8. Naród wybrany - jego sabat i jubileusz — napisał: Charles Taze Russell
Przestrzeganie dnia sabatu oraz obrzezanie wyró
Ŝ
niały
ś
ydów oraz, w ich mniemaniu, oddzielały od innych narodów,
które takich polece
ń
od Boga nie dostały. Myl
ą
si
ę
chrze
ś
cijanie, którzy twierdz
ą
, i
Ŝ
sabat i obowi
ą
zek
ś
wi
ę
cenia go został
nało
Ŝ
ony równie
Ŝ
na nich. Nie wskazuje na to bynajmniej Słowo Bo
Ŝ
e. Słusznym wydaje si
ę
jednak, nawet w wypadku
chrze
ś
cijan, zachowanie jednego dnia w tygodniu na odpoczynek. W tym przypadku jest to akurat pierwszy, nie siódmy
dzie
ń
tygodnia, co ma pewne znaczenie symboliczne.
1) oznacza to pocz
ą
tek nowego porz
ą
dku rzeczy;
2) jako pami
ą
tka zmartwychwstania Zbawiciela, symbolizuje nadzieje chrze
ś
cijan poło
Ŝ
one w tym fakcie.
Ś
wi
ę
cenie dnia siódmego przykazane zostało
ś
ydom, podobny nakaz nie miał jednak miejsca w przypadku chrze
ś
cijan, dla
których jest to spraw
ą
własnego wyboru. Dla
ś
ydów było to obowi
ą
zkiem, poniewa
Ŝ
jak wszystkim szczegółom zakonu,
przypisane mu było znaczenie symboliczne. Miało ono zachowa
ć
swoj
ą
wa
Ŝ
no
ść
a
Ŝ
do czasu wypełnienia si
ę
symbolu.
ś
ydowski sabat
Siódmy dzie
ń
był tylko cz
ęś
ci
ą
pewnej cało
ś
ci o wi
ę
kszym znaczeniu: siedem sabatów symbolizuj
ą
cych 49 dni prowadziło
wprost do dnia pi
ęć
dziesi
ą
tnicy - czasu szczególnych błogosławie
ń
stw. Podobnie ka
Ŝ
dy siódmy rok był rokiem sabatowym,
który pomno
Ŝ
ony przez siedem dawał nast
ę
pnie rok pi
ęć
dziesi
ą
ty - rok jubileuszowy. Cech
ą
wspóln
ą
wszystkich tych
ś
wi
ą
t
był odpoczynek, wskazuj
ą
cy na zaplanowany przez Boga na przyszło
ść
wieczny, doskonały odpoczynek, niezasłu
Ŝ
ony
przez człowieka, lecz zapewniony Boskim rozporz
ą
dzeniem.
Naród wybrany starał si
ę
(i czyni to nadal) przestrzega
ć
dnia sabatu nie bacz
ą
c na pewne płyn
ą
ce st
ą
d niedogodno
ś
ci. Jest
to dla nich szczególnie trudne zwa
Ŝ
ywszy,
Ŝ
e dzi
ś
i chrze
ś
cijanie
ś
wi
ę
tuj
ą
ten dzie
ń
, tyle
Ŝ
e w niedziel
ę
, co oznacza utrat
ę
dwóch siódmych czasu, w którym mo
Ŝ
na by zarabia
ć
pieni
ą
dze. Wła
ś
ciwie chrze
ś
cijanie powinni podziwia
ć
ortodoksyjnego
ś
yda za jego po
ś
wi
ę
cenie, gdy
Ŝ
wymaga ono zasad, a zasady charakteru s
ą
cenne. Nale
Ŝ
y doceni
ć
lojalno
ść
wzgl
ę
dem
Boga.
Wielkiego zaufania w Bosk
ą
opatrzno
ść
wymagało równie
Ŝ
zaniechanie uprawy ziemi ka
Ŝ
dego siódmego oraz
pi
ęć
dziesi
ą
tego roku. Rola le
Ŝą
ca odłogiem przez kolejne dwa lata musiała by
ć
niezwykł
ą
prób
ą
cierpliwo
ś
ci i wiary. Gdyby
Izraelici wytrwali w tej lekcji, miałaby ona na nich kształtuj
ą
cy i przemo
Ŝ
ny wpływ. Oni jednak niedbale wykonywali to
przykazanie i po 969 latach Bóg o
ś
wiadczył,
Ŝ
e nie był zadowolony z podej
ś
cia, jakie mieli do tej sprawy dopuszczaj
ą
c na
nich wszystkie lata jubileuszowe naraz. Od tego czasu pilnie ju
Ŝ
przestrzegali cyklu lat jubileuszowych: 7 x 7.
