Sens i cel ludzkiego życia

Alfred Michalak

Spis Treści

Słowo wstępu – Instrukcja obsługi – 2 str.

Pojęcie duchowości – 6 str.

Stworzenie wszechświata – 7 str.

Kto to jest Bóg? – 10 str.

Natura człowieka – 15 str.

Religia – 25 str.

Kościół – 28 str.

Biedny i niegodny grzesznik – 34 str.

Prawda – 41 str.

Pokój – 44 str.

- 2 -

10.

Właściwe postępowanie – 46 str.

11.

Miłość – 50 str.

12.

Nie krzywdzenie – 52 str.

13.

Karma – 58 str.

14.

Reinkarnacja – 63 str.

15.

Strach – 77 str.

16.

Sens Ŝycia? – 84 str.

17.

Śmierć – 88 str.

18.

Najstraszniejszy wróg człowieka, czyli niewiedza – 90 str.

Słowo wstępu - Instrukcja obsługi

Aby w ogóle moŜna było zacząć mówić o sensie i celu ludzkiego Ŝycia, to zaraz na
początku  trzeba  powiedzieć,  Ŝe bez  wspomnienia o  prawie  reinkarnacji,  to  wszelkie
próby  określenia  ludzkiego  sensu  i  celu  Ŝycia  na  tym  ziemskim  padole,  będą
powierzchowne,  będą  nieścisłe,  będą  mijały  się  z  prawdą,  czyli  będą  po  prostu
kłamliwe.  W  biblii  były  trzy  rozdziały  poświęcone  prawu  reinkarnacji,  a  prawo
reinkarnacji  było  nauczane  w  naszym  kościele  do  roku  553.  O  reinkarnacji,    w
kościele  szczególnie  duŜo  nauczał  Orygenes  z  Aleksandrii,  Ŝyjący  w  latach  185  –
255.  Orygenes  był  wielkim  filozofem  i  teologiem  wczesnego  chrześcijaństwa,
zwanym  ojcem  biblistyki  i  teologii,  który  jasno  i  wyraźnie  głosił  doktrynę
reinkarnacji.  To  właśnie  Orygenes  napisał  trzy  rozdziały  w  biblii  o  naukach
reinkarnacji,  które kościół  po prostu  wyrwał  z biblii  w  roku  553  po piątym  soborze
powszechnym  w Konstantynopolu. W rzeczy samej trudno jest pisać o sensie i celu
ludzkiego  Ŝycia  w  Polsce  i  dla  polskiego  społeczeństwa,  poniewaŜ  wiara  religijna
społeczeństwa  polskiego  i  kościelne  rytuały  całkowicie  wykluczają  i  zacięcie
zaprzeczają  o  moŜliwości  istnienia  prawa  reinkarnacji,  pomimo,  Ŝe  wcześniej  była
nauczana.  Dlaczego  tak  jest,  czytelnik  będzie  mógł  sam  się  przekonać  w  dalszej
części  tej  ksiąŜki.  Do  tego  wszystkiego  jeszcze  trzeba  koniecznie  wspomnieć,  Ŝe
Polki  i  Polacy  są  z  reguły  sceptyczni  i  niechętni  do  wszelkiego  duchowego
dociekania,  powodu  wszelkich  lęków,  które  zgromadzili  w  swoim  ziemskim  Ŝyciu.
W  rzeczy  samej  trzeba  przyznać,  Ŝe  ludzie  byli  i  są  ciągle  oszukiwani  w  tych
waŜnych  sprawach,  szczególnie  przez  religię  i  politykę.  Do  tego  trzeba  takŜe
przyznać,  Ŝe  nic  tak  bardzo  nie  staje  się  zarzewiem  wszelkich  konfliktów,  emocji  i
agresji  jak  polityka  i  religia.  Wszelkie  wojny  w  ostatnich  dwóch  tysiącach  lat  na
terenach  cywilizacji  zachodniej,  w  tym  w  Polsce,  wybuchały  z  powodu  polityki  i
religii.  W  duchowości  nie  ma  miejsca  na  Ŝadną  politykę  oraz  Ŝadną  religię  w
obecnych  wersjach.  Dlatego  duchowość  jest  wyjątkowo  niewygodna,  wręcz
niebezpieczna dla obecnych polityków i dla hierarchii kościelnej, więc jedni i drudzy

- 3 -

będą robić wszystko, aby duchowość nie pojawiła się w codziennym polskim Ŝyciu.
Trzeba przyznać z ręką na sercu, Ŝe jednym jak i drugim znakomicie to się udaje, co
jest wyjątkowo niekorzystnym wydarzeniem dla całego polskiego społeczeństwa.
Dla wielu Polek i Polaków silna wiara religijna daje trochę poczucia bezpieczeństwa
i  poczucia  przynaleŜności  do  grupy  społecznej,  to  trzeba  przyznać,  ale  z  drugiej
strony  silna  wiara  religijna  blokuje  natychmiast  wszelką  naszą  spontaniczność  i
wraŜliwość  na  inne waŜne informacje  związane  z duchowością.  W  rzeczy  samej,  to
właśnie  głęboka  wiara  religijna  zasłania  nam  olbrzymią  część  naszej  ludzkiej
rzeczywistości.  Ludzie  w  swojej  naiwności  sądzą,  Ŝe  wiara  chroni  ich  przed
nieznanym  lub  niewiadomym,  więc  coś takiego  jak  otwartość lub  wraŜliwość  jest  u
nich mocno zawęŜona, dlatego wszelkie informacje związane z duchowością są
z reguły ignorowane. W tym miejscu muszę stanowczo stwierdzić, Ŝe ani religia, ani
polityka  nie  są  sensem  i  celem  Ŝycia  i  nigdy  nimi  nie  byli,  dlatego  kaŜdy  człowiek
powinien  konieczne  starać  się  poznać  sens  swojego  Ŝycia.  W  obecnych  czasach,
kiedy  kupujemy  jakieś  urządzenie,  to  otrzymujemy  do  niego  instrukcję  obsługi.
Nawet najbardziej proste urządzenia mechaniczne lub elektroniczne posiadają swoją
instrukcję obsługi, bez której nie jesteśmy w stanie uruchomić danego urządzenia. Im
bardziej  skomplikowane  urządzenie,  tym  grubsza  jest  instrukcja  obsługi.  Jeśli  nie
mamy instrukcji obsługi dla przykładu do telewizora, to po prostu tego telewizora nie
uruchomimy.  Tylko  wyjątkowo  zdolnym  i  nielicznym  ludziom  uda  się  w  takiej
sytuacji  uruchomić  telewizor.  Podobnie  jest  z  Ŝyciem  ludzkim,  które  jest  duŜo
bardziej  skomplikowane  i  zawiłe,  niŜ  największy  telewizor.  Sens  i  cel  ludzkiego
Ŝ

ycia jest jakby taką instrukcją obsługi dla danego człowieka. Jeśli taki człowiek nie

zapozna  się  z  tą  instrukcją  obsługi,  to  jasne  jest,  Ŝe  nie  moŜe  realizować  celów,
kierunków  i  zadań  związanych  ze  swoim  Ŝyciem,  poniewaŜ  ich  nie  zna.  MoŜe  się
tylko co niektórych domyślać i nic więcej. Idzie wtedy przez Ŝycie jak człowiek ślepy
z  grubą  opaską  na  oczach.  Człowiek  ślepy  duŜo  nie  moŜe  zdziałać  w  swoim  Ŝyciu,
poniewaŜ ślepota odbiera mu pole do działania i bardzo zawęŜa moŜliwości działania
takiego człowieka. MoŜliwości takiego ślepego człowieka skupiają się tylko na tym,
co  on  moŜe  dotknąć  lub  wymacać  palcami  rąk  i  tylko  na  tej  podstawie  moŜe  on
poznawać  i  określić  świat  wokół  siebie.  KaŜdy  rozumny  człowiek  zdaje  więc  sobie
sprawę,  Ŝe  bardzo  niewiele  z  tego  świata  moŜe  ślepy  człowiek  poznać  i  zrozumieć.
Podobnie  jest  z  sensem  i  celem  ludzkiego  Ŝycia.  Jeśli  się  go  nie  zna,  to  oczywiste
jest,  Ŝe  odgrywa  się  wtedy  rolę  ślepca na  tym  ziemskim  padole,  na  dodatek  jeszcze
głupiego ślepca, któremu się wydaje, Ŝe wszystko wie i wszystko widzi. No niestety,
ale umysł człowieka jest wyjątkowo przewrotnym narzędziem, więc w połączeniu z
indywidualnym ego przekonają bez problemu kaŜdego ślepego, Ŝe widzi wszystko i
nie tylko  to.    PoniewaŜ  taki  przewrotny  umysł  wmówi  jeszcze  takiemu  ślepemu,  Ŝe
nie  tylko  wszystko  widzi,  to  jeszcze,  Ŝe  wszystko  wie  i  rozumie.    W  takiej  sytuacji
kłopoty,  choroby  i  cierpienia  wszelkiej  maści  są  z  góry  zaprogramowane  w  Ŝyciu
kaŜdego takiego człowieka. Mam nadzieję, Ŝe wyraziłem się jasno i zrozumiale w tej
sprawie. Dlatego proszę potraktować tą ksiąŜkę jako instrukcję obsługi dla ludzkiego
Ŝ

ycia.

MoŜna w tym miejscu zadać sobie pytanie, czy polskie społeczeństwo, w którym
teraz Ŝyjemy, moŜe zaznać pokoju i cieszyć się niezachwianym spokojem, kiedy

- 4 -

zatraciło sens Ŝycia i cel Ŝycia????? A przecieŜ prawo reinkarnacji było nauczane w
naszym  kościele  do  roku 553.  O  reinkarnacji,    w  kościele szczególnie duŜo nauczał
Orygenes z Aleksandrii, Ŝyjący w latach 185 – 255. Orygenes był wielkim filozofem
i  teologiem  wczesnego  chrześcijaństwa,  zwanym  ojcem  biblistyki  i  teologii,  który
jasno  i  wyraźnie  głosił  doktrynę  reinkarnacji.  To  właśnie  Orygenes  napisał  trzy
rozdziały w biblii o naukach reinkarnacji, które kościół po prostu wyrwał z biblii w
roku  553  po  piątym  soborze  powszechnym  w  Konstantynopolu.  W  dalszej  części
ksiąŜki cały rozdział jest poświęcony reinkarnacji, więc tam czytelnik znajdzie więcej
szczegółów  do  tego  tematu.  Wyrwanie  nauk  o  reinkarnacji  przez  kościół  z  naszej
tradycji  społecznej  spowodowało  dla  nas  wszystkich  okropne  skutki.  Kiedy  się
wyrwie człowiekowi korzenie jego wiary, które jasno i wyraźnie określały sens i cel
Ŝ

ycia człowieka i zastąpiło się je sztucznymi tworami w postaci grzechu

pierworodnego,  szatanów,  antychrystów,  diabłami,  strachem,  poczuciem  winy,
zwątpieniem  i  tym  podobnymi  bzdurami,  to  nic  dobrego  z  tego  nie  wyjdzie  dla
społeczeństwa  zachodniego  i  nie  wyszło.  Chaos,  wojny  i  wszelkie  nieszczęścia  są
takŜe zaraz zaprogramowane w takiej sytuacji.
Człowiek  myślący  powinien  mieć  jasno  i  wyraźnie  określony  cel  swojego  Ŝycia.
Nauki o reinkarnacji i karmie, które były tak powszechne w naszym społeczeństwie
zachodnim jak powszedni chleb, zostały nam wymazane przez kościół i krytykowane
na  wszelkie  sposoby  przez  kościół  do  dnia  dzisiejszego.  Wyrwano  nam  bezczelnie
korzenie  naszej  wiary,  korzenie, które  jasno  i  wyraźnie określały  cel naszego  Ŝycia.
Doprowadziło  to  natychmiast  do  upadku  moralnego  społeczeństwa,  do  rozkwitu
egoizmu  i  ciemnoty  religijnej  na  wielką  skalę.  To  spowodowało,  Ŝe  miłość,  spokój,
prawość  i  pokój  prawie  zanikły  w  naszym  społeczeństwie.  To  umoŜliwiło  otwarcie
wrót  do  wszelkiej  przemocy  i  wojen,  trwających  do  dziś.  Kiedy  powróci  prawo
reinkarnacji  z  powrotem  do  naszego  społeczeństwa,  wtedy  dopiero  odczujemy
poprawę.  Tyle  tylko,  Ŝe  z  powrotem  reinkarnacji,  kościół  katolicki  rozpadnie  się
zaraz na drobne kawałki, o czym dobrze sobie nasi kapłani zdają sprawę, więc będą
dalej zaciekle zwalczać reinkarnację.
Warto  w  tym  miejscu  zwrócić  uwagę,  Ŝe  ludzie  zachodniego  społeczeństwa
pozbawieni  nauki  o  reinkarnacji,  wymazanej  przez  kościół,  postawieni  byli  nagle
wobec  okropnej  konieczności  uwierzenia  kapłanom,  Ŝe  tu  na  ziemi  Ŝyje  się  tylko
jeden jedyny raz i do tego jeszcze, Ŝe jakiś tam obiecywany im przez kościół mglisty
Ŝ

ywot wieczny po tym jednym Ŝyciu, zaleŜy jeszcze od przebiegu ich krótkiego

jedynego  ziemskiego  Ŝycia.  Nic  tedy  dziwnego,  Ŝe  nasi  przodkowie  postawieni  w
takiej  sytuacji,  wykazywali  wyjątkowo  nerwową,  wytęŜoną  i  gorączkową
działalność, aby te krótkie i jedyne w ich mniemaniu Ŝycie przeŜyć jak najlepiej. W
takiej sytuacji nasi przodkowie byli szczególnie naraŜeni na działanie sił ciemności,
przed  którymi  otworzyło  się  nagle  szerokie  pole  do  destrukcyjnego  działania.
Oczywiście  nasi  czarni  kapłani  ciągle  podszeptywali  im  do  ucha  coś  niby  o  Ŝyciu
wiecznym  i  podtrzymywali  u  nich  dąŜenia  do  Ŝycia  wiecznego,  zapewniając  ich
naturalnie,  Ŝe  wszelkie  środki  ku  temu  zamierzeniu  są  dobre.  I  tak  oto  wspaniała,
piękna  i  wzniosła  nauka  Jezusa  Chrystusa  stała  się  odtąd  parawanem  zasłaniającym
nikczemność  i  podłość,  które  wypłynęły  na  powierzchnię  Ŝycia.  W  imię  Jezusa
Chrystusa  popełniono  niesłychane  wręcz  zbrodnie,  popisując  się  potwornym

