plik

Zoey

Miałam  rację,  co  do  jednego  –  Thanatos  zapewniła
Cherze  i  jej  załodze  wywiad  z  kilkoma  dzieciakami,
zrobili  parę  zdjęć  w  naszej  kawiarni  –  i  Damien
wyjaśnił (przed kamerą), że jego klasa została szybko
i  bezproblemowo  zebrana  z  akademików  dla  zespołu
Wiadomości  Fox.  Ucieszyło  nas  wszystkich,  że  to
stało  się  w  mniej  niż  trzydzieści  minut  i  Thanatos
powiedziała,  że  materiał  będzie  wyemitowany  w
wieczornych  wiadomościach,  jak  i  w  Internecie.
Powiedziałam  jej,  że  to  genialne  zrobić  z  Damiena
rzecznika  naszej  szkoły,  i  wprowadziłam  ją  w  nasz
Plan.

„I  Kalona  powiedział,  że  nie  uważa  by  Neferet
wiedziała cokolwiek o piwnicy, więc zdecydowaliśmy
trzymać  z  daleka  Dallasa  i  jego  grupę,  gdy będziemy
oczyszczać  i  wprowadzać  tam  dzieciaki.  Mamy
nadzieje,  że  będziemy  mieć  dzień  lub  dwa  spokoju,  i
wtedy  wrócimy  do  tuneli,”  skończyłam  tłumaczyć
Thanatos. „Oh, i jeśli nie będzie to zbyt wiele, musimy
wrócić  po  nasze  koty  i  Cesarzową.  Mają  podajniki
wody  i  jedzenia,  ale  będą  samotne,  a  kuwety  będą
obrzydliwe.”

Ciemnooka  Wyższa  Kapłanka  głównie  milczała,  gdy
skończyłam  mówić.  Powiedziałam  jej  o  tym,  że
piwnica  jest  wykorzystywana  do  przechowywania
starych broni i rzeczy z centrum multimedialnego, i że
Darius  oraz  Stark  przeniosą  rzeczy  do  jednego  z
boksów  Lenobii.  Nie  miałam  zamiaru  powiedzieć  jej,
że broń była pokryta klejnotami, i były bardzo stara, i
warta jakiś gazylion dolarów. I tak naprawdę nie było
tam  żadnych  rzeczy  z  centrum  multimedialnego.  To
nie tak, że nie ufałam Thanatos, ale postanowiłam, że
im mniej ludzi wie o fortunie, tym lepiej. Stark i Darius
się  ze  mną  zgodzili.  Właściwie,  im  więcej  o  tym
myślałam,  tym  bardziej  uważałam,  że  Smok  mógł
trzymać bronie w tajemnicy przez długi czas, a Smok
był najbardziej wiernym Wojownikiem, jakiego znałam.
Oczywiście,  być  może  był  inny  powód,  dla  którego
ukrywał  je  dla  siebie,  ale  założę  się,  że  nie  był  to
samolubny powód.

Zatem opuściłam szczegół o broni/kamieniach/fortunie
w moim komentarzu.

„Jestem w absolutnym porozumieniu z tobą w sprawie
kotów  –  i  Cesarzowej.  Upewnię  się,  żeby  zostały  tu
przetransportowane,  jeśli o to chodzi. Ale jak Kalona
ma zająć Dallasa?” spytała Thanatos.

„Zamierza powiedzieć Dallasowi, że ja powiedziałam,
że nie chcę poprowadzić pogrzebu Erin – że nie chcę

nawet zbudować jej stosu. Potem zamierza
powiedzieć mu, że zleciłaś mu tą robotę.”

Brwi Thanatos poszły w górę. „Innymi słowy Kalona
zamierza zmusić Dallasa do budowy stosu.”

„Tak, i mam nadzieje, że również poprowadzi pogrzeb
Erin.  Po  tym  wszystkim,  co  jej  się  przydarzyło,
zdecydowałam,  że  to  naprawdę  byłoby  najlepsze  dla
mojego  kręgu,  zwłaszcza  Shaunee,  by  się  nie
angażować.”

