plik

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

UWAGA!!!

Książka zawiera dokładne opisy scen seksu oraz wulgarny język mogące być uznane za
nieprzyzwoite i obraźliwe przez niektórych czytelników. Przeznaczona jest tylko i
wyłącznie dla osób pełnoletnich.

Historia zawarta w tej książce jest fikcją. Niektóre wydarzenia mogą sprawiać wrażenie
odwołania do aktualnych lub historyczny zdarzeń, istniejących miejsc, nazw i postaci
jednak wszystkie są całkowicie fikcyjne i stanowią wytwór wyobraźni autorki.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

Rozdzial czwarty

Zbiór rzemieni albo uprząż, jaką B’orl i Minister Odzieży nalegali, aby założyć

był niczym więcej jak wymyślnym pierścieniem na penis, który umocowano dookoła ud
Wrena  i  połączono  z  tyłu.  Wren  trzymał  się  jak  dotąd  idealnie,  starał  się  zwolnić
łomoczące  serce,  kiedy  jego Mistrz  zapinał  sprzęt  na  nim. Jego  penis był  ciągle  twardy
od  bycia  stymulowanym  tuż  przed  chwilą.  Wydawało  mu  się,  że  jeżeli  dożyje  1000  lat
nigdy  nie  zapomni  niesamowitego  erotycznego  doznania,  kiedy  Haven  pieścił  jego
członek  i  jądra  i  otwierał  jego  piekielne  wejście  jakby  naprawdę  zamierzał  posiąść
Wrena, pieprzyć go zamiast tego tylko się trochę bawił.

„Mistrzu,...” pomyślał, ostrożnie osłaniając swoje myśli. „Oh, Mistrzu, gdybyś

tylko  naprawdę  chciał!”  Złapał  umykające  myśli  –  wyobrażenia,  w  których  był
uczepiony  poniżej  umięśnionego  ciała  Mistrza,  z  rozłożonymi  nogami  i  gotowy,  aby
wziąć  gruby  penis  Havena  głęboko  w  siebie.  Czy  podobne  pragnienia  o  jego  częściach
albo  cześć  z  tych  obrazów  wyciekła  przez  cześć  połączenia  Havena?  To  było
szaleństwo, nie  mogło tak  być,  nadzieja, że jego Mistrz ma te same pragnienia, te same
niespełnione pragnienia, które ma Wren?

„Nawet, jeżeli miał, to nie znaczyło, że mógł je spełnić,...” Wren skarcił siebie

srogo.  Po  wszystkim,  gdyby  Rada  na  Radiant  miałaby,  chociaż  najmniejsze
przypuszczenia, co do nieodpowiednich kontaktów, które zaczęły się miedzy Havenem i
jego  uczniem  zostaliby  rozdzieleni  i  Haven  mógłby  zostać  usunięty  z  Zakonu.  To  była
ostatnia  rzecz,  którą  chciał  Wren  –  Zakon  Światła  był  życiem  jego  Mistrza,  a  on  był
jego.  Ale  nadal,  odkąd  razem  znaleźli  się  w  tej  trudnej  sytuacji,  sytuacji  gdzie  jego
Mistrz  musiał  go  dotykać  i Wren ulegał  jego  dotykowi, czy naprawdę  było  to takie zła,
że miał nadzieję, że Haven odczuwał taką samą przyjemność jak on?

Myśli Wrena wróciły do teraźniejszości, kiedy Haven skończył zakładać plątaninę

rzemieni  na  miejsce.  Gruby  na  cal  skórzana  opaska,  która  otaczała  podstawę  ciągle
sztywnego  penisa  Wrena  i  trzymała  go  mocno.  Zanim  spiął  ją  na  miejscu,  Haven
delikatnie  wytarł  miękkim  ręcznikiem  kapiącą  spermę,  która  wyciekała  z  tętniącego
członka jego ucznia.

„Gotowe,...” przesłał, kiedy pierścień był założony na miejsce „Ale obawiam się,

że nie zamierzają dać ci więcej ubrań poza tym. Jak się czujesz w związku z tym Wren?

Wren skiną głową. Posłuszny, musi być posłuszny. Przechodził już to wcześniej,

lata temu. Robił to tak wiele razy, z tak wieloma różnymi mężczyznami. Ale nigdy z
tym, którego kochał tak jak kochał Havena.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

„Mistrzu,...” przesłał po chwili „Tak długo jak jestem u twojego boku nie dbam o

to, co mam na sobie albo, czego nie mam, Tylko... trzymaj mnie blisko siebie.”

„Oczywiście, Wren.” Haven pomógł mu wstać, co nie było takie proste, kiedy

jego ręce były ciągle skrępowane kajdankami za plecami a nogi prawie zdrętwiały od
klęczenia w pokornej pozycji przez tak długo. Wren zrobił krok czując się zażenowany
swoją nagością i członkiem sterczącym prosto przed nim.

- Czy jesteście wreszcie gotowi? – Minister Odzieży pośpieszył ich, jego

czerwone oczy żarzyły się z podekscytowania.

- Będziemy, jak tylko uwolnisz jego ręce. – wskazał gniewnie na kajdanki, które

ciągle związywały ręce Wrena za jego plecami.

- Bardzo dobrze, możemy uwolnić jego ręce, ale tak długo jak jesteś na statku

musi cały czas nosić hamujące kajdanki. – wyjaśnił Minister Odzieży, wyją mały
elektroniczny klucz i uwolnił ręce Wrena.

- Dlaczego? – Haven domagał się wyjaśnień – Aby pokazać, że jest

niewolnikiem? Czy nie wystarczy, że zmusiliście go do noszenia takiego ubrania?

Minister Odzieży klikną językiem.

