Rembrandt Harmensoon van Rijn

Rembrandt Harmensoon van Rijn

urodził się 15 lipca 1606 roku w
Lejdzie, zmarł 4 października w
1669 roku w Amsterdamie. Był
holenderskim malarzem,
rysownikiem i grafikiem. Był
uważany powszechnie za jednego z
największych artystów europejskich

i światowych. Obok Jana

Vermeera i Fransa Halsa
był najważniejszym malarzem w
sztuce holenderskiej „złotego
wieku” – okresu, w którym kultura,
nauka, gospodarka, potęga
militarna i wpływy
polityczne Holandii osiągnęły
apogeum.

W okresie lejdejskim swoje

obrazy sygnował skrótem „RHL”
(Rembrandus Hermanii Leidensis).
Później podpisywał się jedynie
samym imieniem, podobnie jak
wielcy artyści renesansu: Michał
Anioł, Rafael lub Tycjan.

Biografia:

Był ósmym dzieckiem młynarza Harmena Gerritszoona

oraz  córki  piekarza  Neeltge  Willemsdochter  van
Zuitbroeck.  Dzieciństwo  spędził  w Lejdzie.  Od  siódmego
roku  życia  uczył  się  w  szkole  łacińskiej.  Siedem  lat
później,  20  maja  1620  r.,  wstąpił  na  uniwersytet  w
Lejdzie,  ale  studiował  tam  tylko  kilka  miesięcy.  W  Lejdy
otworzył  własną  pracownię  i  rozpoczął  współpracę  z
osiemnastoletnim Janem Lievensem (1607-1674). W 1630
r.  umarł  ojciec  malarza.  W  1631  r.  Rembrandt  osiadł  w
Amsterdamie.  Malował  głównie  portrety  zamawiane
przez  najbogatsze  rodziny  Amsterdamu.                5  czerwca
1633 r. zaręczył się z Saskią van Uylenburgh, siostrzenicą
marszanda,  którą  poślubił  22  czerwca  1634  r.  Artysta
często  uwieczniał  żonę  na  swoich  płótnach.  W  1635  r.
Rembrandt otworzył pracownię w wynajętym magazynie,
przez  którą  przewinęło  się  następnie  kilkudziesięciu
uczniów.  W  1640  r.  umarła  matka  Rembrandta.  Umarło
też  pierwszych  troje  jego  dzieci:  Rombertus  (1635),
Cornelia  (1638)  i  również  Cornelia  (1640).  W  1641  r.
przyszedł na świat Tytus. 14 czerwca 1642 r. w wieku 30
lat  umarła  (prawdopodobnie  na  gruźlicę)  Saskia.
Rembrandt starzejąc się popadał w ruinę i izolował się od
świata,  coraz  mniej  czasu  poświęcał  wykonywaniu
zamówień.  W  1656  r.  stał  się  bankrutem.  Zbiory  artysty
zostały  wystawione  na licytację i  sprzedane.  W  1663  r.
umarła  Hendrickje  –  służąca  i  kochanka  malarza.
Rembrandt zmarł 4 października 1669 r. w małym domku
w  dzielnicy  Rozengracht,  gdzie  mieszkał  ze  swoją  15-
letnią córką Cornelią  Kilka miesięcy po śmierci Hendricki
zmarł  Tytus.  Pochowany  został  8  października  obok
Saskii, Tytusa i Hendrickje w Westerkerk w Amsterdamie.

Twórczość:

Rembrandt pozostawił po sobie około

300 obrazów olejnych, 300 grafik i
około 1000-2000 rysunków.
Charakterystyczną cechą jego dzieł
jest zafascynowanie efektami światła i
głębokich cieni. Jego styl i technika
ewoluowały z biegiem lat, jednak
zamiłowanie do dramatycznego
oświetlenia malowanych scen
zajmowało centralną pozycję w jego
całej twórczości, tak

malarskiej jak graficznej.

Rembrandt zwany jest „malarzem duszy” w

przeciwieństwie do Rubensa, malarza ciała.
Ujmuje

wszystkie

zjawiska

głęboko:

początkowe  dzieła  jego  cechuje  dramatyczne
napięcie,  jednak  prace  późniejszego  okresu
twórczości  są  coraz  spokojniejsze  i  bardziej
pełne  duchowego  pogłębienia.  Przez  całe  życie
malował  z  wielkim  zamiłowaniem  autoportrety.
Powstało ich niemal 100, w tym około 20 grafik,
tworząc  w  ten  sposób  „pamiętnikarski”  zapis
zmian  jakie  życie  i  doświadczenia  wycisnęły  na
jego  twarzy.  Serię  zapoczątkował  w  roku  1627
portretem  własnym  jako  młodego  mężczyzny,
ukrywającego twarz w cieniu. Jednym z ostatnich
dzieł jest płótno z 1669 roku, z którego spogląda
na  nas  stary,  poszarzały  i  pomimo  uśmiechu,
zmęczony  życiem  człowiek  zapadający  się  w
ciemność.  Obraz  powstał  tuż  przed  śmiercią

artysty.

Document Outline