Zastopowałam i dodałam. „Mam

nadzieje, że wszystko z tobą w porządku.”

„Gdy  adept  odrzuca  Przemianę  i  umiera,  to  zawsze
trudno  zostawić  to  za  sobą.  W  tym  przypadku
wszystko  komplikują  wydarzenia  otaczające  śmierć
tego dziecka. Zamierzam zaufać twojemu instynktowi,
Zoey. Erin była częścią twojego kręgu – działałaś, jako
jej  Wysoka  Kapłanka.  Masz  prawo  do  ustalania
szczegółu pogrzebu.”

„Dziękuję ci,” Powiedziałam.

„Wierzę,  że  to  mądre,  że  pozwalasz  Shaunee  użyć
swojego  żywiołu  do  oświetlenia  stosu.  To  pomoże
szybciej  to  wszystko  zakończyć.  To  także  pomoże
Shaunee pokazać jej przyjaciółce, że się z nią żegnać.

„Dobrze, tak. Porozmawiam z Shaunee.”

„Wierzę, że powinniśmy porozmawiać z Prorokinią.”

„Afrodytą?” Propozycja Thanatos mnie zaskoczyła.
„Masz na myśli jej ojca?”

„Tak. Ocenimy ostrożnie jej zdrowie psychiczne.”

„Huh? Nie uważam, że jestem uprawniona do oceny
zdrowia psychicznego Afrodyty.” Nie wspominając, że
może wyciąć mi serce i je zjeść, jeśli spróbuję.

„Jesteś  jej  Wyższą  Kapłanką,  i  jak  mniemam,  jej
najbliższą  przyjaciółką.  Bycie  Prorokinią  wybraną
przez Boginię nigdy nie jest łatwym darem, a Afrodyta
straciła  ojca  i  matkę  jednej  nocy  –  brutalnie  i
publicznie.”

„Sprawdzałam, co u niej dziś. Darius powiedział, że w
końcu zasnęła, i jeszcze jej nie budził.”

„Obudź ją. Jeśli nie dopuści swojej Wysokiej Kapłanki,
może dopuści swoją przyjaciółkę.”

„Zrobię, co w mojej mocy.”

„Muszę także ostrzec cię przed niepokojem w szkole.
Czuję  jak  Ciemność  rośnie  w  siłę,  i  jak  żywi  się
gniewem  i  bólem,  strachem  i  frustracją,  nasila  się  i
żywi  się  gospodarzami,  zdobywając  nad nimi władzę.
Uważaj  na  swój  krąg  i  na  tych,  którzy są najbardziej
obdarowani  przez  Boginię.  Tam  gdzie  jest  ogromna
moc, jest również i Ciemność.”

„Ostatnio  mój  krąg  poniósł  dwie  wielkie  straty,”
Martwiłam  się  głośno.  „I  naprawdę  śmierć  Erin
dotknęła  nas  wszystkich.  Teraz  utknęliśmy  tu  z
dzieciakami, które są zarówno smutne jak i wkurzone.
Czy można coś zrobić, by się stąd wydostać?” Miałam
ostatnio  problemy  z  kontrolowaniem  frustracji  –  nie
miałam  żadnej  wskazówki,  jak  pomóc  moim
przyjaciołom w ich problemach.

„Zoey,  spotkałam  się  z  Detektywem  Maxem  zanim
załoga  Wiadomości  Fox  przybyła.  Właściwie,  Chera
Kimiko  wskazała  nam  faktyczną  sytuację,  która  nie
zostanie szybko rozwiązana.”

„Detektyw Max nie znalazł niczego, co wskazywałoby,
że to Neferet zabiła burmistrza?”

