plik

UWAGA!!!

Książka zawiera dokładne opisy scen seksu oraz wulgarny język mogące być uznane za
nieprzyzwoite i obraźliwe przez niektórych czytelników. Przeznaczona jest tylko i
wyłącznie dla osób pełnoletnich.

Historia zawarta w tej książce jest fikcją. Niektóre wydarzenia mogą sprawiać wrażenie
odwołania do aktualnych lub historyczny zdarzeń, istniejących miejsc, nazw i postaci
jednak wszystkie są całkowicie fikcyjne i stanowią wytwór wyobraźni autorki.

Rozdział piąty

Pokój okazał się być przestronnym pomieszczeniem, większym niż cały statek, w

którym spędzili ostatni tydzień, co sprawiło, że Haven  odetchnął z ulgą. Niestety, było
tam  jedynie  jedno  łóżko,  ogromny  żelowy  materac  przykryty  błękitno  niebieskim  i
złotym futrem pokryty stosem powietrzno-piankowych poduszek.  Wren od razu wszedł
do  dużej  łazienki,  dając  Havenowi  jedynie  szybkie  spojrzenie  na  szeroką  pseudo-
marmurową wannę zanim zamknął drzwi.

Haven położył się na plecach na łóżku, czując jak żel w materacu pod nim

dostosowuje się do jego kształtów. Biorąc głęboki oddech starał się myśleć. Coś tutaj się
działo poza naruszeniem etykiety, był tego pewien. Coś z Ministrem H’rak. Kilka razy
olbrzymi Tiberiończyk wydawał się prawie powiedzieć coś odkrywczego i nagle
zatrzymywał się. Co tu się dzieje?

Ale nie ważne jak bardzo starał się skoncentrować na tej kwestii, jego myśli

krążyły  wokół  faktu,  że  za  kilka  godzin  on  i  Wren  zostaną  przedstawieni  boskiemu-
cesarzowi,  Rudgezowi  Czwartemu.  I  będą  zmuszeni  wykonać  jakiś  rodzaj  aktu
seksualnego, jeżeli chcą uniknąć olbrzymiej obrazy. Ale jaki powinien być „dostatecznie
szacowny” jak powiedział H’rak? Czy Haven będzie zdolny zmusić się do czegoś więcej
nić  tylko  delikatny  pocałunek?  Czy  będzie  zmuszony  publicznie  upokorzyć  swojego
ucznia masturbując go u stóp boskiego-cesarza, albo cos jeszcze gorszego?

Haven starał się rozpatrywać sprawę obiektywnie, ale był rozdarty, jego umysł

opanowały  dwie  kwestie  pożądanie  i  poczucie  winy.  Nie  było  mowy  aby  był  w  stanie
dotknąć swojego  ucznia  w seksualny  sposób  – było  to  kategorycznie zabronione  przez
Radę Starszych. A jak dotąd wyglądało że jeżeli chciał aby te negocjacje zakończyły się
sukcesem,  będzie  musiał  nagiąć  reguły.  W  tym  samym  czasie,  mimo  że,  nawet  gdyby
mógł  dotknąć  Wrena  w  niewłaściwy  sposób,  absolutnie  nie  sprawiało  mu  to
przyjemności  albo  kontynuowało  wyobrażanie  sobie  w  głowie.  Nie  mógł  wyobrażać
sobie, na przykład, w jaki sposób czułby się trzymając twardą, smukłą męskość swojego
ucznia  w dłoni  i  poruszać  nią dopóki  Wren nie  dojdzie,  wstrzymując  oddech  kiedy  on
wytryśnie  w  ręce  Havena.  Albo  sposób  w  jaki  sposób  smakowałaby  sperma  na  jego
języku gdyby ssał Wrena albo zamiast tego chwytał gruby, słony wytrysk w swoje usta.
Albo  gdyby  mógł  czuć  jak  Wren ssie  go,  biorąc gruby penis  Havena  głęboko  w  usta  i
pochłaniać  ochoczo  kiedy  Haven  będzie  go  wkładał  miedzy  słodkie,  różowe  wargi
swojego ucznia...

Fantazje Havena przerwało przytłumione przekleństwo wydobywające się z

wnętrza łazienki. Podniósł się gwałtownie z żelowego materaca, świadomy że jego penis
był twardy w obcisłych czarnych spodniach które nosił.

- Wren? – zawołał, zastanawiając się co jego uczeń robił i starał się nie wyobrażać

sobie go w czarnej skórzanej uprzęży która rozdwajała się na pierścień na penisie.

- Mistrzu? – Wren otworzył drzwi łazienki, wyglądając na złego i zawstydzonego

– Czy możesz mi pomóc? – zapytał, wskazując na skórzaną uprząż o której Haven tak
bardzo starał się nie myśleć – Minister Odzieży nie żartował o tych hamujących
kajdanach – przez chwilkę miałem ręce blisko mojego, eh, krocza, doznałem strasznego
szoku.

- Chodź tu i pozwól mi zobaczyć co mogę z tym zrobić. – Haven skinął na

swojego ucznia, który podszedł i stanął między jego kolanami – W porządku, pozwól że
spojrzę – Haven skoncentrował się na kajdankach, starając się ignorować fakt że
boleśnie stercząca erekcja Wrena zbliżyła się do jego twarzy kiedy pracował. Niestety
po dziesięciu minutach intensywnej koncentracji musiał przyznać się do porażki.

- Mistrzu? – Wren spojrzał na niego z nadzieją, ale Haven zaprzeczył ruchem

głowy.

- Przykro mi, Uczniu, ale mechanizm zamykający kajdan zdaje się mieć mocne

zabezpieczenia. Mógłbym wezwać Nóż Radiance aby przeciąć je, ale obawiam się że
jeżeli spróbujemy je zdjąć bez klucza, wstrząs który wywołują mógłby cię zabić.

- To znaczy, naprawdę będę musiał nosić to przez cały czas kiedy tu jesteśmy? –

Wren jęknął – Boże, Mistrzu, to będzie tortura!

Haven skinął ponuro.

- Wiem, przykro mi Wren. Może mógłbym porozmawiać z Ministrem Odzieży o

kluczu kiedy przyjdzie aby przynieść nam nowe ubrania na Wielką Promenadę dziś
wieczorem.

- Oh, bogowie. – Wren opadł na łóżko obok niego, leżał na plecach więc jego

tętniący  penis  wznosił  się  prosto  przed  nim.  –  Nie  mogę  w  to  uwierzyć.  Jestem  nadal
twardy  i  obolały  a  teraz...  –  potrząsnął  głową,  patrząc  zawstydzonym  wzrokiem  –
Mistrzu,  nie  podoba  mi  się  że  cię  o  to  proszę,  ale  czy  mógłbyś  przynajmniej  zdjąć  tą
przeklętą  rzecz?  Abym  mógł,  eh,  opaść?  –  skinął  w  dół  na  swój  gniewnie  czerwony
penis, który, w rzeczywistość, wyglądał na boleśnie twardy.

- Oczywiście, Wren. – zadanie było w pewnym stopniu kłopotliwe, Haven klęknął

na krawędzi łóżka więc mógł manipulować czarną skórzaną klamrą która ściskała penis
jego ucznia. Okazało się że jest to trudniejsze zadania odkąd skóra stała się śliska od
olejku którym wcześniej posmarował Wrena. – I nie musisz się wstydzić prosząc mnie o
pomoc – dodał spoglądając w górę aby spotkać wzrok ucznia – wiem że jesteśmy w
niewygodnej sytuacji, Wren, ale nadal możesz liczyć na mnie, moje wsparcie i pomóc w
czymkolwiek tylko trzeba.

- Dziękuję, Mistrzu – wyraźny tenor głosu Wrena był miękki z wdzięczności –

Jesteś taki dobry dla mnie. – przeniósł swoje biodra tak że jego twarda, smukła męskość
przesunęła się lekko wbrew palcom Havena kiedy nadal pracował nad upartą zapinką.

Haven przełknął ślinę skrępowany. Boże, nie było możliwości aby czerpał

jakąkolwiek przyjemności w tym że czuł penis swojego ucznia w rekach, mimo to jego
własny penis był twardy wewnątrz jego spodni i nie było nic co mógłby z tym zrobić.

