PRACA W MAŁYCH GRUPACH

• Punktem wyjścia jest zawsze konkretny człowiek.

„Człowiek jest drogą Kościoła” - Jan Paweł II

• Pytanie? - czy dostrzegam poszczególnych członków grupy - należy ich poznać - zaczynamy od imienia.

PRZYKŁADOWE METODY POZNAWANIA IMION

• Proste pytanie o imię

• Odczytywanie listy

• Zapamiętywanie imion przez skojarzenia (np. osoba podaje swój przymiot zaczynający się na tę samą literę co imię, lub przy wymawianiu imienia robi jakiś charakterystyczny dla siebie gest)

• Graficzne przedstawienie imienia w postaci rebusu, który inni muszą odgadnąć.

• Tworzenie krzyżówki - anagramu, której hasła stanowią przymioty danej osoby zaczynające się na kolejne litery jej imienia

• Osoby rzucają między sobą piłkę lub maskotkę, wypowiadając za każdym razem imię swoje i osoby, do której rzucam.

• Po poznaniu imienia przychodzi kolej na poznawanie osoby - jaka jest?

METODY:

• Każdy dokańcza trzy zdania: Jestem..., Chce..., Mam...

• Każdy otrzymuje kartkę na której są narysowane różne figury geometryczne z pytaniami w środku np.: imię, ulubiony kolor, bohaterowie, zajęcia, moje marzenia, mocne strony, co cenię u przyjaciół, ulubione miejsce itd. Każdy wypełnia i prezentuje.

• Wywiad w parach (ułatwia komunikację) - może być na podst. Powyższych pytań.

ZASADY DOBREGO PROWADZENIA GRUPY.

• Znać siebie (Kim jestem?)

• Znać uczestników

• Znajomość mechanizmów grupy, mieć świadomość istnienia grupy

• Znać cel grupy

• Znać cel spotkania

• Znajomość technik prowadzenia grupy

PLUSY PROWADZENIA GRUPY

* Świeckie

+ Korzyści dla siebie

+ Poznanie siebie przez rozmowę z innymi

+ Doświadczenie, poznanie swoich emocji

+ Umiejętność wyrażania myśli, otwieranie się na innych, bronienie swoich

poglądów

+ Umiejętność słuchania poglądów innych, nie krytykować czyichś poglądów

+ Głębokie kontakty, więzi

+ Uczenie się przyjaźni

+ Umiejętność pracy w grupie

+ Umiejętność rozwiązywania konfliktów

* Religijne

+ Wzmacniamy swoją wiarę

+ Uczymy się wiary dzięki innym

+ Mówimy o wierze, czytamy Pismo Święte

+ Wspólne modlitwy łączące ludzi

+ Modlenie się za siebie nawzajem

PŁASZCZYZNY FUNKCJONOWANIA GRUPY

• Płaszczyzna religijna

• Płaszczyzna towarzyska

POZIOMY ROZWOJU GRUPY

1. Orientacja (organizacja spotkań)

2. Konfrontacja i konflikt

3. Współpraca i kompromis

4. Integracja, włączanie się w wykonywane zadania grupy

SKŁAD GRUPY

• Liderzy- odpowiedzialność za grupę, prowadzenie spotkań

• Faworyci- akceptowani przez grupę

• Ludzie w cieniu- mniej akceptowani

RZECZY WYWOŁUJĄCE POZYTYWNE UCZUCIA U UCZESTNIKÓW SPOTKANIA

• Uśmiech

• Ciepłe słowa

• Dostrzeganie innych

• Dobry humor

• Przyjemna atmosfera

• Pochwały

RZECZY WYWOŁUJĄCE NEGATYWNE UCZUCIA U UCZESTNIKÓW SPOTKANIA

• Niezauważanie niektórych uczestników

• Kwestionowanie czyichś poglądów

• Wyszukiwanie tylko złych stron u uczestników spotkania

• Gadulstwo

• Nie reagowanie na rozmówcę

• Wyniosłość

• Odrzucanie twórczych propozycji

• Bagatelizowanie innych i ich wypowiedzi

WARUNKI PROWADZENIA DOBREJ GRUPY

• Mieć postawiony cel i wytyczone zadania

• Dobra komunikacja miedzy członkami grupy

• Wspólne realizowanie postawionych celów

• Zwartość grupy

• Grupa nie jest zdominowana przez animatora

DOBRY ANIMATOR:

• Zna swoje możliwości i ograniczenia

• Lubi to co robi

• Umie odpowiedzieć na pytanie „dlaczego jestem animatorem?”

• Prowadzi grupę w stylu tzw. Demokratycznym - poddaje pomysły, wszyscy coś robią (nie arystokratycznym-wszystko robi sam i nie wolnym-każdy robi co chce)

• „Dobry animator jest jak powietrze, jest niezbędny, ale niewidoczny”

METODY PRACY W MAŁYCH GRUPACH (OPARTE O SŁOWO)

Najpierw musimy zdać sobie sprawę, co to jest pytanie. Jest to pewne wezwanie, które wymaga odpowiedzi. Ważna jest umiejętność i odwaga zadawania pytań. Trzeba wiedzieć o co się pyta i czy pyta się właściwie. Pytania alternatywne, na które odpowiedź może być TAK lub NIE niewiele dają - trzeba uzasadnienia Na niektóre pytania możemy dać jednoznaczną odpowiedź na inne nie. Z pytań rodzi się dyskusja, która powinna się rządzić odpowiednimi prawami.

• BURZA MÓZGÓW - (dyskusja i wybór) - stawiamy konkretny problem, wymyślamy jak największą ilość rozwiązań (można zapisać) i wspólnie wybieramy to, które najbardziej pasuje.

• TRYBUNAŁ - konkretny problem poddajemy pod sąd, wybieramy kilkuosobowy trybunał, a resztę grupy dzielimy na osoby „za” i „przeciw” (wymaga to dyscypliny od uczestników podczas wypowiadania się tylko za jednym stanowiskiem)

• PANEL - Zapraszamy ekspertów od danego problemu, zadajemy im pytania, prowadzimy dyskusje

• TRZY KĄTY - dzielimy grupę na trzy stanowiska w dyskusji: TAK, NIE
  i NIE WIEM (Każda podgrupa stara się obronić swoje stanowisko) Ważne jest podsumowanie prowadzącego, aby wyciągnąć ODPOWIEDNIE wnioski.

• PROWOKACJA - zadajemy pytanie prowokacyjne np. ”Dlaczego nie warto się modlić?” i w ten sposób rozpoczynamy dyskusję.

METODY BIBLIJNE (są bardzo ważne)

• DEZYDERATA - tekst(nie tylko biblijny) jest punktem wyjściowym do tematu. Każdy go otrzymuje, czyta i ma za zadanie podkreślić zdanie (zdania), które są wg niego najważniejsze, przemawiają do niego itp. Potem każdy czyta, co podkreślił i komentuje dlaczego. Metoda polega na dzieleniu się, dlatego ważne, aby nie komentować wypowiedzi innych osób. Należy jednak zwrócić uwagę (w każdej dyskusji) by uczestnicy wypowiadali swoje poglądy zaczynając od „JA...” a nie bezosobowo typu „Wszyscy...” „Ludzie...” itp.

• EWANGELICZNA REWIZJA ZYCIA - Realizujemy temat według schematu:

1. Widzieć - konkretny problem - jak uczestnicy go widzą?

2. Ocenić - analizujemy problem w świetle odpowiednich fragmentów Pisma Św.

3. Działać - jak możemy w swoim życiu odpowiedzieć na problem zgodnie ze wskazaniami Biblii

(Metoda ta jest szczególnie propagowana w KSM - ie !!!)

• DZIELENIE SIĘ EWANGELIĄ - metoda podobna do „Dezyderaty” ale na tekstach Nowego Testamentu. Wymaga to umiejętności wzajemnego dzielenia się i ubogacania - pewnej głębszej komunikacji. Ważnym elementem jest wspólna modlitwa dziękczynna.

• KRĄG BIBLIJNY - skupiamy się szczególnie na analizie tekstu, zdania, wyrazu, aby odpowiedzieć na pytanie: czego Bóg oczekuje ode mnie po przeczytaniu tego fragmentu?

• OZNAKOWANIE FRAGMENTU - każdy otrzymuje tekst i stawia znaki:

? - tam gdzie nie rozumie tekstu

! - co uważa za ważnie

• - co go poruszyło

następnie uczestnicy dzielą się tym.

• Można zaproponować zamianę tekstu na wywiad, list, telegram, SMS-a, modlitwę, poprosić o ułożenie pytań, opis postaci, uczuć, sytuacji, odegranie tekstu (dialog, teatr, pantomima).

• DRAMA - zaangażowanie wyobraźni - dopisywanie dalszego, wymyślonego przez uczestników, ciągu tekstu.

• nie stosujemy wszystkich metod na raz - jedna na jedno spotkanie!

• Pismo Święte powinno być zawsze „pod ręka” na spotkaniu.

LITERATURA ANIMATORA

• „Grupa się bawi i pracuje”

• „Polubić szkołę” (Chołczyńska - Miliczkiewicz)

• „Zabawy interakcyjne” (Klaus Vopel)

• „Poradnik dla prowadzących grupy”

• „Sztuka zarządzania...” (Szultz von Thun)

• „Wychowanie bez porażek” (Thomas Gordon)

• „Prowadzenie grup dziecięcych i młodzieżowych” (Martin Verfürth)

• „Dynamika wspólnoty i rola lidera” (T. Kotlewski)

• „Poradnik animatora” (K. Kaszowski)

• „Materiały do pracy z grupą młodzieżową” (P. Duksa)

• „Metody aktywizujące w katechezie”