„Wspomniał  o  dowodach  DNA  i  zażądał,  by
porównywać  je  do  wszystkich  naszych  profesorów,
aby ich wykluczyć,” Mina Thanatos była ponura.

„Ależ to dobrze! Żaden z naszych profesorów nie zabił
burmistrza,” powiedziałam.

„Zoey,  jeśli  pozwolę  by  ludzka  władza  zaczęła
testować  moich  profesorów,  przekroczą  granicę,
która  pomyślnie  i  bezpiecznie  oddziela  ludzi  i  kody
wampirów od ponad pięciuset lat.”

Pokręciłam głową. „Nie, wciąż nie widzę w tym nic
złego. Przynajmniej nie w tym momencie.”

„Tym  razem  nie  jest  to  złe.  Ale  następnym  razem
lokalny ludzki morderca sprawi, że jego zbrodnie będą
wyglądały  na  morderstwo  wampira  –  i  być  może
zdobędzie jeden lub dwa kosmyki włosów od jednej z
naszych  Wysokich  Kapłanek  i  zostawi  na  miejscu
zbrodni.  Jeśli  pozwolę  by  przeniknięto  przez  nasz
obronny  mur,  który  chroni  nas  przed  ludzkimi
prześladowaniami,  to  on  się  rozpadnie,  co  może
spowodować powrót fali prześladowań prawda?”

Zadrżałam. „Co masz zamiar zrobić? Nie możemy
zostać zamknięci tu na zawsze.”

„Wysłałam prośbę o audiencje u Wysokiej Rady tej
nocy.”

„Masz zamiar zapytać, jaki wykonać następny krok w
stosunku do ludzi?” Po prostu pomyślałam, że może
być cień nadziei.

„Tak jest, i potrzebuję cię byś posłużyła, jako świadek
objawienia Neferet.”

„Dobrze, nie ma sprawy. Zrobię co w mojej mocy,”
powiedziałam.

„Teraz jest dziewiąta. Mam zaplanowaną konferencję
na skype z Wysoką Radą na godzinę dziesiątą, więc,

będziemy mieć tej nocy jeszcze czas by zapalić stos
Erin o północy. Proszę dołącz do mnie w przeciągu
godziny.”

„Czy mogę zabrać Stevie Rae lub Afrodytę?”

„Zrób jak uważasz, Kapłanko, a ja uszanuję twoją
decyzję.”

Zacisnęłam dłoń na sercu i skłoniłam się jej, chcąc
oddać tyle szacunku ile mogłam jej umiejętności
podejmowania decyzji.

Afrodyta

„Chera na żywo jest ładniejsza?” Afrodyta zmarszczyła
brwi na Dariusa. Usiadł on na stronie łóżka, na której
piła mrożoną kawę, którą jej kupił i złapał podczas
katastrofy ostatniego dnia. „O jakie szczegóły muszę
cię wypytać?”

„Nikt nie błyszczy tak, jak twoje piękno,” powiedział,
uśmiechając się.

„Po prostu powiedź mi, jaką torebkę miała. Jedną z
tych nowych niebieskich Coaches czy błyszczącą
Valentino?”

Głęboka linia powstała między oczami Dariusa.

„Była wykonana ze skóry.”

„Kolor?”

„Biała?”

Afrodyta westchnęła. „Nie ma mowy, aby Chera nosiła
białą torebkę w Lutym. Nie masz pojęcia jak
wyglądała, prawda?”

„Żadnego, ale skoro o to pytasz i mówisz, tak jak
masz w zwyczaju, myślę, że czuje się lepiej, moja
piękna.”

„Przypuszczam, że nie mogę oczekiwać od ciebie byś
był idealny, ale następnym razem zwróć uwagę na jej
torebkę  jak  na  broń.  W  taki  sposób  zapamiętasz,  i
powiesz  mi,  jaka  była.  I,  tak,  czuję  się  lepiej.  Moje
oczy  całkowicie  się  oczyściły,  i  wiem,  że  nikt  nie
oczekuje,  że  będę  spała  w  paskudnej  piwnicy,  jak
również  fakt,  że  ta  kawa  jest  wypełniona  w  połowie
prawdziwym cukrem, połączenie kawy i cukru sprawi,
że mój ból głowy odejdzie.” Afrodyta wzięła kolejny łyk
i  westchnęła  z  przyjemnością.  „To  nie  smakuje  tak
źle, jak wygląda.”

