plik

Rozdział trzeci

Afrodyta

„Nie  wiem,  co  jest  gorsze,  fakt,  że  te  policyjne  dupki
nie  pozwalają  wrócić  nam  do  tuneli,  czy  fakt,  że
faktycznie  zaczęłam  myśleć  o  tych  zasranych
tunelach  jako  o  domu,”  Afrodyta  mruknęła,  gdy
przeszukiwała  torebkę.  „Gdzie  jest  moje  opakowanie
Xanax?”

„Pozwól  mi  pomóc,  moja  piękna.”  Darius  delikatnie
wziął  torebkę  Red  Valentino  od  Afrodyty,  otworzył
boczną  kieszeń  i  wyciągnął  opakowanie  tabletek.
„Xanax  albo  wino,  nie  oba,”  powiedział,  trzymając
buteleczkę poza jej zasięgiem.

„Mój tata nie żyje,” powiedziała stanowczo.

„Myślę, że Darius nie chce zobaczyć martwą również
ciebie,” powiedziała Zoey, siadając ciężko na kanapie
obok, w małej, szpitalnej poczekalni. „Wiem jak się
czujesz i wiem, że to wygląda na świetny pomysł, aby
wpaść w odrętwienie, ale nie ma ucieczki od śmierci
rodzica.”

„Nawet gównianego rodzica?” Afrodyta spytała Z.

„Tak, nawet takiego,” Zoey pokiwała głową. „Będziesz
się  musiała  z  tym  kiedyś  pogodzić.  Z  mojego
doświadczenia  powiedziałabym,  że  im  szybciej  tym
lepiej.”

Afrodyta  zmarszczyła  brwi,  ale  odłożyła  butelkę
czerwonego  wina,  z  którego  piła  bezpośrednio.
„Dobra. Wybieram Xanax.”

„Ale tylko jedną,” Nalegał Darius.

„Znowu, Dobra. Po prostu mi daj. Nawet bycie
lekomanem brzmi teraz dobrze.”

Darius  włożył  małą  niebieską  tabletkę  w  dłoń
Afrodyty, gdy głos Shaunee spowodował, że popatrzyli
na nią zaskoczeni. „Ja nie chcę być odrętwiała. Nawet
wpół  odrętwiała.”  Shaunee  weszła  do  poczekalni  za
nią  pojawiła  się  Stevie  Rae,  Rephaim,  Damien  i
Thanatos.  „Jeśli  będę  odrętwiała  zapomnę  o  tym  co
się  dzisiaj  stało,  a  to  oznacza,  że  zapomnę  ostatnią
noc  z  życia  Erin.  Jej  życie  zasługuje  by  o  nim
pamiętać.  I,  Afrodyto,  życie  twojego  ojca  również  na
to  zasługuje.”  Afrodyta  włożyła  tabletkę  w  usta  i
połknęła bez popijania.

„Kiedy przypominam sobie mojego ojca, pamiętam
słabego człowieka zastraszanego przez moją mamę,

żyjącego jako zastraniec. Nie jestem pewna, czy chcę
to pamiętać. Co masz zamiar pamiętać o Erin? Jak
miałyście jeden, wspólny mózg przez cały czas, czy to
jak wy dwie byłyście rozdzielone?”

„Serio, Afrodyto, naprawdę przykro mi, że twój tata
zmarł tej nocy, ale to nie powód by wyżywać się na
Shaunee.” Powiedziała Stevie Rae.

„Stevie  Rae,  każdy  radzi  sobie  ze  śmiercią  na  swój
sposób,”  wytłumaczyła  Afrodyta,  brzmiąc  pewniej  niż
się czuła. „Moim sposobem jest po prostu powiedzieć
prawdę, i przepraszam, jeśli to sprawia, że czujesz się
niekomfortowo,  ale  nie  będę  słodzić.  Mówię  tylko
prawdę. Więc, które z nich, Shaunee?”

„Obie,”  powiedziała  powoli  Shaunee.  „Zamierzam
zapamiętać  moją  Bliźniaczkę  taką  jaka  była,  ani  nie
dobrą,  ani  nie  złą.  Większość  ludzi  nie  są  ani  dobrzy,
ani  źli.”  Spojrzała  z  Afrodyty  na  Zoey.  „Jak
zapamiętałaś swoją mamę?”

Zoey wydała z siebie długie westchnięcie i
powiedziała. „Staram się pamiętać, jaki obraz Nyx mi
dała zanim wkroczyła do Otherworld. Była wtedy taka
spokojna i to było dobre wspomnienie.”

