Microsoft Word - Evangeline Anderson - Slave Boy [PL]

UWAGA!!!

Książka zawiera dokładne opisy scen seksu oraz wulgarny język mogące być uznane za
nieprzyzwoite i obraźliwe przez niektórych czytelników. Przeznaczona jest tylko i
wyłącznie dla osób pełnoletnich.

Historia zawarta w tej książce jest fikcją. Niektóre wydarzenia mogą sprawiać wrażenie
odwołania do aktualnych lub historyczny zdarzeń, istniejących miejsc, nazw i postaci
jednak wszystkie są całkowicie fikcyjne i stanowią wytwór wyobraźni autorki.

Rozdział trzeci

- Jesteś całkowicie pewien, że to konieczne?

Haven spojrzał w dół na ciężką pokrytą złotym brokatem togę, która kończyła się

czerwoną  jedwabną  spódniczką  i  obcisłe  czarne  spodnie,  jakie  teraz  miał  na  sobie.
Minister  Odzieży,  mały  i  jeszcze  bardziej  irytujący  Tiberianin  niż  Minister  T’wii,
siłował  się  z  dziwacznym  kostiumem,  który  dał  Havenowi  w  ubieralni,  małym
jaskrawym pomieszczeniu na tyłach olbrzymiego statku. Wren został zabrany do innego
pomieszczenia i Haven zastanawiał się czy jego Uczeń zostanie ubrany w coś choćby w
połowie tak niewygodnego jak jego ubranie.

- Całkowicie pewien, całkowicie! – Minister Odzieży cmokną, obracając Havena

w małym pomieszczeniu i pociągną rąbek brokatowej togi, aby mieć pewność, że jest
prosta. – Nie możesz pokazać się przed Boskim Cesarzem, niech żyje wiecznie, w
czymś mniej odświętnym niż reszta dworu. To byłaby straszna zniewaga!

Haven spojrzał tęsknie za swoją starą tuniką leżącej na ziemi zamienionej na złotą

togę. Westchną.

- Dobrze. Z pewnością nie chciałbym popełnić nietaktu. – „Zwłaszcza, jeżeli tak

cholernie łatwo o niego!” – dodał w myślach do siebie.

- Zatem, myślę, że jesteś już prawie gotowy. – powiedział Minister Odzieży

dodając jednak szybko – Jeżeli tylko pozwolisz mi zgolić te szkaradne włosy dookoła
twoich ust...

- Nie zgolę. - Haven podniósł rękę do swojej twarzy pokrytej krótkim starannie

przyciętym wąsem i kozią bródką. – Chyba, że jest to śmiertelna obraza pokazać się
przed Boskim Cesarzem z zarostem na twarzy?

- Nie – Minister Odzieży odpowiedział niechętnie – To tylko moja profesjonalna

opinia, wyglądałbyś znacznie lepiej bez tego, Mistrzu Havenie. Włosy na ciele w
każdym rodzaju są wulgarne, pospolite i...

- Ministrze! Ministrze, proszę chodź szybko. – drzwi do małej ubieralni otworzyły

się i pojawił się w nich inny Tiberionin.

Minister Odzieży obdarzył intruza poirytowanym spojrzeniem.

- O co chodzi B’orl? Czy nie widzisz, że staram się przygotować Mistrza Havena

na audiencję u Boskiego Cesarza, niech żyje na wieki.

- Ale Ministrze – pisną asystent – Chodzi o niewolnika Mistrza Havena! Jest dość

buntowniczy. Najpierw uparł się ze ogoli się sam, nawet jak mu wyjaśniłem, że
niewolnikom nigdy nie wolno dotykać się w prywatnych miejscach. Potem, nie

zdołałem założyć mu hamujących kajdanek, nie zgodził się abym go krótko
przygotował.

- Co? Ale jak...? – Minister Odzieży zaczął mówić, ale Haven ubiegł go,

wychodząc zdecydowanie z małego pokoju zobaczyć, co się dzieje z jego Uczniem. To,
co zobaczył, kiedy wszedł do sąsiedniego nieco większego pomieszczenia gdzie został
zabrany Wren zatrzymało go nagle.

Wren klęczał z rękoma założonymi za szyję i nogami rozłożonymi szeroko na

ciemno czerwonej platformie. Głowę miał pochyloną z wyrazem posłuszeństwa, i jego
klatka piersiowa unosiła się tak szybko jakby właśnie brał udział w wyścigu, ale
najgorsze z tego wszystkiego było to, że był kompletnie nagi.