- Mistrzu – Wren kontynuował, najwyraźniej nieświadomy jego skrępowania – Co

będziemy  musieli  robić  na  tej  dziwnej  Tiberiońskiej  uroczystości  wieczorem  –  tej
Wielkiej  Promenadzie?  –  podniósł  się  na  łokciach  i  spojrzał  na  Havena,  jedna
brązowozłota  brew uniosła się  pytająco –  Chodzi  mi  o to że żeby  uniknąć  możliwości
dawania obrazy kiedy będziesz przedstawiany boskiemu-cesarzowi.

- Nie wiem dokładnie, Wren – Haven westchnął i potrząsnął głową – starałem się

rozgryźć to... próbowałem wymyślić co mogłaby być najmniejszą, eh, inwazyjnym
pokazem do którego moglibyśmy się uciec bez urażania Tiberion.

- Sądzę że mógłbyś, hm, dotknąć mnie – w taki sposób jak Minister H’rak zrobił

ze swoim niewolnikiem chwilę temu. – twarz Wrena zrobiła się trochę czerwona, ale
pulsujący penis nadal ściśnięty przez skórzany pierścień uprzęży wyraźnie udowadniał
że nie znalazł pomysłu na nieatrakcyjność.

- Myślałem że możemy się posunąć dalej do całowania, Uczniu – powiedział

beznamiętnie Haven, w końcu potrafił być nieustępliwy, śliska klamra drgnęła.

- Chyba tak. – Wren wydawał się zamyślony – Mógłbym klęknąć i pocałować

twój  penis,  Mistrzu.  To  powinno  być  wystarczająco  szacowne.  –  wysłał  szybkie
mentalne  wyobrażenie  siebie  klęczącego  na  podłodze  przed  Mistrzem,  z  rozpiętymi
obcisłymi  czarnymi  spodniami  i  twardy  nagi  penis  Havena  wystający  z  nich.  Pełne
zmysłowe usta Wrena były otwarte, wykonujące gorący głęboki pocałunek na szerokiej
główce  męskości  Mistrza  w  czasie  gdy  Haven  trzymał  jedną  dużą  rękę  w  sterczących
brązowo złotych włosach ucznia i usilnie nakłaniał do wzięcia więcej, ssania głębiej...

Obraz był tak żywy że Haven niemal mógł czuć wilgotne ciepło ust swojego

ucznia okrywających bolącą główkę jego penisa. Musiał się ugryźć aby powstrzymać
jęk i osłonić szybko swoje emocje.

- Na prawdę wydaje mi się że to nie będzie konieczne – powiedział, beznamiętnie,

ostrożnie starając się trzymać swój ton spokojnym – Tutaj, myślę że mam to. –
tryumfalnie, szarpnął luzując uprząż, patrząc jak czarny skórzany rzemień ześlizguje się
z nagiego ciała jego ucznia.

- Nie wiem, Mistrzu, nie chcemy urazić ich. - Wren spojrzał na niego szerokimi

oczami i usiadł na łóżku. – I... i chciałem tylko abyś wiedział że jeżeli musieli to zrobić
albo cokolwiek innego, mogę... mam na myśli, to nie skrzywdzi mnie.

- Czy uważasz że to może zmartwić mnie? – Haven spuścił nagi na podłogę i

usiadł obok Ucznia na żelowym materacu z rękoma na kolanach – Wren, nie pamiętasz
co ci obiecałem kiedy zabrałem cię z Rigel Sześć? Powiedziałem że NIK więcej nie
wykorzysta twojego ciała bez twojej zgody, i to włącznie ze mną.

- Pamiętam to, Mistrzu - pamiętam dobrze – złote oczy Wrena zrobiły się

wilgotne i błyszczące – Ale to nie było –-wbrew mojej woli, mam na myśli... cokolwiek,
Mistrzu musisz zrobić mi, albo ja będę musiał zrobić tobie w trakcie tej misji - nic z tego
nie urazi mnie ani nie skrzywdzi tak długo jak długo to będzie z tobą. – wstał z łóżka i
ukląkł  pomiędzy  nogami  Havena,  patrząc  na  niego  poważnie.  –  Mistrzu,  nie  wiesz  że
będę  chętnie  brał  cię  do  ust?  Że  będę  ssał  się  głęboko  i  połknę  kazką  kroplę  kiedy
dojdziesz?  –  położył  lekko  ręce  na  kolanach  Havena  i  pochylił  się  lekko  dla
podkreślenia słów – I, Mistrzu gdybyś musiał wykorzystać mnie, otworzę się dla ciebie.
Ulegnę  twojemu  penisowi  w  moich  ustach,  w  moim  tyłku,  wszędzie  na  moim  ciele.
Cokolwiek  będzie  musiał  zrobić,  w  jaki  cokolwiek  sposób  potrzebujesz  weź  mnie,
jestem twój - twój całkowicie.

- Boże, Wren. – Haven mógł słyszeć zdecydowanie w głosie swojego ucznia ale

nie mógł kontrolować siebie. Potarł ręką swoje kruczoczarne włosy i potrzasną głową,
starając się uwolnić od erotycznych obrazów swojego ucznia przepływającymi przez
jego głowę. – Nie... nie mów tak – mruknął, starając się brzmieć srogo i poważnie – Ta
misja... nie dojdzie tego. Poradzimy sobie jakoś.

- Ale Mistrzu... – Wren wstał i oparł się aby delikatnie musnąć wargami policzek

Havena,  jego  oddech  rozgrzewał  bok  szyi  Havena.  –  Musimy  być  realistyczni.  Nie
możemy  pozwolić  aby  Tiberioni  po  prostu  doszczętnie  zniszczyli  Gowan  ponieważ
byliśmy  zbyt  delikatni  aby  postępować  zgodnie  z  ich  protokołem  i  zwyczajami.  Więc
może... może powinniśmy przećwiczyć.

Haven wziął głęboki wdech i delikatnie pocałował swojego ucznia w czoła zanim

odepchnął go delikatnie ale mocno.

- Co próbujesz powiedzieć, Uczniu?

- Jedynie to.. że teraz byłby dobry czas aby... przećwiczyć to co Minister H’rak

pokazał  ze  swoim  niewolnikiem.  –  westchnął  Wren  ze  wstydem  przechodzącym  przez
twarz. – Proszę, Mistrzu.  Nigdy  bym  nie  prosił o  to ale, ale  ja naprawdę  boje  się  i  nie
mogę  zrobić  niczego  sam  przez  te  kajdanki  –  podniósł  bezradnie  ręce,  pokazując
nieporęczne czarne kajdanki blokujące otaczające jego smukłe nadgarstki.

Haven spojrzał w dół na szczupłe nagie ciało i zobaczył o czym mówił jego

uczeń. Mimo że pierścień na penis został usunięty męskość Wrena nadal była twarda, a
perłowe  krople  preejakulatu  zbierały  się  na  koniuszku.  Najwyraźniej,  rozmowa  która
prowadzili  wywołała  u  niego  pobudzenie.  „To  prawdopodobnie  wzbudziło  go”,
pomyślał  Haven  beznamiętnie.  Starał  się  nie  zastanawiać  dlaczego  rozmowa  o
seksualnej  uległości  –  uległości  Wrena  do  niego  –  wywołała  taki  efekt  na  oboju.
Ponieważ jego własny penis był także nadal twardy jak skała.

Poczucie winy dręczyło go i wtedy przypomniał sobie nieszczęśliwy wzrok

Gowańskiego niewolnika H’raka. Minister wojny czerpał niezwykłą przyjemność z
faktu że trzymał swojego niewolnika w stanie ciągłej seksualnej agonii przez ponad

sześć standardowych miesięcy. Haven nie chciał robić tego swojemu uczniowi, nie
chciał aby Wren czuł stały psychiczny ból który nie pozwalałby mu skupić się na misji.
Byłoby to okrutne i złe, jedynie kilka bezosobowych ruchów ręką, mógł łatwo ulżyć
młodemu mężczyźnie. Mógł to zrobić? Nagle jego umysł pogodził się z tym.

Najwyraźniej, Wren wziął jego długie milczenie za odmowę.