- To nie wszystko, Mistrzu Havenie – aby powstrzymać go przed dotykaniem

swoich intymnych miejsc. Jeżeli spróbuje, hamujące kajdanki wygenerują silny i bardzo
nieprzyjemny impuls do jego centralnego systemu nerwowego. W ten sposób będzie
całkowicie zależny od ciebie i twojego wynagrodzenia.

- Ale to absurdalne... i niebezpieczne – oponował Haven – kajdanki muszą być

wyłączane w niektórych sytuacjach – co jeżeli będzie potrzebował do łazienki?

- Oh, są wystarczająco bezpieczne, Mistrzu Havenie, bez obaw – zapewnił go

Minister  Odzieży  –  Przykro  mi  –  tak  długo  jak  pozostaniesz  z  nami  na  Tiberiońskim
terytorium, twój niewolnik  musi nosić kajdanki przez  cały czas. Nie mogę pozwolić mu
pokazać  się  przed  boskim-cesarzem  bez  nich  tak jak  nie mogłem  pozwolić  mu pokazać
się ubranym w tym odrażającym ubrania, jakie miał na sobie, kiedy tu przybyliście.

Haven otworzył usta, aby kłócić się dalej, ale po chwili zdecydował jednak, że to

przegrana bitwa.

„Przykro mi, Wren” przesłał przez połączenie obdarzając Wrena przepraszającym

spojrzeniem.

„W porządku Mistrzu, może znajdziemy sposób, aby je zdjąć, kiedy będziemy w

naszym pokoju. Jeżeli dadzą nam pokój...” odpowiedział Wren.

Wewnątrz jednak starał się zdławić narastający napływ paniki. Czy naprawdę

miał  być  całkowicie  zależny  od  swojego  Mistrza  dla  seksualnej  przyjemności?  Jego
penis  był  nadal  taki  twardy,  chciał  dojść,  pragną  wymknąć  się  do  prywatnej  łazienki
gdzieś  gdzie  z  łatwością  duże  dłonie  Mistrza  wywołałyby  bolesne drżenie w  jego  ciele.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

Zastanawiał się jak długo zmuszony nosić ten przeklęty pierścień i czy jest sposób, aby
zdjąć hamujące kajdany bez klucza, który Minister Odzieży właśnie wkładał do swojej
kieszeni.

Nagle drzwi do ubieralni rozsunęły się z głośnym trzaskiem i Minister T’will

wszedł do środka sztywnym krokiem. Jego czerwone oczy iskrzyły.

- Więc? Gdzie oni są? Oczekiwałem, że będą gotowi dawno temu. Boski-cesarz,

niech żyje wiecznie, będzie w sali audiencyjnej jeszcze tylko przez dziesięć
standardowych minut.

- Jesteśmy gotowi – powiedział Haven stając z przodu swojego Ucznia zasłaniając

nagość Wrena.

- Nie do końca! – B’orl niespodziewanie pojawił się obok niego trzymając tacę. –

Jeszcze nie wybrałeś obroży, którą będzie nosił twój niewolnik, Mistrzu Havenie –
powiedział podtykając tacę pod jego nos.

Z miejsca gdzie stał, Wren mógł zobaczyć, że obroże były w trzech różnych

kolorach – czysto białej skóry, olśniewającego szkarłatu i idealnej czarni. Z jakiegoś
powody, spojrzenie na czarną obrożę wywołało u Wrena drżenie z obawy.

- Co do diabła...? – oczywiście, Haven tracił cierpliwość – Ta... – warkną

wskazując szkarłatną obroże – Daj mi ją i samu mu ją założę.

Kiedy obroża była na miejscu, przymocowana dokładnie, ale tak by nie uciskać

szyi  Wrena,  Minister  T’will  poprowadził  ich  przez  kręty  labirynt  korytarzy
pomalowanych  jasno  perłowymi  kolorami  i  wyłożonych  dywanami  z  jakiegoś
miękkiego i sprężystego srebrnoszarego futra. Oczywiście, takie wydatki były zbyteczne
na  statku  wojennym  i  wszędzie  gdzie  szli  byli  Tiberiońscy  oficjele  z  półnagimi
niewolnikami.

Wren trzymał wysoko brodę i starał nie czuć się tak strasznie nieosłonięty. Nie

było  wątpliwości,  że  to  upokarzające  doświadczenie  przywoływało  wspomnienia  z  tej
części  jego  przeszłości,  o  której  wolałby  zapomnieć.  Jednak  miarowe  brzęczenie
komfortowego  połączenia  umysłów  z  jego  Mistrzem  pomagało  mu  znieść  wstyd
chodzenia nago pośród tłumu obcych, co inaczej byłoby nie do zniesienia

Starając się trzymać swój umysł z dala od własnej nagości, Wren zauważył, że on

i  Haven  byli  jednymi  z  nielicznych  par  pan/niewolnik  tej  samej  płci,  które  mijali  na
olbrzymim statku. Większość Tiberiońskich oficjeli było mężczyznami i większość z ich
niewolników  stanowiły  kobiety.  Zdaniem  Wrena  Tiberionskie  kobiety  były  znacznie
bardziej  atrakcyjne  niż  mężczyźni  wyglądający  jak  piaskowe  jaszczurki.  Miały  taką
samą  błotnisto  zieloną  skórę,  ale  w  miejscu  pojedynczego  pasa  purpurowej  skóry
wzdłuż  czaszko  miały  coś  jak  chustę  z  grzywką  prawie  jak  włosy,  które  okrywały  ich
głowy i stawały się falami na ramionach.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

Pełne piersi i szerokie biodra wydawały się być kobiecym ideałem i większość z

niewolnic  jak  zauważył  Wren  było  skąpo  odziane  albo  nie  nosiło  zupełnie  nic,
powszechnie  używane  były  obroże  w  kolorze  białym,  czerwonym  i  czarnym.  Białe
obroże  był  przeważającym  kolorem  dla  obu  płci  niewolników,  zauważył,  śledząc
czerwone  takie  jak  sam  nosił.  Tylko  kilku  niewolników  nosiło  czarne  obroże  i
większość  z  nich  miała  dziwne  puste  spojrzenie,  co  sprawiło,  że  Wren  zastanawiał  się
czy czarna obroża miała jakieś znaczenie, co wcale nie było oczywiste.

