opracowanie pytań na kolowkium, opracowanie pytań na kolokwium


Opracowanie pytań na kolokwium PEDAGOGIKA OGÓLNA

  1. Po co studentowi (kandydatowi na nauczyciela - pedagoga) potrzebna jest dziś pedagogiczna świadomość teoretyczna? Ku rozumieniu czego ona go prowadzi? Przed czym chroni?Rozważ problem roli i znaczenia teorii w działaniu pedagogicznym nauczycieli?

Teoria pedagogiczna przyczynia się do zmiany świadomości przyszłych nauczycieli - pedagogów. „Wyzwala” z dotychczasowych presumpcji (błędnych przekonań, domniemań), pozwala dostrzegać własne ograniczenia w postrzeganiu i rozumieniu rzeczywistości pedagogicznej.

Teoria pedagogiczna uświadamia nauczycielom, że ich (pedagogiczna) misja będzie bardzo złożona, przepeł­niona czynnościami niepowtarzalnymi stąd też niezbędna jest znajomość i rozumienie praw i mechanizmów

wieloznacznych, niezdeterminowanych fenomenów, zjawisk i procesów pedagogicznych.

  1. Teoria pedagogiczna dostarcza (w postaci kategorii pojęciowych) narzędzi analizy rzeczywistości.

Nie możemy radzić sobie z czymś nieznanym, niestandardowym bez szerokiego zasobu pojęć.

Nie dostrzegamy nietypowości zjawisk, gdy nasze zasoby pojęciowe są ograniczone, standardowe.

To może prowadzić do schematyzacji nauczycielskiej praktyki.

  1. Teoria pedagogiczna umożliwia prowadzenie refleksji nad własnym działaniem

Teoria pedagogiczna pomaga nauczycielowi - pedagogowi oderwać się od twierdzeń empirycznych

(przyczynowo - skutkowych, chwytających „powierzchnię” zjawisk i procesów pedagogicznych) i dostrzegać

głębię i kontekst zjawisk i procesów pedagogicznych - rozumieć ich złożoność.

Teoria pedagogiczna dostarcza inspiracji intelektualnych, powoduje, że nasze dotychczasowe doświadczenia,

jako akty subiektywne, ciągle muszą być interioryzowane i przewartościowywane (internalizowane).

Tylko w ten sposób może powstać głębsze "widzenie" istoty rzeczy i lepsze jej rozumienie.

Teoria pedagogiczna stanowi podstawę budowania osobistej teorii pedagogicznej.

  1. Teoria pedagogiczna stanowi podstawę wydawania sądów wartościujących. Teoria pedagogiczna nie może

nam powiedzieć, co może być, a co nie może być robione. To pozostaje w gestii indywidualnego nauczyciela,

on sam musi wartościować, wybierać.

  1. Teoria pedagogiczna wzmacnia kompetencje interpretacyjne. Teoria pedagogiczna jest potrzebna po to,

by nauczyciel nabywał sprawność w interpretowaniu złożonej rzeczywistości pedagogicznej czyniąc ją

przez to bardziej zrozumiałą.

Teoria pedagogiczna pozwala wypracować swój warsztat poznawczy i samodzielnie tworzyć wiedzę.

  1. Rola teorii w działaniu praktycznym przejawia się w rozumieniu faktu pedagogicznego,

a nie w sto­sowaniu dyrektyw (jakże często narzucanych "z góry" przez kogoś!)

  1. Teoria pedagogiczna wspiera nauczycieli w sytuacjach niepewnych, w także niepewnych czasach,

powinna wskazywać na różne drogi poszukiwań, na różne metody eksploracji i uzasadniania,

a nade wszystko na sens wielu "języków" pedagogiki.

  1. Teoria pedagogiczna przyczynia się do promowania tych sposobów działania pedagogicznego,

które są odpowiedzią na złożoność czynności zawodowych nauczycieli - peda­gogów, takich jak

spontaniczność, niestandardowość, autentyzm, naturalność.

  1. Teoria pedagogiczna jest potrzebna nauczycielowi - pedagogowi, by stawał się coraz bardziej

ref­leksyjny i świadomy złożoności swych zadań, by był coraz bardziej twórcą indywidualnej,

osobistej wiedzy.

  1. Teoria pedagogiczna jest potrzebna współczesnemu nauczycielowi - pedagogowi, by lepiej rozumiał

potencjalność współczesnego człowieka (ucznia - wychowanka), by bardziej inspirował i stymulował

jego szanse rozwojowe, procesy wzrastania, "stawania się" i dochodzenia do człowieczeństwa.

  1. Teoria pedagogiczna pozwala tworzyć nowe wartości poznawcze na bazie zasobów wiedzy już posiadanej

(inferencyjność - jako cecha wiedzy nauczycieli - pedagogów).

  1. Teoria pedagogiczna jest potrzebna nauczycielom - pedagogom, by dostrzegli relację między „byciem”

a „stawaniem się”. To, co konstytutywne w ich funkcjonowaniu zawodowym wiąże się ze zmianą,

z dynamiką zmiany rozwojowej, stąd bardzo ważne staje się kształtowanie umiejętności dialogu (dyskursu) z drugim człowiekiem i z samym sobą.

  1. Teoria pedagogiczna chroni nauczycieli/ pedagogów przed redukcją złożoności zjawisk pedagogicznych,

przed pozorną pewnością jaka cechuje potoczna perspektywę myślenie o wychowaniu.

  1. Teoria pedagogiczna chroni nauczycieli/ pedagogów przed zakorzenieniem mitu o prostocie wykonywanego zawodu i niezawodności metodycznego wykształcenia (przekonanie, ze kształcenie wstępne polega na opanowaniu technik,

gotowych recept oddziaływania na drugiego człowieka - ucznia).

  1. Teoria pedagogiczna chroni nauczycieli - pedagogów przed instrumentalizacją własnego wykształcenia.

  2. Teoria pedagogiczna chroni nauczycieli - pedagogów przed przekonaniem,

że teorię zawsze trzeba zastosować w praktyce. Teoria nie jest w stanie precyzyjnie rozstrzygnąć,

co powinno być robione w praktyce.

  1. Teoria pedagogiczna ma służyć nie tyle projektowaniu działań, co rozumieniu działań.

Nauczyciel w swoim działaniu praktycznym nie może być w pełni determinowany przez naukę,

gdyż teoria naukowa ustala prawidłowości ogólne (nie każdy przypadek jest uwzględniony w prawie nauki).

Celem badania naukowego jest znalezienie tego co ogólne, natomiast celem działania praktycznego

jest rozwiązanie konkretnej sytuacji, przy uwzględnianiu wszelkich możliwych uwarunkowań.

Główny sens teorii w przygotowaniu nauczyciela polega nie na stosowaniu jej w praktyce,

co raczej na przenikaniu naukowego sposobu myślenia do praktyki szkolnej.

