Metody godne Łukaszenki –
ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski
Aktualizacja: 2011-09-27 10:30 am
Artykuł 212 kodeksu karnego jest bardzo wygodny dla Tuska i PO, bo służy – podobnie jak na
Białorusi – tłumieniu wolności słowa i represjonowaniu dziennikarzy
W ubiegły poniedziałek rano do moich drzwi zapukał funkcjonariusz policji, który wręczył mi wezwanie
do sądu w Warszawie. Zostałem pozwany przez podpułkownika Edwarda Kotowskiego z
Białostockiego, b. funkcjonariusza SB, ps. “Pietro”, który w latach 1979-1983 był etatowym
pracownikiem wywiadu w Rzymie. Zajmował się tam polskimi duchownymi w Watykanie. Po powrocie
do Polski pracował na niejawnym etacie SB. Jest jednym z bohaterów mojej książki pt. “Księża wobec
bezpieki”. Skarży mnie jednak nie za książkę, ale za jeden z wywiadów prasowych. O sprawie pisałem
w grudniu 2009 r. w “GP” w felietonie “Wilki i pasterze”. Proces ma się odbywać z zastosowaniem
prawa karnego. Podstawą oskarżenia jest osławiony artykuł 212, który od czasów stanu wojennego
służy do kneblowania wolności słowa, gdyż przewiduje dla publicystów i dziennikarzy karę nawet 2 lat
więzienia. W tym wypadku powód domaga się dodatkowo, bagatela, 50 tys. zł. Pecunia non olet.
Przeciwko temu artykułowi od kilku lat protestują środowiska dziennikarskie oraz Helsińska Fundacja
Praw Człowieka, Izba Wydawców Prasy i Stowarzyszenie Gazet Lokalnych. Za jego zniesieniem
opowiadał się także minister sprawiedliwości Krzysztof Kwiatkowski. Jednak ekipa Donalda Tuska nic w
tej sprawie nie uczyniła. Dlatego też w ostatnim czasie byli funkcjonariusze SB doprowadzili do
skazania znanych dziennikarzy, w tym Doroty Kani i Jerzego Jachowicza.
Odbyło się już pierwsze posiedzenie sądu, tzw. pojednawcze. Do zawarcia ugody jednak nie doszło,
gdyż warunki postawione przez powoda były nie do przyjęcia. Kolejna rozprawa wyznaczona została na
1 grudnia. Przebieg jej i następnych będę komentować na blogu i w “Gazecie Polskiej”. Całą sytuację
uważam za kuriozum, rodem z “Procesu” Franza Kafki, gdyż jako kapelan podziemnej Solidarności i
działacz opozycji demokratycznej, a zarazem ofiara represji Służby Bezpieczeństwa, będę sądzony z
powództwa b. funkcjonariusza instytucji, która przez dziesiątki lat czynnie zwalczała Kościół katolicki.
Poza tym, sam proces kompromituje zarówno układ Okrągłego Stołu, jak i obecną władzę, która
przymyka oczy na stosowanie takich bolszewickich metod. Warto to wziąć pod uwagę w chwili, gdy trwa
kampania wyborcza, w ramach której PO mizdrzy się do społeczeństwa obywatelskiego.
Nie poddam się. Tak najkrócej mogę odpowiedzieć wszystkim osobom, które w związku ze
wspomnianym procesem napisały do mnie listy. Nie skapitulowałem ani w 1985 r., gdy tzw. nieznani
sprawcy chcieli mnie uciszyć, ani w 2006 r., gdy antylustracyjne lobby próbowało tego samego, choć
trochę innymi metodami. Obiecuję także, że niezależnie od wyniku procesu zaangażuję się w sprawę
kasacji owego haniebnego przepisu prawnego. Już dzisiaj wspieram koleżankę redakcyjną Dorotę
Kanię, która wysłała swój pozew do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, oskarżając
III RP o naruszenie art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, czyli prawa do swobody
wypowiedzi. Podobną skargę wniósł także red. Jerzy Jachowicz.
Przejdę do innych spraw. Katolicka Agencja Informacyjna w codziennym przeglądzie prasy
ocenzurowała cały mój ostatni felieton pt. “Niezabliźnione rany”, w którym pisałem o trudnych relacjach
polsko-ukraińskich i poświęceniu pomnika ku czci ofiar UPA w Chełmie. Nie jest to pierwszy przypadek,
gdy pod nóż idą moje felietony, w których wyrażam swoją opinię o postępowaniu np. Cerkwi
greckokatolickiej czy Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Szkoda, bo jeżeli Internetowy Dziennik
Katolicki ma być wiarygodny dla tych, co go kupują, to powinien omawiać wszystkie teksty, nawet te,
które są niewygodne dla niektórych instytucji kościelnych. Można zrozumieć, że za czasów rządów abp.
Józefa Życińskiego takie praktyki były dozwolone, ale obecnie, gdy przewodniczącym rady programowej
1