- Przepraszam, Mistrzu, nie powinienem pytać... jedynie pomyślałem... – milkł

stopniowo, jego głos był pełen cierpienia.

- Nie, Wren – Haven ujął go za brodę, nachylając twarz ucznia dopóki nie byli na

tym samy poziomie. Westchnął.

- Chciałem tylko skończyć mówiąc że możesz poprosić mnie o pomoc w każdej

sprawie. Oczywiście, to nie jest coś co kiedykolwiek robiliśmy w trakcie standardowej
misji, ale nie mogę pozwolić ci cierpieć jedynie dlatego że taka pomoc nie jest tym co
Rada uznałaby za właściwe.

- Dziękuję, Mistrzu – twarz Wrena wypełniła się wdzięcznością – Jak

właściwie...?

- Nie jestem pewny co do wymaganych działań, ponieważ nie robiłem tego nigdy

- ani nic podobnego – powiedział beznamiętnie Haven – ale wydaje mi się że byłoby
najlepiej gdybym usiadł ponownie opierając się o łóżko

a ty pochyliłbyś się nade mną. –

przesunął się do tyłu dopóki chłodny metal Tiberiońskiego łóżka przewinął srebrnego
oparcia przyciskającego się do jego pleców i skinął na Wrena aby usiadł pomiędzy jego
nogami i pochylił się nad nim.

- Tak, Mistrzu. – Wren przypełznął na rekach i kolanach, napięte mięśnie

odznaczały  się  pod  jego  lśniącą  złotą  skórą.  Haven  pomyślał  że  nigdy  nie  widział
niczego  równie  pięknego  czy  erotycznego.  Odepchnął  myśli  na  bok  i  starał  się
skoncentrować  na  pracy  rąk.  „Zły  wybór”  powiedział  sobie.  I  mimo  to  prawie
masturbował  swojego  ucznia.  „Nie  myśl  o  tym  -  po  prostu  zrób  to”  radził  sobie.
„Pamiętaj  traktować  to  bezosobowo”  Bezosobowo  –  prawda.  Dlaczego  więc  zachęcał
teraz swojego ucznia aby położył się na nim na plecach, przytulił się zamiast po prostu
wziąć  go  w  rękę  i  zrobi  to  szybko  tak  jak  H’rak  zrobił  ze  swoim  niewolnikiem.  Ale
potem  Wren  usadowił  się  tak  żeby  jego  gładkie,  nagie  plecy  naciskały  na  klatkę
piersiową Havena i zdawało się ze wszystkie logiczne myśli opuściły jego umysł.

- Rozluźnij się i rozsuń nogi do mnie – Haven słyszał swój własny głos mówiąc.

Młody mężczyzna w jego ramionach wykonał prośbę od razu, opierając tył głowy o
ramię Havena i otworzył szeroko swoje nogi odsłaniając smukłą, pulsującą męskość.

- Proszę, Mistrzu – powiedział półgłosem, jego głos brzmiał błagalnie – To tak

boli. Potrzebuję cię... potrzebuję twojej reki na mnie. Proszę.

- Spokojnie, Wren – Haven pocałował delikatnie jego miękki policzek, smakując

trochę słony posmak na jego skórze – Zamknij oczy i pozwól mi dotknąć cię.

- Tak, Mistrzu – mruknął Wren. Haven zwrócił uwagę że żywo bursztynowe oczy

pozostały zaciśnięte, przyglądał się jak sięga w stronę ciała ucznia i bierze bolący penis
Wrena w swoją rękę drugi raz tego dnia.

Ostrożnie, Haven zaczął u podstawy i przesunął w górę w stronę główki,

dokładnie  tak  jak  wcześniej  kiedy  oliwił  Wrena  zanim  włożył  uprząż.  Wówczas  jego
ruchy  były  wolne  i  niepewne,  niezdecydowane  czy  dawać  przyjemność  ze  swoim
dotykiem czy nie. Ale teraz Haven działał rozważnie żeby sprawić aby uczeń doszedł –
teraz  wiedział  czego  chciał  Wren,  czego  potrzebował  i  żarliwie  dawał  mu  to.  Uderzył
ponownie,  trzymając  twardy  penis  młodego  mężczyzny  w  swojej  dużej  ręce.  Wren
oddychał głośno i sapał.

- Oh, Mistrzu, oh... – jęknął, unosząc się aby dotrzymać gorącemu rytmowi jaki

narzucił Haven. - Boże, tak mi dobrze, twoja ręka na mnie...

- W porządku, Wren – Haven słyszał jak mruczy łagodnie w ucho swojego ucznia

– Chce abyś się rozluźnił i otworzył na mnie. Zrelaksuj się i pozwól mi sprawić abyś
doszedł.

- Tak, Mistrzu... cokolwiek... cokolwiek o co poprosisz – sapała Wren, ciągle

energicznie pompowany przez rękę Havena. Przycisnął silnie tył głowy ponownie do
ramienia Havena a jego palce chwytając materiał czarnych spodni Havena ściskając go
konwulsyjnie kiedy przyjemność narastała wewnątrz niego.

Przez połączenie które było teraz szeroko otwarte, Haven mógł dokładnie czuć co

odczuwał  jego  uczeń.  Gorącą,  wstydliwą  przyjemność  uległości  leżenia  na  szerokiej
umięśnionej  klatce piersiowej Havena kiedy jego  Mistrz pieści go. Potrzeba pchania  w
duża  ciepłą  rękę  która  trzymała  go  tak  twardo,  tak  wprawnie.  Pospiech  pożądania
narastającego  wewnątrz  niego,  naprężenie  przez  nadciągające  spełnienie  kiedy
przygotowywał  się  aby  inny  mężczyzna  wywoła  u  niego  orgazm  jakiego  nigdy
wcześniej nie miał...

Razem z uczuciami przychodziły myśli Wrena – te które zwykle trzymał osłonięte

i schowane, ukryte nawet przez ich połączeniem umysłów.

„Oh, Mistrzu, tak dobrze! Tak długo pragnąłem...potrzebowałem...tęskniłem do

bycia blisko ciebie, tak bardzo cię kocham! Tęskniłem do trzymania mojej głowy na
twojej klatce, dźwięku twojego serca, twoich rak wokół mnie... tęskniłem. Kocham cię.
Kocham twoje ręce na mnie...takie gorące! Tak twarde teraz, dochodzę...dochodze...”

- Boże, Mistrzu, nie mogę tego zrobić! – Wren wstrzymał oddech – Dojść teraz!

- Skończ dla mnie, mój Wrenie. – Haven pocałował go ponownie, chłepcząc

spragniony bok jego szyi zaraz nad szkarłatną obrożą, ssąc, nie dbając czy zostawi znak
– Skończ teraz! – warknął wymagająco do ucha ucznia.

- Mistrzu! – z ostatnim głębokim jękiem, Wren posłuchał rozkazu mistrza. Gorący

strumień perłowo białej spermy wytrysnął na palce Havena, kiedy krzyknął i drgnął

gwałtownie, pozwalając sobie na utratę kontroli, czerpiąc całkowitą przyjemność z reki
mistrza na swoim ciele.

- Dobrze, właśnie tak – Haven słyszał swoje pomruki zachęty – Niech płynie,

Wren. Niech wszystko wypłynie.

Kiedy końcu orgazm doszedł do końca i Wren położył się omdlały w jego

ramionach, oddychając płytko jak mężczyzna, który ledwie, co uratował się od
utonięcia.

- Oh, Mistrzu – oddychał ciężko – To było takie niesamowite...takie dobre.

Dziękuję.

- Nie ma, za co, Wren – przez moment, Haven zatracił się w tym słodkim

odczuciu lekko kołysząc młodego mężczyznę w ramionach, bycia blisko Wrena tak jak
wtedy, kiedy jego uczeń był mały. Wtedy zorientował się, że erotyczna scena, w której
właśnie uczestniczył wpłynęła na niego głęboko. Jego penis był nadal twardy i pulsował
a  ciepły,  jędrny  tyłek  jego  ucznia  był  przyciśnięty  bezpośrednio  do  jego  męskości.
Haven  poczuł  się  skrępowany,  wiedząc,  że  Wren  czuł  jego  twardość  swoim  nagim
tyłkiem  i  nadal  nie  ruszył  się,  aby  uciec  od  tego.  Zamiast  tego,  westchnął  z
zadowoleniem i przysunął się bliżej, otarł się o penis Havena w taki sposób, że sprawił
zacisnął zęby z potrzeby.

