Przygody Bilba

Ostatnia część pamiętnika Bilba Bagginsa

Ja Bilbo Baggins spisuję w tej księdze przygody swoje, które mnie w drodze do dworu

zacnego Elronda w Rivendell przywiodły. Jest to już być może przygód moich księga ostatnia, wiek
bowiem ciąży na mnie, i czuję, że dni przygód moich już się dopełniły. Te zaś, które w tej księdze
spisuję, nie mogą być przyrównane, do przygód siostrzeńca mojego, Froda, które w innej księdze i
w innym czasie spisane zostały.

Jeślibyś jednak, drogi czytelniku skuszony nazwiskiem Bagins, które mój siostrzeniec z taka

dumą w świecie rozsławił, zechciał zapoznać się z tą opowieścią, wiedz, że wielką przyjemność mi
sprawisz. Czytaj, może chociaż ty zrozumiesz moją opowieść.

Po opuszczeniu zacnego Shire’u i pozostawieniu na barkach mego siostrzeńca całego

rozgardiaszu (Och, gdybym wtedy wiedział jaki to rozgardiasz mu pozostawiam, pewnie nigdy bym
w  tą  podróż  nie  wyruszył),  nie  bardzo  wiedziałem  co  będę  dalej  robił.  Łatwo  jest  bowiem
opowiadać  wszystkim,  nawet  kochanemu  Gandalfowi,  jak  to  bardzo  pragnie  się  przygód,  o wiele
trudniej jest jednak te przygody przeżywać.  Na szczęście kompania była wesoła, a moi, tak rzadko
widywani przyjaciele mieli mi tyle do opowiedzenia. Poza tym droga była prosta, więc liczyłem, że
tak jak dawniej przygoda sama mnie odnajdzie.

Nie od razu skierowałem się też w stronę Rivendell. Jakieś przedziwne przeczucie mówiło mi,

że  przyjdzie  mi  już  na  zawsze  pożegnać  się  z  tą  ukochaną  krainą,  w  której  przeżyłem  całe  moje
dzieciństwo,  i  gdzie  za  wyjątkiem  mojej  pierwszej  wyprawy  spędziłem  całe  swoje  dorosłe  życie.
Wędrowaliśmy więc z moimi towarzyszami po okolicznych wzgórzach i lasach, sypiając pod gołym
niebem lub w ukrytych elfich dworach. Były to piękne dni, słońce świeciło jasno, nie na tyle jednak,
żeby dawało się odczuć jakiekolwiek zmęczenie.

Kiedy teraz o tym pomyślę, zastanawia mnie, że nie dostrzegłem wtedy tych wszystkich oznak

nadchodzących  kłopotów.  Nigdzie  po  drodze  nie  widzieliśmy  obcych,  ani  też  żadnych  dziwnych
stworów. Kiedy teraz  przyrównuję tamte dni do moich poprzednich przygód, widzę wyraźnie, że
było  wtedy  wręcz  nudno.  Myślę,  że  gdy  nie  mój  podeszły  wiek  i  nawyki  osiadłego  i  wygodnego
życia, to zaraz zaproponowałbym inną wyprawę.

W każdym bądź razie mijały dni i tygodnie, a ja wciąż nie oddaliłem się zanadto od

Hobbitonu. Kiedy już zacząłem przemyśliwać gdzie by się udać przybył posłaniec z wiadomością,
że  moi  towarzysze  wyczekiwani  są  w  niedalekim  Rivendell.  Chodziło  zdaję  się  o  jakieś  sprawy
majątkowe, co Krasnali zawsze przyprawia o szybsze bicie serca, postanowiłem więc nie stawać się
dla  nich  przeszkodą  i  zaproponowałem,  że  razem  udamy  się    do  Rivedell.  Wierzyłem,  że
przyjaciele, po załatwieniu  swoich spraw z pewnością zgodzą się kontynuować podróż. Poza tym
wiedziony byłem chęcią obejrzenia dworu Półelfa, który to dom nie raz pojawiał się w rozmowach z
Elfami.

Po zapoznaniu się z relacją posła i pożegnaniu z pewną niedawną napotkaną elfią rodziną

(Muszę przyznać, że liczna była to rodzinka. Kiedy opowiadałem później o nich moim innym elfim
przyjaciołom, ci uśmiechają się tylko tajemniczo, i nie chcą wyjaśnić mi tej niezwykłej jak na elfy
liczebności.), wyruszyliśmy raźno w drogę. Trzeba przyznać, że od tego dnia podróż nabrała tempa.
Spotykaliśmy co prawda jeszcze różnych znajomych, także elfów, nigdy jednak nie
zatrzymywaliśmy się na dłużej, żeby nacieszyć się ze spotkania.

