Ostatnia część pamiętnika Bilba Bagginsa

Ja Bilbo Baggins spisuj ę w tej księdze przygody swoje, które mnie w drodze do

dworu  zacnego  Elronda  w  Rivendell  przywiod ły.  Jest  to  już  być  może  przygód  moich
księga  ostatnia,  wiek  bowiem  ciąży  na  mnie,  i  czuję,  że  dni  przygód  moich  już  się
dopełniły.  Te  zaś,  które  w  tej  księdze  spisuj ę,  nie  mogą  być  przyrównane,  do  przygód
siostrzeńca  mojego, Froda, które w innej księdze i w innym czasie spisane zostały.

Jeślibyś jednak, drogi czytelniku skuszony nazwiskiem Bagins, które mój

siostrzeniec z taka dumą w świecie rozsławił, zechciał zapoznać się z tą opowieścią,
wiedz, że wielką przyjemność mi sprawisz. Czytaj, mo że chociaż ty zrozumiesz moją
opowieść.

Po opuszczeniu zacnego Shire’u i pozostawieniu na barkach mego siostrzeńca całego

rozgardiaszu (Och, gdybym wtedy wiedział jaki to rozgardiasz mu pozostawiam, pewnie
nigdy bym w tą podró ż nie wyruszył), nie bardzo wiedzia łem co b ędę dalej robi ł. Łatwo
jest bowiem opowiada ć wszystkim, nawet kochanemu Gandalfowi, jak to bardzo pragnie
się przygód, o wiele trudniej jest jednak te przygody przeżywać. Na szczęście kompania
była wesoła, a moi, tak rzadko widywani przyjaciele mieli mi tyle do opowiedzenia. Poza
tym droga była prosta, więc liczyłem, że tak jak dawniej przygoda sama mnie odnajdzie.

Nie od razu skierowa łem się też w stronę Rivendell. Jakie ś przedziwne przeczucie

mówiło  mi,  że  przyjdzie  mi  już  na  zawsze  pożegnać  się  z  tą  ukochaną  krainą,  w  której
przeżyłem  całe  moje  dzieciństwo,  i  gdzie  za  wyj ątkiem  mojej  pierwszej  wyprawy
spędziłem  całe  swoje  dorosłe  życie.  Wędrowaliśmy  więc  z  moimi  towarzyszami  po
okolicznych  wzgórzach  i  lasach,  sypiając  pod  gołym  niebem  lub  w  ukrytych  elfich
dworach.  Były  to  piękne  dni,  słońce  świeciło  jasno,  nie  na  tyle  jednak, żeby  dawało  się
odczuć jakiekolwiek zmęczenie.

Kiedy teraz o tym pomy ślę, zastanawia mnie, że nie dostrzegłem wtedy tych

wszystkich oznak nadchodzących kłopotów. Nigdzie po drodze nie widzieli śmy obcych,
ani też żadnych dziwnych stworów. Kiedy teraz przyrównuj ę tamte dni do moich
poprzednich przygód, widzę wyraźnie, że było wtedy wręcz nudno. Myślę, że gdy nie mój
podeszły wiek i nawyki osiadłego i wygodnego życia, to zaraz zaproponowałbym inną
wyprawę.

W każdym bądź razie mijały dni i tygodnie, a ja wciąż nie oddaliłem się zanadto od

Hobbitonu.  Kiedy  już  zacząłem  przemyśliwać  gdzie  by  się  udać  przybył  posłaniec  z
wiadomością, że moi towarzysze wyczekiwani są w niedalekim Rivendell. Chodziło zdaję
się  o  jakieś  sprawy  majątkowe,  co  Krasnali  zawsze  przyprawia  o  szybsze  bicie  serca,
postanowiłem  więc  nie  stawać  się  dla  nich  przeszkodą  i  zaproponowałem,  że  razem
udamy  się    do  Rivedell.  Wierzyłem,  że  przyjaciele,  po  załatwieniu  swoich  spraw  z
pewnością zgodzą się kontynuować podróż. Poza tym wiedziony byłem chęcią obejrzenia
dworu Półelfa, który to dom nie raz pojawiał się w rozmowach z Elfami.

Po zapoznaniu się z relacją posła i pożegnaniu z pewną niedawną napotkaną elfią

rodziną (Muszę przyznać, że liczna była to rodzinka. Kiedy opowiada łem później o nich
moim innym elfim przyjaciołom, ci uśmiechają się tylko tajemniczo, i nie chcą wyjaśnić mi
tej niezwykłej jak na elfy liczebności.), wyruszyliśmy raźno w drogę. Trzeba przyznać, że
od tego dnia podróż nabrała tempa. Spotykaliśmy co prawda jeszcze różnych
znajomych, także elfów, nigdy jednak nie zatrzymywaliśmy się na dłużej, żeby nacieszyć
się ze spotkania.

