Poleski Park Narodowy

1967 - projekt utworzenia parku narodowego
1966-1986-powstanie na tym terenie 4 rezerwatów przyrody: Durne
Bagno, Jezioro Moszne, Jezioro Długie, Torfowisko Orłowskie
1982 - powstanie Poleskiego Parku Krajobrazowego
1 maja 1990 - utworzenie Poleskiego Parku Narodowego z siedzibą we
wsi Urszulin(ul. Lubelska 3a; 22-234 Urszulin,
(tel. +48 (082) 571 30 71, 571 30 72, fax.: +48 (082) 571 30 03;)

Historia parku

GEOGRAFIA POLESKIEGO PARKU NARODOWEGO

Region fizyczno-geograficzny
Prowincja: Niż Wschodniobałtycko-Białoruski podprowincja:
Polesie, makroregion: Polesie Zachodnie, mezoregion:
Równina Łęczyńsko-Włodawska, na styku z Garbem
Włodawskim i Pagórami Chełmskimi (makroregion: Polesie
Wołyńskie).

Region geobotaniczny
Prowincja: Niżowo-Wyżynna, Środkowoeuropejska, Dział:
Bałtycki, Poddział: Pas Wielkich Dolin, Kraina: Polesie
Lubelskie.

Hipsometria
Obszar parku charakteryzują małe różnice wysokości
względnej. Punktem najwyższym jest stok „Pikołowej Góry” w
południowo-wschodniej części parku na granicy Równiny
Łęczyńsko-Włodawskiej i Pagórów Chełmskich o wysokości
nieco ponad 200 m n.p.m. Punkt najniższy znajduje się przy
wypływie rzeki Włodawki z terenu Parku, ok. 167 m n.p.m.

EKOSYSTEMY POLESKIEGO PARKU NARODOWEGO

Ekosystemy naturalne i półnaturalne zajmują w Parku 3 powierzchni,
natomiast związane z obszarami rolniczymi agrocenozy 1.
Ekosystemy wodne stanowią jedynie 1/20 ogólnej powierzchni Parku.

Zbiorowiska roślinne (ważniejsze)
Najcenniejsze przyrodniczo ekosystemy leśne Parku związane są z
podłożem torfowym. Na torfach wysokich występuje kontynentalny
bór bagienny, na torfach przejściowych - brzezina bagienna, a na
torfach niskich - olsy.

Ponadto w Parku znaczne powierzchnie zajmują bory: mieszany bór
dębowo-sosnowy i subkontynentalny bór sosnowy.

Mniejsze powierzchnie zajmują grądy. Ciekawostką jest występujący
wyspowo bór mieszany wilgotny dębowo-świerkowy.

Wśród zbiorowisk nieleśnych największy udział mają otwarte
torfowiska. Najcenniejsze ze względów przyrodniczych są torfowiska
wysokie oraz przejściowe, a także niskie torfowiska nawęglanowe.
Innymi zbiorowiskami nieleśnymi są w Parku zespoły łąk kośnych i
okresowo zalewanych, a także wrzosowiska.

Otulina Parku

Otulina Poleskiego PN zajmuje obszar większy od

samego Parku - 13.624,25 ha. Jej zadaniem jest
izolowanie obszaru chronionego od negatywnego
wpływu działalności człowieka. Obszar otuliny jest
wartościowy przyrodniczo, jego część wchodzi w
skład Poleskiego Parku Krajobrazowego. Najbliższe
plany powiększania Parku w znacznej części
dotyczą właśnie fragmentów strefy ochronnej.

Stosunki wodne

O atrakcyjności przyrodniczej i krajobrazowej Parku

decydują przede wszystkim stosunki wodne. Ten z pozoru
obszar nadmiarów wody w rzeczywistości cechuje się
wysokimi deficytami wody. Przyczyniły się do tego
wykonane w latach 60-tych XX wieku prace melioracyjne,
związane z budową Kanału Wieprz-Krzna. Obecnie
konieczne jest prowadzenie działań o charaktarze
renaturalizacyjnym w celu spowolnienia tempa odpływu
wód z terenu Parku i przywrócenia naturalnej retencji.

Jednocześnie z osuszaniem obszarów podmokłych

rozpoczęła się niekorzystna pod względem bogactwa
przyrodniczego sukcesja roślinności drzewiastej i
krzewiastej - torfowiska zaczęły zarastać i przekształcać
się w mniej cenne zbiorowiska leśne i zaroślowe

TURYSTYKA

Poleski Park Narodowy oferuje turystom:

Ścieżki przyrodnicze PPN
Szlaki turystyczne PPN
Szlaki rowerowe Regionu Lubelskiego
Poleski Szlak Konny
Wieże widokowe
Parkingi,
pola biwakowe
Noclegi w Poleskim Parku Narodowym

Ochrona ekosystemów leśnych

-odnowienia, zalesienia, poprawki i uzupełnienia,

dolesienia;
-zabiegi pielęgnacyjne upraw, młodników, nalotów i
podrostów;
-wprowadzanie podszytów i podsadzeń;
- wzbogacanie składu gatunkowego drzewostanów i
zakrzewień;
- regulację struktury drzewostanów;
- cięcia sanitarne w drzewostanach obumierających;
- przebudowę drzewostanów;
- cięcia związane z procesami powstawania i
rozwoju samosiewów.

Ochrona flory

Działalność ochronna wykonywana w ramach ochrony
roślin rzadkich.
Czynna ochrona roślin rzadkich polega w głównej mierze na
ochronie ich stanowisk poprzez usuwanie gatunków
podszytowych czy wykasznie. Takimi zabiegami zostały
objęte niektóre zagrożone stanowiska tłustosza pospolitego,
storczyka kukawki, wawrzynka wilczełyko, lili złotogłów,
kosaćca syberyjskiego, buławnika czerwonego, widłaka
spłaszczonego, brzozy niskiej, pełnika europejskiego, oraz
obuwika pospolitego.