Pozwolę sobie tutaj na kilka słów na inny niż moja podróż temat. Nie mogę bowiem

zrozumieć jak to się dzieje, że Hobbici, mieszkając w takiej bliskości elfów i innych tajemniczych
stworzeń,  tak  rzadko  je  widują.  Sam  bowiem  wielokroć  wędrowałem  po  tej  naszej  malutkiej
krainie,  i  wielokroć  napotykałem  się  na  całkowitą  ignorancję  ze  strony  mieszkańców  Shire’u,
Bucklandu  i  wszystkich  innych  miasteczek  i  prowincji.  Jedynie  małe  dzieci  przyjmowały  ze

spokojem,  czy  też  raczej  z  radością  i  zaciekawieniem,  wiadomości  o  Elfach  czy  Krasnalach.  Nie
wiem czym to jest powodowane. Przecież rasy nasze nigdy nie prowadziły ze sobą żadnych wojen
(jeszcze do niedawna uważano, że Hobbici w ogóle nie znają się na wojnie). Wydaje mi się, że to
strach  przed  nieznanym  i  zmianami  każe  Hobbitom  ignorować  to  co  się  dzieje  w  Świecie,  i  kto
mieszka  za  pobliskim  wzgórzem.  Może to  właśnie dlatego, tak bardzo cały Hobbiton  ucierpiał w
wyniku  ostatniej  intrygi  Sarumana.  Po  prostu  Hobbici  nie  zwrócili  się  do  nikogo  o  pomoc.  Co
gorsza nie znali nikogo kto mógłby im tej pomocy udzielić. Wystarczy przecież przypomnieć sobie
jak traktowali Aragorna, który jako Strażnik patrolował nasze okolice.

Wracając jednak do podróży, to poruszaliśmy się szybko, chcąc jak najszybciej dotrzeć do

domu Elronda Półelfa. Po kilku dniach moi towarzysze wiedzeni pośpiechem postanowili porzucić
trakt, i ruszyć na przełaj. Nie bardzo wiedziałem po co to zrobili, skoro trakt wiódł prosto do
Rivendell, nie protestowałem jednak, wkroczyliśmy bowiem już dawno na tereny, które niezbyt
dobrze znałem.

Jak już pisałem, do tej pory nie spotkały nas żadne warte opisania przygody. Jednak

najdłuższy  okres  spokoju  musi  się  jednak  kiedyś  zakończyć.  Tak  było  i  tym  razem.  Kiedy  tylko
zeszliśmy z traktu i zagłębiliśmy się w pokryte lasem wzgórza zaczęły się kłopoty. Najpierw jeden z
niosących  nasze  juki  mułów  okulał  i  musieliśmy  nieść  część  ładunków  na  plecach,  żeby  nie
przeciążać  pozostałych  zwierząt.  Osiołki  nabyliśmy,  czy  też  raczej  nabyłem  je  za  znaczną  cześć
zabranych  z  domu  oszczędności,  od  pewnych  dosyć  skąpych  hobbitów,  dlatego  uważaliśmy,  że
lepiej jest pocierpieć odrobinkę z ciężarem na plecach niż stracić tak cenny nabytek. Potem jeden z
krasnali  przeziębił  się,  i  musieliśmy  zmitrężyć  wiele  godzin  na  szukaniu  jakiegoś  ziela.  Ziele  to
musiało być zerwane przy świetle księżyca. Chociaż noc była bardzo pogodna i księżyc wędrował
po  niebie  w  pełnej  krasie,  minęło  dużo  czasu  zanim  je  znaleźliśmy.  Następnego  dnia  jednak,
niepomni na zmęczenie i zbierające się na horyzoncie chmury postanowiliśmy ruszać dalej. Teraz
wiem, że był to błąd, ale wiadomo, mądry hobbit po szkodzie.

Właśnie tego dnia, już parę godzin po wejściu w las, musieliśmy się rozdzielić. Kiedy w

poszukiwaniu  jakiejś  ścieżki  przedzieraliśmy  się  bowiem  przez  krzaki  nad  naszymi  głowami
otworzyło  się  podniebne  jezioro.  Deszcz  był  tak  gęsty,  że  ledwo  widziałem  sznurek  którym  dla
bezpieczeństwa się powiązaliśmy.

Ziemia pod naszymi nogami z każdą chwilą stawała się bardziej grząska, wpadłem nawet na

pomysł,  że  zamiast  wzrokiem  lepiej  kierować  się  słuchem,  lepiej  bowiem  słyszałem  swych
towarzyszy  niż  ich  widziałem.  Dziwne  jakie  pomysły  przychodzą  podstarzałemu  hobbitowi  w
takich chwilach do głowy. W pewnej chwili poczułem, że sznurek, którym się powiązaliśmy napina
się niebezpiecznie. Zdążyłem chwycić go, kiedy usłyszałem głośny pluskot, to znaczy że gdyby nie
głośny  plusk,  to  pewnie  usłyszałbym  głośny  huk,  a  trzymany  sznurek  zrobił  się  całkiem  luźny.
Zacząłem  krzykiem  przyzywać  moich  towarzyszy,  prosząc  ich,  żeby  przynajmniej  wskazali  mi
głosem gdzie są. Burza jednak stawała się coraz głośniejsza, a ja potykając się i ślizgając musiałem
oddalić się od miejsca wypadku, bowiem nikt mi nie odpowiedział.