„Cóż, ja nie mam takiej możliwości z moim tatą,”
powiedziała Afrodyta. „Nie jestem pewna gdzie jest,
ale przypuszczam, że nie z Nyx w Otherworld.”

„Możesz się zdziwić.” Powiedziała Thanatos.

Afrodyta spojrzała na nią w oczywistym szoku.

„Mówisz mi, że poprowadziłaś jego ducha do
Otherworldu?”

„Nie, nie byłam obecna przy jego śmierci, a jego dusza
nie  komunikowała  się  ze  mną,  ale  mogę  ci
powiedzieć, że wyczułam ogromny spokój zalegając w
ziemi  na  miejscu  jego  śmierci.  Mam  nadzieje,  że  to
pomoże ci zrozumieć, że czuł oszałamiającą obecność
spokoju  po  jego  śmierci,  ponieważ  jego  duch  został
uwolniony od zawirowań, tragedii, czy smutków życia.
Wierzę,  że  dusza  twojego  ojca  jest  wolna  i  może
ponownie

się

odrodzić

szczęśliwych

okolicznościach.”

Afrodyta  zamrugała  mocno  kilka  razy  i  powstrzymała
pojawiające  się  łzy.  Zajęło  chwilę  nim  się  pozbierała,
lecz  jej  przyjaciele  czekali  cierpliwie.  Kiedy  wreszcie
przemówiła, jej głos drżał niespokojnie. „Dzię-dziękuję,
że mi to powiedziałaś Thanatos. To pomogło. Szczerze
mówiąc,  nie  pamiętam  czasów,  kiedy  mój  tata  był
naprawdę  szczęśliwy.  Mam  nadzieję–”  przerwała,
odchrząknęła  i  ciągnęła  dalej.  „Mam  nadzieję,  że
następnym razem znajdzie szczęście.”

„To będzie moją modlitwą do Nyx,” powiedziała
Thanatos.

„Moją też. I moją. Tak, moją również.” Powiedzieli
wszyscy.

„Czy będziemy obserwować ciało Erin przez następne
kilka dni?” Pytanie Zoey wydawało się docierać
echem z innego pokoju.

„To nie będzie konieczne.” Powiedziała Thanatos.

„Więc, wiem, że to  niezbyt przyjemny temat, ale ktoś
musiał  to  powiedzieć.”  Zoey  mówiła  tak,  jakby  nie
zauważyła,  że  każdy  patrzy  na  nią  z  przerażeniem.
Afrodyta  ukryła  zaskoczony  uśmiech.  Wow,  Z
naprawdę  zaczyna  brzmieć  jak  jędzowata  Wysoka
Kapłanka.

„W  tym  momencie  są  tam  dwa  wampiry,”  Z
kontynuowała  stojąc  koło  Starka  i  Stevie  Rae,
„adepci,  którzy  odrzucili  Przemianę  i  „umarli”,”
wciągnęła powietrze. „Tak jak Erin „zmarli” tej nocy,”
zaczerpnęła powietrza ponownie. „i oboje z nich mogą
powrócić jako czerwoni adepci w ciągu paru dni. Tak
więc, myślę, że musimy–”

„Nie, Z,” powiedziała Stevie Rae, patrząc niepewnie.
„Erin nie wróci.”

„Stevie Rae, powiedziałam, że to nieprzyjemny temat,
ale możemy mieć z tym do czynienia.” Zoey odsunęła
słowa Stevie Rae. „Ktoś będzie musiał obserwować–”

„Nikt nie musi obserwować martwego adepta,”
Thanatos jej przerwała. „Ona jest naprawdę martwa.”

„Thanatos widziała jak jej dusza wchodzi do
Otherworldu.” Shaunee powiedziała cicho. „Nyx ją
przyjęła.”

„Mogę ci obiecać, że Nyx nas nie przywitała, kiedy
umarliśmy, a następnie się obudziliśmy.” Dodała
Stevie Rae.

„Nie, nie było jej.” Zgodził się Stark.

„Erin naprawdę nie żyje.” Powiedział Damien.

„W porządku, po prostu… nie chcę zabrzmieć chłodno
ani nic w ten deseń,” wyjaśniła z wahaniem Zoey. „Po
prostu musimy być pewni.”

„Jesteśmy pewni.” Powiedziała Thanatos.

