technik_poligraf_311[28].Z1.01

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

SPIS TREŚCI

1. Wprowadzenie

2. Wymagania wstępne

3. Cele kształcenia

4. Przykładowe scenariusze zajęć

5. Ćwiczenia

5.1. Podstawowe pojęcia poligraficzne

5.1.1. Ćwiczenia

5.2. Charakteryzowanie procesów przygotowalni poligraficznej

5.2.1. Ćwiczenia

5.3. Charakteryzowanie procesów drukarskich

5.3.1. Ćwiczenia

5.4. Charakteryzowanie procesów introligatorskich

5.4.1. Ćwiczenia

6. Ewaluacja osiągnięć ucznia

7. Literatura

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

1. WPROWADZENIE

Przekazujemy Państwu Poradnik dla nauczyciela, który będzie pomocny w prowadzeniu

zajęć dydaktycznych w szkole kształcącej w zawodzie technik poligraf, w obrębie jednostki
modułowej

311[28]Z1.01

Charakteryzowanie

procesów

poligraficznych.

Jednostka

modułowa zawarta jest w module Podstawy zawodu (schemat układu jednostek modułowych
przedstawiony jest na stronie 4 tego poradnika).

W poradniku zamieszczono:

– wymagania wstępne – wykaz umiejętności, jakie uczeń powinien mieć juŜ ukształtowane,

aby bez problemów mógł korzystać z poradnika,

– cele kształcenia – wykaz umiejętności, jakie uczeń ukształtuje podczas pracy

z poradnikiem,

– przykładowe scenariusze zajęć,
– przykładowe ćwiczenia ze wskazaniami do realizacji, zalecanymi metodami nauczania–uczenia

się oraz środkami dydaktycznymi,

– ewaluację osiągnięć ucznia – przykładowe narzędzia pomiaru dydaktycznego.
– wykaz literatury.

Treść programu jednostki modułowej zawiera podstawowe zagadnienia związane

z ogólną charakterystyką procesów poligraficznych. Program jednostki powinien być
realizowany w ścisłej korelacji z tematyką określoną w innych jednostkach modułowych
wyodrębnionych w module Podstawy zawodu.

Jednostka modułowa Charakteryzowanie procesów poligraficznych została podzielona na

cztery rozdziały. Najwięcej miejsca zajmują zagadnienia dotyczące:
–  podstawowych pojęć poligraficznych,
–  charakteryzowania procesów zachodzących w przygotowalni poligraficznej,
–  charakteryzowania procesów drukarskich,
–  charakteryzowania procesów introligatorskich.

Ze względu na fakt, iŜ większość zagadnień jednostki modułowej moŜe być dla uczniów

całkowitą nowością szczególnie waŜna jest rola nauczyciela w zakresie przygotowania
pokazów, ćwiczeń czy teŜ wycieczek dydaktycznych. Uczniowie powinni od początku swojej
edukacji zapoznawać się z rzeczywistymi warunkami pracy.

Zalecane jest zastosowanie zróŜnicowanych metod nauczania np. podających,

oglądowych,  opartych  na  działaniu  dydaktycznym,  a  takŜe  aktywizujących.  Zagadnienia
realizowane  w  jednostce  modułowej  mogą  stanowić  dla  ucznia  zupełną  nowość  waŜna  jest
aktywna  rola  nauczyciela,  szczególnie  podczas  ćwiczeń.  Wskazane  jest  zgromadzenie  duŜej
ilości  materiałów  dydaktycznych  w  postaci  np.  kart  katalogowych,  folderów,  materiałów
reklamowych oraz gotowych produktów poligraficznych.

Zajęcia powinny odbywać się w pracowni technologicznej, w grupach 15-osobowych,

a ćwiczenia w zespołach 3–4-osobowych.

Po zakończeniu realizacji programu, zaleca się zastosowanie testu dydaktycznego

wielostopniowego. W tym celu, w poradniku zamieszczono dwa przykładowe testy
sprawdzające, razem z obudową metodyczną.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Schemat układu jednostek modułowych

311[28].Z1.01

Charakteryzowanie

procesów

poligraficznych

311[28].Z1.02

Charakteryzowanie

maszyn i urządzeń

poligraficznych

311[28].Z1.04

Posługiwanie się

dokumentacją techniczną

i technologiczną

311[28].Z1.03

Charakteryzowanie

oraz zastosowanie

materiałów

poligraficznych

311[28].Z1

Podstawy zawodu

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

2. WYMAGANIA WSTĘPNE

Przystępując do realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć:

– korzystać z róŜnych źródeł informacji dotyczących organizacji procesu pracy,
– korzystać z aktualnych informacji technicznych i technologicznych w działalności

informacyjnej,

–  korzystać z technik graficznych i multimedialnych podczas realizacji zadań,
–  rozróŜniać urządzenia i części zestawu komputerowego,
–  wyjaśniać funkcje urządzeń wejścia–wyjścia,
–  stosować wybrane urządzenia peryferyjne,
–  instalować i konfigurować określony sprzęt i oprogramowanie w systemie Windows,
–  skanować oraz pozyskiwać obraz cyfrowy i zachować go w róŜnych formatach,
–  posługiwać się programami do tworzenia grafiki komputerowej,
–  korzystać z publikacji elektronicznych zamieszczanych w sieci Internet,
–  współpracować w grupie i indywidualnie,
–  analizować i wyciągać wnioski,
–  oceniać swoje umiejętności,
–  uczestniczyć w dyskusji,
–  przygotować prezentację,
–  prezentować siebie i grupę w której pracujesz,
–  przestrzegać przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

CELE KSZTAŁCENIA

W wyniku realizacji programu jednostki modułowej uczeń powinien umieć:

–  posłuŜyć się podstawowymi pojęciami z zakresu poligrafii,
–  scharakteryzować podstawowe działy poligrafii,
–  zaprojektować produkt poligraficzny,
–  ocenić estetykę wyrobu poligraficznego,
–  odczytać proste schematy procesów poligraficznych,
–  sklasyfikować produkty poligraficzne,
–  określić podstawowe szeregi i formaty wyrobów papierniczych,
–  zastosować podstawowe systemy miar wykorzystywane w poligrafii,
–  posłuŜyć się podstawowym sprzętem pomiarowym,
–  scharakteryzować procesy składu klasycznego,
–  scharakteryzować procesy składu komputerowego,
–  sklasyfikować oryginały przeznaczone do reprodukcji,
–  scharakteryzować procesy fotoreprodukcji klasycznej,
–  scharakteryzować etapy obróbki materiałów światłoczułych „na mokro”,
–  scharakteryzować proces reprodukcji elektronicznej,
–  rozróŜnić graficzne elementy publikacji,
–  zaprojektować układy graficzno-tekstowe,
–  posłuŜyć się podstawowymi pojęciami z zakresu sensytometrii i densytometrii,
–  określić sposoby wykonania form kopiowych,
–  scharakteryzować sposoby wykonania barwnych odbitek próbnych,
–  sklasyfikować i scharakteryzować formy drukowe,
–  scharakteryzować procesy drukowania,
–  scharakteryzować odbitki wykonane róŜnymi technikami drukowania,
–  określić róŜne sposoby wykończania druków,
–  scharakteryzować introligatorskie operacje jednostkowe,
–  sklasyfikować oprawy introligatorskie,
–  scharakteryzować procesy wykonywania opraw,
–  scharakteryzować procesy wykonywania opakowań.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

4. SCENARIUSZE ZAJĘĆ

Scenariusz zajęć 1

Osoba prowadząca

………..…………………………………………

Modułowy program nauczania:

Technik poligraf 311[28]

Moduł:

Podstawy zawodu 311[28].Z1

Jednostka modułowa:

Charakteryzowanie procesów poligraficznych
311[28].Z1.01

Temat: Systemy miar stosowane w poligrafii oraz ich wzajemne relacje.

Cel ogólny: Kształtowanie umiejętności wykorzystania róŜnych systemów miar w poligrafii.

Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń potrafi:
–  wymienić systemy miar stosowane w poligrafii,
–  rozpoznać przy pomocy jakich miar poligraficznych zapisana jest dana wartość,
–  scharakteryzować system miar monotypowych,
–  scharakteryzować system miar typograficznych,
–  omówić rolę systemu metrycznego w poligrafii,
–  przeliczyć wartości podane w jednostkach typograficznych na metryczne,
–  przeliczyć wartości metryczne na jednostki typograficzne,
–  dokonać zapisu wartości typograficznej w formie uporządkowanej,
–  zmierzyć elementy składu przy pomocy miarki typograficznej.

Metody nauczania–uczenia się:
–  pogadanka,
–  ćwiczenie praktyczne,
–  dyskusja w grupie.

Formy organizacyjne pracy uczniów:

−

w grupach 3–4-osobowych.

Czas: 2 godziny dydaktyczne.

Środki dydaktyczne:
–  normy lub inne materiały opisujące miary poligraficzne i zaleŜności pomiędzy nimi,
–  miarka typograficzna,
–  metryczny przymiar liniowy,
–  kartka papieru do obliczeń, długopis, kalkulator,

−−−−

podręcznik dla ucznia.

Przebieg zajęć:
1. Faza wstępna:

–  powitanie uczniów, sprawdzenie listy obecności,
–  nawiązanie do tematu, przedstawienie celów zajęć,
–  zapis tematu do zeszytów.

2. Faza właściwa:

– pogadanka dotycząca historycznego aspektu rozwoju miar stosowanych w poligrafii

oraz zakresu stosowalności poszczególnych systemów miar w poligrafii,

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

– dyskusja w grupie na temat zastosowania róŜnych systemów miar w poszczególnych

działach poligrafii,

– opis sytuacji technologicznej, która będzie stanowić podstawę przeliczeń miar,
– rozdanie uczniom instrukcji do wykonania ćwiczeń i udzielenie odpowiedzi na pytania

dotyczące ćwiczenia,

– rozdanie materiałów do wykonania ćwiczenia,
– wykonywanie przez uczniów ćwiczenia.

3. Faza kończąca:

– prezentowanie wyników obliczeń,
– dyskusja w grupie na temat trudności napotkanych przez uczniów podczas

wykonywania ćwiczenia,

– podsumowanie zajęć.

Zakończenie zajęć

Praca domowa

Znajdź trzy ksiąŜki o róŜnych formatach. W kaŜdej z ksiąŜek za pomocą metrycznego

przymiaru liniowego zmierz wielkość kolumny. Przelicz te wartości na wartości
w systemie miar typograficznych, a wynik uporządkuj w kolejności: kwarat–cycero–punkt
typograficzny.

Sposób uzyskania informacji zwrotnej od ucznia po zakończonych zajęciach:

−

anonimowe ankiety ewaluacyjne dotyczące sposobu prowadzenia zajęć i zdobytych
umiejętności.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Ankieta

Odpowiedz na poniŜsze pytania. Udzielone odpowiedzi pozwolą ocenić skuteczność

zajęć i dokonać ewentualnych zmian.

1) Czy potrafisz wymienić systemy miar stosowane w poligrafii?

2) Czy potrafisz scharakteryzować kaŜdą z miar stosowanych w poligrafii, wymienić

jej jednostki podstawowe i pochodne?

3) Czy potrafisz przeliczyć miary typograficzne na metryczne?

4) Czy potrafisz przeliczyć miary metryczne na typograficzne?

5) Czy potrafisz zapisać miarę typograficzną w sposób uporządkowany?

6) Czy potrafisz posługiwać się miarką typograficzną?

7) Czy któraś z część zajęć była dla ciebie niezrozumiała? JeŜeli TAK, to która?

TAK NIE

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Scenariusz zajęć 2

Osoba prowadząca

…...…………………………………………

Modułowy program nauczania:

Technik poligraf 311[28]

Moduł:

Podstawy zawodu 311[28].Z1

Jednostka modułowa:

Charakteryzowanie procesów poligraficznych
311[28].Z1.01

Temat: Rozpoznawanie, klasyfikowanie oraz ocena oryginałów przeznaczonych do

reprodukcji poligraficznej.

Cel ogólny: Kształtowanie umiejętności rozpoznawania i oceny oryginałów pod kątem reprodukcji

poligraficznej.

Po zakończeniu zajęć edukacyjnych uczeń potrafi:
–  rozpoznawać oryginały przeznaczone do reprodukcji,
–  sklasyfikować oryginały pod względem barwności,
–  sklasyfikować oryginały pod względem tonalności,
–  sklasyfikować oryginały pod względem przezroczystości podłoŜa,
–  ocenić jakość oryginału pod kątem reprodukcji,
–  zdecydować o przydatności oryginału do reprodukcji.