  1. Teoria pedagogiczna chroni nauczycieli - pedagogów przed przeciętnością i bezmyślnością działań

pedagogicznych.

  1. Zasadniczy cel kompetencji teoretycznych nauczyciela to uzyskanie sprawności w definiowaniu sytuacji

edukacyjnej. Tworzenie własnej definicji jest podstawowym warunkiem właściwego użycia metod i

środków działania. Nauczyciel ma do czynienia z nietypowymi przypadkami, które nie dają się rozwiązać

przy udziale standardowych teorii i technik. Aby zadziałać skutecznie nauczyciel powinien zdefiniować

sytuację jako specyficzną, a każde definiowanie wyznaczone jest przez teorię.

  1. Przedstaw w kolumnach istotę i sens języka pedagogiki naukowo-socjalistycznej (z akcentem na człon naukowo) i język „pedagogiki sprzeciwu”.

język pedagogiki naukowo-socjalistycznej

wychowanie jako zadanie

  • okres polski ludowej;

  • model teleologiczno-instrumentalny;

  • wyraża cele, powinności, zadania;

  • wypowiedzi o charakterze celowym;

  • zasady ładu społeczno-upaństwowionego;

  • język dyrektyw społecznych, państwowych, odgórnych;

  • wyraża powinności wzg. wychowanka

  • i wychowawcy (jaki wychowawca winien być);

  • szczególną rolę odgrywa język metodologii badan pedagogicznych jako medium wyrażania prawidłowości; prawidłowości dają się przekształcić w opisy działań praktycznych (dyrektywy dla wychowawcy jak osiągnąć cel wychowania);

  • wyrażenia: powinieneś, musisz, twoje zadania są takie;

język pedagogiki sprzeciwu

wychowanie jako fakt

  • do 1989r. - charakterystyczny na środowiska z marginesu, niejawny, niepubliczny, język podziemia;

  • po 1989 r. - stał się oficjalny, potrzebny;

  • służy uprawianiu krytyki;

  • dopuszcza dowolność;

  • służy modelowi pedagogiki krytycznej; Habermas - teoria krytyczna (wiedza uwarunkowana naszymi interesami: technicznym, praktycznym, emancypacyjnym);

  • dopuszcza liberalizm;

  • brak jasno określonych ram przestrzennych;

  • dotyczy problematyki teoretycznej i praktycznej;

  • szuka pól problematyzacji wiedzy;

  • koncentracja na stawianiu pytań a nie szukaniu odpowiedzi;

  • wyrażenia: dokonaj wyboru, krytycznej analizy, przemyśl

3. Ukaż istotę potocznego i naukowego stylu myślenia i mówienia o rzeczywistości edukacyjnej.

Naukowa

A.logiczna - podnosi role pojęć jasnych i wyraźnych, wnioskowania jako rozumowania polegającego na wykazywaniu prawdziwości danego zdania; zastosowanie logiki formalnej jako zasady ruchu myśli i ujmowania działań)

B.empiryczno-indukcyjna - wypracowanie metod skutecznego działania; pomija się często intencje, potrzeby wychowawcy i wychowanka; metodyczna efektywność)

potoczna

  1. mądrość przekazywana z pokolenia na pokolenie;

  2. spotyka sie z ostrą krytyką pedagogów specjalistów gdyż w wiedzy potocznej jest język swobody, familiarności, skrótowości, niestaranności spontaniczności, bezplanowości, itd.;

  3. język nienaukowy;

  4. może być wartościowa pod warunkiem świadomości jest potoczności;

  5. filozofia zdrowego rozsądku - Reid;

4. Dokonaj analizy istoty wychowania jako zadania i wychowania jako faktu kulturowego.

wychowanie jako zadanie

język pedagogiki naukowo-socjalistycznej

  1. aktywność której głównym kryterium definicyjnym jest intencjonalność

  2. wyraża się w kryterium intencjonalności; realizuje, wypełnia pewne intencje;

  3. celem jest projektowanie działań wychowawczych a nie samo działanie;

  4. sprostanie określonym celom, zadaniom odgórnym;

  5. przełożenie odgórnych dyrektyw i wymogów;

wychowanie jako fakt

język pedagogiki sprzeciwu

  1. Składnik życia człowieka ukierunkowany na niebiologiczne zachowanie ciągłości

  2. nie wyklucza działań celowych;

  3. ważniejsze jest samo dochodzenie do celu, sama droga a właściwie wielość dróg;

  4. elastyczność, twórczość w myśleniu;

  5. krytyczny namysł, analiza;

  6. dociekanie sensu wychowania;

  7. język typu filozoficznego; dialektyka;

  8. człowiek w perspektywie historii

5. Przeanalizuj różne rodzaje wiedzy o wychowaniu (filozoficzna, mityczna, religijna, z kręgów sztuki, publicystyczna, ideologiczna) przy każdym rodzaju powiedz, czy będziesz taki rodzaj wiedzy rozwijać i dlaczego?

filozoficzna

- mityczna

- religijna

- z kręgów sztuki

- publicystyczna

6.Dokonaj analizy porównawczej założeń modernizmu i postmodernizmu.

MODERNIZM

  • podział na kulturę wyższą i niższą

  • uniwersalizm prawd i wartości

  • jedna pedagogika o hierarchicznej strukturze

  • powtarzalność, schematyzm

  • uniwersalność dyskursu

  • pedagogika fundamentalistyczna

  • ciągłość kulturowa

  • kultura, oświata i edukacja zjednoczona wokół centralnych wartości

  • dualizm poznawczy

  • tekst-swoista księga zawierająca mądrość

  • jeden centralny, uniwersalny program nauczania

POSTMODERNIZM

  • uniwersalna ludzka podmiotowość

(w stosunku do świata zewnętrznego)

  • wiele programów nauczania ( progr. Nauczania jest dyskursem uprawianym w jakimś kontekście)

  • pedagogika rozproszenia

  • tekst nieciągły,migotliwy obraz

  • pluralizm kulturowy bez podziału

  • wiele pedagogii pogranicza edukacji

  • relatywizm prawd i wartości

  • pluralizm poznawczy

  • wielka nieciągłość kulturowa

  • lokalność dyskursu

  • ambiwalencja, zróżnicowanie

  • decentralizm

  • podmiotowość konstruowana lokalnie, w danej sytuacji i kontekście

  • kultura rozproszenia,konteksty pogranicza edukacji, cele wartości zdecentrowane

7. Stwórz kategorialną mapę postmodernistycznego myślenie świecie, o nauce, o pedagogice, o człowieku, o kulturze, o edukacji.