„Zgadzam się z Zoey co do tego, uważam, że musimy
być  pewni.”  Afrodyta  powiedziała.  Spotkała  mądre
spojrzenie Thanatos. „Krąg został zerwany, gdy coś co
wyglądało  wpół  ukształtowane  ciało  Neferet  przeszło
przez  Erin  i  uciekło  w  kierunku,  w  którym  znaleziono
mojego tatę. Myślę,  że musimy  się  dowiedzieć  co się
stało. Neferet zabiła i oboje – Erin i tatę.”

Ramiona  Thanatos  opadły.  „Obawiam  się,  że  nie  ma
sposobu  by  się  upewnić,  ale  przypuszczenia  Afrodyty
co  do  tego,  kto  może  być  odpowiedzialny  za  obie

śmierci ma sens. Czułam obecność śmierci tylko na
chwilę

zanim

Zoey

zadzwoniła

mnie,

powiadamiając  mnie  o  pająkach.  Śmierć  mogła
przyjść  w  odpowiedzi  na  rozpoczynający  się  odrzut
Przemiany,  albo  aby  pokazać  powrót  Neferet  z
martwych.” Rozejrzała się pytająco wokół grupy. „Czy
ktoś z was zauważył oznaki choroby u Erin wcześniej?
Czy ktoś słyszał kaszel albo zauważył, że była ostatnio
zmęczona?”

„Dlaczego  nie  spróbujesz  zapytać  kogoś,  kto
naprawdę  wiedział  cokolwiek  o  niej?”  spytał  Dallas  z
korytarza  na  zewnątrz  pokoju,  wyglądając  na
wściekłego.

„Dallasie,  jestem  wdzięczna,  że  do  nas  dołączyłeś.
Chodź,  usiądź,  porozmawiaj  z  nami.  Gdy  będziesz
gotowy zabiorę cię, byś mógł zobaczyć ciało Erin i się
z nią pożegnać, pójdę z tobą i pomodlimy się o duszę
twojej drogiej przyjaciółki do naszej Bogini, dziękując,
że  przyjęła  ją  tego  wieczoru  do  Otherworldu.”
Powiedziała Thanatos.

„Nie  mam  nic  wam  do  powiedzenia.  Wszystko  było  z
nią  w  porządku,  zanim  ten  pieprzony  krąg  został
utworzony!  Nie  chciałem  jej  pozwolić,  by  dołączyła.
Starałem się  ją zatrzymać. I zrobiłbym to, gdyby Pani
Ja  Jestem  Szefem  Wszystkich  nie  kazała  swojemu
Wojownikowi mnie odciągnąć. Nawet nie wiedziałem,

że  Erin  umarła  po  kilku  minutach  zanim  wydostałem
się  z  tej  pierdolonej  szafy.”  Oczy  Dallasa  były
czerwonymi  szparkami.  „Nie  mam  pojęcia  kogo
chcecie obwinić za to ogromne popierdolenie ale i tak
wszyscy  w  Domu  Nocy  dowiedzą  się  –  Erin  umarła
przez ten gówniany krąg Zoey Redbird i jej przyjaciół.
Do tej pory wszystko z nią było w porządku i gdybym
ja  powstrzymał  wciąż  by  tu  była!”  Światła  w  pokoju
zaczęły  mrugać  ukazując  namacaną  siłę  złości
Dallasa.

„To  już  czas,  abyś  się  zamknął,  Dallas,”  powiedział
Stark,  stając  pomiędzy  złym  czerwonym  wampirem  a
Zoey. Darius do niego dołączył, stając ramię w ramie.

„Erin odrzuciła Przemianę. Krąg Zoey nie miał z tym
nic wspólnego.”

„Nie chciała byś ją powstrzymał” Shaunee zaczęła
znowu płakać. „Chciała być częścią naszego kręgu
ponownie.”

„Nie chciała tego całego, waszego gówna!” krzyknął
Dallas.

„Nie  będziesz  podnosił  głosu  w  złości  po  tym  jak
młody  adept  zmarł  przedwcześnie.”  Siła  głosu
Thanatos sprawiła, że Dallas cofnął się o krok, światła
przestały  mrugać.  „Jeśli  chcesz  pożegnać  swoją
przyjaciółkę  w  pokoju,  miłości  i  szacunku  zapraszam

do tego. Jeśli chcesz jednak rzygać gniewem i siać
niezgodę, musisz wyjść, Dallasie, zabierz ze sobą
swoją negatywną energie. Nie ma na nią miejsca przy
łożu, tego kto niedawno dołączył do naszej Bogini.”