70 lat spustoszenia ziemi izraelskiej przez Nabuchodonozora dopełniło liczby figuralnych lat jubileuszowych przewidzianych
przez Boga. Czytamy o tym w 2 Kron. 36:17-21: „Bo przywiódł na nich króla Chaldejskiego, który pomordował młodzie
ń
ców
ich mieczem w domu
ś
wi
ą
tnicy ich, a nie przepu
ś
cił ani młodzie
ń
cowi, ani pannie, starcowi i zgrzybiałemu; wszystkich
podał w r
ę
ce jego. Nadto wszystkie naczynia domu Bo
Ŝ
ego, wielkie i małe, i skarby domu Pa
ń
skiego, i skarby królewskie i
ksi
ąŜą
t jego, wszystko przeniósł do Babilonu. I spalili dom Bo
Ŝ
y, a zburzyli mury Jeruzalemskie, i wszystkie pałace jego
popalili ogniem, i wszystkie jego naczynia kosztowne popsuli. A tych, którzy uszli miecza, przeniósł do Babilonu; i byli
niewolnikami jego i synów jego, a
Ŝ
do królowania króla Perskiego; Aby si
ę
spełniło słowo Pa
ń
skie powiedziane przez usta
Jeremiaszowe, a
Ŝ
by odprawiła ziemia sabaty swoje; bo po wszystkie dni spustoszenia swego odpoczywała, a
Ŝ
si
ę
wypełniło siedemdziesi
ą
t lat” (BG).
Izraelski rok jubileuszowy był m
ą
drym ustanowieniem, które anulowało wszelkie długi i przywracało ludzi do ich poprzedniej
własno
ś
ci, co było zapowiedzi
ą
znacznie wi
ę
kszych błogosławie
ń
stw na przyszło
ść
. Symbolizowało ono mianowicie
darowanie ludzko
ś
ci jej wielkiego długu - grzechu i kary za
ń
, jak
ą
była
ś
mier
ć
, o czym mówi Rzym. 7:14. Adam i całe jego
potomstwo zaprzedane zostało w niewol
ę
grzechu i
ś
mierci. Odkupienie z tego stanu odzwierciedla wybawienie wszystkich
dzieci Bo
Ŝ
ych z niedoskonało
ś
ci odziedziczonej po Adamie i przywrócenie ich do społeczno
ś
ci z Bogiem oraz darowanie im
Ŝ
ycia wiecznego. Naród izraelski zatem,
ś
wi
ę
tuj
ą
c ka
Ŝ
dorazowo rok jubileuszowy, w swej małej skali przedstawił maj
ą
ce
pó
ź
niej, pod rz
ą
dami Mesjasza, spłyn
ąć
na nich i na cały rodzaj ludzki błogosławie
ń
stwo.
Figura i pozafigura jubileuszu
Liczenie cykli sabatowych rozpocz
ę
ło si
ę
w chwili wej
ś
cia narodu wybranego do ziemi Kanaan. Nie siali oni wtedy ani nie
Ŝę
li, lecz spo
Ŝ
ywali stare ziarno. Przytoczony wcze
ś
niej cytat mówi o 70 latach jubileuszowych, mo
Ŝ
emy zatem łatwo
obliczy
ć
, kiedy i gdzie miałby si
ę
rozpocz
ąć
pozafiguralny jubileusz. 50 lat pomno
Ŝ
one przez 70 daje 3500 lat, a ta liczba
dodana do daty wej
ś
cia Izraelitów do Kanaanu wskazuje na rok 1925, jako na czas pocz
ą
tku pozafiguralnego jubileuszu.
Istnieje jednak jeszcze inna metoda wskazania tej daty, chyba bardziej wła
ś
ciwa: 19 cykli jubileuszowych obchodzonych w
ten niedbały sposób daje 950 lat, a pozostałe 51 cykli 49-cio letnich (poniewa
Ŝ
jubileusze były pomini
ę
te) daje 2499 lat.
Kiedy dodamy te liczby plus jubileusze otrzymamy 3449 lat, który to okres rozpocz
ę
ty wej
ś
ciem do Kanaanu, ko
ń
czy si
ę
w
pa
ź
dzierniku 1874 roku.
Page 1 of 2
Biblia a Izrael
2008-04-20
http://www.epifania.pl/biblia-izrael/biblia-izrael_001-08.php