- Świat

- człowiek

- Kultura

- Nauka

- Pedagogika

- Edukacja

  1. Ukaż założenia teorii/pedagogiki krytycznej (dwa człony). Po co nauczycielowi - pedagogowi znajomość teorii (pedagogiki) krytycznej? Do czego ona ma go doprowadzić, co ma zmienić?

CZŁON POZYTYWNY

CZŁON KRYTYCZNY

  • Wyznacza zaprojektowaną, nie istniejącą jeszcze rzeczywistość

  • rzeczywistość wolna od wszelkich form fałszywej świadomości

  • rzeczywistość idealna

  • wyraża wizję świata, którą chcielibyśmy by zaistniał

  • Uwidaczniają się wszelkie ograniczenia, bariery, blokady,które utrudniają bądz uniemożliwiają zaistnienie świata zaprojektowanego w członie pozytywnym

  1. Dokonaj analizy teorii rozwoju jednostkowego, moralnego człowieka Kohlberga-Habermasa w układzie od moralności do etyczności.

- kohlberg:

- kohlberg-habermas, witkowski

- etap przedkonwencjonalny

- określenie siebie na tle grupy

- rozpoznanie warunków dla swoich działań

- kierowanie się logiką instrumentalną - działanie sensowne to dostarczające osobistej korzyści

- przedkładanie wartości społecznych ponad osobiste;

- niespójność w systemie aksjonormatywnym

- etap konwencjonalny

- odzwierciedlenie oczekiwań otoczenia społecznego wobec jednostki

- wzrost samoświadomości na tle kulturowo-społecznych roszczeń otoczenia - możliwość odniesienia siebie i własnych działań do społecznie podtrzymywanego obrazu ja, określonego strukturą ról społecznych

- respektowanie nienaruszalnego kanonu konwencji, regulującego zachowania jednostki

- normatywny przepis roli nie podlega dyskusji, wdrażany zgodnie z nałożonymi kryteriami poprawności;

- etap postkonwencjonalny

- kontrola ma charakter wewnętrzny i jest wytworem jednostki; kryteria kontroli są tworzone dla siebie i przez siebie

- socjalizacja krytyczna - umożliwiająca emancypację z zastanych ograniczeń, dystans wobec świata i siebie, otwarcie się na konflikt ze światem i sobą

  1. Jak rozumiesz sens kształtowania się tożsamości nauczyciela na trzech poziomach teorii jednostkowego rozwoju człowieka Kohlberga-Habermasa.

- etap przedkonwencjonalny

- nauczyciel

- etap konwencjonalny

- nauczyciel

- etap postkonwencjonalny

- nauczyciel

  1. Postaw tezy w obszarze pedagogika dialogu w trzech różnych ujęciach: dialog, a teoria krytyczna, dialog w psychologii humanistycznej, filozofia hermeneutyczna jako dialog.

Dialog w psychologii humanistycznej

Folkierska A., Dialog i wychowanie.

Dialog w psychologii humanistycznej - leży u podstaw zarówno koncepcji metod badawczych jak i założeń dotyczących przedmiotu badań, czyli człowieka; psychologia ta zakłada, że mechanizmy samorealizacji jednostki leżą wewnątrz, czynnikami je zakłócającymi są bodźce zewnętrzne w formie norm; poznanie osobowości badanego z założenia polega na zastąpieniu manipulacji dialogiem - włączanie się samego badacza do przedmiotu badań oraz przyjęcie przez badacza perspektywy badanego - empatia; w rzeczywistości komunikacja może być równie sztuczna, co manipulacja;

dialog jest więc przede wszystkim metodą dochodzenia do samorealizacji jednostki, a u podstaw jego leży przyjęcie a priori określonej koncepcji człowieka (odrzucającej normy społeczne, bycie człowieka w kulturze i w historii); wynikiem tych teoretycznych założeń jest niemożliwość zaistnienia prawdziwego dialogu;

Dialog leży u podstaw określonych koncepcji, metod badawczych jak i przyjmowanych założeń dotyczących przedmiotu badan tj. człowieka;

Komunikacja ma przenikać wszystkie poziomy metod badawczych którymi psychologia humanistyczna się posługuje;

Dialog w psychologii humanistycznej jest przede wszystkim metodą dochodzenia do celu którym jest samorealizacja jednostki - u podstaw tak rozumianego dialogu leży już jednak pewien wybór dotyczący przyjęcia a priori określonej koncepcji człowieka

Wychowawca, nauczyciel, psychoterapeuta, przystępują do dialogu z gotową juz wizją tego jaki człowiek jest naprawdę

Znaczące jest w psychologii humanistycznej powoływanie się na empatię; empatia prowadzi do wzajemnego utożsamiania sie - głownie chodzi o empatię pomiędzy terapeutę a pacjentem

Psychologia humanistyczna w istocie neguje historię, społeczeństwo i kulturę jako podstawę tożsamości indywidualnej prowadząc w efekcie do unicestwienia fundamentalnego problemu jakim jest jednostkowe bycie w świecie; w związku z tym dialog - taki który byłby podstawą podejmowania ciągle na nowo problemów związanych z uczestniczeniem człowieka w dziejącej się całości społeczno-kulturowej - staje sie niemożliwy

Dialog a teoria krytyczna!!!

Folkierska A., Dialog i wychowanie.

Dialog a teoria krytyczna - Habermas - punktem wyjścia jest założenie, że nauki przyrodnicze opanowujące i podporządkowujące świat nie potrafią zracjonalizować stosunków międzyludzkich; teoria ta zakłada niemożność odwrotu od cywilizacji technicznej i łączy ją z przekonaniem, że racjonalność techniczna nie jest jedynym możliwym typem racjonalności; odróżnia 2 typy działań ludzkich:

-celowo - racjonalne i komunikacyjne; komunikacja pełni funkcje: warunku krytyki społeczeństwa wyrażonej w refleksji krytycznej a z kolei te krytyczne spojrzenie jest warunkiem możliwości prowadzenia dialogu między obywatelami; fundamentem komunikacji jest założenie istnienia „sytuacji idealnej rozmowy”;

dialog pełni funkcje: praktycznej metody dochodzenia do osiągnięcia porozumienia dotyczącego norm uzasadniających działanie społeczne oraz funkcję terapeutyczną, czyli dochodzenia do emancypacji; zakłada się też istnienie a priori idei ładu społecznego jako podstawy dialogu

W teorii krytycznej dialog pełni role podwójną

- Jako praktyczna metoda dochodzenia do celu którym jest osiągniecie porozumienia co do prawomocności norm uzasadniających racjonalne działanie społeczne

- Przejaw określonej praktyki społecznej wyrażającej się w refleksji krytycznej która zakłada dialog miedzy oświecanymi a oświecającymi; tutaj dialog pełni funkcje terapeutyczną jako metoda dochodzenia ludzkich podmiotów do emancypacji;

w teorii krytycznej celem jest ustanowienie jednolitego racjonalnie zorganizowanego ładu społecznego

dojście do prawdziwie rozumnego dyskursu ma być poprzedzone krytyką zniekształceń międzyludzkiej komunikacji - krytyka świadomości fałszywej - wg teorii habermasa

Filozofia hermeneutyczna jako dialog

Folkierska A., Dialog i wychowanie.