- Co do diabła? Wren, wszystko w porządku? - wysłał zaniepokojony pytanie

przez ich połączenie.

- Przepraszam, Mistrzu - Wren spojrzał na niego swoimi olbrzymimi złotymi

oczami szerokimi ze strachu. Haven widział, że jego uczeń był przestraszony jak dzikie
zwierzę. Skóra poniżej jego pępka był kompletnie gładki, miękkie gniazdko brązowych
kędziorków otaczających podstawę jego penisa były zgolone. Penis był niczym
nieosłonięty. Wewnętrzną część ud Wrena była całkowicie gładka i zdawała się być
zaróżowiona i strasznie podatna.

- Przepraszasz, za co? Czy coś ci zrobili? - Haven zapytał.

Ale Wren tylko potrząsną głową, jego myśli były tak chaotyczne, że Haven nie

mógł  ich  zrozumieć.  Jego  instynkt  opiekuńczy  zadziałał,  podszedł  zdecydowanie  do
Swojego  Ucznia  i  pogłaskał  jego  blade  czoło,  które  było  wilgotne  od  potu.  Wren
odwrócił  twarz  w  stronę  olbrzymich  dłoni  mistrza,  ciągłe  ciężko  oddychając,  szukając
spokoju.

Haven czuł ze jego serce szaleje z emocji. Nigdy nie powinien do tego dopuścić –

nigdy nie powinien zgodzić się na rozdzielenie go z Wrenem! Odwrócił się do Ministra
Odzieży i jego asystenta, którzy właśnie weszli do pomieszczenia.

- Co zrobiliście mojemu niewolnikowi? – zapytał groźnie, wskazując na nagiego

Wrena, który nadal klęczał pokornie.

- Tylko przygotowywaliśmy do dworskiego wyglądu – albo staraliśmy się to

zrobić!  –  Minister  Odzieży  odpowiedział  defensywnie.  –  Dlaczego  on  nie  jest  nawet
ubrany  albo  naoliwiony!  Godziny  audiencji  prawie  się  kończą.  Oh,  Minister  T’will
zarząd mojej głowy, jeżeli nie będziecie  gotowi na czas, tylko spójrz na to! –  Wskazał
na  Wrena  ze  zdenerwowaniem  i  zwrócił  się  do  swojego  asystenta  –  B’orl,  jak  mogłeś
pozwolić, aby to się stało?

- Ministrze, przysięgam, starałem się go przygotować, ale...

- Wystarczy! – krzykną Haven, ucinając sprzeczkę – Gdzie są ubrania, które musi

włożyć? Sam go ubiorę.

- Uprząż jest tutaj – B’orl zrobił krok na przód, prezentując wprawiające w

konsternację zbiór czarnych skórzanych pasów. – ale do tego jeszcze trochę, Mistrzu
Havenie, ponieważ odmówił zostania naoliwionym.

- Naoliwionym, o czym do cholery mówicie? – Zapytał rozzłoszczony Haven.

Dworski protokół czy nie, był pełen głupot, których nie potrafił znieść.

- Naoliwiony. Przygotowany. – podkreślił Minister Odzieży, podnosząc

sugestywnie swoje fioletowe brwi – Na wypadek gdybyś chciał złożyć hołd Boskiemu-
Cesarzowi,  niech  żyje  wiecznie.  –  zmarszczył  brwi,  wskazując  ruchem  ręki  ciekną
buteleczką  złotego  płynu,  którą  podał  mu  B’orl.  –  Wiem  od  Ministra  T’will,  że  jesteś
bardzo  przywiązany  do  swojego  niewolnika,  Mistrzu  Havenie.  Nie  chcesz  zranić  go
biorąc go brutalnie, jeżeli sytuacja będzie tego wymagała, nieprawdaż?

- Biorąc go... – głos Havena zamarł, kiedy znaczenie słów ministra nagle do niego

dotarło.

- Mistrzu wiesz, o czym on mówi. - Wren wysłał niespodziewanie obraz siebie,

klęczącego nago  i rękoma na ziemi  i  Havena za nim. Długi, gruby członek  Havena był
w  jego  rekach  i  wkładał  go  głęboko  w  wąską,  dziewiczą  dziurkę  swojego  Ucznia,
pieprząc  go,  kiedy  Wren sapie  i  jęczy  pod swoim  Mistrzem,  otwarty  i  gotowy na  jego
natarcie.