- 5 -

okrucieństwem.  I  tak  trwa  to  do  dnia  dzisiejszego,  pomimo  postępu  w  nauce  i
poprawy warunków codziennego Ŝycia.
Kiedy  cywilizacja  zachodnia  utraciła  dobroczynny,  światły  i  jednoczący  wpływ
prawdziwych duchowych przewodników, który trwał przez pierwsze kilka stuleci w
erze  chrześcijaństwa,  zanim  wyrwano  z  biblii  trzy  rozdziały  o  reinkarnacji  i
wymazano nauki o reinkarnacji ze wszystkich innych ksiąg, to taki typowy człowiek
zachodu natychmiast popadł w wąskość światopoglądu, popadł w nieprawdopodobny
fanatyzm,  popadł  w  ogromną  nietolerancję  względem  wszelkiego  przejawu
swobodnej  myśli,  co  zresztą  trwa  do  dziś.  Ducha  nauk  Jezusa  Chrystusa  kościół
zastąpił obrzędowością i formalizmem. Trzymając się później kurczowo swej błędnej
i  głupiej  interpretacji  nauk  Jezusa,  zaczął  kościół  juŜ  wtedy  okrutnie  prześladować
tych  wszystkich,  którzy  inaczej  wierzyli  lub  inaczej  myśleli,  z  wyjątkowo  naiwną  i
dziecinną  nadzieją,  Ŝe  tym  podłym  i  okrutnym  działaniem  zasłuŜą  sobie  kapłani
kościoła  na  miłosierdzie  Boga  i  tym  samym  nabędą  prawo  do  Ŝycia  wiecznego,
którego  sobie  wcześniej  sami  wymyślili.  Raz  wymyślona  ciemnota  religijna  przez
nasz  kościół,  wymyślała  na  tej  bazie  następne  ciemnoty,  które  niestety  pochłaniały
juŜ  miliony  istniej  ludzkich.  Stąd  się  wzięły  dla  przykładu  wyprawy  krzyŜowe
połączone z wycinaniem w pień niby niewiernych ludzi, stąd się wzięła inkwizycja z
jej  torturami  i  paleniem  Ŝywcem  na  stosach  milionów  ludzi,  stąd  się  wzięły
większość wojen, a o tępieniu niby herezji i heretyków juŜ nie będę wspominał.
Pustkę, jako powstała po wymazaniu nauk o reinkarnacji przez nasz kościół nie dało
się zapełnić wymyślonymi przez kościół niedorzecznościami graniczącymi z głupotą.
W dobie odrodzenia ta głupia nietolerancja kościoła i jej fanatyczne prześladowania
niby  innowierców  trochę  osłabły,  poniewaŜ  aktywność  ludzi  zachodu  skierowana
została  na  rozwój  nauki,  sztuki  i  techniki.  Ale  ludzie  cierpieli  i  nadal  cierpią  z
powodu  szamocącej  się  duszy,  z  powodu  szamocącego  się  wnętrza,  któremu
wyrwano z korzeniami podstawy bytu i sensu Ŝycia. Większość z nas, ludzi zachodu
stara się teraz pośpiesznie dokonać czegoś duŜego, czegoś wielkiego i waŜnego, aby
zapracować sobie na prawo do Ŝycia wiecznego, które wymyślił nasz kościół, a które
pomimo  ogromnego  skoku  nauki  i  techniki,  nadal  obowiązuje.  Takie  zamierzenia
rozbudzały i rozbudzają tylko w naszym społeczeństwie wybujały juŜ i tak egoizm i
bezduszny  materializm, oraz całkowite odrzucenie duchowej natury kaŜdego z nas i
wszelkich  nauk  duchowych.  Obecnie  człowiek  zachodu  próbuje  zahamować  rozwój
naszej  świadomości  rozwojem  ubezwłasnowolniającej  technikocywilizacji,  co
połączone  z  chciwością  i  pazernością  większości  społeczeństwa,  w  szybkim  tempie
zmierza to do zagłady środowiska naturalnego i zagłady cywilizacji. Coś podobnego
juŜ nam się przytrafiło stosunkowo nie tak dawno temu, kiedy zapadła się Atlantyda.
Powtórzę więc jeszcze raz. śycie ludzkie dopiero staje się normalne, kiedy człowiek
pozna swój cel i sens swojego Ŝycia. Ta ksiąŜka została tylko w tym celu napisana i
proszę ją traktować jako instrukcję obsługi ludzkiego przeznaczenia.

- 6 -

Rozdział 1

Pojęcie duchowości

Przy określaniu celu i sensu ludzkiego Ŝycia, trzeba zacząć od duchowości. Co to jest
duchowość? Duchowość nie sieje propagandy, niczego nie  nakazuje ani niczego nie
zakazuje,  duchowość  niczego  nie  narzuca  ani  nie  otumania,  duchowość  nie  ogłupia
ani nie nawołuje do pokuty i nie robi z nikogo biednych i niegodnych grzeszników z
poczuciem  winy  na  karku,  poniewaŜ  to  wszystko  nie  jest  w  naturze  duchowości.
Duchowość jasno i wyraźnie opisuje świat wokół nas. Oczywiście opisuje go takim,
jakim  ten  świat  jest w  rzeczywistości,  a  nie takim,  jakim  my  chcemy,  Ŝeby  był,  ani
nie  takim,  jakim  myślimy,  Ŝe  jest.  Oczywiście  takŜe  nie  takim,  jakim  inni  chcą,
Ŝ

ebyśmy ten świat widzieli i myśleli, Ŝe taki jest. Kiedy zagłębimy się w duchowość,

to  stwierdzimy,  Ŝe  jest  to  takŜe  wiedza  o  Boskości,  która  jest  prawdziwą  naturą
kaŜdego  człowieka.  W  rzeczy  samej  duchowość  okrywa  podstawową  zasadę,  która
jest  obecna  we  wszystkim  i  która  podtrzymuje  cały  ten  widoczny  i  niewidoczny
wszechświat.  Duchowość  odkrywa  sens  Ŝycia  ludzkiego,  jasno  określa  jego
przeznaczenie i pokazuje wyraźnie drogę i cel tego przeznaczenia, oraz uświadamia
człowiekowi, kim on jest, po co on tu jest i dokąd on zmierza. Duchowość wzywa do
usunięcia  zwierzęcych  cech  w  kaŜdym  człowieku,  takich  jak  chciwość,  zazdrość,
pazerność,  zawiść,  nienawiść,  egoizm,  gdyŜ  tylko  wtedy  będą  mogły  powstawać  w
nas  święte  uczucia,  które  spowodują,  Ŝe  szlachetne  cechy  charakteru,  takie  jak  dla
przykładu  prawda,  pokój,  prawość,  miłość,  niekrzywdzenie  staną  się  naszą  naturą.
Te słowa szczególnie młodzi ludzie powinni to sobie głęboko zakodować w pamięci,
aby  nie  wpadli  w  sidła  róŜnych  mącicieli  duchowych  i  religijnych,  którzy  tylko
obiecują  naiwnym  ludziom  jakieś  wirtualne  zbawienie  ze  szponów  szatana  lub
straszą  grzechem  pierworodnym,  ogniem  piekielnym  albo  innymi  dziwnymi
niedorzecznościami. W rzeczy samej, duchowość jest to takŜe stanowcze dąŜenie do
osiągnięcia  wyŜszego  poziomu  świadomości.  Duchowość  dąŜy  takŜe  do
umoŜliwienia  kaŜdemu  z  nas  zamanifestowania  w  całej  pełni  boskiej  kosmicznej
ś

wiadomości, która jest obecna zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz nas. Oznacza to,

e będziemy świadomie pozbywać się naszej zwierzęcej natury i zaczniemy rozwijać

w  nas  samych  boskie  tendencje.  W  rzeczy  samej  oznacza  to  przełamywanie  barier
między Bogiem, naturą i człowiekiem oraz dąŜenie do ustanowienia ich w moŜliwie
duŜej jedności. W obecnych czasach ludzie niestety mylnie myślą, Ŝe duchowość nie
ma  związku  z  naszym  Ŝyciem  doczesnym  i  odwrotnie.  No  niestety,  ale  to  jest
wyjątkowo  mylny  pogląd.  W  rzeczy  samej,  to  jednak  prawdziwa  boskość  jest
kombinacją  duchowości  i  społecznych  naszych  codziennych  obowiązków.  Jedność
narodowa  i  społeczna  harmonia  w  Polsce  będzie  tylko  moŜliwa  wtedy,  jeśli  będzie
ona  oparta  na  duchowości.  No  niestety,  ale  na  istniejącej  religii  lub  społecznej
ideologii  tego  nie  osiągniemy.  Dla  wielu  Polek  i  Polaków  będą  to  być  moŜe  zbyt
mocne  słowa,  ale  prawda  jest  taka,  Ŝe  to  jednak  boskość  łączy  duchowość  i  nasze
Ŝ

ycie społeczne w jakieś harmonijne formy i nadaje temu wszystkiemu konkretny

sens. Tematy poruszane w tej ksiąŜce omawiane są na podstawie bezinteresownej
logiki połączonej z duŜą dawką zdrowego rozsądku. Logika i zdrowy rozsądek są

- 7 -

mocnymi  instrumentami,  które  umoŜliwiają  zdrową  i  pozbawioną  naleciałości  i
namiętności  analizę.  PoniewaŜ  większość  tematów  tej  ksiąŜki  będzie  wzbudzać  i
wzbudza  wielkie  emocje,  zanim  jeszcze  zostaną  szczegółowo  omówione,  więc
większość rozdziałów będzie się kończyła zapytaniem, czy to nam słuŜy, lub nie? Ja
myślę,  Ŝe  to  będzie  najlepszy  wyznacznik,  na  którym  moŜemy  spokojnie  oprzeć
nasze  końcowe  wnioski.  śyczę  wszystkim  czytelniczkom  i  czytelnikom  owocnej
lektury.

Rozdział 2
Stworzenie wszechświata

Zaczniemy od tematu, który od tysiącleci zaprząta umysły wszelkiej maści filozofów,
myślicieli  i  poszukiwaczy  duchowych.  Akt  stworzenia  kosmosu  z  całą  jego
róŜnorodnością jest takŜe w dzisiejszych czasach dosyć gorącym tematem. W Polsce
przewaŜa  pogląd  związany  z  kościołem,  Ŝe  to  niby  Bóg  Ojciec  Jahwe  stworzył
Ziemię  i  wszystko  inne  na  tej  Ziemi,  ale  o  kosmosie  lub  wszechświecie  nie  ma  w
biblii  wyraźnego  opisu.  Nauka  lansuje  pogląd,  Ŝe  kosmos  powstał  w  następstwie
wybuchu  zebranej  materii  przed  miliardami  lat.  Zwykły  ignorant  Ŝyciowy  będzie
twierdził, Ŝe to wszystko samo powstało i na tym będzie dla niego temat zakończony.
Mamy  więc  trzy  teorie  do  wyboru,  tyle  tylko,  Ŝe  teoria  przypomina  raczej  bańkę
mydlaną niŜ coś konkretnego i prawdziwego i do tego ma to do siebie, Ŝe jest tylko
wymysłem  umysłu,  który  z  reguły  mija  się  z  prawdą.  Jako  przykład  podam  tu
obowiązujący  przez  wiele  wieków  pogląd  kościoła,  Ŝe  Ziemia  jest  płaska  i  słońce
kręci  się  wokół  niej.  Kościół  bardzo  zaciekle  bronił  tej  wymyślonej  przez  siebie
teorii,  która  wtedy  nie  była  juŜ  nawet  teorią,  tylko  dogmatem,  czyli  czymś,  co  nie
podlega  Ŝadnej  juŜ  dyskusji  a  wszystkich  odwaŜnych  i  mądrych  ludzi,  którzy
twierdzili,  Ŝe  moŜe  być  inaczej,  prześladował,  osądzał  i  palił  Ŝywcem  na  stosie
drewna.  Tak  oto  dławiono  przez  setki  lat  wszelkie  objawy  przebłysków  mądrości,
które  od  czasu  do  czasu  pojawiały  się  w  społeczeństwie.  Nic  więc  dziwnego,  Ŝe  w
takiej  morderczej  i  okrutnej  atmosferze  stworzonej  przez  kościół,  mądrość  i  logika
nie  mogła  się  przebić.  Za  to  lansowana  przez  kościół  ciemnota  mogła  się  wtedy
rozpanoszyć na wszystkie poziomy Ŝycia społecznego.
W obecnych czasach  naukowcy twierdzą, Ŝe to wybuch pierwotnej materii stworzył
ten cały kosmos. JeŜeli juŜ oficjalna nauka lansuje taką teorię, która obowiązuje i jest
nauczana  w  szkołach  i  uniwersytetach,  to  przynajmniej  powinna  się  postarać  o
wyjaśnienie,  skąd  się  wzięła  ta  niewyobraŜalna  wręcz  ilość  materii,  która  niby
wybuchła? W końcu to prawo fizyki mówi wyraźnie, Ŝe z niczego nic nie powstanie,
Ŝ

e z niczego nie moŜna nic stworzyć, więc mówienie, Ŝe ta materia sama powstała

mija  się  z  prawdą  i  logiką.  W  końcu  nawet  Salomon  z  pustego  nie  przeleje,  jak  to
mówi  przysłowie.  A  tak  naprawdę,  to  w  naszej  rzeczywistości,  to  sama  przychodzi
tylko śmierć. Obojętnie, co będziemy o śmierci myśleć i czynić to i tak przyjdzie ona
do  nas  sama  i  przewaŜnie  nie  zapowiadana.  Na  logikę  rzecz  biorąc  i  na  zdrowy