„Powiem  Erin  do  zobaczenia  w  mój  własny  sposób  i
nie  w  towarzystwie  osób,  które  sprowadziły  na  nią
śmierć!”  Dallas  odwarknął  cofając  się  kilka  kroków
zanim odwrócił się i wybiegł z ambulatorium.

„On będzie poważnym problemem,” powiedział Stark.

„On będzie poważnym problemem, wtedy gdy znajdzie
się obok mnie lub Rephaima,” Powiedziała Stevie Rae,
przegryzając wargę. „To go nakręci.”

„To nie twoja wina,” powiedział Rephaim biorąc jej
rękę w swoją.

„Tak, ale żałuję, że czuję się jakby była,” mruknęła,
opierając się o swojego chłopaka.

„To  po  prostu…  On  był  kiedyś  tak  uroczy  a  teraz  nie
dość,  że  jest  dupkiem  to  jeszcze  niebezpiecznym
dupkiem.”  Spojrzała  na  Thanatos.  „Nie  chcę  tego
mówić,  ale  mam  wrażenie,  że  śmierć  Erin  była
pretekstem, by zrobić coś głupiego jak przychodzenie
do nas.”

„Tak i jak każdy z naszej grupy zacznie się trzymać
razem tu w szkole, Dallas i kumple co za nim łażą

będą mieszać jak tylko potrafią.” Powiedziała
Afrodyta.

Stark wciągnął głośno powietrze zwracając uwagę
grupy na niego. „Osz w mordę – tak samo jak Neferet.
Wiemy, że to się zaczęło zanim Neferet porwała
Babcię Redbird, Dallas się z nią komunikował.”

„Co oznacza, że jeśli Neferet pozbiera do kupy swoje
ciało, są szanse, że będzie się ponownie kontaktowała
z Dallasem by czerpać informacje o tym, co dzieje się
w Domu Nocy,” Zoey zakończyła za Starka.

„Z Dallasem obwiniającym nas za śmierć Erin, będzie
szczęśliwa jak sęp na wozie mięsa, jeśli namiesza.”
Powiedziała Stevie Rae.

Afrodyta skrzywiła się na dyniogłową analogię Stevie
Rae, ale musiała się zgodzić z jej logiką.

„Najgorszą rzeczą jaką może zrobić to wymyśleć
sposób by udowodnić jednemu z wampirów Domu
Nocy, że zabił mojego ojca.”

„Wierzę,  że  twoja  hipoteza  jest  poprawna.  Neferet
zabiła  twojego  ojca.  Dodatkowo  wierzę,  że  przeszła
przez  ciało  Erin  co  spowodowało  taki  szok,  że
odrzuciła

Przemianę

–

całkiem

może

być

odpowiedzialna

obie

śmierci

dzisiejszego

wieczoru.” Powiedziała Thanatos.

„Ona będzie chciała zrzucić winę na kogoś innego,”
Afrodyta powiedziała.

„Ta, będzie chciała zostawić dowody na to, że ktoś
stąd to zrobił.” Z zgodziła się z nią. „Dallas jej w tym
pomoże. Nie ma co do tego wątpliwości.”

„Musimy to powstrzymać,” powiedziała Thanatos.

„Jak?  To  szkoła,  a  nie  wojskowa  forteca.  Nie  trudno
się tu zakraść i wyjść, Wszyscy o tym wiedzą – każdy
może  to  zrobić.  A  trzeba  pamiętać,  że  Neferet  zna
teren szkoły lepiej, niż my,” powiedziała Afrodyta.

„Zatem moje zdanie będzie dość proste. Muszę
wymyślić sposób by zapobiec wejściu na nasz kampus
Neferet.” Powiedziała Thanatos.

„Właściwie, musisz zapobiec więcej, niż tylko Neferet.
Już  widzę  Dallasa,  albo  jednego  z  jego  obrzydliwych
przyjaciół,  prześlizgującego  się  i  jak  donosi  oraz  robi
czegokolwiek,  z  którejkolwiek  szalonej  rzeczy
Neferet.  Ona  nie  ma  aktualnie  nic  innego  do  roboty,
lubi  dyrygować.  To  sprawia,  że  czuje  się  silna,”
powiedziała Afrodyta.

„Racja.” Zgodziła się Z.

„Pomyślę nad tym a do czasu, aż uzyskam odpowiedź
będę pewna o szkołę zlecając pilnie patrole. Kalona i
Aurox nie pozwolą nikomu więcej wejść na teren

szkoły podczas dnia.” Powiedziała Thanatos. „W
międzyczasie odpocznijcie. Już prawie świta.”