Haven odchrząknął.

- Ahem. Przepraszam, Uczniu, ale wydaje mi się, że będzie lepiej, jeżeli

przesuniesz się teraz.

- Dlaczego, Mistrzu? Jest mi tak przyjemnie tutaj. Uwielbiam być blisko ciebie. –

łagodny głos Wrena miał marzycielski ton mówiący, że był szczęśliwy leżąc nago w
objęciach Mistrza cały dzień.

- Ja, um, też lubię być blisko ciebie, Wren. – „Nawet bardziej niż powinienem”

pomyślał winny, będąc pewien ze osłania swoje myśli – Ale ja, uh, potrzebuję wziąć
ręcznik, aby wytrzeć to. Wskazał na swoją nadal lepka rękę, tą, którą niedawno
doprowadził swojego ucznia do orgazmu.

- To wszystko? – bez pytania, Wren uniósł rękę Havena zaczął czyścić jego palce

długimi, zmysłowymi pociągnięciami swojego ciepłego języka.

- Wren... – Haven wychrypiał i odkrył, że nie może powiedzieć nic więcej. Jego

język był przyklejony do ust i nie mogło oderwać oczu od niewiarygodnej erotycznego
widoku ucznia zlizującego lepka spermę z koniuszków jego palców. Wewnątrz ust
Wrena było tak gorąco, tak wilgotno – kiedy ssał pojedynczo każdy z palców Havena w
wilgotnej, ciepłej jaskini, Haven nie mógł zastanawiać się jak czułby się gdyby jego
uczeń ssał jego penis zamiast tego. Boże, kiedy Wren stał się tą niesamowicie seksowną
istotą, kiedy stał się tak cholernie pociągający?

„Muszę się kontrolować” Haven nakazał sobie surowo. Seksualne pożądanie czy

nie,  Wren  był  nadal  jego  uczniem.  Tu  była  jedyna  myśl  łagodząca  jego  ból  nad
koniecznością.  Ale  było  to  było  coś  zupełnie  innego  trzymać  nagiego  ucznia  w
ramionach nić marzyć o tym jak by to było czuć ten delikatny różowy język pieszczący
jego  własny  penis,  liżący  główkę  jego  męskość  zanim  weźmie  go  całego  w  ciepłe,
ochocze usta...

Haven odsunął się niespokojny.

- Wren, naprawdę powinieneś się odsunąć, teraz. – powiedział nadając swojemu

głosowi srogi ton – Ja...my nie możemy leżeć, kiedy jesteś już... zadowolony. Poza
tym... – ponownie się odsunął, starając się przesunąć swój bolący penis z dala od
jędrnego tyłka swojego ucznia – Ja, ah, muszę zająć się sobą.

Oh, Mistrzu. – Wren odwrócił się niespodziewanie w ramionach Havena tak, że

jego naga klatka piersiowa przycisnęła się do niego zamiast pleców – Przeprasza –
powiedział miękko, ocierając policzkiem o ramię Havena – Nawet nie pomyślałem jak
musisz się czuć – jak twardy musisz być.

- Tak, więc... – Haven starał się wstać, ale Wren zatrzymał go kładąc rękę na jego

klatce piersiowej.

- Mistrzu – wyszeptał, patrząc Havenowi w oczy – Czy pozwolisz mi... pomóc?

Tak jak ty pomogłeś mi?

- Ja... – Haven nie był w stanie dokończyć. Jego usta zamarły, kiedy ręce ucznia

przesunęły się w dół z jego klatki piersiowej na jego krocze. Delikatnie, Wren ujął przez
obcisłe czarne spodnie jego nabrzmiałą męskość w dłonie delikatnie i ze zrozumieniem.

- Mogę cię dotykać - pieścić cię, tak jak ty pieściłeś mnie – wyszeptał Wren –

albo, jeśli chcesz, mogę ssać cię, Mistrzu. Wolisz tak? Chcesz abym ssał twój penis?
Chętnie sprawię ci przyjemność w każdy sposób, jaki będzie ci odpowiadał. – Delikatna
dłoń pomiędzy nogami Havena stawała się zuchwała, przesuwając się twardo wzdłuż
jego pulsującej męskości dopóki poszarpany jęk nie wydobył się z jego ust.

- Wren, nie! Nie możemy... – zaczął, kiedy niespodziewanie głośne pukanie

dobiegło zza grubych podwójnych drzwi z przodu pokoju. Dźwięk zadziałał jak
katalizator na obydwu. Wren skoczył do jak poparzony a Haven usiadł szybko,
uciekając na koniec łóżka w jednym szybkim ruchu.

- Tak? – zawołał, kiedy Wren szukał czegoś, czym mógłby się okryć.

- Obiad i twój nowy strój, Niosący Światło – nadeszła przytłumiona odpowiedź z

drugiej strony drzwi. Zanim Haven zdołał odpowiedzieć drzwi otworzyły się i B’orl,
asystent Ministra Odzieży, wszedł żwawo ze stosem nowych ubrań na jednym ramieniu
i popychając srebrny wózek drugą. Było na nim kilka talerzy z nierozpoznawalnymi i
nieapetycznie wyglądającymi potrawami, wszystko pod zabezpieczającymi pokrywami.

- Witaj, B’orl – powiedział Haven starając się wyglądać na opanowanego, mimo

iż jego nagi uczeń właśnie, co czołgał się na kolanach i oferował zajęcie się jego
pulsującym penisem - ofertą, którą Haven był głęboko zawstydzony, aby przyznać się,
że była potwornie kusząca.

- Dzień dobry, Mistrzu Havenie – B’orl skiną na powitanie – Kuchnia zapytała

czy nie mógłbym przynieść ci obiadu z ubraniami na Wielką Promenadę.

- Rozumiem. Co to jest? – Haven podniósł jedną z pokryw i pochylił się, aby

powąchać delikatną niebieską parę, która unosiła się z nad talerza. Kwaśny, zgniły odór
zaatakował jego nozdrza tak, że odskoczył do tyłu i pospiesznie odstawił pokrywę.

- XXX – powiedział B’orl, czego najwyraźniej mówiący uniwersalny translator

Havena nie mógł przetłumaczyć – Mięso d’nabure. Tiberioński przysmak. – dodał
dumnie – Powinieneś spróbować - jest przepyszne.

- Chyba zbyt smaczny, aby jeść od razu – żołądek Havena skręcił się powoli,

kiedy pomyślał o wzięciu dziwnego niebieskiego, pachnącego zgnilizną mięsa do ust.

- Może powinniśmy zatrzymać to na koniec - aby delektować się, Mistrzu –

zasugerował Wren ze swojego miejsca zza prawego ramienia Havena – To ohydnie
śmierdzi, Mistrzu! – przesłała przez połączenie – Może to jest to, czego odmówili
zjedzenia Gowanie – jeżeli tak, kto mógł ich obwinić?

- Może powinniśmy tak zrobić, Wren. – Haven skinął głową – Jestem skłonny

zgodzić się z tobą w obu kwestiach, Uczniu.

- Dobrze, możesz zjeść później, Mistrzu Havenie. Teraz, zajmijmy się twoim

strojem  na  Wielka  Promenadę...  –  B’orl  krzątał  się  dumnie,  rozkładając  ostrożnie  na
łóżku  stos  ubrań,  jaki  miał  przełożony  przez  jedno  z  ramion.  Haven  patrzył  z
konsternacją  gdzie  miał  nowe  ciemno  niebieską  koszulę  zrobioną  z  jakiegoś
jedwabistego  materiału,  który  zdawał  się  zapinać  na  jeden  guzik  cal  koło  pępka,
zostawiając  odsłoniętą  klatkę  piersiową  oraz  parę  czarnych  skórzanych  spodnie,  które,
jeżeli  to  tylko  możliwe,  wyglądały  na  bardziej  obcisłe  niż  te,  które  właśnie  miał  na
sobie. Krocze spodni maiło łatwo otwierające się magnetyczny uchwyt, który pozwalały
szybko  rozpiąć  i  odsłonić  je  na  widok  publiczny.  Długa  toga,  którą  zakładało  się  na
wierzch była jedwabiście czarna  ze  srebrnymi  haftami.  B’orl przyniósł  mu  także  nową
parę  błyszczących  czarnych,  wysokich  butów,  dużo  bardziej  eleganckich  niż  stare
rozwalające się, które miał.

