PIELĘGNIARSTWO INTERNISTYCZNE

PIELĘGNIARSTWO INTERNISTYCZNE

Ewelina

ZADANIA PIELĘGNIARKI W OPIECE NAD PACJENTEM ZE SCHORZENIAMI
INTERNISTYCZNYMI

1) Charakterystyka chorych hospitalizowanych na oddziałach internistycznych.

Różne oddziały internistyczne: kardiologiczne, raumatologiczne, nefrologiczne,
alergologiczne, pacjenci zazwyczaj w podeszłym wieku.

2) Sylwetka psychofizyczna chorych – j.t. opis stanu pacjenta pod względem fizycznym i
psychicznym z uwzględnieniem zmian, jakie wywołała choroba i fakt hospitalizacji.

Znajomość sylwetki psychofizycznej chorego pozwala pielęgniarce:

✗

przewidzieć zakres i rodzaj działań,

✗

zaplanować niezbędną opiekę,

✗

przygotować się do świadczenia określonego rodzaju opieki,

✗

opracować standardy postępowania pielęgniarskiego,

✗

indywidualizować opiekę,

✗

poprawiać jakoś opieki,

✗

zwiększać skuteczność działań.

3) Model zadaniowy pielęgniarstwa:

✔

zadania diagnostyczne,

✔

zadania lecznicze,

✔

zadania opiekuńczo-pielęgnacyjne,

✔

zadania edukacyjne,

✔

zadania organizacyjne.

ZADANIA PIELĘGNIARKI OPIEKUJĄCEJ SIĘ PACJENTEM Z CHOROBĄ
NADCIŚNIENIOWĄ

Polska – 8-10mln chorych,
USA – 50mln,
świat – 1 mld.

Def. Choroba polegająca na utrzymywaniu się podwyższonych wartości ciśnienia tętniczego
prowadzące do poważnych powikłań narządowych stanowiących jej fazę objawową.

Definicja wg 7 Raportu INC, 2003 r.

Kategorie ciśnienia tętniczego:

skurczowe rozkurczowe

Prawidłowe

< 130 mmHg

< 85 mmHg

Wysokie prawidłowe

130 – 139 mmHg

85 – 89 mmHg

Nadciśnienie Iº - łagodne

140 – 159 mmHg

90 – 99 mmHg

Umiarkowane IIº

160 – 179 mmHg

100 – 109 mmHg

Ciężkie IIIº

≥ 180 mmHg

≥ 110 mmHg

Tzw. Izolowane skurczowe

≥ 140 mmHg

≤ 90 mmHg

Podział chorych z NT (nadciś. tęt.):

−

nadciśnienie pierwotne (samoistne) ponad 90%,

−

nadciśnienie wtórne (objawowe).

NT pierwotna jest wynikiem:

−

wpływu czynników dziedzicznych, środowiskowych, zaburzenia funkcji narządów (serce,
ściana naczyń krwionośnych, mózg, nerki, nadnercza).

Najczęstsze przyczyny nadciśnienia wtórnego:

−

przewlekłe choroby nerek,

−

bezdech nocny,

−

przyjmowanie leków,

−

nadciśnienie naczyniowo-nerkowe,

−

choroby nadnerczy (zespół Cushinga, hiperaldosteronizm pierwotny),

−

nadczynność i niedoczynność tarczycy,

−

nadczynność gruczołów przytarczow.,

−

koarktacja aorty (wrodzone zwężenie światła głównego naczynia – aorty).

Sylwetka psychofizyczna chorego z nadciśnieniem tętniczym:
Objawy: choroba rozpoczyna się od mało charakterystycznych objawów, jak bóle głowy,
zawroty głowy, bezsenność, nadmierna potliwość, nadmierna pobudliwość, trudności w
koncentracji, uczucie kołatania serca, przejściowy rumień twarzy, szyi.
Powikłania:

−

przerost lewej komory serca,

−

przedwczesny rozwój miażdżycy tętnic,

−

zawał serca,

−

zaburzenia ukrwienia mózgu, nerek, kończyn dolnych.