Wołałem jednak nieustannie, aż głos całkiem mi zachrypł, i nie mogłem wymówić głośno ani

jednej  litery.  Kiedy  już  straciłem  nadzieję,  że  pomogę  towarzyszom  przystanąłem  pod  rozłożystą
sosną,  której  gałęzie  chroniły  przed  deszczem  równie  dobrze  jak  każdy  inny  dach,  i  zacząłem
rozmyśliwać  o  swojej  sytuacji.  Po  dłuższym  okresie  zastanowienia,  przerywanym  poważnymi
myślami o głodzie, ostatni posiłek spożyłem bowiem na tyle dano, że każdego szacownego hobbita
napawać  to  musiało  oburzeniem,  doszedłem  do  wniosku,  że  przeczekam  ulewę  w  mej  przytulnej
kryjówce.

Czas dłużył mi się wtedy niezmiernie. W dodatku mój żołądek doszedł do wniosku, że

przypomniał sobie, dlaczego kiedyś z takim pośpiechem wracałem do Bag End, i muszę przyznać,
że żadnemu z nas się te wspomnienia nie podobały. W końcu jednak, po czasie tak długim, że
zacząłem się martwić o moje kolejne urodziny, deszcz zaczął słabnąć, a ja postanowiłem udać się
na poszukiwanie przyjaciół.

Kiedy tylko wygramoliłem się spod drzewa, zorientowałem się, że będzie to zadanie

trudniejsze niż przypuszczałem. Wszędzie pełno było wody, a każdy, nawet najmniejszy rowek
zmienił się w rwący potok. Na domiar złego nigdzie nie mogłem dojrzeć żadnych znajomych
znaków rozpoznawczych. Mówiąc krótko, zgubiłem się.

Zacząłem krzyczeć, jednak dźwięk, który wydobywał się z moich ust w niczym nie

przypominał znajomego mi głosu, więcej, prawie w ogóle nie przypominał głosu hobbita.
Przestałem więc krzyczeć, bojąc się, ze moi przyjaciele słysząc tan dźwięk pomyślą, że to odgłosy
jakiejś bestii. Postanowiłem wdrapać się na jakieś drzewo, i stamtąd rozejrzeć się za krasnoludami.

Kiedy już byłem w połowie pnia zorientowałem się, że nic mi to nie da. Gałęzie drzew były

zbyt  gęste,  a  w  dodatku  wszędzie  rosło  niezliczone  mnóstwo  zasłaniających  wszystko  krzaków.
Kiedy zacząłem schodzić z drzewa, jakimś przedziwnym zbiegiem okoliczności ujrzałem, że woda
płynącego  w  pobliżu  strumyka  niebezpiecznie  się  podnosi.  Pewnie  został  bym  na  drzewie,  tak
nawet chciałem przez moment zrobić, bałem się jednak, że już i tak podmyta ziemia, jeżeli zostanie
dodatkowo zalana przez strumień, nie utrzyma drzewa, a co dopiero drzewa i mnie. Zeskoczyłem
więc nie bacząc na wysokość i ignorując ból w nogach i ramionach.

Będąc już na ziemi wyszukałem najbliższe wzniesienie. Jak się okazało, był to dość pokaźny

pagórek, porośnięty całym gąszczem leśnych malin. Dla wygłodniałego hobbita to prawdziwy skarb,
nie  bacząc  więc  na  nic  skorzystałem  z  tego  daru  natury.  W  czasie  kiedy  się  posilałem,  słońce  na
dobre  wyjrzało  zza  chmur,  świetliste  promienie  zalały  cały  pagórek,  przynosząc  ze  sobą
wystarczająco dużo ciepła, żeby wysuszyć moją odzież i rozgrzać zziębnięte ciało. Pełny żołądek i
przytulne  ciepło  pokonały  wszelki  moje  sprzeciwy,  i  znajdując  sobie  wygodne  łoże  z  paproci
uciąłem sobie drzemkę.

Kiedy się obudziłem było mi zimno, a dookoła unosiła się mgła. Rozejrzałem się dookoła,

doszedłem  do  wniosku  że  jest  ranek,  i  że  gęsta  mgła  i  tak  uniemożliw  mi  poszukiwania  moich
towarzyszy, po czym  wygrzebawszy z pozostałym  mi bagaży wszystkie ubrania i  jakiś koc, który
równie  dobrze  mógłby  być  obrusem,  przygotowałem  sobie  nieco  wygodniejsze,  ale  za  to  dużo
cieplejsze posłanie i pozwoliłem sobie na jeszcze odrobinę snu.

Ponownie obudziłem się kiedy słońce było już wysoko na niebie, a ptaki prowadziły nad moją

głową  ożywione  dyskusje.  Rozłożyłem  wszystkie  posiadane  rzeczy  na  trawie,  mając  nadzieję,  że
jeżeli  nawet  nie  zdążą  przed  wyruszeniem  w  drogę  przeschnąć,  to  przynajmniej  może  coś  da  się
uratować.  Posiliłem  się  jeszcze  raz  malinami  i  ruszyłem  w  stronę,  z  której  jak  mi  się  wydawało
przyszedłem.  Mój  poobiedni  spacer  nie  trwał  jednak  zbyt  długo.  Już  kilka  kroków  od  krzewów
malin  ujrzałem wszech obecną wodę. Dostrzegłem co prawda, że już od jakiegoś czasu musi ona
powoli opadać, wiedziałem jednak, że jest to jak dla mnie o wiele za wolno.

