plik

Rozdział szósty

Kalona

podniósł

przewrócone

krzesło, usiadł,

wygładził włosy do tyłu i wziął głęboki oddech, zanim
powiedział, „Możesz wejść.”

Kiedy zobaczył, że Zoey i Stark wchodzą za Dariusem
do  pokoju  stłumił  jęk  rozdrażnienia.  Choć  wydawało
się,  że  on  i  Zoey  mieli rozejm, rzeczy nie były proste
między  nimi.  Stark,  oczywiście,  już  od  dłuższego
czasu  go  denerwował.  Kalona  nie  był  zaskoczony
brakiem  zmiany  w jego postawie po tym jak przeszył
go włócznią i zabił w Otherworldzie.

„Wow,”  powiedziała  Zoey,  patrząc  od  Kalony  na
kryształowy  wazon  i  słonecznik,  a  następnie  na
gobelin,  który  zajmował  całą  tylną  ścianę  za  nim,
przedstawiając  czarny  statek  z  ryczącym  smokiem
zamiast  dziobu.  „To  super  dziwne  widzieć  te
wszystkie rzeczy Smoka i ciebie razem.” Wskazała na
Kalone, siedzącego za biurkiem Mistrza Miecza.

„To niepokojące,” powiedział cicho Darius, jakby nie
chciał komentować, ale nie mógł się powstrzymać.

„Raczej niepokojące,” powiedział Stark. Jego głos był
pewny siebie, jakby cieszył się z drażnienia
nieśmiertelnego.

Ta drzazga nieśmiertelności, którą dzieli ze mną, czyni
go tak śmiałym i irytującym,

pomyślał Kalona.

Zastanawiam  się  jak  bardzo  by  się  cieszył  ten
Chłopiec,  gdyby  wiedział,  że  ta  drzazga  nas  łączy  i
mogę śledzić jego duszę?

Kalona zachował się tak, jakby nikt nic nie mówił, ale
zanotował w pamięci, aby pozbyć się dobytku starego
Mistrza Miecza. To był najwyższy czas, aby odświeżyć
to miejsce.

„Mówiłeś, że chciałeś zamienić ze mną słowo,
Dariusie?”

„Tak zrobię. My zrobimy,” Skorygował Darius.

„Czy wiesz, że w szkole jest piwnica?” Zapytał Stark.

Kalona pokręcił głową. „Nigdy nie widziałem, ale Dom
Nocy to stary budynek i logicznym byłoby, gdyby
takowa tu była.”

„Więc ty i Neferet nigdy nie byliście na dole?”
Zapytała Zoey.

Napotkał jej spojrzenie, patrzył swoimi starożytnymi
oczami głęboko w jej ciemne oczy. „Przebywanie w
podziemiach

okazuje

się

skomplikowanym

doświadczeniem dla mnie, dlatego zazwyczaj nie chcę
tego powtarzać.” Celowo, Kalona użył drażniącego,
głębokiego głosu.

„Tracisz wątek pytania.” Stark zrobił krok do przodu,
tak, że stał pomiędzy Kaloną a Zoey.

Kalona uśmiechnął się wyśmiewając chłopca. „Być
może to ty zgubiłeś wątek w mojej odpowiedzi.”

„Tak? Myślę, że nie. Myślę, że twoje odpowiedzi
spierdoliły mój czas,” powiedział Stark.

„Zatem przestań zadawać pytania.”

Gdy tylko Stark ruszył naprzód, ściągając łuk
zazwyczaj zawieszony na jego plecach, Zoey chwyciła
go za nadgarstek, przyciągając go z powrotem.

„To nie pomaga,” powiedziała.

„To on zaczął!” Krzyknął Stark.

„On to robi celowo bo wie, że zareagujesz,”
powiedziała mu Zoey. Potem zmarszczyła brwi na
Kalone.

„Zatrzymaj

to.

Teraz.

Potrzebujemy

porozmawiać z naszym Obrońcą szkoły, nie z mądralą
ze skrzydłami.”

„Zatem po pierwsze powinnaś założyć kaganiec
swojemu zwierzątku.” Powiedział Kalona spokojnie.