Niewolnicy, których widział, mężczyźni i kobiety, mieli jeszcze jedną rzecz

równie  powszechną  jak  obroże  jednakowo  –  wszyscy  z  nich  byli  oznakowani.  Tak  jak
Minister  Odzieży  wcześniej  powiedział,  każdy  niewolnik,  jakiego  widział  miał
wypalone  na  skórze  wysokie  na  dwa  cale  inicjały,  albo  na  górze  prawego  bicepsa  albo
na  delikatnej skórze  miednicy zaledwie kilka  cali nad genitaliami.  Większość  wyglądała
na  stare,  ale  kilka  wymazano  większymi  oznaczeniami.  Wren  przypuszczał,  że  tak  się
dzieje,  kiedy  niewolnik  zostaje  sprzedany  nowemu  panu.  Jego  wyobraźnia  pracowała
nadprogramowo aż niemalże mógł czuć piekący pocałunek żelaza do wypalania znaków
i odór przypalanego ciała. Co się musiało czuć, kiedy było się trzymanym i przypalanym
do  momentu,  kiedy  twój  właściciel  mógł  zobaczyć  swój  własny  znak  na  ciele  innej
istoty.

„Przestań, Wren!” powiedział ostro sam do siebie „To się nigdy nie stanie!”

Mimo wszystko jednym było udawać niewolnika a zupełnie, czym innym zaczynać czuć
się jak jeden z nich – zaczynać wierzyć w role, którą się odgrywało. Poza tym było to
absurdalne. Haven nie chciał go oznakować. Nie mógł go oznakować tak jak nie mógł
uprawiać z nim seksu – nie ważne jak bardzo Wren tego pragną.

Myśli wysyłane przez jego umysł wracały do niesamowitego gorącego uczucia

ulegania  delikatnemu  dotykowi  jego  Mistrza  w  ubieralni  i  przez  moment  Wren
zastanawiał  się  czy  to  byłoby  równie  warte  bycie  znakowanym  gdyby  potem  mógłby
uprawiać  seks ze swoim  mistrzem. Tak,  równie dobrze mógłby poddawać się gorącemu
żelazu  palącemu  jego  ciało  tak  długo  jak  długo  mógłby  czuć  wypełniający  go  gruby
członek Havena.

„Wren, skup się! Prawie jesteśmy w sali audiencyjnej.”

Ostre polecenie Havena przez połączenie przywołało Wrena do rzeczywistości i

zastanawiał  się  czy  Mistrz  przechwycił  którąś  z  jego  myśli.  Rumieniąc  się  spojrzał
katem  oka  na  wysokiego  mężczyznę,  ale  nie  było  możliwości  wyczytać  nic  z
zachowania  Havena,  kiedy  szedł  zdecydowanym  krokiem  przez  długi  mieniący  się
wieloma barwami perłowy korytarz.

Przed nimi hol rozszerzał się w masywne przejście gdzie perłowe kolory nagle

ustępowały  miejsca  ciemnym  barwom.  Rozdzierająca  czerń,  karmazyn  i  biały  jedwab
schodziły  z  sufitu  tworząc  sztandar,  który  wyglądał  jakby  był  długi  na  ponad  sto  stóp.
Uzbrojeni  strażnicy  z  Tiberiońskiej  armii,  którzy  wydawali  się  składać  z  talerzowatej

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

klatki piersiowej mówiącej nie-dotykaj-mnie i mało praktycznej, ale bardzo kolorowej
piki, stali wzdłuż czarno-czerwonego dywanu prowadzącego do olbrzymiego
sklepionego przejścia.

- Szybciej, szybciej Niosący Światło! – syczał Minister T’will przez cały czas

popychając Havena i Wrena na długi dywan – Godziny audiencyjne już prawie się
skończyły. Idźcie do końca dywanu i czekajcie aż strażnicy dadzą wam znać, że
możecie wejść. Pośpieszcie się!

Haven zdecydowanie wszedł na dywan i zaczną iść, co zdawało się, Wrenowi być

stanowczym  spokojnym tempem, podziwiając strażników stojących  wzdłuż  drogi.  Wren
podążył  za  swoim  Mistrzem  prawie  biegnąc,  zastanawiał  się,  dlaczego  Haven  celowo
posuwał  się  wolno  do  przodu  zamiast  śpieszyć  się  tak  jak  polecił  im  zrobić  Minister
T’will.  Kiedy  w  końcu  dotarli  do  sklepionego  przejścia  gdzie  stało  dwóch  szczególnie
olbrzymich Tiberiończyków, zobaczył, dlaczego.

Siedzącym na szerokim złotym tronie, który unosił się na trzech nogach nad

bogatą  wyłożoną  pseudo-drewnem  podłogą  był  gruby  wyglądający  na  znudzonego
Tiberionczyk  ubrany  w  szatę  tkaną  jedwabną  złotą  nicią.  Zastanawiające  było  jak  on
mógł  się  w  niej  poruszać.  Jego  maleńkie  oczy  przytłumione  szparami  powiekowymi  i
purpurowy grzebień skóry na szczycie jego głowy opadał na jedną ze stron, co sprawiało
wrażenie,  że  prawie  śpi  tak  jak  reszta  jego  ciała.  Obok  jego  tronu  unoszącego  się  na
czysto srebrnej platformie stał ogromny, muskularny Tiberiończyk z twardym wzrokiem
na  płaskiej  twarzy.  Był  tak  olbrzymi,  że  mógł  pochylić  się  i  szeptać  boskiemu-
imperatorowi  do  ucha,  chociaż  tron  był  ustawiony  trzy  stopy  nad  ziemią.  Ale  rzeczą,
która sprawiła, że Wren spojrzał na niego dwa razy nie był jego rozmiar – był to fakt, że
jego  oczy  nie  były  błyszcząco  czerwone  jak  większości  Tiberiończyków.  Zamiast  tego,
jego tęczówki były głęboko intensywnie purpurowe tak, że były niemal czarne.