Nie wiedząc co w takiej sytuacji zrobić, zacząłem obchodzić pagórek dookoła, tuż przy

wodzie,  jak  gdybym  wypatrywał  jakiegoś  brodu  albo  ukrytego  mostu.  Kiedy  jednak  prawie  już
prawie powróciłem do punktu z którego zacząłem wyspę (czy to nie dziwne, że zawsze mając do
wyboru  dłuższą  i  krótszą  drogę,  na  chybił  trafił  wybieramy  tą  dłuższą),  dostrzegłem  zaplątany  w
krzakach duży kawałek deski. Był to kawał na tyle duży, że siedząc i trzymając obie nogi mocno
przyciśnięte do siebie mogłem się na niej zmieścić, a nawet utrzymać na wodzie.

Wyszukałem w krzakach gałąź wystarczająco szeroką, że mogła służyć jako wiosło,

pozbierałem  swoje  rzeczy,  i  usiadłem  na  brzegu  zastanawiając  się  co  robić  dalej.  Łatwo  jest
planować  bohaterskie  akcje,  kiedy  siedzi  się  w  domu  przed  kominkiem,  w  rzeczywistości  trudno
zebrać się na odwagę. Dla ciebie czytelniku, jeśli nie jesteś hobbbitem może ci się to wydawać jakąś
głupotą, ale dla nas niziołków, jak o nas mawiacie, pływanie po wodzie to prawdziwa brawura. Co
prawda  są  miejsca,  gdzie  hobbici  uprawiają  ten  niebezpieczny  i  nierozważny  sport.  Są  to  jednak
osobniki  uznane  za  niespełna  rozumu,  i  to  nie  tylko  przeze  mnie,  ale  także  przez  wszystkich
rozsądnych hobbitów.

Kiedy zebrałem się wreszcie na odwagę, południe już dawno minęło. Wiedziałem, że malin

nie starczy na długo, i był to chyba najważniejszy powód. Postanowiłem, że popłynę przed siebie.
Po kilkudziesięciu godzinach przygód, doszedłem do wniosku, że nic gorszego nie może mnie już

spotkać. Miałem też nadzieję, że podobnie jak w czasie maojej pierwszej wyprawy, los ponownie
się do mnie uśmiechnie.

Po kilku nieudanych próbach, wszystkie zachody z wysuszeniem rzeczy poszły na marne,

udało mi się opanować tę trudną sztukę na tyle dobrze, że mogłem spróbować przepłynąć to
niezwykłe jezioro. Ruszyłem więc przed siebie, nie zastanawiając się zbytnio nad kierunkiem.

Tak jak się domyślałem, los tym razem mi sprzyjał. Zanim jeszcze odczułem prawdziwe

zmęczenie ujrzałem wyłaniające się z wody wzniesienie. Było ono duże większe od tego, na którym
przyszło mi spędzić noc. Doszedłem do wniosku, że powinienem sprawdzić, czy nie jest to
przypadkiem koniec wody.

Kiedy tylko wdrapałem się na szczyt, okazało się że miałem rację. Bez żalu porzuciłem więc

swoją  dziwną  łudź  i  ruszyłem  raźno  przed  siebie.  Przez  chwilę  próbowałem  rozpoznać  jakieś
elementy  krajobrazu,  przekonałem  się  jednak  szybko,  że  nie  ma  to  najmniejszego  sensu.
Wędrowałem  więc  ciągle  przed  siebie,  mając  nadzieję,  że  spotkam  jakiegoś  przyjaźnie
nastawionego mieszkańca lasu, który zgodzi się wskazać mi drogę do Traktu. Po drodze posilałem
się przypadkowo spotkanymi malinami i jagodami.

W ten sposób minął kolejny dzień. Widząc, że zbliż się noc, postanowiłem znaleźć sobie

jakieś  przytulne  miejsce  do  spania.  Zbyt  się  jednak  obawiałem  dzikich  zwierząt  i  innych,  mniej
przyjaźnie  nastawionych  mieszkańców  lasu.  Wyszukałem  więc  sobie  rozłożysty  dąb.  W  jego
rozgałęzienie  mógłby  wygodnie  położyć  się  nawet  duży  człowiek,  a  co  dopiero    maleńki  hobbit.
Nazbierałem więc liści paproci i umościłem sobie wygodne gniazdko. Trzeba przyznać, że chociaż
zgubiłem  się,  moje  położenie  nie  było  takie  złe.  Gdybym  zawsze  w  czasie  swoich  przygód  mógł
spędzać no w takim przyjemnych i bezpiecznym miejscu... Kto wie, może nie powróciłbym do Bag
End, pewnie losy całego Śrudziemia potoczyłyby się inaczej...

W każdym razie ułożyłem się wygodnie. Być może jednak przeżycia ostatnich godzin, może

też to, że tak dużo spałem ostatniej nocy, spowodowało, że sen nie chciał do mnie przyjść. Leżałem
więc wpatrując się w niebo i rozmyślając o moich wcześniejszych przygodach. Z rozrzewnieniem
wspominałem też lata spędzone w Shire.