„Jeśli to sprawia, że czujesz się lepiej, to nic innego
się dla mnie nie liczy.”

„Jeśli mój tyłek tak urośnie, że nie zapnę ekspresu w
spodniach, cofniesz te słowa.” Powiedziała.

Darius uśmiechnął się. „Czujesz się lepiej.”

„Taaa, ale wciąż widzę do dupy. Całkiem długo to
trwa.”

„Jesteś gotowa, by o tym porozmawiać?”

„Nie do końca.”

Darius spojrzał niespokojnie a Afrodyta pogładziła
jego silne ramię i splotła swoje palce z jego. „Hej, to
nie tak, że nie chcę z tobą rozmawiać. To dlatego, że

potrzebuję ułożyć sobie to co widziałam i dowiedzieć
się, co oznacza.”

„Może powinienem pójść po Zoey?”

„Nie!”  powiedziała  i  zdała  sobie  sprawę,  że
praktycznie  to  słowo  stało  się  piskiem.  „Nie,”
powtórzyła  już  normalnym  głosem.  „Nie  chcę  by
ktokolwiek  na  razie  wiedział  o  tej  wizji.  Dariusie,
potrzebuję trochę czasu by pomyśleć.”

„A to mądre zachowywać wizję dla siebie?”

„W tym momencie intuicja podpowiada mi, że to nie
mądre wypaplać, co widziałam.”

Darius  pochylił  się  i  pocałował  ją  delikatnie.  Po  tym
spojrzał  jej  w  oczy  i  powiedział  dokładnie  to,  co
potrzebowała usłyszeć. „Zaufaj swojemu instynktowi,
Wieszczko.  Wierzę  w  ciebie  i  twój  dar.  Chcę  byś
wiedziała,  że  cokolwiek  mi  powiesz  zachowam  w
sekrecie,  ślubowałem  ci  to  jako  Wojownik  i  twój
opiekun,  nie  powiem  nikomu,  chyba,  że  mi  na  to
pozwolisz.”

Afrodyta opadła mu w ramiona i pozwoliła okropnemu
uściskowi w klatce piersiowej zelżeć. Nie musiała
sama nieść brzemienia, jakim były wizje. Darius nigdy
jej nie zdradzi.

„To takie gówniane w tej miłości. Nigdy nie będę
mogła powiedzieć ci jak bardzo dużo, to dla mnie
znaczy, że mogę ci zaufać.”

Pogładził ją delikatnie. „Nie musisz mi tego mówić.
Pokazujesz mi to każdego dnia, gdy jesteśmy razem.”

Afrodyta zamknęła swoje oczy i zebrała w sobie całą
siłę jego dotyku i słów modląc się po cichu:

Proszę,

Nyx, pozwól tym dniom, gdy jesteśmy razem trwać,
zamienić je w miesiące, z miesięcy w lata, z lat w
dekady.

Objęła go mocno, a potem pochyliła się tak, aby
spojrzeć mu w oczy.

Bez żadnego wstępu powiedziała mu, „Dariusie,
potrzebuję byś coś dla mnie zrobił.”

„Cokolwiek chcesz,” powiedział.

„Obserwuj Zoey.”

„Obserwować ją?”

„Tak. Obserwuj ją i sprawdzaj jak zachowuje się, gdy
jest niezwykle wkurzona.”

„A jeśli zobaczę, że zaczyna się robić zła?”