- Mistrzu, co ze mną? Co ja będę musiał nosić? – Wren patrzył zmieszany na

ubrania rozłożone na łóżku. Przez połączenie, Haven uchwycił pełne nadzieję myśli
Wrena, że będzie miał na sobie trochę więcej na Wielkiej Promenadzie niż miał na
audiencji z boskim cesarzem, które przegapili wcześniej.

- Co z moim niewolnikiem? – zapytał B’orla, wskazując na Wrena, które stał

cicho obok łóżka, nadal całkowicie nagi – Czy, eh, także dostanie bardziej formalne
odzienie?

- Oh, dobrze, że o tym wspomniałeś - prawie zapomniałem! – B’orl z trzasnął

swoimi grubymi palcami i schylił się sięgając na dno półki, na której przyniósł jedzenie.
– Nie może nosić niczego wiec włóż na swojego niewolnika akcesoria.

- Akcesoria? – zapytał niepewnie Haven, B’orl odpowiedział na jego pytanie

wstając ściskając nadręczę zaopatrzenia.

- Tutaj są – powiedział dumnie, rozkładając je na łóżku obok ubrań Havena –

musiałem zgadywać niektóre rozmiary, ale myślę, że będą dobre.

Haven patrzył zakłopotany na dziwny asortyment leżący na łóżku. Była tam para

czarnych  skórzanych  podkładek  na  kolana,  długa  czerwona  smycz,  która  niewątpliwie
pasowała  do  obroży,  którą  Wrena  nadal  nosił  i  cos,  co  wyglądało  jak  rodzaj  długich,
jedwabistych  frędzli  przywiązanych  do  grubego  czarnego  uchwytu.  Były  także  dwie
małe  butelki  kleistego  płynu  –  jedna  czerwona  i  jednak  ciemnoniebieski.  Haven
przypuszczał,  że  jest  to  więcej  niż  zwykły  olejku  do  smarowania.  Kiedy  spojrzał  do
góry, zobaczył, że Wren wpatrywał się w łóżko z zaszokowaniem malującym się na jego
twarzy.

- Co to za dziwaczne frędzlasta rzecz, Mistrzu? – przesłał – Zamierzasz mnie tym

biczować?

- Mam nadzieje, że nie. – Haven zmarszczył brwi i odwrócił się do asystenta

Ministra odzieży. – B’orl, - zaczął – Wybacz moją ignorancję, ale nie jestem pewny
rozumiem jak mam włożyć niektóre z tych, eh, ubrań na mojego niewolnika. Czy
mógłbyś dać mi mały instruktaż?

- Nie wszystko, Mistrzu Havenie, chociaż myślałem bardziej, że wszystko tutaj

będzie  objaśnione.  –  B’orl  wybrał  smycz  –  Przymocujesz  to  do  jego  obroży,  kiedy
będziesz  go  prowadził.  Podczas  Wielkiej  Promenady,  niewolnicy  mają  jedynie
pozwolenie chodzić obok swoich panów na czworaka - do tego są podkładki na kolana.
Mam  także  tutaj  parę  rękawiczek,  aby  chronić  jego  ręce.  –  wyjął  parę  czarnych
skórzanych rękawiczek bez palców i położył obok podkładek.

- W porządku. – Haven skinął głową – Jak dotąd rozumiem, ale co to jest? –

podniósł długie jedwabiste frędzle do rączki, uznając za dziwny kształt z
wybrzuszeniem w środku.

- Jego ogon, oczywiście – odpowiedział B’orl, tak jakby była to najbardziej

oczywista rzecz na świecie – Każdy niewolnik musi nosić jeden na wielkiej
Promenadzie.

- Ogon? – Haven wygiął w luk jedną z brwi pytająco – Ale jak dokładnie będzie

to nosił? – zapytał, mając nadzieję, że jego pomysł na miejsce na ogon był zły.

- Włożony w odbyt twojego niewolnika, oczywiście. - B’irl potrzasnął głową i

uniósł  czarny  frędzlasty  ogon,  aby  zademonstrować  –  Rękojeść,  zresztą  –  powiedział
wskazując  na  gruby  czarny  skórzany  uchwyt  przywiązany  do  frędzli  –  i  wtedy  uprząż
zapina się  na  plecach, aby przytrzymać to na miejscu.  – spojrzał  na  Wrena  i zadawało

się,  że  dopiero  teraz  zauważył,  że  nie  nosił  on  już  czarnej  skórzanej  uprzęży  –  Teraz
powinieneś się wstydzić, Mistrzu Havenie - powiedział wstrząsając głową – Zdejmować
uprząż  niewolnikowi  i  pozwalać  mu  na  seksualną  swobodę  przed  Wielką  Promenadą
dziś wieczorem. Wiem, że nie jesteś zaznajomiony z naszymi zwyczajami, ale, na Tiber
jeżeli  niewolnik  nie  zadowoli  cię  odpowiednio  nie  pozwalamy  mu  na  seksualna
swobodę.  Czy  twój  niewolnik  sprawił  ci  taką  przyjemność,  że  pomyślałeś,  że  mądrze
będzie pozwolić, aby jego erekcja opadła tuż przed tym, kiedy potrzebujesz jej twardej i
gotowej na Promenadę?

- Cóż, Ja... – Haven potrząsnął głową nie pewny, co powiedzieć. Jego uczeń,

jednak, zdawało się, że nie miał żadnego problemu z odpowiedzią na pytanie B’orla.

- Prawdę mówią właśnie ssałem penis mojego pana zanim wszedłeś do pokoju,

B’orl – powiedział zuchwale, królewsko marszcząc brwi na małego Tiberionin – Już
prawie doszedł w moich ustach, kiedy zapukałeś do drzwi przerywając nam.

- Wren! – Haven uciszył swojego ucznia ostrzegawczym spojrzeniem, starając się

zignorować pulsowanie penisa, które wywołały słowa Wrena.

- Tylko gram rolę, Mistrzu – odpowiedział niewinnie Wren, patrząc wielkimi

oczami, które nie mogły nabrać Havena nawet na minutę. Jego uczeń rozmyślnie starał
się wyrwać się przed niego – bardziej niż zazwyczaj

Nieświadomy ich cichej komunikacji, B’orl skinął ze zrozumieniem:

- Dobrze, że wam przerwałem wiec. Twój Pan potrzebuje swojego nasienia, aby

wydać je dziś wieczorem przed Boskim Cesarzem, niech żyje wiecznie.

Haven przełknął ślinę zaniepokojony.

- Właściwie, myślałem nad tym B’orl. Zastanawiałem się jak, eh, dostatecznie

szacownie złożyć hołd przed boskim cesarzem. Rozumiesz, zdaję sobie sprawę, że może
trudno w to uwierzyć, ale mój, eh, niewolnik jest niedoświadczony w takim sposobie
zachowania i nie chciałbym decydować się brać go publicznie bez przygotowania, jeśli
to tylko pomoże.

- Ah, jeśli o to chodzi, nie musisz się martwić o to dziś wieczorem. Penetrację bez

przygotowania, mam na myśli. – B’orl przesłał mu cwane mrugnięcie okiem – Widzisz,
finałem dzisiejszej Wielkiej Promenady będzie publiczne rozdziewiczenie. Minister
Finansów ma nową młodą niewolnicę, dziewczynę z wewnętrznej planety, której nigdy
wcześniej nikt nie posiadł. Wiec twojej ukłon musi być nieodzownie krótki, aby
pozostawić czas na właściwe przedstawienie.