Metody nauczania–uczenia się:
–  pogadanka,
–  ćwiczenie praktyczne,
–  dyskusja w grupie.

Formy organizacyjne pracy uczniów:

−

w grupach 3–4-osobowych.

Czas: 2 godziny dydaktyczne.

Środki dydaktyczne:
–  wszelkiego rodzaju oryginały przeznaczone do reprodukcji,
–  karta ćwiczenia do wpisania spostrzeŜeń i wyników,
–  normy lub inne materiały obrazujące podział oryginałów,
–  materiały i przybory piśmienne,
–  lupa,
–  podręcznik dla ucznia.

Przebieg zajęć:
1.  Faza wstępna:

–  powitanie uczniów, sprawdzenie listy obecności,
–  nawiązanie do tematu, przedstawienie celów zajęć,
–  zapis tematu do zeszytów.

2. Faza właściwa:

– pogadanka dotycząca podziału oryginałów ze względu na róŜne kryteria,
– dyskusja w grupie na temat cech oryginałów ich przydatności do reprodukcji

tradycyjnej i elektronicznej,

– opis sytuacji technologicznej, która będzie stanowić podstawę ćwiczeń,
– rozdanie uczniom instrukcji do wykonania ćwiczeń i udzielenie odpowiedzi na pytania

dotyczące ćwiczenia,

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5. ĆWICZENIA

5.1. Podstawowe pojęcia poligraficzne

5.1.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Sklasyfikuj wyroby poligraficzne w oparciu o klasyfikację wydawniczą.

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela wcześniejszego

przygotowania  pomocy  dydaktycznych.  W  przypadku  tego  ćwiczenia  zalecane  jest
zgromadzenie  odpowiedniej  ilości  produktów  poligraficznych,  mniej  więcej  po  równo
reprezentujących  kaŜdą  grupę  wydawniczą.  Aby  usprawnić  przebieg  ćwiczenia  nauczyciel
moŜe  opracować  i  powielić  w  odpowiedniej  liczbie  kartę  ćwiczenia,  w  którą  uczeń  wpisuje
swoje spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  dokładnie obejrzeć produkty poligraficzne,
2)  zakwalifikować poszczególne produkty do jednej z 3 podstawowych grup,
3)  rozpoznać wśród druków periodycznych gazety i czasopisma,
4)  rozpoznać wśród druków dziełowych ksiąŜki i broszury,
5)  rozpoznać wśród pozostałych produktów poszczególne rodzaje akcydensów,
6)  wskazać produkty, które mogą być równocześnie zaliczone do róŜnych grup.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pogadanka,
–  ćwiczenie praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

–  wszelkiego rodzaju produkty poligraficzne,
–  normy Polskie i BranŜowe określające podział wydawniczy produktów,
–  lupa,
–  podręcznik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Sklasyfikuj wyroby poligraficzne w oparciu o klasyfikację poligraficzną.

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela wcześniejszego

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

moŜe opracować i powielić w odpowiedniej liczbie kartę ćwiczenia, w którą uczeń wpisuje
swoje spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  dokładnie obejrzeć produkty poligraficzne,
2)  zakwalifikować poszczególne produkty do jednej z 3 podstawowych grup,
3)  rozpoznać druki luźne,
4)  rozpoznać druki łączone,
5)  rozpoznać oprawy.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pogadanka,
–  ćwiczenie praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

WyposaŜenie stanowiska pracy:

–  wszelkiego rodzaju produkty poligraficzne,
–  normy Polskie i BranŜowe określające podział poligraficzny produktów,
–  lupa,
–  podręcznik dla ucznia.

Ćwiczenie 3

Dokonaj przeliczeń miar metrycznych na typograficzne na i odwrotnie.

Wskazówki do realizacji
Ć

wiczenie nie wymaga prawie Ŝadnych przygotowań. Co najwyŜej nauczyciel moŜe

przygotować i powielić w odpowiedniej liczbie kartę ćwiczenia, słuŜącą do obliczeń.
Dodatkowo moŜna zabezpieczyć pewną liczbę norm lub innych materiałów opisujących
systemy miar w poligrafii, a takŜe miarkę typograficzną oraz materiały i przybory piśmienne.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  zapisać miarę metryczną w milimetrach,
2)  zastosować odpowiedni uproszczony wzór przeliczeniowy,
3)  uporządkować  otrzymany  w  punktach  typograficznych  wynik  zapisując  go  w  układzie

kwadraty, cycera i punkty,

4) przeliczyć miarę typograficzną z układu kwadraty, cycera, punkty na punkty

typograficzne,

5)  zastosować odpowiedni uproszczony wzór przeliczeniowy,
6)  zapisać wynik w milimetrach,
7)  dokonać próbnych pomiarów przy pomocy miarki typograficznej.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.2. Charakteryzowanie procesów przygotowalni poligraficznej

5.2.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Zaplanuj operacje i czynności prowadzące do wykonania określonego wyrobu

poligraficznego.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela jest proste, wymaga tylko zgromadzenia

odpowiedniej ilości zróŜnicowanych produktów poligraficznych, które będą stanowiły
podstawę planowania procesu poligraficznego.

Ze względu na całkowity brak doświadczenia waŜna jest aktywna rola nauczyciela

i wręcz współuczestniczenie w procesie planowania. Wynik ćwiczenia jest mniej istotny,
waŜna jest próba podjęcia przez ucznia działań, osłuchanie się z fachową nomenklaturą, itp..
Aby usprawnić przebieg ćwiczenia nauczyciel moŜe opracować i powielić w odpowiedniej
liczbie kartę ćwiczenia, w którą uczeń wpisuje swoje spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  przeanalizować parametry technologiczne przedstawionego produktu poligraficznego,
2)  zaplanować operacje i czynności produkcyjne z zakresu przygotowalni poligraficznej,
3)  zaplanować operacje i czynności produkcyjne z zakresu procesów drukarskich,
4)  zaplanować operacje i czynności produkcyjne z zakresu procesów introligatorskich,
5)  przedstawić całość procesu .produkcyjnego w postaci schematu blokowego.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pokaz z objaśnieniem,
–  ćwiczenia praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

–  wszelkiego rodzaju produkty poligraficzne,
–  karta ćwiczenia do wrysowania schematu, uwag, itp.,
–  materiały i przybory piśmienne,
–  lupa,