„Nie, po pierwsze powinnam ci powiedzieć, że załoga
wiadomości Tulsy jest w kawiarni i nagrywa adeptów
będących  normalnymi  dziećmi  a  nie,  krwiożerczymi
demonami,  więc  nie  mam  czasu  na  opanowywanie
waszych  ego,  co  oznacza,  że  powinieneś  nie
zapominać, że wiąże cię przysięga, aby chronić naszą
szkołę  tak  długo  jak  Śmierć  jest  naszą  Wyższą
Kapłanką  –  Thanatos  wciąż  jest  naszą  Kapłanką,
dlatego  jesteś  winien  nam  swoją  przysięgę!”  głos,
który  wyszedł  z  Zoey  brzmiał  na  rozdrażniony  i
wypełnionym  mocą  ducha,  tak,  że  włosy  Kalony  na
przedramieniu  stanęły  dęba,  a  jego  skóra  zadrżała
automatycznie w odpowiedzi. „Jestem tutaj by zadać
ci  pytania  mające  na  celu  zabezpieczenie  naszych
adeptów.  Odpowiedz  mi  i  przestań  grać  w  te  głupie
gierki.”

Kalona ostrożnie ukrył uśmiech. To była Zoey, która
najbardziej go cieszyła. Była to młoda, silna Kapłanka,
która naprawdę pasowałaby dzierżyć władzę Nyx.

Kalona zacisnął rękę na jego sercu i zaczął przechylać
głowę w formalnym ukłonie, pokazując szacunek
Wojownika do Kapłanki. Otworzył usta, by przemówić,
gdy słodki, boleśnie znajomy głos szepnął mu w
głowie.

Powinieneś pamiętać, że ona nie jest mną…

Ciało Kalony zadrżało się, jakby został dotknięty przez
rozgrzany pogrzebacz. Zerwał się na równe nogi.
Zatrzymał się, serce szybko mu biło, nie wiedział czy
ma płakać z radości czy paść na kolana i płakać.

Nyx

przemówiła do niego!

„Kalona? Co się dzieje?”

Nieśmiertelny zamrugał, aby oczyścić wzrok i
zobaczył trójkę młodych ludzi patrzących na niego.

Mężczyźni patrzyli na niego podejrzliwie stojąc po
bokach przed Kapłanką. Zoey studiowała go z
wyrazem zainteresowania.

Wziął głęboki oddech. Zacisną dłoń i, ponownie,
skłonił jej się formalnie, po czym zmusił swoje nogi do
relaksu i usiadł.

„Twoje  słowa  okryły  mnie  wstydem,  Kapłanko.
Potwierdzam  moją  odpowiedzialność  za  ochronę  tej
szkoły.  Proszę,  usiądź.”  Potrząsnął  ręką,  kiedy skinął
na krzesła przed biurkiem. „Pytaj, o co chcesz.”

„Okaaaay.”  Zoey  przeciągnęła  słowo  wyraźnie  nie
wiedząc  jak  ułożyć  uczucia,  które  w  niej  szalały,  ale
ona  i  młodzi  mężczyźni  siedzieli,  patrząc  nieufnie.
„Oto  sprawa,”  powiedziała  brzmiąc  jak  normalna
dziewczyna.  „Jesteśmy  tu  by  spytać  cię  o  piwnicę
szkoły, bo musimy wiedzieć, czy Neferet o niej wie.”

Kalona koncentrował swoje chaotyczne myśli na jej
pytaniu. „Neferet nigdy nie wspomniała mi o piwnicy.”

„Co nie musi oznaczać, że wie o niej,” powiedziała
Zoey.

„Dokładnie tak jak mówisz,” powiedział Kalona. „Jak
wiecie, mam awersję do bycia pod ziemią.”

„Tak? Wy dwoje byliście kochankami. Dlaczego nie
powiedziała swojemu klaustrofobicznemu kochankowi
o piwnicy?” powiedział Stark.

„On  jest  bardziej,  niż  klaustrofobem,”  powiedziała
Zoey. „Jego moce się różnią, gdy jest pod ziemią. Tak
jakby  ziemia  wysysała  z  niego  siły.  Tak  Neferet
zmusiła  go,  aby  przyszedł  po  mnie  do  Otherworldu.
Trzymała  go  uwięzionego  pod  ziemią.  Prawda?”
Zapytała Kalone.

