background image

Zmienne, typy, stałe 

 

W  programie  zwykle  odwołujemy  się  do  zmiennych.  Każda  zmienna  ma  swoją  nazwę  i jest 

określonego typu. Nazwa zmiennej musi rozpoczynać się literą lub symbolem podkreślenia:_. Każda 

zmienna musi być zadeklarowana przed użyciem. Deklaracja składa się z nazwy typu i listy zmiennych 

danego typu. 

Przykłady deklaracji: 

int i,j; 

double a,b; 

short suma=0; 

float k; 

 

W  powyższym  przykładzie  zmienne  i  i  j  są  liczbami  całkowitymi,  a  i  b  są  liczbami 

zmiennoprzecinkowymi  o  podwójnej  precyzji,  zmienna  suma  jest  liczbą  całkowitą  i nadano  jej 

wartość  0,  a  zmienna  k  jest  liczbą  zmiennoprzecinkową.  W  wyniku  deklaracji  rezerwowane  jest 

miejsce w pamięci operacyjnej dla zmiennych. Jeśli zmienne nie są jawnie zainicjowane, ich wartości 

są  przypadkowe.  Precyzja  typów  zmiennych  i  ilość  zajmowanego  przez  nie  miejsca  jest  zależna  od 

maszyny. Można się tego dowiedzieć używając funkcji sizeof. Najczęściej typ int to 4 bajty (32 bity), 

typ  short  to  2  bajty,  typ  double  to  8  bajtów,  a  typ  float  to  4  bajty.  Np.  przedział  zmienności  dla 

zmiennych  typu  short  jest  następujący:  <  -32768;  i=32767>.    Największa  liczba  całkowita  dodatnia 

binarna  16-bitowa  to:  0111111111111111.  Zamieniając  ją  na  liczbę  w  układzie  dziesiętnym 

otrzymujemy 2

15

 – 1 = 32767. Natomiast najmniejsza liczba binarna  całkowita zapisana na 16 bitach 

to: 1000000000000000. Odpowiada to liczbie dziesiętnej  -2

15 

= -32768. 

Liczby  zmiennoprzecinkowe  pamiętane  są  w  następującym  formacie:  znak,  część  ułamkowa, 

wykładnik. 4 lub 8 bajtów podzielonych jest na pola odpowiadające tym wartościom. 

W  programach  często  istnieje  potrzeba  odwoływania  się  do  pewnych  wartości  liczbowych,  bądź 

tekstowych, które nie zmieniają się w danym przebiegu. Mogą to być łańcuchy tekstowe lub wartości 

liczbowe  –  np.  określające  liczbę  iteracji,  czy  rozmiar  tablicy.  Takich  wartości  nie  należy  jawnie 

stosować  w  programie,  ponieważ  zamiana  ich  na  nowe  mogłaby  być  kłopotliwa,  a  program  byłby 

mało  czytelny  dla  innych  programistów.  Do  definiowania  stałych  wartości  używa  się  polecenia 

preprocesora -  makrodefinicji #define: 

background image

#define id wartość 

Np. 

#define N 100 

#define USER ”Jan Kowalski” 

Makrodefinicję  #define  umieszcza  się  na  początku  programu, a  nazwy stałych,  w odróżnieniu  od 

nazw zmiennych zapisuje się zwykle dużymi literami.