Nadciśnienie pierwotne częściej występuje razem z otyłością, zaburzeniami przemiany
tłuszczowej i węglowodanowej oraz podwyższonym poziomem kwasu moczowego we krwi.

Choroba nadciśnieniowa wymaga szybkiego rozpoznania oraz długotrwałego i
systematycznego leczenia – jest to jedyna możliwość zapobiegania powikłaniom.

Zadania pielęgniarki wobec chorego z nadciśnieniem:

- diagnoza wstępna obejmuje:

✔

określenie przyczyny hospitalizacji,

✔

rozpoznanie ciężkości stanu chorego,

✔

dokonanie pomiaru RR, tętna, oddechu, stanu świadomości,

✔

ocenę sposobu poruszania się (chory chodzący, leżący,....),

✔

wstępne rozpoznanie dolegliwości, które pacjent podaje,

✔

wstępną ocenę stanu emocjonalnego chorego, reakcji na hospitalizację,

✔

określenie deficytu w samoopiece,

✔

rozpoznanie aktualnych potrzeb chorego.

- diagnoza uściślona:

1) ocena stanu fizycznego pacjenta przez:

✗

systematyczne mierzenie podstawowych parametrów życiowych – w szczególności
RR krwi w porze rannej, przed zażyciem leku oraz po podaniu środków obniżających
RR, ocena oddechu, tętna.

✗

Przygotowanie szczegółowego wywiadu dotyczącego objawów choroby
nadciśnieniowej tj.

•

Określenie intensywności, umiejscowienia oraz pory występowania bólów
głowy,

•

rozpoznanie zaburzeń snu,

•

ocena występowania objawów naczynioruchowych: nadmierna potliwość,
okresowe zaczerwienienie twarzy, szyi,

•

uszczegółowienie informacji o występujących powikłaniach,

•

określenie zaburzeń w pracy serca, wzroku,

•

ocena czynników ryzyka nadciśn.,

•

ocena chorób przebytych, szczególnie nerek,

•

ocena obciążenia rodzinnego chorobami układu krążenia, NT,

•

ocena wyników badań labolatoryjnych, badania ogólne moczu, określenie
mikroalbuminrii, klirens kreatynowy, stężenie glukowy, elektrolitu,
triglicerydów,

✗

systematyczne dokonywanie oceny deficytu w samoopiece.

2) Rozpoznanie stanu psychicznego chorego

✗

zorientowanie się, czy pacjent w wyniku powikłań nie ma zaburzeń wyższych funkcji
psychicznych – logicznego myślenia, rozumienia,

✗

systematyczna ocena stanu emocjonalnego – nadpobudliwość nerwowa pacjentów,

✗

określenie stosunku do zespołu terapeutycznego, metod leczenia i pielęgnowania,

✗

określenie typu osobowości pacjenta A lub B,

✗

ocena umiejętności radzenia w sytuacjach trudnych – stres.

3) Ocena sytuacji społecznej chorego

✗

określenie struktury rodziny, relacji pomiędzy pacjentem a innymi członkami rodziny,
ustalenie istniejących problemów, konfliktów, mogących wpłynąć na stan
emocjonalny,

✗

określenie warunków pracy, narażenia na stres,

✗

ocena warunków mieszkaniowych ze względu na powikłania (udar mózgu,
niewydolność krążenia),

✗

ocena sytuacji finansowej (kupno aparatu do pomiaru RR).

4) Rozpoznanie potrzeb edukacyjnych

✗

określenie wiedzy chorych na temat istoty choroby, jej objawów, powikłań,

✗

rozpoznanie wiedzy na temat czynników ryzyka NT, ustalenie występowania i
znajomości sposobów eliminowania z życia,

✗

ustalenie obciążenia rodzinnego choroby nadciśnieniowej,

✗

określenie umiejętności i możliwości pomiaru RR krwi,

✗

określenie umiejętności w zakresie prowadzenia samokontroli zdrowia (zeszyt NT i
samokontroli),

✗

ocena wiedzy na temat leczenia farmakologicznego i dietetycznego choroby
nadciśnieniowej.