Afrodyta  wstała  i  była  zaskoczona,  gdy  pokój  zaczął
wirować  wokół  niej.  Wdzięczna  Xanaxowi,  że  zaczął
działać  oparła  się  na  silnym  ramieniu  Dariusa.  „Cóż,
powiedziałabym, że nie chcę brzmieć jak suka, ale to
byłoby  kłamstwo.  Ty  i  reszta  Szkolnej  Rady  musicie
wiedzieć, że Darius będzie przebywał ze mną w moim
starym  pokoju  w  akademiku.”  Powiedziała  Afrodyta
Thanatos  w  jej  firmowy  tonie,  który  przypomniał  jej
głos matki. „Wiem, że to sprzeczne z regulaminem, ale
również  porwanie  czyjejś  babci,  zabijanie  ludzi  bez
powodu  i  powodowanie  odrzucenia  Przemiany  przez
adepta i bezpośrednio jego śmierci  – a to tylko trzy z
długiej  listy  przepisów,  które  złamali  niedawno  ci  źli.
Więc,  łamię  zasady  dla  tych  dobrych.  Nie  chcę  spać
bez mojego Wojownika, i mogę ci obiecać, że Z czuje
się tak samo.” Afrodyta rzuciła roześmiane spojrzenie
Stevie  Rae.  „Dyniogłowa  będzie  chciała  spać  ze
swoim Ptasim Chłopcem, ale on będzie wtedy ptakiem
i  najwyraźniej,  wciąż  odmawia  umieszczeniu  go  w
klatce – prawda, Stevie Rae?”

„Nie będę z tobą rozmawiała, gdy nazywasz Rephaima
Ptasim Chłopcem” Zmarszczyła brwi na Afrodytę.

„Yep, tak jak myślałam. Wciąż nie ma klatki. W
każdym razie, walczę ze złem i ratuję świat od

miesięcy i potrzebuję mojego Wojownika. Nie jest mi
przykro, jeśli sprawi wam to problemy. Koniec.”

Zapadła długa cisza, podczas, gdy Thanatos i Afrodyta
krzyżowały  spojrzenia,  wtedy  Thanatos  powiedziała,
„Wierzę,  że  pierwszeństwem  dla  Wojownika  jest
dzielenie  sypialni  ze  swoimi  Kapłankami,  zwłaszcza,
jeśli  wierzą,  że  ich  Kapłanki  mogą  być  w
niebezpieczeństwie.”

„Z zawsze jest w niebezpieczeństwie,” powiedział
szybko Stark.

„Tak jak moja Prorokini,” Dodał Darius, otaczają
obronnie ją ramieniem.

Afrodyta uśmiechnęła się. „To wszystko wyjaśnia.”

„Stevie Rae, wiem, że będziesz sama spała, jak tylko
wzejdzie słońce,” powiedziała cicho Shaunee, „Nie
będziesz miała nic przeciwko, będę bardzo wdzięczna,
jeśli będziesz ze mną w pokoju, który dzieliłam kiedyś
z Erin. Ja – Ja nie sądzę, że dam radę być tam sama.”

„Oh, jasne, zostanę z tobą!” powiedziała Stevie Rae
obejmując Shaunee. „Ale będę musiała zostawić
otwarte okno dla Rephaima.”

„Możemy tak zrobić” powiedziała Shaunee. „To nie
problem”.

„Tylko upewnij się, że zasłonisz rolety tak, aby słońce
nie mogło wpaść do pokoju.” Przypomniała jej Zoey.
Spojrzała na swój zegarek. „Ile do wschodu słońca?”

„Dwadzieścia cztery minuty,” Stevie Rae i Rephaim
powiedzieli razem.

„Dobra,  ludziska  trzeba  się  zakwaterować.  Stark,
chodź  ze  mną  do  mojego  starego  pokoju  i  tak  jak
powiedziałam Stevie Rae – upewnij się, że zasłony są
zaciągnięte.  Ja  sprawdzę  resztę  grupy  by  mieć
pewność,  że  wszystko  jest  w  porządku,  przynajmniej
dziś,” powiedziała Zoey.