„Przyjdź do mnie a ja sobie z nią poradzę. Nie wołaj
Starka. On może wyczuwać jej emocje, i jeśli osiągnie
swój limit wściekłości myślę, że wybuchnie, jestem

pewna,  że  jest  już  prawie  gotowa  by  eksplodować.
Plus,  należy  pamiętać,  że  Aurox  versus  Heath  jest  z
nami  w  Domu  Nocy.  Wszyscy  widzieliśmy  odbicie
Heatha. Z ma już dość unikania go od tamtej nocy, ale
on  naprawdę  musi  na  nią  wpływać.  To  w  końcu
wyjdzie  i,  bądźmy  poważni,  wiesz,  że  nie  ma
pieprzonej możliwości, że Stark będzie dzielił się znów
Zoey.”

Darius skinął głową w zamyśleniu. „Masz rację, co do
tego. Będę ją obserwował.” Urwał a następnie dodał,
„Twoja wizja była o Zoey.”

To nie było pytanie, ale Afrodyta popijając mrożoną
kawę skinęła głową. „Tak, była o Zoey i jej gniewie.
Była poza kontrolą.”

„Dlaczego uważasz, że nie powinnaś jej o tym
powiedzieć? Wie, że twoje wizje są ważne. Być może
cię wysłucha.”

„Też  tak  myślałam,  ale  pierwszą  rzeczą,  jaką
poczułam  zanim  powiedziałam  cokolwiek  było
uczucie,  że  wizja  nie  może dotrzeć do Z. Dariusie, to
było przeczucie  – przeczucie dane przez Boginię. Tak,
mogłam  coś  pomieszać  lub  źle  zinterpretować,  ale
myślę,  że  nie  powinniśmy  mówić  Zoey  –  albo
przynajmniej nie teraz.”

„Jak już wspomniałem, wierzę w ciebie. Wierzę w twój
instynkt i w twój dar od Bogini.”

„Mam zamiar, ale mam zamiar też skorzystać z
pomocy z zewnątrz, niestety z irytującego źródła.”

Darius uniósł brwi. „Zakładam, że nie masz na myśli
mnie.”

„Nie, przystojniaku, nie miałam na myśli ciebie. Mam
na myśli Shaylin.”

„Masz zamiar powiedzieć jej o twojej wizji?”

„Nie. Mam zamiar powiedzieć jej przesadną
interpretację mojej wizji.”

„Innymi słowy, zamierzasz ją okłamać.”

Afrodyta kochała, to, że mówił tak rzeczywiście, bez
wydawania wyroku i bez wykładu.

„Tak, właściwie jest tak jak myślisz, ale wole to
nazywać przesadną interpretacją, tak jest lepiej.”

„Chcesz by również obserwowała Zoey?”

„Tak.”

„Użyje daru Prawdziwego Widzenia, jak dotąd, okazały
się ważne,” powiedział.

„To jedyny cholerny powód, że pójdę prosić ją o
pomoc. Ona mnie drażni bzdurami na mój temat.”

„A jednak jesteś na tyle mądra, aby nie pozwolić, żeby
drażnienie ciebie uniemożliwiło korzystanie z jej
daru.” Jego uśmiech był pełen ciepła i dumy. „Widzisz,
moja piękna, dlaczego ci ufam, prawda?”

„Widzę, że ty i ja nie mamy tyle czasu dla siebie.”

„Jesteśmy teraz sami.” Jego uśmiech zmienił się w
seksowny.

„A mój ból głowy zdecydowanie odszedł.” Osuszyła
resztkę mrożonej kawy i umieściła puszkę na jej
marmurowym

blacie

szafki

nocnej.

Afrodyta

rozciągnęła  ręce  wokół  jego  szerokimi  ramionami  i
przyciągnęła  do  siebie.  Darius  przybliżył  się  z
niecierpliwością.  Jego  pocałunek  był  głęboki  i  gdy
otworzyła  swoje  usta,  jęknął  i  złapał  ją,  tak,  że  nad
nim  górowała,  dociskała  się  do  niego,  gdy  jego  ręka
znalazła krawędź jej T-shirtu i zaczęła poruszać się w
gorączce, natarczywie drażniąc jej nagą skórę.