−

diagnoza prognostyczna:

•

określenie deficytu w samoopiece, ustalenie zakresu pomocy choremu, oraz osób,
które będą tę pomoc mogły zapewnić,

•

ocenić zmiany leczenia farmakologicznego i możliwości kupna niezbędnych leków,

•

rozpoznanie możliwości podjęcia pracy zawodowej, kontynuowania dotychczasowych
zajęć,

•

zalecenie modyfikacji stylu życia.

−

zadania lecznicze:

✔

Udział w leczeniu niefarmakologicznym

•

znajomość zasad leczenia,

•

zalecone modyfikacje:

➔

zmniejszenie masy ciała zgodnie ze wskaźnikiem BMI 18,5-24,9,

➔

dieta obniżająca ciśnienie tętnicze (dieta bogata w owoce, warzywa,
produkty mleczne o ograniczonej zawartości tłuszczu, szczególnie
nasyconych),

➔

ograniczenie podaży sodu w diecie (ograniczenie spożycia sodu <
2,4g sodu lub < 6g soli),

➔

regulowanie aktywności (np. spacer lub jazda na rowerze przez co
najmniej 30 min. 3-4 razy/ tyg.,

➔

ograniczenie spożycia alkoholu (maksymalnie do 2 drinków
dziennie = 30ml etanolu lub równoważników).

•

przekonanie pacjenta do przestrzegania i stosowania zalecanej diety,

•

umożliwienie kontaktu z dietetyczką,

•

uświadomienie konieczności uzupełnienie w diecie pierwiastków potasu i
magnezu.

✔

Udział w farmakoterapii:

farmakologiczne leczenie chorego należy stosować przez wiele lat, często do
końca życia,

przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować chorego, że zażywanie
leku może wiązać się z działaniami niepożądanymi (np. uczucie znużenia,
osłabienie), które ustępują po normalizacji RR,

oceniać skuteczność leczenia uwzględniając pomiary ciśnienia przez samego
chorego oraz ciągły, ambulatoryjny pomiar RR.

Należy stosować program stopniowego leczenia farmakologicznego.

•

Nadciśnienie łagodne – farmakoterapia dopiero wtedy, gdy zastosowane leczenie
niefarmakologiczne jest nieskuteczne,

•

Nadciśnienie umiarkowane – leczenie rozpoczyna się od zastosowania 1 preparatu z grupy
leków podstawowych:

➔

leki moczopędne (powodują wzrost wydalania wody i soli przez nerki),

➔

inhibitory konwertazy (hamuje wytwarzanie angiotensny),

➔

leki beta – adrenolityczne (zwalniają częstość uderzeń serca),

➔

leki alfa – adrenolityczne (chronią ścianę naczyń przed działaniem noradrenaliny),

➔

antagoniści wapnia (hamują przechodzenie wapnia od wnętrza komórek mięśniowych,
zmniejszenie zawartości wapnia w obrębie tych komórek powoduje rozszerzenie
drobnych tętnic).

Jeżeli monoterapia jest nieskuteczna, należy zmienić leczenie na dwulekowe.

•

Nadciśnienie ciężkie - należy dodać 3 lek przy uwzględnieniu tolerancji leku i istnieniu
chorób towarzyszących

Zadania:

✔

podawanie leków zgodnie ze zleceniem,

✔

obserwacje skuteczności leczenia (pomiar RR, kontrola ustępowania objawów NT),

✔

stała obserwacja pod kątem skutków ubocznych leczenia farmakologicznego,

✔

współudział w dietoterapii (przekonanie chorego o słuszności diety),

✔

edukacja rodziny w zakresie zaleceń dietetycznych.

−

zadania opiekuńczo-pielęgnacyjne:

pomoc z zaspokajaniu potrzeb biologicznych i wsparcie psychiczne (zależnie od
stopnia deficytu w samoopiece oraz rodzaju i rozległości powikłań).

Szczegółowe czynności wobec pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, przewlekłą
niewydolnością krążenia nerek.
Wsparcie psychiczne, czyli działanie mające na celu poprawienie funkcjonowania w
sferze psychicznej.