Pozwolę sobie tutaj na kilka słów na inny niż moja podróż temat. Nie mogę bowiem

zrozumieć jak to się dzieje, że Hobbici, mieszkaj ąc w takiej bliskości elfów i innych

tajemniczych stworzeń, tak rzadko je widują. Sam bowiem wielokro ć wędrowałem po tej
naszej  malutkiej  krainie,  i  wielokroć  napotykałem  się  na  całkowitą  ignorancję  ze  strony
mieszkańców  Shire’u,  Bucklandu  i  wszystkich  innych  miasteczek  i  prowincji.  Jedynie
małe  dzieci  przyjmowały  ze  spokojem,  czy  też  raczej  z  radością  i  zaciekawieniem,
wiadomości o Elfach czy Krasnalach. Nie wiem czym to jest powodowane. Przecież rasy
nasze nigdy nie prowadziły ze sobą żadnych wojen (jeszcze do niedawna uwa żano, że
Hobbici w ogóle nie znają się na wojnie). Wydaje mi się, że to strach przed nieznanym i
zmianami  każe  Hobbitom  ignorować  to  co  si ę  dzieje  w  Świecie,  i  kto  mieszka  za
pobliskim  wzgórzem.  Może  to  właśnie  dlatego,  tak  bardzo  cały  Hobbiton  ucierpiał  w

wyniku ostatniej intrygi Sarumana. Po prostu Hobbici nie zwrócili si ę do nikogo o pomoc.
Co gorsza nie znali nikogo kto mógłby im tej pomocy udzielić. Wystarczy przecież
przypomnieć sobie jak traktowali Aragorna, który jako Strażnik patrolował nasze okolice.

Wracając jednak do podróży, to poruszali śmy się szybko, chcąc jak najszybciej

dotrzeć do domu Elronda Półelfa. Po kilku dniach moi towarzysze wiedzeni pośpiechem
postanowili porzucić trakt, i ruszyć na przełaj. Nie bardzo wiedziałem po co to zrobili,
skoro trakt wiódł prosto do Rivendell, nie protestowałem jednak, wkroczyliśmy bowiem
już dawno na tereny, które niezbyt dobrze znałem.

Jak już pisałem, do tej pory nie spotka ły nas żadne warte opisania przygody.

Jednak najdłuższy okres spokoju musi się jednak kiedyś zakończyć. Tak było i tym razem.
Kiedy  tylko  zeszliśmy  z  traktu  i  zagłębiliśmy  się  w  pokryte  lasem  wzgórza  zaczęły  się
kłopoty.  Najpierw  jeden  z  niosących  nasze  juki  mułów  okulał  i  musieliśmy  nieść  część
ładunków na plecach, żeby nie przeciążać pozostałych zwierząt. Osiołki nabyliśmy, czy też
raczej nabyłem je za znaczną cześć zabranych z domu oszczędności, od pewnych dosyć
skąpych hobbitów, dlatego uważaliśmy, że lepiej jest pocierpieć odrobinkę z ciężarem na
plecach niż stracić tak cenny nabytek. Potem jeden z krasnali przeziębił się, i musieliśmy
zmitrężyć  wiele  godzin  na  szukaniu  jakiego ś  ziela.  Ziele  to  musiało  być  zerwane  przy
świetle księżyca. Chociaż noc była bardzo pogodna i ksi ężyc wędrował po niebie w pe łnej
krasie,  minęło  dużo  czasu  zanim  je  znaleźliśmy.  Następnego  dnia  jednak,  niepomni  na
zmęczenie  i  zbierające  się  na  horyzoncie  chmury  postanowiliśmy  ruszać  dalej.  Teraz
wiem, że był to błąd, ale wiadomo, mądry hobbit po szkodzie.

Właśnie tego dnia, ju ż parę godzin po wej ściu w las, musieli śmy się rozdzielić. Kiedy

w poszukiwaniu jakiejś ścieżki przedzieraliśmy się bowiem przez krzaki nad naszymi
głowami otworzyło się podniebne jezioro. Deszcz był tak gęsty, że ledwo widziałem
sznurek którym dla bezpieczeństwa się powiązaliśmy.

Ziemia pod naszymi nogami z każdą chwilą stawała się bardziej grząska, wpadłem nawet

na  pomysł,  że  zamiast  wzrokiem  lepiej  kierować  się  słuchem,  lepiej  bowiem  słyszałem
swych  towarzyszy  niż  ich  widziałem.  Dziwne  jakie  pomysły  przychodzą  podstarzałemu
hobbitowi w takich chwilach do g łowy. W pewnej chwili poczu łem, że sznurek, którym si ę
powiązaliśmy napina się niebezpiecznie. Zd ążyłem chwycić go, kiedy usłyszałem głośny
pluskot,  to  znaczy  że  gdyby  nie  g łośny  plusk,  to  pewnie  usłyszałbym  głośny  huk,  a
trzymany  sznurek  zrobił  się  całkiem  luźny.  Zacząłem  krzykiem  przyzywa ć  moich
towarzyszy,  prosząc  ich, żeby  przynajmniej  wskazali  mi  głosem  gdzie  są.  Burza  jednak
stawała  się  coraz  głośniejsza,  a  ja  potykaj ąc  się  i  ślizgając  musiałem  oddali ć  się  od
miejsca wypadku, bowiem nikt mi nie odpowiedział.