Gdy rozpoczęło się pukanie do drzwi, Afrodyta
szepnęła w usta Dariusa, „Zignoruj a sobie pójdzie.”

Pukanie stawało się coraz głośniejsze, bardziej
natarczywe.

Afrodyta podgryzła Dariusa w szyję. „Udawaj, że to z
telewizora. Ignoruj.”

„Afrodyto! Hallllo!” Głos Zoey prowadził zza drzwi.
„Stark powiedział, że Darius był u ciebie z mrożoną
kawą, co oznacza, że jesteś w środku i już wstałaś.”

Darius niechętnie zostawił w spokoju jej T-shirt.

„Musisz z nią porozmawiać.”

Afrodyta pocałowała go jeszcze raz, zanim potupała
do drzwi, nie przejmując się włosami, jak i T-shirtem,
które były w nieładzie, lub jej zirytowanemu wyrazowi
twarzy, i otworzyła je, mówiąc. „Oh, na gówno węża,
wejdź, ty antykoncepcjo.”

„Co? Antykoncepcjo?” Z weszła.

„Nieważne. Już za późno.”

„Cześć,” Powiedziała Zoey. „Nie wyglądasz źle.”

„Ja nigdy nie wyglądam źle,” Afrodyta powiedziała jej.

Z przewróciła oczami i pomachała do Dariusa.

„Siemka, Darius. Stark kazał przekazać, że potrzebuje
pomocy przy pudłach, tak, w tym momencie. Plan
Kalony wypalił i zajmuje się Dallasem i spółką,
ustawiają kłody na stosie.”

„Jestem już w drodze.” Zatrzymał się i pocałował
Afrodytkę szybko, przed wyjściem. „A co do ciebie,
wrócę zanim słońce wzejdzie.”

„Sam.” Afrodyta ogłosiła w tym słowie groźbę,
posyłając Zoey spojrzenie.

Po zamknięciu drzwi, Z usiadła na jednym z krzeseł
obitych aksamitem. „Tak, więc, jeśli czujesz się
rozbrykana, nie jesteś już na kacu.”

„Rozbrykana  nie  jest  czasownikiem  dla  osób  poniżej
osiemdziesiątki  do  opisania  czegokolwiek  oprócz
zachowania  koni,  I  nie  jestem  wcale  na  kacu,”
Afrodyta  poprawiła  swój  T-shirt,  podeszła  do  lustra  i
zaczęła czesać włosy. Następnie, patrzyła na Zoey w
odbiciu,  dodała,  „Zatem,  okay,  może  i  miałam  trochę
zamieszania  ostatniej  nocy,  ale  sen,  kofeina  i  cukier
naprawiły to.”

„brązowy pop zawsze mi tak pomaga,” powiedziała Z.

„Wiesz, że to nie dobre dla twojej skóry,” Powiedziała
jej Afrodyta.

„Jak twój drink mimozy?”

„Pomarańczowy sok jest całkowicie zdrowy. Ja po
prostu lubię rozcieńczony.”

„Z alkoholem,” powiedziała Z, potrząsając głową i
próbując, nieskutecznie, nie uśmiechnąć się.

„Z dobrym alkoholem. Jak Marlin Monroe. I widzisz, jej
skóra nie miała zmarszczek.”

„Afrodyto, Marlin Monroe zmarła zanim zaczęła się
marszczyć.”

„Tak jak mówię. Mimoza jest zdrowa. Koniec.”

„Sprawiasz, że dostaję bólu głowy,” powiedziała Z.

Afrodyta uśmiechnęła się. „Nie musisz dziękować. Oh,
i zanim Darius i ja zaczęliśmy super seksowną grę
wstępną, która zamierzała do bardzo gorącego seksu,
które całkowicie przerwałaś, powiedział mi o Cherze i
kamieniach.”