Afrodyta  ją  obserwowała.  Z  brzmiała  normalnie,  ale
było  coś  w  niej  –  na  krawędzi  jej  głosu  –  napięcie  na
jej  twarzy  –  ciemne  cienie  pod  jej  oczami.  Wszystko
zbierało  się  tak  każdego  dnia  Zoey.  Każdego  dnia
Zoey była zmęczona, a nawet w złym humorze raz na
jakiś  czas,  ale  zawsze  brała  się  za  coś  co  musiało
zostać  zrobione.  Afrodyta  zdała  sobie  sprawę,  że  gdy
bardziej zaczęła studiować  Z, tak bardziej widziała w
niej  dziewczynę,  która  robi  to  co  musi  robić,  ale
oczywiście nie utrzymuje potrzebnego dystansu.

„Z,  dlaczego  nie  pozwolisz  Thanatos  zająć  się
położeniem  dzieci  dziś  spać.  Utrzymałaś  nasz  krąg
razem  i  wykopałaś  stąd  Neferet.  Robienie  tego
wykańcza – psychicznie i fizycznie. Nie ślubowałaś, że

zostaniesz  kocią  mamą  liżącą  swoje  młode.  To  jeden
wielki  ból  dupy,  że  zostajemy  w  naszym  Domu  Nocy,
ale  spójrz  na  to  z  innej  strony.  Nie  będzie  więcej
telefonów  po  tania  pizzę  po  którą  trzeba  iść  w  dół
ulicy.  Łuczniczy  Chłopcze,  musisz  zabrać  swoją
dziewczynę  do  kuchni  i  dać  jej  coś  dobrego  do
jedzenia  i  picia  zanim  słońce  sprawi,  że  padniesz  z
nóg,” powiedziała Afrodyta.

„Nie potrzebuję byś mówiła jak mam dbać o Z,” rzucił
Stark.

„Super. Tak odpowiadasz na dobrą radę? To naprawdę
dojrzałe,” Afrodyta powiedziała, potrząsając głową.

„Gdyby Darius cię nie trzymał wylądowałabyś na
dupie.” Powiedział Stark.

„Wy dwoje przestańcie się kłócić!” Zoey krzyknęła, a
po tym wzięła głęboki oddech i kontynuowała.
„Afrodyta ma racje. Jestem bardzo zmęczona i muszę
coś zjeść.”

„Odpocznij  i  odzyskaj  energię,”  Thanatos  powiedziała
Zoey. Potem  spojrzała z Afrodyty na Starka.  „A  twoja
Wyższa  Kapłanka  ma  rację.  Twoje  kłótnie  nie
pomagają  nikomu,  poza  tym  którzy  chcą  siać  zamęt
wśród nas.”

„Sorry,” Stark mruknął do Afrodyty. „Robię się
drażliwy, gdy Z jest zmęczona.”

„Przeprosiny  przyjęte.  A  ja  się  kłócę,  gdy  jeden  z
moich  rodziców  zostaje  zamordowany.”  Afrodyta
pochyliła się mocno na Dariusa.

„Zabierzesz mnie do łóżka, przystojniaku?”

„Chętnie” Darius powiedział. Skłonił się z szacunkiem
do Thanatos, Zoey i Stevie Rae, a potem praktycznie
wyniósł Afrodytę z pokoju.

Szli  pod  starym  dębem,  przez  zacieniony  teren  wokół
internatu  dziewcząt,  gdy  ból  zasztyletował  Afrodytę,
oślepiając  ją.  Jej  ciało  drgnęło  spazmatycznie,
pozwalając jej łzom się wydostać i opaść na ramiona
Dariusa, zbliżając się niebezpiecznie blisko ziemi.

Z wielką mocą przychodzi wielki obowiązek.

Odważanie przyjemności z przywództwa i luksusu
mieczem Damoklesa.

Kiedy uwierzy, że starożytny jest kluczem do jej
potrzeb

Wtedy, gdy wszyscy upadną, Światło upadnie i się
wykrwawi.

Afrodyta miała naprawdę przejebane. Nie tylko miała
zabójczy ból głowy i była ślepa, zanim pojawiła się
wizja, została zmuszona do słuchania poezji.

Bogini, ona nienawidzi poezji.

Wyrzygiwała język poezji niczym włochate kulki, co
było

rzeczywiście

uosobieniem

języka

poezji,

zmuszając ją do korzystania z czegoś, czego
nienawidziła, choć nie wiedziała czemu.

Chciała śmiać się sama z siebie, ale ból jej na to nie
pozwolił.

Na skaju świadomości Afrodyta zdała sobie sprawę,
że Darius mówi jej imię głaszcząc ją po włosach.