–

podręcznik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Rozpoznaj, sklasyfikuj i oceń przedstawione oryginały.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela wymaga zgromadzenia odpowiedniej

ilości  zróŜnicowanych  oryginałów  przeznaczonych  do  reprodukcji.  NaleŜy  zadbać o to, Ŝeby
reprezentowane  były  wszystkie  typy  oryginałów,  a  takŜe  by  wśród  oryginałów  znalazły  się
egzemplarze  uszkodzone,  brudne  –  nie  nadające  się  do  reprodukcji  poligraficznej.  Aby

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

usprawnić przebieg ćwiczenia nauczyciel moŜe opracować i powielić w odpowiedniej liczbie
kartę ćwiczenia, w którą uczeń wpisuje swoje spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  dokładnie obejrzeć przedstawione oryginały,
2)  ocenić czy oryginał ma charakter refleksyjny czy transparentowy,
3)  ocenić czy oryginał ma charakter jedno- czy wielotonalny,
4)  ocenić czy oryginał ma charakter jedno- czy wielokolorowy,
5)  sprawdzić czy oryginał nie ma uszkodzeń mechanicznych i zabrudzeń,
6)  zdecydować czy oryginał nadaje się do reprodukcji.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pogadanka,
–  ćwiczenie praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

–  wszelkiego rodzaju oryginały przeznaczone do reprodukcji,
–  karta ćwiczenia słuŜąca do wpisania spostrzeŜeń i wyników,
–  normy lub inne materiały obrazujące podział oryginałów,
–  materiały i przybory piśmienne,
–  lupa,
–  podręcznik dla ucznia.

Ćwiczenie 3

Rozpoznaj, sklasyfikuj i oceń przedstawione formy kopiowe.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela wymaga zgromadzenia odpowiedniej

ilości zróŜnicowanych form kopiowych pochodzących zarówno z reprodukcji klasycznej, jak
i  z  naświetlarek.  NaleŜy  zadbać  o  to,  Ŝeby  reprezentowane  były  wszystkie  typy  form
kopiowych,  a  takŜe  by  wśród  form  znalazły  się  egzemplarze  uszkodzone,  brudne  –  nie
nadające  się  do  dalszej  obróbki.  Aby  usprawnić  przebieg  ćwiczenia  nauczyciel  moŜe
opracować  i  powielić  w  odpowiedniej  liczbie  kartę  ćwiczenia,  w  którą  uczeń  wpisuje  swoje
spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  dokładnie obejrzeć przedstawione formy kopiowe,
2)  ocenić czy forma kopiowa jest negatywowa czy diapozytywowa,
3)  ocenić czy forma kopiowa jest „prawoczytelna” czy „lewoczytelna”,
4)  określić czy forma kopiowa pochodzi z fotoreprodukcji czy z naświetlarki,
5)  sprawdzić czy forma kopiowa nie posiada uszkodzeń,
6)  ocenić pod kątem jakiej techniki drukowania wykonana została dana forma kopiowa.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

– pogadanka,

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.3. Charakteryzowanie procesów drukarskich

5.3.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Rozpoznaj, sklasyfikuj i oceń przedstawione formy drukowe.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela wymaga zgromadzenia odpowiedniej

ilości zróŜnicowanych form drukowych reprezentujących wszystkie podstawowe oraz
uzupełniające techniki i sposoby drukowania. NaleŜy zadbać o to, by wśród form drukowych
znalazły się egzemplarze uszkodzone, brudne – nie nadające się do drukowania. Aby
usprawnić przebieg ćwiczenia nauczyciel moŜe opracować i powielić w odpowiedniej liczbie
kartę ćwiczenia, w którą uczeń wpisuje swoje spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  dokładnie obejrzeć przedstawione formy drukowe,
2)  ocenić czy forma drukowa ma charakter wklęsły, płaski czy wypukły,
3)  rozpoznać materiał, z którego wykonana jest forma drukowa,
4)  określić format formy drukowej,
5)  przyporządkować określoną formę do konkretnej techniki drukowania,
6)  ocenić formy drukowe pod kątem jakości.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pokaz z objaśnieniem,
–  ćwiczenia praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

–  wszelkiego rodzaju formy drukowe charakterystyczne dla róŜnych technik,
–  karta ćwiczenia słuŜąca do wpisania spostrzeŜeń i wyników,
–  materiały i przybory piśmienne,
–  lupa,
–  podręcznik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Rozpoznaj w jakiej technice wykonane są przedstawione druki.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela wymaga zgromadzenia odpowiedniej

ilości  zróŜnicowanych  druków  wykonanych  róŜnymi  technikami  drukarskimi,  zarówno
podstawowymi,  jak  i  uzupełniającymi.  W  trakcie  ćwiczenia  waŜna  jest  aktywna  rola
nauczyciela  ze  względu  na  małe  doświadczenie  uczniów  w  tej  dziedzinie.  Nauczyciel
powinien  kaŜdej  grupie  osobno  wskazywać  charakterystyczne  cechy  druku  i  wyjaśniać  na
jaką  technikę  drukowania  wskazują.  Aby  usprawnić  przebieg  ćwiczenia  nauczyciel  moŜe
opracować  i  powielić  w  odpowiedniej  liczbie  kartę  ćwiczenia,  w  którą  uczeń  wpisuje  swoje
spostrzeŜenia i wyniki ćwiczenia.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

5.4. Charakteryzowanie procesów introligatorskich

5.4.1. Ćwiczenia

Ćwiczenie 1

Rozpoznaj jakiego typu operacjom introligatorskim podlegały przedstawione wyroby

poligraficzne. Jakie maszyny introligatorskie mogły być wykorzystane przy ich produkcji.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela wymaga zgromadzenia odpowiedniej

ilości zróŜnicowanych produktów poligraficznych, które podlegały róŜnorodnym procesom
introligatorskim.

Ze względu na całkowity brak doświadczenia waŜna jest aktywna rola nauczyciela

i wręcz współuczestniczenie w procesie planowania. Wynik ćwiczenia jest mniej istotny,
waŜna jest próba podjęcia przez ucznia działań, osłuchanie się z fachową nomenklaturą, itp..

