Historia hipoterapii

• Działanie lecznicze jazdy konnej opisywał

Hipokrates.

• Pierwsze celowe użycie 1870.

• Na dobre zaczęto używać koni w terapii w

Skandynawii, po epidemiach polio w 1946
roku.

• Działanie lecznicze jazdy konnej opisywał

Hipokrates.

• Pierwsze celowe użycie 1870.

• Na dobre zaczęto używać koni w terapii w

Skandynawii, po epidemiach polio w 1946
roku.

Historia hipoterapii

• 1954 Norah Jacques wprowadza w Anglii

jazdę konną dla dzieci z dysfunkcją ruchu.

• W 1964 Istnieje już towarzystwo krzewiące

metodę Jacques,

• W 1965-66 rozpoczyna się działalność

hipoterapeutyczna w Kanadzie i USA

• W 1968 powstają tam specjalne towarzystwa

• 1954 Norah Jacques wprowadza w Anglii

jazdę konną dla dzieci z dysfunkcją ruchu.

• W 1964 Istnieje już towarzystwo krzewiące

metodę Jacques,

• W 1965-66 rozpoczyna się działalność

hipoterapeutyczna w Kanadzie i USA

• W 1968 powstają tam specjalne towarzystwa

Definicja

• Hipoterapia - ogół zabiegów terapeutycznych,

do których wykorzystuje się konia.

• Hipoterapia stanowi jedną z form rehabilitacji

wieloprofilowej.
Uniwersalność metody polega na
jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym,
sensorycznym, psychicznym i społecznym.

• Hipoterapia -

ogół zabiegów terapeutycznych,

do których wykorzystuje się konia.

• Hipoterapia stanowi jedną z form rehabilitacji

wieloprofilowej.
Uniwersalność metody polega na
jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym,
sensorycznym, psychicznym i społecznym.

Odziaływanie hipoterapii

• Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu

miednicy podczas chodu.

• Normalizacja napięcia mięśniowego.
• Doskonalenie równowagi, koordynacji, orientacji w

przestrzeni, schematu własnego ciała, poczucia rytmu.

• Stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego.
• Zwiększenie poczucia własnej wartości.
• Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych
• Rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych.

• Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu

miednicy podczas chodu.

• Normalizacja napięcia mięśniowego.
• Doskonalenie równowagi, koordynacji, orientacji w

przestrzeni, schematu własnego ciała, poczucia rytmu.

• Stymulacja i normalizacja czucia powierzchniowego.
• Zwiększenie poczucia własnej wartości.
• Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych
• Rozwijanie pozytywnych kontaktów społecznych.

Formy Hipoterapii

• Terapia ruchem konia - pacjent, bez wykonywania

jakichkolwiek ćwiczeń, poddawany jest ruchom konia.

• Fizjoterapia na koniu - poza terapeutycznym

oddziaływaniem ruchu konia - gimnastyka lecznicza na
koniu, prowadzona przez fizjoterapeutę:

– model neurofizjologiczny - najważniejsza jest prawidłowa

pozycja siedząca i prawidłowy ruch, ich jakość, szczególnie
wskazana dla pacjentów w wieku przedszkolnym,

– model funkcjonalny - najważniejsza jest funkcja, na drugim

planie postrzeganie prawidłowości pozycji i ruchu, szczególnie
wskazana dla dzieci starszych, powyżej 5 roku życia.

• Terapia ruchem konia - pacjent, bez wykonywania

jakichkolwiek ćwiczeń, poddawany jest ruchom konia.

• Fizjoterapia na koniu - poza terapeutycznym

oddziaływaniem ruchu konia - gimnastyka lecznicza na
koniu, prowadzona przez fizjoterapeutę:

– model neurofizjologiczny - najważniejsza jest prawidłowa

pozycja siedząca i prawidłowy ruch, ich jakość, szczególnie
wskazana dla pacjentów w wieku przedszkolnym,

– model funkcjonalny - najważniejsza jest funkcja, na drugim

planie postrzeganie prawidłowości pozycji i ruchu, szczególnie
wskazana dla dzieci starszych, powyżej 5 roku życia.

Jazda konna

Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla

osób niepełnosprawnych (sportową i

rekreacyjną), która nie stanowi części

hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana

i może mieć aspekt terapeutyczny.

Ponadto wyróżnia się jazdę konną dla

osób niepełnosprawnych (sportową i

rekreacyjną), która nie stanowi części

hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana

i może mieć aspekt terapeutyczny.

Wskazania pierwotne

• Początkowo używano koni do terapii dla

dzieci z upośledzeniem czynności ruchu,

• Etiologie

– neurologiczne, ortopedyczne, porażenie

mózgowe, dziecięce skoliozy, wady postawy,
amputacje.