„Zgadza się. Ciemność wypełniała Neferet. Użyła jej
by zmusić mojego ducha do podróży po Otherworldzie,
gdy byłem za słaby, by z nią walczyć.”

„Hej, i wszystko jasne – Neferet mogła cię uwięzić i
zmusić do Otherworldu, ale nie byś zaatakował Zoey
lub mnie, kiedy tam byłeś. To był twój wybór.”

„Masz rację. Choć powinieneś wiedzieć, że gdybym
nie wykonał jej rozkazu, Neferet by zatrzymała moją
duszę dla siebie na czas nieokreślony.”

„Jesteś nieśmiertelny. W przeciwieństwie do Zoey, to
by cię nie zabiło,” powiedział Stark.

„Nie, to by mnie nie zabiło. Doprowadziłoby to mnie do
szaleństwa.” Kalona spotkał spojrzenie Zoey. „Myślę,
że  możesz  sobie  to  wyobrazić.  Twój  duch  został
rozbity  i  opuścił  ciało.  Wiesz,  co  się  dzieje  z  twoim
rozsądkiem, gdy tak jest.”

Twarz młodej Kapłanki pobladła. „Tak, wiem. To było
złe. Bardzo złe.”

„Co się nie udało, zrób lepiej,” powiedział Stark.

„To  tworzy  nieporozumienia,”  powiedział  Darius.
„Stark,  słyszałem,  co  powiedziałeś.  Wypominasz
Kalonie  przeszłość,  choć  on  sprzymierzył  się  z  nami.
Musimy o tym pamiętać.”

„Ciemność dłużej mną nie steruje,” powiedział Kalona.
„Jeśli nic ci nie pokazuje, że moja wierność leży
daleko od Ciemności, powinieneś to zaakceptować.

„Widzisz,  mówisz,  że  twoja  lojalność  leży  daleko  od
Ciemności  zamiast  mówić,  że  twoja  lojalność  leży  w
nas,  czy  w  Nyx.  Jeśli  mam  być  szczery  –  to  mnie
denerwuje,” powiedział Stark.

„Stark ma rację. Mnie też to denerwuje,” powiedziała
Zoey. „Nie jestem pewna, czy któryś adept Domu
Nocy nie jest pełen Ciemności, czy nie, to ma

znaczenie, gdy wszyscy są po naszej stronie.
Właściwie, wiemy, że większość czerwonych adeptów
nie są.”

Kalona  zaciągnął  się  głęboko,  a  potem  zadziwił  sam
siebie,  gdy  powiedział  Zoey,  Starkowi  i  Dariusowi
prawdę. "Bogini mnie wybrała, ale Nyx wciąż odwraca
się  ode  mnie.  Nie  mogę  wejść  do  jej  świątyni.  Nie
wybaczyła  mi.”  Pokręcił  głową,  wpatrując  się  w  jej
obraz wyryty w kryształowym wazonie. „Nie winię jej.
Nie  zasługuję  na  jej  wybaczenie.  Ale  to  nie  zmienia
wyboru,  który  muszę  dokonać.  Postanowiłem  służyć
Bogini  znowu,  nawet,  jeśli  w  pewnej  odległości,  ale
trudno  mi  o  tym  mówić.”  Spojrzał  poprzez  wazon  i
napotkał  spojrzenie  Starka.  „Jesteś  Wojownikiem
Zoey.  Wyobraź  sobie,  że  ją  stracisz.  Następnie
wyobraź  sobie,  że  ta  strata  trwa  neony.  Wtedy
zrozumiesz, jakie brzemię niosę.”

Głos Zoey przerwał milczenie. „Tak, więc, naprawdę
wierzysz, że Neferet nie wie o piwnicy?”

„Gdyby Neferet wiedziała o piwnicy tutaj, użyłaby jej
by mnie zmusić, zwłaszcza, gdy odmówiłem
nazywania się Wcieleniem Erebusa.”

„Skoro  o  tym  wspomniałeś,  dlaczego  odmówiłeś  jej?
Widziała  w  świątyni  na  wyspie  San Clemente, faceta
ze  skrzydłami,  który  zdecydowanie  wyglądał  jak  ty.