Aby usprawnić przebieg ćwiczenia nauczyciel moŜe opracować i powielić

w odpowiedniej liczbie kartę ćwiczenia, w którą uczeń wpisuje swoje spostrzeŜenia i wyniki
ć

wiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  obejrzeć dokładnie kaŜdy z przestawionych mu produktów poligraficznych,
2)  wyodrębnić procesy introligatorskie, jakim podlegały poszczególne produkty,
3)  uporządkować te procesy w kolejności technologicznej,
4)  wykonać  technologiczny  schemat  blokowy  procesów  introligatorskich,  jakim  podlegał

dany produkt,

5) do kaŜdego procesu zaproponować odpowiednią maszynę introligatorską.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pogadanka,
–  ćwiczenia praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

–  zróŜnicowane produkty poligraficzne podlegające obróbce introligatorskiej,
–  materiały informacyjno-reklamowe dotyczące maszyn introligatorskich,
–  karta ćwiczenia słuŜąca do wpisania spostrzeŜeń i wyników,
–  materiały i przybory piśmienne,
–  lupa,
–  poradnik dla ucznia.

Ćwiczenie 2

Rozpoznaj, sklasyfikuj i oceń przedstawione oprawy introligatorskie.

Wskazówki do realizacji
Przygotowanie ćwiczenia ze strony nauczyciela wymaga zgromadzenia odpowiedniej

ilości zróŜnicowanych opraw reprezentujących wszystkie ich typy. NaleŜy zadbać o to, by
wśród opraw znalazły się egzemplarze uszkodzone, brudne – nie nadające się do

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

uŜytkowania. Aby usprawnić przebieg ćwiczenia nauczyciel moŜe opracować i powielić
w odpowiedniej liczbie kartę ćwiczenia, w którą uczeń wpisuje swoje spostrzeŜenia i wyniki
ć

wiczenia.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  dokładnie obejrzeć przedstawione oprawy introligatorskie,
2)  wyodrębnić charakterystyczne cechy kaŜdej z opraw,
3)  rozpoznać jaki typ kompletowania składek zastosowano w oprawie,
4)  rozpoznać w jaki sposób połączono składki,
5)  określić konstrukcje okładki,
6)  określić w jaki sposób połączono okładkę z wkładem,
7)  przyporządkować oprawę do określonej grupy,
8)  rozpoznać czy w oprawie występują dodatkowe elementy opraw,
9)  ocenić jakość wykonania oprawy.

Zalecane metody nauczania–uczenia się:

–  pogadanka,
–  ćwiczenia praktyczne,
–  dyskusja dydaktyczna.

rodki dydaktyczne:

–  wszelkiego rodzaju oprawy introligatorskie,
–  karta ćwiczenia słuŜąca do wpisania spostrzeŜeń i wyników,
–  materiały i przybory piśmienne,
–  lupa,
–  podręcznik dla ucznia.

Ćwiczenie 3

Zaprojektuj konstrukcję opakowania zgodną z załoŜeniami technologicznymi.

Wskazówki do realizacji
Prawidłowe przeprowadzenie ćwiczenia wymaga od nauczyciela wcześniejszego

przygotowania odpowiednich materiałów w postaci kartonu, noŜyczek, noŜyków, itp.. Zaleca
się równieŜ przygotowanie odpowiedniej liczby załoŜeń technologicznych charakteryzujących
projektowane opakowanie. Powinny się w nim znaleźć m.in. wielkość, kształt, sposób
zamykania, itp.. Dodatkową pomocą mogą być teŜ gotowe akcydensy opakowaniowe
wszelkiego rodzaju.

Przed przystąpieniem do realizacji ćwiczenia nauczyciel powinien omówić zakres

i technikę wykonania ćwiczenia z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Sposób wykonania ćwiczenia

Uczeń powinien:

1)  przeanalizować przedstawione mu załoŜenia technologiczne,
2)  narysować wstępne projekty opakowania,
3)  wybrać jeden z projektów,
4)  narysować na kartonie siatkę opakowania w naturalnej skali i zwymiarować ją,
5)  wyciąć siatkę opakowania,

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

6. EWALUACJA OSIĄGNIĘĆ UCZNIA

Przykłady narzędzi pomiaru dydaktycznego

Test 1
Test dwustopniowy do jednostki modułowej „Charakteryzowanie procesów
poligraficznych”

Test składa się z dwudziestu zadań wielokrotnego wyboru:, z których:

−

zadania 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 16, 17, 18, 19, 20 są z poziomu
podstawowego,

−

zadania 5 i 15 są z poziomu ponadpodstawowego.

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt

Za kaŜdą poprawną odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak

uczeń otrzymuje 0 punktów.

Proponuje się następujące normy wymagań – uczeń otrzyma następujące
oceny szkolne:

–  dopuszczający  – za rozwiązanie co najmniej 9 zadań z poziomu podstawowego,
–  dostateczny – za rozwiązanie co najmniej 13 zadań z poziomu podstawowego,
–  dobry  –  za  rozwiązanie  co  najmniej  16  zadań,  w  tym  przynajmniej  jednego  z  poziomu

ponadpodstawowego,

– bardzo dobry – za rozwiązanie co najmniej 19 zadań, w tym obu z poziomu

ponadpodstawowego.

Klucz odpowiedzi: 1. c, 2. a, 3. a, 4. d, 5. b, 6. d, 7. b, 8. a, 9. a, 10. b, 11. c,
12. a, 13. d, 14. b, 15. c, 16. c, 17. a, 18. b, 19. a, 20. a.

Plan testu

zad.

Cel operacyjny

(mierzone osiągnięcia uczniów)

Kategoria

celu

Poziom

wymagań

Poprawna

odpowiedź

Rozpoznać druki zgodnie
z klasyfikacją wydawniczą

Dokonać podziału druków
periodycznych

Określić liczbę stron właściwą dla
broszury

Określić wielkość punktu
typograficznego w milimetrach

Przeliczyć milimetry na punkty
typograficzne

Wskazać efekty zmian w zakresie
przygotowalni poligraficznej

Określić technologię dominującą we
współczesnej przygotowalni
poligraficznej

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przyporządkować oryginały pod
kątem charakteru obrazu

Wskazać efekt końcowy pracy działu
fotoreprodukcji klasycznej

Określić jakie półprodukty
poligraficzne moŜna wykonać przy
uŜyciu systemu DTP

Wskazać typ formy wypukłej
stosowanej praktycznie w produkcji
poligraficznej

Dokonać podziału form drukowych
offsetowych pod katem
zastosowanego podłoŜa

Dokonać podziału współcześnie
stosowanych technik drukarskich

Wymienić wklęsłe techniki
drukowania

Ocenić moment, w którym kończy się
operacja wykonania „przyrządzania
drukarskiego”

Określić moŜliwości dotyczące
kształtu wykrojnika

Określić produkt poligraficzny, dla
którego charakterystyczna jest
operacja złamywania

Wymienić najczęściej stosowane
operacje uszlachetniania produktów
poligraficznych

Rozpoznać okładki zaklasyfikowane
do grupy okładek jednolitych

Dobrać rodzaj okładki na podstawie
danych technologicznych

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przebieg testowania

Instrukcja dla nauczyciela

1. Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z wyprzedzeniem co najmniej

jednotygodniowym.