• Początkowo używano koni do terapii dla

dzieci z upośledzeniem czynności ruchu,

• Etiologie

– neurologiczne, ortopedyczne, porażenie

mózgowe, dziecięce skoliozy, wady postawy,
amputacje.

Wskazania dla dzieci

• Zespoły neurologiczne

– Mózgowe porażenie dziecięce; kontrola głowy i

czynna pozycja siedząca (Hemiparesis spastica,

Diparesis spastica, Tetraparesis spastica).

– Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
– Minimalne uszkodzenia mózgu (ADHD).
– Choroby mięśni min. 3 punkty w skali Lovetta.
– Dzieci niedowidzące i niewidome.

• Choroby psychiczne.

• Zespoły neurologiczne

– Mózgowe porażenie dziecięce; kontrola głowy i

czynna pozycja siedząca (Hemiparesis spastica,

Diparesis spastica, Tetraparesis spastica).

– Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
– Minimalne uszkodzenia mózgu (ADHD).
– Choroby mięśni min. 3 punkty w skali Lovetta.
– Dzieci niedowidzące i niewidome.

• Choroby psychiczne.

Wskazania dla dzieci

• Zespoły ortopedyczne

– Wady postawy.

– Skoliozy I stopnia wg Coba.

– Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

• Inne

– Zespoły genetyczne, np. Zespół Down'a

(z obowiązkowym zdjęciem rtg - bocznym i

czynnościowym - odcinka szyjnego kręgosłupa).

– Przepukliny oponowo - rdzeniowe, w zależności od

wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego,

współwystępowania wodogłowia.

– Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne,

upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.

• Zespoły ortopedyczne

– Wady postawy.

– Skoliozy I stopnia wg Coba.

– Stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.

• Inne

– Zespoły genetyczne, np. Zespół Down'a

(z obowiązkowym zdjęciem rtg - bocznym i

czynnościowym - odcinka szyjnego kręgosłupa).

– Przepukliny oponowo - rdzeniowe, w zależności od

wysokości uszkodzenia, obrazu klinicznego,

współwystępowania wodogłowia.

– Zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne,

upośledzenia umysłowe, niedostosowanie społeczne.

Wskazania dla dorosłych

• Stwardnienie rozsiane (SM).

• Stany po udarze mózgu (wylewy,

zatory).

• Stany po urazach czaszkowo -

mózgowych.

• Uzależnienia

• Patologie społeczne.

• Stwardnienie rozsiane (SM).

• Stany po udarze mózgu (wylewy,

zatory).

• Stany po urazach czaszkowo -

mózgowych.

• Uzależnienia

• Patologie społeczne.

Korzyści somatyczne

• Od samego początku zwracano uwagę

na korzyści somatyczne

– rozluźnienie mięśni spastycznych,
– wzrost siły,
– poprawa koordynacji i odruchów

równoważnych,

– poprawa czynności układu krążenia i

oddychania,

• Od samego początku zwracano uwagę

na korzyści somatyczne

– rozluźnienie mięśni spastycznych,
– wzrost siły,
– poprawa koordynacji i odruchów

równoważnych,

– poprawa czynności układu krążenia i

oddychania,

Korzyści psychiczne

• Podstawowe korzyści psychiczne

towarzyszące terpaii to:

– wzmocnienie poczucia samodzielności,
– odwagi,
– powiększenie umiejętności koncentracji,
– zwiększenie motywacji,
– lepsza samokontrola i samoocena.

• Podstawowe korzyści psychiczne

towarzyszące terpaii to:

– wzmocnienie poczucia samodzielności,
– odwagi,
– powiększenie umiejętności koncentracji,
– zwiększenie motywacji,
– lepsza samokontrola i samoocena.

Początki w Polsce

• W Polsce pierwsza oficjalna placówka H. W

Swoszowicach w klubie jeździeckim
Krakus w 1985.

• Pierwsza próbna forma to wakacyjne

sezony turystyczne 1985 Leczeniem
objęto dzieci 70 osób:

• W Polsce pierwsza oficjalna placówka H. W

Swoszowicach w klubie jeździeckim
Krakus w 1985.

• Pierwsza próbna forma to wakacyjne

sezony turystyczne 1985 Leczeniem
objęto dzieci 70 osób:

Przebieg

• Turnus 24 dni.
• 6 x w tygodniu jazda 1 h.
• 4 konie / rozgrzane pacjenci na derce.
• W połowie wprowadzono siodło i zajęcia z

jeździectwa/

• równolegle odbywała się gimnastyka

korekcyjna 3 x w tygodniu , zajęcia na
basenie 1x w tygodniu

• Turnus 24 dni.
• 6 x w tygodniu jazda 1 h.
• 4 konie / rozgrzane pacjenci na derce.
• W połowie wprowadzono siodło i zajęcia z

jeździectwa/

• równolegle odbywała się gimnastyka

korekcyjna 3 x w tygodniu , zajęcia na
basenie 1x w tygodniu

Skuteczność

• W skoliozach bardzo duża poprawa, u

pacjentów z chorobą Scheuermana,
ustąpiły dolegliwości bólowe i poprawiła się
ich ogólna sprawność. Najmniejsze różnice
oczywiście u pacjentów z otyłością, gdyż
mają niechęć do wysiłku + dojadanie
między posiłkami.