Wren odkrył, że gdy raz spojrzało się w te oczy ciężko było oderwać od nich

wzrok.  Wtedy  zdał  sobie  sprawę,  że  z  jakiegoś  powodu  uporczywie  wpatruje  się  w
dziwnego  Tiberiończyka  stojącego  obok  tronu  i  szybko  spuścił  wzrok  na  podłogę.  Co
zobaczył  na  podłodze  z  przodu  tronu  było  wystarczające do  odwrócenia jego uwagi  od
boskiego-imperatora i jego dziwnego doradcy.

Klęcząc na stercie jedwabnych poduszek, przypuszczalnie umieszczonych tam

dokładnie  do  tego  celu,  był  jeszcze  inny  Tiberioński  Minister.  Na  rękach  i  kolanach
przed  nich  była  oznakowana  niewolnica  nosząca  czerwoną  obroże  taka  samą  jak  miał
Wren.  Nic  z  tego  nie  było  niezwykłe  dopóki  nie  stało  się  oczywiste,  że  niewolnica
klęczy  na  kolanach  z  podpartymi  rękoma,  ponieważ  jest  pieprzona.  Z  chrząkaniem  i
uderzaniem  ciała  o  ciało  Tiberioński  Minister  trzymał  swoją  niewolnicę  wpychając
ciągle  i  ciągle  długi  gruby  penis  w  jej  otwartą  dziurkę,  najwidoczniej  jako  hołd  dla
swojego  władcy.  Wren  nie  miał  pojęcia  jak  uprawianie  publicznie  seksu  miało  oddać
cześć  Tiberiańskiemu  monarsze,  ale  minister  i  jego  niewolnica  byli  zdecydowani  robić
to całkowicie energetycznie – albo przynajmniej minister był.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

Ponieważ para była ustawiona pod kątem do Wrena nie mógł on zobaczyć twarzy

dziewczyny. Ale jej język ciała mówił o całkowitej uległości, całkowitej rozpaczy.
Kiedy minister nieprzerwanie poruszał się w niej, ona uklęknęła niżej, zakrywając ręce i
ramiona i trzymając tyłek równie wysoko w powietrzu. Wyraźnie czekała jedynie, pełna
doświadczenia, kiedy będzie mogła odejść i pozwolić, aby następny pan i niewolnik
zajęli jej miejsce.

„Następny pan i niewolnik... na Światło, to my!” Wren wyrwał się z zamyślenia,

zapadał  się  wpatrując  w  nieszczęsną  niewolnicę  braną  przez  rozentuzjazmowanego
ministra.  Oh,  boże,  czy  on  i  Haven  będą  musieli  to  zrobić...?  Wren  nie  mógł  nawet
wyobrazić  sobie  czegoś  takiego.  Mimo  że  prze  chwilą  fantazjował  o  oddaniu  się
całkowicie  swojemu  Mistrzowi,  o  byciu  pod  twardym  muskularnym  ciałem  Havena  i
byciu  wypełnionym  przez  jego  gruby  członek,  zdawał  sobie  sprawę,  że  jego  fantazja
może wkrótce stać się rzeczywistością ciągle sprawiała, że drżał.

To nie było tak jak chciał, Wren zadał sobie reszcie z tego sprawę. Pieprzyć się na

przedzie  audiencji  dla rozrywki jakiegoś  grubego obcego monarchy  nie było sposobem,
w  jaki  chciał  kochać  się  pierwszy  raz  ze  swoim  Mistrzem.  Marzył  o  przygaszonym
świetle,  kojącej  muzyce.  Po  przelotnym zobaczeniu  Havena w dźwiękowym prysznicu i
przymierzalni,  od  czasu  do  czasu  i  poznaniu  jego  dość  dużego  w  rozmiarach  członka,
Wren także chciał dużo lubrykantu. Niestety wyglądało na to, że nie dostanie nic z tych
rzeczy.

„Mistrzu” przesłał przez połączenie twardo starając się trzymać panikę z dala od

swojego głosu. „Mistrzu, nie będziemy musieli...”

„Opanuj się, Wren. Oczywiście, że nie” Głos Havena brzmiał całkowicie pewnie,

ale  Wren  zobaczył  napięcie  pojawiające  się  w  jego  szerokich  ramionach  i  poważne
spojrzenie  na  jego  twarzy.  Haven  był Mistrzem Zakonu  Światła, co oznaczało, że mógł
sam  wywoływać  broń  z  żywego  Światła.  Ale  nie  była  to  walka  albo  sytuacja
wymagająca  ucieczki  –  była  to  kwestia  protokołu  i  gdyby  urazili  Tiberiońskiego
boskiego-cesarza.  niech  żyje  wiecznie,  Wren  dodał  automatycznie  od  siebie,  równie
dobrze mogliby osobiście ściągną anihilująca broń na Gow gi Nef.

„Oh, Boże, my naprawdę będziemy musieli to zrobić...” pomyślał Wren, patrząc

jak klęczący minister i jego nieszczęsna niewolnica wreszcie skończyli swój występ.
„Naprawdę będziemy musieli to zrobić...”