- 8 -

chłopski  rozum,  to  lansowana  przez  naukę  teoria  bardziej  przypomina  bajeczkę  dla
małych dzieci z duŜą wyobraźnią, niŜ na powaŜną naukową rozprawę. Chciałbym w
tym miejscu zauwaŜyć, Ŝe przy obecnej technice i sile astronomicznych teleskopów,
obecna  nauka  twierdzi,  Ŝe  w  kosmosie  znajdują  się  miliardy  galaktyk,  około  100
miliardów  galaktyk,  a  w  kaŜdej  galaktyce  znajdują  się  miliardy  ciał  niebieskich,  w
większości  setki,  tysiące  a  nawet  miliony  razy  większych  od  naszej  planety.  Przy
takich  wręcz  niewyobraŜalnych  liczbach,  trzeba  mieć  naprawdę  duŜą  wyobraźnię,
Ŝ

eby to sobie wyobrazić w jednej postaci, wszystko razem połączone. Być moŜe za

kilka  lat  technika  umoŜliwi  astronomom  wybudowanie  duŜo  sprawniejszych
teleskopów, co sprawi, Ŝe liczba galaktyk będzie mierzona bilionach albo trylionach,
co  jeszcze  bardziej  potwierdzi  bezsensowność  naukowych  teorii,  mówiących  o
powstaniu  kosmosu.  Do  tego  wszystkiego  nauka  pominęła  jeszcze  bardzo  waŜny  i
istotny  szczegół.  Proszę  rozejrzeć  się  po  pokoju,  w  których  obecnie  przebywa
czytający tą ksiąŜkę człowiek. Zobaczymy całą masę rzeczy, które w tym pokoju się
znajdują.  Stół,  krzesło,  moŜe  biurko  z  komputerem,  meble  i  wszystko  inne.
Cokolwiek  dostrzeŜemy  naszym  wzrokiem,  nawet  najprostsza  zwyczajna  rzecz,  to
zanim ta rzecz zaistniała i przybrała jakiś konkretny kształt i funkcję, to musiał ktoś o
tym  wcześniej  pomyśleć,  co  to  ma  być,  do  czego  ma  to  słuŜyć,  z  czego  to  ma  być
zrobione,  itd.  Kiedy  w  końcu  ta  rzecz  nabierze  konkretnego  kształtu  w  naszych
myślach, dla przykładu stół, to przelewamy naszą wizję stołu na papier i rysujemy go
ze szczegółami, dodając oczywiście z jakiego materiału ma ten stół zostać zrobiony.
Później  potrzeba  duŜo  pomyślunku  stolarza,  aby  w  końcu  ten  stół  powstał.
Dochodzimy  więc  do  wniosku,  Ŝe  wszystko,  co  nas  otacza  jest  wytworem  naszych
ludzkich myśli, poniewaŜ ten stół sam nie mógł powstać, tak samo wszystko inne w
naszym codziennym Ŝyciu. Taka jest po prostu natura naszej teraźniejszości, w której
Ŝ

yjemy. Zanim cokolwiek mogło powstać w naszej teraźniejszości, musiał ktoś

najpierw  o  tym  pomyśleć.  To  jest  logiczny  wniosek  i  to  jest  niepodwaŜalny  fakt,
poniewaŜ  materia  tego  naszego  świata  jest  słabsza  od  myśli,  więc  myśli  mogą
kształtować  materię  na  wszelkie  moŜliwe  sposoby,  tak  jak  dzieciaki  modelują
plastelinę  w  szkołach.  Powtórzę  to  jeszcze  raz,  wszystko  co  nas  otacza  na  tym
ziemskim padole jest wytworem ludzkich myśli, czyli  materializacją ludzkiej  myśli.
W  rzeczy  samej  jest  to  czysta  prawda,  o  której  warto  sobie  zdać  sprawę,  poniewaŜ
kasza manna na mleku nie spada nam z nieba, ani nikt jej nam w jakiś inny cudowny
sposób  nie  ofiaruje  lub  nie  podaruje.  TakŜe  wszelkie  intelektualne  ludzkie  zasoby,
takŜe musiały wcześniej powstać w ludzkich umysłach, najpierw, jako pomysł, jako
rzadka  mgiełka  jakiejś  idei,  która  w  późniejszym  czasie  nabrała  mocy  w  postaci
gęstych  chmur  myślowych,  aby  w  końcu  zmaterializować  się  w  naszej  ziemskiej
rzeczywistości.  Tak  materializowały  się  wszelkie  ideologie  i  ruchy  polityczne,  tak
powstawały religie i wszelkie kościelne instytucje, tak powstawała wszelka literatura
i poezja. Tego wszystkiego takŜe nikt nam nie podał na tacy, jako gotowego juŜ do
uŜytku  produktu,  to  wszystko  powstało  w  ludzkich  umysłach  i  jest  wytworem
ludzkich  myśli.  Powtórzę  jeszcze  raz,  aby  to  sobie  mocno  uświadomić  w  naszym
umyśle,  Ŝe  wszystko,  co  nasze  zmysły  odbierają  w  naszym  fizycznym  świecie  jest
zmaterializowanymi  myślami  pojedynczych  ludzi,  jak  i  grup  ludzkich.  Myśli  po
prostu  są  silniejsze  od  materii,  więc  mogą  tę  materię  modelować  jak plastelinę.  I  to

- 9 -

robią,  o  czym  kaŜdy  myślący  człowiek  moŜe  się  sam  przekonać,  kiedy  uwaŜnie
rozejrzy  się  wokół  siebie.  Oczywiste  jest,  Ŝe  ludzkie  myśli  materializują  się  na  tym
ziemskim  padole  w  róŜnym  czasie.  U  jednych  ludzi  moŜe  taka  materializacja  myśli
nastąpić stosunkowo szybko, u innych ludzi moŜe to potrwać nawet kilka lat, zanim
ich  myśli  się  zmaterializują  w  naszym  materialnym  świecie.  W  przypadku  wielkich
nauczycieli  duchowych  materializacja  myśli  następuje  w  kilka  sekund,  a  w
przypadku  Awatarów,  materializacja  nawet  najbardziej  skomplikowanych  myśli
następuje w ułamku sekundy. Kiedy o tym juŜ zdajemy sobie sprawę, to jest mocny
fundament,  na  którym  moŜemy  teraz  budować  naszą  wizję  powstania  tego  całego
kosmosu  ze  wszystkimi  gwiazdami,  planetami  z  ludźmi,  zwierzętami,  roślinami  i
pozostałą  naturą,  poniewaŜ  to  wszystko  jest  teŜ  zagęszczonymi  myślami,  albo
zmaterializowanymi  myślami.  Powtórzę  to  jeszcze  raz,  cała  materia  w  tym
wszechświecie,  wszystkie  galaktyki,  wszystkie  gwiazdy,  słońca,  planety  i  wszystko
na  tych  planetach  jest  zmaterializowaną  myślą  potęŜnej  myślącej  jednostki  lub
jednostek.  Dla  przykładu  jedna  komórka  naszego  organizmu  ma  wielkość  ułamka
milimetra  i  gołym  okiem  jest  ona  ledwo  widoczna.  Pomimo  to,  taka  komórka  jest
wyjątkowo skomplikowanym tworem i składa się ona z około miliona części. Stół dla
przykładu  składa  się  tylko  z  kilku  części,  ale  pomimo  to  sam  nie  mógł  w  Ŝaden
sposób powstać. Logika i zdrowy chłopski rozum podpowiada, Ŝe skoro proste rzeczy
same nie mogą powstać w naszej rzeczywistości, to tym bardziej nie powstaną same
o  wiele  bardziej  skomplikowane  rzeczy,  jak  dla  przykładu  mała  Ŝywa  komórka.

Powtórzę jeszcze raz tą oczywistą prawdę, Ŝe cokolwiek dostrzegamy w naszej
rzeczywistości, włączając oczywiście nas samych, musiało ono najpierw powstać
w postaci wizji lub idei w myślach, zanim w końcu zamanifestowało się w naszej
rzeczywistości w postaci konkretnej formy i kształtu.

Tak więc kształt, budowa i

zastosowanie  jednej  naszej  komórki  teŜ  musiało  najpierw  powstać  w  postaci  wizji
myślowej,  która  w  końcu  nabrała  konkretnego  kształtu  i  przeznaczenia.  Oczywiste
jest, Ŝe ten osobnik, który był i jest w stanie tworzyć tak niezwykle skomplikowane
wizje  oraz  myśli,  jak  dla  przykładu  ludzka  komórka  i  jest  jeszcze  do  tego  zdolny
zmaterializować  te  swoje  myśli  w  naszej  rzeczywistości,  musi  dysponować  o  wiele
większym i sprawniejszym aparatem myślowym niŜ przeciętny człowiek. Oczywiście
człowiek  teŜ  potrafi  tworzyć  skomplikowane  wizje,  jak  dla  przykładu  czipy
komputerowe lub same komputery z całym ich zastosowaniem, ale w porównaniu z
Ŝ

ywą komórką, to jednak ludzkie myślenie wypada bardzo blado. Ja mam nadzieję,

e to, co do tej pory przedstawiłem wystarczy do wysnucia konkretnych i logicznych

wniosków,  dotyczących  powstania  tego  wszechświata  z  ludźmi  włącznie.  W  rzeczy
samej moŜna więc śmiało powiedzieć, Ŝe ten nas świat jest o wiele mniej realny, niŜ
na to wygląda, poniewaŜ to tylko wytwór naszych myśli, naszej wyobraźni. To jakby
takie  senne  wizje,  które  czasem  teŜ  są  bardzo  realne  i  kiedy  się  budzimy,  to  nie
wiemy, w jakiej rzeczywistości się znajdujemy. PrzecieŜ w takich snach teŜ jesteśmy
otoczeni  materią,  którą  moŜemy  w  snach  dotykać  i  odgrywamy  róŜne  role  w  tych
jakby  Ŝywych  snach,  role  bardzo  realne.  Kiedy  otworzymy  oczy,  to  dopiero  po
jakimś  czasie  zdajemy  sobie  sprawę,  Ŝe  jesteśmy  w  łóŜku  i  Ŝe  to  był  tylko  bardzo
realny  sen.  Ja  osobiście  wnioskowałbym,  Ŝe  Ŝyjemy    w  nierealnym  sztucznym
ś

wiecie, w świecie iluzji i mai powstałym na bazie zmaterializowanych ludzkich

- 10 -

myśli, oraz myśli istot lub istoty o wiele mądrzejszej od ludzi, jakby w takim długim,
wyjątkowo  realnym  śnie.  Wszelkie  sny,  obojętnie,  pod  jaką  postacią  i  w  jakiej
rzeczywistości się odbywają, mają dwie wspólne cechy, czyli trzeba zapaść w sen, po
prostu  usnąć,  oraz  po  jakimś  czasie  trzeba  się  z  tego  snu  obudzić.    Na  naszym
ziemskim  planie  w  czasie  narodzin  zapadamy  w  sen,  czyli  zaczynamy  śnić,  a  w
chwili śmierci budzimy się z tego snu. To co mówię wywoła być moŜe u wielu ludzi
szok,  ale  niestety  przebywamy  w  takiej,  a  nie  innej    rzeczywistości,  więc  trzeba  po
prostu spojrzeć prawdzie w oczy i lepiej pomyślmy, co najlepszego w takiej sytuacji
moŜemy z tym zrobić, niŜ pyskować i udowadniać swoje racje. To, co ja w tej chwili
mówię, nie jest jeszcze jedną teorią, tylko faktycznym stanem rzeczy. Postarajmy się
więc  o  logiczne  podsumowanie.  Skoro  w  otaczającym  nas  kosmosie  potrzebna  jest
najpierw  wizja  myślowa,  aby  mogło  cokolwiek  nabrać  w  nim  konkretną  formę,
kształt i przeznaczenie, aby w końcu zmaterializować się w naszym świecie,  to musi
po  prostu  za  tymi  wszystkimi  fizycznymi  manifestacjami  wokół  nas  stać  jakiś
wyjątkowo  mocny  i  sprawny  ośrodek  myślowy,  jakaś  sprawna  świadomość,  która
cały  ten  kosmos  wymyśliła  w  takiej  formie,  w  jakiej  się  w  tej  chwili  znajduje  i  ze
wszystkim  innym,  co  tylko  ludzki  umysł  moŜe  sobie  wyobrazić.  Skoro  tak  jest,  to
logika i zdrowy chłopski rozum podpowiada, Ŝe trzeba po prostu zadać sobie w tym
miejscu  pytanie,  kto  dysponuje  tak  ogromną  świadomością,  tak  wielkim  ośrodkiem
myślowym, zdolnym do tworzenia tak olbrzymiej masy materii i takiej jej olbrzymiej
róŜnorodności,  którą  my  ludzie  na  tym  ziemskim  padole  nazywamy  kosmosem  lub
wszechświatem? Oraz po co On to wszystko stworzył?