2.  Przed rozpoczęciem sprawdzianu przedstaw uczniom zasady przebiegu testowania.
3.  Podkreśl wagę samodzielnego rozwiązywania zadań testowych.
4.  Rozdaj  uczniom  przygotowane  dla  nich  materiały  (instrukcję,  zestaw  zadań  testowych,

kartę odpowiedzi).

5.  Udziel odpowiedzi na pytania formalne uczniów.
6.  Przypomnij o upływającym czasie na 10 i 5 minut przed zakończeniem sprawdzianu.
7.  Po zakończeniu testu przed czasem uczeń podnosi rękę i czeka aŜ nauczyciel odbierze od

niego pracę.

8. Po upływie czasu sprawdzianu poproś uczniów o odłoŜenie przyborów do pisania.
9. Zbierz od uczniów karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych.

Instrukcja dla ucznia

1.  Przeczytaj uwaŜnie instrukcję.
2.  Podpisz imieniem i nazwiskiem kartę odpowiedzi.
3.  Zapoznaj się z zestawem zadań testowych.
4.  Test  zawiera  20  zadań.  Do  kaŜdego  zadania  dołączone  są  4  moŜliwości  odpowiedzi.

Tylko jedna jest prawidłowa.

5. Udzielaj odpowiedzi na załączonej karcie odpowiedzi, stawiając w odpowiedniej rubryce

znak X. W przypadku pomyłki naleŜy błędną odpowiedź zaznaczyć kółkiem, a następnie
ponownie zakreślić odpowiedź prawidłową.

6. Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.
7. Jeśli udzielenie odpowiedzi będzie Ci sprawiało trudność, wtedy odłóŜ jego rozwiązanie

na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas.

8. Na rozwiązanie testu masz 45 min.
9. Po zakończeniu testu podnieś rękę i zaczekaj aŜ nauczyciel odbierze od Ciebie pracę.

Powodzenia!

Materiały dla ucznia:

–  instrukcja,
–  zestaw zadań testowych,
–  karta odpowiedzi.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

1. Klasyfikacja wydawnicza produktów poligraficznych rozróŜnia druki

gazetowe, ksiąŜkowe, opakowaniowe.

typograficzne, offsetowe, rotograwiurowe.

periodyczne, dziełowe, akcydensowe.

luźne, zwarte, łączone.

2. Druki periodyczne dzielimy na

gazety i czasopisma.

dzienniki i tygodniki.

ksiąŜki i broszury.

gazety półformatowe i gazety pełnoformatowe.

3. Broszura to wydanie nieperiodyczne o liczbie stron

od 4 do 48.

od 4 do 64.

od 8 do 64.

do 128.

4. Jeden punkt typograficzny to około

1,8 mm.

0,736 mm.

0,637 mm.

0,376 mm.

5. Wielkość 300 mm odpowiada w przybliŜeniu

376 punktom typograficznych.

800 punktom typograficznych.

1 128 punktom typograficznych.

8 000 punktom typograficznych.

6. Jednym z efektów zmian w przygotowalni poligraficznej jest

przeniesienie wszystkich procesów poligraficznych do drukarni.

rozpowszechnienie aparatów fotoreprodukcyjnych.

ograniczenie zastosowania techniki offsetowej.

praktyczne wyeliminowanie z przemysłu składu gorącego.

7. Współczesne technologicznie składanie testów oparte jest na wykorzystaniu

składu gorącego.

systemów DTP.

fotonaświetlarek III generacji.

składopisów i fototytularek.

8. Pod względem charakteru obrazu oryginały klasyfikujemy jako

jednotonalne i wielotonalne.

przezroczyste i zamazane.

cienkie i grube.

analogowe i cyfrowe.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

9. Efektem końcowym pracy działu fotoreprodukcji klasycznej jest

diapozytyw lub negatyw.

zrastrowany pozytyw.

forma drukowa.

montaŜ elektroniczny.

10. Przy zastosowaniu systemu DTP moŜna wykonać

wydruki typograficzne.

dowolną formę drukową.

dowolną formę kopiową.

przygotowalnię poligraficzną tylko pod kątem offsetu.

11. Jedyne praktycznie stosowane obecnie w przemyśle formy wypukłe to

formy sterotypowe.

klisze chemigraficzne cynkowe.

formy fotopolimerowe.

formy ze składu gorącego.

12. Pod względem rodzaju podłoŜa zastosowanego materiału, płyty offsetowe moŜemy podzielić na

jednometalowe i wielometalowe.

jednometalowe i czterometalowee.

plastikowe i papierowe.

papierowe i fotopolimerowe.

13. Współcześnie stosowane techniki drukarskie moŜna podzielić na

dociskowe i elektroniczne.

kreatywne i reprodukcyjne.

laserowe i natryskowe.

analogowe i cyfrowe.

14. Do technik drukowania wklęsłego zaliczamy

sitodruk, tamopodruk oraz risografię.

rotograwiurę, stalodruk i tampondruk.

stalodruk litografię oraz kserografię.

rotograwiurę, wklęsłodruk oraz sitodruk.

15. Operacja wykonania „narządu drukarskiego” kończy się w momencie

załoŜenia formy drukowej na maszynę.

zakończenia drukowania nakładu.

wykonania pierwszej prawidłowej odbitki.

dobrania odpowiedniego koloru farby.

16. Wykrawanie moŜe być realizowane

po liniach prostych.

po liniach łamanych.

wzdłuŜ dowolnej krzywej.

wyłącznie po krzywych zamkniętych.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

17. Operacja złamywania jest charakterystyczna dla

produkcji broszur.

produkcji opakowań.

produkcji bloczków.

produkcji kalendarzy planszowych.

18. Najczęściej stosowane operacje uszlachetniania produktów poligraficznych to

lakierowanie, kalandrowanie, malowanie.

lakierowanie, foliowanie, impregnowanie.

natryskiwanie, laminowanie, prasowanie.

tłoczenie, kalibrowanie, gładzenie.

