane  włosy,  dobrze
spasowane  linie  na  jego  drogim  garniturze,  pot  nad
górną wargą, i puls widoczny na szyi, który bił wraz z
jego życiodajną krwią.

Podeszła  ponownie  do  przodu  i  odgarnęła  swoje
długie,  kasztanowe  włosy,  odsłaniają  nagie  ciało.
Potem,  jakby  w  odruchu,  uniosła  ręce  w  nieudanej
próbie  zasłonięcia  swoich  najbardziej  prywatnych
części  ciała  przed  jego  rozszerzonymi  oczami.
„Charles!”  Neferet  powtórzyła  jego  imię.  Tym  razem
wraz z szlochem powiedziała, „Oni mnie skrzywdzili!”

„Neferet?” Oczywiście, zdezorientowany Charles
zrobił krok w jej stronę, zanim go nie zatrzymała. „To
naprawdę ty?”

„Tak! Tak! Oh, Bogini,  ci, co mnie rozebrali, zostawili
mnie tu, nagą, poranioną. To takie potworne!  To zbyt
dużo  bym  mogła  to  znieść!”  Neferet  płacząc  zakryła
dłońmi  twarz,  by  mógł  przyjrzeć  się  dokładniej  jej
ciału.

„Nie rozumiem. Co ci się stało?”

„Charles!” Jego imię przecięło powietrze za nim z
terenu szkoły, sprawiając, że się zatrzymali. „Co ci
zajmuje tyle czasu?”

„Moja  droga,  znalazłem-”  Charles  zaczął  odpowiadać
żonie,  lecz  Neferet  szybko  poruszyła  się  w  jego
kierunku. Chwyciła go za rękę, powstrzymując kolejne
słowa.  „Nie!  Nie  mów  jej,  że  to  ja.  Nie  możesz
pozwolić  by  dowiedziała  się,  co  oni  mi  zrobili.”
Szeptała rozpaczliwie.

Jego  wzrok  był  całkowicie  skupiony  na  nagich
piersiach  Neferet,  gdy  odchrząknął  ciągnął  dalej:
„Frances,  kochanie,  bądź  cierpliwa.  Upuściłem pilota
od  samochodu  i  dopiero  teraz  go  znalazłem.
Uruchomię samochód w minutkę albo dwie.”

„Oczywiście, że upuściłeś! Jesteś tak cholernie
niezdarny!” Rzuciła jadowitą ripostę.

„Idź do niej! Zapomnij, że w ogóle mnie widziałeś.”
Neferet mruknęła kryjąc się w cieniach obok ściany
szkoły. „Potrafię o siebie zadbać.”

„O  czym  ty  mówisz?  Oczywiście,  że  cię  tu  nie
zostawię,  nagą  i  skrzywdzoną.  Trzymaj,  włóż  mój
płaszcz.  Powiedz  mi,  co  się  stało.  Wiem,  że  twój
penthouse został zdewastowany. Zostałaś porwana?”
Mówiąc to, Charles zbliżył się do niej. Zdjął marynarkę
i podał jej.

Neferet przyglądała się jego dłoniom, gdy podawał jej
górę  od  garnituru.  „Twoje  ręce  są  tak  duże.”
Przytłoczona  obrazami  przeszłości,  Neferet  trudno
było mówić przez zmrożone i odrętwiałe usta. „Twoje
palce. Tak, tak grube.”

Charles zamrugał zdziwiony. „Przypuszczam, że są.
Neferet, wszystko w porządku? Wydaje się, że coś cię
zmartwiło. Jak ci mogę pomóc?”

„Pomóc mi?” Jej wygłodniały umysł pchnął Neferet w
stronę przeszłości Emily. „Mogę ci pokazać jedyny
sposób by mi pomóc.”

Neferet  nie  marnowała  więcej  energii  by  mówić  do
niego.  W  jednym  drapieżnym  ruchu  rozpruła  bok
zaoferowanej  marynarki  i  przyszpiliła  Charlsa  do
ściany. Wypuścił powietrze i w szoku upadł na trawę,
z  trudem  łapiąc  oddech.  Nie  dała  mu  czasu,  aby  go
odzyskał.  Przypiła  go  do  ziemi  kolanem,  zmieniając
palce w szpony rozrywając mu gardło. Z całej długości
rozcięcia,  spływała  gorąca  krew  barwiąc  mu  szyję.
Przywarła ustami do rany i zaczęła ją wysysać. Nawet,
gdy  umierał  nie  walczył.  Całkowicie  pod  jej  urokiem,
jęczał  i  próbował  objąć  ją  ramionami.  Jego  oddech
zacharczał  w  gardle,  kończąc  jęki,  drgnął  nogami
spazmatycznie,  a  siła  Neferet  wzrosła,  gdy  przybliżył
się  do  śmierci.  Piła  i  piła,  opróżniając  ciało  i  ducha,
dopóki  nic  nie  pozostało  w  Charlesie  LaFont,
burmistrzu Tulsy, ani kropla krwi, ani życia.