Kiedy na niebie pojawiły się gwiazdy po raz pierwszy w czasie tej podroży poczułem, że

czegoś  bardzo  mi  brakuje.  Uczucie  braku  stawało  się  z  każdą  chwilą  coraz  silniejsze.  Zdziwiłem
się, byłem bowiem przekonany, że przed położeniem się spać najadłem się wystarczająco. Chciałem
nawet już zabrać się za przygotowane na śniadanie owoce, kiedy nagle zdałem sobie sprawę czego
mi  tak  naprawdę  brakuje.  Zrozumiałem  też,  że  Gandalf  miał  rację.  Znałem  wystarczająco  wielu
hobbitów i dużych ludzi, którzy po latach nadużywania trunków lub fajkowego ziela nie mogli się
już bez tego obejść. Wiedziałem więc skąd się bierze trapiący mnie głód.

Nim jednak zdałem sobie sprawę z tego co robię, znalazłem się na ziemi idąc w kierunku, z

którego przyszedłem. Pięści miałem kurczowo zaciśnięte, z moich ust wydobywał się niezrozumiały
bulgot, z którego co chwila wyławiałem znajome słowa: mój skarb. Jak bardzo przypominałem w
tej chwili tego paskudnego Goluma.

Nie mogłem jednak nic zrozumieć. Moje własne ciało nie chciało mnie słuchać. Musiałem

bezsilnie patrzeć, jak po omacku przedzieram się przez krzaki.

Kiedy już zwątpiłem, i poddałem się rozpaczy, moje ciało potknęło się o jakiś korzeń i

upadło, uderzając głową o pień drzewa. W tej chwili odzyskałem kontrolę nad ciałem. Pomacałem
ręką  głowę,  wyczuwając  już  rosnącego  guza.  Obejrzałem  całe  moje  ciało,  sprawdzając,  czy  nie
nabawiłem  się  jakichś  innych obrażeń. Na szczęście nadawałem się jeszcze na tyle do użytku,  że
postanowiłem  wrócić  do  swojego  gniazdka.  Po  dłuższych  poszukiwaniach  odnalazłem  mój  dąb.
Wdrapałem się nań, i padłem bez czucia na posłanie.

Obudziłem się znowu koło południa. Niewiele pamiętałem z ostatniej nocy, a bolący guz na

głowie wziąłem za wynik sennych koszmarów i twardego pnia drzewa.

Cały następny dzień minął mi w drodze. Cieszyłem się z tego, że w czasie moich

wcześniejszych przygód, a także podczas spacerów z Frodem nauczyłem się wystarczająco dużo na
temat leśnych owoców. Mogłem teraz wykorzystać tą wiedzę. Niestety z każdym krokiem las stawał

się coraz gęstszy. Nigdzie nie mogłem dostrzec śladów jakiegokolwiek inteligentnego życia.
Wieczorem postanowiłem, że następnego dnia rozpocznę marsz z powrotem. Nie chciałem bowiem
za bardzo zapuszczać się w ten nieznany i dziki las.

Także tej nocy wyszukałem sobie wygodne leże w gałęziach dębu. Jednak tym razem

zasnąłem szybko i bez problemów.

Obudziłem się w środku nocy odczuwając ten sam koszmarny głód. Stałem na ziemi, tak

samo pozbawiony władzy nad własnym ciałem. Od razu przypomniałem sobie zdarzenia z ostatniej
nocy. Znowu musiałem przeżywać męki obserwowania tego upiornego marszu mojego własnego
ciała. Widziałem każde mijane w dzień drzewo i krzaczek. I nic nie mogłem zrobić. Pozostawało
mieć nadzieję, że moje ciało znowu popełni jakiś błąd.

Minęło sporo czasu zanim zauważyłem swoją szansę. W pewnym momencie noga zawadziła

o  korzeń,  a  ciało  niebezpiecznie  się  zachwiało.  Złapało  za  jakąś  gałązkę,  i  tylko  to  uratowało  je
przed  upadkiem.  Kiedy  jednak  balansowało  niezdarnie,  ziemia  pod  nogami  obsunęła  się  i  ciało
ześliznęło  się,  puszczając gałązkę i  bezradnie koziołkując w dół  jakiejś  rozpadliny. Pamiętam, że
spadałem dosyć długo, aż w końcu wszystko przesłoniła czerń.

Obudziłem się cały poraniony i obolały. Z rozpaczą zauważyłem, że leżę na brzegu jakiegoś

potoku. Z dreszczem przestrachu zdałem sobie sprawę, jak niewiele brakowało, żebym się w nim
utopił Nigdzie nie mogłem dostrzec mojego plecaka. Widocznie ciało wybierając się w podróż nie
uznało za stosowne zabrać go ze sobą.

Nie dość że potłuczony, to jeszcze cały umorusany trawą i ziemią, nie przedstawiałem na

pewno  najszczęśliwszego  widoku.  Mając  przy  tym  nie  najlepszy  humor,  nie  widziałem  sensu
wyruszania  w  dalszą  drogę.  Przez  moment  zastanawiałem  się  nawet,  czy  jeszcze  kiedykolwiek
zobaczę jakieś przyjazne i inteligentne stworzenie.