- Rozumiem – Haven czuł jak jego gardło zaciska się na myśl o pozbawiania

kogoś dziewictwa przed całym Tiberiońskim dworem. Myśl o upokorzeniu i bólu, które
będzie musiała znosić nie, jako aktu miłości, ale po prostu rozrywki dla znudzonego
monarchy tak wstrętnego, jakiego jeszcze nie widział. Ale nie było niczego, co mógłby
w tej sprawie zrobić. Przez połączenie mógł czuć echo swojego własnego obrzydzenia
od Wrena. – Czy... takie rzeczy często się zdarzają? – zapytał przełykając twardo.

B’orl wzruszył ramionami:

- Nie zdarzały się, ale nie są niczym nowym, zwłaszcza odkąd Minister H’rack

zyskał uszy Boskiego Cesarza, niech żyje wiecznie. Zapoczątkował wielki powrót
wielkich tradycji. Dlaczego, nie macie takich zwyczaji wśród swoich ludzi?

- Ja... my zazwyczaj preferujemy robić takie rzeczy w prywatności. – Haven

zmarszczył brwi – Nie mogę znieść myśli o tej niewolnicy, która zostanie
rozdziewiczona przez Ministra Finansów w tak publiczny sposób.

B’orl zachichotał.

- Oh, nie martw się o nią. Znam Ministra Finansów i nie jest wcale taki zły. W

rzeczywistości, niech się cieszy póki może. Słyszałem, że chce ją sprzedać Ministrowi
H’rack zaraz jak tylko rozdziewiczanie się skończy. Minister Finansów nie lubi
używanych rzeczy nawet, jeśli użył ich sam.

- To zdaje się straszny los – powiedział Haven zanim o tym pomyślał. Nie był

pewien czy mówił o rozdziewiczaniu niewolnicy czy byciu sprzedanym zimnookiemu
Ministrowi Wojny. Przypuszczał, że o obydwu tych rzeczach. Ale jego mowa nie
zdawała się zrobić zbyt dużego wrażenia na niskim okrągłym Tiberioninie.

- Cóż, może i tak jest, Niosący Światło, muszę wracać do Ministra Odzieży.

Będzie zagubiony beze mnie. – B’orl uśmiechnął się dumnie – Ale zanim pójdę życzysz
sobie,  aby  pomógł  przygotować  twojego  niewolnika?  Mogę  ci  pokazać  jak  wkładać
ogon,  musisz  tylko  użyć  trzech  części  niebieskiego  olejku  z  jedną  częścią  czerwonego
olejku. I czy byłbyś łaskaw nie zmieniać proporcji, to bardzo ważne. – B’orl zrobił krok
na  przód  sięgając  po  uchwyt  z  frędzlami  i  dwie  nowe  buteleczki  olejku  jednak  Haven
gładko staną między nim i łóżkiem gdzie leżały rozłożone przedmioty.

- Myślę, że ty, ale, nie, B’orl. Teraz wiem, co, eh, idzie gdzie, myślę, że będę w

stanie sobie poradzić bez problemu.

- Bardzo dobrze. – B’orl wyglądał na urażonego, ale ponownie wzruszył

ramionami  i  odwrócił  się,  aby  odejść  –  Widzimy  się,  kiedy  obaj  się  ubierzecie  i
będziecie  gotowi  na  Wielką  Promenadę  za  godzinę.  Służący  zostanie  wysłany,  aby
zaprowadzić  was  i  pokazać  Wielką  Salę  –  skłonił  się  szybko  i  opuścił  pomieszczenie
zostawiając Havena i Wrena gapiących się każdy na swój nowy strój.

Wren przerwał ciszę pomiędzy nimi przechodząc nad łóżkiem i podnosząc

„ogon”.

- Przypuszczam, że powinniśmy mieść to za sobą, Mistrzu – powiedział,

wskazując głową na dwie buteleczki czerwonego i niebieskiego olejku – Boja wiemy, że
nie będziemy jeść tego świństwa, które nam podali, poza tym nie jestem głodny. –
przełknął twardo – Jestem zbyt zdenerwowany, aby być głodnym.

- Też nie jestem głodny – przyznał Haven, siadając na łóżku – Ale, Wren, nie

chcesz zaczekać do ostatniej chwili z założeniem, uh, ... tej rzeczy? To może nie być

zbyt wygodne i możesz nie chcieć mieć tego w ... miałem na myśli, na, dłużej niż to
konieczne.

Wren westchnął i usiadł na łóżku obok niego.

- Oczywiście masz rację. Ja po prostu chce mieć najgorsze już za sobą, Mistrzu.

Ale mogę poczekać aż włożysz swój strój. Przypuszczam, że ubierzesz się, kiedy ja będę
pozbywał się tego jedzenia w łazience?

- Dobrze Uczniu. I postaraj się zrobić to szybko – skrzywił się Haven – Nie

wydaje mi się abym kiedykolwiek w trakcie moich podróży spotkał coś równie
cuchnącego.

Wren uśmiechnął się szeroko.

- Tak, jest dalekie od owocowego chleba, za który mnie kupiłeś, nieprawdaż,

Mistrzu?

Zanim Haven zdołał odpowiedzieć, Wren był już daleko od lóżka i wtaczał

srebrny  wózek  do  łazienki.  Haven  wpatrywał  się  przez  moment  w  swojego  ucznia,
zastanawiając  się  nad  alarmującym  faktem,  że  prawie  wykorzystał,  że  Wren  chodził
nago  i  on  także  zdawał  się  wykorzystać  to  dla  siebie.  Tak  naprawdę,  obaj  czuli  się
całkiem  wygodnie  w  swoich  rolach  –  położenie,  którego  potrzebował  do  końca,  kiedy
jego  uczeń  wrócił.  Wrenowi  zdawało  się  to  nie  przeszkadzać,  ale  Haven  chciał
zachować dystans pomiędzy nimi zanim obaj stracą całkowicie perspektywę.

Haven włożył koszulę i buty. Właśnie zmagał się z magnetycznymi zatrzaskami

zapinającymi spodnie, kiedy usłyszał długi niski gwizd. Odwracając się zarobaczył
swojego ucznia opierającego się o ścianę z ramionami skrzyżowanymi na piersi,
wpatrującego się z przyjemnością.

- Bardzo ładnie, Mistrzu – Wren skinął na nadal niedopite spodnie, Haven

zmarszczył brwi i zapiął je pośpiesznie.

- Cieszę się ze tak myślisz, Uczniu. Są zbyt prowokujące jak na mój gust. Gdyby

te spodnie były trochę ciaśniejsze nie mógłbym oddychać a co do tej koszuli... – spojrzał
pochmurnie na ciemno niebieską jedwabną koszulę, której rozchodziła się na kształt
litery V i ukazywała jego szeroką klatkę piersiową.

- Podoba mi się ta koszula. – Wren przyglądał się odsłoniętej klatce piersiowej

Havena, głodnym wzrokiem w swoich bursztynowych oczach. – Podoba mi się sposób,
w jaki cię pokazuje Mistrzu. Twoje ciało jest niesamowite, ale nikt nie może się tego
domyślić pod bezkształtną tuniką, jaką zazwyczaj nosisz. – podszedł do przodu
wyciągając ręce, ale Haven chwycił je zanim uczeń zdołał położyć ciepłe dłonie na jego
klatce piersiowej.

- Wystarczy Wren. – powiedział szybko patrząc młodzieńcowi w oczy – Wiem, że

tylko grasz swoja rolę, obaj gramy. Ale sprawy wymykają się spod kontroli. Musimy

pamiętać, po co tu jesteśmy, aby uratować Gow gi Nef od zniszczenia. I także, Kim
jesteśmy. Jestem twoim Mistrzem a ty moim Uczniem i to wszystko. Zrozumiałeś?

- Tam, Mistrzu – bolesny grymas, jaki przemkną po twarzy młodzieńca ścisnął

Havenowi serce, ale widział, że zrobił jedyną właściwą rzecz. Byli stanowczo za blisko,
wczuwając  się  w  rolę  zbyt  łatwo  –  zwłaszcza  Wren.  Jedna  rzeczą  było  grać  przed
Tiberionami  i  udawać  seksualnie  uległego  niewolnika,  a  czymś  zupełnie  innym
wchodzić na kolana Mistrza jak Wren robił to i oferować, że będzie ssał jego męskość.
Już myśl  o tym sprawiał, że  Haven  stawał się  znowu twardy  i  musiał  bardzo  strać się,
aby oswobodzić swój umysł od niewłaściwych myśli.