Filozofia hermeneutyczna jako dialog - podstawową daną jest rozum, myślenie, działanie zawsze dane wewnątrz historii, wewnątrz całości ludzkiego bytu, całości historycznej; podstawą jest koło hermeneutyczne, które polega na tym, że punkt wyjścia refleksji jest jednocześnie punktem dojścia; myśl poruszająca się w kole hermeneutycznym na początku swej drogi nie jest do końca świadoma swych własnych założeń, ich ujawnienie dokonuje się dopiero na końcu tej drogi, ale dlatego też jej koniec jest zarazem początkiem drogi następnej; hermeneutyka ma przywracać komunikację międzyludzką, usensowiać to, co obce czy niezrozumiałe poprzez docieranie do ukrytych znaczeń wypowiedzi językowych;

dialog jest nieustanną wymianą perspektyw;

dialog nie jest metodą ale dociekaniem sensu ludzkiego bycia, ludzkiej egzystencji, „sposobem bycia”, ontologią ludzkiej wspólnoty;

komunikacja dwukierunkowa

Okazuje się, że tylko dialog hermeneutyczny może być zastosowany w pedagogice;

Dialog w filozofii hermeneutycznej jest nieustanną wymianą perspektyw które są wciąż ponawianymi propozycjami usensowienia bycia człowieka w świecie

Zadaniem hermeneutyki jest przywrócenie zerwanej komunikacji usensowienie tego co obce bądź niezrozumiale; usensowienie nie polega na semantycznej dookreśloności znaków językowych lecz na docieraniu do ukrytych znaczeń wypowiedzi językowych;

Dialog hermeneutyczny nie przebiega wg reguł, nie ma końca i nie ma początku, będzie toczył się tak długo jak długo będzie trwała ludzkość

W filozofii hermeneutycznej dialog nie jest środkiem, metodą lecz jest dociekaniem sensu ludzkiego bycia, ludzkiej egzystencji; dialog w filozofii hermeneutycznej jest dialogiem odbywającym sie w historii, tkwiącym w społecznej i indywidualnej dziejowości; nie chodzi wiec o to aby wyzwolić sie z historyczności ludzkiego bycia ale o to aby historyczność ta była jednocześnie rozumiana jako konieczne medium w którym podmiot rozpoznaje samego siebie zdobywając w ten sposób własną tożsamość

  1. Dokonaj analizy dialogu bez arbitra (z samym sobą), dociekającego sensu własnego istnienia.

Cechy dialogu z arbitrem i bez arbitra

ARBITER 1. osoba decydująca o czymś, rozstrzygająca coś; znawca, autorytet; 2. książkowo: rozjemca

(Nowy słownik poprawnej polszczyzny - PWN 2002, 2003 - A. Markowski )

bez arbitra ( dialog z samym sobą)

reinterpretacja(re-+łc.interpretatio'objaśnianie') powtórny komentarz do czegoś, nowe odczytanie; ponowna interpretacja czegoś.

Słownik Wyrazów Obcych” Wydawnictwa Europa, pod redakcją naukową prof. Ireny Kamińskiej-Szmaj, autorzy: Mirosław Jarosz i zespół. ISBN 83-87977-08-X. Rok wydania 2001

z arbitrem

  1. Istota kontestacji w pedagogice. Jakie jest znaczenie tego zjawiska i jakie są jego perspektywy?

Wiek XX charakteryzował się znacznymi przemianami w kulturze. Jednych z istotnych wskaźników tych przemian były kontestacje, czyli gwałtowne ruchy społeczne generujące hasła przewrotu intelektualnego, hasła zmiany rozwoju formacji kulturowych.


Kontestacja traktowana może być jako świadectwo końca systemu społecznego, szerzej jego kultury, gdzie zyskuje ona wymiar „rewolucyjny”, bo wywołuje zmianę. Może być traktowana także jako ruch zrodzony w następstwie napięć w systemie społecznym, ale nie tylko bo np. także kulturowym czy ekonomicznym, zmierzający do odzyskania zachwianej równowagi gdzie wystarczyć ma jedynie modyfikacja istniejącego systemu.

* kontestacja jest ruchem w ramach systemu, ale nie naruszającym jego podstaw. Kontestacja jest zjawiskiem społecznym, a dzisiejsi kontestatorzy winni pamiętać, iż jest ona zjawiskiem powtarzalnym - wnosząc nowe sposoby myślenia i działania czy wreszcie nowe wartości. Nie jest zjawiskiem unikatowym.

* Służy do oznaczania różnych sposobów myślenia i działania, nierzadko przeciwstawnych.

* Kontestacja jak każdy sposób myślenia i działania posiada charakter kontekstualny, czyli występuje w kontekstach i jest zależna od kontekstów


* kontestacja oznacza zerwanie z tradycją, staje jakby w poprzek ustalonym i podzielonym przez większość ludzi regułom analizy i opisu rzeczywistości. Kontestacja w edukacji to zwrot w myśleniu i działalności praktycznej, na występowanie przeciwko mistrzom, to zrywanie z tradycją, to wreszcie eksponowanie nowych wartości.


* kontestacje obejmują wszystkie dziedziny życia intelektualnego formy praktyki społecznej. Zaznaczyła się ona w filozofii, naukach społecznych oraz w pedagogice. I chociaż przebiegają one w niejednakowym czasie, to jednak skutki wystąpień poszczególnych twórców obejmują wszelkie dziedziny życia społecznego i kulturalnego, a nawet gospodarczego i militarnego.

*Kontestacja pedagogiczna jest zjawiskiem społecznym, powtarzalnym, gdzie człowiek wnosi nowe sposoby myślenia i działania lub też nowe wartości. Ogólnie rzecz biorąc nastawiona jest na zmianę. Bardzo ważna jest społeczna świadomość ludzi jeśli chodzi o kontestacje edukacyjne.


Kontestacja pedagogiczna sprawiła, że pedagodzy, rodzice czy też inni ludzie mają większy kontakt z tzw. „wychowaniem innego człowieka, zaczęli dostrzegać w dziecku człowieka, który powinien mieć takie same prawa jak i oni sami, które tak jaki i oni ma takie samo prawo do wolności, odpowiedzialności, decydowania o sobie.