- Wystarcz, Wren! To się nigdy nie stanie! - Haven wziął głęboki wdech i

odepchną daleko erotyczny obraz od siebie z całą swoją siłą. Odrzucił od siebie myśli o
takich rzeczach, pomimo to jego penis pulsował gniewnie w zbyt obcisłych spodniach,
które był zmuszony nosić.

- Nie zamierza... wziąć mojego ucznia w ten sposób – wyjaśnił ostrożnie

zaniepokojonemu Ministrowi Odzieży – Więc nie ma potrzeby na to, na żadne
oliwienie.

- Co? Odmówisz poleceniu Boskiego Cesarza, niech żyje na wieki, jeżeli rozkaże

ci zaszczycić go ze swoim uczniem? – Minister Odzieży spojrzał na niego zszokowany.

- Nasze obyczaje są inne od waszych i my nie spełniamy intymnych czynności

publicznie. – Haven powiedział twardo – Na pewno boski imperator to zrozumie.

- Z całą pewnością nie! – zaprotestował B’orl – To jest ten rodzaj rzeczy, do

których Golański wysłannik w kłopotach zabrał się w pierwszej kolejności. Najpierw
odmówił jedzenia mięsa, które było podane przed Ucztą Łaski – twierdząc, że nie może
jeść ciał innych gatunków. Wyobrażasz sobie! – prychną – A potem, kiedy był czas, aby
oddać hołd Boskiemu Cesarzowi, nie miał niewolnika usługującemu mu. To był
straszny skandal, na pewno.

- Na pewno! – Minister Odzieży zawtórował mu – Oczywiście, możesz być

pewny,  że  Boski  Cesarz  zażąda  tego  od  ciebie.  Niedostosowanie  się  będzie  wysokim
przestępstwem.  Przyrodzenie  twojego  niewolnika  musi  błyszczeć  naoliwione,  Niosący
Światło,  nie  ma  innego  sposobu,  aby  okazać  szacunek  jego  wysokości  Rudgezowi

Czwartemu. – zmarszczył brwi i wziął buteleczkę od swojego asystenta. – Niestety, twój
niewolnik odmówił, aby B’orl naoliwił go.

- To prawda, nawet z hamującymi kajdankami jest dość kłopotliwy. – B’orl

popatrzył zbulwersowany – Zachowuje się bardziej jak wolny człowiek niż jak
niewolnik. Dlaczego nie ma nawet oznaczenia.

- Oznaczenia – zmarszczył na to brwi – Mówisz poważnie?

Minister Odzieży skrzyżował ręce na piersi.

- Oczywiście. Wszyscy niewolnicy na Tiber mają oznaczenia na górze ramienia

albo na miednicy. Niewolnik nigdy nie może całkowicie uciec, jeżeli ma wypalony znak
na swoim ciele. – spojrzał zamyślony – Wiesz Niosący Światło, mogę to dla ciebie
załatwić, jeżeli chcesz – my Tiberonie używany standardowego alfabetu do żelaza
wypalającego oznaczenia, i jestem pewien, że znajdę pasujący do twoich inicjałów.

- Proszę, mistrzu nie pozwól im! - Wren spojrzał na Havena swoimi pięknymi

oczami pełnymi strachu.

- Boże, nie! – Haven staną przed swoim Uczniem, osłaniając swoim ciałem

Wrena. Co do cholery było nie tak z tą rasą? Pomysł wypalanie swojego imienia na ciele
innej istoty był odrażający, chory – chociaż to, co mówił Minister Odzieży było
problemem. – Miałem na myśli... – starał się oczyścić myśli i nie okazywać obrzydzenia
na twarzy. – Miałem na myśli, ze my ludzie nie znakujemy swoich niewolników.

Minister Odzieży wzruszył ramionami.

- Może zostań na twoim w tej kwestii, Mistrzu Havenie, ale niestety nie ma

dyskusji o tym, że twój niewolnik musi zostać naoliwiony. Życzysz sobie zrobić to
samemu czy B’orl powinien skończyć za ciebie?