- Dobrze – Haven puścił ręce, Wrena i uniósł ramiona – wydaje mi się, że już

czas, aby się ubrać.

- Tak Mistrzu – odpowiedział Wren – Myślisz, że będzie łatwiej najpierw nałożyć

z powrotem uprząż czy włożyć ogon?

- To zależy od ciebie, Wren. – Haven czuł się skrępowany świadomością, że

będzie musiał znowu naoliwić swojego ucznia a także włożyć ogon, ponieważ hamujące
kajdanki  powstrzymywały  Wrena  od  zrobienia  tego  samodzielnie.  Dobrze,  musiał  po
prostu  pozostać  opanowany  –  chłodny  i  bezosobowy.  Tak  długo  jak  opiekuje  się
Wrenem  może  tłumić  swoje  emocje  podczas  tej  trudnej  procedury  i  jeśli  to  możliwe
przez resztę misji.

Wren milczał przez chwile, po czym skonał na długie frędzle ogona.

- Miejmy to już za sobą – powiedział prosto, po czym bez proszenia wszedł na

łóżko i rozsunął nowi – Zrób to Mistrzu – powiedział. Jego twarz przybrała poważny
wyraz. – Nie mów o tym, po prostu zrób.

- Dobrze Wren – sięgnął po buteleczki z oliwką. Haven delikatnie zamieszał je w

reku.  „Zobaczmy,  co  powiedział  B’orl?  Jedna  część  niebieskiego  i  trzy  części
czerwonego?  Tak.”  pomyślał,  patrząc  jak  gesty  olejek  przybiera  głęboki  czerwono-
purpurowy  odcień  w  jego  dłoni.  Pokrył  gruba  warstwą  rączkę  ogona  i  rozsmarował
resztę mikstury na otworku Wrena.

Po raz kolejny Haven wsunął dwa palce, bardzo delikatnie, aby przygotować

ucznia  na  nadchodzącą  inwazję.  Poczuł  nagły  napływ  emocji  od  ucznia,  kiedy
penetrował  dziewiczy  otworek  Wrena,  ale  zostało  to  szybko  stłumione,  kiedy  Wren
przerwał  ich  połączeni  wznosząc  tarczę  i  odcinając  go.  Haven  został  nagle  zraniony  –
Wren miał tajemnice i prywatne myśli jak każdy, ale nigdy nie było to tak oczywiste, że
starał się trzymać Mistrza poza połączeniem umysłów łączącym ich.

Haven przypomniał sobie, że jego Uczeń robił jedynie to, co mu kazał – ustalić

limit i pamiętać, kim był poza rolą, którą grał. Nadal jednak wiedział jak ciężkie musi to
być, dla Wrena aby poddać się upokarzającemu noszeniu „ogona” i pozwalać Mistrzowi
wkładać go, więc delikatnie głaskał go po dole pleców, kiedy wkładał koniec czarnej
skórzanej raczki w ciasny otworek ciał Wrena.

- Spokojnie, Wren, - szepną, kiedy kontynuował, patrząc jak czarna skórzana

rączka rozsuwa ciasny pierścień mięsni chroniący wejście młodego mężczyzny.

- Tak, Mistrzu – sapnął, Wren i ścisnął w garści niebiesko złoty pled, a jego oczy

zacisnęły się mocno. Nawet przez barierę, którą wzniósł miedzy nimi Haven mógł czuć
jego strach.

- Nie walcz z tym, Wren. – Rozluźnij się i spróbuj otworzyć się dla mnie –

szepnął, wciskając rączkę głębiej w ciało ucznia. Miał jedynie cal rączki w sobie i
obawiał się, co się będzie działo, kiedy będzie włożona w połowie.

- Ja... staram się, Mistrzu – Wren zaciskał zęby, jego oczy nadal były mocno

zaciśnięte – Jest po prostu... taki duży. Nie wiem czy dam radę.

- Musisz. – Haven pogłaskał go po plecach, czyniąc swój glos ciepłym, ale

surowym – Pamiętasz jak mówiłeś, że poddasz się wszystkiemu tak długo jak to będzie
robione moja ręką?

- Pamiętam Mistrzu. – Wren spojrzał do góry, w jego olbrzymich złotych oczach

były łzy bynajmniej nie z powodu Havena. Ale nie było na to rady, Wren musiał włożyć
ogon i musiał to zrobić szybko. Służący mógł przyjść za kilka chwil, aby zaprowadzić
ich na Wielką Promenadę i musieli być wtedy gotowi, aby iść albo ryzykować urazę
boskiego cesarza i złamać Tiberiońskie obyczaje.

- Wiem, że jesteś dziewicą tu, Wren. – Haven pogłaskał dół jego pleców – I wiem,

że to wydaje się za duże, aby pasować. Ale jeśli tylko zaufasz mi i otworzysz się dla
mnie obiecuję to się skończy zanim zdasz sobie z tego sprawę.

Wren wpatrywał się w niego przez dłuższą chwilę i w końcu się odezwał.

- Tak jak powiedziałeś, Mistrzu. Ufam ci i poddam ci się w tych wszystkich

rzeczach. – wziął głęboki oddech i wypuścił powietrze z westchnieniem. Schował głowę
miedzy ramionami. Rozsunął nogi jeszcze szerzej otwierając się na nacisk Havena w
geście zaufania tak pięknego, że niemal bolesnego.

- Mój Wren – Haven słyszał własny szept – Jesteś tak piękny, kiedy jesteś uległy.

– Bez czekania na odpowiedź zaczął ponownie wsuwać skórzaną rączkę w ciało
swojego ucznia, wciskając głębiej i głębiej wypełniając Wrena ogonem.

Wren poddał się szybko z tłumionym westchnięciem, kiedy wypukłość w połowie

powietrze rączki weszła w jego ciało. Haven nie mógł uniknąć myśli, iż byłoby
cholernie dobrze gdyby naprawdę pieprzyć swojego ucznia po tym wszystkim. Z drugiej
strony był to oczywisty powód, dlaczego był to zły pomysł, prawda była taka, że
grubość czarnej skórzanej raczki nie była taka duża jak jego penisa.

- Tak, Mistrzu, ale gdyby to był twój penis wewnątrz mnie zamiast tej zimnej

rączki byłoby mi znacznie łatwiej otworzyć się dla ciebie. – przesłał Wren przez
połączenie. Haven zdał sobie sprawę, że rozmyślał swobodnie, przypuszczając, że odkąd

uczeń wzniósł tarcze miedzy nimi, nie będzie dłużej słuchał myśli Havena.
Najwidoczniej tak wcale nie było. Pospiesznie wzniósł swoja własna tarczę.

W końcu, cały ogon był wewnątrz, długie czarne frędzle zwisały do połowy uda

Wrena. Haven ponownie pogładził miękką skórę pośladka drżącego Wrena i wyszeptał
uspokajająco:

- Już po wszystkim, Wren. Już jest cały.

- Więc włóż także uprząż na mnie, prószę, Mistrzu – głos Wrena był

przytłumiony, jego twarz nadal schowana w ramionach – Miejmy to wszystko za sobą
na raz. W ten sposób będę mógł postarać się przyzwyczaić do tego zanim będę musiał to
nosić publicznie. – Jak gdyby ktokolwiek mógł się kiedykolwiek przyzwyczaić do
noszenia takiej rzeczy w tamtym miejscu!

Haven chwycił ostatnia myśl przez połączenie i był zadowolony słysząc, że jego

uczeń otworzył się ponownie na niego. Wbrew swoim własnym srogim słowom do
Wrena, nie lubił być odcięty od myśli swojego ucznia.

- Bardzo dobrze uczniu. – wyszeptał, sięgając na stronę łóżka gdzie czarna

skórzana uprząż została niedbale położona, jako stos rzemieni  i zapięć. –  Ale obawiam
się, że będziesz  musiał  znowu  być,  heh,  w  stanie  erekcji,  aby  pasowała  właściwie. – z
niepokojem  zmierzył  wzrokiem  smukłą  męskość  swojego  ucznia,  która  zwisała
zwiotczała miedzy udami. Naturalnie, bycie zmuszonym do uległości, aby włożyć ogon
w  jego  ciało  stłumiło  efekt  pożądania,  ale  stanowiło  to  niepokojący  problem.
Niespodziewanie  konsekwencje  „przyniesienia”  Wrenowi  wcześniej  ulgi  stały  się
niebezpiecznie jasne.