Wołałem jednak nieustannie, a ż głos całkiem mi zachryp ł, i nie mog łem wymówić

głośno  ani  jednej  litery.  Kiedy  już  straciłem  nadzieję,  że  pomogę  towarzyszom
przystanąłem pod rozłożystą sosną, której gałęzie chroni ły przed deszczem równie dobrze
jak  każdy  inny  dach,  i  zacząłem  rozmyśliwać  o  swojej  sytuacji.  Po  dłuższym  okresie
zastanowienia,  przerywanym  poważnymi  myślami  o  głodzie,  ostatni  posiłek  spożyłem
bowiem na tyle dano, że każdego szacownego hobbita napawa ć to musiało oburzeniem,
doszedłem do wniosku, że przeczekam ulewę w mej przytulnej kryjówce.

Czas dłużył mi się wtedy niezmiernie. W dodatku mój żołądek doszedł do wniosku,

że przypomniał sobie, dlaczego kiedyś z takim pośpiechem wracałem do Bag End, i
muszę przyznać, że żadnemu z nas się te wspomnienia nie podobały. W końcu jednak, po
czasie tak długim, że zacząłem się martwić o moje kolejne urodziny, deszcz zaczął
słabnąć, a ja postanowiłem udać się na poszukiwanie przyjaciół.

Kiedy tylko wygramoliłem się spod drzewa, zorientowałem się, że będzie to zadanie

trudniejsze niż przypuszczałem. Wszędzie pełno było wody, a każdy, nawet najmniejszy
rowek zmienił się w rwący potok. Na domiar złego nigdzie nie mog łem dojrzeć żadnych
znajomych znaków rozpoznawczych. Mówiąc krótko, zgubiłem się.

Zacząłem krzyczeć, jednak dźwięk, który wydobywał się z moich ust w niczym nie

przypominał znajomego mi g łosu, więcej, prawie w ogóle nie przypomina ł głosu hobbita.
Przestałem więc krzyczeć, bojąc się, ze moi przyjaciele słysząc tan dźwięk pomyślą, że to
odgłosy jakiejś bestii. Postanowi łem wdrapać się na jakieś drzewo, i stamtąd rozejrze ć się
za krasnoludami.

Kiedy już byłem w połowie pnia zorientowa łem się, że nic mi to nie da. Ga łęzie

drzew były zbyt gęste, a w dodatku wszędzie rosło niezliczone mnóstwo zasłaniających
wszystko  krzaków.  Kiedy  zacząłem  schodzić  z  drzewa,  jakimś  przedziwnym  zbiegiem
okoliczności  ujrzałem,  że  woda  płynącego  w  pobliżu  strumyka  niebezpiecznie  si ę
podnosi. Pewnie został bym na drzewie, tak nawet chcia łem przez moment zrobić, bałem
się jednak, że już i tak podmyta ziemia, jeżeli zostanie dodatkowo zalana przez strumień,
nie  utrzyma  drzewa,  a  co  dopiero  drzewa  i  mnie.  Zeskoczy łem  więc  nie  bacząc  na
wysokość i ignorując ból w nogach i ramionach.

Będąc już na ziemi wyszukałem najbliższe wzniesienie. Jak się okazało, był to dość

pokaźny pagórek, porośnięty całym gąszczem leśnych malin. Dla wygłodniałego hobbita
to  prawdziwy  skarb,  nie  bacząc  więc  na  nic  skorzystałem  z  tego  daru  natury.  W  czasie
kiedy się posilałem, słońce na dobre wyjrzało zza chmur, świetliste promienie zalały cały
pagórek,  przynosząc  ze  sobą  wystarczająco  dużo  ciepła,  żeby  wysuszyć  moją  odzież  i
rozgrzać  zziębnięte  ciało.  Pełny  żołądek  i  przytulne  ciepło  pokonały  wszelki  moje
sprzeciwy, i znajdując sobie wygodne łoże z paproci uciąłem sobie drzemkę.

Kiedy się obudziłem było mi zimno, a dooko ła unosiła się mgła. Rozejrzałem się

dookoła,  doszedłem  do  wniosku  że  jest  ranek,  i  że  gęsta  mgła  i  tak  uniemo żliw  mi
poszukiwania  moich  towarzyszy,  po  czym  wygrzebawszy  z  pozostałym  mi  bagaży
wszystkie ubrania i jakiś koc, który równie dobrze móg łby być obrusem, przygotowałem
sobie  nieco  wygodniejsze,  ale  za  to  dużo  cieplejsze  posłanie  i  pozwoliłem  sobie  na
jeszcze odrobinę snu.

Ponownie obudziłem się kiedy słońce było już wysoko na niebie, a ptaki prowadziły

nad moją głową ożywione dyskusje. Rozłożyłem wszystkie posiadane rzeczy na trawie,
mając nadzieję, że jeżeli nawet nie zdążą przed wyruszeniem w drogę przeschnąć, to
przynajmniej może coś da się uratować. Posiliłem się jeszcze raz malinami i ruszyłem w
stronę, z której jak mi się wydawało przyszedłem. Mój poobiedni spacer nie trwał jednak
zbyt długo. Już kilka kroków od krzewów malin ujrzałem wszech obecną wodę.
Dostrzegłem co prawda, że już od jakiegoś czasu musi ona powoli opada ć, wiedziałem
jednak, że jest to jak dla mnie o wiele za wolno.