Rozdział 3

Kto to jest Bóg?

Słowo Bóg wzbudza przewaŜnie juŜ emocje, zanim zostanie jeszcze wypowiedziane.
Dzieje  się  to  tak,  poniewaŜ  te  słowo  w  naszej  ludzkiej  historii  było  przewaŜnie
wykorzystywane  w  niecnych,  złych  i  nawet  w  podłych  przesiąkniętych
okrucieństwem celach. Zabijano, dręczono, prześladowano ludzi z imieniem Boga na
ustach, lub w przeświadczeniu, Ŝe Bóg tak chciał. Agresywne, wojownicze i rządne
krwi religie wykorzystywały Boga i swoich wiernych w dawnych czasach i obecnie
dla  swoich  niecnych dąŜeń i celów, których podłoŜem  była  zawsze  wtedy  i obecnie
chciwość,  rządza  władzy  i  wpływów.  TakŜe  i  Bóg  był  przedstawiany  jako  mściwy,
zazdrosny, podły, zły okrutnik, który domaga się względów i uwielbienia za wszelką
cenę. Od tysiącleci straszono Bogiem na wszelkie moŜliwe sposoby i tak trwa to do
dziś.  Fundamentem,  podłoŜem  większości  religii  na  planecie,  zwanej  Ziemia  jest
strach,  zwątpienie  i  ciemnota.  Religie  wykorzystują  te  podłe  narzędzia,  aby  sobie
ludzi  zniewolić,  podporządkować  i  wykorzystywać  ich  później  do  swoich  niecnych
celów.  Więcej  ten  temat  omówię  w  rozdziale  o  religii.  Ludziom  wraŜliwym  taki
obraz  Boga  wyjątkowo  nie  odpowiada,  więc  wolą  uciec  ze  wszelkich  wierzeń  w
ateizm, co teŜ nie jest najlepszym rozwiązaniem, poniewaŜ jeśli ktoś sądzi, Ŝe Boga

- 11 -

nie ma, to taki człowiek w dosłownym tego znaczeniu zamyka oczy i idzie on przez
Ŝ

ycie jak ślepiec i musi nieustannie uwaŜać, Ŝeby nie zderzyć się z czymś, czego nie

zauwaŜył. Od niepamiętnych czasów ludzie stawiają sobie pytanie o istnienie Boga.
Trudno  jest  odpowiedzieć  na  pytanie,  jak  i  gdzie  Go  znaleźć.  Aby  rozwiązać  ten
problem, staroŜytni mędrcy podejmowali rozmaite praktyki religijne w wyniku czego
ujrzeli i zrozumieli najwyŜszą zasadę, która istnieje poza widzialnym światem. Nie w
zewnętrznym  świecie,  czy  przestrzeni  kosmicznej,  lecz  we  wnętrzu  własnej  istoty
odnaleźli błogosławionego Pana, i tam w wizji wewnętrznej Go doświadczyli.
Ja  osobiście  więcej  uŜywam  słowa  świadomość,  zamiast  Bóg.  Aby  w  ogóle  zacząć
mówić o Bogu, trzeba sobie najpierw uświadomić, czy za tym słowem kryje się coś
konkretnego, jakaś osobowość, o której warto mówić i o której warto myśleć. Myśleć
i  mówić  dla  przykładu  o  bańce  mydlanej  nie  ma  specjalnej  potrzeby,  poniewaŜ
cokolwiek byśmy nie powiedzieli, to i tak straci to swoją waŜność z chwilą pęknięcia
bańki i jej zaniku. Szkoda po prostu czasu i energii na myślenie o rzeczach ulotnych,
przemijających,  wymyślonych  jeszcze  przez  chore  lub  głupie  umysły  religijnych
kapłanów.  Dlatego,  jeśli  ja  mówię  o  Bogu,  to  ja  nie  mam  na  myśli  wymyślonego
Boga w religiach świata zachodniego, a juŜ szczególnie tego wymyślonego w religii
chrześcijańskiej.  Tych  wszystkich  Bogów  w  zachodniej  kulturze  wymyślili  sobie
ludzie  na  swój  obraz  i  na  swoje  podobieństwo,  więc  to  są  tylko  bańki  mydlane,
przytrzymywane  sztucznie  przy  Ŝyciu,  jest  to  iluzja  i  maja,  która  kiedyś  pęknie  i
zniknie, pozostawiając po sobie tylko uczucie niesmaku i wielki smród. JeŜeli mamy
mówić  o  Bogu,  to  jako  pierwsze  musimy  zadać  sobie  konkretne  pytanie,  czyli,  czy
Bóg istnieje?
Logika  i  zdrowy  chłopski  rozum  podpowiada  mi  w  tym  momencie,  Ŝe  Bóg  jest
naprawdę czymś realnym i po prostu musi istnieć w jakiejś formie. Skoro to mówię,
to teraz muszę się postarać o umotywowanie tego, czyli na jakiej podstawie twierdzę,
Ŝ

e Bóg istnieje naprawdę?

Logika  i  zdrowy  rozsądek  podpowiada,  Ŝe  z  niczego  nic  samego  nie  powstanie.  To
szczególnie  odnosi  się  do  naszej  fizycznej  ziemskiej  rzeczywistości,  która  jest  w
rzeczy  samej  mieszaniną  zagęszczonych  myśli  ludzkich  i  myśli  innych  myślących
istot.  Z  pustego  to  i  nawet  Salomon  nie  przeleje,  mówi  przysłowie.  Te  przysłowie
szczególnie dobrze oddaje to, co chcę powiedzieć. Skoro istnieją miliardy galaktyk, a
w  kaŜdej  galaktyce  znajdują  się  miliardy  planet,  kaŜda  inna  i  o  innych
właściwościach,  to  musiał  się  ktoś  wcześniej  przyczynić  do  powstania  całej  tej
róŜnorodności.  Skoro  nawet  Salomon,  który  był  uwaŜany  za  bardzo  mądrego
człowieka, z pustego nie przeleje, to tym bardziej z pustego nie powstanie sama jakaś
planeta lub słońce. Aby powstało i zaistniało słońce z całą tą jego specyfiką, musiała
najpierw  o  tym  pomyśleć  jakaś  wyŜsza  potęŜna  świadomość,  której  myśli  się
zmaterializowały  w  fizyczną  materię  i  tak  mogło  powstać  dla  przykładu  słońce  i
wszystko  inne  w  naszym  wszechświecie.  Ta  wyŜsza  świadomość  jest  nazywana
potocznie Bogiem. Skoro Bóg istnieje, to konieczne jest zadanie sobie pytania, po co
stworzył On całą tą fizyczną róŜnorodną rzeczywistość?
Aby to sobie uzmysłowić, aby to dobrze zrozumieć, musimy wejść sami w połoŜenie
Boga, zanim On to wszystko stworzył, wtedy Jego intencje staną się dla nas jasne i
zrozumiałe.  Więc  dla  przykładu,  idziemy  w  naszym  domu  lub  mieszkaniu  spać.

- 12 -

Czynimy to codziennie późnym wieczorem, dlatego łatwo to nam będzie zrozumieć.
Tak  więc  idziemy  do  łóŜka,  gasimy  wszystkie  światła  i  zasłaniamy  zasłony  w
oknach.  Kładziemy  się  do  łóŜka  i  przykrywamy  się  pierzyną.  Zamykamy  oczy,  ale
zanim uśniemy, poleŜymy jakiś czas w bezruchu i sobie porozmyślamy o minionym
dniu lub zaplanujemy sobie, co będziemy czynić następnego dnia. Wokół nas panuje
całkowita  ciemność,  oraz  całkowita  cisza.  Kiedy  tak  sobie  rozmyślamy,  całkowicie
zapominamy  o  ciele,  które  odpręŜone  leŜy  sobie  wygodnie  na  łóŜku.  Po  prostu  nie
czujemy  juŜ  ciała,  takŜe  czas  i  przestrzeń  dla  nas  takŜe  przestaje  istnieć,  jedyne  co
istnieje to  są  nasze myśli  i  tak sobie sami  rozmyślamy  i  snujemy  wszelkie  moŜliwe
warianty na następny dzień lub dni. Istnieje tylko świadomość, Ŝe to my rozmyślamy
i nasze myśli. Tak właśnie było ze świadomością zwanej Bogiem, zanim to wszystko
wokół nas stworzył. Nie było czasu, nie było przestrzeni istniała tylko jedna jedyna
ś

wiadomość, która o sobie rozmyślała. Jeden jedyny oddychał wiecznym oddechem i

oprócz niego nikogo innego nie było. Prawie to samo doświadczamy, zanim uśniemy.
Nikogo nie ma koło nas, nikogo nie dostrzegamy, nic nie słyszymy, tylko my i nasze
myśli. Oprócz nas nie ma nikogo. Tak dokładnie było wtedy przed powstaniem tego
całego kosmosu. Jeden jedyny, jedna jedyna świadomość, jeden Bóg rozmyślał sobie
o sobie i doskonale zdawał sobie sprawę, Ŝe jest sam i oprócz niego nie ma tu nikogo.
Wiedzieć Ŝe jestem, to jest jedna strona medalu, ale doświadczyć siebie, takim jakim
myślę, Ŝe jestem, to jest dopiero ciekawa i podniecająca rzecz. Kiedy dla przykładu
piękna  kobieta  kładzie  się  spać  i  rozmyśla  przed  snem  o  swojej  urodzie,  to  jest  to
całkiem  normalna  sprawa.  Ale  sprawa  jej  piękności  nabiera  dopiero  wtedy  uroku  i
piękna, kiedy ona na drugi dzień będzie mogła w róŜnych sytuacjach doświadczyć tej
swojej urody. Rozmyślać o sobie jest dobrze, ale doświadczyć tego, o czym się myśli,
to  dopiero  robi  się  ciekawie,  prawda?  Inny  przykład.  Ktoś  rozmyśla  o  sobie  i
wyobraŜa  siebie,  jako  znakomitego  muzyka,  jako perfekcyjnego pianistę,  który  daje
duŜo koncertów. Ale sprawa jego talentu muzycznego nabiera dopiero wtedy uroku i
piękna, kiedy na drugi dzień zasiądzie do fortepianu i zagra coś przed publicznością.
Myślenie jest dobrą rzeczą, ale doświadczenie tego, co się myśli jest o wiele lepsze.
Tak  więc  przed  powstaniem  kosmosu  rozmyślał  jeden  jedyny,  zwany  obecnie
Bogiem  sam  o  sobie  i  snuł  na  swój  temat  wszelkie  moŜliwe  rozmyślania.  Jako,  Ŝe
czas  wtedy  jeszcze  nie  istniał,  więc  trudno  obecnie  powiedzieć  jak  długo  to  trwało,
ale  w  końcu  ten  jeden  jedyny,  ta  jedna  jedyna  świadomość  doszła  do  wniosku,  Ŝe
dobrze  byłoby  takŜe  doświadczyć  siebie  i  zobaczyć  siebie,  takim,  jakim  się  jest
naprawdę. Kiedy ja chcę siebie zobaczyć, to patrzę w lustro i widzę siebie, a więc dla
tej jedynej świadomości zaistniała potrzeba stworzenia coś na kształt lustra, aby takŜe
mogła się w nim przejrzeć. Jako, Ŝe wtedy nie było innej energii poza Bogiem, więc
Bóg  oddzielił  część  swojej  energii  od  siebie,  zagęścił  ją  i  takim  sposobem  powstał
cały ten fizyczny wszechświat, który dla Boga jest jakby takim lustrem i jednocześnie
obszarem,  na  którym  moŜe  poprzez  nas  doświadczyć  sam  siebie  samego.  W  tym
miejscu trzeba koniecznie dodać, Ŝe te oddzielenie siebie samego od siebie nastąpiło
w  obszarze  boskiej  energii,  czyli  Bóg  nie  oddzielił  siebie  samego  i  tą  drugą
oddzieloną  część  ustawił  gdzieś  z  boku,  obok  siebie.  Na  przykładzie  duŜej  kuli
moŜemy to sobie dobrze wyobrazić i zrozumieć. Wyobraźmy sobie, Ŝe Bóg jest jakby
taką  wielką  kulą  napełnioną  wodą.  Ta  woda  symbolizuje  nam  boską  energię.

- 13 -

Oddzielając siebie  od siebie,  Bóg po  prostu  zagęścił  część  swojej  energii  w obrębie
tej kuli, i tak powstały dla przykładu ryby i wszystko inne w tej wodzie. Tak więc to
niby oddzielone pozostaje nadal w obrębie tej wody, składa się z wody, porusza się w
obrębie wody i jest otoczone wodą. DuŜa ławica ryb moŜe spokojnie symbolizować
galaktykę  w  naszej  rzeczywistości,  a  pojedyncze  ryby  symbolizują  pojedyncze
planety.  Oczywiście  taka  ryba  nie  zdaje  sobie  całkowicie  sprawy,  Ŝe  jest  częścią
jakiegoś  większego  organizmu,  tak  jak  przeciętny  człowiek  nie  zdaje  sobie  sprawy,
Ŝ

e jest częścią większego organizmu, zwanego potocznie Bogiem lub wyŜszą

wiadomością. Tak więc cały ten wszechświat jest usytuowany w Bogu, otoczony

jest Bogiem i przeniknięty Bogiem i powstał tylko dlatego, aby Bóg mógł
doświadczyć siebie samego.