- Proszę, Mistrzu - głos Wrena ponownie zabrzmiał przez połączenie. - Jeżeli ty to

zrobisz, mogę to znieść. Ale proszę nie pozwól nikomu innemu kłaść rąk na moim ciele.
Błagam!

- Spokojnie, mały - Haven schylił się, aby spojrzeć Wrenowi w oczy i pogłaskał

go uspokajająco po policzku. - Nikt poza mną nie będzie cię dotykał, przysięgam.

Czuł się źle, że pozwolił sprawom wziąć taki obrót. To było to, czego właśnie

najbardziej  się  obawiał,  bycie  dotykanym  przez  mężczyznę  i  ta  straszna  upokarzająca
pozycja  przywoływała  traumatyczne  przeżycia  z  dzieciństwa  Wrena.  Jeżeli  byłoby  to
jakiekolwiek  wyjście  z  tej  sytuacji,  zabrałby  z  powrotem  swojego  Ucznia  do domu  do
Świetlistego  Zakonu  na  Radiant.  Ale  nadal  pozostawała  sprawa  negocjacji  pomiędzy
Goranami a  łatwo  obrażającymi  się  Tiberionami.  Nie  mógł pozwolić,  aby  inna  planeta
została  całkowicie  zniszczona,  nawet  za  cenę  swojego  ukochanego  ucznia.  Nie  było
nikogo, dookoła  kto  mógłby  go zastąpić  w  tej  misji.  Mógł  jedynie  robić swoje  i starać
się chronić Wrena najmocniej jak tylko dał radę.

Haven westchną.

- Daj mi oliwkę – powiedział i wyciągną rękę po małą buteleczkę ze złotym

płynem. – Zrobię to sam.

- Bardzo dobrze – powiedział z niezadowoleniem B’orl wręczając mu buteleczkę

– Musisz być pewien, że naoliwiłeś jego penis tak dobrze jak odbyt, Mistrzu Havenie,
będzie go widać, kiedy uprząż będzie założona.

- Ja... – Haven był zszokowany, nie zdolny dokończyć zdania. Był przygotowany

do  polania  oliwką  krocza  swojego  ucznia,  ale  nie  było  oczywiste,  że  będzie  musiał
dotykać ciała Wrena w tak bardzo intymnym miejscu. Jego serce bolało z upokorzenia,
że  Wren  będzie  tak  bardzo  cierpieć  z  powodu  tego,  że  będzie  musiał  zrobić  coś  tak
kategorycznie zabronionego przez zasady Zakonu. Ale ponownie, nie było na to rady –
uratowanie całej  planety  zależało od jego  decyzji.  Nagle  Haven  podjął decyzję  –  która
jak uważał będzie najlepsza.

- Wybacz mi Wren - przesłał za pomocą myśli, wlewając olejek na swoją rękę, aby

go ogrzać. - Zrobię to najszybciej jak tylko potrafię.

- Mistrzu, tak długo jak to jest twoja ręka i nikogo innego, wytrzymam wszystko -

Wren spojrzał tak całkowicie pewny w jego niebieskie oczy, że Havenowi prawie
rozpłynęło się serce.

- Bardzo dobrze. Postraj się rozluźniź. To się szybko skończy. - Obiecał.

Trzymając  dłoń  pełną  oliwki  ostrożnie,  aby  jej  nie  rozchlapać,  wyciągną  rękę  i  ujął  w
nią  szczupły  penis  swojego  Ucznia.  Wren  wstrzymał  oddech  i  przygryzł  dolną  wargę
ściskając mocno oczy pod wpływem tak niesamowitego dotyku.

- Mistrzu... oh, mistrzu, twoja ręka na mnie... - Myśli były tak poszarpane, ale

Haven  nie  mógł  skupić  się  na  niczym  innym  jak  penisie  swojego  Ucznia,  który  przed
chwilą  był  taki  delikatny  i  podatny  a  teraz  twardniał  gwałtownie  w  jego  ręku,  kiedy
starał  się  rozprowadzić  olejek szybko  i dokładnie.  Ostrożnie, pociągał  po  przyrodzeniu
Wrena,  uderzając  kciukiem  o  kawałek  wrażliwego  ciała  gdzie  zaczęły  się  tworzyć
perłowe kropelki nasienia. Czy to możliwe, że to jego dotyk tak pobudził Wrena? Albo
jest  po  prostu  spowodowane  tym  ze  jego  uczeń  jest  młody,  młodym  mężczyzna  bez
doświadczenia seksualnego, który się podniecał przez obojętnie, co? Haven był pewien,
że  to  drugie  i  odepchną  pożądanie,  które  czuł  i  które  intensywnie  pulsowało  w  jego
twardym penisie i z tyłu jego umysłu.