Nie wiedząc co w takiej sytuacji zrobić, zacząłem obchodzić pagórek dookoła, tuż

przy wodzie, jak gdybym wypatrywał jakiegoś brodu albo ukrytego mostu. Kiedy jednak
prawie już prawie powróciłem do punktu z którego zacząłem wyspę (czy to nie dziwne, że
zawsze mając do wyboru dłuższą i krótszą drogę, na chybił trafił wybieramy tą dłuższą),
dostrzegłem zaplątany w krzakach du ży kawałek deski. Był to kawał na tyle duży, że
siedząc i trzymając obie nogi mocn o przyciśnięte do siebie mog łem się na niej zmie ścić, a
nawet utrzymać na wodzie.

Wyszukałem w krzakach gałąź wystarczająco szeroką, że mogła służyć jako wiosło,

pozbierałem swoje rzeczy, i usiadłem na brzegu zastanawiając się co robić dalej. Łatwo
jest planować bohaterskie akcje, kiedy siedzi się w domu przed kominkiem, w

rzeczywistości  trudno  zebra ć  się  na  odwagę.  Dla  ciebie  czytelniku,  jeśli  nie  jesteś
hobbbitem  może  ci  się  to  wydawać  jakąś  głupotą,  ale  dla  nas  niziołków,  jak  o  nas
mawiacie,  pływanie  po  wodzie  to  prawdziwa  brawura.  Co  prawda  są  miejsca,  gdzie
hobbici uprawiają ten niebezpieczny i nierozważny sport. Są to jednak osobniki uznane
za niespełna rozumu, i to nie tylko przeze mnie, ale tak że przez wszystkich rozsądnych
hobbitów.

Kiedy zebrałem się wreszcie na odwagę, południe już dawno minęło. Wiedziałem, że

malin nie starczy na długo, i był to chyba najważniejszy powód. Postanowiłem, że
popłynę przed siebie. Po kilkudziesięciu godzinach przygód, doszed łem do wniosku, że

nic gorszego nie może mnie już spotkać. Miałem też nadzieję, że podobnie jak w czasie
maojej pierwszej wyprawy, los ponownie się do mnie uśmiechnie.

Po kilku nieudanych próbach, wszystkie zachody z wysuszeniem rzeczy poszły na

marne, udało mi się opanować tę trudną sztukę na tyle dobrze, że mogłem spróbować
przepłynąć to niezwykłe jezioro. Ruszyłem więc przed siebie, nie zastanawiając się
zbytnio nad kierunkiem.

Tak jak si ę domyślałem, los tym razem mi sprzyja ł. Zanim jeszcze odczu łem

prawdziwe zmęczenie ujrzałem wyłaniające się z wody wzniesienie. Było ono duże
większe od tego, na którym przyszło mi spędzić noc. Doszedłem do wniosku, że
powinienem sprawdzić, czy nie jest to przypadkiem koniec wody.

Kiedy tylko wdrapałem się na szczyt, okazało się że miałem rację. Bez żalu

porzuciłem więc swoją dziwną łudź i ruszyłem raźno przed siebie. Przez chwilę
próbowałem rozpoznać jakieś elementy krajobrazu, przekonałem się jednak szybko, że
nie ma to najmniejszego sensu. Wędrowałem więc ciągle przed siebie, maj ąc nadzieję, że
spotkam jakiegoś przyjaźnie nastawionego mieszka ńca lasu, który zgodzi si ę wskazać mi
drogę do Traktu. Po drodze posilałem się przypadkowo spotkanymi malinami i jagodami.

W ten sposób minął kolejny dzień. Widząc, że zbliż się noc, postanowiłem znaleźć

sobie  jakieś  przytulne  miejsce  do  spania.  Zbyt  się  jednak  obawiałem  dzikich  zwierząt  i
innych,  mniej  przyjaźnie  nastawionych  mieszkańców  lasu.  Wyszukałem  więc  sobie
rozłożysty dąb. W jego rozgałęzienie mógłby wygodnie po łożyć się nawet duży człowiek, a
co dopiero  male ńki hobbit. Nazbiera łem więc liści paproci i umo ściłem sobie wygodne
gniazdko.  Trzeba  przyznać, że  chociaż  zgubiłem  się,  moje  położenie  nie  było  takie  złe.
Gdybym  zawsze  w  czasie  swoich  przygód  móg ł  spędzać  no  w  takim  przyjemnych  i
bezpiecznym miejscu... Kto wie, może nie powróciłbym do Bag End, pewnie losy całego
Śrudziemia potoczyłyby się inaczej...