19. Wśród okładek jednolitych rozróŜniamy

zeszytowe, przylegające, zakrywające i jednolite specjalne.

broszurowe, przylegające, odkrywające i jednolite zwykłe.

twarde, miękkie, obwolutowe i obejmujące.

proste, złoŜone, obwolutowe i jednolite ksiąŜkowe.

20. Wkład skompletowany metodą „składka w składkę” i zszyty drutem z okładką to

oprawa zeszytowa.

oprawa specjalna.

oprawa złoŜona.

oprawa zakrywająca.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko ……………………………………………........………………………………

Charakteryzowanie procesów poligraficznych

Zakreśl poprawną odpowiedź.

zadania

Odpowiedź

Punkty

Razem:

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Test 2
Test dwustopniowy do jednostki modułowej „Charakteryzowanie
materiałów poligraficznych”

Test składa się z dwudziestu zadań wielokrotnego wyboru, z których:

−

zadania 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18, 19, 20 są z poziomu
podstawowego,

−

zadanie 17 jest z poziomu ponadpodstawowego.

Punktacja zadań: 0 lub 1 punkt

Za kaŜdą poprawną odpowiedź uczeń otrzymuje 1 punkt. Za złą odpowiedź lub jej brak

uczeń otrzymuje 0 punktów.

Proponuje się następujące normy wymagań – uczeń otrzyma następujące
oceny szkolne:

ponadpodstawowego,

– bardzo dobry – za rozwiązanie co najmniej 19 zadań, w tym zadania z poziomu

ponadpodstawowego.

Klucz odpowiedzi: 1. a, 2. b, 3. c, 4. c, 5. b, 6. a, 7. c, 8. a, 9. d, 10. b, 11. d,
12. a, 13. c, 14. b, 15. c, 16. d, 17. c, 18. c, 19. d, 20. a.

Plan testu

zad.

Cel operacyjny

(mierzone osiągnięcia uczniów)

Kategoria

celu

Poziom

wymagań

Poprawna

odpowiedź

Rozpoznać druki zgodnie
z klasyfikacją poligraficzną

Określić częstotliwość ukazywania się
gazety

Określić przynaleŜność gazety
z punktu widzenia podziału
poligraficznego

Określić wzajemną relację punktu
typograficznego i kwadratu

Przeliczyć punkty typograficzne na
milimetry

Zdefiniować pojęcie Prepress-u

Określić sposób składania i łamania
tekstów we współczesnej
przygotowalni poligraficznej

Dokonać podziału oryginałów pod
względem sposobu obserwacji

Określić rolę skanera w systemie DTP

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Wskazać w systemie DTP elementy
niezbędne do wykonania formy
kopiowej

Wskazać techniki drukowania,
w których stosuje się formy wypukłe

Wskazać parametry, od których zaleŜy
nasilenie barwy w drukowaniu
wklęsłym

Dokonać podziału analogowych
technik drukowania

Wyjaśnić na czym polega istota
drukowania sitowego

Określić cel stosowania odbitek
próbnych

Dokonać podziału wykrojników
stosowanych w introligatorstwie

Ustalić ilość stronic składki
w zaleŜności od liczby złamów

Określić sposób uszlachetniania
wyrobu poligraficznego poprzez
lakierowanie

Rozpoznać okładki zaklasyfikowane
do grupy okładek łączonych

Dobrać rodzaj oprawy do
wydawnictwa dziełowego

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

Przebieg testowania

Instrukcja dla nauczyciela

1. Ustal z uczniami termin przeprowadzenia sprawdzianu z wyprzedzeniem co najmniej

jednotygodniowym.

kartę odpowiedzi).

niego pracę.

8. Po upływie czasu sprawdzianu poproś uczniów o odłoŜenie przyborów do pisania.
9. Zbierz od uczniów karty odpowiedzi oraz zestawy zadań testowych.

Instrukcja dla ucznia

Tylko jedna jest prawidłowa.

5. Udzielaj odpowiedzi na załączonej karcie odpowiedzi, stawiając w odpowiedniej rubryce

znak X. W przypadku pomyłki naleŜy błędną odpowiedź zaznaczyć kółkiem, a następnie
ponownie zakreślić odpowiedź prawidłową.

6. Pracuj samodzielnie, bo tylko wtedy będziesz miał satysfakcję z wykonanego zadania.
7. Jeśli udzielenie odpowiedzi będzie Ci sprawiało trudność, wtedy odłóŜ jego rozwiązanie

na później i wróć do niego, gdy zostanie Ci wolny czas.

8. Na rozwiązanie testu masz 45 min.
9. Po zakończeniu testu podnieś rękę i zaczekaj aŜ nauczyciel odbierze od Ciebie pracę.

Powodzenia!

Materiały dla ucznia:

–  instrukcja,
–  zestaw zadań testowych,
–  karta odpowiedzi.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

ZESTAW ZADAŃ TESTOWYCH

1. Klasyfikacja poligraficzna produktów poligraficznych rozróŜnia druki

luźne, łączone, oprawy.

analogowe, cyfrowe, kserograficzne.

periodyczne, dziełowe, opakowaniowe.

czarno-białe, barwne, mieszane.

2. Gazeta to druk periodyczny ukazujący się

codziennie.

częściej niŜ dwa razy w tygodniu.

5 lub 6 razy w tygodniu.

co najmniej 20 razy w miesiącu.

3. Z punktu widzenia podziału poligraficznego gazeta to druk

luźny.

łączony.

luźny lub łączony.

łączony lub oprawa.

4. Jeden kwadrat odpowiada

4 punktom typograficznym.

12 punktom typograficznym.

48 punktom typograficznym.

100 punktom typograficznym.

5. Wielkości 160 punktów typograficznych odpowiada w przybliŜeniu

33 mm.

60 mm.

480 mm.

600 mm.

6. Prepress to inaczej

przygotowanie do drukowania.

drukowanie wstępne.

produkcja form drukowych.

wszystkie operacje po drukowaniu.

7. Składanie i łamanie tekstów we współczesnej przygotowalni poligraficznej oparte jest na

zastosowaniu
a)

systemów CTFP.

systemów PDT.

systemów DTP.

systemów CTPP.