Niektórzy z Wysokiej Rady byli skłonni stanąć po
stronie Neferet, większość z nich prawdopodobnie
wierzyli, że jesteś nim,” powiedział Stark.

Kalona  wypuścił  wypełnionym  pogardą  śmiech.
„Ponieważ,  młody  Wojowniku,  Erebus  to  mój  brat  i
nienawidzę  go  tak  bardzo,  że  nie  mógłbym  go
udawać.”

Zoey

„Twój brat? Erebus? Małżonek Nyx jest twoim
bratem?” Wyglądał na bardziej poważnego, niż
zazwyczaj.

„Jesteśmy  bliźniakami.  Nie  jesteśmy  identyczni,  ale
bardzo  podobni.  Urodzeni  tego  samego  dnia.  Jestem
starszy.”  Kalona próbował brzmieć nonszalancko, ale
bębnił palcami po blacie i rozglądał się wszędzie, ale
dla mnie nie powiedział wszystkie, tylko „co”?

„Dlaczego nie powiedziałeś nam, że Erebus jest twoim
bratem?” Spytałam.

Popatrzył na mnie wtedy. „Masz brata?”

„Tak,” powiedziałem.

„Nigdy jeszcze nie słyszałem byś o nim mówiła.”

„Jej brat nie jest kochankiem naszej Bogini.”
Powiedział Stark.

„Czekaj, jeśli Erebus jest twoim bratem, dlaczego nie
wiemy  nic  o  tobie?  Znaczy,  nie  jestem  bardzo  pilna,
zwłaszcza,  jeśli  chodzi  o  mity  i  takie  tam,  ale  nie
powinniśmy  słyszeć  czegoś  o  tym,  że  Erebus  ma
brata?”  Spojrzałam  na  Dariusa  i  Starka  szukając
pomocy. „Czy wy coś o tym wiecie?”

Obaj pokręcili głową i spojrzeli podejrzliwie na
Kalone. Nieśmiertelny westchnął.

„Erebus  nigdy  mnie  nie  lubił,  i  jak  już  wspomniałem
odwróciła się ode mnie Nyx. Ballady, w których była o
mnie  mowa  już  dawno  temu  przestały być śpiewane.
Poproś  swojego intelektualnego przyjaciela Damiena.
On  może  przeczytał  jakieś  plotki  o  mnie.  Byłem
nazywany  Strażnikiem  Nocy,  lub  poproś  Thanatos.
Ona  musi  znać  stare  mity.”  Kalona  wzruszył
ramionami

jego

skrzydła

kruczego

koloru

zaszeleściły. „To nie jest wielce ważne w tym
momencie. Więc, coś jeszcze chcesz wiedzieć o
szkolnej piwnicy?”

Chciałam  wiedzieć  więcej  o  tym,  że  Kalona  i  Erebus
są  braćmi  (OMG!!!),  ale  nieśmiertelny  zdecydowanie
skończył o tym mówić, więc pozwoliłam mu – na razie.
„Cóż, wygląda na to, że zostaniemy na terenie szkoły
na kilka dni, oraz, że czerwoni adepci lepiej czują się
pod  ziemią.”  Powiedziałam.  „Darius  pokazał  nam
piwnicę  i  rozmawialiśmy  o  tym,  by  przenieść  tam
dzieciaki.”

„Ale nie wszyscy poczują się bezpiecznie, gdy adepci
będą razem w jednym pomieszczeniu, jeśli będą
wiedzieć, że Neferet wie o piwnicy, lub nie,”
powiedział Darius. „Dlatego przyszliśmy do ciebie.”

„Neferet nie wie, lub nie była tam, gdy byłem jej
Małżonkiem.

Rozumiem,

jakie

stwarza

niebezpieczeństwo i dlaczego chcesz by to miejsce
było bezpieczną przystanią dla adeptów, ale jestem
zainteresowany

niebezpiecznymi

frakcjami

rozwijającymi  się  w  Domu  Nocy,  gdy  Neferet
ponownie  się  pojawiła.  Dallas  cuchnie  zdradą.  On
nienawidzi Stevie Rae i mojego syna. Zachęcał Erin do
zerwania  z  twoją  grupą.  Teraz  Erin  zmarła  tuż  po
utworzeniu  kręgu  z  tobą.  Dallas  będzie  spiskował
przeciw  tobie,  co  oznacza,  że  będzie  otwarty  do
sprzymierzania  się  z Neferet, jeśli już tego nie zrobił.
Twoja  piwnica  nie  utrzyma  się  długo  w  tajemnicy,
zwłaszcza,  gdy  lokalni  reporterzy  krążą  po  terenie
szkoły.”