On  sprawi,  że  będę  bezpieczna.  Okay,  Nyx,  jestem
gotowa  na  cokolwiek  chcesz  mi  pokazać.  Bogini,
jestem wdzięczna za zapas Xanax. Byłoby wspaniale,
gdyby obok mnie była jeszcze jedna butelka wina, gdy
wrócę i– ”

Świadomość  Afrodyty  została  oderwana  gwałtownie
od  ciała  z  siłą,  która  rozsadziła  jej  naczynia
krwionośne  powodując,  że  głowa  zaczęła  pulsować
bólem.  Nie  tylko  to  odczuwała.  Potem  duch  Afrodyty
stał  się  srebrną  wstążką  światła  prowadzącą  ją
daleko… daleko…

Duch Afrodyty wpadł w wizji do ciała Zoey.

Bogini,  nienawidziła  przeżywać  tych  strasznych
rzeczy,  które  przydarzały  się  ludziom,  zwłaszcza
przyjaciołom.  Afrodyta  przygotowała  się  i  spojrzała
przez oczy Zoey.

Z siedziała w kawiarni. Wydawało się, że jest tam
sama, z wyjątkiem Auroxa.

Wpatrywała  się  w  jego  oczy,  a  on  nazwał  ją  Zo  i
powiedział  by  wzięła  tabletkę  na  wyluzowanie.
Afrodyta poczuła przypływ emocji Z, jakby jego słowa
obudziły  coś  w  jej  wnętrzu.  Była  tak  rozdarta  między
tym co chciała, a tym co powinna zrobić, że wewnątrz
jej  emocje  się  kotłowały.  Afrodyta  mogła  poczuć  jak
ciepło emocji rozwija się w środku klatki piersiowej Z,
prawie  jakby  spalając  ją  od  środka.  Zastanawiała  się
o co do cholery chodzi, ale potem Z, wraz z Afrodytą,
degustowały krew Auroxa. Więc, całkiem dużo innych
rzeczy weszło do jej umysłu.

Pijcie krewi wielkiego blondwłosego byczego chłopca
nie było aż tak obrzydliwe dla Afrodyty jak pomyślała –
nie tak jak picie krwi dzieci. Może brak zdegustowania
nim był fakt, że Z była w euforii wywołaną krwią. Huh.
Z naprawdę miała część  Auroxa.  To  było  coś  co  było
potrzebne,  by  pamiętać.  Wraz  z  tym  dziwnym
paleniem.

Scena się zmieniła i Stark, tak jak zawsze, zepsuł jej (i
Z) zabawę. Zachowywał się jak zaborczy dupek, więc
on i Zoey kłócili się, co było denerwujące.

To było niczym biała gorączka. Afrodyta czuła to co Z.
A  dziewczyna  była  bardzo  wkurzona.  Ta  scena
zmieniła się  w  inną, gdzie jedyną  rzeczą jaka istniała
była frustracja Z. Afrodyta nie potrafiła określić gdzie
jest. Nie było  jasno  za  sprawą  światła  dziennego, ale
na  pewno  nie  była  to  noc,  było  wcześniej,  ponieważ
niebo przeszkadzało, więc Zoey utrzymywała wzrok w
dole,  dopóki  jacyś  strasznie  ubrani  faceci  nie  zaczęli
jej  zaczepiać.  Zoey  stanęła  przed  nimi,  Afrodyta
całkowicie  zgadzała  się  z  nią,  ale  wtedy  poziom  jej
gniewu  poszedł  niebezpiecznie  w  górę.  Afrodyta
patrzyła  bezradnie  jak  Z  podnosi  ręce  wypuszczając
całą  frustrację,  złość  i  zmieszanie,  które  ją
wypełniało.  Afrodyta  ledwo  spojrzała  na  twarze  tych
dwóch facetów, ale ich przerażony wygląd wyrył się w
jej  pamięci  na  zawsze.  Cisnęła  nimi  o  kamienną
ścianę a krew rozprysła się wszędzie.

Zmiana sceny ponownie, tym razem Afrodyta nie
patrzyła oczami Zoey.

Była  obserwatorem  z  odległości.  Z  wróciła  do  Domu
Nocy.  Jej  złość  się  zmieniła,  teraz  wyglądała  na
przestraszoną,  zdenerwowaną  i  zdezorientowaną.  Ale
nie  tylko  to  w  tej  scenie  Afrodyta  zobaczyła.  Część  z

niej  była  straszna.  Mogła  zobaczyć,  że  coś  chodzi  po
Zoey. Ta część była straszna. Wyglądały jak pchły lub
pewnego  rodzaju  mięsożerne  wszy  przywiązane  do
Zoey,  czołgały  się  pod  jej  skórą.  Zanim  Afrodyta
zaczęła  się  im  przyglądać,  całkowicie  zdegustowana,
poruszyły  się  i  przesunęły,  wyglądając  jak  brokat  lub
może nawet piękny płaszcz, który objął Zoey. Afrodyta
zamrugała  i  wszystko  zmieniło  się  z  powrotem  w
potworne insekty.