8. Pod względem sposobu obserwacji oryginały moŜemy podzielić na

refleksyjne i transparentowe.

błyszczące i matowe.

cyfrowe i klasyczne.

wielobarwne i wielokolorowe.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

9. Zadaniem skanera cyfrowego pracującego w systemie DTP jest

przetworzenie oryginału na formę drukową.

obróbka elektroniczna i wywołanie oryginału.

naświetlenie oryginału w postaci formy kopiowej.

zdigitalizowanie oryginału i przekazanie go do systemu DTP.

10. Aby wyprodukować formę kopiową za pomocą sytemu DTP

niezbędny jest skaner bębnowy.

niezbędny jest co najmniej 1 komputer.

niezbędne jest urządzenie do wykonywania odbitek proof.

niezbędna jest drukarka laserowa.

11. Wypukłe formy drukowe znajdują zastosowanie w technice

typograficznej, offsetowej oraz rotograwiurowej.

fleksograficznej, sitowej oraz stalodrukowej.

offsetowej, risograficznej oraz typograficznej.

typograficznej, typooffsetowej oraz fleksograficznej.

12. Nasilenie barwy uzyskane z formy wklęsłej zaleŜy od

głębokości i powierzchni kałamarzyka.

siły docisku kałamarzyka do podłoŜa.

stopnia wyszlifowania formy.

kształtu kałamarzyka.

13. Klasyczne, analogowe techniki drukowania moŜna podzielić na

kontaktowe i bezkontaktowe.

natryskowe i dociskowe.

wypukłe, wklęsłe i płaskie.

analogowe i cyfrowe.

14. Drukowanie sitowe polega na

natryskiwaniu podłoŜa farbą przez sito.

przeciskaniu farby przez droŜne oczka w sicie.

naświetlaniu podłoŜa przez droŜne miejsca na sicie.

polewaniu sita farba o odpowiedniej konsystencji.

15. Wykonanie odbitek próbnych ma na celu

wydrukowanie nakładu wraz z odpowiednim zapasem odbitek.

klimatyzowanie arkuszy papieru.

doprowadzenie do właściwej jakości wydruków.

rozgrzanie maszyny drukującej.

16. RozróŜniamy następujące rodzaje wykrojników

płytowe, okrągłe oraz liniowe.

przelotowe, nieprzelotowe oraz zamknięte.

rotacyjne, bębnowe oraz zwojowe.

płytowe, przelotowe oraz rotacyjne.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

17. Wykonując 4 złamy prostopadłe uzyskujemy składkę

8 stronicową.

16 stronicową.

32 stronicową.

64 stronicową.

18. Lakierowanie wyrobu poligraficznego moŜe być realizowane za pomocą

urządzenia natryskowego lub ręcznie.

laminarki lub ręcznie.

lakierówki lub maszyny drukarskiej.

lakierówki lub ręcznie.

19. Wśród okładek łączonych wyróŜnia się

zeszytowe, jednorodne, złoŜone, twarde.

broszurowe, miękkie, kombinowane, łączone nićmi.

łączone merlą, niejednorodne, kombinowane, zeszytowe.

łączone lamówką, jednorodne, kombinowane, specjalne.

20. Najczęściej stosowanym typem oprawy przy wydawnictwach dziełowych jest

oprawa złoŜona.

oprawa zeszytowa.

oprawa łączona lamówką.

oprawa specjalna.

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

KARTA ODPOWIEDZI

Imię i nazwisko ……………………………………………........………………………………

Charakteryzowanie procesów poligraficznych

Zakreśl poprawną odpowiedź.

zadania

Odpowiedź

Punkty

Razem:

„Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego”

7. LITERATURA

1.  Boratyński K., Kwintkiewicz M.: Maszyny i urządzenia reprodukcyjne. WSiP, Warszawa 1984
2.  Buczyński L.: Komputerowe urządzenia peryferyjne. AnnaPol, Warszawa 2003
3.  Buczyński L.: Skanery i skanowanie. Wydawnictwo Mikom, Warszawa 2005
4.  Cichocki  L.,  Pawlicki  T.,  Ruczka  I.:  Poligraficzny  słownik  terminologiczny.  Polska  Izba

Druku, Warszawa 1999

5. Ciupalski S.: Maszyny drukujące konwencjonalne. Oficyna Wydawnicza Politechniki

Warszawskiej, Warszawa 2001

6. Ciupalski S.: Maszyny offsetowe zwojowe. Oficyna Wydawnicza Politechniki

Warszawskiej, Warszawa 2000

7. Czichon H., Czichon M.,: Technologia form offsetowych. Oficyna Wydawnicza

Politechniki Warszawskiej, Warszawa 2002

8. Czichon H., Magdzik S., Jakucewicz S.: Formy drukowe. WSiP, Warszawa 1996
9. Jakucewicz S., Magdzik S.: Materiałoznawstwo dla szkół poligraficznych. WSiP,

Warszawa 2001

10. Jakucewicz S., Magdzik S.: Podstawy poligrafii. WSiP, Warszawa 1997
11. Kamiński B.: Cyfrowy prepress, drukowanie i procesy wykończeniowe. Translator,

Warszawa 2005

12. Kamiński B.: Nowoczesny prepress. Translator, Warszawa 2006
13. Kamiński B.: Skanowanie i fotografia cyfrowa. Translator, Warszawa 2001
14. Kołak J., Ostrowski J.:, Maszyny i urządzenia. Maszynoznawstwo poligraficzne dla

introligatorów, WSiP, Warszawa 1990

15. Krupa R., Stanuch S.: ABC komputerowo-drukarsko-wydawnicze. Sponsor, Kraków 1994
16. Kwaśny A.: DTP. Księga eksperta. Helion, Gliwice 2002
17. Magdzik S., Jakucewicz S.: Podstawy poligrafii. WSiP, Warszawa 1999
18. McCue C.: Profesjonalny druk. Przygotowanie materiałów. Helion, Gliwice 2007
19. Poligrafia procesy i technika. Tłumaczenie ze słowackiego. COBRPP, Warszawa 2002
20. Sroka W. (red.): Poligrafia współczesna. Weka, Warszawa 2003

Literatura metodyczna
1. Arends R. I.: Uczymy się nauczać. WSiP, Warszawa 1994
2. Moos J., Koludo A. (red.): Metody aktywizujące z uwzględnieniem technologii

informacyjnej w kształceniu dorosłych. Stowarzyszenie Dyrektorów i Nauczycieli
Centrów Kształcenia Praktycznego – Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli
i Kształcenia Praktycznego, Łódź 2006

3. Niemierko B.: Pomiar wyników kształcenia zawodowego. BKKK, Warszawa 1997