Oblizując usta, Neferet wstała, pozostawiając go za
sobą. Przeszyło ją uczucie energii. Jak ona kochała
smak śmierci!

„Charles, do jasnej cholery! Czy ja wszystko muszę
robić sama?” Głos jego żony zbliżał się w jej kierunku.

Neferet uniosła zakrwawioną rękę. „Ciemność i Mgła…
Rozkazuję wam. Okryjcie moje ciało. Teraz. Ukryjcie
mnie!”

Otoczyły  ją  i  ukryły  przed  wzrokiem  w  najgłębszych,
najciemniejszych  cieniach,  które  drżały niespokojnie.
Poprzez  noc  usłyszała  więcej  niż  odpowiedź:  Twoja
moc  słabnie,  odrodzona  Tsi  Sgili.  Rozkażesz  nam
teraz? Zobaczymy… Zobaczymy…

Wściekłość  była luksusową emocją, na którą Neferet
nie mogła sobie pozwolić. Utrzymywała swoją złość w
ryzach,  nie  podnosząc  marynarki  Charlesa  LaFont’a.
Ubrana  jedynie  w  krew,  wściekłość  i  bladnącą  moc,
Neferet uciekła. Skrywając się w rowie po przeciwnej
stronie Utica Street, gdy krzyk żony LaFont’a przeciął
noc.

Jej  krzyk  sprawił,  że  na  twarzy  Neferet  wykwitł
uśmiech i choć Ciemność nie wykonywała jej komend
i  nie  ukrywała,  nieśmiertelna  Tsi  Sgili  pobiegła.
Uciekała  przez  bogate  serce  dzielnicy,  Neferet
wyobraziła sobie, jakie szczęście by miał śmiertelnik,
który  zobaczyłby  ją  przez  okno.  Była  szkarłatnym
widmem,  Banshee  z  zamierzchłych  czasów.  Neferet
życzyła sobie przywołać do życia Starą Magię, klątwę
Banshee,  –  by  każdy  śmiertelnik  wypełniony  pychą,
gdyby spojrzał na nią zmieniłby się w kamień.

W kamień… Pragnę… Bo tak chcę…

Zostawiła śmierć burmistrza za sobą.

Zbyt szybko siłą Neferet znikła.

Fale słabości tak mocno ją uderzyły, że potknęła się
obok krawężnika, z trudem łapiąc oddech.

Nie ma tu domów. Gdzie ja jestem?

Zagubiona, Neferet rozejrzała się dookoła w świetle
mrugającej latarnie w stylu z roku 1920 wkoło parku.
Instynktownie przeniosła się z dala od światła, głębiej
w krzewy i kręte ścieżki w sercu parku.

To był mały grzbiet, otoczony krzewami, gdzie Neferet
złapała oddech na tyle, aby pozbierać myśli do kupy,
by rozpoznać lokalizacje.

Woodward  Park  –  nie  daleko  Domu  Nocy.  Neferet
rozejrzała się, szukając panoramy Tulsy. Mayo było za
daleko.  Nie  dotarłaby  tam  przed  świtem.  A  nawet,
gdyby  mogła  się  tam  zjawić  nim  słońce  wzniesie  się
na  horyzont  i wchłonie to, co pozostało z jej siły, jak
ominie  ludzi  pracujących  w  recepcji?  Ciemność
więcej jej już nie kryła. Odsłonięta, stałaby tam naga,
pokryta  krwią  wampirka  –  zostałaby  zatrzymana  –
zwłaszcza  w  nocy,  gdy  ich  burmistrz  został
zamordowany przez wampira.

Być może powinnam była być bardziej ostrożna, nim
zakończyłam nieszczęśliwe życie LaFont’a.

Neferet poczuła pierwszy dotyk paniki. Nigdy nie była
tak samotna i podatna na atak od nocy, w której
ojciec zabił jej niewinność.

Tsi  Sgili  zadrżała,  przypominając  sobie  jego  duże,
gorące  dłonie,  grube  palce  i  smród  jego  cuchnącego
oddechu.

Neferet zaszlochała, pamiętając także cienie, które ją
pocieszały,  gdy  była  młodą  dziewczyną,  i  Ciemność,
która łagodziła jej złamaną niewinność. „Czy wszyscy
mnie  opuścili?  Nie  ma  już  mrocznych  dzieci  mi
wiernych?”

Jakby w odpowiedzi, krzewy przed nią zaszeleściły a z
wewnątrz wyszedł lis. Istota spojrzała na nią bez
śladu strachu.