„Oni nie krążą swobodnie,” Darius powiedział szybko.
„Thanatos eskortuje i obserwuje ich. Zostali
ograniczeni do kawiarni.”

„I nie wydaje się, że długo tu zostaną.” Powiedziałam.

„Wystarczająco długo, aby zaprzeczyć nienawistnym
oskarżeniom mamy Afrodyty, które powiedziała dla
kanału drugiego.” Powiedział Stark.

„Komunikacja zbyt łatwo zmienia świat. To
przekleństwo, być tak wygodnym.”

„Mogłabym poprosić Thanatos by skonfiskowała
telefon Dallasa,” powiedziałam, starając się myśleć o
czymkolwiek – co pomogłoby utrzymać naszą
działalność w sekrecie.

„Skorzystałby  z  innego,  nawet  jeśli  musiałby  go
ukraść,”  powiedział  Stark.  „I  nie  zapominaj  –  ma
powinowactwo  z  elektrycznością.  Jeśli  będzie  chciał
komunikować się z Neferet, to i tak zrobi.”

„Miejmy nadzieje, że on i jego sojusznicy nie są obecni
w kawiarni,” powiedział Kalona.

„Rany, to taki ból dupy, gdy się martwisz, że
zostaniesz zdradzony przez jednego z naszych.” Byłam
sfrustrowany jak diabli. „Chciałabym, aby wszyscy byli
po prostu w porządku!”

„To samo powiedziała młoda Wysoka Kapłanka, która
wpajała mi jak ważne to jest, by wszyscy zachowali
wolną wole. Również tak uważasz?” Kalona podniósł
brwi i zmieniał wygląd na wyśmiewający.

„Nie miałam na myśli, że chciałam zabrać ludziom
wolny wybór,” powiedziałam.

„Nie, tak długo, aż wybierają bycie twoim
sojusznikiem,” powiedział Kalona.

„Nie to miała na myśli.” Stark zmarszczył brwi na
Kalone. „Po prostu jej nie rozumiesz.”

Kalona nie powiedział niczego, ale jego wzrok
pozostał drwiący… wiedzący…

Czy  naprawdę  chcę  odebrać  wolną  wolę?  Nie!  Chcę
tylko,  aby  dzieci  dokonywały  właściwych  wyborów.
Rany,  to  zupełnie,  co  innego.  Boże,  to  sprawia,  że
płonę  od  środka.  Po  pewnie  powoduje,  że  produkuję
więcej kwasu w żołądku…

„Co?” Całkowicie przegapiłam, co Stark mówił.

„Z, powiedziałem, że Darius i ja chcielibyśmy zabrać
te stare rzeczy, które znaleźliśmy w piwnicy i dostać
się do innej drogi, więc dzieciaki mogą ruszyć śpiwory
i telewizory i inne rzeczy tam na dole.”

„oh, uh, rzeczy.” Patrzyłam na Starka. „Co masz
zamiar z nimi zrobić?”

„Myślę, że spakuje je do pudeł i zapytam Lenobie, czy
mogłaby znaleźć trochę miejsca w jednym z nowych
magazynów, które wybudowała w stajni po pożarze.
Powinny być tam bezpieczne i z dala od dzieciaków.”

„Dlaczego nie spalimy ich i nie damy Shaunee powodu
do ćwiczeń?” powiedział Kalona.

„Ponieważ nie możemy spalić książek!” wymyśliłam w
pośpiechu.

„Książki?” Kalona wyglądał na zbitego z tropu.

„Tak,  stare  rzeczy  to  głównie  książki.  Wiesz,  że
zostały  przeniesione  pewnie  dla  tego,  że  zaczęto
używać  komputerów  w  bibliotece.”  Miałam  nadzieje,
że  nie  brzmiało  to  tak  kiepsko  jak  ja  się  czułam.
Jestem  absolutnie beznadziejna w kłamaniu  – jestem
szczególnie upośledzoną kłamczuchą.