Nalał jeszcze trochę olejku na rękę, który powili i dokładnie rozprowadził po

twardym członku swojego Ucznia, delikatnie kołysząc jądra swoimi palcami zanim nie
były min dokładnie pokryte. Długie westchnienie wydobyło się z pełnych, zdyszanych
ust Wrena, a policzki mocno się zaczerwieniły.

- Mistrzu - przesłał - Twój dotyk jest taki cudowny... taki gorący. - Otworzył na

chwilę oczy i Haven odkrył jak głęboko się zatracił, kiedy pieścił odkryte jądra swojego
ucznia zbyt długo niż zamierzał.

- Przyjemnie? - wysłał zanim zdążył się zastanowić nad znaczeniem tych słow.

- Cudownie, Mistrzu, - odpowiedział szczerze Wren - Twoje ręce na mnie zawsze

są cudownie. Takie duże, gorące i przyjemnie.

- Ahem! – Chrząkną Minister Odzieży wyraźnie zniecierpliwiony, kiedy Haven

zaczął  wyraźnie  odpływać  w  inne  miejsce.  –  Czy  musze  przypominać  ci,  Mistrzu
Havenie  –  powiedział  swoim  wysokim  irytującym  głosem  –  że  mamy  napięty
harmonogram?  Musisz  się  pospieszyć  i  naoliwić  odbyt  swojego  niewolnika  inaczej
nigdy nie dopasujemy uprzęży na czas audiencji u Boskiego Cesarza.

- Cofnij się – z trzaskiem odwrócił się i obdarzył Ministra i jego asystenta

wściekłym spojrzeniem. – Już wystarczająco zdenerwowaliście mojego niewolnika
dzisiaj. Jestem doskonale świadomy, że kończy nam się czas, ale potrzebuję trochę
prywatności do tego.

Mrucząc wściekle, Minister i jego asystent cofnęli się i zaczęli szeptać miedzy

sobą w koncie przymierzalni.

Haven wziął głęboki wdech i wlał więcej olejku na swoja rękę. To było znacznie

trudniejsze. Jedną rzeczą był genitalia i jądra swojego Ucznia olejkiem i pieścić je póki
nie były twarde i gotowe. Całkowicie inną zaś wtargnąć do jego ciała, aby rozciągnąć i
otworzyć  ciasny  dziewiczy  otworek  dopóki  Wren  niebyły  gotowy  zmieścić  penis  w
swoim odbycie.  Nigdy  nie  powinno do tego  dojść,  Haven był  tego  całkowicie pewien.
Ale  w  zwyczaju  Tiberion  dworki  protokół  tego  wymagał,  aby  się  spotkać,  musiało  to
wyglądać w ten sposób.

- Wren, - przesłał łagodnie starając się trzymać swój wewnętrzny głos spokojnie i

łagodnie - Czujesz się gotowy na to?

W odpowiedzi Wren rozsuną szerzej uda i spojrzał do góry, aby jeszcze raz

spotkać pojrzenie Havena.

- Mistrzu, jestem gotowy na wszystko, co musisz mi zrobić - przesłała - Dotykaj

mnie, otwórz mnie... Nie moje się.

Impulsywnie, Haven delikatnie pocałował swojego Ucznia w czoło. Mógł poczuć

cudowny  piżmowy  zapach  skóry  Wrena,  posmakować  lekko  słonawych  kropel  jego
potu.  Ale  przede  wszystkim  przez  połączenie  umysłów  mógł  poczuć,  że  jego  Uczeń
całkowicie  mu  ufa.  Wren  klęczał  nagi  na  kolanach  z  rękoma  za  głowa  spętanymi
kajdankami, całkowicie bezradny, ale tak długo jak był z nim Haven nie bał się.

- Mój Wren.