- Godziny audiencji Jego wysokości, Boskiego-cesarza Rudgeza Czwartego, niech

żyje  wiecznie,  właśnie  się  zakończyły.  –  obwieścił  donośny,  władczy  głos
wydobywający  się  z  jakiegoś  głośnika  umieszczonego  ponad  ich  głowami.  Para
strażników,  która  dotąd  stała  jak  posągi  po  obu  stronach  przejścia  wróciła  do  życia.
Figlarnie  wyglądające  szpice  na  czubkach  ich  wysokich  brązowo-srebrnych  piki
niespodziewanie  skrzyżowały  się,  blokując  wejście  do  sklepionego  przejścia  i  z

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

wyjątkiem drogi do sali audiencyjnej nie było innej drogi. Co ostatecznie odebrało
Wrenowi oddech.

„Tam, mój uczniu” Haven przesłała z oczywistą satysfakcją. „Miej trochę wiary

w swojego starego Mistrza” Odwrócił twarz wystarczająco, aby obdarzyć Wrena
chytrym mrugnięciem i delikatnym uśmiechem. Wren chciał odpowiedzieć ruchem ręki,
kiedy Minister T’will pospieszył ich dokładnie w tym samy momencie, zdyszany i zły.

- Co? Po tych wszystkich przygotowaniach spóźniliście się na audiencje? Nie

mogę w to uwierzyć!

- Moje głębokie przeprosiny, Ministrze T’will - powiedział Haven kłaniając się

głęboko – To olbrzymie nieszczęście, że nie zdołałem spotkać się dziś z boskim-
cesarzem. Przypuszczam, że będę musiał poczekać z pokojowymi negocjacjami z
Gowanami do jutra, aby zawrzeć znajomość z ich władcą.

- Nie ma takiej możliwości – wykrzykną T’will, stukając nogą z irytacją – Nie

możesz rozpocząć negocjacji z boskim-cesarzem, niech żyje wiecznie, bez
wcześniejszej formalnej audiencji i przedstawienia. To niedopuszczalne!

- Co? – Haven zmarszczył brwi – Chcesz powiedzieć, że musimy poczekać aż

godziny audiencyjne zakończą się jutro, aby wieczorem rozpocząć negocjacje? Czy
muszę ci przypominać, że każdy mężczyzna, kobieta i dziecko na całej planecie Gow gi
Nef boi i się o własne życie? Musimy rozwiązać tą kwestę.

- Nie, nie. – Minister T’will patrzył na nich z gniewem – Będzie inna okazja abyś

został ogłoszony i przedstawiony, dziś wieczorem na Wielkiej Promenadzie. – sapnął ze
zdenerwowania i machnął rękami – Co oczywiście oznacza nowy komplet ubrać dla was
obydwu, ciebie i twojego niewolnika. Dobrze, po prostu musze to powiedzieć
Ministrowi Odzieży.

Serce Wrena podeszło mu do gardła ma myśl o kolejnym „dobieraniu”. Kto

wiedział, co będzie wymagane do noszenia albo do robienia następnym razem? Albo, w
jaki sposób jego Mistrz będzie zmuszony go dotykać. Najwyraźniej, Haven myślał o
tym samy, ponieważ jego normalnie ciemno opalona skora stała się zdecydowanie blada
i zapytał:

- Czy to naprawdę konieczne wracać do przebieralni po raz kolejny? Mój

niewolnik i ja mieliśmy długą podróż, aby tu się dostać i jesteśmy naprawdę zmęczeni,
Ministrze.

- Nie, nie, Wielka Promenada nie zacznie się zanim nie nastanie wieczór –

powiedział T’will – Zostańcie tutaj a ja wezwę służącego, aby zaprowadził cię do
pokoju gdzie będziesz mógł odpocząć i orzeźwić się przed wieczornymi rozrywkami.
Minister Odzieży ma twoje wymiary teraz wiec może przysłać ci odpowiedni strój.

- Dziękuję – Haven ukłonił się ponownie – Tak jest bardziej wygodnie.

T’will zrobił krótki, pobieżny ukłon i odszedł nie czekając na odpowiedź.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

Haven patrzył jak Tiberioński minister odchodzi, zakłopotany spojrzał na

przystojną twarz.

„Dobrze, Wren, domyślam się, że właśnie czekamy na służącego...”

„Mistrzu, za tobą – Gowański ambasador” przerwał mu Wren.

Haven odwrócił się, aby przechwycić grubego, futrzanego Gowanina, który szedł

za swoją erotycznie wygoloną „niewolnicą”. Wren pomyślał, że w pomieszczeniu
pełnym Tieberiończyków, dwóch, Gowańczyków wygląda jak koty albo szczury w
pokoju pełnym jaszczurek.

- Mistrzu, Havenie – Gowański ambasador nie wyglądał na zadowolonego – Co to

ma być, słyszałem, że ty i twój niewolnik przegapiliście królewskie godziny audiencji?

- Nieunikniona zwłoka, która jest łatwa do naprawienia, ambasadorze. –

powiedział gładko Haven – Zostaniemy ogłoszeniu i przedstawieni dziś w nocy na
Wielkiej Promenadzie, wiec będziemy gotowi, aby zacząć negocjacje pokojowe z
Tiberionami jutro jak planowałem.

- Dobrze, nadal nie dbam o sposób, w jaki będzie to załatwione. – Gowański

ambasador napinał się, co sprawiało, że przez jego czarne futro wydawał się dwa razy
większy a turkusowe oczy krzywiły się z oburzenia – To jest nie niedopuszczalne, że ty i
twój ucz... eh, niewolnik nie zdołaliście odbyć audiencji o wyznaczonym czasie.

Haven zmarszczył brwi.