Oto wielka tajemnica istnienia, nad którą od

tysiącleci rozmyślali dociekliwi ludzie, próbując ją przeniknąć i zrozumieć.

MoŜemy więc teraz w spokoju podsumować ten rozdział o Bogu i śmiało powiedzieć,
Ŝ

e Bóg to wydarzenie zwane Ŝyciem, w procesie którego świadomość poprzez ciało i

umysł doświadcza zawartości wszechświata, w którym oprócz niezmiennej obecności
Boga wszystko jest czasowe, ulotne, przemijające i niestałe. Oczywiście trzeba takŜe
koniecznie  dodać,  Ŝe  miłość,  oczywiście  tylko  prawdziwa  miłość  jest  toŜsama  z
Bogiem.  MoŜna  więc  pokusić  się  o  twierdzenie,  Ŝe  miłość  jest  istotą  prawdziwego
Boga.  Boska  miłość  jest  oczywiście  ponad  wszelkimi  róŜnicami  rasowymi,  ponad
wszelkie  wyznania  czy  wszelkie  religie.  Wszelkie  wierzenia  i  wszelkie  religie  nie
mają  po  prostu  nawet  najmniejszego  wpływu  na  tą  prawdziwą  boską  miłość.
Oczywiste jest takŜe, Ŝe ani chciwość, ani zazdrość, złość, nienawiść czy podłość, tak
powszechne na naszej planecie, nie są w stanie skalać tej miłości. Warto sobie takŜe
zdać  sprawę,  Ŝe  miłość  niczego  nie  oczekuje  i  zaczyna  się  zawsze  od  dawania.
Miłość  nie  zna  strachu  i  brzydzi  się  wszelkiego  fałszu  i  zakłamania.  Strach  wciąga
ludzi  we  wszelkie  formy  zakłamania,  we  wszelkie  formy  niesprawiedliwości  i
wszelkiego  zła.  Kiedyś  miałem  w  ręku  wydanie  biblii  jeszcze  z  przed  pierwszej
wojny  światowej.  W  przedmowie  tej  księgi  pewien  ksiądz  z  tytułem  doktora  pisał
między innymi, Ŝe Bóg jest mściwy i zazdrosny. Takie rzeczy mogą wypisywać tylko
podłe, chore  i obłąkane umysły kapłanów katolickich. Do tego jeszcze Bóg w naszej
kulturze  zachodniej,  w  biblii  przedstawiony  jest  jako  zły  okrutnik,  bezlitosny
mściciel, którego koniecznie trzeba się bać, bo jak nie, to koniec z nami. W obliczu
takiego  okrutnika  nie  sposób  się  nie    bać.  Niech  teraz  dojdą  do  tego  opowieści
religijne  o  diabłach,  o  szatanie,  o  piekle  i  wielkim  ogniu  piekielnym,  w  którym  się
będą  nieposłuszni  na  wieki  smaŜyć,  oraz  opowieści  religijne    o  demonach,  złych
duchach,  wiecznym  potępieniu,  grzechu  pierworodnym  i  jeszcze  mnóstwo  innych
najbardziej  przeraŜających.  Ta  wielka  lawina  strachu,  która  spada  na  ludzi
wierzących w naszej religii moŜe wielu ludzi zastraszyć porządnie na całe Ŝycie i całe
Ŝ

ycie będą się tacy ludzie bać i obawiać Boga i będą całe swoje ziemskie Ŝycie grali

rolę biednych i niegodnych grzeszników z poczuciem winy na karku. Więcej na ten
temat  napiszę  w  rozdziale  o  religii.  O  samym  Bogu  moŜna  jeszcze  dodać,  Ŝe  jego
moc  i  siła  jest  po  prostu  niezmierzona  i  nieograniczona.  To  co  moŜemy  dostrzec
naszymi zmysłami w naszym świecie jest tylko malutką cząstką, jest tylko malutkim
wycinkiem  nieskończoności  Boga.  W  tym  miejscu  trzeba koniecznie dodać,  Ŝe  Bóg
stworzył nie tylko świat fizyczny, ale jeszcze takŜe wszechświat mentalny, który jest

- 14 -

stworzony  z  materii  bardziej  subtelniejszej  od  naszej  fizycznej.  Ten  wszechświat
mentalny  jest  bardzo  duŜy,  setki  trylionów  razy  większy  od  naszego  wszechświata
fizycznego.  Dla  ludzi  bardzo  dociekliwych  podam  porównanie,  aby  to  sobie  mogli
jakoś  bardziej  uzmysłowić.  Nasz  wszechświat  fizyczny  w  porównaniu  ze
wszechświatem  mentalnym  nie  jest  większy  od  piłki  lub  pomidora.  Ale  Ŝeby  było
jeszcze bardziej ciekawiej, to trzeba dodać ze z kolei wszechświat mentalny jest tylko
takim  mikroskopijnym  wycinkiem,  taką  małą  cząstką  jeszcze  innego  wszechświata,
jeszcze  bardziej  większego  i  rozleglejszego  wszechświata,  zwanego  wszechświatem
przyczynowym.  Piszę  o  tym,  aby  ludzie  mogli  sobie  uzmysłowić,  jak  potęŜny  jest
umysł  tej najwyŜszej  świadomości  zwanej  Bogiem,  która  to  wszystko  była  w stanie
stworzyć.  Wszechświat  przyczynowy,  ten  najbardziej  subtelny  aspekt  całego
stworzenia  stanowi  oczywiście  źródło,  przyczynę  i  pierwowzór  dla  wszechświata
mentalnego i fizycznego. Połowa populacji ludzkiej na planecie Ziemia uwaŜa się za
wielkich  i  jest  święcie  przekonana,  Ŝe  jest  wielka.  Taki  pojedynczy  człowiek,  który
uwaŜa  się  za  wielkiego,  za  takiego  małego  Boga,  jest  przekonany,  Ŝe  tylko  on
najlepiej wie, jak powinno się Ŝyć i Ŝe on oczywiście juŜ wszystko wie o tym boŜym
ś

wiecie. Warto sobie więc w tym miejscu uzmysłowić, Ŝe te trzy przestrzenie, czyli

fizyczna, mentalna i przyczynowa są niezmierzone i nawet dla najbardziej wielkiego
człowieka nie do ogarnięcia. KaŜdy człowiek moŜe sobie oczywiście wmawiać, jaki
to  on  jest  niby  mądry,  ale prawda  jest  taka,  Ŝe  Ŝaden ludzki umysł  nie  jest  w  stanie
ogarnąć tych trzech wszechświatów, ani Ŝadna ludzka mowa nie jest nawet w stanie,
aby  je  jakoś  sensownie  opisać.  Dlatego  zrozumienie  praw  rządzących  tylko  w
naszym  fizycznym  wszechświecie  juŜ  przekracza  znacznie  moŜliwości  kaŜdego
ludzkiego  umysłu.  A  przecieŜ  Bóg  istnieje  ponad  tymi  światami,  poniewaŜ  sam  je
stworzył, więc Jego umysł jest dopiero naprawdę wielki, skoro dokonał tak wielkiej
pracy,  niewyobraŜalnej  nawet  dla  największego  ludzkiego  umysłu.  W  tym
stworzeniu,  kaŜdy  przedmiot  posiada  pięć  aspektów,  mianowicie,  istnienie,
ś

wiadomość, błogość, formę i imię. Pierwsze trzy są wiecznymi cechami, podczas

gdy  imię  i  forma  są  zmienne.  Istnienie,  świadomość  i  błogość  są  podstawą  dla
imienia i dla formy. Ludzie, na podstawie swoich własnych odczuć, przypisują Bogu
róŜne  imiona  i  formy.  Tyle  tylko  ze  całkowicie  zapominają  o  trzech  głównych
cechach,  którymi  są  istnienie,  świadomość,  błogość  i  przyjmują  imię  oraz  formę  za
jedyną  rzeczywistość.  A  tak  naprawdę,  imię  i  forma  nie  są  trwałe.  Ale  my  ludzie,
niestety  jesteśmy  często  oszołomieni  imieniem  i  formą,  i  po  prostu  ignorujemy  te
wieczne  źródło  istnienia,  świadomości  i  błogości.  W  konsekwencji,  jesteśmy
zwodzeni i zapominamy o tej wielkiej i potęŜnej mocy Boga stojącej poza wszelkimi
imionami i formami.
Na  koniec  tego  rozdziału  trzeba  koniecznie  dodać,  Ŝe  Bóg  przenika  te  wszystkie
ś

wiaty, jest obecny w kaŜdej nawet najdrobniejszej cząstce kaŜdego z tych światów,

jak  równieŜ  włada,  zarządza  i  kieruje  nimi  wszystkimi.  Dlatego  Bóg  jest  władczą
czasu, czyli teraźniejszości, przeszłości i przyszłości. A ściślej powiedziawszy, to jest
On  raczej  władczą  bezczasowości,  poniewaŜ  w  boskiej  rzeczywistości  czas  nie
istnieje, dlatego wszystko, co wydarzyło się w przeszłości na Ziemi, wszystko, co się
wydarza  teraz  i  wszystko,  co  się  wydarzy  w  przyszłości,  z  boskiej  perspektywy
odbywa  się  jednocześnie  w  tej  jednej  chwili.  Warto  jeszcze  wiedzieć,  Ŝe  Bóg

- 15 -

przebywa  w  kaŜdej  ludzkiej  istocie,  w  jej  duchowym  sercu,  które  znajduje  się  po
prawej stronie, podczas gdy serce fizyczne – po lewej. Nie jest to sofa dwuosobowa
czy  nawet  ława  dla  orkiestry,  jest  to  sofa  z  jednym  tylko  miejscem.  Bóg  nie  jest
dostępny  jedynie  w  grotach  lub  na  wysokich  szczytach  gór.  On  nie  ukrywa  się  na
Wschodzie lub w jasno oświetlonych miastach Zachodu. Nie umarł tysiące lat temu,
nie musi się czekać tysięcy lat na Jego przyjście. Jest On zawsze obecny w kaŜdym
sercu i na zewnątrz przejawia się jako miłość. Warto jeszcze w tym miejscu dodać, Ŝe
BoŜa  miłość  nie  ma  potrzeb,  BoŜa  miłość  nie  ma  wymagań,  BoŜa  miłość  nie  ma
oczekiwań. BoŜa miłość stwarza jedynie dla nas wszystkich moŜliwość dokonywania
róŜnorodnych  wyborów  i  doświadczeń  dla  świadomości  zamkniętej  w  naszym
ludzkim  ciele.  Dlatego  Bóg  nikogo  nie  wypędza  z  nieba,  ani  nikogo  na  zapędza  do
piekła,  poniewaŜ  w  boskiej  przestrzeni  nie  ma  takich  miejsc  i  nigdy  nie  było.  One
powstały  jedynie  w  chorych,  podłych  i  rządnych  władzy  demonicznych  umysłach
naszych  katolickich  duchownych.  W  obecnych  czasach  bardzo  często  ludzie
dopuszczają  się  wielkich  okrucieństwach  na  innych  ludziach,  na  zwierzętach  i
naturze. Ludzie wraŜliwi pytają się wtedy, jeśli Bóg istnieje, to jak on mógł do tego
dopuścić?  Odpowiedź  na  to  pytanie  jest  stosunkowo  prosta.  Po  prostu  Bóg  nie
stworzył tego świata, aby w nim aktywnie działać. Jeśli czasem to czyni, to w postaci
Awatara,  ale  niezwykle  rzadko.  Raz  na  kilka  tysięcy  lat.  Ostatnio  Bóg  działał  jako
Awatar w postaci Sathya Sai Baby w Puttaparthi w Indiach. W rzeczy samej Bóg jest
tylko światkiem i po prostu obserwuje wszystko i rejestruje, ale nie działa. Warto w
tym  miejscu  wspomnieć,  Ŝe  świat  fizyczny  jest  jakby  takim  wyjątkowo  realnym
poligonem  dla  ludzkiej  świadomości,  dla  ludzkiej  duszy,  która  w  róŜnych  ciałach  i
pod róŜnymi postaciami moŜe realizować tutaj na tym ziemskim padole swój rozwój
z  powrotem  ku  Bogu,  czyli  uświadomienia  sobie,  Ŝe  jestem  częścią  Boga,  Ŝe
wszystko  jest  Bogiem.  Kiedy  jesteśmy  w  teatrze  lub  w  kinie,  to  na  scenie  mogą
umierać  aktorzy,  więc  publiczność  moŜe  to  nawet  mocno  przeŜywać,  ale  kiedy
zapadnie kurtyna, to aktorzy wstają, idą do garderoby, przebierają się i jadą do domu
cali i zdrowi. Te umieranie w teatrze lub na filmie jest takie sztuczne, tylko na pokaz.
Tak  samo  jest  w  codziennym  ludzkim  Ŝyciu.  Nieśmiertelna  dusza  otrzymuje  nowe
ubranie,  czyli  nowe  ciało  fizyczne  i  uŜywa  je  na  swój  niepowtarzalny  sposób.  Po
jakimś  czasie  ubranie  się  starzeje  i  trzeba  te  ciało  po  prostu  odrzucić,  czyli  umrzeć
jak  w  teatrze  na  scenie,  lub  zginąć  w  jakiejś  innej  sytuacji.  Ale  tak  naprawdę,  to
Ŝ

adna dusza nie umiera, tylko traci na jakiś czas zewnętrzną powłoką, czyli ciało

fizyczne  i  tak  jak  aktor  po  skończonej  sztuce  wraca  na  odpoczynek  do  domu,  tak
samo  dusza  powraca  na  odpoczynek  po  skończonym  Ŝyciu  na  ziemi  do  swojego
domu.