Neferet była onieśmielona pięknem bursztynowego i
rudego futra oraz inteligentnymi, błyszczącymi
zielonymi oczami.

Lis jest moja odpowiedzią – moim darem – moją ofiarą.

Neferet zebrała resztkę mocy. Cicho i szybko,
uderzyła, łamiąc kark lisowi jednym uderzeniem.

Natychmiast blask jego oczu znikł, Neferet położyła
ciało na swoich kolanach i pazurami otworzyła gardło

umierającemu zwierzęciu. Podniosła lisa tak, aby jego
krew leniwie spływała po jej ramionach i piersiach,
łącząc się z ciepłym wiosennym deszczem.

„Jeśli jest to ofiara, której potrzebujesz, ta krew jest
dla ciebie! Tylko krew otwiera drzwi. Wróć do mnie i
do Tulsy a zapłacę ci więcej… więcej!”

Najgłębsze cienie pod krzewami poruszyły się. Powoli,
niemal nieśmiało, kilka nici Ciemności podpłynęło w
kierunku Neferet.

Tsi  Sgili  zamrugała  przez  łzy.  Nie  porzuciły  jej!
Przegryzła  wargę  by  powstrzymać  łzy  radości,  gdy
pierwsza nić sunęła po jej lodowatym ciele, by zatopić
się  w  ciepłej  krwi  lisa  i  zaczęło  się  nią  karmić.
Wkrótce  dołączyły  inne  i  choć  nie  przybył  ich  setki,
czy  tysiące,  jak  wtedy,  gdy  nimi  władała,  na  ziemi
zebrało  się  kotłujące  gniazdo  Ciemności.  Wdychała
głęboko  nocne  powietrze,  czując  pulsującą  siłę.  Być
może  będzie  mogła  nakarmić  je,  a  one  z  kolei  będą
mogły  ją  ukryć,  pielęgnować,  dopóki  nie  odzyska
swojej prawdziwej siły i celu.

Mój cel? Jaki jest mój cel?

Wspomnienia zalały jej osłabiony umysł kakofonią
głosów i wizji: była młodą dziewczyną –

twoim celem

było zostać panią domu!

Była młodą Wysoką Kapłanką

–

twoim celem było podążać ścieżką Nyx!

Była

dojrzałym  wampirem,  zaczęła  słuchać  podszeptów
Ciemności,  które  zdawały  się  dryfować  do  niej  przez
wiatr  –

twoim celem było pomóc mi się wyrwać z

ziemskiego więzienia i rządzenie wraz ze mną!

Była

potężna, karmione przez nią nici ukształtowane z nocy
i magii –

twoim celem było bawienie mnie i bycie moją

małżonką.

„Dość!” Neferet płakała, chowając twarz w miękkim,
stęchłym futrze lisiej ofiary.

„Mam dość tego, że inni mówią o moim celu. Zabiłam i
zostaliście nakarmieni. Teraz pomóżcie i zapewnijcie
bezpieczeństwo, ja będę prowadzić”

Macki  Ciemności  oplatały  i  owijały  jej  gołe  nogi,
delikatnie  szarpiąc,  przekonując,  aby  szła  do  przodu.
Bez  słowa,  Neferet  podążała  za  Ciemnością  ścieżką,
która

doprowadziła

szerokich kamiennych

schodów,  wiły  się  one  w dół skalistym grzbietem, aż
stanęła na poziomie ulicy w pustym parku. Wpatrując
się  pusto  w  groto-podobny  teren  –  jakby  schowany
między  krajobrazem  a  drogą.  Kamienie  i  krzewy
przysłoniły  jej  usta,  które  otwarły  się  na  widok
trawiastej przestrzeni, która w końcu doprowadziła ją
do Dwudziestej Pierwszej Ulicy.

Nici zamknęły się na niej przy kamiennej szczelinie.
Ponownie, Neferet podążała za nimi, wspinając się do

paszczy  groty.  Wzięła  głęboki, wzmacniający oddech,
kiedy  czołgała  się  w  zupełnej  ciemności,  gdy
zatrzymała  się  w  zdumieniu  czując  dziki,  stęchły
zapach, który ją otaczał.

Jej nici zaprowadziły ją do nory lisa.

Neferet  zapadła  się  w  ziemi,  witając  zapach  jej
zdobyczy.  Niemal  czuła  ciepło  zalegającego  ciała
zwierzęcia  w  gnieździe,  które  niedawno  opuścił.
Neferet  pokręciła  się  w  miejscu,  otaczając  się  tylko
krwią  i  nićmi  Ciemności,  zamknęła  oczy  i  w  końcu
pozwoliła sobie zasnąć.