- Mogę ci przypomnieć, Ambasadorze, że to ty prosiłeś o interwencję Zakonu

Światła? Jeżeli nie chcesz naszej pomocy...

- Nie, nie. - Gowański ambasador przerwał mu szybko – Nie, po prostu jesteśmy

na  krawędzi  i  mieliśmy  nadzieję  zakończyć  negocjacje  pokojowe  w  najkrótszym
możliwym  czasie.  Moi  ludzie,  jak  pewnie  możesz  zrozumieć,  są  strasznie  przerażeni  i
zdenerwowani.  Jedna  czwarta  naszej  populacji  właśnie  opuściła  planetę  odkąd
Tiberiośska  groźba  została  ogłoszona.  Niestety  trzy  czwarte,  które  pozostało  jest
niezdolne  lub  niechętne  do  wyjazdu.  Taki  stan  chaosu  jest  nie  do  pomyślenia.  Obraza,
jaka  popełniliśmy  wobec  Tiberion  była  naprawdę  niezamierzona  wiec  po  prostu  nie
rozumiem.  – Nagle się załamał, jego niebieskozielone oczy powiększyły się, kiedy gapił
się na coś za szerokimi ramionami Havena.

- Ambasadorze? – Haven zrobił któż w przód, z niepokojem zmarszczył brwi na

twarzy – Czy tam jest coś złego?

„Mistrzu, on wpatruje się w tego ogromnego doradcę, który stał obok tronu

boskiego cesarza.” Przesłał Wren przez połączenie „On idzie w ta stronę.”

„Dziękuję, zaczynam być zmęczony byciem nachodzonym z zaskoczenia!”

Haven i Wren odwrócili się w tym samym momencie, aby zobaczyć olbrzymiego

Tiberiońskiego ministra z purpurowymi oczami nadchodzącego z sali audiencyjnej

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

gdzie  boski  cesarz  był  teraz  pogrążony  we  śnie  i  chrapał  w  swoim  ruchomym  tronie.
Minister  nosił  złotą  togę  na  czarnej  koszuli  i  spodniach,  ale  całe  jego  ubranie  miało
surowy  wojskowy  krój  i  zdawało  się,  że  wygląda  bardziej  jak  mundur  niż  normalny
dworki ubiór.

- Bądź bardzo ostrożny, co powiesz, Niosący Światło – szepnął Gowański

ambasador – To jest H’rak, minister wojny boskiego imperatora. To on właśnie...

Ale zamian mógł dowiedzieć się, co zrobił H’rak, ogromy Trberioński minister

wojny był blisko nich i Gowański ambasador zamknął soje usta z trzaskiem.

- Ah, Ambasador. Witam – H’rak warknął kłaniając się w typowy wojskowy

sposób, który Gowański ambasador i Haven odwzajemnili – Jak przypuszczam to jest
Niosący Światło, po którego posłałeś, aby rozstrzygnął nasz małe nieporozumienie. –
miał zimny, bezbarwny głos, który przywodził na myśl ironię pomimo braku wyrazu.

- Jestem Mistrz D’Lon Haven z Zakonu Światła – powiedział Haven, kłaniając się

– I każdy spór, który zagraża końcem całej planety jest czymś więcej niż tylko „małym
nieporozumieniem”, Ministrze.

- Nazywaj mnie H’rak. – minister wojny wymówił swoje imię jak ktoś dławiący

się kością – I niestety, Niosący Światło, jeżeli tylko, Gowanie nie okazaliby tak
śmiertelnego braku szacunku naszemu Boskiemu Cesarzowi, Rudgezowi Czwartemu,
nie bylibyśmy w tym miejscy właśnie teraz.

- Rozumiem, że Gowanie naruszyli wasz protokół podczas rutynowych negocjacji

handlowych odmawiając jedzenia, które zostało im podane i nie mieli niewolników jak
wasza obyczajowość wymaga, aby mieli – delikatnie powiedział Haven – Ale naprawdę
myślisz, że to jest wystarczający powód aby grozić że całkowicie zniszczycie ich świat?

Wyraz nudnych purpurowych oczu Ministra H’rak wypełnił się chłodem.

- Źle zrozumiałeś, Niosący Światło. Oni nie pogwałcili po prostu naszych

obyczajów  –  oni  je  całkowicie  zhańbili.  Nie  tylko  odmówili  jedzenia  –  wzgardzili
świętym  mięsem,  które  zostało  pobłogosławione  przez  samego  Boskiego  Cesarza.  I  nie
chodziło  o  brak  niewolników,  czym  złamali  prawo  tak  bardzo  jak  o  fakt,  że  byli  bez
odpowiedniego  środka,  aby  uczcić  Rudgeza  Czwartego  na  Uczcie  Łaski  –  najbardziej
świętego dnia w Tiberiońskim kalendarzu.

- Z powodu, czego szczerze ubolewamy. – Gowański ambasador mruknął

pochopnie. Był tak zdenerwowany, że jego czarny wąs drgał – Proszę, szacowny
Ministrze H’rak, obraza była nieumyślna. My Gowanie jesteśmy pokojowymi istotami.

- Tak, tak pokojowi, że nawet nie macie broni wystarczająco silnej, aby bronić

waszej  planety.  –  powiedział  H’rak,  jego  zimny  głos  ogrzał  się  trochę  –  Tak  pokojowi,
że  zrzucacie  odpowiedzialność  na...  –  nagle  przerwał  i  potrząsnął  głową  –  Ale  nie
będziemy  rozmawiać  teraz  o  tych  sprawach.  Nasza  narada  jest  zaplanowana  na  jutro,

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

jeżeli to dobrze zrozumiałem. Wkrótce wysłuchamy waszych argumentów, dlatego nie
powinniśmy rzucać ich na wiatr, Ambasadorze.