W każdym razie ułożyłem si ę wygodnie. Być może jednak przeżycia ostatnich

godzin, może też to, że tak dużo spałem ostatniej nocy, spowodowało, że sen nie chciał
do mnie przyjść. Leżałem więc wpatruj ąc się w niebo i rozmyślając o moich
wcześniejszych przygodach. Z rozrzewnieniem wspominałem też lata spędzone w Shire.

Kiedy na niebie pojawiły się gwiazdy po raz pierwszy w czasie tej podroży

poczułem, że czegoś bardzo mi brakuje. Uczucie braku stawało się z każdą chwilą coraz
silniejsze.  Zdziwiłem  się,  byłem  bowiem  przekonany,  że  przed  położeniem  się  spać
najadłem  się  wystarczająco.  Chciałem  nawet  już  zabrać  się  za  przygotowane  na
śniadanie  owoce,  kiedy  nagle  zdałem  sobie  sprawę  czego  mi  tak  naprawdę  brakuje.
Zrozumiałem  też,  że  Gandalf  miał  rację.  Znałem  wystarczająco  wielu  hobbitów  i  dużych
ludzi,  którzy  po  latach  nadużywania  trunków  lub  fajkowego  ziela  nie  mogli  się  już  bez
tego obejść. Wiedziałem więc skąd się bierze trapiący mnie głód.

Nim jednak zdałem sobie sprawę z tego co robi ę, znalazłem się na ziemi idąc w

kierunku, z którego przyszedłem. Pięści miałem kurczowo zaciśnięte, z moich ust
wydobywał się niezrozumiały bulgot, z którego co chwila wyławiałem znajome słowa: mój
skarb. Jak bardzo przypominałem w tej chwili tego paskudnego Goluma.

Nie mogłem jednak nic zrozumie ć. Moje własne ciało nie chciało mnie słuchać.

Musiałem bezsilnie patrzeć, jak po omacku przedzieram się przez krzaki.

Kiedy już zwątpiłem, i poddałem się rozpaczy, moje cia ło potknęło się o jakiś korzeń i

upadło,  uderzając  głową  o  pień  drzewa.  W  tej  chwili  odzyska łem  kontrolę  nad  ciałem.
Pomacałem  ręką  głowę,  wyczuwając  już  rosnącego  guza.  Obejrzałem  całe  moje  ciało,
sprawdzając, czy nie nabawiłem się jakichś innych obrażeń. Na szczęście nadawałem się
jeszcze na tyle do u żytku, że postanowiłem wróci ć do swojego gniazdka. Po d łuższych
poszukiwaniach  odnalazłem  mój  dąb.  Wdrapałem  się  nań,  i  padłem  bez  czucia  na
posłanie.

Obudziłem się znowu koło południa. Niewiele pami ętałem z ostatniej nocy, a bol ący

guz na głowie wziąłem za wynik sennych koszmarów i twardego pnia drzewa.

Cały następny dzień minął mi w drodze. Cieszyłem się z tego, że w czasie moich

wcześniejszych  przygód,  a  także  podczas  spacerów  z  Frodem  nauczyłem  się
wystarczająco  dużo  na  temat  le śnych  owoców.  Mog łem  teraz  wykorzysta ć  tą  wiedzę.
Niestety  z  każdym  krokiem  las  stawał  się  coraz  gęstszy.  Nigdzie  nie  mogłem  dostrzec
śladów  jakiegokolwiek  inteligentnego  życia.  Wieczorem  postanowiłem,  że  następnego
dnia rozpocznę marsz z powrotem. Nie chcia łem bowiem za bardzo zapuszcza ć się w ten
nieznany i dziki las.

Także tej nocy wyszukałem sobie wygodne leże w gałęziach dębu. Jednak tym

razem zasnąłem szybko i bez problemów.

Obudziłem się w środku nocy odczuwając ten sam koszmarny głód. Stałem na ziemi,

tak  samo  pozbawiony  władzy  nad  własnym  ciałem.  Od  razu  przypomniałem  sobie
zdarzenia  z  ostatniej  nocy.  Znowu  musiałem  przeżywać  męki  obserwowania  tego
upiornego  marszu  mojego  własnego  ciała.  Widziałem  każde  mijane  w  dzień  drzewo  i
krzaczek.  I  nic  nie  mogłem  zrobić.  Pozostawało  mieć  nadzieję,  że  moje  ciało  znowu
popełni jakiś błąd.

Minęło sporo czasu zanim zauwa żyłem swoj ą szansę. W pewnym momencie noga

zawadziła o korzeń, a ciało niebezpiecznie się zachwiało. Złapało za jakąś gałązkę, i tylko
to  uratowało  je  przed  upadkiem.  Kiedy  jednak  balansowa ło  niezdarnie,  ziemia  pod
nogami  obsunęła  się  i  ciało  ześliznęło  się,  puszczając  gałązkę  i  bezradnie  koziołkując  w
dół  jakiejś  rozpadliny.  Pami ętam,  że  spada łem  dosyć  długo,  aż  w  końcu  wszystko
przesłoniła czerń.