Byłem tak brudny, że sam nie mogłem tego znieść. Wyszukałem więc w miarę spokojne

miejsce i urządziłem sobie kąpiel i pranie. Zawsze lepiej mieć ubranie czyste niż brudne, a przecież
nikt mnie tam nie mógł zobaczyć, kiedy nagi jak jakieś młodziutkie hobbiciontko biegałem dla
rozgrzewki po lodowatej wodzie.

Cała ta kąpiel i związana z nią zabawna sytuacja znacznie poprawiła mi humor. Kiedy tylko

słońce wysuszyło mi ubranie postanowiłem ruszać w drogę. Nie bardzo wiedziałem w którym
kierunku mam iść, jednak znowu postanowiłem zaufać losowi.

Kiedy zagłębiłem się w las, zauważyłem, że drzewa, krzewy i kwiaty znacznie się różnią od

tych które widziałem w czasie mojej wcześniejszej marszruty. Żeby rzec prawdę, nigdy wcześniej
nie widziałem takich roślin. Wszystkie byłe piękne. Przyznaję, że nawet ogrody elfów mnie tak nie
zachwyciły.

Wędrowałem jak we śnie podziwiając wspaniałe rośliny. Nie zwracałem uwagi ani na

samotność,  ani  na  ból  czy  zmęczenie.  Z tego radosnego stanu wyrwała mnie przepiękna muzyka,
czy też raczej pieśń. Trudno mi dzisiaj, po tylu latach to dokładnie określić. Wiem tylko jedno, było
to  melodia  tak  piękna,  tak  idealna,  że  przez  dłuższą  chwilę  stałem  oczarowany.  Dopiero  kiedy
melodia ucichła udało mi się wyrwać z tego stanu.

Nie zastanawiając się długo ruszyłem w kierunku z którego wydawało mi się, że dobiegała ta

przepiękna  melodia.  Już  po  kilku  chwilach  znalazłem  się  na  skraju  niewielkiej  polany.  Jasne
promienie  słońca  wspaniale  oświetlały  środek  polany,  gdzie  na  dużym  pniu  siedziała  tajemnicza
postać.  W  chwili  kiedy  wszedłem  na  polanę  pochylał  się  właśnie  nad  nim,  najwidoczniej  coś
dostrajając.

Wydawała się wyglądać jak duzi ludzie, poza tym, od kogoś kto zna taką piękna muzykę, nie

można oczekiwać czegoś innego jak tylko przychylności. Podszedłem więc śmiało do pniaka.
Widząc, że postać mnie nie dostrzega, odchrząknąłem głośno.

Postać uniosła powoli wzrok i popatrzyła na mnie surowo. Nie potrafię opisać jej twarzy,

pamiętam  tylko  oczy,  głęboki  i  mądre.  Kiedy  tak  na  mnie  patrzyła,  trwało  to  dobre  kilka  chwil,
czułem  się  przewiercany  na  wylot.  Zrozumiałem,  że  znowu  wetknąłem  nos  w  sprawy  do  których
nawet nie powinienem się zbliżać.

Stałem tak, naprzeciw tajemniczej postaci, czując się jakby mnie przyłapano na podglądaniu

hobbitkom pod sukienki. Byłem przygotowany na naganę, za przeszkadzanie tak szacownej postaci,
zamiast tego postać odwróciła się z powrotem do swojego instrumentu.



A więc przybyłeś nareszcie! – Powiedział, jestem bowiem pewny, że był to on, a nie ona. –

Przyznaję, że oczekiwałem kogoś, że tak powiem...



Większego – Dokończyłem, przyzwyczajony do takiego traktowania ze strony dużych ludzi.



Nie, chodziło mi raczej, o kogoś, że tak się wyrażę, bardziej... godnego – powiedziała postać

kręcąc głową.



A więc hobbit nie jest dla was Panie wystarczająco godnym! – Wykrzyknąłem. Mogę

zrozumieć tą pełną rozbawienia pogardę, jaką żywią do nas, niziołków rasy szczycące się wyższym
wzrostem, nie mogę jednak ścierpieć, kiedy ktoś uważa hobbitów niegodnych czegokolwiek.

Postać popatrzyła na mnie jeszcze raz tym swoim badawczym spojrzeniem. Uśmiechnęła się.



A więc jesteś hobbitem! – Powiedział przepraszająco kiwając głową. – Wybacz, jeśli

obraziłem twoją dumę, przyznasz jednak, że twoja postura, nie jest chyba zwyczajna dla bohaterów
tego świata.



Tak, masz Panie rację. – Przyznałem udobruchany przeprosinami, ale jeszcze bardziej

przyrównaniem do bohaterów, co się hobbitom dość rzadko zdarza. – Skoro mamy już za sobą to
nieporozumienie, pozwól, że się przedstawię. Jestem Bilbo Baggins z Bag End.



Mnie zowią Ilúvatar’em.



Miło mi Pana poznać. Jeśli to pana nie urazi, pragnąłbym spytać, czy jest pan czarodziejem?

– Spytałem, nie mogąc zrozumieć, dlaczego nie potrafię rozróżnić rysów mojego rozmówcy.



