PIELĘGNOWANIE CHORYCH  

LEŻĄCYCH

 

 

HIPOKINEZJA   to fizjologiczna bezczynność 

ruchowa albo znaczny niedobór aktywności 
fizycznej spowodowana różnymi przyczynami

HIPOKINEZJA HOSPITALIZACYJNA to stan 

kliniczny, do którego dochodzi w wyniku 
ograniczeni aktywności i ruchowej lub 
unieruchomienia pacjenta

 

 

UNIERUCHOMIENIE

jest fizycznym ograniczeniem całego ciała 

lub poszczególnych jego części w zakresie

                     obracania na boki 
                     siedzenia 
                     chodzenia 

 

 

UNIERUCHOMIENIE MOŻE BYĆ 

NASTĘPSTWEM

• Zleconej spoczynkowej metody leczenia 

chorób

• Długotrwałego pozostawania w pozycji 

zmniejszającej siłę grawitacji 

• Postępującego procesu starzenia się 

organizmu

 

 

 

K t ó r y c h    c h o r y c h   d o t y 

c z y  ?

 

Ciężko chorych

  Chorych  w przebiegu zaostrzonej choroby 

przewlekłej

  Chorych wobec których zastosowano reżim 

łóżkowy

  Ludzi starszych

 

 

                                  Zmniejszenie zużycia tlenu
                                                  Spadek produkcji dwutlenku węgla
                                                            Ustabilizowanie czynności 

układu

 KORZYSTNE                                                 krążenia i oddechowego
  SKUTKI                                                             Ułatwienie procesów 
  TERAPII                                                                  naprawczych 
SPOCZYNKOWEJ                                           Minimalizowanie urazów
                                                                     Odzyskiwanie sił
                                                               Wypoczynek
                                            Poprawa samopoczucia

 

 

                                        Zastój żylny, zakrzepica żył głębokich
                                Zaburzenia wymiany gazowej
                       Niedociśnienie ortostatyczne
                  Zatory tętnicy płucnej
             Zapalenie płuc
          Zastój moczu                 
     Zakażenia dróg moczowych                                            SZKODLIWE 
   Zaniki mięśniowe                                                                  NASTĘPSTWA
Przykurcz w stawach                                                       DŁUGOTRWAŁEGO
Zaparcia                                                                                      LEŻENIA
  Zaburzenia łaknienia
   Niedożywienie             
        Osteoporoza z unieruchomienia
          Przeczulica skóry, odleżyny
             Osłabienie, apatia, znużenie, zniechęcenie
                  Osamotnienie, poczucie krzywdy i bezsilności
                         Zaburzenia sensoryczne i percepcyjne 

                                     Brak zainteresowań

                                                                  

                 

 

 

 

CEL STRATEGICZNY OPIEKI:

                   przeciwdziałanie skutkom  
                     długotrwałego leżenia

 

 

PROBLEMY PIELĘGNACYJNE

Unieruchomienie w łóżku, konieczność lub przymus pozycji
Zagrożenie wystąpieniem odleżyn
Utrudnione lub zaburzone oddychanie
Odczuwanie bólu zaburzającego aktywność psychofizyczną
Utrudnienia lub niemoc w zakresie działań samoobsługowych 
Dyskomfort spowodowany zaburzeniami termoregulacji
Odczuwanie postępującego osłabienia i utraty sił
Odczuwanie znużenia, zniechęcenia, bezsilności, wobec 

postępujących niekorzystnych zmian

Występowanie apatii, braku zainteresowań  i wiary w sens życia
Stosowanie nieuzasadnionej krytyki wobec najbliższych i otoczenia
Odczuwanie osamotnienia

 

 

ZASADY PIELĘGNOWANIA CHORYCH

  

         

1.Stosowanie systematycznej monitoringu pacjenta na 

            podstawie:

                      obserwacji stanu świadomości pacjenta
                      zachowania i aktywności
                      analizy  zmian wyglądu zewnętrznego
                      analizy wyników pomiarów bezpośrednich
                                                                      i pośrednich 

                          
    

 

 

      2. Rzetelne prowadzenie dokumentacji
      3. Zapewnienie higieny ciała i otoczenia
      4. Wnikliwa kontrola i pielęgnacja jamy ustnej
      5. Zapewnienie jakości i organizacji żywienia dietetycznego
      6. Zapewnienie snu i wypoczynku
      7. Regulowanie wydalania
      8. Utrzymanie kontaktu z rodziną pacjenta, edukowanie
      9. Stosowanie psychoterapii elementarnej
    10. Stosowanie przyłóżkowej rehabilitacji oddechowej
    11. Stosowanie przyłóżkowej rehabilitacji ruchowej
    12. Stosowanie elementów socjoterapii

      

 

 

 

 

 

 

PSYCHOTERAPIA ELEMENTARNA

to

 

zdolność  do przyjęcia postawy terapeutycznej w 

kontaktach i komunikacji z pacjentem.

Cel:  Sprzyja  łagodzeniu napięć i negatywnych 

emocji , mobilizuje do walki z chorobą

 

 

Czynności ekspresyjne

niezbędne w tworzeniu środowiska terapeutycznego

akceptowanie pacjenta
        asystowanie  pacjentowi
               informowanie 
                        wyjaśnianie
                               uspokajanie
                                      dodawaniu otuchy
                                            wspieranie emocjonalne
                                                  tworzenie atmosfery zaufania
                                         zachęcanie do wypowiadania myśli
                               tworzenie więzi psychicznej
                       eliminowanie osamotnienia

 

 

Czy każdy potrafi prowadzić elementarną 

psychoterapię ?

Niezbędne umiejętności 

praktyczne

       

zdolność dostrzegania 

problemów pacjenta

        stosowanie metod 

aktywnego słuchania

Niezbędne cechy 
osobowościowe 

pielęgniarki

      empatia
     autentyczność
     potrzeba odczuwania 

satysfakcji

      w realizacji zadań zawodowych