Obudziłem się cały poraniony i obolały. Z rozpaczą zauważyłem, że leżę na brzegu

jakiegoś potoku. Z dreszczem przestrachu zda łem sobie spraw ę, jak niewiele brakowa ło,
żebym się w nim utopił Nigdzie nie mogłem dostrzec mojego plecaka. Widocznie ciało
wybierając się w podróż nie uznało za stosowne zabrać go ze sobą.

Nie dość że potłuczony, to jeszcze cały umorusany trawą i ziemią, nie

przedstawiałem na pewno najszczęśliwszego widoku. Mając przy tym nie najlepszy
humor, nie widziałem sensu wyruszania w dalsz ą drogę. Przez moment zastanawia łem
się nawet, czy jeszcze kiedykolwiek zobaczę jakieś przyjazne i inteligentne stworzenie.

Byłem tak brudny, że sam nie mog łem tego znie ść. Wyszukałem więc w miarę

spokojne miejsce i urządziłem sobie kąpiel i pranie. Zawsze lepiej mie ć ubranie czyste
niż brudne, a przecież nikt mnie tam nie móg ł zobaczyć, kiedy nagi jak jakie ś młodziutkie
hobbiciontko biegałem dla rozgrzewki po lodowatej wodzie.

Cała ta kąpiel i związana z nią zabawna sytuacja znacznie poprawi ła mi humor.

Kiedy tylko słońce wysuszyło mi ubranie postanowi łem ruszać w drogę. Nie bardzo
wiedziałem w którym kierunku mam iść, jednak znowu postanowiłem zaufać losowi.

Kiedy zagłębiłem się w las, zauważyłem, że drzewa, krzewy i kwiaty znacznie się

różnią od tych które widziałem w czasie mojej wcześniejszej marszruty. Żeby rzec prawdę,
nigdy wcześniej nie widzia łem takich roślin. Wszystkie byłe piękne. Przyznaj ę, że nawet
ogrody elfów mnie tak nie zachwyciły.

Wędrowałem jak we śnie podziwiaj ąc wspaniałe rośliny. Nie zwracałem uwagi ani

na samotność, ani na ból czy zm ęczenie. Z tego radosnego stanu wyrwa ła mnie
przepiękna muzyka, czy też raczej pieśń. Trudno mi dzisiaj, po tylu latach to dokładnie

określić. Wiem tylko jedno, było to melodia tak pi ękna, tak idealna, że przez dłuższą chwilę
stałem oczarowany. Dopiero kiedy melodia ucichła udało mi się wyrwać z tego stanu.

Nie zastanawiając się długo ruszyłem w kierunku z którego wydawa ło mi się, że

dobiegała ta przepiękna melodia. Już po kilku chwilach znalazłem się na skraju
niewielkiej polany. Jasne promienie słońca wspaniale o świetlały środek polany, gdzie na
dużym pniu siedziała tajemnicza posta ć. W chwili kiedy wszed łem na polanę pochylał się
właśnie nad nim, najwidoczniej coś dostrajając.

Wydawała się wyglądać jak duzi ludzie, poza tym, od kogo ś kto zna tak ą piękna

muzykę, nie można oczekiwać czegoś innego jak tylko przychylności. Podszedłem więc

śmiało do pniaka. Widząc, że postać mnie nie dostrzega, odchrząknąłem głośno.

Postać uniosła powoli wzrok i popatrzyła na mnie surowo. Nie potrafię opisać jej

twarzy, pamiętam tylko oczy, głęboki i mądre. Kiedy tak na mnie patrzyła, trwało to dobre
kilka chwil, czułem się przewiercany na wylot. Zrozumiałem, że znowu wetknąłem nos w
sprawy do których nawet nie powinienem się zbliżać.

Stałem tak, naprzeciw tajemniczej postaci, czując się jakby mnie przyłapano na

podglądaniu hobbitkom pod sukienki. Byłem przygotowany na naganę, za
przeszkadzanie tak szacownej postaci, zamiast tego posta ć odwróci ła się z powrotem do
swojego instrumentu.

A więc przybyłeś nareszcie! – Powiedział, jestem bowiem pewny, że był to on, a nie



ona. – Przyznaję, że oczekiwałem kogoś, że tak powiem...

Większego – Dokończyłem, przyzwyczajony do takiego traktowania ze strony



dużych ludzi.

Nie, chodziło mi raczej, o kogo ś, że tak się wyrażę, bardziej... godnego –



powiedziała postać kręcąc głową.

A więc hobbit nie jest dla was Panie wystarczaj ąco godnym! – Wykrzyknąłem. Mogę



zrozumieć tą pełną rozbawienia pogardę, jaką żywią do nas, niziołków rasy szczycące się
wyższym wzrostem, nie mogę jednak ścierpieć, kiedy ktoś uważa hobbitów niegodnych
czegokolwiek.

Postać popatrzyła na mnie jeszcze raz tym swoim badawczym spojrzeniem.

Uśmiechnęła się.

A więc jesteś hobbitem! – Powiedział przepraszająco kiwając głową. – Wybacz, jeśli



obraziłem twoją dumę, przyznasz jednak, że twoja postura, nie jest chyba zwyczajna dla
bohaterów tego świata.