Skąd to pytanie?



Od dłuższego czasu staram się panu przyjrzeć, jednak nie mogę się skupić. Kiedy tylko ruszę

oczyma, wydaje mi się, że pański wygląd się zmienia.



Ach tak. Widzisz, drogi hobbicie, jest to faktycznie taki czar, który sprawia, że widzisz mnie

takim jakim chcesz mnie ujrzeć. Tak samo z moimi słowami, tylko wydaje ci się, że je słyszysz.



Ale dlaczego. – Nigdy nie słyszałem o takiej magii, i nie potrafiłem zrozumieć, po co ktoś

miałby to robić.



Obawiam się, że mój wygląd mógłby ci się wydać odrobinę dziwaczny, a już na pewno, nie

potrafiłbyś zrozumieć moich słów. – Spokojnie objaśnił mój rozmówca.



Rozumiem. – Przyznam się, że rozumiałem, chociaż niezbyt mi się podobało, że rozmawiam

z kimś, kogo prawdziwej twarzy nawet nie znam. – A jak jest z muzyką, czy to też czarodziejska
iluzja?



Nie mój drogi. Muzyka jest jak najbardziej prawdziwa. Tak naprawdę, to muzyka jest jedyną

rzeczą na tym świecie, która nie ulega iluzji.



To dobrze. – Odparłem podbudowany, tą wiadomością. – Powiedz mi jeszcze Panie Ilúvatar,

skoro jesteś czarodziejem, czy znasz może czarodzieja Gandalfa?

Postać znowu na mnie spojrzała.



Widzę, że się co do ciebie nie pomyliłem! Gandalf... tak znamy się.

Muszę tu wstawić kilka słów wyjaśnienia. Kiedy wspomniałem Gandalfowi o tej przygodzie

popatrzył na mnie dziwnie, pokręcił tylko głową i roześmiał się na głos. Wspomniał potem coś o
hobbitach  i  ich  poczuciu  humoru.  Przyznaję  się,  że  poczułem  się  trochę  urażony.  Kiedy  jednak
przypomniałem mu całą sprawę po tym zamieszaniu z Pierścieniem kazał mi nigdy więcej o tym nie
wspominać.  Postanowiłem  posłuchać  jego  rady,  przynajmniej  na  jaki  czas.  Znasz  pewnie  to
przysłowie:  Nie  wtrącaj  się  w  sprawy  czarodziejów  bo  są  skryci  i  skorzy  do  gniewu.  W  każdym
razie  nie  rozumiem,  dlaczego  nie  chciał  rozmawiać  o  tej  znajomości.  Wracając  zaś  do  mojej
opowieści:



A więc mamy wspólnych znajomych! – Wykrzyknąłem uradowany, po chwili dotarło do

mnie jednak, to co do mnie powiedział. – Jak to się co do mnie nie pomyliłeś?



Widzisz drogi panie Baggins. Baggins... – Mój rozmówca na chwilę zamilkł, jak gdyby

rozważając brzmienie mojego nazwiska – Baggins... To dobre nazwisko. Dobre do wielkich rzeczy.
Muszę to zapamiętać...

Byłem bardzo zadowolony, że podoba mu się moje nazwisko. Chrząknąłem jednak znacząco,

próbując jeszcze raz zwrócić na siebie jego uwagę. Nie zdążyłem przecież jeszcze zapytać o drogę.



Tak pamiętam o tobie drogi Bilbo. – Ilúvatar popatrzył na mnie uśmiechając się przyjaźnie. –

Tak tylko się zamyśliłem. A wracając do twojego pytania. Widzisz pracuję właśnie nad pewną
pieśnią. Powiedzmy, że jej motywem przewodnim jest historia. Siedzę tu sobie i układam kolejne
zwrotki. Jednak już od jakiegoś czasu nie mogę przebrnąć przez pewien fragment. Postanowiłem
więc spotkać kogoś, kto będzie zorientowany w całej sprawie.



Ale w jakiej sprawie? – Spytałem zaskoczony. – I skąd wiedziałeś o tym, że tu trafię.

Przecież gdybym się nie zagubił...



Nie przejmuj się tym. Kiedy skończymy wskażę ci właściwą drogę. Przyjmij, że spotkaliśmy

się właśnie w tym celu, żebyś mi pomógł. Niczym innym się nie martw.



Ale jak ja, hobbit nie mający pojęcia o tworzeniu historycznych pieśni mam ci Panie pomóc?

– Spytałem, całkiem skołowany obrotem sprawy.



O! To nic wielkiego. Myślę, że wystarczy, że usłyszę jakąś hobbicką melodię. Myślę, że to

hobbici będą odpowiedzią.



Ale ja nie znam Panie żadnych godnych waszego ucha melodii hobbickich. Może jakieś elfie,

ale i tak nie potrafiłbym jej zagrać.



Nie przejmuj się. Gdybym potrzebował elfiej pieśni wezwałbym jakiegoś elfa. Wystarczy, że

zaśpiewasz mi jakąś prostą piosenkę.

Nie przejmując się już jego innymi słowami, postanowiłem spełnić jego życzenie.