„Po pierwsze, eew, to rozbrykany ton wskazuje na to,
że  czujesz  się  o  wiele  lepiej.  Po  drugie,  Chera
wyglądała  zajebiście, ale w zasadzie jej przybycie do
Domu  Nocy  oznacza,  że  wpadliśmy  po  łokcie  w
gówno.  Po  trzecie,  musisz  zrozumieć,  że  to  nie  są
klejnoty – to starożytna broń wysadzana diamentami i
rubinami i innymi takimi rzeczami.”

„Dowodzi  to  jak  bardzo  mężczyźni  mogą  być
skretyniali.  Cenne  kamienne  powinny  być  wokół
pięknych  kobiet  –  noszone  na  przykład  –  na  moim
ciele.  A  nie  marnowały  się  na  spiczastych  i
metalowych rzeczach.”

„Z wyjątkiem tej części o noszeniu ich na twoim ciele,
całkowicie się z tobą zgadzam.”

„A ja zgadzam się z tobą, że trzeba trzymać nasze
usta zamknięte.”

„Tak, to samo powiedziało mi moje przeczucie, ale
czułam się niezręcznie nie wspominając o tym
Thanatos.”

„Jeśli  Thanatos,  nie  wspomniała  nic  o  broni,  to
znaczy,  że  Smok  trzymał  to  z  dala  od  niej,  nie  od
ciebie  –  nie  od  nas.  Chcę  powiedzieć,  żebyś  zabrała
pudła i ukryła je w boksach Lenobii. Jestem pewna, że
jeślibym  próbowała  używać  złotej  karty  mojej  mamy
dziś,  to  wyświetliłby  mi  się  komunikat:  Niestety
szczęście  się  na  ciebie  wypięło,  więc  mówię  Tak
konieczności tworzeniu finansowych zapasów.”

Spojrzenie Zoey napotkało jej w lustrze. „Ostatnia noc
była zła. Przykro mi z powodu twojego taty, i przykro
mi z powodu rzeczy, które powiedziała ci mama.”

Afrodycie  przychodziło  zbyt  łatwo  odpowiadanie
sarkastycznie,  wzięła  głęboki  wdech  i  była  szczera z
przyjaciółką.  „Wiem,  że  moja  mama  nigdy  tak
naprawdę o mnie nie dbała, ale wiedzieć to a usłyszeć
przed wszystkimi to zupełnie dwie różne rzeczy – dwa
różne uczucia. To boli. Bardzo.”

„Tak,” Z powiedziała cicho, jej oczy zrobiły się
wilgotne. "Wie„, co masz na myśli.”

Afrodyta przesunęła małe krzesło, aby mogła zmierzyć
twarz Zoey. „Wiesz, co było pierwszą rzeczą z jakiej
się cieszyłam, gdy została Naznaczona?”

„Posiadanie

tak

niesamowitych

włosów?”

uśmiechnęła się przez łzy.

„Nie,  głupia,  ja  już  miałam  niesamowite  włosy,”
zażartowała,  a  następnie  jej  głos  się  zmienił  i
spojrzała  w  dół  na  swoje  kolana.  „Pierwszą  rzeczą,
która  mnie  ucieszyła  było  nauczenie  się,  że  wampiry
nie  mogą  mieć  dzieci,  więc  nie  było  sposobu  abym
wpadła i przypadkowo zaszła w ciąże, a następnie być
gównianą  mamą  i  unieszczęśliwić  jakieś  biedne
dziecko jak to kurwa zrobiła moja mama mnie.”

„Hej, to się nie zdarzy.”

Afrodyta otarła oczy i spojrzała na Z. „Taa, nie tak
szybko, jeśli zachowam super seks z wampirem na
później.”