Wren spojrzał do góry.

- Przykro mi Mistrzu, ale będziesz mi musiał pomóc. Nie mogę się dotknąć,

pamiętasz? – wskazał głowa na nieporęczne hamujące kajdanki na swoich nadgarstkach
i  starał  się  uśmiechnąć  –  Gdybyśmy  zostali  tu  zbyt  długo  mógłbym  całkiem  zapomnieć
jak  to  jest  dotykać  się.  Możesz  sobie  wyobrazić  mnie  pukającego  do  twoich  drzwi  o
trzeciej nad ranem ze  wzwodem proszącego o pomoc? – przesłał, co Haven był pewien
miało być komicznym wyobrażeniem siebie czołgającego się na kolanach nago do łóżka
swojego  Mistrza,  jego  smukła  męskość  sterczała  przed  nim,  boląca  z  podniecenia.
Wyobrażenie  trwało  nadal  pokazując  Havena  trzymającego  odkrytą  kołdrę  witając
ucznia obok siebie i dając Wrenowi to, czego potrzebował.

Boże, to musi się skończyć! Haven ostrożnie osłonił myśli, ale był pełen

świadomości, że pragnął mniej więcej tego samego, co przesłał mu Wren. Czy ta misja
kiedyś się skończy? I czy będą w stanie sobie spojrzeć w oczy, kiedy to się stanie?

- Pozwól, że wezmę więcej olejku – powiedział głośno. Ostrożnie wymieszał trzy

części czerwonego z jedną częścią niebieskiego w dłoni, trzymając wzrok na tym, co
robił zamiast na uczniu, który nadal klęczał z rękoma na łóżku. – Podnieś się Wren –
powiedział kładąc jedno kolana na łóżku – Muszę być wstanie dostać się do ciebie.

Poruszając się sztywno i ostrożnie, oczywiście mając a uwadze ogon włożony

głęboko w jego ciało, Wren podniósł się tak, że klęczał w takiej samej pozycji jak
wtedy, kiedy Haven oliwił go i wkładał mu uprząż po raz pierwszy.

- Jestem gotowy. – przesłał przez połączenie, skupiając ufnie wzrok na Havenie –

Rób, co musisz.

To był trzeci raz tego dnia, kiedy Haven był zmuszony przez okoliczności siłą

dotykać ucznia w niestosowny sposób, odkrył, że jest to jego własny horror i ulga, że
miał dość robienia tego. Delikatnie chwycił męskość Wrena w swoją dłoń i zaczął
rozsmarowywać czerwono fioletowy olejek na penisie młodego mężczyzny.

Wren wstrzymał oddech i przygryzł dolną wargę.

- Sprawiam ci ból, Uczniu? – Haven spojrzał na niego zaniepokojony.

- Nie – Wren potrząsnął głowa, oczywiście zakłopotany – Po prostu... twoja ręka

na mnie, Mistrzu. Wiem nie powinienem się tak czuć... ale to sprawia, że czuję...

- Sprawia, że czujesz się jak, Wren? – zapytał Haven, ale uczeń tylko potrząsną

głowa.

- Nie ważne, Mistrzu. Wszystko będzie w porządku. Najważniejsze jest nasze

zadanie. Spójrz. – Wren wskazał w dół na swoją męskość, która była pokryta cienką,
błyszczącą warstwą czerwonawego olejku. Była twarda i pulsowała jak gdyby Haven
nie dotykał go kilka minut wcześniej.

- Z całą pewnością, Uczniu – Haven zgodził się beznamiętnie. Osobiście miał

nadzieję, że taki intymny dotyk nie przyniesie z powrotem bolesnej przeszłości Wrena,
ale nie było zbyt dużo, co mógł zrobić z tym zrobić, jedynie uczynić to szybko.

Skończył zapinać uprząż, zabezpieczając gruby skórzany pasek na podstawie

penisa Wrena, który był już ponownie pokazywał preejakulat i zapinać pozostałe paski
wokół jego ud. Pełniły funkcję utrzymując ogon na miejscu tak, że nie było
niebezpieczeństwa, że wypadnie. Potem pomógł zjeść Wrenowi z łóżka i założyć czarne
podkładki na kolana na nogi tak, że mógł wygodnie poruszać się na kolanach.

- Barbarzyństwo zmuszać cię do poruszania się na czworaka. – warknął kończąc

prace i odsuwając się, aby zobaczyć końcowy efekt.

- Gdyby to była najgorsza rzecz, jaką oni robiliby albo groziliby im tym.

Mógłbym raczkować za tobą cały dzien. Ale lepiej poćwiczyć, aby być pewnym czy
dam radę. – Wren zsunął się niespodziewanie z łóżka, wyciągając się jak kot, owijając
się wokół długich nóg Havena.

- Wystarczy, Uczniu – Haven położył powstrzymująco rękę na sterczących

włosach Wrena – Jak.. jak się z tym czujesz?

- Jakby ktoś pieprzył mnie przy każdym ruchu, który robię – głos Wrena był

plaski, kiedy patrzył na Havena, jego oczy był błagające – Dobrze i zhańbiony w tym
samym czasie, Mistrzu. Nie powinienem chcieć być pełen w ten sposób, nie prawdaż?

Nie powinienem chcieć zostać wypieprzony. Nie po tym... – potrzasnął głową, nie będąc
w stanie dokończyć zdania, ale Haven wiedział, co starał się powiedzieć. Nie po tym, co
przytrafiło  się  Wrenowi,  jako  dziecku,  nie  po  tym,  jakie  życie  wiódł  zanim  Haven
uratował  go.  Nie  powinien  chcieć  być  branym,  wykorzystywanym,  pieprzonym.  A
mimo to chciał. Z wielkim wstydem, Haven czuł jak jego własny penis twardnieje na ta
myśl.  Nie dojdzie do czegoś takiego! Powiedział sobie  twardo, ale  w jakiś sposób jego
własne zapewnienie wydawało się mniej pewne niż było wcześniej.

- Wren, – szepnął, głaszcząc gładki podbródek ucznia – wiem, że to jest dla ciebie

trudne. Wiem, że przywołuje z powrotem wspomnienia i skojarzenia i przepraszam cię
za to z całego serca. Wiesz, że nigdy bym nie poprosił cię o to gdyby tak dużo nie leżało
na szali.

- Tak, Mistrzu. – drżąc Wren ponownie przycisną swój bok wydał długi mruczący

dźwięk. – Tak, wiem.

Haven uklęknął przed nim i ucałował go w pokryte potem czoło. Patrząc mu w

oczy wyszeptał:

- Jedyne, co ci mogę powiedzieć to, to abyś trzymał się mnie, bądź blisko.

Przeprowadzę cię przez to, Wren, przysięgam na Światło.

- Tak, Mistrzu. – Nagle, Wren uniósł swoja głowę i złożył delikatny pocałunek na

ustach Havena. Haven był tak zszokowany, tak zaskoczony, że pozwolił temu trwać
dłużej niż powinien. Wystarczająco długo, aby zauważyć, że usta jego ucznia były tak
samo miękkie jak wyglądały. Wreszcie, Wren odsunął się zawstydzony i zaniepokojony.

- Przepraszam, Mistrzu. Nie wiem... nie wiem, dlaczego to zrobiłem. Nie wiem,

co opętało – wyszeptał.

- Nie martw się – Haven starał się uśmiechnąć, rozluźniając sytuację – właśnie

brałem pod uwagę to, jako ruch na wielkiej Promenadzie. Jestem pewien ze będę musiał
pocałować cię przed Boskim Cesarzem.

- Niech żyje wiecznie – skoczył beznamiętnie Wren i obaj się roześmieli.

Haven wyprostował się, czując ulgę ze to dziwne napięcie pomiędzy nimi zostało

złamane. Ale nie mógł zatrzymać muśnięcia jego ust, zachowując słodki smak ust
Wrena na swoich, mimo iż wiedział, że nie powinien.