- Ale, Ministrze H’rak... – zaczął Gowański ambasador błagalnym tonem.

- Nie będę więcej o tym rozmawiał. Możesz odejść. - H’rak wykonał olbrzymią

ręką gest nie znosach sprzeciwu.

Odrzucony, Gowański ambasador skłonił się szybko i odszedł, a jego niewolnica

podążyła za nim.

Nagle, Minister H’rak zwrócił swą uwagę na Wrena, który stał cicho za Havenem,

obserwując wszystko katem oka.

- Masz naprawdę wspaniałego niewolnika, Niosący Światło. – powiedział do

Havena wyciągając rękę z długimi, zimnymi gadzimi palcami, aby pogłaskać Wrena po
policzku. Wren pomimo to nadal stał trzymając spuszczony wzrok. Z jakiegoś powodu
zdołał powstrzymać dreszcz obrzydzenia wpływem poufałego dotyku.

- Faktycznie jest. Mam go od wielu lat. – powiedział neutralnie Haven.

Przez połączenie, Wren czuł nagły skok złości, ale jego Mistrz trzymał

opanowany ton.

- Również pełen życia. Mogę powiedzieć, że spotkał moje oczy wcześniej,

chociaż  nie  chce  tego  zrobić  teraz.  –  H’rak  ujął  w  rękę  brodę  Wrena  i  zmusił  go,  aby
podniósł  głowę  do  góry,  że  byli  oko  w  oko  –  albo  tak  blisko  jak  to  tylko  możliwie,
biorąc  pod  uwagę,  że  Wren  był  prawie  dwie  stopy  niższy  niż  potężny  Minister  wojny.
Ponowie  Wren  musiał  zmusić  się,  aby  powstrzymać  drżenie  obrzydzenia,  które  chciało
przejść  przez  niego.  –  I  masz  go  w  czerwonej  obroży,  rozumiem.  Szkoda,  czarna
pasowałaby  mu  znacznie  bardziej.  –  Purpurowe  oczy  ministra  przesuwały  się  w  dół
wzdłuż  ciała,  Wrena  od  szkarłatnej  obroży,  która  otaczała  jego  szyję  do  czarnej
skórzanej  uprzęży  i  pierścienia  na  penis,  który  trzymał  jego  męskość  w  ciągłej
gotowości.

„O Boże, jeżeli dotknie mnie tam...” Wren przygryzł dolna wargę i zacisną dłonie

w pieści. Jeżeli Minister Wojny dotknie go, będzie musiał po prostu znieść to, aby
uniknąć dawania dalszych uraz. Ale będzie to bez wątpienia jedno z najbardziej
odrażających doświadczeń w jego życiu.

„Uspokój się, Wren.” usłyszał szept Havena przez połączenie. Dźwięk

wewnętrznego głosu jego Mistrza w jego głowie wzmocnił jego postanowienie.

- Nie wielu mężczyzn posiada siłę, aby panować nad takim niewolnikiem... i w

dodatku męskim niewolnikiem. - kontynuował H’rak obdarowując Wrena chłodnym,
oceniającym uśmiechem.

- Nie wydaje mi się, aby był to problem. – ton Havena wyrażał teraz małą

przewagę.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

Wren mógł wyczuć powoływanie siły Światła, zbieranie siły, której można użyć

w chwili dużej konfrontacji. Może H’rak także to czuł, ponieważ nagle puścił brodę
Wrena i odsunął się.

- Osobiście preferuję męskich niewolników. Znacznie większe wyzwanie. –

Uśmiechną się zimno i odwrócił głowę – Tallen, chodź! – zawołał gwałtownie.

Niespodziewanie pojawił się niewolnik wyglądający na niewiele młodszego od

Wrena,  było  trudno  ocenić  jego  wiek,  bo  był  Gowaninem,  nie  Tiberiończykiem.  Grube
lśniące  brązowe  futro  niewolnika  było  zgolone  od  szyi  w  dół,  czyniąc  jego  nagie  ciało
wyglądające w jakiś sposób nawet bardziej nagie. Jego wielkie piwne oczy były otępiałe
ze  strachu.  Na  wygolonym  ciele  miednicy  wypalony  była  duża  litera  „H”,  która
wyglądała  staro  –  najwidoczniej  nieszczęśliwy  niewolnik  należał  do H’raka  od jakiegoś
czasu.

Patrząc niżej, Wren skrzywił się z bólu, kiedy zobaczył, że w miejscy pierścienia

na  penis,  niewolnik  miał  serię  wymyślnych  skórzanych  rzemieni,  które  były  mocno
obwiązane wokół jego członka w stanie erekcji i tylko na końcu główki jego członka był
kolczyk.  Duże  srebrne  koło  przechodziło  przez  wrażliwy  kawałek  ciała.  Diamentowe
świecidełko,  które  zwisało  z  kolczyka  błyskało,  kiedy  tylko  niewolnik się  ruszył. Gruba
czarna skórzana obroża wysadzana diamentami otaczała jego szyję.

- To twój niewolnik? – zapytał Haven, wskazując głową na Gowańczyka.

- W rzeczy samej. – zwyczajnie, H’rak wyciągnął rękę w dół i zaczął gładzić po

penisie swojego niewolnika skrępowanym rzemieniami, który starał się tłumić jęki – Nie
darzymy dużym szacunkiem Gowan, Niosący Światło, nigdy nie darzyliśmy. Ale
znalazłem jego dziurkę tak ciasną i przyjemną do pieprzenia, jakiej nie miał żaden inny
niewolnik, że te ohydne futro zostało zgolone.

- Rozumiem. – głos Havena nadal był zimny i spokojny, ale Wren mógł czuć

odrazę swojego mistrza przez ich połączenie.