−

zadania edukacyjne:

Cele:

➢

wyposażenie w wiedzę oraz umiejętności.

Szczegółowe działania:

➢

przekazywanie informacji o istocie choroby, objawach, powikłaniach,

➢

omówienie czynników ryzyka NT,

➢

przekonanie pacjenta o konieczności wyeliminowania z codziennego życia tych
czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju NT i będą wpływać na postęp
choroby,

➢

przedstawienie zaleceń dietetycznych ograniczających sól, tłuszcze zwierzęce oraz
redukujących otyłość,

➢

nauka sposobu relaksacji oraz racjonalnego wypoczywania,

➢

nauka eliminacji używek,

➢

zaznajomienie z zasadami leczenia farmakologicznego,

➢

nauka samokontroli, uświadomienie konieczności prowadzenia samokontroli,
nauczenie pomiaru ciśnienia chorych i osoby z najbliższej rodziny, omówienie zasad
prowadzenia zeszytu samokontroli, nauka samoobserwacji pod kątem wystąpienia
powikłań NT oraz poinformowania o konieczności natychmiastowego skontaktowania
z lekarzem w przypadku pojawienia się: silnych bólów głowy z zawrotami i
zaburzeniami wzroku, silny ból w klatce piersiowej niewystępującego po nitratach,
zaburzeń rytmu serca, silnej duszności, zaburzeń świadomości, zasłabnięcia.

ZADANIA PIELĘGNIARKI WOBEC CHOREGO Z PRZEWLEKŁĄ
NIEWYDOLNOŚCIĄ KRĄŻENIA

Sylwetka psychofizyczna pacjenta z przewlekłą niewydolnością zastoinową

✗

występuje najczęściej i mężczyzn w wieku poniżej 65 roku życia,

✗

u kobiet po 75 roku życia,

✗

są to osoby, u których pierwotnie wystąpiła choroba układu krążenia (zawał mięśnia
sercowego, nadciśnienie tętnicze, kardiopatie, wada serca),

✗

wyraźnie widoczny zastój żylny (żyły szyjne),

✗

przyrost masy ciała i obrzęki odpowiednich partii ciała: grzbietu, stóp, przedniej
strony podudzi, u pacjentów leżących – w okolicy krzyżowej, początkowo tylko
wieczorem, później stale, w cięższych przypadkach obrzęki na tułowiu (anasarca),

✗

zastoinowa wątroba i powiększona, ew. bolesna, ew. żółtaczka, zwiększenie stężenia
bilirubiny i aminotransferaz,

✗

nieżyt żołądka zastoinowy: utrata łaknienia, uczucie pełności,

✗

zastoinowe nerki: z białkomoczem,

✗

powikłania: zakrzepy (spowodowane zwolnieniem przepływu krwi, unieruchomienie),
zaburzenia rytmu,

✗

skóra zimna, wilgotna, blada, na obwodowych częściach ciała sinica (nos, palce,
wargi, uszy),

✗

choroba wpływa niekorzystnie na stan psychiczny pacjentów (apatia, brak
zainteresowania otoczeniem, depresja...)

Zadania diagnostyczne:
Obejmują czynności dotyczące postawienia diagnozy wstępnej, uściślonej, prognostycznej.
Szczegółowe działania diagnozy wstępnej.

✔

Rozpoznanie ciężkości stanu:

−

ocena bezpośredniego zagrożenia życia – kontrola podstawowych funkcji życiowych,

Skala Nycha:

I brak dolegliwości, pełna wydolność wysiłkowa,

II występowanie dolegliwości w czasie znacznego wysiłku fizycznego,

III występowanie dolegliwości w czasie niewielkiego wysiłku fizycznego,

IV występowanie dolegliwości w czasie spoczynku.

Chory w okresie III i IV charakteryzuje się złym rokowaniem (w ciągu roku umiera 20-
40%
chorych).