* kontestacja oznacza takie myślenie i działanie człowieka, które zaprzecza temu, co dotychczas uznawana za kanon intelektualny lub pragmatyczny (praktyczny). Jest to spojrzenie z zupełnie przeciwnej lub co najmniej innej strony na te same rzeczy czy zagadnienia, jest to opis rzeczywistości przekraczający wyobrażenia ludzi co wydawałoby się dobrze znanych sprawach.

* kontestacja w pedagogice polskiej, to zespół przeciwstawnych sposobów myślenia, działania kontestującego rzeczywistość, typ myślenia i działania o ograniczonym jednak zasięgu społecznym i nie posiadającego znamion ruchu społecznego.

To konstrukcja, alternatywnych, do powszechnie obowiązujących sposobów myślenia i działania wychowawczego, dydaktycznego itp. Co najwyżej zatem typ postawy pedagoga, wyrażającej sprzeciw wobec edukacji przemocy strukturalne i symbolicznej okresu realnego socjalizmu.

W pedagogice kontestacja jest alternatywą do powszechnie obowiązujących sposobów myślenia i działania wychowawczego oraz dydaktycznego.

Przejawia sie w formach dwojakiego rodzaju:

Kontestacje edukacyjne są jednym ze wskaźników rozwoju cywilizacyjnego; stanowią one zwieńczenie postępu, wspierają go; są wiec niezbędnym elementem kształtującego się państwa demokratycznego stojącego u progu istotnych przemian

*kontestatorem powinien być pedagog wyrażający swój sprzeciw wobec przemocy symbolicznej i strukturalnej oraz kształtujący jednostkę - podmiot ucznia jako indywidualność otwartą na zmiany, krytyczną, świadomą swojej tożsamości i potrafiącą odnaleźć się w sytuacji wyboru właściwej sobie drogi

Znaczenie kontestacji:

* Kontestacja ma na celu rozwijanie się, samokształcenie, autorefleksję i pomoc w odejściu od alienacji. Jest zjawiskiem który w wychowaniu pomaga w przezwyciężeniu trudności związanych z kryzysami tożsamości. Poprzez stawianie pytań, a to jest główna rola kontestacji, pedagodzy mogą znaleźć szereg odpowiedzi na nurtujące ich problemy.

  1. Dokonaj analizy reakcji polskich pedagogów na przełomową zmianę (na przesilenie formacyjne)

Wyróżniamy 5 reakcji polskich pedagogów na przełomową zmianę, okazywanych w publikacjach, projektach bladawych, dyskusjach, interakcjach, zachowaniach publicznych:

  1. Dokonaj analizy procesów składowych edukacji, uwzględniając patologię nadmiaru i niedoboru w każdym z nich.

  1. globalizacja - sprawy światowe

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Kosmopolityzm

Partykularyzm

Marginalizacja procesów społeczności lokalnych

Poczucie wyizolowania

globalizm

Analfabetyzm kulturowy

animalizm

  1. etatyzacja - socjalizacja; edukacja dla spraw państwa

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Kult państwa - fundamentalizm

Anarchia

Zamiana wychowania w tresurę

Prywata, przestępczość

Etatyzm - zamknięcie życia społecznego w granicach administracyjnych

Delegitymizacja - nie wypełnianie swych obowiązków

Nadkontrola

Przedmiotowość

indoktrynacja

Społeczne karlactwo

Upadek świadomości prawnej

  1. nacjonalizacja - problemy narodu; edukacja dla narodu; wielość w jedności; wielokulturowość

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Nacjonalizm

Tomizm

Nazizm

Kosmopolityzm

Rasowość

Upadek dumy narodowej

Zamknięcie w światopoglądzie narodowym

wykorzenienie

  1. kolektywizacja - sprawy klas społecznych; socjalizacja wtórna; solidarność; przekonania, więź

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Skrajny kolektywizm

Nadmierny indywidualizm

Panowanie mniejszości nad większością

Egocentryzm

Wyrzekanie się idei państwa na rzecz partii

  1. polityzacja, biurokratyzacja i profesjonalizacja - sprawy organizacji i administracji

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Kształtowanie się osobowości autorytarnych

Nadmierny indywidualizm

Nadmierna uległość

Aspołeczność

Rozłamywanie osobowości

Alienacja

Rozłamywanie osobowości

  1. socjalizacja - uspołecznianie pierwotne

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Nadmierna wiara w socjalizację pierwotną

Rozchwianie systemu wartości

Zamknięcie

Ubogi repertuar ról społecznych

Ograniczenie horyzontów

Wykraczanie przeciw normom

  1. inkulturacja (wchodzenie w problemy kultury; tworzenie racjonalnego odbiorcy, współtwórcy i twórcy kultury) i personalizacja (humanizm; zmienianie jednostki ludzkiej w osobę)

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Oderwanie od realiów

Analfabetyzm kulturowy

Koncentracja na własnych przeżyciach

Analfabetyzm funkcjonalny

Animalizm

„pływanie po powierzchni”

Zachwianie systemu wartości

  1. wychowanie i jurydyfikacja (połączone gdyż w naszym kraju z wychowaniem prawnym jest bardzo bardzo źle; edukacja w sensie prawnym jest w złym stanie; edukacja w duchu prawa ma na celu wychowanie obywatela, społeczeństwa obywatelskiego)

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Jednostka „zewnątrzsterowna”

Utrata tożsamości

„ciasny” styl funkcjonowania

Człowiek -> zjadacz chleba

Zahamowanie procesów demokracji

Zahamowanie rozwoju państwa prawa

  1. kształcenie i humanizacja (połączone gdyż ten kierunek jest wciąż niedostateczny, paradygmat pozytywistyczny przeważa nad humanistycznym

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Akademizm

Praktycyzm

Ozdobność

deprecjacja

„pływanie w obłokach”

Wyalienowanie

Konserwatyzm (nic się nie da wymyśleć nowego)

Upraktycznienie

Paradygmat technokratyczny

Użytkowość nadmiernie eksponowana

  1. hominizacja - sfera ciała ludzkiego, zdrowia, strona fizyczna, higiena, wychowanie zdrowotne, kary i nagrody, genom

Patologie nadmiaru

Patologie braku

Kwietyzm

Upadek kultury ciała

Narcyzm

„skarlenie” człowieczeństwa

Egzaltacja

K'sobność

Naturyzm

Nadmierna troska o własne ciało

16. Ukaż w formie opisowo-rozumiejąco-wyjaśniającej istotę współczesnego pojęcia edukacja.

Edukacja-ogół wpływów na człowieka,kształtujące i zmieniające ją

edukacja jako konglomerat wszystkich procesów:

edukacja od globalizacji ------------> do hominizacji

  1. Zaprezentuj istotę różnych krytyk szkoły.

trzy krytyki szkoły związane z pełnionymi przez nią funkcjami

  1. nurt konserwatywny (krytyka adaptacyjna) - cel szkoły: transmisja kulturowa; krytyka za niedostateczny stopień kształtowania kompetencji niezbędnych do życia w ukształtowanym przez poprzednie pokolenia świecie;

  2. nurt liberalny (krytyka adaptacyjna) - cel szkoły: stwarzanie warunków indywidualnego rozwoju ucznia; krytyka antyhumanitarności, niszczenia indywidualności, wprowadzania przemocy, uniformizmu, konwencjonalności;

  3. nurt krytyczny - cel szkoły: służenie procesowi zmian społecznych; krytyka aspektów oświaty uniemożliwiających lub utrudniających zmianę społeczną;

  1. Czy teoria deskolaryzacji to mit, czy nieuchronna konieczność współczesnej cywilizacji?”( istota deskolaryzacji i mity )


I.