Tak, masz Panie rację. – Przyznałem udobruchany przeprosinami, ale jeszcze



bardziej przyrównaniem do bohaterów, co się hobbitom dość rzadko zdarza. – Skoro
mamy już za sobą to nieporozumienie, pozwól, że się przedstawię. Jestem Bilbo Baggins
z Bag End.

Mnie zowią Ilúvatar’em.



Miło mi Pana poznać. Jeśli to pana nie urazi, pragnąłbym spytać, czy jest pan



czarodziejem? – Spytałem, nie mogąc zrozumie ć, dlaczego nie potrafi ę rozróżnić rysów
mojego rozmówcy.

Skąd to pytanie?



Od dłuższego czasu staram si ę panu przyjrze ć, jednak nie mog ę się skupi ć. Kiedy



tylko ruszę oczyma, wydaje mi się, że pański wygląd się zmienia.

Ach tak. Widzisz, drogi hobbicie, jest to faktycznie taki czar, który sprawia, że



widzisz mnie takim jakim chcesz mnie ujrze ć. Tak samo z moimi słowami, tylko wydaje ci
się, że je słyszysz.

Ale dlaczego. – Nigdy nie słyszałem o takiej magii, i nie potrafi łem zrozumieć, po



co ktoś miałby to robić.

Obawiam się, że mój wygląd mógłby ci się wydać odrobinę dziwaczny, a już na



pewno, nie potrafiłbyś zrozumieć moich słów. – Spokojnie objaśnił mój rozmówca.

Rozumiem. – Przyznam się, że rozumiałem, chociaż niezbyt mi się podobało, że



rozmawiam z kimś, kogo prawdziwej twarzy nawet nie znam. – A jak jest z muzyką, czy to
też czarodziejska iluzja?

Nie mój drogi. Muzyka jest jak najbardziej prawdziwa. Tak naprawdę, to muzyka



jest jedyną rzeczą na tym świecie, która nie ulega iluzji.

To dobrze. – Odparłem podbudowany, tą wiadomością. – Powiedz mi jeszcze Panie



Ilúvatar, skoro jesteś czarodziejem, czy znasz może czarodzieja Gandalfa?

Postać znowu na mnie spojrzała.

Widzę, że się co do ciebie nie pomyliłem! Gandalf... tak znamy się.



Muszę tu wstawić kilka słów wyjaśnienia. Kiedy wspomniałem Gandalfowi o tej

przygodzie  popatrzył  na  mnie  dziwnie,  pokręcił  tylko  głową  i  roześmiał  się  na  głos.
Wspomniał potem coś o hobbitach i ich poczuciu humoru. Przyznaję się, że poczułem się
trochę  urażony.  Kiedy  jednak  przypomniałem  mu  całą  spraw ę  po  tym  zamieszaniu  z
Pierścieniem kazał mi nigdy więcej o tym nie wspominać. Postanowiłem posłuchać jego
rady,  przynajmniej  na  jaki  czas.  Znasz  pewnie  to  przysłowie:  Nie  wtrącaj  się  w  sprawy
czarodziejów bo są skryci i skorzy do gniewu. W każdym razie nie rozumiem, dlaczego
nie chciał rozmawiać o tej znajomości. Wracając zaś do mojej opowieści:

A więc mamy wspólnych znajomych! – Wykrzyknąłem uradowany, po chwili dotarło



do mnie jednak, to co do mnie powiedział. – Jak to się co do mnie nie pomyliłeś?

Widzisz drogi panie Baggins. Baggins... – Mój rozmówca na chwilę zamilkł, jak



gdyby rozważając brzmienie mojego nazwiska – Baggins... To dobre nazwisko. Dobre do
wielkich rzeczy. Muszę to zapamiętać...

Byłem bardzo zadowolony, że podoba mu się moje nazwisko. Chrząknąłem jednak

znacząco, próbując jeszcze raz zwrócić na siebie jego uwagę. Nie zdążyłem przecież
jeszcze zapytać o drogę.

Tak pamiętam o tobie drogi Bilbo. – Ilúvatar popatrzył na mnie uśmiechając się



przyjaźnie.  –  Tak  tylko  się  zamyśliłem.  A  wracając  do  twojego  pytania.  Widzisz  pracuję
właśnie nad pewną pieśnią. Powiedzmy, że jej motywem przewodnim jest historia. Siedz ę
tu  sobie  i  układam  kolejne  zwrotki.  Jednak  ju ż  od  jakiegoś  czasu  nie  mogę  przebrnąć
przez  pewien  fragment.  Postanowiłem  więc  spotkać  kogoś,  kto  będzie  zorientowany  w
całej sprawie.

Ale w jakiej sprawie? – Spytałem zaskoczony. – I skąd wiedziałeś o tym, że tu trafię.



Przecież gdybym się nie zagubił...

Nie przejmuj się tym. Kiedy skończymy wskażę ci właściwą drogę. Przyjmij, że



spotkaliśmy się właśnie w tym celu, żebyś mi pomógł. Niczym innym się nie martw.