Afrodyta  nie  miała  pieprzonego  pojęcia  czym  były  te
rzeczy,  ale  było  oczywistym,  że  nie  pochodziły  od
Zoey. Nie były jej elementami. Myśli Afrodyty biegły w
szaleńczym  tempie.

Co tak bardzo zdenerwowało Z –

frustracja  chłopaka  i  ludzie  zachowujący  się  głupio.
Reakcja  Zoey  była  nieprawidłowa.  Może  dlatego,  że
Zoey  tak  naprawdę  nie  reagowała  –  płynęła  z  niej
frustracja i gniew, które przejmowały nad nią kontrole
a Zoey nie zdawała sobie z tego sprawy? I do diabła,
dlaczego wszystko się zmienia i wygląda pięknie?

Afrodyta  nie  wiedziała  co  się  dzieje,  ale  rozumiała
efekt  końcowy.  Zoey  była  zła,  potężna  i  całkowicie
poza kontrolą.

To przeraziło Afrodytę.

Następna scena nastąpiła tak szybko, że Afrodyta
poczuła zawrót głowy.

Z punktu widzenia Zoey, Afrodyta patrzyła na samą
siebie prowadzoną w kajdankach do więziennej celi.
Tuż

przed

zatrzaśnięciem

żelaznych

drzwi,

zamykających  ją  w  klaustrofobicznej  izolatce  pośród
ciemności  celi,  Z  opadły  ramiona.  Gniew,  który
wypełniał  ja  tak  mocno  i  całkowicie,  zgasł.
Dewastując  ją  i  wypełniając  wstrętem  do  samej
siebie.    Zoey  patrzyła jak  zamykają  się  drzwi,  niczym
wieko jej trumny. Następnie młoda Wysoka Kapłanka,
i jej najlepsza przyjaciółka Afrodyta, udały się do rogu
celi, zsunęły się po ścianie, przytuliły kolana do piersi
i  zaczęły  kołysać  się  tam  i  z  powrotem,  tam  i  z
powrotem. Trzy słowa powtarzane wkoło przez umysł
Zoey:

Zasługuję na to. Zasługuje na to. Zasługuje na

to. Zasługuję na to…

Zoey nie pozostała odrobina nadzieja.

Następnie,  Afrodyta  wyszarpnęła  się  z  ciała  Zoey,
unosząc  się  na  samym  centrum  wielkiej  katedry.
Poczuła  mdłości,  spojrzała  w  dół  aby  zobaczyć,  że
wszyscy  parafianie  byli  martwi.  Wszyscy.  Gardła
każdego z nich były rozerwane, a ich ciała osuszone z
ostatniej kropli krwi.

Triumfujący głos powtarzał trzy słowa wkoło:

Zasługuję na to. Zasługuję na to. Zasługuję na to.
Zasługuję na to.

Z wielką mocą przychodzi wielki obowiązek.

Odważanie przyjemności z przywództwa i luksusu
mieczem Damoklesa.

Kiedy uwierzy, że starożytny jest kluczem do jej
potrzeb

Wtedy, gdy wszyscy upadną, Światło upadnie i się
wykrwawi.

Kawałek  poezji  powtarzany  przez  umysł  Afrodyty
przeszkadzał  w  końcowej  scenie  zakłócając  ją,  jej
duch  eksplodował  z  powrotem  w  jej  ślepym,  pełnym
bólu ciele.

„Darius!”

jęknęła,

dławiąc

się

powietrzem

wyciągając swoje ręce naprzeciw jej zamkniętych,
krwawiących oczu.

„Jestem tu! Jesteś bezpieczna!” powiedział. „Poślę po
Zoey i–”

„Nie!” powiedziała mu wkładając w to całą siłę. „Nie
pozwól Z wiedzieć. Nie pozwól by ktokolwiek
wiedział.”

„Zrobię jak mówisz, moja piękna. Odpoczywaj. Zawszę
będę cię strzegł.”

Następnie Afrodyta pozwoliła sobie zemdleć.