Pojecie deskolaryzacji oznacza idee odszkolnienia, rezygnację z obowiązkowego systemu edukacyjnego. Pojęcie to nie tylko dotyczy szkoły, ale i innych instytucji publicznych. Ponieważ to „nie tylko szkoła jest instytucją, której głównym celem jest kształtowanie poglądu ludzi na rzeczywistość. Mają w tym udział także inne czynniki, czynniki społecznego pochodzenia, otoczenia rodziny, mediów i sieci nieformalnej socjalizacji”. Najbardziej radykalnym krytykiem szkoły i zwolennikiem teorii deskolaryzacji był między innymi Ivan Illich.

II.

Krytyka szkoły oparta na mitach (Illich):

Mit zinstytucjonalizowanych wartości- to przeświadczenie, że wartościowe uczenie się jest rezultatem uczęszczania do szkoły, że wszystko co ważne, będzie załatwiane przez odpowiednie instytucje.

Illich twierdzi natomiast, że uczymy się najskuteczniej poprzez własną aktywność, własne doświadczenia i nie powinniśmy być manipulowani przez innych.

Szkoła sprawia, że uczeń utożsamia swój rozwój z opracowywanym planem, zasadami i manipulacją.

Mit mierzenia wartości- według Illicha- wartości instytucjonalne, które szkoła wszczepia są ujmowane ilościowo. Rozwój osobowy nie może być oceniany i mierzony w stopniach, bo każdy człowiek jest indywidualnością.

Mit paczkowania wartości- treści i wartości są traktowane jako artykuły handlowe. Nauczyciel dostarcza gotowy produkt uczniowi, którego reakcja jest uważnie badana. Uczy się uczniów, by pragnęli tylko tego, co jest im z góry narzucone. Programy nauczania budzą więc opór, bo mało kto spokojnie akceptuje sytuację, gdy garstka rzekomych specjalistów decyduje o tym, czego i kiedy będziemy się uczyć.

Mit samonapędzającego postępu- jest rozumiany jako wyścig za stopniami, dyplomami, wyróżnieniami, ponieważ wysokie osiągnięcia dadzą większe szanse na pracę.

Szkolnictwo zamiast służyć wykształceniu, raczej je niszczy, chociaż zmylona opinia publiczna tego nie dostrzega. Szkoła pozostaje instytucją szacowną, jest świeckim Kościołem przemysłowego społeczeństwa i jest dystrybutorem wykształcenia odpowiednio paczkowanego, podobnie jak kiedyś Kościół przyznawał odpusty i gwarantował życie wieczne. W tej sytuacji człowiek współczesny nie jest wykształcony, lecz ma tylko wykształcenie.

Autor nasuwa nam porównanie do przemysłu samochodowego. Produkcja samochodów stale wzrasta, zachęca się konsumenta do kupowania coraz nowszych modeli. Przyrost jest tak duży, że powoduje zakorkowanie się ruchu, by go rozładować buduje się sieć autostrad. Powstanie autostrad nie powoduje jednak zmniejszenie ilości samochodów, a wręcz przeciwnie zwiększa popyt na nie. Autostrady nie ułatwiają przemieszczenia się ponieważ ruch na nich również ulega zakorkowania, oczywiście w wyniku stałego wzrostu liczby samochodów. Współczesny system edukacyjny działa analogicznie, przymusza i szkoli nas w konsumpcji jego nowych produktów tak, że zapominamy o cenie jaką w związku z tym ponosimy.

Zarówno bogate jak i biedne kraje przyjmując reguły działania tego systemu, nigdy nie będą w stanie nawet zrównać się z wyznaczonymi przez niego celami. Szkoła jak i inne instytucje stale bowiem produkuje nowe i rozbudza już istniejące potrzeby.

III.

I. Illich jest zwolennikiem deskolaryzacji ponieważ dopatrzył się w systemie szkolnym wielu nieścisłości i deficytów, które wg niego „prowadzą do fizycznego skażenia, do pogłębienia różnic społecznych i do poczucia niemocy psychicznej” Stawia szkole wiele zarzutów m.in. takie jak::

- szkoła pochłania pieniądze, ludzi i dobrą wolę przeznaczone na nauczanie, a w dodatku odwodzi inne instytucje od podjęcia zadań oświatowych;

- szkoła nie sprzyja ani zdobywaniu wiedzy, ani sprawiedliwości społecznej;

- szkoła nie wywiązuje się z obowiązku stwarzania warunków sprzyjających do swobodnego, odkrywczego stosowania nabytych umiejętności;

- szkoła to fabryka wiedzy, marketing wiedzy;

- szkoła urabia światopogląd uczniów, kieruje ich życiem i określa co jest, a co nie jest właściwe;

- szkoła jest przymusowa, zmusza do przebywania z nauczycielami

Dzisiejsze społeczeństwo, nie należy do ludzi, którzy z otwartymi ramionami czekają na zmiany, wręcz uważam że się ich boją i wolą nie ryzykować. Dlatego temat deskolaryzacji społeczeństwa jest na dzisiejsze czasy dość odległym tematem. Mimo tego, że widzą problem szkolnictwa, są świadomi jego wad nie są wstanie wyobrazi sobie funkcjonowania społeczeństwa bez szkoły. Nawet powstanie takich placówek jak zaproponował I Illich jest przez najbliższe kilkadziesiąt lat niemożliwe, przede wszystkim dlatego, że większość współczesnego społeczeństwa nie lubi czegoś robić z własnej woli, boi się odpowiedzialności za swój los i za swoje życie. Dzisiaj w wieku stałych konfliktów, gdzie człowiek zagubił się we własnym życiu potrzebna jest zamian, która pomoże człowiekowi stać się w pełni

korzystającym z własnego życia, potrafiącym wspólnie z innymi tworzyć coraz to lepszy świat. Według I. Illicha tym „złotym środkiem” naprawy społeczeństwa jest deskolaryzacja. Należałoby o niej pomyśleć bardzo poważnie, bo być może jest to wielka szansa dla przyszłych pokoleń. Szansa by nasze dzieci mogły wykorzystać w pełni swoje życie realizując się w lepszym niż naszym świecie.

  1. Ukaż istotę racjonalności/krytyki adaptacyjnej, emancypacyjnej i hermeneutycznej. Co oznacza „być krytycznym” w świetle każdej z omawianych racjonalności?

Racjonalność - określony zbiór założeń oraz praktyk społecznych które pośredniczą w sposobie w jakim jednostka lub grupa odnosi się do szerszego społeczeństwa; u podstaw każdego typu racjonalności leży zbiór interesów które określają jak odzwierciedla się świat; wiedza, przekonania, oczekiwania oraz nastawienie które określają daną racjonalność zarówno warunkują jak i są warunkowane przez doświadczenie w jakie wkraczamy; jedynie takie doświadczenia stają się znaczące w obszarze danego typu racjonalności którym nadaje on ważność (giroux)

- kwaśnica - typy racjonalności

- krytyka potoczna zdroworozsądkowa;

- najbardziej popularny typ krytyki;

- uzyskuje wyłączność, staje się monopolistką;

- zakłada przedkrytycznie jakąś fundamentalną ideę dobra, jakieś gotowe wyobrażenie pożądanego stanu rzeczy;

- krytyka mimo tego że jest zachowawcza nie jest wcale pojednawcza;

- jest bezkompromisowa, jednoznaczna w swych ocenach, uwolniona od wątpliwości;

- zradykalizowana odmiana krytyki oświeceniowej;

- jest wyraźnie spokrewniona z tradycją krytyki jako krytyki ideologii;

- jest ona w równym stopniu krytyką wiedzy co i społecznej organizacji życia określonej przez strukturalne ramy tej wiedzy;

- krytyka tego typu zadanie swe widzi w wyzwalaniu ludzi od niejawnych dla nich źródeł zniewolenia a źródeł tych szuka w tych formach życia społecznego które krępując swobodę jednostki ukrywają ten fakt i utrudniają jego rozpoznanie;

- powołaniem tej krytyki jest zatem demistyfikować panowanie, przemoc i wyzysk ukrywające się pod pozorem obiektywności i racjonalności; wydobywać na jaw, uświadomić wszystkie siły które na nas działają i w ten sposób (przez uświadomienie i poddanie kontroli) wyzwolić sie od nich

- człowiek wolny w pełni rozporządzający sam sobą - oto jej cel;

- pod pewnymi względami podobna ale pod innymi ważnymi - odmienna od emancypacyjnej;

- różnica podstawowa z niej wynikają wszystkie pozostałe polega na tym że krytyka poprzednia związana jest z emancypacją a hermeneutyczna z interpretacją;

- krytyka jest tu refleksją nad tym co zakryte;

- łączy sie z refleksją nad tym co niedopowiedziane i wspólnie z nią stanowi nieodłączny składnik wszelkiej interpretacji (wg gadamera);

- poznanie uwikłane jest w koło hermeneutyczne (emancypacyjna - w porządku liniowym);

- krytyka jest niezbywalnym elementem rozumienia świata i własnego w nim istnienia (dla emancypacji - narzędziem ulepszania świata i wiedzy o nim);

- zadanie krytyki - próba odnowienia, pełniejszego odczytania śladów naszego bytowania;

  1. Jakimi cechami charakteryzuje się (w świetle racjonalności adaptacyjnej i emancypacyjnej) nastawienie człowieka do własnej osoby, do innych ludzi, do świata, kultury, wiedzy, nauki?

  2. RACJONALNOŚĆ ADAPTACYJNA

    RACJONALNOŚĆ EMANCYPACYJNA

    - momentalizm (koncentrujemy sie na tych zdarzeniach i okolicznościach które okazują się ważne tu i teraz, świat to zamknięta całość ograniczona w czasie przez ramy jego działania, przez jasno określony początek i cel dzialania);

    - indywidualizm (świat postrzegany jako zbiór obiektów których sens jest zrelatywizowany względem naszych potrzeb);

    - instrumentalizm (wymiar który powoduje że wszystko co nas otacza spostrzegamy z punktu pytania o rolę jaką obiekty tworzące nasze otoczenie mogą odegrać w naszym działaniu);

    - kultura (zbiór istniejących zbiorów zachowań, zbiór sprawdzonych reguł, działań oraz sposobów interpretowania świata umożliwiających i ułatwiających funkcjonowanie w nim)

    - inni ludzie (ujmowani i oceniani z punktu widzenia roli jako mogą odegrać w realizacji zamierzonych celów; ujmowany jest jako przedmiot sprzyjający realizacji określonych celów bądź czynnik utrudniający ich osiąganie);

    - własna osoba i własne życie (człowiek sam siebie traktuje instrumentalnie jako przedmiot ułatwiający bądź utrudniający osiąganie utylitarnych wartości, życie traktowane również jako wartość instrumentalna, rozwój jako doskonalenie się w rolach);

    - wiedza (wiedza książki kucharskiej, oczekujemy od niej odpowiedzi na pytania jak? za pomocą jakich środków?)

    - procesualizm (to czego doświadczam dzisiaj istniało kiedyś jest dzisiaj i będzie w przyszłości);

    - wspólnotowość (świat jest wspólnie ustanawiany w zbiorowym działaniu);

    - komunikacja (każdy z obszarów rzeczywistości którego doświadczamy powołany jest do istnienia jako świat znaczący dzięki komunikacji, moje uczestnictwo w świecie jest tym pełniejsze im szerszy jest mój udział w ustalaniu się wspólnego rozumienia tego świata);

    - kultura (traktowana jako zbiór możliwych i zmieniających się interpretacji rzeczywistości);

    - inni ludzie (partnerzy dialogu, drugi człowiek to osoba dysponująca swoistym doświadczeniem, rozumiejąca świat na swój sposób, potrzebujemy drugiego aby poszerzyć własne rozumienie świata);

    - własna osoba (życie jako dobro aktualnie wartościowe, człowiek szuka w swym życiu autonomicznego sensu, człowiek jest świadom własnej duchowej wolności, ma możliwość wybierania; możliwość wyboru i możliwość tworzenia własnego wew. świata to warunek spełniania swego człowieczeństwa);

    - wiedza (nie kończący się proces poznawania świata, wiedza nie ma instruować a pomagać w podejmowaniu decyzji, ma wyjaśniać świat i odsłaniać możliwości bycia w tym świecie, jest refleksją nad ludzkim działaniem)

    1. Dokonaj analizy racjonalności adaptacyjnej i emancypacyjnej w czterech parametrach: porządek wartości, kategorie opisu świata, założenia interpretacyjne, wizja świata i podtrzymujące ją przeświadczenia.

    Racjonalność adaptacyjna

    Racjonalność emancypacyjna

    porządek wartości

    - pochodzą z perspektywy działania instrumentalnego;

    - są bezpośrednio zakorzenione w świecie przedmiotowych;

    - wymierne, przeliczalne;

    - są łatwo widoczne i osiągalne dla każdego

    - wywodzą się z perspektywy działania komunikacyjnego;

    - nie są wymierne;

    - ujawniają się na bieżąco w trakcie dialogu;

    - wartością jest otwieranie się na to co nowe, wypowiadanie się we własnym imieniu;

    - są to wartości personalne, moralne, duchowe, nie maja prostego zakorzenienia w przedmiotach;

    - źródłem wartości jest życie człowieka postrzegane w kategoriach zmiany;

    kategorie opisu świata

    - momentalizm (koncentrujemy sie na tych zdarzeniach i okolicznościach które okazują się ważne tu i teraz, świat to zamknięta całość ograniczona w czasie przez ramy jego działania, przez jasno określony początek i cel dzialania);

    - indywidualizm (świat postrzegany jako zbiór obiektów których sens jest zrelatywizowany względem naszych potrzeb);

    - instrumentalizm (wymiar który powoduje że wszystko co nas otacza spostrzegamy z punktu pytania o rolę jaką obiekty tworzące nasze otoczenie mogą odegrać w naszym działaniu);

    - kultura (zbiór istniejących zbiorów zachowań, zbiór sprawdzonych reguł, działań oraz sposobów interpretowania świata umożliwiających i ułatwiających funkcjonowanie w nim)

    - inni ludzie (ujmowani i oceniani z punktu widzenia roli jako mogą odegrać w realizacji zamierzonych celów; ujmowany jest jako przedmiot sprzyjający realizacji określonych celów bądź czynnik utrudniający ich osiąganie);

    - własna osoba i własne życie (człowiek sam siebie traktuje instrumentalnie jako przedmiot ułatwiający bądź utrudniający osiąganie utylitarnych wartości, życie traktowane również jako wartość instrumentalna, rozwój jako doskonalenie się w rolach);

    - wiedza (wiedza książki kucharskiej, oczekujemy od niej odpowiedzi na pytania jak? za pomocą jakich środków?)

    - procesualizm (to czego doświadczam dzisiaj istniało kiedyś jest dzisiaj i będzie w przyszłości);

    - wspólnotowość (świat jest wspólnie ustanawiany w zbiorowym działaniu);

    - komunikacja (każdy z obszarów rzeczywistości którego doświadczamy powołany jest do istnienia jako świat znaczący dzięki komunikacji, moje uczestnictwo w świecie jest tym pełniejsze im szerszy jest mój udział w ustalaniu się wspólnego rozumienia tego świata);

    - kultura (traktowana jako zbiór możliwych i zmieniających się interpretacji rzeczywistości);

    - inni ludzie (partnerzy dialogu, drugi człowiek to osoba dysponująca swoistym doświadczeniem, rozumiejąca świat na swój sposób, potrzebujemy drugiego aby poszerzyć własne rozumienie świata);

    - własna osoba (życie jako dobro aktualnie wartościowe, człowiek szuka w swym życiu autonomicznego sensu, człowiek jest świadom własnej duchowej wolności, ma możliwość wybierania; możliwość wyboru i możliwość tworzenia własnego wew. świata to warunek spełniania swego człowieczeństwa);

    - wiedza (nie kończący się proces poznawania świata, wiedza nie ma instruować a pomagać w podejmowaniu decyzji, ma wyjaśniać świat i odsłaniać możliwości bycia w tym świecie, jest refleksją nad ludzkim działaniem)

    założenia interpretacyjne

    - założenie o oczywistości, uporządkowaniu i niekwestionowanej realności kulturowo zdefiniowanego świata (świat jest takim jakim go postrzegam);

    - założenie o typowości sytuacji, motywów, celów, środków działania oraz racjonalności innych ludzi (inni ludzie rozumieją świat podobnie jak my)

    - założenie o nieoczywistości i konwencjonalności kulturowo zdefiniowanego świata (kulturowo zdefiniowany świat nie istnieje realnie w taki sam sposób jak sama rzeczywistość, nie ma rzeczywistości obiektywnej w ogóle, obiektywność świata nie jest nam dana, a wciąż na nowo odkrywana i tworzona przez nas samych, ludzki świat zależy od wypracowanych wcześniej kulturowych narzędzi),

    - założenie o niepowtarzalności sytuacji, motywów i działalności innych ludzi (każdy człowiek dysponuje swoistym poczuciem normalności, nie ma pełnej możliwości odczytania intencji drugiej osoby)

    wizja świata i podtrzymujące ją przeświadczenia

    wizja świata oczywista, nie pozwalająca na wątpliwości, jest to możliwe dzięki posłuszeństwu, jakie okazujemy nakazom interpretacyjnym wytwarzanym przez racjonalność adaptacyjną, przejawy posłuszeństwa to:

    - poczucie ontologicznej oczywistości,

    - pragmatyzacja sensu,

    - dwuwartościowa logika,

    - uznawanie deterministycznej natury wszelkich zjawisk,

    - fundamentalizm światopoglądowy,

    - przedkrytyczna samoświadomość

    świat widziany jako rzeczywistość sensów, świat jest rzeczywistością zawsze interpretowaną i wedle tej interpretacji istniejący (posiadający sens), wizja świata podtrzymywana jest przez

    - poczucie ontologicznej nieoczywistości,

    - przeświadczenie o dialogicznej strukturze sensu,

    - wielowartościową logikę,

    - indeterminizm,

    - antyfundamentalizm,

    - krytyczną samoświadomość



    Wyszukiwarka

    Podobne podstrony:
    opracowanie pytań na kolowkium bez deskolaryzacji nr 18, opracowanie pytań na kolokwium
    opracowanie pytań na kolowkium- BEZ 2 REFERATÓW, opracowanie pytań na kolokwium
    opracowanie pytań na kolokwium, SOCJOLOGIA UJ, Współczesne teorie socjologiczne
    ped. ogólna sciaga, opracowanie pytań na kolokwium
    MI-PTAKI-OPRACOWANIE PYTAN NA KOLOKWIUM II, Dokumenty(1)
    7 pytań na kolokwium opracowane
    opracowanie pytan na kolokwium trl 1
    opracowanie pytan na kolokwium wykladowe analiza instrumentalna
    opracowanie pytań na kolokwium
    J. Huizinga - Jesień średniowiecza, Notatki, opracowania, materiały na kolokwia
    OPRACOWANE PYTANIA NA KOLOKWIUM
    Zagadnienia do opracowania na kolokwium zaliczeniowe2
    STATYSTYKA MATEMATYCZNA Opracowanie na kolokwium
    Opracowane zagadnienia na kolokwium

    więcej podobnych podstron