Rozdział 4

Natura człowieka

Rozdział o człowieku powinien się zacząć od stwierdzenia, Ŝe człowiek składa się z
trzech części, czyli ciała, umysłu i duszy. Pomimo, Ŝe większość ludzi na tym

- 16 -

boŜym świecie jest wyjątkowo krótkowzroczna i ich wzrok nie sięga dalej niŜ czubek
ich nosa, więc poza ciałem nic innego oni nie są w stanie dostrzec, to jednak pominę
ten bardzo waŜny aspekt nas samych i zacznę z innej, moim zdaniem bardziej
zrozumiałej strony natury człowieka. KaŜdy człowiek, kaŜdy z nas jest tylko po
części człowiekiem. KaŜdy z nas jest po części:

Człowiekiem.

Bogiem.

Zwierzęciem.

Demonem.

Mamy  więc  jako  ludzie  cztery  części,  albo  składamy  się  z  czterech  części,  cztery
stany  świadomości,  cztery  charaktery,  których  cechy  trzeba  koniecznie  poznać,  aby
lepiej  zrozumieć  samego  siebie  i  innych  ludzi.  Cechy  ludzkie  to  między  innymi
uczciwość, dobroć, zrozumienie, miłość, współczucie, wdzięczność, prawość, pokój,
niekrzywdzenie,  prawdomówność,  skromność,  wyrozumiałość,  bezinteresowność.
MoŜna  więc  śmiało  powiedzieć,  Ŝe  człowiek  jest  dopiero  człowiekiem,  kiedy  te
cechy zdominują jego charakter.
Cechy  Boga  moŜemy  określić  krótko:  bezgraniczna  miłość  z  najwyŜszej  półki.
Miłość  ta  jest  esencją  wszystkich  szlachetnych  cech  ludzkich  podniesionych  do
potęgi tysięcznej. MoŜna więc śmiało powiedzieć, Ŝe Bóg jest miłością i miłość jest
Bogiem. My wszyscy urodziliśmy się tak naprawdę tylko po to, na tej Ziemi, Ŝeby w
końcu doświadczyć tej  miłości. Warto więc dąŜyć do miłości i rozwijać w sobie  tą
miłość, a dobrze na tym wyjdziemy.
Cechy  zwierzęce  to  między  innymi  chciwość,  zazdrość,  zawiść,  pazerność,  złość,
nienawiść, poŜądanie, zachłanność. No niestety, ale trzeba przyznać z ręką na sercu,
Ŝ

e te właśnie cechy zwierzęce są obecnie w naszej cywilizacji zachodniej w

wyjątkowej przewadze i zdominowały olbrzymią większość naszego społeczeństwa,
co moim zdaniem nie jest dobre ani normalne. Ale o tym później.
Cechy  demoniczne  teŜ  moŜna  określić  krótko:  bezgraniczna  podłość  i  bezgraniczne
okrucieństwo z najniŜszej półki. Ta podłość i te okrucieństwo jest esencją wszystkich
negatywnych  cech  zwierzęcych  podniesionych  do  potęgi  tysięcznej.  Widzimy  więc,
Ŝ

e jest to wyjątkowo zła cecha. No niestety, ale trzeba znowu przyznać z ręką na

sercu, Ŝe tej demonicznej energii jest za duŜo w naszej zachodniej cywilizacji. Ludzie
o  cechach  demonicznych,  ludzie  którzy  pozwolili  na  to,  aby  cechy  demoniczne
zdominowały ich charakter, tacy ludzie są niestety zdolni do największych podłości,
do  największego  okrucieństwa  i  do  największych  zbrodni,  obojętnie  na  płeć,  na
wykształcenie  czy  status  społeczny.  Ludzie  zdominowani  cechami  zwierzęcymi
poczują od czasu do czasu litość, ale ludzie zdominowani cechami demonicznymi są
bezlitośni, nie znają po prostu, co to jest litość, więc mogą prześladować, zniewalać i
mordować innych ludzi w setkach, tysiącach lub w setkach tysięcy. W naszej ludzkiej
historii  znamy  wiele  takich  wydarzeń,  gdzie  te  wyjątkowo  podłe  charaktery  były  w
akcji.  W  najnowszej  historii  moŜna  śmiało  powiedzieć,  Ŝe  KambodŜa  była  takim
przykładem  działania  sił  demonicznych.  Pol  Pot  przywódca  czerwonych  Khmerów
doprowadził  w  krótkim  czasie  do  wymordowania  jednej  trzeciej  ludności  kraju.  Do
takiego okrucieństwa  zdolni są tylko  ludzie  o  cechach demonicznych.  Warto  w  tym
miejscu  zwrócić  uwagę,  Ŝe  Pol  Pot  był  wykształconym  człowiekiem,  studiował  w

- 17 -

ParyŜu.  Druga  wojna  światowa,  rewolucja  w  Rosji  i  pierwsza  wojna  światowa  są
takŜe  przykładami  wszelkiego  moŜliwego  okrucieństwa,  do  którego  zdolne  były
demoniczne charaktery. Świętą Inkwizycję i palenie ludzi Ŝywcem na stosach drewna
teŜ  mogli  tylko  demoniczne  ludzkie  charaktery  wymyślić.  Nikt  inny  nie  byłby  do
tego zdolny. Tak samo przyzwolenie do niewolnictwa i wszelkiego z tym związanego
okrucieństwa, oraz rasowe podziały mogły powstać tylko w demonicznych umysłach.
No  niestety,  ale  takich  przykładów  działania  demonicznych  umysłów  w  naszej
ludzkiej historii jest znacznie więcej. Moja świętej pamięci babcia w tym momencie
powiedziałaby, Ŝe ludzi głupich nie trzeba siać, poniewaŜ się sami rodzą. No niestety,
ale człowiek głupi nigdy nie pozna swojej prawdziwej natury i nawet nie zada sobie
najmniejszego  trudu,  aby  to  czynić,  choćby  był  mocno  wykształcony  z  tytułami
naukowymi  i  inteligentny.  Człowiek  o  ciasnym  umyśle  nigdy  nie  porzuci  swoich
złych cech. Taki człowiek, nawet jeśli ma oczy to i tak jest ślepy, nawet jeśli ma uszy
to i tak jest głuchy, nawet jeśli posiada wielką inteligencję to i tak jest szaleńcem. Do
tego  jeszcze  systemy  kształcenia  w  obecnej  cywilizacji  prowadzą  jedynie  tylko
czczych dysput, ale nie do prawdziwej wiedzy.   Wielu z nas zdobywa wykształcenie,
niektórzy  z  nas  nawet  tytuły  naukowe,  ale  nic  z  tego  nie  jest  pomocne,  aby
zrozumieć,  chociaŜ  podstawowe  prawa  duchowe.  Ale  mało  tego,  nie  dość,  Ŝe  po
takim wykształceniu nie mamy pojęcia o rozleglejszym światopoglądzie,  to jeszcze
ta wiedza, którą wynieśliśmy ze szkół, będzie nam wyjątkowo utrudniać zrozumienie
duchowości,  co  jest  na  te  czasy  wyjątkowo  niekorzystnym  wydarzeniem.  Jedyne
wyjście  z  tej  niekorzystnej  dla  nas  sytuacji,  to  po  prostu  trzeba  się  będzie  duŜo
pozbyć  i  odrzucić  większość  z  naszej  świeckiej  wiedzy,  abyśmy  byli  w  stanie
cokolwiek zrozumieć w tematyce duchowej. Nauka i duchowość nie idą w parze, od
czasu  wymazania  przez  kościół  nauk  o  reinkarnacji  z  naszego  codziennego  Ŝycia,
dlatego wiedza akademicka do niczego nie jest przydatna w duchowości. Obecnie na
naszej  planecie  Ŝyje  wiele  miliardów  ludzi,  ale  tylko  u  niewielkiej  jej  części
występuje  przewaga  cech  ludzkich  i  boskich.  Większość  ludzi  jest  niestety
zdominowana  cechami  zwierzęcymi  i  demonicznymi,  więc  jest  teraz  szczególna
potrzeba rozwijania duchowości, aby nie doszło do jakiś wielkich nieszczęść, które są
z  reguły  zaplanowane  w  takim  środowisku.  W  dawnych  czasach  zwierzęco-
demoniczne  umysły  doprowadzały  do  zagłady  milionów  ludzi  i  do  cierpienia
dziesiątków  milionów.  Obecnie  na  naszej  planecie  jest  nagromadzonych  tyle  bomb
atomowych, Ŝe wystarczy tego na kilkakrotne rozbicie całej planety na kawałki. Do
tego w laboratoriach wojskowych USA, Chin, Francji, Anglii i Rosji wytworzono tak
wiele  śmiercionośnych  bakterii  i  wirusów,  Ŝe  moŜna  tym  wytruć  wielokrotnie  całą
populację  ziemską.  Zanim  skoncentrujemy  się  na  ciele,  umyśle  i  duszy  chciałbym
zauwaŜyć,  Ŝe  w  naszym  fizycznym  świecie  obowiązuje  wiele  praw,  a  jedno  z  nich
nazywa się prawem przyczyny i skutku. Oznacza to, Ŝe cokolwiek zrobimy w naszym
Ŝ

yciu, dobrego lub złego, to wcześniej lub później odczujemy sami tego skutki.

KaŜde nasze działanie wywołuje jakąś reakcję, jakiś oddźwięk, który do nas po
jakimś czasie powraca. Nie moŜna dla przykładu całe Ŝycie dręczyć, wykorzystywać
i mordować ludzi, jak to czynią w reguły umysły demoniczne, które dorwały się do
władzy i wpływów i nie ponieść za to konsekwencji. Ten temat bardziej szczegółowo
omówię w rozdziale 13, ale juŜ teraz chciałbym wszystkich zapewnić, Ŝe nikt w

- 18 -

naszym  świecie  nie  moŜe  uciec  od  skutków  swoich  czynów,  więc  za  wszelką  cenę
unikajmy czynienia wszelkiego rodzaju zła, a bardzo dobrze na tym wyjdziemy.
Skoncentrujmy  się  teraz  na  chwilę  na  ciele,  umyśle  i  duszy.  Zaczniemy  od  umysłu,
poniewaŜ jest to główne źródło naszego powodzenia lub poraŜki w Ŝyciu. Umysł sam
w  sobie  nie  ma  jakiejś  określonej  formy,  a  w  swojej  naturze  wykazuje  się  duŜym
sprytem  i  wszelką  moŜliwą  pomysłowością.  Umysł  pełni  podwójną  rolę.  Niby  nie
posiada  własnego  konkretnego  kształtu,  ale  przyjmuje  kształt  przedmiotu,  o  którym
właśnie rozmyślamy. Umysł bywa kapryśmy i jest odpowiedzialny za nasze humory i
fobie w danej chwili, oraz jest odpowiedzialny za nasze szczęście i smutek, za nasze
pozytywne  jak  i  negatywne  postawy.  Dla  przykładu  pogrzeb  jest  sam  w  sobie
wydarzeniem neutralnym, ale tylko od naszego umysłu będzie zaleŜało, jak my na ten
pogrzeb zareagujemy. Ludzie związani blisko z chowaną osobą będą smutni. Ludzie
którzy tej osoby nienawidzili będą zadowoleni z tego, ze zmarła. Ludzie, dla których
ta osoba była całkiem nieznana, przejdą z obojętną miną. Myślenie po prostu określa
nastroje i to umysł decyduje, co mogłoby się przydać, lub co jest dobre, a co jest złe.
NoŜem trzymanym w ręce moŜemy kroić chleb lub warzywa, ale ten sam nóŜ moŜe
okazać się szkodliwy, jeśli zranimy nim zwierzę lub człowieka. W szpitalach nóŜ w
ręce  chirurga  moŜe  ratować  Ŝycie.  Podobnie  i  my  moŜemy  wykorzystać  umysł  do
dobrych  celów  lub  do  złych  celów.  Dlatego  naczelnym  obowiązkiem  kaŜdego
człowieka  powinno  być  wykierowanie  umysłu  na  właściwą  drogę,  aby  w  Ŝyciu
nikomu  nie  szkodzić,  a  jak  najwięcej  pomagać.  Spokój  w  obecnych  czasach  jest
niezwykle rzadkim towarem, dlatego ludzie rzadko spokoju doświadczają. Podobnie
jest  z  miłością  i  radością.  Ale  z  drugiej  strony  warto  sobie  zdać  sprawę,  Ŝe  dla
przykładu strumień spokoju nieustannie płynie w kaŜdym człowieku, w jego jaźni, w
jego  uczuciach  i  w  jego  sumieniu.  Ten  spokój  mamy  niejako  wrodzony,  ale  cóŜ  z
tego,  skoro  nie  moŜemy  go  w  Ŝaden  sposób  doświadczyć  i  poczuć.  W  tym  miejscu
trzeba sobie zadać pytanie, dlaczego tak duŜo ludzi na tej pięknej planecie nie moŜe
doświadczyć dla przykładu spokoju? Przyczyną tego niedobrego stanu rzeczy, która
nie  pozwala  przejawić  się  temu  strumieniowi  spokoju  w  naszej  świadomości  jest
nagromadzona  warstwa  naszych  pragnień  i  ulotnych  zachcianek  oraz  takŜe
nagromadzone cechy zwierzęce, jak chciwość, złość, nienawiść, zazdrość i wszystkie
inne.  O  demonicznych  cechach  juŜ  nie  będę  wspominał.  To  wszystko  mocno
zanieczyszcza  i  dlatego  człowiek  nie  jest  w  stanie  doświadczyć  radości  płynącej  ze
spokoju.  Logika  i  zdrowy  chłopski  rozum  podpowiada  w  tym  momencie,  Ŝe  wręcz
obowiązkiem kaŜdego człowieka powinno być usunięcie tych zanieczyszczeń. Ale w
dzisiejszych  czasach  moŜna  zaobserwować  coś  odwrotnego,  moŜna  zaobserwować
działanie człowieka w odwrotnym kierunku. Pragnienia i ulotne zachcianki nie mają
swojego końca i przybierają tylko na sile w miarę wzrostu zamoŜności człowieka, co
daje dobre podłoŜe dla wzrostu cech zwierzęcych i demonicznych, oraz wzrostu ego i
tak  się  koło  zamyka  w  tym  destrukcyjnym  działaniu,  a  tym  samym  powstaje  coraz
grubsza zapora dla spokoju i miłości. Oczywiście ego i umysł będą takiego człowieka
utwierdzały, Ŝe tak właśnie powinno się Ŝyć, Ŝe to jest właściwe nastawienie w Ŝyciu,
Ŝ

e innego stylu Ŝycia nie ma i koniec. Tak oto człowiek zatraca się w Ŝyciu,

zapominając całkowicie o sensie i celu Ŝycia. Aby to lepiej zrozumieć posłuŜę się
przykładem z Ŝycia alkoholików i palaczy papierosów. Tym ludziom teŜ ego i umysł

- 19 -

wmówili, Ŝe picie alkoholu i palenie papierosów to dopiero jest Ŝycie, Ŝe to jest cały
sens  Ŝycia.  Nawet  jeszcze  wtedy,  kiedy  oni będą tracili  zdrowie na skutek  picia lub
palenia i będą się nawet ocierać o śmierć, to i tak tego nie zauwaŜą i dalej się będą
sami utwierdzać w przekonaniu, Ŝe oni to dopiero robią dobrze i to oni tak naprawdę
korzystają z Ŝycia jeśli piją i palą, a nie inni ludzie. W końcu umierają z papierosem
w ustach lub z kieliszkiem w ręku, często w młodym wieku, nie doświadczając zbyt
wiele  w  tym  swoim  krótkim  Ŝyciu,  poza  piciem  i  paleniem,  które  doprowadziło  ich
do  zguby  i  przedwczesnej  śmierci.  Moim  zdaniem  ludzie  rozumni  nie  powinni  tak
marnie  umierać,  poniewaŜ  tylko  ludzie  rozumni  są  w  stanie  zrozumieć  sens  i  cel
swojego  Ŝycia.  Człowiek,  który  mocno  pije,  to  taki  człowiek  nie  jest  w  stanie  nic
zrozumieć. A przecieŜ, to  w końcu kaŜdy człowiek musi szukać i znaleźć odpowiedź
na pytanie, kim jest. To jest nasze główne zadanie w naszym Ŝyciu na tym ziemskim
padole.  Jeśli  tej  odpowiedzi  na  pytanie,  kim  jestem,  nie  będziemy  szukać,  to
umrzemy  ze  świadomością  zwykłego  zwierzęcia,  dla  przykładu  zwykłej  krowy  lub
kozy.  No  niestety,  zwierzętom  brakuje  intelektu  i  rozumu,  aby  sobie  takie  pytanie
zadać,  więc  Ŝyją  i  umierają  nieświadomie.  Ale  człowiek,  który  dysponuje  mocą
rozróŜniania, nie powinien umierać jak zwierzę i co gorsza, Ŝyć jak zwierzę. To jest
wielki  wstyd  i  wielka  hańba  dla  kaŜdego  z  nas,  jeŜeli  się  umiera  jak  zwierzę,  co  w
obecnych czasach jest prawie nagminne. Głównym problemem u ludzi o przewadze
cech  zwierzęco  demonicznych  jest  ich  ego,  które  u  tego  typu  ludzi  jest  szczególnie
mocno rozbudowane. Ego to jaźń, która otoczyła się iluzją bycia czymś odmiennym
od Boga, która sama ogrywa rolę jakby takiego małego Boga. Dlatego poczucie „ja” i
„moje”  jest  u  tych  ludzi  wyjątkowo  mocno  rozbudowane.  Taki  człowiek  ciągle
utwierdza się w przekonaniu, Ŝe liczę się tylko ja i moje, i taki człowiek myśli tylko o
sobie i swoich dąŜeniach, pragnieniach i zachciankach.  Ego oczywiście wzmacnia go
w tym przekonaniu, a umysł utwierdza go, Ŝe tak właśnie jest. W ten oto sposób taki
człowiek zatraca się w materii tego świata, nic nie dostrzegając poza nią i jeszcze do
tego  dąŜy  do  zaspakajania  swoich  pragnień  za  wszelką  cenę,  nawet  po  trupach  i
cierpieniach  setek  ludzi,  lub  masowych  zniszczeniach  środowiska  naturalnego,  co
tworzy  olbrzymie  pokłady  karmy,  olbrzymie  negatywne  długi  karmiczne,  które
kiedyś trzeba będzie spłacić. Tacy ludzie są oczywiście wyjątkowo krótkowzroczni,
więc poza ciałem fizycznym nic innego nie widzą, są oczywiście święcie przekonani,
Ŝ

e są tylko ciałem fizycznym, Ŝe Ŝyją tylko raz i myślą sobie, Ŝe po nich moŜe

przyjść nawet potop lub wojna atomowa, byle tylko oni mogli zaspokoić teraz swoje
pragnienia  i  korzystać  z  Ŝycia  na  swój  sposób.  Dlatego  ludzie  posiadający  cechy
zwierzęco-demoniczne,  będą  zawsze  okazywali  nienawiść,  zazdrość,  chciwość,
pazerność, złośliwość, strach i złość, które w jakimś tam stopniu będą widoczne takŜe
na  ich  twarzach.  Inni  ludzie,  posiadający  cechy  bardziej  ludzkie  i  boskie,  zawsze
będą  szczęśliwi  i  pełni  miłości,  dlatego  ich  twarze  będą  pogodne.  Zbyt  wielkie  ego
odpowiedzialne  jest  takŜe  za  ateizm.  Zaprzeczenie  istnienia  Boga  nazywa  się
ateizmem.  Jak  moŜna  teraz  łatwo  zrozumieć,  ateizm  nie  jest  odrzuceniem  tej  lub
tamtej religii lub innej koncepcji na temat Boga. Ateizm jest bardziej zaprzeczeniem
Ŝ

ycia w miłości, która to jest naturą Boga. Ateizm jest potwierdzeniem i

stwierdzeniem Ŝycia egoistycznego opartego na „ja, moje, ja sam”. Krótko

- 20 -

powiedziawszy,  prawdziwy  ateizm  jest  wyparciem  się  miłości  i  potwierdzeniem
interesowności, chciwości i egoizmu, pazerności, złości, nienawiści i innych.
Czy  moŜna  jakoś  pomóc  ludziom  o  cechach zwierzęco  demonicznych?  No niestety,
ale nie moŜna. Ludzie tego pokroju zbudowali wokół siebie bardzo twardą powłokę z
rządz  chciwości,  nienawiści,  egoizmu,  zazdrości,  strachu  i  z  wszelkich  innych
negatywnych  rządz,  powłokę,  którą  moŜemy  porównać  do  skorupy  orzecha
laskowego  lub  włoskiego,  którą  moŜemy  nazwać  powłoką  egoizmu,  ignorancji  i
ciemnoty, o którą będą się odbijały wszelkie dobre rady, wszelka mądrość, jak piłka
od  ściany.  MoŜemy  do  takiego  człowieka  mówić  dniami,  tygodniami  i  miesiącami,
ale to będzie tylko strata naszego czasu i naszej energii. Nic do takiego człowieka nie
dojdzie.  Czy  jest  na to  jakaś  rada?  Jedynie  co  moŜemy,  to  czekać,  aŜ  taki  człowiek
własnym wysiłkiem,  własnym dąŜeniem od środka zmiękczy trochę tą skorupę, aby
mogły  przez  nią  przedostawać  się  pozytywne  energie.  Jedynie  cierpienie  i  cięŜkie
choroby  mogą  u  takiego  człowieka  wykierować  jego  myśli,  ku  wyŜszym  wartością
Ŝ

yciowym. On sam nawet nie ruszy palcem w tym kierunku. Ja myślę, Ŝe o umyśle

zostało juŜ wystarczająco duŜo powiedziane, więc trzeba przejść do ciała fizycznego.
Większość ludzi na tej planecie Ziemia myśli, Ŝe jest tylko ciałem fizycznym i to jest
niestety  mylne  wyobraŜenie.  Oczywiście  takie  przekonanie  siłą  rzeczy  natychmiast
stwarza  problemy,  z  którymi  ludzie  muszą  się  zmierzyć.  Największym  z  nich  jest
problem  śmierci  ciała  fizycznego,  który  być  moŜe  w  młodym  wieku  tak  nam  nie
dokucza, ale w średnim i emerytalnym wieku daje się on mocno we znaki. W końcu
kaŜdy człowiek, który ma chociaŜ małą dawkę roztropności widzi, Ŝe ciało fizyczne
nie  Ŝyje  wiecznie,  lecz  po  jakimś  czasie  umiera.  Z  tym  problemem  szczególnie
mocno  i  gwałtownie  konfrontowani  są  ludzie  z  przewagą  cech  zwierzęco
demonicznych,  poniewaŜ  to  oni  są  najbardziej  przekonani,  Ŝe  są  tylko  ciałem
fizycznym.  Zanim  to  omówię,  podam  kilka  szczegółów  dotyczących  ciała
fizycznego. Patrząc na ciało z fizycznego punktu widzenia, to nasze  ciało jako takie
składa się z 7 wiader wody, Ŝelaza z 4 trzycentymetrowych gwoździ, fosforu z 1100
zapałek,  węgla  zawartego  w 4 ołówkach  i  z  2  kawałków  mydła  –  oto  przybliŜony
skład  ludzkiego  ciała.  Owa  bezwładna  materia  Ŝyje  i  porusza  się  dzięki
wewnętrznemu światłu, czyli energii boskiej, ale o tym później. Postać ludzka składa
się z 20 elementów: pięciu narządów poznania, pięciu narządów działania, pięciu sił
witalnych  i  pięciu  powłok.  Jeśli  dodamy  do  nich  niŜszy  umysł,  moc  rozróŜniania,
siedzibę  uczuć  w  sercu  i  ego,  to  razem  z  wewnętrznym  boskim  płomieniem
otrzymamy  25  elementów  tworzących  istotę  ludzką.  MoŜna  więc  powiedzieć,  Ŝe
nasze  ciała  ludzkie  są  jakby  takimi  łódkami,  które  mają  nas  przewieść  przez  często
wzburzony  ocean  Ŝycia.  Na  tym  oceanie  czyha  na  nas  wielu  wrogów,  a  juŜ
szczególnie  trzeba  uwaŜać  na  6  wrogów,  którzy  zamieszkują  kaŜdy  poziom  tego
ziemskiego oceanu. Tymi szczególnymi i niebezpiecznymi wrogami są:

Gniew.

Chciwość.

śą

dza.

Duma.

Zazdrość.

Nienawiść.

- 21 -

Ich  szczególnie  powinniśmy  się  wystrzegać  i  pod  Ŝadnym  pozorem  nie  dopuszczać
do naszego umysłu. Nasze ciało fizyczne składa się z pięciu Ŝywiołów, to jest: eter,
wiatr,  ogień,  woda  i  ziemia,  które  nie  są  wieczne  i  po  jakimś  czasie  się  rozpadną
powodując  śmierć  ciała.  O  śmierci  chciałbym  poświęcić  cały  oddzielny  rozdział,
dlatego  nie  chcę  się  tutaj  o  niej  tak  rozpisywać,  ale  wspomnę  tylko,  Ŝe  najbardziej
obawiają  się  śmierci  ludzie  zdominowani  cechami  demonicznymi.  Bardzo  boją  się
ś

mierci takŜe ludzie zdominowani cechami zwierzęcymi. Ludzie o przewadze cech

człowieczych śmierci się nie obawiają, a ludzie zdominowani cechą boską wręcz
oczekują śmierci z radością. Taka jest prawda. Dlaczego tak się dzieje opiszę
dokładniej w rozdziale 16. Grubą pomyłką jest identyfikowanie siebie tylko z ciałem.
Jako ludzie świadomi powinniśmy odrzucić przywiązanie do ciała i rozwinąć wyŜszą
ś