• Największy postęp u pacjentów którzy

powtarzali turnus 4 i więcej razy w roku.

• W skoliozach bardzo duża poprawa, u

• Największy postęp u pacjentów którzy

powtarzali turnus 4 i więcej razy w roku.

Przebieg treningu

• Wskazania do prowadzenia hipoterapii daje

lekarz.

• Realizuje terapię – rehabilitant- terapeuta.
• Diagnozuje lekarz,
• metodę daje rehabilitant. To on ustala

program ćwiczeń, czas trwania i tempo.

• Wskazania do prowadzenia hipoterapii daje

lekarz.

• Realizuje terapię – rehabilitant- terapeuta.
• Diagnozuje lekarz,
• metodę daje rehabilitant. To on ustala

program ćwiczeń, czas trwania i tempo.

Przebieg treningu

• Istnieją dwa rodzaje jazdy terapeutycznej –

czynna i bierna.

• Przebieg wygląda następująco, koń jest

prowadzony najczęściej przez rodzica, a
terapeuta idzie obok pacjenta, lub siedzi z
nim na koniu.

• Istnieją dwa rodzaje jazdy terapeutycznej –

czynna i bierna.

• Przebieg wygląda następująco, koń jest

prowadzony najczęściej przez rodzica, a
terapeuta idzie obok pacjenta, lub siedzi z
nim na koniu.

Przebieg treningu

• Pierwsze minuty to spokojna jazda, gdzie nie

ma żadnych uwag lub poleceń, potem
przejście do zabawy – głaskanie i klepanie
konia po szyi i zadzie, przytulanie się do
grzywy, wymachy rąk i nóg. Stopniowo
wprowadza się ćwiczenia, skłony, leżenie
tyłem , przodem unoszenie nóg, skręty
kończyn i wymachy.

• Pierwsze minuty to spokojna jazda, gdzie nie

Przebieg treningu

• Średnio 30 minut - w zależności od potrzeb

pacjenta.

– 1 hipoterapeuta = 1 pacjent
– Asekuracja: (prowadzi osoba mająca

doświadczenie w obsłudze konia)

– z góry,
– z dołu,
– obustronna z dołu
– inna - w zależności od potrzeb pacjenta (dotyczy

psychopedagogicznej jazdy konnej i woltyżerki).

• Średnio 30 minut - w zależności od potrzeb

pacjenta.

– 1 hipoterapeuta = 1 pacjent
– Asekuracja: (prowadzi osoba mająca

doświadczenie w obsłudze konia)

– z góry,
– z dołu,
– obustronna z dołu
– inna - w zależności od potrzeb pacjenta (dotyczy

psychopedagogicznej jazdy konnej i woltyżerki).

Filmik_nr_1

Dogoterapia

Co to jest dogoterapia?

Dogoterapia to metoda wykorzystująca odpowiednio przygotowane psy w

rehabilitacji osób niepełnosprawnych, jak również dająca wspaniałe efekty w

terapii osób samotnych i starszych.

Dogoterapia jest jedną z najbardziej naturalnych form rehabilitacji. Badania

wykazują znakomity wpływ kontaktu z psem na zdrowie i psychikę człowieka.

Jest jedną z form zooterapii, którą stosuje się w wielu krajach, głównie

w USA.

Została zapoczątkowana w 1964 roku przez amerykańskiego psychiatrę

dziecięcego Borisa Levisona. W naszym kraju dogoterapia obecna jest

dopiero od kilku lat.

Dogoterapia to system ćwiczeń i zabaw z psami wspomagający rehabilitację

ruchową oraz umysłową dzieci i dorosłych dotkniętych takimi chorobami, jak;

autyzm, porażenie mózgowe, upośledzenie umysłowe, niedowład kończyn

oraz wieloma innymi. Poprzez terapię kontaktową, czyli zabawy, przytulanie i

głaskanie psa, osoby dotknięte niepełnosprawnością dużo szybciej i

dokładniej próbują wykonać ćwiczenia. Rozluźnieni, w bezstresowej zabawie

zapominają o swoich problemach. Radość i uśmiech jest widoczny na ich

twarzach. Tutaj udział psa służy wzmocnieniu rehabilitacji , wszechstronnie

oddziałując na psychikę, odczucia i zdrowie dziecka.