Ale jak ja, hobbit nie maj ący pojęcia o tworzeniu historycznych pie śni mam ci Panie



pomóc? – Spytałem, całkiem skołowany obrotem sprawy.

O! To nic wielkiego. Myślę, że wystarczy, że usłyszę jakąś hobbicką melodię. Myślę, że



to hobbici będą odpowiedzią.

Ale ja nie znam Panie żadnych godnych waszego ucha melodii hobbickich. Może



jakieś elfie, ale i tak nie potrafiłbym jej zagrać.

Nie przejmuj się. Gdybym potrzebowa ł elfiej pieśni wezwałbym jakiegoś elfa.



Wystarczy, że zaśpiewasz mi jakąś prostą piosenkę.

Nie przejmując się już jego innymi słowami, postanowiłem spełnić jego życzenie.

Pomyślałem, że może potem zgodzi się zagrać mi jakiś fragment tej swojej melodii. Po
krótkim namyśle postanowiłem wybrać piosenkę, która najbardziej pasowa ła do mojej
sytuacji:

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Wśród lesistych gór zieleni,
W mrocznych grotach znacząc ślad,

Wśród zbłąkanych mknąc strumieni.
Poprzez zimny biały śnieg,
Łąki kwietne i majowe,
Omijając skalny brzeg
I pagóry księżycowe.

Wiodą, wiodą drogi w świat,
Pod gwiazdami mkną na niebie -
Choć wędrować każdy rad,

W końcu wraca w dom, do siebie...

W tym momencie zda łem sobie sprawę, z tego, że tak właśnie to tylko tego

pragnąłem. Właśnie w tym momencie, na tej czarodziejskiej polanie, zrozumiałem, że już
czas, aby osiąść gdzieś na stałe, że już czas zakończyć przygody.

Kiedy tak stałem, zdumiony własnym odkryciem, melodia, która akompaniowała mi

już od pewnego czasu, teraz kiedy zamilkłem, sama kończy piosenkę. Wydawało mi się,
że cała polanka; drzewa i krzewy odpowiadają melodii prawie że zrozumiałymi śłowami:

Oczy, które ognia dziw
Oglądały - i pieczary,
Patrzą czule w zieleń niw
I kochany domek stary.

Jednak kiedy melodia powinna się urwać, Ilúvatar zaczął ją jeszcze raz, nadając jej

to samo piękno, które miała poprzednia melodia. Tym razem, w prostej melodii starej
piosenki słyszałem tętent kopyt i wielkie bitwy, wspaniałe przygody. Kiedy melodia
umilkła, stałem rozdarty pomi ędzy pięknem tego nowego brzmienia znanych mi dobrze
nut, a chęcią porzucenia przygód. Ilúvatar popatrzył na mnie z uśmiechem.

Dziękuję ci drogi Bilbo. Odnajdziesz to czego szukasz. I nie kłopocz się zgubą,



pomogę ci, żeby nie był to taki wielki problem. Zaufaj mi. Id ź tamtą ścieżką,– wskazał na
wąską ścieżynke za sobą. – a wkrótce dołączysz do przyjaciół.

Poczułem, że nie potrafię nie posłuchać tego polecenia. Szedłem więc wskazaną

ścieżką,  rozmyślając  nad  tym  ca łym  zdarzeniem.  Rzeczywi ście  wkrótce  dostrzegłem
czekając  na  mnie  towarzyszy.  Zdziwili  się  trochę  na  mój  widok,  kiedy  jednak
opowiedziałem  o  swoim  spotkaniu  z  czarodziejem  Ilúvatar’em  pokiwali  znacząco
głowami, poczym bez dalszych wyjaśnień ruszyliśmy w drogę. Do dziś zastanawia mnie,
dlaczego tego nie skomentowali. Mo że czarodziej Ilúvatar to nie jest posta ć o której si ę
rozmawia z hobbitami.

I jeszcze jedno! Od tamtej rozmowy nie mia łem już ataków. Nigdy nie obudzi łem się

nękany głodem. Nigdy więcej nie utraciłem też kontroli nad moim cia łem. Dziwne,
prawda?

Dalsza nasza podróż przebiegała już spokojnie i bez większych niespodzianek. Po

kilku dniach dotarliśmy do Domu Erlonda Pó łelfa, gdzie jak się okazało nie czekał na nas
żaden  krasnolud,  ale  Czarodziej  Gandalf.  Po  kilku  gniewnych  spojrzeniach  i  uwagach
rzucanych  przez  urażone  krasnoludy  opowiedział  nam  o  swoich  obserwacjach  i
domysłach. Wtedy te ż wyznał, że cały ten pomysł z pilnym wezwaniem krasnoludów w
celu  wyjaśnienia  spraw  majątkowych  miał  tylko  na  celu  zwabienie  mnie  do  Rivendell.
Chciał  bowiem  mieć  mnie  na  oku,  co  teraz,  kiedy  znam  ju ż  historię  wszystkich
powierników Pierścienia wydaje mi się całkiem słuszne. Poza tym wcale nie miałem o to
do niego pretensji, zrozumia łem bowiem,  że  jestem  już  zbyt  stary  na  przygody,  a  dwór