„Więc, skoro tak mówisz. Pomogę wam je zebrać –”

„Nie!” Stark, Darius i ja powiedzieliśmy razem.

Rozbawiony  wzrok  Kalony  mówił  mi,  że  wiedział,  iż
coś  tam  kombinujemy.  Wiedziałam,  że  nawet,  jeśli
nieśmiertelny  był  po  naszej  stronie  związany  przez
przysięgę,  to  nie  oznacza,  że  chcemy  by  wiedział  o
starych  rzeczach  w  piwnicy  –  małym,  albo  dużym
majątku.

„Okay,  więc,  chodzi  o  to,  że”  powiedziałam,  starając
mówić  tyle  prawdy  ile  mogłam  ujawnić,  nie
przesadzając  z  historią,  tak,  aby  nie  wyjść  na
nieudolną  kłamczuchę.  „Musisz  tu  zostać  i  wyjść
dopiero  wtedy,  gdy  upewnimy  się,  że  reporterzy
opuścili całkowicie naszą szkołę.”

„Taa,” Stark powiedział z uśmieszkiem. „Skrzydła
trochę rzucą się w oczy reporterom.”

Powiedziałam nim Stark zaczął sprzeczać się z
Kaloną. Znowu. „Powiem Damienowi by przyszedł i

powiedział  ci,  gdy  reporterzy  znikną.  A wtedy już nie
będziemy  potrzebowali  twojej  pomocy  przy  pudłach.
Widzisz,  wiemy,  że,  um,  rozmawialiśmy  o  kwestii
Dallasa, i wiemy, że jest z nim problem. Zatem, mamy
nadzieje, że może dowiesz się o czymś, co utrzyma go
zajętego,  gdy  będziemy  oczyszczać  piwnicę  i
wprowadzimy  tam  czerwonych  adeptów,  którzy  nie
nienawidzą nas, by zamieszkali na dole.”

„Czy naprawdę oczekujesz, że cokolwiek powstrzyma
Dallasa, czy jego grupę przed odkryciem, że twoi
adepci urządzili sobie nowy dom w piwnicy?”

„Nie, nie na zawsze,” powiedział Stark. „Ale byłoby
miło, gdyby nie próbował, gdy będziemy tam pierwszy
raz, zejść na dół i próbować zrobić jakąś pułapkę, czy
podłożyć ogień lub –”

„Jasna  cholera,  już  wystarczy,  Stark!”  sprawiał,  że
dostałam  bólu  głowy.  „To  co  miał  na  myśli  Stark,
oczywiście  jest  pomocne,  mamy  zamiar  wrócić  do
tuneli  jak  najszybciej,  ale  jeśli  Dallas  i  jego  grupa
będą  trochę  roztargnieniu,  a  nasi  adepci  nie  będą
wspominać, że spali w piwnicy, wtedy będziemy mieli
bezpieczne  miejsce  na  terenie  Domu  Nocy,  o  którym
Neferet nie wie.”

„To zawsze ważne by mieć bezpieczne miejsce do
odpoczynku,” Dodał Darius.

„Tak,  jak  powiedziałam  wcześniej,  możesz  pomyśleć
co  można  zrobić  aby  pomóc  nam  trzymać  Dallasa  z
dala,  by  nie  węszył  wkoło,  gdy  będziemy  sprzątać  w
piwnicy  i  nasze  dzieciaki  się  tam  przeniosą?”
Skończyłam,  uznając,  że  wszyscy  troje  jesteśmy
bardzo brzydkimi kłamcami.

„Jest  pogrzeb  adepta,”  Kalona  powiedział.  „Mimo,  że
była  kiedyś  jedną  z  twojej  grupy,  każdy  zdaje  sobie
sprawę,  że  ostatnio  trzymała  stronę  Dallasa.  Może
warto  zapytać  Dallasa,  czy  nie  chciałby  ozdobić
budynek  i,  być  może,  oświetlić  stos?  To  powinno
sprawić,  że  będzie  zajęty,  a  on,  oczywiście,  mógłby
zapytać swoją grupę, czy mu nie pomoże.”

