„nie ma większej tajemnicy niż 

magiczna więź łącząca jeźdźca z 

koniem...”

Alicja Witkowska

Katarzyna Tyc

Wioleta Olszewska

Jak to było? – Historia 

Hipoterapii

 Działanie lecznicze jazdy konnej opisywał 

Hipokrates. 

 Pierwsze celowe użycie 1870.
 Na dobre zaczęto używać koni w terapii w 

Skandynawii, po epidemiach polio w 1946 
roku. 

 Pierwszym spektakularnym efektem było 

zdobycie srebrnego medalu olimpijskiego w 
Helsinkach w jeździectwie w konkurencji 
ujeżdżania przez Liz Hartel (DK) 1952– 
pacjentka po polio.

Jak to było…

 1954 Norah Jacques wprowadza w Anglii 

jazdę konną dla dzieci z dysfunkcją ruchu. 

 W 1964 Istnieje już towarzystwo krzewiące 

metodę Jacques, 

 W 1965-66 rozpoczyna się działalność 

hipoterapeutyczna w Kanadzie i USA 

 W 1968 powstają tam specjalne towarzystwa
 W 1976 roku w Bazylei odbył się – pierwszy 

międzynarodowy kongres, na którym 
podkreślano, olbrzymi wpływ kontaktu z 
koniem u dzieci z okołoporodowym i 
późniejszym uszkodzeniem mózgu.

Hipoterapia – CO TO 

JEST?

Hipoterapia to ogół działa terapeutycznych, do 
których wykorzystuje się konia. Jest to metoda 
doskonale 

uzupełniająca 

wszystkie 

inne 

oddziaływania  rewalidacyjne  i  rehabilitacyjne 
a  jej  uniwersalność  polega  na  jednoczesnym 
oddziaływaniu na sferę ruchową, emocjonalną, 
społeczną, intelektualną i sensoryczną.

Oddziaływanie 

Hipoterapii

 Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca 

ruchu miednicy podczas chodu.

 Normalizacja napięcia mięśniowego.
 Doskonalenie koordynacji wzrokowo 

-ruchowej, orientacji w przestrzeni i w 
schemacie własnego ciała.

 Zwiększenie możliwości koncentracji uwagi i 

utrzymanie zorganizowanej uwagi.

 Poprawę umiejętności komunikowania się.

Oddziaływanie 

Hipoterapii

 Zwiększenie motywacji do wykonywania 

ćwiczeń.

 Rozwój samodzielności.
 Zwiększenie poczucia własnej wartości.
 Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych, 

reakcji nerwicowych, poprawę umiejętności 
relaksowania się.

 Umiejętność nawiązywania pozytywnych 

kontaktów społecznych.

 Okazja do przebywania dziecka w kontakcie 

z przyrodą i zwierzęciem.

WAŻNE !

 Na  hipoterapię  kieruje  dziecko  lekarz  prowadzący, 

który, biorąc pod uwagę wskazania i przeciwwskazania, 
wyraża  zgodę  na  stosowanie  metody  i  wskazuje 
terapeutom wymagane kierunki oddziaływa.

 Konieczna  jest  współpraca  lekarza,  hipoterapeuty, 

pedagoga  specjalnego,  psychologa,  rehabilitanta 
ruchowego,  logopedy  oraz  rodziców  lub  opiekunów, 
posiadających  ściśle  określone,  podobne  i  wzajemnie 
uzupełniające  się  cele  terapeutyczne  skierowane  na 
podopiecznych.

 Zespół powinien skonstruować indywidualny plan pracy 

terapeutycznej. 

Formy Hipoterapii

 Terapia ruchem konia - pacjent, bez wykonywania 

jakichkolwiek ćwiczeń, poddawany jest ruchom 
konia.

 Fizjoterapia na koniu - poza terapeutycznym 

oddziaływaniem ruchu konia - gimnastyka 
lecznicza na koniu, prowadzona przez 
fizjoterapeutę:

 model neurofizjologiczny - najważniejsza jest prawidłowa 

pozycja siedząca i prawidłowy ruch, ich jakość, szczególnie 
wskazana dla pacjentów w wieku przedszkolnym,

 model funkcjonalny - najważniejsza jest funkcja, na drugim 

planie postrzeganie prawidłowości pozycji i ruchu, 
szczególnie wskazana dla dzieci starszych, powyżej 5 roku 
życia.

Formy Hipoterapii

 Terapia kontaktem z koniem - której istotą 

jest emocjonalny kontakt pacjenta z koniem, 
sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda 
(pacjent może w ogóle nie siedzieć na koniu).

 Psychopedagogiczna jazda konna i 

woltyżerka - zespół działań podejmowanych w 
celu usprawnienia intelektualnego, 
poznawczego, emocjonalnego i fizycznego:

na koniu,
przy koniu.

Wskazania Hipoterapii:

DLA DZIECI

 Zespoły neurologiczne:

– Mózgowe porażenie dziecięce; kontrola 

głowy i czynna pozycja siedząca 

(Hemiparesis spastica, Diparesis spastica, 

Tetraparesis spastica).

– Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
– Minimalne uszkodzenia mózgu (ADHD).
– Choroby mięśni min. 3 punkty w skali 

Lovetta.

– Dzieci niedowidzące i niewidome.

 Choroby psychiczne.

DLA DZIECI

 Zespoły ortopedyczne

– Wady postawy.

– Skoliozy I stopnia wg Coba.

– Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

 Inne

– Zespoły genetyczne, np. Zespół Down'a 

(z obowiązkowym zdjęciem rtg - bocznym i 

czynnościowym - odcinka szyjnego kręgosłupa).

– Przepukliny oponowo - rdzeniowe, w zależności 

od wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego, 

współwystępowania wodogłowia.

– Zespoły psychologiczne: zaburzenia 

emocjonalne, upośledzenia umysłowe, 

niedostosowanie społeczne.

DLA DOROSŁYCH

 Stwardnienie rozsiane (SM).

 Stany po udarze mózgu (wylewy, 

zatory).

 Stany po urazach czaszkowo - 

mózgowych.

 Uzależnienia

 Patologie społeczne.

Przeciwwskazania 

BEZWZGLĘDNE:

 Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
 Nie wygojone rany.
 Nietolerancja formy leczenia przez pacjenta, np. 

niepohamowany lęk.

 Schorzenia okulistyczne - wymagana konsultacja.
 Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, 

stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, 
chorobach mięśni.

 Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym.
 Podwyższona temperatura.
 Ostre choroby infekcyjne.

Przeciwwskazania

WZGLĘDNE:

 Padaczka.
 Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim.
 Zaburzenia mineralizacji kości (osteoporoza, 

osteogenesis inmperfecta, imperfecta).

 Utrwalone deformacje i zniekształcenia, 

przykurcze, ograniczenia zakresu ruchu 
układu kostno-stanowego, np. zwichnięcia w 
stawach biodrowych

.

ghg

• gfb

KONIEC

• sdd