„Dobra, może to i prawda, ale nie o to mi chodziło. To
się nie stanie, ponieważ nie jesteś jak twoja mama,”
Zoey powiedziała ostrożnie. „Jesteś dobra i lojalna,
nie mogłabyś skrzywdzić kogoś, kogo kochasz.”

„Dzięki,” Afrodyta zdołała powiedzieć, wycierają oczy
ponownie.

„I nie nazywaj mnie głupią.” Powiedziała Z.

„Nie  nazwałam  cię  debilem.  Chciałam  być  miła  i
poprawna  politycznie.”  Afrodyta  odwróciła  się  z
powrotem  do  lustra  i  zaczęła  poprawiać  rozmazany
tusz do rzęs.

„A ty wciąż znajdujesz powód by powiedzieć słowo na
d.” Zoey westchnęła. „Zatem, naprawdę jest okay po
stracie ojca?”

„Naprawdę jesteś okay po stracie mamy?”

Z popatrzyła zaskoczona pytaniem. „Myślę, że będę.
Znaczy, jak ty, moja mama też nie była matą dla mnie
przez długi czas. Byłam przyzwyczajona do jej braku.”

„Zatem ze mną też będzie okay.”

„Jeśli potrzebujesz z kimś porozmawiać, wiesz, że
możesz ze mną, racja?”

„Racja. Tak samo jak ty. Wiem, że ty i dyniogłowa
jesteście blisko, ale ona ma perfekcyjną mamę i tatę,”
Afrodyta użyła akcentu Stevie Rae.

„Nie ma niczego złego posiadanie normalnych
rodziców. To właśnie jest normalne.”

Afrodyta prychnęła. „Jestem za a nawet, przeciw, ale
nie o to mi chodziło. Próbuję powiedzieć, że jeśli
potrzebujesz porozmawiać z kimś innym, kto stracił,
chociaż jednego rodzica, jestem tu dla ciebie.”

„Dzięki, wiem.” Z chwyciła chusteczkę i wysmarkała
głośno nos. „Dlaczego nie jesteś zasmarkana i
brzydka, gdy płaczesz?”

„Ponieważ nie jestem tak obrzydliwa, jak ty.”
Powiedziała.

„Mogę cofnąć te wszystkie miłe rzeczy, które o tobie
mówiłam?”

„Możesz spróbować. Nie uda ci się, ale wciąż możesz
próbować.”  Afrodyta  ściągnęła  z  wieszaka  parę
przylegających  jeansów  i  nacisnęła  włącznik,  który
sprawił,  że  zapaliło  się  światło  w  jej  garderobie  z
butami, która była przepełniona, ale schludna. Złapała
za  czarne  szpilki  z  czerwoną  podeszwą.  Spojrzała
przez ramię na zszokowaną Z i powiedziała,  „Co? Nie
mów mi, że te budy nie są doskonałe.”

„Nie mogę patrzeć na twoje buty, gdy twoja szafa
rozjebała system.”

„To tylko jeden z problemów, dlaczego jesteś taką
modową katastrofą.”

„Czy ty zdajesz sobie sprawę ile masz ciuchów?”

„Oh, na gówno węża, moja mama była koszmarem, nie
modowym Cesarem.” Afrodyta potarła czoło. „O
Jezusie, to się zrymowało, a nie zrobiłam tego celowo.
Chodźmy. Muszę się napić i popatrzeć jak nasi

chłopcy,

tragarze

himalajscy,

dźwigają nasze

klejnoty.”

„Dobra, ale jeśli nie będziesz miła przez ten czas,
zamierzam powiedzieć Karmishy, że chcesz rymować,
bo wtedy czujesz się bosko i czujesz się jak murzyn na
Bronx’sie” Zoey uśmiechnęła się do niej. „HA-HA-HA!”

„Brak mi słów.” Pokręciła głową, i Afrodyta poszła za
Zoey, która chichotała jakby była w trzeciej klasie
podstawowej, idąc korytarzem. „A ona zastanawia się,
dlaczego pije…”