„To naprawdę świetny pomysł,” powiedziałam,

„To z pewnością utrzyma Dallasa i jego kupli z dala, a
to  jest  naprawdę  miłe  dla  nas  wykonać  krok  w  tył  i
pozwolić  mu  publicznie  zapalić  jej  stos  i  powiedzieć
do  zobaczenia.  To  będzie  pokaz,  że  naprawdę
uważamy, że się o nią martwił.”

„Jeśli  to  zrobi,”  powiedział  Stark.  „Słyszałeś  go
wczoraj.  Powiedział,  że  powie  do  zobaczenia  Erin  na
swój  własny  sposób  i  nie  chce  mieć  z  nami  nic
wspólnego.”

„Jeśli taki jest problem, powiem mu to zamiast Zoey,”
powiedział Kalona. „Powiem mu, że Thanatos

odsunęła od tego Zoey, zaprosiła go na pogrzeb Erin i
zostawiła mu pracę przy tym.”

„To go wkurzy,” powiedział Stark.

„I  to  mój  cel,”  powiedział  Kalona.  „Może  skierować
swoją  złość  na  mnie,  gdyż  to  ja  nadzoruje  budowę
stosu dla adepta.” Na ustach nieśmiertelnego pojawił
się  niegodziwy  uśmiech.  „Potrafię  zrobić  dobry  stos.
Co za wstyd, że ludzie od tego odeszli. Nie wyobrażam
sobie jak można cieszyć się nowoczesnym pogrzebem
ludzi. To smutne, naprawdę.”

„Kalona, gdy tak mówisz przypominasz mi Neferet,”
powiedziałam.

Uśmiech  Kalony  się  poszerzył,  i  pomyślałam,  że
wygląda  jak  mały  chłopiec,  który  podpalił  swoją
rodzinę  w  środku  nocy  i  powiedział  swojej  małej,
uroczej siostrze, że to on ich zabił.

„Z, przestań gonić myśli. Kalona sprawi, że Dallas
będzie zajęty i nie musimy się już martwić,”
powiedział Stark.

„Chyba, że o reporterów i policje i –”

„Stark ma racje,” Darius mi przerwał. „Gonisz myśli.”

Niechętnie, zgodziłam się. „Wszystko w porządku.
Skupię się na tu i teraz. Powiem Thanatos wkrótce,
gdy reporterzy odejdą, a także wskazówkę Stevie Rae.

Ona może spakować rzeczy dzieciaków i nie wychylać
się z tym, aż piwnica nie będzie dla nich gotowa.
Wtedy będą mogli w połowie drogi zawrócić i uniknąć
terenu kampusu, gdzie Dallas i jego przyjaciele
powinni być zajęciu stosem pogrzebowym.”

„Będzie tak jak mówisz, Kapłanko. Przeniesiesz się do
piwnicy również?”

„Nie,” Stark odpowiedział za mnie, co było bardzo
irytujące.

„Mam zamiar zatrzymać się w moim starym pokoju ze
Starkiem,” Kontynuowałam, bo właściwie mogłam
mówić

siebie.

„Stevie

Rae

Rephaim

prawdopodobnie też zostaną w akademiku.”

Kalona skinął głową w zamyśleniu. „Mój syn
potrzebuje miejsca, z którego będzie mógł łatwo
wychodzić i przychodzić.”

„Tak, i zdecydowanie nie jest dobrym pomysłem dla
wszystkich zostawać w jednym pokoju razem,”
powiedział Stark. „Zwłaszcza, gdy do jedynego pokoju
prowadzi tylko jedno wejście i wyjście.”

„Zgadzam się,” powiedział Kalona, wstając. Jego ręce
spoczęły na biurku i zwróciły moją uwagę w dół i
zauważyłam coś dziwnego na drewnie. Patrząc
zrozumiałam, co widziałam.

„Czy to odcisk dłoni?”

„Czy

jest?”

Kalona

odpowiedział

mi.

„Nie

zauważyłem.”

Moje oczy spotkały jego i zrozumiałam, że nie tylko ja
byłam kiepskim kłamcą w tym pokoju.