- Nie, Niosący Światło, wydaje mi się, że nie rozumiesz, ale zrozumiesz. – sięgnął

do swojej złotej szaty, H’rak nagle wyciągnął nóż z rękojeścią zdobioną klejnotami.
Była to maleńka broń, nie większa niż ręka Wrena od dłoni do koniuszków palca, ale
ostrze wyglądało na niezwykle ostre.

- Co zamierzasz z tym zrobić? – głos, Havena był bez wyrazu, ale Wren wiedział,

że jego Mistrz nie mógł stać i patrzeć jak nieszczęsny niewolnik jest zabijany lub
okaleczany i nic z tym nie robić.

H’rak zignorował pytanie.

- Tallen – syknął, ciągle głaszcząc penis Gowańskiego niewolnika jedną ręką i

trzymając nóż w drugiej – Jak dużo czasu minęło odkąd ostatni raz pozwoliłem ci dojść?

Piwne oczy Gowańskiego niewolnika nagle szeroko otwarte, podążały za

błyszczącym ostrzem noża z desperackim strachem.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

- Sześć standardowych miesięcy, pięć dni i siedem godzin, Panie. – odpowiedział,

jego głos był niski i drżący.

- Doskonale, czy chciałbyś zaszczycić tym szacunkiem Sługę Światła, który

przybył, aby pośredniczyć w naszym sporze z twoimi plugawymi pobratymcami? –
kontynuował H’rak.

- N-nic nie zrobiłoby mi większej przyjemności, Panie. – jęknął Gowański

niewolnik. Jego spojrzenie nie opuszczało ostrza w olbrzymiej ręce H’raka.

- Bardzo dobrze. – nóż poruszył się z niesamowitą szybkością. Zanim Haven albo

Wren  mogli  cokolwiek  powiedzieć,  czarne  skórzane  rzemienie  obwiązujące  członek
niewolnika  leżały  na  podłodze.  H’rak  chwycił  niedawno  uwolniony  penis  i  ścisnął
swojego  niewolnika  dokładnie  trzy  razy,  szybko,  szarpiąc  chłodno,  co  wyglądało
bardziej  boleśnie  niż  przyjemnie  dla  Wrena.  Zastanawiał  się  czy  rzeczywiście  H’rak
trzymał  swojego  niewolnika  w  takim  stanie  seksualnej  agonii  przez  więcej  niż  sześć
miesięcy, kiedy Minister wojny rozkazał – Teraz!

Nagły skurcz wstrząsnął szczupłym ogolonym ciałem niewolnika, i wytrysk

perłowo białej spermy niespodziewanie wytrysnął z koniuszka jego członka i wyładował
na czarnym i czerwonym dywanie obok butów Havena.

H’rak strzepnął penis swojego niewolnika jeszcze raz i ostatnie krople spermy,

które były już wcześniej zlały się w gruby puszysty dywan.

- Sprzątnij to! – rozkazał.

Baz żadnego protestu niewolnik, Tallen. Upadł na kolana i zaczął zlizywać dowód

swojej ulgi z szorstkiego włosia dywanu za pomocą długiego różowego języka.

Haven odsunął się do tyłu, dając młodemu Gowańczykowi miejsce do pracy, jego

twarz nadal pozostała neutralna.

„Boże, Mistrzu, co to miało być?” Wren przesłał przez połączenie. „Biedny

niewolnik!”

„Myślę, że to był Tiberioński sposób oddawania honoru, Uczniu.” Odesłał

beznamiętnie. Do H’raka powiedział poważnie:

- Zaszczyciłeś mnie, Ministrze.

- Tak jak ty zaszczycisz Boskiego Cesarza dziś w nocy na Wielkiej Promenadzie.

–  Tiberioński  Minister  wojny  obdarzył  Havena  świdrującym  spojrzeniem  –  My
Tiberionie  mamy  powiedzenie,  które  mógłbym  przetłumaczyć  na  standardowy  język
jako  „słowo  do  roztropnego  jest  wystarczające”.  Rozważ  czy  twój  głęboki  hołd  jest
dostatecznie  szacowny,  kiedy  będziesz  przedstawiany  Jego  Wysokości.  Dobrego  Dnia,
Mistrzu  Havenie,  mam  nadzieję  zobaczyć  ciebie  i  twojego  wspaniałego  młodego
niewolnika później. – ukłonił się lakonicznie.

Tłumaczenie: GeDeTe
www.gedete.blog.onet.pl

- Miłego dnia, Ministrze H’rak. – Haven odpowiedział mu ukłonem i patrzył jak

Minister Wojny i jego nieszczęśliwy Gowański niewolnik odchodzą wzdłuż długiego
czerwonego i czarnego dywanu, znikając w tłumie Tiberiończyków zwlekających z
odejściem z olbrzymiego przedsionka sali tronowej.

Wren otworzył usta, aby powiedzieć coś do Mistrza, ale zaraz dostrzegł

niewielkiego zaokrąglonego Tiberiońskiego służącego podchodzącego do nich i
szarpiącego za rękaw złotej szaty Havena.

- Przepraszam, - zapiszczał – czy jesteś Mistrzem Havenem? Minister T’will

przysłał abym zaprowadził cię do twojego pokoju.

- Dziękuję. To byłoby bardzo miłe, - Haven skinął głową i podążyli za służącym

po  dywanie  i  przez  inny  długi  labirynt  korytarzy.  Kiedy  szli  Wren  zastanawiał  się,  z
czego  dokładnie  powinien  składać  się  „dostatecznie  szacowny”  ukłon.  I  chociaż  Haven
osłaniał  swoje  myśli,  mógł  czuć  niepokój  i  konsternację  swojego  Mistrza  przez  ich
połączenie, ponieważ prawdopodobnie zastanawiał się nad tymi samymi rzeczami.