Arystoteles, Poetyka 

Dla istoty tragedii najważniejsza jest fabuła: dlatego poświęca jej dużo miejsca. Niektóre 

sprawy tłumaczone są w sposób wręcz prymitywny:  

 

Dobra fabuła nie kończy się w dowolnym punkcie. Powinna mieć więc ekspozycję, wyraźnie 

zaznaczony początek, oraz co ważniejsze – wyraźnie zarysowany koniec. Rozwiązanie. 

 

Właściwa długość pozwala na: 

 

Fabuła tragedii powinna być jednolita, ale jej jednolitość nie wynika ze skupienia wokół 

jednego bohatera. Jednolitość wynika raczej z zasady prawdopodobieństwa i konieczności.  

 

Poeta, jako twórca fabuły, nie musi przedstawiać wydarzeń rzeczywistych 

 

Różnica między historią a poezją: 

 

Poeta powinien być raczej twórcą fabuły niż wiersza – to znaczy – w tragedii nie chodzi o 

doskonałość języka, a o doskonałość fabuły, czyli wydarzeń. 

 

Bardziej przypomina połączone skecze. Z tego względu, opierając się na Arystotelesie można 

powiedzieć, że kabaret nie jest teatrem, bo ma charakter fabuły epizodycznej. Celem fabuły 

jest wzbudzenie litości i trwogi, a to jest łatwiej osiągnąć, kiedy fabuła nas zaskakuje. 

 

Podział fabuł na proste i zawikłane. Rola perypetii (gwałtownej zmiany) oraz rozpoznania: 

 

Definicja perypetii: 

 

Rozpoznanie: 

 

Rozpoznanie połączone z perypetią jest najdoskonalsze, bo najlepiej potrafi wzbudzić w nas 

litość i trwogę – a to są, wg. A., cele tragedii. 

Podział ilościowy tragedii (dla nas mniej istotny): 

 

Cechy dobrze ułożonej fabuły dramatycznej:  

 

Definicja litości  i trwogi: 

 

Litość i trwoga możliwa jest do osiągnięcia tylko dzięki odpowiedniemu bohaterowi: