Anthony de Mello 

 

Ś P I E W            P T A K A 

 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 

JEDZ SAM OWOCE 

 
 
Pewnego razu ucze

ń

 skar

Ŝ

ył si

ę

 mistrzowi: 

-  Opowiadasz nam ró

Ŝ

ne historie,  

   a nigdy nie odkryjesz ich znaczenia. 
Mistrz odpowiedział: 
- Czy byłby

ś

 zadowolony, gdyby ci kto

ś

 ofiarował owoc  

  i pogryzł go przedtem? 
 
 
Nikt nie mo

Ŝ

e odkry

ć

 za ciebie twojego znaczenia. Nawet mistrz. 

 
 
 

ISTOTNA RÓśNICA

 

 
 
Zapytano raz Uwaisa, wyznawc

ę

 sufi: 

- Co takiego dała ci Łaska: 
Odpowiedział: 
- Kiedy budz

ę

 si

ę

 rano, 

  czuje si

ę

 jak człowiek, 

  który nie jest pewien, 
  czy do

Ŝ

yje wieczora. 

Ponownie go zapytano: 
- Ale o czy

Ŝ

 nie wiedza o tym wszyscy? 

Odpowiedział Uwais: 
- Tak, oczywi

ś

cie, ze wiedza, 

  lecz nie wszyscy to czuj

ą

. 

 
 
Nikt si

ę

 jeszcze nie upił intelektualnym rozumieniem  

słowa WINO. 
 
 

ŚPIEW PTAKA

 

 
 
Uczniowie mieli wiele pyta

ń

 na temat Boga, 

Mistrz im powiedział: 
- Bóg jest Nieznany i Niepoznawalny. 
  Ka

Ŝ

de twierdzenie o Nim, 

  ka

Ŝ

da odpowiedz na wasze pytanie 

  b

ę

dzie zniekształceniem Prawdy. 

Uczniowie byli zaskoczeni: 
- W takim razie, dlaczego mówisz o Nim? 
- A dlaczego 

ś

piewa ptak? - odpowiedział mistrz. 

 
 
Ptak nie 

ś

piewa dlatego, 

Ŝ

e ma do przekazania jakie

ś

 twierdzenie. 

Ś

piewa, poniewa

Ŝ

 ma 

ś

piew. 

 
Słowa uczniów musz

ą

 by

ć

 zrozumiałe. Słowa mistrza nie musz

ą

 

takimi by

ć

. Musz

ą

 by

ć

 jedynie słyszane, w taki sposób, 

w jaki słucha si

ę

 wiatru w drzewach, szumu rzeki czy 

ś

piewu ptaka. 

One rozbudzaj

ą

 w tym, kto słucha, co

ś

 co le

Ŝ

y poza wszelkim 

rozumieniem. 
 
 
 

śĄDŁO

 

 
 
Był raz 

ś

wi

ę

ty, który posiadał dar mówienia j

ę

zykiem mrówek. 

Zbli

Ŝ

ył si

ę

 do takiej, która wygl

ą

dała na bardziej wykształcon

ą

,  

i zapytał: 
- Jaki jest Wszechmog

ą

cy? Czy jest w czym

ś

 podobny do mrówek? 

Uczona mrówka odpowiedziała:  
- Wszechmog

ą

cy? Absolutnie nie. My, mrówki, 

  jak widzisz, mamy tylko jedno 

Ŝą

dło. 

  Ale Wszechmog

ą

cy ma dwa. 

 
 
Scenka pod wpływem tej bajki: 
 
Kiedy zapytał j

ą

, jakie jest niebo, uczona mrówka opowiedziała 

uroczy

ś

cie: 

- Tam b

ę

dziemy wszystkie jak On, ka

Ŝ

da z dwoma 

Ŝą

dłami, 

  chocia

Ŝ

 mniejszymi. 

 
Istnieje ostry spór pomi

ę

dzy ró

Ŝ

nymi szkołami my

ś

li religijnej 

na temat miejsca, w którym znajdzie si

ę

 drugie 

Ŝą

dło  

w niebia

ń

skim ciele mrówki. 

 
 
 

SŁOŃ I MYSZ

 

 
 
Pewien sło

ń

 k

ą

pał si

ę

 spokojnie w sadzawce, 

w 

ś

rodku d

Ŝ

ungli, gdy podeszła do sadzawki mysz i zacz

ę

ła nalega

ć

, 

by sło

ń

 wyszedł z wody. 

- Nie chc

ę

 - rzekł sło

ń

 - jest mi tu dobrze i wypraszam sobie, 

  by mi przeszkadzano. 
- Powtarzam, masz zaraz wyj

ść

 z wody! - powiedziała mysz. 

- A dlaczego? - zapytał sło

ń

. 

- Powiem ci dopiero, gdy wyjdziesz  z sadzawki - odpowiedziała mysz. 
- W takim razie ani my

ś

l

ę

 wychodzi

ć

 - rzekł sło

ń

. 

Wreszcie jednak to zrobił. Wyszedł ci

ęŜ

ko z wody, stan

ą

ł przed mysz

ą

, 

i rzekł: 

- No dobrze, dlaczego chciała

ś

, abym wyszedł z wody? 

- 

ś

eby sprawdzi

ć

, czy nie zało

Ŝ

yłe

ś

 moich k

ą

pielówek -  

  odpowiedziała mysz. 
 
 
Jest niesko

ń

czenie łatwiej słoniowi zało

Ŝ

y

ć

 k

ą

pielówki myszy, 

ni

Ŝ

 Bogu zmieni

ć

 si

ę

 w naszych szkolnych poj

ę

ciach o Nim. 

 
 
 

 

 

 

KRÓLEWSKI GOŁĄB

 

 
 
Nasruddin został pierwszym ministrem króla. 
Pewnego razu, kiedy przechadzał si

ę

 po pałacu, 

zobaczył po raz pierwszy w 

Ŝ

yciu królewskiego sokoła. 

 
Do tej pory Nasruddin nigdy nie widział takiego goł

ę

bia. 

Wzi

ą

ł wi

ę

c no

Ŝ

yce i poprzycinał pazury, skrzydła 

i dziób sokoła.  
 
- Teraz wygl

ą

dasz na ptaka jak nale

Ŝ

y - powiedział. 

  Twój opiekun wcale si

ę

 o ciebie nie troszczył. 

 
 
Biada ludziom religijnym, którzy nie znaj

ą

 innego 

ś

wiata ni

Ŝ

 ten, 

w którym 

Ŝ

yj

ą

, i nie maj

ą

 nic do nauczenia si

ę

 od ludzi,  

z którymi rozmawiaj

ą

. 

 
 
 

JAK MAŁPA URATOWAŁA RYBĘ

 

 
 
- Co ty, do licha, wyrabiasz? - zapytałem małp

ę

 widz

ą

c, 

  

Ŝ

e wyci

ą

ga ryb

ę

 wody i układa j

ą

 na gał

ę

ziach drzewa. 

- Ratuj

ę

 j

ą

 od utoni

ę

cia - odpowiedziała mi. 

 
 
To, co dla jednego jest po

Ŝ

ywieniem, jest trucizn

ą

 dla drugiego. 

Sło

ń

ce, które orłowi pozwala widzie

ć

, o

ś

lepia sow

ę

. 

 
 
 

SÓL I BAWEŁNA W RZECE

 

 
 
Nasruddin wiózł ładunek soli na targ. Jego osioł musiał 
przej

ść

 przez rzek

ę

 i sól si

ę

 rozpu

ś

ciła. 

Na drugim brzegu zwierz

ę

 zacz

ę

ło biec wielce zadowolone, 

zauwa

Ŝ

ywszy, 

Ŝ

e ładunek jest lekki. 

Ale Nasruddin był zły. 
 
W nast

ę

pnym dzie

ń

 targowy Nasruddin okrył worki bawełn

ą

. 

Przechodz

ą

c przez rzek

ę

. osioł prawie ton

ą

ł z powodu 

wielkiego ci

ęŜ

aru. 

 
- Uspokój si

ę

 - rzekł zadowolony Nasruddin - to ci

ę

 nauczy, 

  

Ŝ

e nie ka

Ŝ

de przej

ś

cie przez wod

ę

 b

ę

dzie dla ciebie zyskowne. 

 
 
Dwóch ludzi przyj

ę

ło religi

ę

. Jeden z nich wyszedł o

Ŝ

ywiony. 

Drugi si

ę

 udusił. 

 
 
 

 

POSZUKIWANIE OSŁA

 

 
 
Wszyscy si

ę

 przel

ę

kli na widok mułły Nasruddina na o

ś

le, 

przemierzaj

ą

cego w po

ś

piechu ulice wioski. 

 
- A dok

ą

d to, mułło? - pytali go. 

- Szukam mojego osła - opowiedział mułła  
  nie zatrzymuj

ą

c si

ę

 nawet. 

 
 
Widziano pewnego razu mistrza zen Rinzaia, szukaj

ą

cego  

swego własnego ciała. Jego co głupszym uczniom  
wydawało si

ę

 bardzo zabawne. 

 
Czasem mo

Ŝ

na spotka

ć

 ludzi powa

Ŝ

nie szukaj

ą

cych Boga! 

  
 
 

PRAWDZIWA DUCHOWOŚĆ

 

 
 
Zapytano raz mistrza: 
- Co to jest duchowo

ść

? 

- Duchowo

ść

 - odpowiedział - to jest to, co pozwala  

  człowiekowi osi

ą

gn

ąć

 wewn

ę

trzn

ą

 przemian

ę

. 

 
- Je

ś

li za

ś

 ja stosuj

ę

 metody tradycyjne, jakie przekazali nam  

  mistrzowie,  czy nie jest to duchowo

ś

ci

ą

? 

 
- Nie b

ę

dzie duchowo

ś

ci

ą

, je

Ŝ

eli dla ciebie nie spełnia tego zadania. 

  Koc nie jest kocem je

ś

li si

ę

 nie grzeje. 

 
- Znaczy to, 

Ŝ

e duchowo

ść

 si

ę

 zmienia? 

 
- Ludzie si

ę

 zmieniaj

ą

, a równie

Ŝ

 ich potrzeby. 

  I tak, co kiedy

ś

 było duchowo

ś

ci

ą

, ju

Ŝ

 ni

ą

 nie jest. 

  To, co cz

ę

sto uchodzi za duchowo

ść

,  

  jest jedynie powtarzaniem dawnych metod. 
  
 
Ubranie trzeba kroi

ć

 na miar

ę

 człowieka, a nie człowieka 

na miar

ę

 ubrania. 

 
 
 

MAŁA RYBKA

 

 
 
- Przepraszam pani

ą

 - rzekła jedna morska ryba  

  do drugiej - jest pani starsza ode mnie i bardziej  
  do

ś

wiadczona, pewnie b

ę

dzie mi pani mogła dopomóc. 

  Prosz

ę

 mi powiedzie

ć

, gdzie mog

ę

 znale

źć

 to, co nazywaj

ą

 

  oceanem? Szukałam ju

Ŝ

 wsz

ę

dzie - bez rezultatu. 

 
- Oceanem jest miejsce, gdzie teraz pływasz - odpowiedziała 
  stara ryba. 
 
- To? Przecie

Ŝ

 to tylko woda... 

  A ja szukam oceanu - odparła rozczarowana młoda ryba 
  odpływaj

ą

c, by szuka

ć

 gdzie indziej. 

 
 
Przyszedł do mistrza w stroju sannyasi i przemówił 
j

ę

zykiem sannyasi: 

- Szukałem Boga przez całe lata. Zostawiłem dom  
  i szukałem wsz

ę

dzie, gdziekolwiek On mówił, 

Ŝ

e jest: 

  na szczytach gór, w 

ś

rodku pustyni, w milczeniu klasztorów, 

  i w lepiankach ubogich. 
- I spotkałe

ś

 Go? -  zapytał mistrz. 

- Byłbym pyszałkiem i kłamc

ą

, gdybym powiedział, 

Ŝ

e tak. 

  Nie, nie spotkałem Go. A ty? 
 
Có

Ŝ

 mistrz mógł odpowiedzie

ć

? Zachodz

ą

ce sło

ń

ce zalewało 

pokój promieniami pozłacanego 

ś

wiatła. Setki wróbli 

ś

wiergotało 

na zewn

ą

trz, w gał

ę

ziach pobliskiego bananowca. 

Z daleka słycha

ć

 było swoisty hałas ulicy. Komar bzyczał 

przy uchu ostrzegaj

ą

c, 

Ŝ

e zamierza atakowa

ć

... I mimo to 

ten biedny człowiek mógł usi

ąść

 sobie tutaj i powiedzie

ć

,  

Ŝ

e nie spotkał Boga, 

Ŝ

e ci

ą

gle szuka! 

 

Po chwili zrezygnowany wyszedł z domu mistrza. 
Poszedł szuka

ć

 gdzie indziej. 

 
                             * * *  
Przesta

ń

 szuka

ć

, mała rybko. Nie ma czego szuka

ć

. 

Musisz tylko stan

ąć

 spokojnie, otworzy

ć

 oczy i patrze

ć

. 

Nie mo

Ŝ

esz Go nie zobaczy

ć

. 

 
 
 

SŁYSZAŁEŚ ŚPIEW TEGO PTAKA?

 

 
 
 
Hindui

ś

ci indyjscy utworzyli czaruj

ą

cy obraz relacji 

mi

ę

dzy Bogiem a jego stworzeniem. Bóg "ta

ń

czy" 

swoje stworzenie. On jest tancerzem, stworzenie 
jest ta

ń

cem.  Taniec jest czym

ś

 innym ni

Ŝ

 Tancerz, 

lecz mimo to nie mo

Ŝ

e istnie

ć

 niezale

Ŝ

nie od Niego. 

Nie jest rzecz

ą

, któr

ą

 mo

Ŝ

esz zabra

ć

 do domu w pudełku, 

je

ś

li ci si

ę

 spodoba. Gdy Tancerz si

ę

 zatrzymuje, 

taniec przestaje istnie

ć

 

 
W swym poszukiwaniu Boga człowiek my

ś

li za du

Ŝ

o, 

za du

Ŝ

o rozwa

Ŝ

a, za du

Ŝ

o mówi. Nawet kiedy kontempluje 

ten taniec, który nazywamy stworzeniem, cały czas my

ś

li,  

mówi ( do siebie lub do innych ), rozwa

Ŝ

a, analizuje, filozofuje. 

Słowa, słowa, słowa... Hałas, hałas, hałas... 
 
Milcz i patrz na taniec. Po prostu, patrz: gwiazda, kwiat,  
zbutwiały li

ść

, ptak, kamie

ń

... Nadaje si

ę

 do tego ka

Ŝ

da 

cz

ęść

 ta

ń

ca. Patrz. Słuchaj. W

ą

chaj. Dotykaj. Smakuj. 

I bez w

ą

tpienia zobaczysz Jego, Tancerza we własnej osobie. 

 
 
Ucze

ń

 ci

ą

gle si

ę

 skar

Ŝ

ył swemu mistrzowi zen: 

- Stale ukrywasz przede mn

ą

 ostatni

ą

 tajemnic

ę

 zen. 

I nie chciał wierzy

ć

 w zaprzeczenia mistrza. 

Pewnego dnia mistrz zabrał go na spacer w góry. 
Gdy szli, usłyszeli 

ś

piew ptaka. 

- Słyszałe

ś

 

ś

piew tego ptaka? - zapytał go mistrz. 

- Tak - odpowiedział ucze

ń

. 

- No wi

ę

c dobrze, teraz ju

Ŝ

 wiesz,  

  

Ŝ

e nic przed tob

ą

 nie ukrywałem. 

- Tak - przytakn

ą

ł ucze

ń

. 

 
 
Je

ś

li rzeczywi

ś

cie słyszałe

ś

 jak 

ś

piewa ptak,  

je

ś

li rzeczywi

ś

cie widziałe

ś

 drzewo... powiniene

ś

 

wiedzie

ć

 wi

ę

cej, ni

Ŝ

 wyra

Ŝ

aj

ą

 słowa i poj

ę

cia. 

 
Co mówisz? 

ś

e słyszałe

ś

 

ś

piew dziesi

ą

tków ptaków 

i widziałe

ś

 setki drzew? Zgoda. Ale to, co widziałe

ś

, 

to było drzewo czy jego opis? Je

ś

li patrzysz na drzewo 

i widzisz cud - wtedy wreszcie zobaczyłe

ś

 drzewo! 

Czy twoje serce napełniło si

ę

 kiedy

ś

 niemym podziwem, 

kiedy usłyszałe

ś

 

ś

piew ptaka? 

 
 
 

RĄBIĘ DRZEWO!

 

 
 
Kiedy mistrz zen osi

ą

gn

ą

ł o

ś

wiecenie, by to uczci

ć

, 

napisał takie słowa: 
 
Och, co za wspaniały cud: 
r

ą

bi

ę

 drzewo! 

Wyci

ą

gam wod

ę

 ze studni! 

 
 
Dla wi

ę

kszo

ś

ci ludzi nie ma nic cudownego w zaj

ę

ciach 

tak banalnych, jak wyci

ą

ganie wody czy r

ą

banie drewna. 

Gdy si

ę

 osi

ą

gnie o

ś

wiecenie, w rzeczywisto

ś

ci  

nic si

ę

 nie zmienia. Wszystko jest po staremu. 

Tyle 

Ŝ

e teraz serce napełnia si

ę

 zdumieniem.  

Drzewo pozostaje drzewem, ludzie s

ą

 tacy jak przedtem 

i ty tak

Ŝ

e. 

ś

ycie nie zaczyna biec inaczej. Mo

Ŝ

esz by

ć

 

tak samo zmienny czy stały, tak rozwa

Ŝ

ny czy szalony 

jak dawniej. Ale jest jednak powa

Ŝ

na ró

Ŝ

nica: teraz widzisz 

wszystkie te rzeczy w inny sposób. Człowiek jest jakby 
bardziej oddalony od tego. I twoje serce napełnia si

ę

 

zdumieniem. 
 
Taka jest istota kontemplacji: zdolno

ść

 zdumiewanie si

ę

. 

 
Kontemplacja ró

Ŝ

ni si

ę

 od ekstazy tym, 

Ŝ

e ta ostatnia 

poci

ą

ga człowieka do "odsuni

ę

cia si

ę

". Kontemplatyk  

o

ś

wiecony dalej r

ą

bie drzewo i wyci

ą

ga wod

ę

 ze studni. 

Kontemplacja ró

Ŝ

ni si

ę

 od wra

Ŝ

liwo

ś

ci na pi

ę

kno,  

gdy

Ŝ

 ono ( obraz czy zachód sło

ń

ca ) wywołuje przyjemno

ść

 

estetyczn

ą

, podczas gdy kontemplacja wywołuje zdumienie 

- bez wzgl

ę

du na to,  czy kontempluje si

ę

 zachód sło

ń

ca,  

czy kamie

ń

. Jest cech

ą

 dziecka, 

Ŝ

e tak cz

ę

sto si

ę

 dziwi.  

Dlatego jest tak blisko królestwa niebieskiego. 
 
 
 

 

BAMBUSY

 

 
 
 
Nasz pies Brownie siedział napi

ę

ty, uszy wyostrzone, ogon  

drgaj

ą

cy nerwowo, oczy w gór

ę

 - wpatrywał si

ę

 w koron

ę

 

drzewa. Tam była małpa. Jedynie małpa zajmowała jego  

ś

wiadomo

ść

 w tym momencie. Jako, 

Ŝ

e nie posiada on  

zdolno

ś

ci rozumowania, nie nachodziła go ani jedna my

ś

l, 

która przeszkadzałaby jego koncentracji: nie my

ś

lał co  

b

ę

dzie jadł wieczorem ani czy b

ę

dzie co

ś

 miał naprawd

ę

 

do jedzenia, ani gdzie pójdzie spa

ć

. Brownie był lepszym 

wyobra

Ŝ

eniem kontemplacji ni

Ŝ

 wszystko, co dot

ą

d widziałem. 

 
By

ć

 mo

Ŝ

e i ty do

ś

wiadczyłe

ś

  czego

ś

 podobnego, na przykład 

kiedy zostałe

ś

 całkowicie pochłoni

ę

ty widokiem bawi

ą

cego 

si

ę

 kotka. Oto zasada kontemplacji równie dobra jak inne 

mi znane: 

Ŝ

yj w pełni tera

ź

niejszo

ś

ci

ą

. 

 
Zrób tak naprawd

ę

: Zostaw wszelkie my

ś

lenie o przyszło

ś

ci  

i przeszło

ś

ci, wszelkie poj

ę

cia, wszelkie wyobra

Ŝ

enia i sta

ń

 

w pełni obecny. I powstaje kontemplacja. 
 
 
Po latach 

ć

wicze

ń

 ucze

ń

 poprosił swego mistrza, 

by udzielił mu o

ś

wiecenia. 

Mistrz zaprowadził go do lasku bambusowego i rzekł: 
- Zobacz jak ten bambus jest wysoki, 
  spójrz na drugi, jaki jest niski. 
I w tym wła

ś

nie momencie ucze

ń

 został o

ś

wiecony. 

 
 
Mówi si

ę

, 

Ŝ

e Budda, staraj

ą

c si

ę

 osi

ą

gn

ąć

 o

ś

wiecenie,  

próbował praktykowa

ć

 ka

Ŝ

d

ą

 duchowo

ść

, wszelkie 

formy ascetyzmu i wszelkie zasady stosowane  
w Indiach jego czasów.  Wszystko na pró

Ŝ

no. 

W ko

ń

cu usiadł pewnego dnia pod drzewem zwanym 

bodhi i tam otrzymał o

ś

wiecenie. Pó

ź

niej przekazał 

tajemnic

ę

 o

ś

wiecenia swoim uczniom słowami, 

które niewtajemniczonym mog

ą

 wydawa

ć

 si

ę

  

enigmatyczne, zwłaszcza je

ś

li zajmuj

ą

 si

ę

 swoimi my

ś

lami: 

"Kiedy oddychacie słabo, b

ą

d

ź

cie 

ś

wiadomi, 

 

Ŝ

e oddychacie słabo. Kiedy nie oddychacie ani za gł

ę

boko, 

 ani za słabo, b

ą

d

ź

cie 

ś

wiadomi, 

Ŝ

e nie oddychacie  

 ani za gł

ę

boko, ani za słabo". 

Ś

wiadomo

ść

. Uwaga. Zaanga

Ŝ

owanie. Nic wi

ę

cej. 

 
T

ę

 form

ę

 zaanga

Ŝ

owania mo

Ŝ

emy zauwa

Ŝ

y

ć

 u dzieci. 

Maj

ą

 one łatwy dost

ę

p do królestwa niebieskiego. 

 
 
 

CIĄGŁA ŚWIADOMOŚĆ

 

 
 

ś

aden z uczniów zen nie o

ś

mieliłby si

ę

 uczy

ć

 innych, 

 gdyby wcze

ś

niej nie był prze

Ŝ

ył ze swym mistrzem 

conajmniej dziesi

ę

ciu lat. 

 
Po dziesi

ę

ciu latach nauki Tenno został nauczycielem. 

Pewnego razu poszedł odwiedzi

ć

 swego mistrza Nan-in. 

 

Dzie

ń

 był d

Ŝ

d

Ŝ

ysty i dlatego Tenno zało

Ŝ

ył drewniane  

chodaki i zabrał parasol. 
Gdy Tenno przybył, Nan-in powiedział: 
- Zostawiłe

ś

 chodaki i parasol przed drzwiami, prawda? 

  Mo

Ŝ

esz mi powiedzie

ć

, czy poło

Ŝ

yłe

ś

 parasol po prawej, 

  czy po lewej stronie chodaków? 
 
Tenno nie pami

ę

tał i zmieszał si

ę

. 

Zdał sobie spraw

ę

, 

Ŝ

e nie potrafi stosowa

ć

 

Ci

ą

głej 

Ś

wiadomo

ś

ci. 

I tak został uczniem Nan-in i studiował kolejnych 
dziesi

ęć

 lat, a

Ŝ

 do osi

ą

gni

ę

cia Ci

ą

głej 

Ś

wiadomo

ś

ci. 

 
 
Człowiek, który jest ci

ą

gle 

ś

wiadomy, człowiek,  

który jest w pełni obecny w ka

Ŝ

dej chwili: to jest mistrz. 

 
 
 

ŚWIĘTOŚĆ W CHWILI OBECNEJ

 

 
 
 
Zapytano Budd

ę

 przy pewnej okazji:  

- Kto to jest 

ś

wi

ę

ty? 

Budda odpowiedział: 
- Ka

Ŝ

da godzina dzieli si

ę

 na pewn

ą

 liczb

ę

 sekund, 

  a ka

Ŝ

da sekunda na pewn

ą

 liczb

ę

 ułamków. 

  

Ś

wi

ę

tym naprawd

ę

 jest ten, kto zdolny jest by

ć

 w pełni 

  obecny w ka

Ŝ

dym ułamku sekundy. 

 
 
Wojownik japo

ń

ski zastał uj

ę

ty przez nieprzyjaciół 

i zamkni

ę

ty w lochu. W nocy nie mógł zasn

ąć

,  

był bowiem przekonany, 

Ŝ

e nast

ę

pnego dnia rano  

zostanie poddany okrutnym torturom. 
 
Wtem przypomniał sobie słowa swego mistrza zen: 
"Jutro nie istnieje naprawd

ę

.  

Jedyn

ą

 rzeczywisto

ś

ci

ą

 jest tera

ź

niejszo

ść

". 

 
Tak powrócił do tera

ź

niejszo

ś

ci - i zasn

ą

ł. 

 
 
Człowiek o ile uwolni si

ę

 od wi

ę

zów przyszło

ś

ci,  

podobny jest do ptaków na niebie i polnych lilii. 
Bez trosk o jutro. Całkowicie w tera

ź

niejszo

ś

ci. 

Ś

wi

ę

ty człowiek! 

 
 
 

DZWON ŚWIĄTYNI

 

 

 

Ś

wi

ą

tynia znajdowała si

ę

 na wyspie, dwie mile od brzegu. 

Posiadała tysi

ą

c dzwonów. Dzwony wielkie i małe, 

dzieło najlepszych ludwisarzy 

ś

wiata. 

Gdy wiał wiatr lub zrywała si

ę

 burza, 

wszystkie dzwony 

ś

wi

ą

tyni były jednym głosem 

tworz

ą

c symfonie porywaj

ą

c

ą

 serca słuchaczy. 

 
Po kilku jednak wiekach wyspa zapadła si

ę

 w morze, 

a z ni

ą

 

ś

wi

ą

tynia i jej dzwony. Staro

Ŝ

ytna tradycja mówiła, 

Ŝ

e dzwony dalej bij

ą

 bez przerwy i 

Ŝ

e ktokolwiek słuchałby 

uwa

Ŝ

nie, mógłby je usłysze

ć

. 

 
Poruszony t

ą

 legend

ą

 młody człowiek przebył  

dwa tysi

ą

ce mil z zamiarem usłyszenia dzwonów. 

Całymi dniami siedział na brzegu, naprzeciw miejsca, 
gdzie dawnymi czasy wznosiła si

ę

 

ś

wi

ą

tynia, i słuchał - 

słuchał z cał

ą

 uwag

ą

. 

Ale słyszał jedynie szum fal rozbijaj

ą

cych si

ę

 o brzeg . 

Wysilał si

ę

 jak mógł. by oddali

ć

 od siebie szum fal 

i usłysze

ć

 dzwony: 

Wszystko na pró

Ŝ

no, szum fal wydawał si

ę

 obejmowa

ć

 

wszech

ś

wiat. 

Trwał przy tym tygodniami, a

Ŝ

 ogarn

ę

ło go zniech

ę

cenie. 

Wtedy przypadkiem usłyszał m

ą

drych ludzi z wioski: 

Rozprawiali z namaszczeniem o tajemniczej legendzie  
dzwonów, i o tych, którzy je słyszeli. 
Potwierdzali prawdziwo

ść

 legendy. 

Serce w nim płon

ę

ło, gdy słyszał te słowa, 

by wróci

ć

 do zniech

ę

cenia, gdy nast

ę

pne tygodnie wysiłku  

nie przyniosły 

Ŝ

adnych rezultatów. 

 
Postanowił wreszcie zrezygnowa

ć

 z zamiaru. 

Mo

Ŝ

e nie był przeznaczony zasta

ć

 jednym ze szcz

ęś

liwców, 

którym dane było słysze

ć

 dzwony. 

Mo

Ŝ

e tez i legenda nie była prawdziwa. 

Wróci do domu i uzna swe niepowodzenie. 
Był to ostatni dzie

ń

 jego pobytu w tym miejscu. 

Udał si

ę

 po raz ostatni na ulubiony brzeg,  

aby po

Ŝ

egna

ć

 morze, niebo, wiatr i palmy. 

Wyci

ą

gn

ą

ł si

ę

 na piasku patrz

ą

c w niebo 

i słuchaj

ą

c odgłosów morza.  

Tego dnia nie opierał si

ę

 tym odgłosom. 

Przeciwnie - oddał si

ę

 im i odkrył, 

Ŝ

e poszum fal był d

ź

wi

ę

kiem naprawd

ę

 słodkim  

i przyjemnym. Tak owładn

ą

ł ten odgłos,  

Ŝ

e łatwo był 

ś

wiadom samego siebie. 

Gdy

Ŝ

 gł

ę

bokie było milczenie,  

które szum wytworzył w jego sercu... 
 
I w tej ciszy usłyszał je! 
D

ź

wi

ę

k jednego dzwonka, potem nast

ę

pnego 

i jeszcze jednego, i jeszcze...  
Oto ju

Ŝ

 wszystkie i ka

Ŝ

dy z osobna z tysi

ą

ca dzwonów  

ś

wi

ą

tyni dzwoniły w podniosłej harmonii, 

a jego serce ogarn

ę

ło zdumienie i rado

ść

. 

 

 
Je

ś

li chcesz usłysze

ć

 dzwony 

ś

wi

ą

tyni, słuchaj głosu morza. 

 
Je

ś

li chcesz widzie

ć

 Boga, patrz uwa

Ŝ

nie na stworzenie. 

Nie odrzucaj go; nie rozmy

ś

laj nad nim. Po prostu, patrz. 

 
 
 

 

 

SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM

 

 
 
 
W Ewangelii 

ś

wi

ę

tego Jana czytamy: 

 
 
"A Słowo stało si

ę

 ciałem i zamieszkało w

ś

ród nas... 

 
Wszystko przez nie si

ę

 stało; 

a bez niego nic si

ę

 nie stało, co si

ę

 stało; 

W nim było 

Ŝ

ycie,  

a 

Ŝ

ycie było 

ś

wiatło

ś

ci

ą

 ludzi, 

a 

ś

wiatło

ść

 w ciemno

ś

ci 

ś

wieci  

i ciemno

ść

 jej nie ogarn

ę

ła". 

(J 1,14; 3-6) 
 
 
Popatrz na ciemno

ść

. Wkrótce zobaczysz 

ś

wiatło. 

Patrz w milczeniu na wszystkie rzeczy. 
Wkrótce zobaczysz Słowo. 
 
 
  Słowo stało si

ę

 ciałem i zamieszkało w

ś

ród nas... 

 
 
Budzi lito

ść

 widok usilnych stara

ń

 tych, którzy chc

ą

 

przemieni

ć

 na nowo ciało w słowo.  

Słowa, słowa, słowa... 
 
 
 

CZŁOWIEK IDOL

 

 
 
 
Staro

Ŝ

ytna opowie

ść

 hindu: 

 
 

Był sobie raz pewien kupiec, którego statek 
rozbił si

ę

 u brzegów Cejlonu, 

gdzie Vibhishana był Królem Potworów. 
Kupca zaprowadzono przed oblicze Króla. 
Na jego widok Vibhishana nie posiadał si

ę

  

z rado

ś

ci i rzekł: 

- Och, wygl

ą

da tak jak mój Rama. 

  Te same ludzkie kształty! 
Po czym okrył kupca bogatymi strojami 
i klejnotami i adorował go. 
 
 
Mówi mistyk hindu, Ramakriszna: "Gdy po raz pierwszy  
usłyszałem t

ę

 histori

ę

, doznałem nieopisanej rado

ś

ci. 

Je

ś

li Boga mo

Ŝ

na czci

ć

 w wyobra

Ŝ

eniu z gliny,  

dlaczegó

Ŝ

 by nie w człowieku?" 

 
 
 

 

SZUKAĆ W ZŁYM MIEJSCU

 

 
 
Jeden z s

ą

siadów zastał Nasruddina na kolanach, 

szukaj

ą

cego czego

ś

. 

- Czego szukasz, mułło? 
- Mojego klucza. Zgubiłem go. 
I obaj, na kl

ę

czkach zacz

ę

li szuka

ć

 zgubionego klucza. 

Po chwili zapytał s

ą

siad: 

- Gdzie go zgubiłe

ś

? 

- W domu. 
- 

Ś

wi

ę

ty Bo

Ŝ

e! W takim razie, dlaczego  szukamy tutaj?! 

- Bo tu jest wi

ę

cej 

ś

wiatła. 

 
 
Có

Ŝ

 jest warte szukanie Boga w miejscach 

ś

wi

ę

tych, 

je

ś

li zgubiłe

ś

 Go w swoim sercu? 

 
 
 

PYTANIE

 

 
 
Pytał pewien mnich: 
- Te góry, rzeki, ziemia i gwiazdy...  sk

ą

d si

ę

 wzi

ę

ły? 

 
I zapytał mistrz: 
- A sk

ą

d si

ę

 wzi

ę

ło twoje pytanie? 

 
 
Szukaj wewn

ą

trz siebie! 

 
 
 

PRODUCENT ETYKIETEK

 

 
 
 

ś

ycie jest tak butelka dobrego wina. 

Niektórzy zadowalaj

ą

 si

ę

 czytaniem etykiety, 

inni wol

ą

 spróbowa

ć

 jej zawarto

ść

. 

 
 
Pewnego razu Budda pokazał swoim uczniom kwiat  
i poprosił, by powiedzieli co

ś

 o nim. 

 
Przez chwil

ę

 kontemplowali go w milczeniu. 

 
Jeden wygłosił filozoficzny wykład na ten temat. 
Inny uło

Ŝ

ył o nim wiersz. 

Jeszcze inny wymy

ś

lił przypowie

ść

. 

Ka

Ŝ

dy si

ę

 starał by

ć

 lepszy od pozostałych. 

 
 
Producenci etykietek! 
 
 
Mahakaszjap spojrzał na kwiat - u

ś

miechn

ą

ł si

ę

  

i nic nie powiedział. 
On go tylko zobaczył. 
 
 
Gdybym tak miał spróbowa

ć

 

ptaka  
kwiat 
drzewo  
ludzk

ą

 twarz... ! 

 
Ale niestety! Nie ma czasu. 
Jestem zaj

ę

ty nauczaniem si

ę

 odczytywania etykietek 

i wytwarzaniem moich własnych. 
Nigdy nie upiłem si

ę

 winem. 

 
 
 

FORMUŁA

 

 
 
Mistyk powrócił z pustyni. 
- Opowiedz nam - pytali go z przej

ę

ciem - jaki jest Bóg? 

 
Ale jak mógłby wyrazi

ć

 słowami to, czego do

ś

wiadczył 

w gł

ę

bi swego serca? 

Czy

Ŝ

 mo

Ŝ

na prawd

ę

 zamkn

ąć

 w słowach? 

 
W ko

ń

cu przekazał im formułk

ę

 - niedokładn

ą

 oczywi

ś

cie 

i niepełn

ą

 - w nadziei, ze kto

ś

 z nich b

ę

dzie mógł spróbowa

ć

 

i dzi

ę

ki niej osobi

ś

cie do

ś

wiadczy

ć

 tego, czego on do

ś

wiadczył. 

 
Ci za

ś

 nauczyli si

ę

 formuły i zrobili z niej tekst 

ś

wi

ę

ty. 

I narzucili j

ą

 wszystkim, jakby chodziło o dogmat. 

Postarali si

ę

 wr

ę

cz o to,  by rozpowszechni

ć

 j

ą

 w obcych krajach. 

A niektórzy nawet oddali za ni

ą

 swe 

Ŝ

ycie. 

Mistyk si

ę

 zasmucił.  

By

ć

 mo

Ŝ

e byłoby lepiej,  gdyby nic nie powiedział. 

 
 

PODRÓśNIK

 

Podró

Ŝ

nik wrócił do swego ludu, 

Ŝą

dnego wiedzy o Amazonii. 

Ale jak mógł wyrazi

ć

 słowami wra

Ŝ

enie swojego serca, 

kiedy kontemplował kwiaty przejmuj

ą

co pi

ę

kne 

i słuchał nocnych odgłosów lasu? 
Jak przekaza

ć

 to, co czuł w sercu, gdy u

ś

wiadomił sobie 

niebezpiecze

ń

stwo ze strony dzikich zwierz

ą

t  

lub gdy prowadził łódk

ę

 przez niepewne wody rzeki? 

Powiedział: 
- Id

ź

cie i odkryjcie to sami. Nic nie zast

ą

pi własnego ryzyka 

  i osobistego do

ś

wiadczenia. 

Wszak

Ŝ

e dla orientacji wykre

ś

lił map

ę

 Amazonii; 

bo czy

Ŝ

 nie znał ka

Ŝ

dego zakr

ę

tu i zakola rzeki 

oraz jak była szeroka i jak gł

ę

boka, 

gdzie były wodospady i kaskady? 
Podró

Ŝ

nik 

Ŝ

ałował przez całe 

Ŝ

ycie, 

Ŝ

e sporz

ą

dził t

ę

 map

ę

. 

Byłoby lepiej, gdyby jej nie zrobił. 
 
 
Mówi si

ę

, 

Ŝ

e Budda stanowczo odmawiał mówienia 

Bogu. Prawdopodobnie zdawał sobie spraw

ę

 

z niebezpiecze

ń

stwa sporz

ą

dzania map 

potencjalnych podró

Ŝ

ników. 

 
 

TOMASZ Z AKWINU PRZESTAJE PISAĆ

 

 
 
 
Kroniki mówi

ą

, 

Ŝ

e Tomasz  z Akwinu, jeden z najwybitniejszych 

teologów, jakich zna historia, pod koniec 

Ŝ

ycia nagle przestał 

pisa

ć

. Gdy jego sekretarz skar

Ŝ

ył si

ę

, 

Ŝ

e dzieło pozostaje 

niedoko

ń

czone, Tomasz mu odpowiedział:  

- Bracie Reginaldzie, przed kilkoma miesi

ą

cami, sprawuj

ą

c 

  liturgi

ę

, do

ś

wiadczyłem czego

ś

 z bóstwa. Tego dnia straciłem 

  wszelk

ą

 ochot

ę

 do pisania. Tak naprawd

ę

, wszystko to, 

  co napisałem o Bogu, wydaje mi si

ę

 nie wi

ę

cej warte 

  ni

Ŝ

 słoma. 

 
Czy

Ŝ

 mo

Ŝ

e by

ć

 inaczej, gdy intelektualista staje si

ę

 mistykiem? 

 
 
Kiedy mistyk schodził z góry, 
zbli

Ŝ

ył si

ę

 do

ń

 ateista  i powiedział z przek

ą

sem: 

- Co

ś

 nam przyniósł z ogrodu wspaniało

ś

ci,  

  w którym przebywałe

ś

? 

 
Mistyk odpowiedział: 
- Rzeczywi

ś

cie, zamierzałem napełni

ć

 chust

ę

 kwiatami, 

  aby po powrocie podarowa

ć

 niektóre z nich przyjaciołom. 

  Ale tak odurzył mnie zapach ogrodu, 
  

Ŝ

e zapomniałem nawet o chu

ś

cie. 

 
 
Mistrzowie zen wyra

Ŝ

aj

ą

 to krócej: 

"Kto wie, nie mówi. Kto mówi, nie wie." 
 
 

BÓL DERWISZA

 

 
 
Pewien derwisz siedział sobie spokojnie  
nad brzegiem rzeki, gdy pewien w

ę

drowiec 

przechodz

ą

c mimo, widz

ą

c jego odkryty kark, 

nie mógł si

ę

 oprze

ć

 pokusie uderzenia go 

z gło

ś

nym pla

ś

ni

ę

ciem. Był zachwycony 

odgłosem wywołanym przez swoje uderzenie, 
derwisza jednak piekł ból, wi

ę

c podniósł si

ę

, 

by mu odda

ć

. 

- Poczekaj chwil

ę

 - powiedział napastnik. - 

  Mo

Ŝ

esz mi odda

ć

, je

ś

li chcesz, lecz odpowiedz 

  mi najpierw na pytanie, które mi teraz przyszło 
  do głowy: Co wywołało pla

ś

ni

ę

cie 

  - moja r

ę

ka czy twój kark? 

 
Derwisz odrzekł:  
- Sam sobie odpowiedz. 
  Ból nie pozwala mi teoretyzowa

ć

. 

  Mo

Ŝ

esz to robi

ć

 ty, bo nie czujesz tego, co ja. 

 
 
Gdy si

ę

 do

ś

wiadcza bóstwa, wydatnie maleje 

ochota na teoretyzowanie. 
 
 

NUTA MĄDROŚCI

 

 
 
Nikt nie wiedział, co stało si

ę

 z Kakua, 

gdy odszedł sprzed oblicza cesarza. 
Po prostu znikn

ą

ł. A oto jego historia: 

 
Kakua był pierwszym Japo

ń

czykiem,  

który studiował zen w Chinach. 
Nigdzie nie podró

Ŝ

ował. Jedyne, co robił, 

to cz

ę

ste rozmy

ś

lanie. Kiedy ludzie spotykali 

go i prosili, by głosił kazania, mówił kilka słów 
i odchodził w inn

ą

 stron

ę

 lasu, gdzie trudniej 

było go znale

źć

. 

 
Kiedy Kakua wrócił do Japonii, cesarz o nim  
usłyszał i poprosił go, aby mówił o zen przed 
nim i przed całym dworem. 
 
Kakua stan

ą

ł w milczeniu przed cesarzem, 

wyj

ą

ł flet z fałd swego ubrania i zagrał jedn

ą

 

krótk

ą

 nut

ę

. 

Potem ukłonił si

ę

 gł

ę

boko przed władc

ą

 

i znikn

ą

ł. 

 
 
Mówi Konfucjusz:  
"Nie uczy

ć

 człowieka dojrzałego jest marnowaniem 

 człowieka, uczy

ć

 człowieka niedojrzałego jest  

 marnowaniem słów". 
 
 
 

CO MÓWISZ ?

 

 
 
 
Mistrz wpisuje m

ą

dro

ść

 w serca swoich uczniów, 

a nie na karty ksi

ąŜ

ek. Ucze

ń

 b

ę

dzie musiał nosi

ć

 

t

ę

 m

ą

dro

ść

, ukryt

ą

 w sercu, przez trzydzie

ś

ci 

czy czterdzie

ś

ci lat, a

Ŝ

 znajdzie kogo

ś

 zdolnego 

do jej przyj

ę

cia. Taka była tradycja zen. 

 
 
Mistrz zen, Mu-nan wiedział, i

Ŝ

 ma tylko jednego 

spadkobierc

ę

: swego ucznia Shoju. 

 
Pewnego dnia kazał go wezwa

ć

 i rzekł: 

- Jestem ju

Ŝ

 stary, Shoju, i ty b

ę

dziesz musiał 

podj

ąć

 nauk

ę

. Masz tu ksi

ąŜ

k

ę

 przekazywan

ą

 

z mistrza na mistrza  przez siedem pokole

ń

. 

Sam dodałem do niej kilka uwag, które mog

ą

 

ci by

ć

 u

Ŝ

yteczne. We

ź

 j

ą

 i zachowaj na znak,  

i

Ŝ

 jeste

ś

 moim nast

ę

pc

ą

. 

- Zrobiłby

ś

 lepiej zatrzymuj

ą

c t

ę

 ksi

ąŜ

k

ę

 - odparł Shoju. 

- Przekazywałe

ś

 mi zen nie potrzebuj

ą

c słów pisanych 

  szcz

ęś

liwie b

ę

dzie, je

ś

li tak zostanie. 

 
- Wiem, wiem - powiedział cierpliwie Mu-nan - 
  ale ksi

ąŜ

ka słu

Ŝ

yła siedmiu pokoleniom, 

  mo

Ŝ

e wi

ę

c przyda

ć

 si

ę

 i tobie. 

  Zatem we

ź

 j

ą

 i zachowaj. 

 

Siedzieli obaj i rozmawiali przy ognisku. 
Ledwie Shoju dotkn

ą

ł ksi

ąŜ

ki, rzucił j

ą

 w ogie

ń

. 

Nie miał serca do słów pisanych. 
 
Mu-nan, którego nikt nigdy nie widział  
zdenerwowanego, krzykn

ą

ł: 

- Co za głupstwo robisz? - 
A Shoju odparł: 
- Co za głupstwo mówisz? 
 
 
Guru mówi z przekonaniem o tym, czego  
sam do

ś

wiadczył. Nigdy nie cytuje ksi

ąŜ

ki. 

 
 
 

DIABEŁ I JEGO PRZYJACIEL

 

 
 
Pewnego razu wyszedł diabeł 
na spacer z przyjacielem. 
Nagle zobaczył przed sob

ą

 człowieka, 

który pochylony nad ziemi

ą

 usiłował co

ś

 zbiera

ć

. 

- Czego szuka ten człowiek? - zapytał diabła przyjaciel. 
- Okruchów Prawdy - odpowiedział diabeł. 
- I nie niepokoi ci

ę

 to? - znów zapytał przyjaciel. 

- Ani troch

ę

 - odpowiedział diabeł. - 

  Pozwol

ę

 mu zrobi

ć

 z tego wierzenie religijne. 

 
 
Wierzenie religijne jest jak drogowskaz wskazuj

ą

cy 

drog

ę

 do Prawdy. Ludzie, którzy upieraj

ą

 si

ę

, 

aby pozostawa

ć

 przy drogowskazie, doznaj

ą

 przeszkody 

w post

ę

powaniu ku Prawdzie, gdy

Ŝ

 maj

ą

 fałszywe uczucie, 

Ŝ

e ju

Ŝ

 j

ą

 posiadaj

ą

. 

 
 
 

NASRUDDIN UMARŁ

 

 
 
Razu pewnego Nasruddin, w filozoficznym nastroju 
rozmy

ś

lał sobie na głos: 

- 

ś

ycie i 

ś

mier

ć

... któ

Ŝ

 mo

Ŝ

e powiedzie

ć

, czym s

ą

? - 

Jego 

Ŝ

ona zaj

ę

ta czym

ś

 w kuchni, 

słyszała go i rzekła: 
- Wszyscy m

ęŜ

czy

ź

ni s

ą

 jednakowi, zupełnie 

  niepraktyczni. Wszyscy wiedz

ą

, 

Ŝ

e gdy ko

ń

czyny  

  ludzkie s

ą

 sztywne i zimne, taki człowiek umarł. 

 
Praktyczna m

ą

dro

ść

 

Ŝ

ony wywarła 

wra

Ŝ

enie na Nasruddinie. 

Kiedy innym razem zaskoczył go 

ś

nieg,  

poczuł, 

Ŝ

e jego r

ę

ce i nogi lodowaciej

ą

 i dr

ę

twiej

ą

. 

"Na pewno umarłem"  - pomy

ś

lał. 

I zaraz przyszła mu inna my

ś

l: 

"Dlaczegó

Ŝ

 wi

ę

c chodz

ę

, skoro jestem nie

Ŝ

ywy? 

Powinienem le

Ŝ

e

ć

, jak ka

Ŝ

dy 

szanuj

ą

cy si

ę

 nieboszczyk". 

I tak uczynił. 
 
Po godzinie pewni podró

Ŝ

ni przechodzili tamt

ę

dy 

i zobaczywszy go le

Ŝą

cego przy drodze, zacz

ę

li 

dyskutowa

ć

, czy ten człowiek jest 

Ŝ

ywy, czy martwy. 

Nasruddin z całej duszy pragn

ą

ł krzykn

ąć

  

i powiedzie

ć

 im: "Głupi jeste

ś

cie. Nie widzicie, 

Ŝ

e jestem martwy? Nie widzicie, 

Ŝ

e moje ko

ń

czyny 

s

ą

 zimne i sztywne?" 

Lecz zdawał sobie spraw

ę

, 

Ŝ

e umarli 

nie powinni mówi

ć

. Powstrzymał wi

ę

c j

ę

zyk. 

 
Wreszcie podró

Ŝ

ni ustalili,  

Ŝ

e człowiek nie 

Ŝ

yje, 

i wzi

ę

li go na plecy, aby zanie

ść

 na cmentarz i pogrzeba

ć

. 

Nie uszli daleko, gdy zbli

Ŝ

yli si

ę

 do skrzy

Ŝ

owania. 

I nowy spór powstał mi

ę

dzy nimi: 

o to, która droga prowadzi na cmentarz. 
Nasruddin znosił to, ile potrafił, 
w ko

ń

cu jednak nie wytrzymał i rzekł: 

- Przepraszam, panowie, ale droga na cmentarz  
  to ta na lewo. 
  Wiem, 

Ŝ

e zakłada si

ę

, i

Ŝ

 umarli nie powinni mówi

ć

, 

  lecz wyłamałem si

ę

 z tej reguły tylko na moment 

  i zapewniam was, 

Ŝ

e ju

Ŝ

 wi

ę

cej nie powiem ani słowa. 

 
 
Gdy rzeczywisto

ść

 napotyka na sztywne wierzenie, 

tym gorzej dla rzeczywisto

ś

ci. 

 
 
 

KOŚCI DLA WYPRÓBOWANIA WIARY

 

 
 
Pewien chrze

ś

cija

ń

ski intelektualista, który uwa

Ŝ

ał, 

Ŝ

e Biblia jest literalnie prawdziwa a

Ŝ

 do najmniejszych 

szczegółów, spotkał raz koleg

ę

, który mu rzekł: 

- Według Biblii ziemia została stworzona  
  około pi

ęć

 tysi

ę

cy lat temu. 

  Znaleziono jednak ko

ś

ci 

ś

wiadcz

ą

ce, 

Ŝ

e 

Ŝ

ycie  

  na naszej planecie istnieje od setek tysi

ę

cy lat. 

 
Na odpowied

ź

 nie trzeba było długo czeka

ć

: 

- Kiedy Bóg stworzył ziemi

ę

 pi

ęć

 tysi

ę

cy lat temu, 

  celowo umie

ś

cił te ko

ś

ci w ziemi, 

  aby wypróbowa

ć

, czy bardziej b

ę

dziemy wierzy

ć

 

  twierdzeniom naukowców, czy Jego 

Ś

wi

ę

temu Słowu. 

 
 

Dodatkowy dowód na to, 

Ŝ

e sztywne wierzenia 

prowadz

ą

 do wypaczenia rzeczywisto

ś

ci. 

 
 
 

DLACZEGO UMIERAJĄ DOBRZY LUDZIE?

 

 
 
Duszpasterz pewnej wioski odwiedził dom  
starej parafianki i popijaj

ą

c kaw

ę

, odpowiadał  

na pytania, którymi babcia go zasypywała. 
- Dlaczego Pan tak cz

ę

sto zsyła na nas zarazy? - 

  pytała staruszka. 
 
- No có

Ŝ

 - odpowiedział proboszcz - 

  czasem ludzie s

ą

 tak 

ź

li, 

Ŝ

e trzeba ich zgładzi

ć

, 

  i dlatego nasz Pan dopuszcza zarazy. 
 
- Ale - zauwa

Ŝ

yła babcia - w takim razie, 

  dlaczego ginie tylu dobrych ludzi razem ze złymi? 
 
- Dobrych wzywa Bóg na 

ś

wiadków - wyja

ś

nił proboszcz. - 

  Pan pragnie, aby wszystkie dusze miały sprawiedliwy s

ą

d. 

 
 
Uparty wierz

ą

cy potrafi wytłumaczy

ć

 absolutnie wszystko. 

 
 
 

MISTRZ NIE WIE

 

 
 
Poszukuj

ą

cy zbli

Ŝ

ył si

ę

 z szacunkiem do ucznia i zapytał: 

- Jaki jest sens 

Ŝ

ycia ludzkiego? 

 
Ucze

ń

 przeszukał pisma swojego mistrza 

i pełen ufno

ś

ci odpowiedział jego słowami: 

- 

ś

ycie ludzkie jest jedynie przejawem  

  Bo

Ŝ

ej obfito

ś

ci. 

 
Kiedy poszukuj

ą

cy spotkał si

ę

 z mistrzem osobi

ś

cie, 

zadał mu to samo pytanie. 
Mistrz odpowiedział: 
- Nie wiem. 
 
 
Poszukuj

ą

cy mówi: "Nie wiem". 

Ś

wiadczy to o honorze. 

Mistrz mówi: "Nie wiem". Wymaga to posiadania umysłu  
mistycznego, zdolnego, by wiedzie

ć

 wszystko poprzez 

niewiedz

ę

. Ucze

ń

 mówi: "Nie wiem". 

Ś

wiadczy to 

o ignorancji, o wypaczeniu zapo

Ŝ

yczonego poznania. 

 
 

 

PATRZEĆ W OCZY

 

 
 
Komendant wojsk okupacyjnych powiedział do wójta 
pewnej wsi: 
- Jeste

ś

my pewni, 

Ŝ

e ukrywacie we wsi zdrajc

ę

. 

  Tak wi

ę

c je

ś

li go nam nie wydacie,  uprzykrzymy wam 

Ŝ

ycie, 

  panu i pa

ń

skim ludziom, na ile to tylko b

ę

dzie w naszej mocy. 

 
Rzeczywi

ś

cie, wioska ukrywała pewnego człowieka, 

który wydawał si

ę

 dobry i niewinny, wi

ę

c wszyscy go lubili. 

Ale có

Ŝ

  mógł zrobi

ć

 wójt teraz, kiedy został zagro

Ŝ

ony  

spokój całej wsi? 
Długie dni dyskusji rady gminnej nie przyniosły rozwi

ą

zania. 

W ko

ń

cu wójt przedstawił problem proboszczowi. 

Proboszcz z wójtem przesiedzieli cała noc szukaj

ą

c 

w Pi

ś

mie 

Ś

wi

ę

tym i wreszcie ukazało si

ę

 im rozwi

ą

zanie. 

W Pi

ś

mie był pewien tekst, który mówił: 

"Lepiej je

ś

li jeden człowiek umrze za lud, 

 ni

Ŝ

 miałby umrze

ć

 cały naród". 

 
W ten sposób wójt wydał niewinnego wojskom 
okupacyjnym prosz

ą

c go o przebaczenie. 

Człowiek powiedział, 

Ŝ

e nie ma nic do wybaczenia 

i 

Ŝ

e nie chce nara

Ŝ

a

ć

 wioski na niebezpiecze

ń

stwo. 

Torturowano go tak okrutnie, 

Ŝ

e jego krzyki mogli  

słysze

ć

 wszyscy mieszka

ń

cy wsi. 

W ko

ń

cu został stracony. 

 
Po dwudziestu latach do wsi przyszedł prorok, 
udał si

ę

 wprost do wójta i rzekł: 

- Co

ś

cie zrobili? Ten człowiek był przeznaczony 

  przez Boga by by

ć

 zbawicielem tego kraju, 

  a ty wydałe

ś

 go na tortury i 

ś

mier

ć

. 

 
- A co mogłem zrobi

ć

? - zawołał wójt. - 

  Razem z proboszczem szukali

ś

my w Pi

ś

mie 

  i post

ą

pili

ś

my tak, jak tam było powiedziane. 

 
To był wasz bł

ą

d - rzekł prorok. - 

Patrzyli

ś

cie w Pismo, a powinni

ś

cie byli 

 równie

Ŝ

 patrze

ć

 w oczy tamtego człowieka. 

 
 

PSZENICA Z GROBÓW EGIPSKICH

 

 
 
W grobie jednego ze staro

Ŝ

ytnych faraonów egipskich 

znaleziona gar

ść

 ziaren pszenicy. 

Miały pi

ęć

 tysi

ę

cy lat. Kto

ś

 zasiał ziarna i podlewał. 

I ku ogólnemu zdumieniu ziarna o

Ŝ

yły i wykiełkowały. 

Po pi

ę

ciu tysi

ą

cach lat. 

 
 
Kiedy kto

ś

 jest o

ś

wiecony, jego słowa s

ą

 jak nasiona, 

pełne 

Ŝ

ycia i energii. I mog

ą

 zachowa

ć

 form

ę

 nasion 

przez wieki, a

Ŝ

 zostan

ą

 zasiane w serce 

Ŝ

yzne i otwarte. 

 
Zwykłem był my

ś

le

ć

, 

Ŝ

e słowa pisane s

ą

 martwe i suche. 

Teraz wiem, 

Ŝ

e s

ą

 pełne energii i 

Ŝ

ycia. To moje serce 

było zimne i martwe, jak

Ŝ

e wi

ę

c mogło 

w nim co

ś

 wyrosn

ąć

? 

 
 
 

POPRAW PISMA

 

 
    
Pewien uczony człowiek poszedł do Buddy i rzekł: 
- Sprawy, o których nauczałe

ś

, panie,  

  nie znajduj

ą

 si

ę

 w 

Ś

wi

ę

tych Pismach. 

 
- W takim razie, ty je tam umie

ść

 - odparł Budda. 

 
Po chwili zakłopotania człowiek mówił dalej: 
- Czy pozwolisz zauwa

Ŝ

y

ć

 panie, 

Ŝ

e pewne sprawy, 

  których obecnie nauczasz s

ą

 wr

ę

cz sprzeczne 

  ze 

Ś

wi

ę

tymi Pismami? 

 
- W takim razie popraw Pisma - odpowiedział Budda. 
 
 
W ONZ przedło

Ŝ

ono propozycj

ę

 poprawienia wszystkich 

pism religii 

ś

wiata. Wszystko, co mogłoby w nich prowadzi

ć

 

do nietolerancji, okrucie

ń

stwa czy fanatyzmu, miałoby by

ć

 

wykre

ś

lone. Cokolwiek byłoby przeciwne godno

ś

ci 

lub dobrobytowi człowieka, miałoby zosta

ć

 opuszczone. 

 
Kiedy odkryto, 

Ŝ

e autorem propozycji był sam Jezus  

Chrystus, dziennikarze oblegali jego rezydencj

ę

 szukaj

ą

c 

pełniejszego wyja

ś

nienia. Okazało si

ę

 ono bardzo proste 

i krótkie: "Pisma, podobnie jak szabat, s

ą

 dla człowieka 

- stwierdził Jezus - a nie człowiek dla Pism". 
 
 
 

śONA NIEWIDOMEGO

 

 
 
 
Uczenie człowieka niedojrzałego mo

Ŝ

e okaza

ć

 si

ę

 ogromnie szkodliwe: 

 
 
Był raz człowiek, który miał bardzo brzydk

ą

 córk

ę

, 

wi

ę

c wydał j

ą

 za m

ąŜ

 za 

ś

lepca, 

bo nikt inny by jej nie chciał/ 
 
Kiedy pewien lekarz zaofiarował si

ę

 

przywróci

ć

 wzrok 

ś

lepemu mał

Ŝ

onkowi, 

ojciec dziewczyny sprzeciwił si

ę

 z całej mocy, 

gdy

Ŝ

 obawiał si

ę

, 

Ŝ

e człowiek ten 

porzuciłby jego córk

ę

. 

 
 
Na temat tej opowie

ś

ci Sa'di stwierdza:  

"M

ęŜ

owi brzydkiej kobiety lepiej jest zosta

ć

 

ś

lepym". 

 
A zal

ę

knionym ludziom nie wiedzie

ć

. 

 
 
 

PROFESJONALIŚCI

 

 
 
 
Moje 

Ŝ

ycie religijne pozostaje całkowicie w r

ę

kach 

profesjonalistów. Je

ś

li chc

ę

 nauczy

ć

 si

ę

 modli

ć

, 

id

ę

 do kierownika duchowego; je

ś

li pragn

ę

 odkry

ć

 wol

ę

 

Bo

Ŝą

 w odniesieniu do mnie, udaj

ę

 si

ę

 na rekolekcje prowadzone 

przez specjalist

ę

; by zrozumie

ć

 Bibli

ę

, udaj

ę

 si

ę

 do moralisty; 

a 

Ŝ

eby zostały mi przebaczone grzechy, id

ę

 do kapłana. 

 
 
Król jednej z wysp południowego Pacyfiku wydał 
bankiet na cze

ść

 znanego go

ś

cia z Zachodu. 

 
Kiedy nadeszła pora wygłoszenia pochwalnej mowy 
na cze

ść

 go

ś

cia, jego Królewska Mo

ść

 dalej siedział  

na ziemi, podczas gdy zawodowy mówca,  
specjalnie w tym celu wybrany, rozpływał si

ę

 w pochwałach. 

 
Po kunsztownym panegiryku go

ść

 podniósł si

ę

,  

aby powiedzie

ć

 kilka słów podzi

ę

kowania królowi. 

Jego Królewska Mo

ść

 powstrzymał go delikatnie: 

- Prosz

ę

 nie wstawa

ć

 powiedział - wyznaczyłem pewnego 

  mówc

ę

, aby mówił za pana. 

  Na naszej wyspie uwa

Ŝ

amy, 

Ŝ

e publiczne przemawianie 

  nie powinno pozostawa

ć

 w r

ę

kach amatorów. 

 
 
Pytam si

ę

: Czy Bóg nie wolałby, abym był bardziej "amatorem" 

w moich kontaktach z Nim? 
 
 
 

SPECJALIŚCI

 

 
 

 
Sufi powiedział: 
 
 
Uznawszy pewnego człowieka za zmarłego, 
przyjaciele ponie

ś

li go, aby go pogrzeba

ć

. 

Kiedy trumna miała ju

Ŝ

 zosta

ć

 zło

Ŝ

ona do grobu, 

człowiek o

Ŝ

ył nie wiadomo jak,  

i zacz

ą

ł wali

ć

 w pokryw

ę

 trumny. 

 
Otwarto trumn

ę

 i człowiek si

ę

 podniósł. 

- Co robicie? - zapytał zebranych. - 
  Jestem 

Ŝ

ywy. Nie umarłem. 

 
Jego słowa przyj

ę

to z milcz

ą

cym niedowierzaniem. 

Wreszcie jeden z 

Ŝ

ałobników powiedział: 

- Przyjacielu, tak lekarze, jak i kapłani, po

ś

wiadczyli, 

  

Ŝ

e umarłe

ś

. A wi

ę

c umarłe

ś

. 

 
Po czym na nowo zamkni

ę

to wieko trumny 

i pogrzebano go nale

Ŝ

ycie. 

 
 

ZUPA Z ZUPY Z KACZORA

 

 
 
Raz pewien krewny odwiedził Nasruddina 
przynosz

ą

c mu w prezencie kaczora. 

Nasruddin przyrz

ą

dził ptaka i pocz

ę

stował nim go

ś

cia. 

 
Wkrótce zacz

ę

li przybywa

ć

 go

ść

 za go

ś

ciem; 

wszyscy podkre

ś

lali, 

Ŝ

e s

ą

 przyjaciółmi przyjaciela, 

"człowieka, który Ci przyniósł kaczora". 
Oczywi

ś

cie wszyscy si

ę

 spodziewali 

otrzyma

ć

 go

ś

cin

ę

 i jedzenie z kaczora. 

Wreszcie mułła nie mógł tego znie

ść

 

i gdy pewnego dnia przybył do jego domu 
kolejny nieznajomy, mówi

ą

c: 

- Jestem przyjacielem przyjaciela twego krewnego, 
  który podarował Ci kaczora - 
  i jak wszyscy inny usiadł za stołem, 
  czekaj

ą

c by mu dano je

ść

, 

  Nasruddin postawił przed nim misk

ę

 cieplej wody. 

 
- Co to jest? - zapytał go

ść

. 

- To - powiedział mułł

ą

 - jest zupa z zupy kaczora, 

  którego podarował mi mój przyjaciel. 
 
 
Czasem mo

Ŝ

na usłysze

ć

 o ludziach, którzy zostali 

uczniami uczniów człowieka, który miał do

ś

wiadczenie Boga. 

 
Jak mo

Ŝ

na przesła

ć

 pocałunek przez go

ń

ca? 

 
 

 

POTWÓR Z RZEKI

 

 
 
Kapłan pewnej wsi nie mógł spokojnie si

ę

 modli

ć

 

z powodu dzieci, które bawiły si

ę

 pod jego oknem. 

By si

ę

 do nich uwolni

ć

 krzykn

ą

ł: 

- Jest taki straszny potwór na dole przy rzece. 
  Pobiegnijcie tam, a b

ę

dziecie mogły zobaczy

ć

, 

  jak mu bucha ogie

ń

 z nozdrzy! 

 
Wkrótce ju

Ŝ

 wszyscy mieszka

ń

cy wsi usłyszeli 

o straszliwej zjawie i biegli ku rzece. 
Kiedy kapłan to zobaczył doł

ą

czył do tłumu. 

Kieruj

ą

c si

ę

, zdyszany ku rzece, mówił do siebie: 

"Co prawda, to ja wymy

ś

liłem t

ę

 histori

ę

. 

 Ale nigdy nic nie wiadomo..." 
 
 
Znacznie łatwiej jest wierzy

ć

 w bogów, których sami stworzyli

ś

my, 

je

ś

li jeste

ś

my zdolni przekona

ć

 innych o ich istnieniu. 

 
 
 

ZATRUTA STRZAŁA

 

 
 
Przy jakiej

ś

 okazji zbli

Ŝ

ył si

ę

 mnich do Buddy i zapytał, 

czy dusze sprawiedliwych 

Ŝ

yj

ą

 po 

ś

mierci? 

 
Budda nie odpowiedział, jak to miał w zwyczaju. 
 
Mnich nalegał. 
Codziennie wracał z tym samym pytaniem 
i dzie

ń

 w dzie

ń

 otrzymywał milczenie za cał

ą

 odpowied

ź

. 

Nie mógł znie

ść

 dłu

Ŝ

ej tego i zagroził, 

Ŝ

e opu

ś

ci klasztor, 

je

ś

li nie otrzyma odpowiedzi na pytanie  

o zasadniczej dla

ń

 wadze; 

bo po co miałby po

ś

wi

ę

ca

ć

 wszystko i 

Ŝ

y

ć

 w klasztorze, 

je

ś

li dusze sprawiedliwych nie miały istnie

ć

 po 

ś

mierci? 

 
Wtedy Budda, powodowany współczuciem,  
złamał milczenie i powiedział: 
- Jeste

ś

 jak człowiek zraniony zatrut

ą

 strzał

ą

  

  i bardzo bliski agonii. 
  Krewni po

ś

piesznie sprowadzili lekarza,  

  ale ranny nie chciał, by mu wyj

ę

to strzał

ę

 

  lub by mu dano jakiekolwiek lekarstwo, 
  póki mu nie odpowiedz

ą

 na trzy wa

Ŝ

ne pytania: 

    Po pierwsze, ten, który go postrzelił był biały, 
    czy czarny? 
    Po drugie, był człowiekiem wysokim, czy niskim? 
    Po trzecie, był braminem, czy pariasem? 

  Je

ś

li mi nie odpowiedz

ą

 na te trzy pytania, 

  nie chce 

Ŝ

adnego leczenia! 

 
Mnich został w klasztorze. 
 
 
O wiele przyjemniej jest rozmawia

ć

 o drodze, ni

Ŝ

 j

ą

 przeby

ć

; 

dyskutowa

ć

 o wła

ś

ciwo

ś

ciach jakiego

ś

 lekarstwa, ni

Ŝ

 je za

Ŝ

ywa

ć

. 

 
 
 

DZIECKO PRZESTAJE PŁAKAĆ

 

 
 
 
Pewien człowiek twierdził, 

Ŝ

e praktycznie jest ateist

ą

. 

Tak naprawd

ę

, je

ś

li ma by

ć

 szczery, to musi powiedzie

ć

, 

Ŝ

e istnienie Boga rodzi tyle problemów, ile rozwi

ą

zuje; 

Ŝ

ycie po

ś

miertne jest pobo

Ŝ

nym 

Ŝ

yczeniem. Pismo i tradycja 

spowodowały tyle samo zła ile dobra. Wszystko to zostało 
wymy

ś

lone przez człowieka dla złagodzenia samotno

ś

ci 

i beznadziei, które obserwował w ludzkim 

Ŝ

yciu. 

 
Najlepiej było zostawi

ć

 go w spokoju. Nie mówi

ć

 mu nic. 

By

ć

 mo

Ŝ

e przechodzi kryzys wzrostu i jak

ąś

 przemian

ę

. 

 
 
Pewnego razu ucze

ń

 zapytał mistrza: 

- Co to jest  Budda? -  
Mistrz mu odpowiedział: 
- Umysł jest Budd

ą

. 

 
Wrócił kiedy indziej z tym samym pytaniem 
i odpowied

ź

 brzmiała: 

- Nie ma umysłu, nie ma Buddy. 
 
Ucze

ń

 zaprotestował: 

- Przecie

Ŝ

 powiedziałe

ś

 mi kiedy

ś

: 

  "Umysł jest Budd

ą

..." - 

 
Mistrz odparł: 
- Powiedziałem to, 

Ŝ

eby dziecko przestało płaka

ć

. 

  Kiedy za

ś

 dziecko przestało płaka

ć

, mówi

ę

: 

  Nie ma umysłu. Nie ma Buddy. 
 
 
By

ć

 mo

Ŝ

e dziecko przestało płaka

ć

 i było gotowe 

na przyj

ę

cie prawdy. Tak wi

ę

c lepiej było zostawi

ć

 je samo. 

 
Kiedy zacz

ą

ł głosi

ć

 swój nowo odkryty ateizm innym,  

nie przygotowanym na to, trzeba było go powstrzyma

ć

: 

"Była epoka, epoka przed-naukowa, kiedy ludzie czcili sło

ń

ce. 

 Potem nast

ą

piła epoka naukowa i ludzie u

ś

wiadomili sobie, 

 

Ŝ

e sło

ń

ce nie było bogiem, nawet nie było osob

ą

. 

 Wreszcie przyszła epoka mistyczna i Franciszek z Asy

Ŝ

u 

 nazwał sło

ń

ce >>bratem<< i rozmawiał z nim. 

 
 Miałe

ś

 wiar

ę

 przestraszonego chłopczyka. Teraz, 

 gdy przemieniłe

ś

 si

ę

 w 

ś

miałego człowieka, straciłe

ś

 j

ą

. 

 Oby

ś

 pewnego dnia stał si

ę

 mistykiem i odnalazł sw

ą

 wiar

ę

". 

  
                                     * 
 
Wiary nie traci si

ę

 z powodu odwa

Ŝ

nego szukania prawdy. 

Jedynie wierzenia wyra

Ŝ

aj

ą

ce wiar

ę

 zaciemniaj

ą

 si

ę

 na jaki

ś

 

czas, ale we wła

ś

ciwym momencie oczyszczaj

ą

 si

ę

. 

 
 
 

JAJKO

 

 
 
Nasruddin zarabiał na 

Ŝ

ycie sprzedaj

ą

c jajka. 

Do jego sklepu weszła pewna osoba i rzekła mu: 
- Zgadnij, co trzymam w r

ę

ce? 

 
- Naprowad

ź

 mnie jako

ś

 - powiedział Nasruddin. 

 
- Dam ci kilka wskazówek: 
  ma kształt jajka i rozmiar jajka. 
  Wygl

ą

da jak jajko, smakuje jak jajko i pachnie jak jajko. 

  W 

ś

rodku jest białe i 

Ŝ

ółte. Przed ugotowaniem jest płynne, 

  po ugotowaniu twarde. Co wi

ę

cej, zniosła je kura... 

 
- Ju

Ŝ

 wiem - powiedział Nasruddin - to jaki

ś

 rodzaj ciastek. 

 
 
Specjalista ma dar niedostrzegania oczywisto

ś

ci! 

Najwy

Ŝ

szy kapłan ma dar nie rozpoznania Mesjasza! 

 
 
 

WOŁAĆ, BY OCALEĆ I TO BEZ USZCZERBKU

 

 
 
Kiedy

ś

 przybył prorok do pewnego miasta z zamiarem 

nawrócenia jego mieszka

ń

ców. 

Pocz

ą

tkowo ludzie słuchali jego kaza

ń

,  

ale po trosze zacz

ę

li si

ę

 oddala

ć

,  

tak, 

Ŝ

e w ko

ń

cu nie było nikogo, 

kto słuchałby słów proroka. 
 
Pewnego dnia jaki

ś

 przybysz powiedział do proroka: 

- Dlaczego ci

ą

gle przemawiasz? Nie widzisz,  

  twe posłannictwo jest niemo

Ŝ

liwe? 

 
Prorok odpowiedział: 
- Na pocz

ą

tku miałem nadziej

ę

, 

  

Ŝ

e mo

Ŝ

na ich zmieni

ć

. Ale teraz,  

  je

ś

li nawołuj

ę

 nadal, to tylko po to, 

  by oni mnie nie zmienili. 
 
 

 

 

SPRZEDAś WODY Z RZEKI

 

Tego dnia mowa mistrza ograniczyła si

ę

 

do jednego enigmatycznego zdania. 
 
U

ś

miechaj

ą

c si

ę

 tylko ironicznie i rzekł: 

- Całe moje działanie tutaj, to siedzenie 
  na brzegu i sprzedawanie wody z rzeki. 
 
I zako

ń

czył swoj

ą

 mow

ę

. 

 
 
Sprzedawca ulokował si

ę

 na brzegu rzeki i tysi

ą

ce ludzi 

przychodziło do niego, by kupi

ć

 wod

ę

. Powodzenie jego 

polegało na tym, 

Ŝ

e ci ludzie nie widzieli rzeki.  

Kiedy wreszcie j

ą

 zobaczyli wycofał si

ę

. 

 
Kaznodzieja cieszył si

ę

 ogromnym powodzeniem. 

Przychodziły do niego tłumy uczy

ć

 si

ę

 m

ą

dro

ś

ci. 

Kiedy uzyskali m

ą

dro

ść

, przestali przychodzi

ć

 na jego kazania. 

A kaznodzieja u

ś

miechał si

ę

 zadowolony. Osi

ą

gn

ą

ł swój cel, 

którym było usuni

ę

cie si

ę

 tak pr

ę

dko, jak tylko mo

Ŝ

na, 

gdy

Ŝ

 w gł

ę

bi duszy wiedział, 

Ŝ

e dawał ludziom jedynie to, 

co ju

Ŝ

 posiadali - aby tylko zechcieli otworzy

ć

 oczy i przejrze

ć

. 

"Je

ś

li ja nie odejd

ę

 - powiedział Jezus swoim uczniom - 

 nie przyjdzie do was Duch 

Ś

wi

ę

ty". 

 
                               * * *  
 
Gdyby

ś

 przestał sprzedawa

ć

 wod

ę

 z takim zaanga

Ŝ

owaniem, 

ludzie mieliby wi

ę

cej mo

Ŝ

liwo

ś

ci zobaczenia rzeki. 

 
 
 

MEDALIK

 

Człowiek jest sam, zagubiony w tym ogromnym wszech

ś

wiecie. 

I jest pełen l

ę

ków. 

 
Dobra religia czyni go odwa

Ŝ

nym. Kiepska religia pot

ę

guje jego l

ę

ki. 

 
 
Pewna matka nie mogła sobie poradzi

ć

 z synkiem, 

który zawsze wracał do domu po zmroku. 

Dlatego przestraszyła go: powiedziała mu, 

Ŝ

e na 

ś

cie

Ŝ

ce do domu pojawiły si

ę

 jakie

ś

 duchy 

wychodz

ą

ce zaraz po zachodzie sło

ń

ca. 

Odt

ą

d nie musiała mu przypomina

ć

,  

by wracał do domu w por

ę

. 

 
Kiedy jednak chłopiec urósł, 
tak bał si

ę

 ciemno

ś

ci i duchów,  

Ŝ

e nie było sposobu, by wyszedł z domu wieczorem. 

Wtedy matka dała mu medalik i przekonała go,  

Ŝ

e gdy b

ę

dzie go nosił, duchy nie b

ę

d

ą

 mu mogły 

zrobi

ć

 nic złego. 

 
Teraz ju

Ŝ

 chłopiec wchodzi odwa

Ŝ

nie w ciemno

ś

ci, 

mocno 

ś

ciskaj

ą

c swój medalik. 

 
 
Kiepska religia daj

ę

 wiar

ę

 w medalik. Dobra religia  

pozwala wiedzie

ć

, 

Ŝ

e takich duchów nie ma. 

 

NASRUDDIN W CHINACH

 

 
 
 
Nie jest zbyt chwalebne dla przewodnika duchowego, 
je

ś

li jego uczniowie wiecznie siedz

ą

 u jego stóp. 

 
 
Mułła Nasruddin udał si

ę

 do Chin, 

gdzie zebrał grup

ę

 uczniów, których przygotował 

na przyj

ę

cie o

ś

wiecenia. 

Ale gdy tylko uczniowie zostali o

ś

wieceni, 

przestali przychodzi

ć

 na jego wykłady. 

 
 

KTO PEWNEGO GURU

 

 
 
Co wieczór, gry guru zasiadał do odprawiania 
nabo

Ŝ

e

ń

stwa, łaził tamt

ę

dy kot nale

Ŝą

cy do a

ś

ramu, 

rozpraszaj

ą

c wiernych. 

Dlatego guru polecił, by kota zwi

ą

zywa

ć

 

podczas nabo

Ŝ

e

ń

stwa. 

 
Długo po 

ś

mierci guru nadal zwi

ą

zywano kota 

w czasie wieczornego nabo

Ŝ

e

ń

stwa, a gdy kot 

w ko

ń

cu umarł, sprowadzono do a

ś

ramu innego kota, 

aby móc go zwi

ą

zywa

ć

 w czasie wieczornego nabo

Ŝ

e

ń

stwa. 

 
Wieki pó

ź

niej uczniowie guru pisali wielce uczone 

traktaty o istotnej roli kota w nale

Ŝ

ytym 

odprawianiu nabo

Ŝ

e

ń

stwa. 

 

 

SZATY LITURGICZNE

 

 
 
Pa

ź

dziernik 1917: wybucha rewolucja rosyjska. 

Historia ludzko

ś

ci nabrała nowego wymiaru. 

 
Historia mówi, 

Ŝ

e w tym samym miesi

ą

cu 

odbyło si

ę

 zabranie rosyjskiego Ko

ś

cioła 

prawosławnego i 

Ŝ

e miała miejsce burzliwa dyskusja  

nad kolorem kap u

Ŝ

ywanych w czasie liturgii. 

Niektórzy usilnie nalegali, by były białe, 
podczas gdy inni z t

ą

 sam

ą

 usilno

ś

ci

ą

 chcieli 

by były purpurowe. 
 
Neron grał na lirze, gdy płon

ą

ł Rzym. 

 
 
Zmaganie si

ę

 z rewolucj

ą

 sprawia niesko

ń

czenie wi

ę

cej 

kłopotu, ni

Ŝ

 organizowanie liturgii. Wol

ę

 odmawia

ć

 modlitwy, 

ni

Ŝ

 miesza

ć

 si

ę

 w wa

ś

nie s

ą

siadów. 

 
 

 

MLECZE

 

 
 
Pewien człowiek, niezmiernie dumny  
z trawnika w swoim ogrodzie, zauwa

Ŝ

ył nagle, 

Ŝ

e na tym trawniku wyrosło mnóstwo mleczy. 

I cho

ć

 próbował wszelkich sposobów,  

Ŝ

eby si

ę

 ich pozby

ć

, nie potrafił zapobiec temu, 

by stały si

ę

 prawdziw

ą

 plag

ą

. 

 
Wreszcie napisał do ministra rolnictwa 
donosz

ą

c o wszelkich usiłowaniach, 

jakie był podejmował, i zako

ń

czył list pytaj

ą

c: 

"Co mog

ę

 zrobi

ć

?" 

 
Wkrótce nadeszła odpowied

ź

: 

"Radzimy Panu nauczy

ć

 si

ę

 ja kocha

ć

". 

 
 
Ja równie

Ŝ

 miałem trawnik, z którego byłem bardzo dumny, 

i równie

Ŝ

 mnie dotkn

ę

ła plaga mleczy, które próbowałem 

zwalczy

ć

 wszystkimi mo

Ŝ

liwymi sposobami. Tak wi

ę

c nauczy

ć

 si

ę

 

je kocha

ć

 nie było wcale łatwo. 

 
Zacz

ą

łem mówi

ć

 do nich codziennie. Serdecznie i przyja

ź

nie. 

One jednak odpowiadały mi gorzkim milczeniem.  
Jeszcze ubolewały nad walk

ą

 jak

ą

 im wytoczyłem. 

Prawdopodobnie miały te

Ŝ

 jakie

ś

 w

ą

tpliwo

ś

ci co do moich motywów. 

 
Nie musiałem jednak czeka

ć

 długo, by zacz

ę

ły si

ę

 u

ś

miecha

ć

 

i uzyskały spokój. Wr

ę

cz zacz

ę

ły odpowiada

ć

 na to co im mówiłem. 

Szybko zostali

ś

my przyjaciółmi. 

 
Oczywi

ś

cie, 

Ŝ

e mój trawnik uległ zniszczeniu,  

ale za to jak uroczy stał si

ę

 mój ogród!... 

 
                         * 
 
Stopniowo tracił wzrok, mimo 

Ŝ

e starał si

ę

 tego unikn

ąć

 

wszelkimi sposobami. Kiedy lekarstwa ju

Ŝ

 przestały działa

ć

, 

dalej bronił si

ę

 gwałtownie. Musiałem nabra

ć

 odwagi, 

aby mu powiedzie

ć

: 

- Radz

ę

 ci, by

ś

 nauczył si

ę

 kocha

ć

 swoj

ą

 

ś

lepot

ę

. 

 
To była prawdziwa walka. Pocz

ą

tkowo nie chciał nawi

ą

za

ć

  

ze swoj

ą

 

ś

lepot

ą

 kontaktu, powiedzie

ć

 do niej jednego słowa. 

Kiedy wreszcie osi

ą

gn

ą

ł tyle, 

Ŝ

e mógł z ni

ą

 rozmawia

ć

, 

jego słowa były pełny zło

ś

ci i goryczy. Ale nie przestawał  

mówi

ć

 i z czasem słowa przybierały ton rezygnacji,  

potem tolerancji i wreszcie akceptacji - a

Ŝ

 pewnego dnia, 

ku jego zdumieniu, stały si

ę

 słowami sympatii i ... miło

ś

ci.  

Nadszedł dzie

ń

, w którym był zdolny obj

ąć

 ramieniem swoj

ą

  

ś

lepot

ę

 i powiedzie

ć

 jej: "Kocham ci

ę

". I tego dnia zobaczyłem, 

Ŝ

e znowu si

ę

 u

ś

miechn

ą

ł. A jaki słodki był ten u

ś

miech! 

 
Naturalnie, stracił wzrok na zawsze. Ale jak pi

ę

kna stała si

ę

 jego  

twarz! Du

Ŝ

o pi

ę

kniejsza ni

Ŝ

 była, nim przyszła 

Ŝ

y

ć

 z nim 

Ś

lepota. 

 
 
 

 

NIE ZMIENIAJ SIĘ

 

 
 
Przez całe lata byłem neurotykiem. 
Typem zgorzkniałym, przygn

ę

bionym i egoist

ą

. 

Wszyscy ci

ą

gle mi mówili, 

Ŝ

ebym si

ę

 zmienił. 

I nie przestawali przypomina

ć

 mi, 

jak bardzo byłem neurotykiem. 
 
A ja si

ę

 obra

Ŝ

ałem, cho

ć

 zgadzałem si

ę

 z nimi. 

I chciałem si

ę

 zmieni

ć

, ale nie potrafiłem, 

mimo wielu wysiłków. 
 
Najgorsze było to, 

Ŝ

e mój przyjaciel 

nie przestawał wypomina

ć

 mi neurotycznego stanu, 

w którym trwałem.  
I równie

Ŝ

 podkre

ś

lał konieczno

ść

 zmiany. 

 
Tak

Ŝ

e z nim si

ę

 zgadzałem i nie mogłem si

ę

  

na niego obra

Ŝ

a

ć

. Ale skutek był taki, 

Ŝ

e czułem si

ę

 jakby bezsilny i jakby skr

ę

powany. 

 
A

Ŝ

 pewnego dnia przyjaciel powiedział mi: 

- Nie zmieniaj si

ę

. 

  B

ą

d

ź

 jaki jeste

ś

. Tak naprawd

ę

 to nie wa

Ŝ

ne, 

  czy si

ę

 zmienisz, czy nie. 

  Kocham ci

ę

 jakim jeste

ś

 i nie mog

ę

  

  przesta

ć

 ci

ę

 kocha

ć

. 

 
Te słowa zabrzmiały w moich uszach jak muzyka: 
"Nie zmieniaj si

ę

. Nie zmieniaj si

ę

. Nie zmieniaj si

ę

... 

 Kocham ci

ę

... " 

 
Wtedy si

ę

 uspokoiłem. I poczułem, 

Ŝ

e 

Ŝ

yj

ę

. 

I, co za cud, zmieniłem si

ę

! 

 
 
Teraz wiem, 

Ŝ

e w rzeczywisto

ś

ci nie mogłem si

ę

 zmieni

ć

 

a

Ŝ

 do spotkania kogo

ś

, kto by mnie kochał, bez wzgl

ę

du 

na to, czy si

ę

 zmieni

ę

, czy nie. 

 
Czy ty tak mnie kochasz, Bo

Ŝ

e? 

 
 

MÓJ PRZYJACIEL

 

 
 
Malik, syn Dinara, wielce si

ę

 zmartwił z powodu swobodnych 

obyczajów swawolnego młodzie

ń

ca, który mieszkał 

w s

ą

siednim domu. Jednak przez długi czas nie odzywał si

ę

 

w nadziei, 

Ŝ

e kto

ś

 wreszcie b

ę

dzie interweniował. 

Ale kiedy zachowanie młodzie

ń

ca stało si

ę

 absolutnie 

niezno

ś

ne, Malik udał si

ę

 do niego i poprosił, 

by zmienił swój sposób bycia. 
 
Z całym spokojem młodzieniec poinformował Malika, 

Ŝ

e jest protegowanym sułtana i dlatego nikt nie mo

Ŝ

e 

mu zabroni

ć

 

Ŝ

y

ć

 jak mu si

ę

 podoba. 

Malik rzekł: 
- Osobi

ś

cie poskar

Ŝę

 si

ę

. - 

Młody człowiek odpowiedział: 
- Na nic si

ę

 to nie zda, gdy

Ŝ

 sułtan nigdy nie zmieni 

  zdanie o mnie. 
- W takim razie powiem o Tobie stwórcy - 
odparł Malik. 
- Najwy

Ŝ

szy stwórca - rzekł młodzieniec - jest zbyt 

  miłosierny, aby mi co

ś

 wyrzuca

ć

. 

 
Malik poczuł si

ę

 bezradny i zostawił młodzie

ń

ca 

samemu sobie. Ale niedługo reputacja młodzie

ń

ca 

stała si

ę

 tak zła, 

Ŝ

e spotkała si

ę

 z ogólnym oburzeniem. 

Malik postanowił wtedy spróbowa

ć

 go upomnie

ć

. 

Jednak kiedy kierował si

ę

 ku domowi młodzie

ń

ca, 

usłyszał głos, który mówił: 

"Zostaw w spokoju mojego przyjaciela. 
Jest pod moj

ą

 opiek

ą

". 

Malik zmieszał si

ę

 ogromnie i gdy stan

ą

ł przed młodzie

ń

cem, 

nie wiedział co powiedzie

ć

. 

 
Młody człowiek zapytał: 
- Po co

ś

 przyszedł? - 

Malik odpowiedział: 
- Szedłem ci

ę

 upomnie

ć

, ale gdy skierowałem si

ę

 tutaj, 

  jaki

ś

 głos powiedział mi, bym ci

ę

 zostawił w spokoju, 

  bo jeste

ś

 pod jego opiek

ą

. 

 
Twarz młodzie

ń

ca zmieniła si

ę

. 

- Naprawd

ę

, nazwał mnie swoim przyjacielem? - zapytał. 

 
Ale Malik ju

Ŝ

 odszedł. 

Po latach Malik spotkał si

ę

 z nim w Mekce. 

Słowa Głosu wywarły na nim takie wra

Ŝ

enie, 

Ŝ

e zostawił co miał i stał si

ę

 w

ę

drownym 

Ŝ

ebrakiem. 

- Przyszedłem tutaj szuka

ć

 mojego Przyjaciela - 

powiedział do Malika i umarł. 
 
 
Bóg przyjacielem grzeszników? Podobne twierdzenie 
jest tyle ryzykowne, ile prawdziwe. Zastosowałem je do siebie, 
kiedy przy pewnej okazji powiedziałem: 
"Bóg jest zbyt miłosierny, aby mi co

ś

 wyrzuca

ć

". 

W tym momencie usłyszałem Dobr

ą

 Nowin

ę

 - po raz 

pierwszy w 

Ŝ

yciu. 

 
 
 

ARABSKI KATECHUMEN

 

 
 
 
Arabski mistrz Jalall ud-Din Rumbi lubił opowiada

ć

 

nast

ę

puj

ą

ca histori

ę

: 

 
 
Pewnego dnia prorok Mahomet przewodniczył 
modlitwie porannej w meczecie. W

ś

ród wielu ludzi 

modl

ą

cych si

ę

 z prorokiem znajdował si

ę

 te

Ŝ

  

pewien Arab, katechumen. 
 
Mahomet rozpocz

ą

ł czyta

ć

 Koran recytuj

ą

c werset, 

w którym faraon twierdzi: 
"Ja jestem twoim prawdziwym Bogiem". 
Słysz

ą

c to młody katechumen poczuł taki gniew, 

Ŝ

e przerwał milczenie i krzykn

ą

ł: 

- A to pyszałek, skurwysyn! 
 
Prorok nic nie powiedział, ale gdy sko

ń

czył si

ę

 modli

ć

, 

inni zacz

ę

li upomina

ć

 Araba: 

- Nie wstyd ci? Twoja modlitwa na pewno ubli

Ŝ

a Bogu, 

  bo nie dosy

ć

, 

Ŝ

e przerwałe

ś

 

ś

wi

ę

te milczenie modlitwy, 

  to jeszcze u

Ŝ

yłe

ś

 wulgarnych słów w obecno

ś

ci  

  proroka Boga. 
 
Biedny Arab zarumienił si

ę

 ze wstydu i zacz

ą

ł dr

Ŝ

e

ć

 

ze strachu, a

Ŝ

 tu Gabriel ukazał si

ę

 prorokowi i rzekł: 

- Bóg posyła ci pozdrowienia i pragnie, by

ś

 kazał tym  

  ludziom przesta

ć

 napastowa

ć

 tego prostego Araba; 

  w rzeczywisto

ś

ci jego szczere zakl

ę

cie poruszyło  

  serce Boga bardziej ni

Ŝ

 

ś

wi

ę

te modlitwy wielu innych. 

 
 
Gdy si

ę

 modlimy, Bóg patrzy na nasze serca, 

a nie na form

ę

 naszych słów. 

 
 
 

MY JESTEŚMY TRZEJ, TY JESTEŚ TRZEJ

 

 
 
Kiedy statek biskupa zatrzymał si

ę

 na jeden dzie

ń

 

na odległej wyspie, biskup postanowił  
sp

ę

dzi

ć

 ten dzie

ń

 jak najpo

Ŝ

yteczniej. 

Spaceruj

ą

c po pla

Ŝ

y, spotkał trzech rybaków 

naprawiaj

ą

cych sieci. 

Łaman

ą

 angielszczyzn

ą

 wyja

ś

nili mu, jak zostali 

nawróceni przed wiekami przez misjonarzy. 
- My by

ć

 chrze

ś

cijanie - powiedzieli mu 

wskazuj

ą

c na siebie z dum

ą

. 

 
 
Biskup był poruszony. Gdy zapytał czy umiej

ą

 

Modlitw

ę

 Pa

ń

sk

ą

, odpowiedzieli, 

Ŝ

e nigdy jej  

nie słyszeli. Biskup był gł

ę

boko przej

ę

ty: 

jak mogli nazywa

ć

 si

ę

 chrze

ś

cijanami,  

je

ś

li nie umieli czego

ś

 tak podstawowego 

jak "Ojcze nasz"? 
 
- W takim razie, co mówicie, gdy si

ę

 modlicie? 

 
-My podnie

ść

 czy do nieba. My mówi

ć

: 

 "My jeste

ś

my trzej, Ty jeste

ś

 trzej, zmiłuj si

ę

 nad nami". 

Biskup a

Ŝ

 si

ę

 przel

ą

kł tak prymitywnego,  

wr

ę

cz heretyckiego charakteru ich modlitwy. 

Cał

ą

 reszt

ę

 dnia po

ś

wi

ę

cił wi

ę

c, by nauczy

ć

 ich "Ojcze nasz". 

Rybakom trudno było zapami

ę

ta

ć

 modlitw

ę

, 

ale zebrali wszystkie siły i nast

ę

pnego dnia przed odjazdem 

Biskup miał satysfakcj

ę

 usłysze

ć

 z ich ust "Ojcze nasz" 

bez jednego bł

ę

du. 

 
Po wielu miesi

ą

cach statek biskupa znalazł si

ę

 znowu  

przy tamtych wyspach i kiedy biskup chodził po pokładzie 
odmawiaj

ą

c swoje wieczorne modlitwy, przypomniał sobie  

z zadowoleniem, 

Ŝ

e na jednej z tych dalekich wysp 

jest trzech ludzi, którzy dzi

ę

ki jego cierpliwym wysiłkom, 

mog

ą

 teraz modli

ć

 si

ę

 jak nale

Ŝ

y. 

Kiedy o tym my

ś

lał nagle podniósł oczy i zauwa

Ŝ

ył jaki

ś

 

ś

wietlny punkt na wschodzie. 

Ś

wiatło zbli

Ŝ

ało si

ę

 do statku i ku swemu zdumieniu zobaczył 

trzy sylwetki id

ą

ce po wodzie w jego kierunku. 

Kapitan zatrzymał statek i wszyscy marynarze zebrali si

ę

 

przy burcie, by obserwowa

ć

 to zdumiewaj

ą

ce zjawisko. 

 
Kiedy trzy sylwetki znajdowały si

ę

 ju

Ŝ

 na odległo

ść

 głosu, 

biskup rozpoznał w nich swoich trzech przyjaciół - rybaków. 
- Biskupie - powiedzieli - my smutni. 
  My zapomnie

ć

 pi

ę

kna modlitwa. My mówi

ć

: 

  "Ojcze nasz, który

ś

 jest w niebie, 

ś

wi

ęć

 si

ę

 imi

ę

 Twoje, 

   przyjd

ź

 Królestwo Twoje..." 

  Potem zapomnie

ć

. 

  Prosimy powiedzie

ć

 jeszcze raz cała modlitwa. 

 
Biskup poczuł si

ę

 zawstydzony. 

 
- Wró

ć

cie do waszych domów, moi drodzy ludzie - 

  powiedział - a kiedy si

ę

 modlicie, mówcie: 

  "My jeste

ś

my trzej, Ty jeste

ś

 trzej, zmiłuj si

ę

 nad nami". 

 
 
Cz

ę

sto widziałem staruszki odmawiaj

ą

ce nie ko

ń

cz

ą

ce si

ę

  

ró

Ŝ

a

ń

ce w ko

ś

ciele. Jak mo

Ŝ

e uczci

ć

 Boga ta nieskładna  

gadanina? Ale zawsze, gdy popatrzyłem w ich oczy  
i w ich oblicza zwrócone ku niebu, widziałem w gł

ę

bi duszy, 

Ŝ

e s

ą

 bli

Ŝ

ej Boga ni

Ŝ

 wielu uczonych m

ęŜ

ów. 

 
 
 

MODLITWA MOśE BYĆ NIEBEZPIECZNA

 

 
 
 
Oto jedna z ulubionych opowie

ś

ci sufi, Sa'di di Shiraza: 

 
 
Pewien mój przyjaciel bardzo si

ę

 cieszył, 

Ŝ

e jego 

Ŝ

ona jest w ci

ąŜ

y. Bardzo pragn

ą

ł mie

ć

 syna 

i prosił Boga o to bezustannie, czyni

ą

c mu szereg obietnic. 

 
I jego 

Ŝ

ona urodziła chłopczyka, z czego mój przyjaciel 

niezmiernie si

ę

 ucieszył i zaprosił na uczt

ę

 cał

ą

 wie

ś

. 

 
Po wielu latach wracaj

ą

c z Mekki wst

ą

piłem do wsi 

mojego przyjaciela i dowiedziałem si

ę

, 

Ŝ

e jest w wi

ę

zieniu. 

 
- Dlaczego? Co takiego zrobił? - pytałem. 
 
S

ą

siedzi powiedzieli: 

- Jego syn upił si

ę

, zabił pewnego człowieka i uciekł. 

  Dlatego aresztowano ojca i zamkni

ę

to w wi

ę

zieniu.