−

Wystąpienie rozpoznania objawów przewlekłej niewydolności krążenia,

−

Określenie pewnej reakcji emocjonalnej na fakt hospitalizacji,

−

Rozpoznanie pewnych potrzeb pacjenta.

Dalsze czynności podejmowane są po wykonaniu niezbędnych zaleceń lekarskich oraz
rozpoznaniu pierwszych problemów pielęgniarskich.

Diagnoza uściślona
1.Systematyczna ocena podstawowych parametrów życiowych:

−

pomiar tętna przed podaniem każdej dawki glikozydów,

−

stała obserwacja czynności elektrolitycznej serca (kardiomonitor) lub wykonanie EKG
i interpretacja pracy serca,

−

ocena częstości i charakteru oddechów,

−

kontrola stanu świadomości.

2.Uzyskanie szczegółowych informacji dotyczących zaburzeń wynikających z rozwoju
przewlekłej niewydolności krążenia:

−

ocena funkcjonowania wątroby:

✔

badanie palpacyjne,

✔

bóle wątroby, charakter, czas trwania,

✔

analiza badań labolatoryjnych,

✗

systematyczna kontrola funkcji nerek:

✗

inf. o obrzękach i umiejscowieniu, czas występowania, codzienny pomiar,

✗

codzienny pomiar masy ciała,

✗

prowadzenie bilansu płynów,

✗

obserwacja objawów mogących świadczyć o obecności płynu przesiękowego
w jamach ciała,

✗

śledzenie wyników ogólnego badania moczu,

•

ocena sinicy:

✗

umiejscowienie, nasilenie i czas występowania (stale, okresowo),

3)  określenie nasilenia objawów dyseptycz.,
4)  określenie wypróżnień,
5)  ocena rytmu snu,

3. Obserwacja w kierunku powikłań.
4. Systematyczna ocena deficytu w samoopiece.
5. Ocena funkcjonowania pacjenta w sferze psychicznej:

✗

rozpoznanie stanu emocjonalnego,

✗

ocena stopnia przystosowania do warunków szpitalnych, zespołu terapeutycznego,

✗

ocena stopnia akceptacji choroby, metod leczenia i pielęgnowania,

✗

określenie możliwości intelektualnych pacjenta (rozumienie, zapamiętywanie,
logiczne myślenie, orientacja w czasie i przestrzeni),

6. Rozpoznanie sytuacji społecznej:

4)  sytuacji rodzinnej,
5)  sytuacji zawodowej,
6)  warunków mieszkaniowych,
7)  sytuacji materialnej,

7. Określenie potrzeb edukacyjnych chorego i jego rodziny w zakresie:

✗

wiedzy o istocie choroby oraz jej objawów,

✗

wiedzy dotyczącej leczenia i znajomości zasad przyjmowania leków,

✗

umiejętności samoopieki,

✗

znajomości diety zalecanej,

✗

wiedzy dotyczącej aktywności fizycznej,

✗

znajomości zasad oraz umiejętności sprawowania opieki nad chorym przez rodzinę.

Diagnoza prognostyczna

✗

rozpoznanie, czy pacjent będzie wymagał stałej opieki ze strony rodziny,

✗

mógł nadal być czynny zawodowo,

✗

wymagał kontynuowania leczenia.

Zadania lecznicze:
1. Udział w leczeniu spoczynkowym:

Ograniczenie fizycznej i psychicznej aktywności chorego stosuje się w celu zmniejszenia

zapotrzebowania energetycznego mięśnia sercowego. Leczenie spoczynkowe trwa zazwyczaj
2 do 6 tygodni i polega na zwiększaniu liczby godzin przebywania w łóżku na przemian z
korzystaniem z fotela i krótkimi spacerami.
Rola

pielęgniarki polega na:

−

pomocy w akceptacji sposobu leczenia,

−

zapewnienia właściwych warunków do wypoczynku,

−

zapobieganiu powikłaniom (przy długotrwałym unieruchomieniu),

−

pomocy w codziennych czynnościach.

Chory musi unikać długotrwałych wysiłków.