Przesłał delikatnie Haven i wsuną rękę pomiędzy nogi swojego Ucznia, aby

rozsmarować tłustą złotą oliwkę na wrażliwym otworku młodego mężczyzny. Najpierw
zrobił  kółko  wokół ciasnego  wejścia  starając  się trochę  rozluźnić  Wrena  i pokazać mu
jak  to  wygląda  być  otwieranym.  Potem,  kiedy  jego  Uczeń  nie  starał  się  zacisnąć  albo
złączyć  nóg  włożył  koniuszek  swojego  małego  palca  w  jego  otworek,  rozsuwając
napięte  mięsnie  i  przesuwał  go  głębiej  i  głębiej  rozsmarowując  olejek  do  środka  aż
wszedł.

Wren wziął gwałtowny wdech i zagryzł swoje pełne usta zębami, kiedy Haven

delikatnie  dokładał  kolejny  palec  najeżdżając  jego  ciało,  ale  ciągle  starał  się  nie
poruszyć  i  uciec  od  ręki  swojego  Mistrza.  W  rzeczywistości,  rozsuwał  nawet  mocniej
uda  i  odchylił  do  tyłu  głowę.  Jego  oczy  ponownie  się  zacisnęły  i  dyszał  przez  różowe
otwarte usta, poddając się całkowicie dotykowi Havena.

Poza tym, że Wren mógł mu zaufać całkowicie, mógł otworzyć się na taką napaść

było Havenowi prawie nie do zniesienia. Wydawało mu się, że nigdy nie widział czegoś
równie  pięknego  jak  jego  Uczeń  klęczący  nago  z  szeroko  rozsuniętymi  nogami,
poddającemu  przygotowaniu  swojego  odbytu  do  stosunku.  Nie  miało  znaczenia,  że
nigdy naprawdę nie miał posiąść Wrena, wypełnić jego wąski tyłek swoim penisem. To
co  miało  znaczenie  to  to,  że  dla  Havena  było  jasne  i  pewne,  dzięki  ich  połączeniu
umysłów, że nawet jeżeli by chciał albo potrzebował posiąść swojego ucznia, Wren miał
dokładnie te same pragnienia.

Myśl o szczupłym, złotym ciele lezącym pod nim, o Wrenie rozkładającym swoje

uda  i  witającego  swojego  Mistrza  ciężącego  nad  nim,  błagającego  o  grubego  penisa
Havena  wewnątrz  swojego  ciała  wypełniała  jego  głowę  i  nie  chciała  odejść.  Haven
wycofał się  na  krótko,  aby nabrać  więcej  olejku  i dodał  kolejny palec  poruszając nimi
wewnątrz  dziewiczej  dziurki  Wrena  tak  długo  aż  nie  był  pewien,  że  przygotował
młodego mężczyznę.

W końcu jego delikatnie badające palce wydawały się dotknąć czegoś, jakiegoś

punktu  wewnątrz  ciała  jego  Ucznia,  co  wstrząsnęło  Wrenem.  Każdy  mięsień  w  jego
szczupłym, pięknie uformowanym ciele napiął się niespodziewanie i ścięgna w jego szyi
podniosły  się  i  sapnął.  Przez  połączenie,  Haven  chwycił  uczucie  o  wszechogarniającej
przyjemności,  jakie  wywołał  ocierają  ostrożnie  o  ten  punkt,  patrzył  na  przepiękną
uległość, jaka się rysowała na jego twarzy jakby śnił.

- Mistrzu, proszę, nie więcej, wstydzę się – poprosił Wren chrapliwym, pełnym

bólu tonem, przełamując trans, w jaki ponownie wpadał Haven.

Patrząc w dół, Haven zobaczył, o czym mówi jego Uczeń. Penis Wrena znów stał

sztywny naprzeciw  płaskiego  brzucha,  gruby.  Sperma  spływała  w dół  po  członku jego
Ucznia  i  skapywała  z  jego  jader  ma  platformę  poniżej.  Wren  był  dosłownie
zreflektowany  orgazmem,  prawdopodobnie,  ponieważ  Haven  nieostrożnie  stymulował
jego  prostatę.  Jak  wielkim  było  jego  upokorzeniem,  jeżeli  doszedł  jedynie  dzięki  ręce
swojego Mistrza w obecności dwóch obcych?

Co jest ze mną nie tak, że dałem się aż tak ponieść? Myślał wstydząc się swojej

nierozważnej namiętności, Haven ostrożnie wycofał palce i przesłał spokojne myśli i
obrazy swojemu Uczniowi przez połączenie.

- Spokojnie, Wren to na razie koniec. Spokojnie, mały. Przeprasza posunąłem się

za daleko.