Pomyślałem, że może potem zgodzi się zagrać mi jakiś fragment tej swojej melodii. Po krótkim
namyśle postanowiłem wybrać piosenkę, która najbardziej pasowała do mojej sytuacji:

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Wśród lesistych gór zieleni,
W mrocznych grotach znacząc ślad,
Wśród zbłąkanych mknąc strumieni.
Poprzez zimny biały śnieg,
Łąki kwietne i majowe,
Omijając skalny brzeg
I pagóry księżycowe.

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Pod gwiazdami mkną na niebie -
Choć wędrować każdy rad,
W końcu wraca w dom, do siebie...

W tym momencie zdałem sobie sprawę, z tego, że tak właśnie to tylko tego pragnąłem.

Właśnie w tym momencie, na tej czarodziejskiej polanie, zrozumiałem, że już czas, aby osiąść
gdzieś na stałe, że już czas zakończyć przygody.

Kiedy tak stałem, zdumiony własnym odkryciem, melodia, która akompaniowała mi już od

pewnego czasu, teraz kiedy zamilkłem, sama kończy piosenkę. Wydawało mi się, że cała polanka;
drzewa i krzewy odpowiadają melodii prawie że zrozumiałymi śłowami:

Oczy, które ognia dziw
Oglądały - i pieczary,
Patrzą czule w zieleń niw
I kochany domek stary.

Jednak kiedy melodia powinna się urwać, Ilúvatar zaczął ją jeszcze raz, nadając jej to samo

piękno, które miała poprzednia melodia. Tym razem, w prostej melodii starej piosenki słyszałem
tętent kopyt i wielkie bitwy, wspaniałe przygody. Kiedy melodia umilkła, stałem rozdarty pomiędzy
pięknem tego nowego brzmienia znanych mi dobrze nut, a chęcią porzucenia przygód. Ilúvatar
popatrzył na mnie z uśmiechem.



Dziękuję ci drogi Bilbo. Odnajdziesz to czego szukasz. I nie kłopocz się zgubą, pomogę ci,

żeby nie był to taki wielki problem. Zaufaj mi. Idź tamtą ścieżką,– wskazał na wąską ścieżynke za
sobą. – a wkrótce dołączysz do przyjaciół.

Poczułem, że nie potrafię nie posłuchać tego polecenia. Szedłem więc wskazaną ścieżką,

rozmyślając  nad  tym  całym  zdarzeniem.  Rzeczywiście  wkrótce  dostrzegłem  czekając  na  mnie
towarzyszy.  Zdziwili  się trochę na mój widok, kiedy jednak opowiedziałem  o swoim spotkaniu  z
czarodziejem Ilúvatar’em pokiwali znacząco głowami, poczym bez dalszych wyjaśnień ruszyliśmy
w drogę. Do dziś zastanawia mnie, dlaczego tego nie skomentowali. Może czarodziej Ilúvatar to nie
jest postać o której się rozmawia z hobbitami.

I jeszcze jedno! Od tamtej rozmowy nie miałem już ataków. Nigdy nie obudziłem się nękany

głodem. Nigdy więcej nie utraciłem też kontroli nad moim ciałem. Dziwne, prawda?

Dalsza nasza podróż przebiegała już spokojnie i bez większych niespodzianek. Po kilku

dniach  dotarliśmy  do  Domu  Erlonda  Półelfa,  gdzie  jak  się  okazało  nie  czekał  na  nas  żaden
krasnolud,  ale  Czarodziej  Gandalf.  Po  kilku  gniewnych  spojrzeniach  i  uwagach  rzucanych  przez
urażone  krasnoludy  opowiedział  nam  o  swoich  obserwacjach  i  domysłach.  Wtedy  też  wyznał,  że
cały  ten  pomysł  z  pilnym  wezwaniem  krasnoludów  w  celu  wyjaśnienia  spraw  majątkowych  miał
tylko na celu zwabienie mnie do Rivendell. Chciał bowiem mieć mnie na oku, co teraz, kiedy znam
już historię wszystkich powierników Pierścienia wydaje mi się całkiem słuszne. Poza tym wcale nie
miałem o to do niego pretensji, zrozumiałem bowiem, że jestem już zbyt stary na przygody, a dwór
Elronda oferował  wszystko  co staremu Hobbitowi jest do szczęścia potrzebne. Wspomnę jeszcze,
że moi krasnoludzcy  towarzysze także zaniechali swoich złości, kiedy tylko Gandalf opowiedział
im  o  ukrytym  z  północnych  górach  skarbie.  Upewniwszy  się  tylko,  że  naprawdę  zamierzam
pozostać w Rivendell wyruszyli w drogę. Doszły mnie potem słuchy, że wszyscy trzej wyszli z tej
wyprawy bardzo bogaci, i bodajże po dziś dzień żyją szczęśliwi gdzieś po drugiej stronie Gór. Jeśli
zaś  chodzi  o  mnie,  to  nie  zdobędę  się  chyba  już  na  żadną  wyprawę.  Może  gdyby  pozwolono  mi
odnieść Pierścień zamiast Froda... Chociaż... Elfy coraz częściej wspominają o Szarej Przystani. Kto
wie.... Kto wie...