2. Uczestnictwo w leczeniu dietetycznym:

Dieta

małosolna, łatwostrawna, posiłki częste w małych porcjach. Skład diety

przeciwmiażdżycowej. Chorym z nadwagom dieta niskokaloryczna. Istotna jest podaż płynów
w korelacji z ilością wydalanych.
Rola

pielęgniarki polega na:

•

wyjaśnieniu zasad dietetycznych,

•

poinformowaniu rodziny o zmianie żywienia (dieta bogatopotasowa),

•

normalizacja masy ciała,

•

kontrola elektrolitów (K

i Mg

•

regulacja wypróżnień.

Udział w farmakoterapii:

−

glikozydy nasercowe,

−

leki moczopędne,

−

leki rozszerzające naczynia

glikozydy - zwiększenie siły skurczowej serca,
leki moczopędne - zmniejszają główne obciążenie wstępne,
leki rozszerzające naczynia - zmniejszają powrót żylny oraz naczyniowy opór obwodowy.

Udział pielęgniarki:

✔

podawanie leków wyłącznie na zlecenie lekarza,

✔

podawanie leków pod kontrolą podstawowych parametrów życiowych,

✔

obserwacja efektów leczenia farmakologicznego.

Zadania opiekuńczo-piel.:

Celem

działań jest pomoc w zaspokajaniu potrzeb biologicznych, zapobieganie

niepożądanym skutkom leczenia spoczynkowego oraz wsparcie psychiczne.

Szczegółowe zadania:
1) Zapewnienie higieny osobistej,
2) Pomoc w zaspokajaniu potrzeb fizjologicznych,
3) Pomoc w zaspokajaniu potrzeb odżywienia, bilansu wodnego,
4) Zapewnienie prawidłowego oddychania,
5) Zagwarantowanie bezpieczeństwa fizycznego,
6) Zapewnienie warunków do snu i wypoczynku.

Zapobieganie niepożądanym skutkom leczenia spoczynkowego.

•

odleżyny,

•

powikłania zatorowo-zakrzepowe,

•

przeciwdziałanie powstawaniu zaparć,

•

zapobieganie przykurczom i zanikom mięśniowym,

•

zapobieganie zapaleniu płuc.

Wsparcie psychiczne:

➔

długotrwała hospitalizacja,

➔

uciążliwe leczenie.

Zadania edukacyjne:

Edukacja bieżąca:

•

szczegółowe wyjaśnienia w zakresie czynności wykonywanych przy chorym,

•

działania związane z przygotowaniem chorego do dalszego życia z chorobą:

✔

wyposażenie w wiedzę o istocie choroby, jej objawach, powikłaniach,

✔

udzielenie informacji o stosowanych lekach,

przedstawienie zasad diety stosowanej u pacjentów,

poinformowanie o konieczności zrezygnowania z używek: papierosów, alkoholu,
mocnej kawy,

zaznajomienie z zaleceniami dotyczącymi aktywności fizycznej. Ważne jest, aby
wysiłek fizyczny był dostosowany do aktualnej wydolności serca,

nauka prowadzenia samokontroli:

•

omówienie zasad samokontroli,

•

nauczenie pomiaru tętna, masy ciała, obrzęków, prowadzenia bilansu płynów,

•

nauka samoobserwacji pod kątem skutków ubocznych leczenia
farmakologicznego.

ZADANIA PIELĘGNIARKI OPIEKUJĄCEJ SIĘ PACJENTEM Z CHOROBĄ
WRZODOWĄ ŻOŁĄDKA I DWUNASTNICY

Def.

1. Nadżerka – ubytek błony śluzowej żołądka nie obejmujący jej warstwy mięśniowej.
2. Wrzód – ubytek błony śluzowej żołądka obejmujący również jej warstwę mięśniową,

a częściej jeszcze głębsze warstwy ściany żołądka.

Epidemiologia:
¾  Częstość występowania wrzodu żołądka – 50 zachorowań / 100 000 osób / rok
¾  Częstość występowania wrzodu dwunastnicy – 150 zachorowań / 100 000 osób / rok
¾  Wrzód dwunastnicy występuje 3 razy częściej u mężczyzn
¾  Wrzód żołądka jednakowo często u obu płci.

Etiologia:
  Zakażenia Helicobacter Pylorii,
  Działanie pepsyny i / lub kwasu solnego,
  Stres,
  Leki – najczęściej niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ),
  Palenie papierosów,
  Alkohol.

Umiejscowienie:

• żołądek – na krzywiźnie mniejszej u 80% umiejscawia się zmiana,

• opuszka dwunastnicy – najczęściej ściana przednia.

Klinika:
o

wrzód żołądka – ból występujący natychmiast po przyjęciu pokarmu, albo bóle zależne od
pożywienia,

wrzód dwunastnicy – bóle w nadbrzuszu, późne, nocne i na czczo, poprawa po przyjęciu
pokarmów.

Powikłania:
9  krwawienia Æ wymioty krwawe, smoliste stolce,
9  perforacje Æ ostry brzuch,
9  penetracje Æ np. do trzustki (bóle w plecach, ew. zapalenie trzustki),
9  bliznowate zwężenie odźwiernika (wymioty, chudnięcie, w obrazie RTG „żołądek

klepsydrowaty”),

9 zwyrodnienie rakowe przewlekłego wrzodu żołądka.

Rozpoznanie:

1. Endoskopia z biopsją: badanie histopatologiczne oraz badanie na obecność

Helicobacter Pylorii (wykrywanie bakterii w błonie śluzowej, test na ureazę) oraz
oddechowy test mocznikowy z użyciem węgla

C i

C, testy serologiczne oceniające

miano przeciwciał klasy IgE i IgA.

2. Badania radiologiczne.

Zadania diagnostyczne:
- diagnoza wstępna wymaga:

  oceny podstawowych funkcji życiowych,
  oceny krwawienia z przewodu pokarmowego,
  oceny natężenia bólu i lokalizacji,
  oceny pierwotnych wyników badań laboratoryjnych (OB., morfologia, elektrolity),
  określenia deficytu w samoopiece.

- diagnoza uściślona:
Jest możliwa po ocenie stanu fizycznego i psychicznego.
Do oceny stanu fizycznego ważne jest:

9  ustalenie rodzaju bólu, częstości, lokalizacji, przyczyny, dynamiki, występowania,
9  obserwacja w kierunku krwawienia z przewodu pokarmowego (wymioty i stolce),
9  dalsze interpretacje wyników badań krwi i endoskopowych.

Ocena stanu psychicznego pacjenta:

9  ocena reakcji na hospitalizację,
9  ocena zachowania wobec innych chorych i personelu,
9  obserwacja zachowań wobec rodziny.

- diagnoza prognostyczna:

  ocena prognostyczna stanu chorego po opuszczeniu szpitala,
  ocena sytuacji rodzinnej – czy rodzina jest w stanie zapewnić opiekę,
  ocena przygotowania edukacyjnego pacjenta,
  przewidywanie możliwych powikłań i uprzedzenie chorego o zagrożeniu  życia,

wezwaniu pomocy.

Zadania lecznicze:
- udział w leczeniu zachowawczym

leczenie przyczynowe chorych zakażonych HP: inhibitor pompy protonowej + 2

antybiotyki przez 7 dni,

leczenie objawowe u chorych nie zakażonych HP:

9  wyeliminowanie czynników szkodliwych,
9  leki hamujące produkcję kwasu solnego (inhibitory pompy protonowej ????),
9  leki blokujące receptory histaminowe H

(skutek blokowania działania

histaminy na komórki okładzinowe żołądka),

9 leki osłonowe (związki bizmutu).

Współudział w dietoterapii:

dieta lekkostrawna łagodzi objawy. Na czas leczenia dieta oszczędzająca, posiłki

pozbawione tłuszczów smażonych, rozszerza się w marę ustępowania dolegliwości.

Edukacja pacjentów:

¾ poinformowanie o celowości zachowania higieny osobistej i możliwości zakażenia HP

członów rodziny,

¾ poinformowanie o celowości obserwacji stolca.