wiadomość, czyli dąŜyć do osiągnięcia boskiej świadomości. Tylko wtedy

zrozumiemy  i  doświadczymy  swojej  prawdziwej  formy,  którą  jest  Bóg.  Inaczej,
nawet  najmniejsze  fizyczne  dolegliwości  będą  powodować  ludzkie  niepokoje  i
strach. Fizyczne dolegliwości są jak przechodzące chmury. Dopóki będzie oszukiwać
nas świadomość ciała, to choroby i wszelkie dolegliwości będą nas one dotykać. W
chwili,  gdy  przywiązanie  do  ciała  odrzucimy,  wtedy  to  ciało  i  jego  ograniczenia
przestaną nas wiązać. Jeśli ktoś praktykuje medytację, to moŜe stwierdzić, Ŝe siedząc
w medytacji, zapomina się po prostu  o swoim ciele. Medytacja oznacza odrzucenie
przywiązania  do  ciała  i  rozwój  świadomości  boskiej.  KaŜdy  człowiek  poszukuje  na
swój  sposób  szczęścia  i  miłości,  ale  warto  sobie  zdać  sprawę,  Ŝe  kaŜdy  człowiek  i
kaŜde stworzenie na tym boŜym świecie jest juŜ ucieleśnieniem miłości, tyle tylko, Ŝe
mało  kto  zdaje  sobie  o  tym  sprawę.  Wszystkie  ptaki,  zwierzęta  i  owady  teŜ  chcą
osiągnąć  szczęście  tak  jak  to  robi  człowiek.  One  teŜ  mają  uczucia  i  cieszą  się
szczęściem.  Ale  jest  róŜnica  między  ich  szczęściem  a  szczęściem  człowieka.  Ptaki,
zwierzęta  i  owady  nie  są  poruszane  szczęściem  ani  przygnębiane  smutkiem.
Przyjmują  szczęście  i  smutek  ze  spokojem,  na  równi.  Ale  człowiekowi  brakuje
właśnie  tego  spokoju.  Większość  z  nas  odczuwa  wielkie  podniecenie,  kiedy  jego
pragnienia zostają spełnione i frustrację, smutek i czasami rozpacz, kiedy jest inaczej.
W rzeczy samej nasze szczęście powinno trwać zawsze, obojętnie gdzie Ŝyjemy i w
jakich okolicznościach. Prawdziwe szczęście jest błogością wypełniającą nasze serce,
dlatego taki człowiek jest zawsze szczęśliwy, bez względu na okoliczności w jakich
odgrywa swoją rolę na tym ziemskim padole.
MoŜemy  w  tym  miejscu  pokusić  się  o  małe  podsumowanie,  zanim  zacznę  pisać  o
duszy człowieka. Mamy więc cztery osobowości człowiecze, cztery charaktery, które
się  wzajemnie przenikają.  Warto  więc  sobie  zadać pytanie,  co nam  słuŜy,  a  co  nam
wyjątkowo nie słuŜy.
1.  Człowiek,  bycie  człowiekiem  z    człowieczymi  cechami  charakteru  bardzo  nam
słuŜy, poniewaŜ taki człowiek idzie przez Ŝycie i nikomu nie szkodzi, ani sobie, ani
innym.  Taki  człowiek  swoim  zachowaniem  nie  robi  sobie  niepotrzebnych  długów
karmicznych w postaci negatywnej karmy, taki człowiek zadaje sobie pytanie o sens
Ŝ

ycia i z reguły w którymś okresie swojego Ŝycia rozpoznaje sens i cel Ŝycia. Taki

człowiek Ŝadnej religii nie da z siebie zrobić biednego i niegodnego grzesznika, nie
podda się Ŝadnemu kościelnemu fanatyzmowi, Ŝadnej ideologii i nie będzie niszczył
naturalnego środowiska. Oczywiste jest takŜe, Ŝe taki człowiek w Ŝadnym wypadku

- 22 -

nie  będzie  jadł  mięsa,  ani  nie  będzie  się  przyczyniał  do  zabijania  zwierząt.  Myśląc
kategoriami  zysku  i  strat,  to  bycie  człowiekiem  z  cechami  człowieczymi  bardzo  się
opłaca, nie tylko dla samego człowieka, ale takŜe dla jego otoczenia.
2.  Człowiek, bycie człowiekiem z przewagą cech boskich wyjątkowo nam słuŜy i nic
lepszego  nie  moŜe  się  nam  przydarzyć  na  tym  ziemskim  padole.  śadne  bogactwo,
Ŝ

adne dobra materialne nie są w stanie nam tego zastąpić. Taki człowiek swoim

zachowaniem  jest  wzorem  prawdy,  wzorem  pokoju,  wzorem  miłości,  wzorem
prawości  i  wzorem  niekrzywdzenia,  oraz  doświadcza  szczęśliwości,  o  jakiej
przeciętny  człowiek  nie  jest  w  stanie  nawet  pomarzyć.  Taki  człowiek  jest  ponad
wszelkimi  religiami,  ideologią  i  wszystkim  tym,  co  ludzie  w  swojej  historii
wymyślili. Taki człowiek doskonale zdaje sobie sprawę o sensie i celu Ŝycia i słuŜy
swoją  wiedzą  wszystkim  spragnionym  wiedzy  duchowej.  Takich  ludzi  nie  ma  za
wielu,  ale  jest  stosunkowo  łatwo  ich  poznać,  poniewaŜ  promieniują  miłością  na
wszystkie strony, co moŜna odczuć i doświadczyć. Myśląc kategoriami zysku i strat,
to  bycie  człowiekiem  z  przewagą  cech  boskich  jest  najwyŜszym  zyskiem,  jaki
jesteśmy w stanie osiągnąć na tym ziemskim planie. Dla otoczenia takiego człowieka
jest to wręcz błogosławieństwem.
3.  Człowiek, bycie człowiekiem z przewagą cech zwierzęcych bardzo nam nie słuŜy
i jest to szkodliwe dla kaŜdego człowieka. Taki człowiek poza zaspakajaniem swoich
nie kończących się pragnień i ulotnych zachcianek nic innego nie widzi w tym Ŝyciu.
Taki  człowiek  aktywnie  bierze  udział  w  wyścigu  szczurów  za  bogactwem,  sławą  i
wpływami. Taki człowiek jest podatny na wpływy wszelkich ideologii i stosunkowo
łatwo  idzie  zrobić  z  niego  biednego  i  niegodnego  grzesznika  z  poczuciem  winy  na
karku, poniewaŜ myślenie nie jest zbyt mocną stroną takiego człowieka. ChociaŜ ma
on  prawo  do  wolności  wyboru,  to  jego  myślenie  nie  wybiega  poza  ciało  fizyczne,
poza  materialne  dobra  i  zwykłe  przyziemne  sprawy.    Człowiek  ma  prawo  do
wolności, ale wolności właściwej człowiekowi, a nie zwierzęciu. Nie moŜna i nawet
nie  wypada  nazywać  siebie  człowiekiem  i  jednocześnie  korzystać  z wolności
zwierzęcej. Ludzkie cechy to poświęcenie, miłość, współczucie, wspaniałomyślność,
wielkoduszność,  wzajemne  zrozumienie,  niekrzywdzenie.  Samolubstwo,  gniew,
Ŝą

dza, nienawiść, zazdrość i tym podobne emocje, to cechy zwierzęce, których

człowiek  nie  powinien  wyraŜać  swoim  zachowaniem.  Ludzie  tego  pokroju  myślą  z
reguły  negatywnie  o  wszystkim,  co  nie  jest  dobre  dla  nich  samych,  jak  i  dla
otoczenia. Na początku tej ksiąŜki zwróciłem uwagę, Ŝe wszystko, co nas otacza jest
zmaterializowaną myślą. Dlatego myśl jest energią potęŜniejszą od materii. KaŜdy z
nas zaczyna myśleć od momentu narodzin. Tworzywo myśli jest niezwykle subtelne
–  pochodzi  z  Ŝywności,  którą  spoŜywamy.  Kiedy  dla  przykładu  wypełniają  nas
pozytywne lub nawet boskie myśli, to wszystkie nasze słowa i czyny są pozytywne, a
niekiedy  są  wręcz  uświęcone.    Myśli  są  jak  ostry  nóŜ  lub  miecz  i  potrafią  szkodzić
nawet  na  odległość,  więc  szczególnie  trzeba  uwaŜać,  o  czym  się  w  danej  chwili
myśli,  aby  nie  szkodzić  sobie  i  innym.  KaŜdy  z  nas  moŜe  odszukać  w  sobie
negatywne  myśli  i  uczucia,  a  następnie  odciąć  je  przy  pomocy  tych  dobrych  myśli.
To idzie zrobić, ale będzie to działanie na krótką metę, jeśli dla przykładu będziemy
dalej spoŜywać mięso zabijanych zwierząt i inną nieczystą Ŝywność, poniewaŜ będą
powstawały w nas negatywne odczucia i myśli, co w końcowym efekcie będzie tylko

- 23 -

prowadziło  do  niewłaściwych  czynów.  Do  tego  jeszcze  takim  poŜywieniem
będziemy  sobie  mocno  osłabiali  nasze  fizyczne  ciało,  więc  choroby  i  wszelkie  inne
dolegliwości  są  z  góry  zaprogramowane.  No  niestety,  ale  chciwość  i  dąŜenie  za
wszelką cenę do zysku powoduje tylko bezsensowne zabijanie zwierząt, w tym takŜe
krwawe obrządki ofiarne w niektórych religiach. MoŜna więc śmiało powiedzieć, Ŝe
marnowanie cennego Ŝycia stworzeń jest drwiną z Boga, Stworzyciela i dawcy Ŝycia.
No niestety, ale olbrzymia większość populacji ludzkiej na tej planecie ma przewagę
cech  zwierzęcych  w  swoim  charakterze.  Myśląc  kategoriami  zysku  i  strat,  to  bycie
człowiekiem  z  przewagą  cech  zwierzęcych  jest  dla  kaŜdego  człowieka  wyjątkowo
kiepskim  interesem,  który  tylko  powoduje  duŜe  i  niepotrzebne  straty,  dla  niego
samego  i  dla  jego  otoczenia,  a  których  skutki  będą  się  za  nim  ciągnąć  przez  wiele
następnych Ŝyć.
4.  Człowiek,  bycie  człowiekiem  z  przewagą  cech  demonicznych  jest  najgorszym  z
moŜliwych  wariantów  i  najbardziej  szkodliwym.  Taki  człowiek  takŜe  poza
zaspakajaniem swoich nie kończących się pragnień i ulotnych zachcianek nic innego
nie  widzi  w  tym  Ŝyciu,  tyle  tylko,  Ŝe  jego  zachowanie  i  działanie  w  tym  zakresie
będzie  wyjątkowo  wredne,  wstrętne  i  podłe.    Taki  człowiek  takŜe  aktywnie  bierze
udział  w  wyścigu  szczurów  za  bogactwem,  sławą  i  wpływami  i  jest  gotów  nawet
zabić  swoja  matkę,  aby  to  osiągnąć.  Daję  taki  wyjątkowo  skrajny  przykład,  ale  ten
przykład dobrze obrazuje nam charakter takiego demonicznego człowieka. Człowiek
o naturze zwierzęcej tak daleko się nie posunie, ale człowiek o naturze demonicznej
zrobi  to,  jak  będzie  tak  potrzeba.  Dlatego  ludzie  takiego  pokroju  są  wyjątkowo
niebezpieczni  dla  siebie  samego  i  dla  otoczenia.  Jeden  taki  człowiek  w  jakiejś  tam
grupie  społecznej  wystarczy,  aby  ta  grupa  społeczna  się  doszczętnie  rozpadła.  W
biblii,  świętej  księdze  naszej  wiary  katolickiej  jest  zaraz  na  początku  pokazany
przykład  działania  demonicznego,  kiedy  brat  zabił  swojego  brata.  Później  takich
demonicznych  przykładów  działania  moŜna  znaleźć  w  biblii  więcej,  co  moim
zdaniem  nie  jest  dobre  ani  normalne.  Ludzie  o  naturze  demonicznej  są  w  stanie  w
czasie  tylko  jednego  Ŝycia  na  Ziemi  zrobić  tak  duŜo  negatywnej  karmy,  Ŝe  na
wyrównanie  jej  będą  potrzebowali  setki  Ŝyć,  a  w  skrajnych  przypadkach  nawet
tysiące Ŝyć. Oni sami są oczywiście mocno przekonani, Ŝe Ŝadnego Boga lub wyŜszej
ś

wiadomości nie ma, za Boga uwaŜają jedynie siebie samego lub pieniądz i myślą,

e Ŝyją jeden jedyny raz i na tym koniec, dlatego Ŝyją oni w skrajnej ignorancji i

ciemnocie.  Ludzie  pokroju  demonicznego  jak  i  zwierzęcego  nie  są  wstanie
uświadomić sobie i zrozumieć prawdy, Ŝe nie po to tylko Ŝyją, aby jedynie jeść, pić i
spać.  W  końcu  jest  mnóstwo  zwierząt,  ptaków,  robaków,  które  tylko  po  to  Ŝyją.
Człowiek jest obdarzony inteligencją, intelektem, umysłem, moŜe zdobywać wiedzę i
się  kształcić,  więc  na  zdrowy  rozsądek,  po  co  miałby  w  ten  sposób  spędzać  swoje
Ŝ

ycie? Zresztą zwierzęta i tak bez trudu realizują ten cel, bez Ŝadnego wykształcenia.

Dlatego trzeba jeszcze raz powtórzyć z naciskiem, Ŝe Ŝycie ludzkie nie zostało nam
dane po to, Ŝebyśmy Ŝyli jak zwierzę lub jak demon. Na koniec chciałbym zwrócić
uwagę na ewolucję, z którą wszystko co Ŝyje na tej ziemi jest sprzęŜone. Jedność
Ŝ

ycia w całym tym kosmosie i jednia Ŝycia kosmicznego i jednia praw ewolucji nie

znają wyjątków od swych logicznych i mądrych zasad, dlatego prawo rozwoju
wszelkiego rodzaju Ŝycia jest jedno. śycie minerału, Ŝycie rośliny, Ŝycie zwierzęcia,

- 24 -

ycie człowieka, Ŝycie anioła czy archanioła podlega tym samym wiecznym i

niezmiennym  prawom  ewolucji.  Tylko  wielkie  kłamstwa  naszego  kościoła  i  wielka
manipulacja  z  wymazaniem  reinkarnacji  z  naszego  Ŝycia  mogła  spowodować,  Ŝe
ludzie  z  naszego  społeczeństwa  uwierzyli,  Ŝe  znajdują  się  poza  ogólnym  biegiem
Ŝ

ycia, w którym brali udział, uwierzyli w te dziwne niedorzeczności przekazywane

przez kościół i wydaje im się do dziś, Ŝe są wyłączeni z logicznej i mądrej struktury
ś

wiata, Ŝe są wyłączeni z wynikającego z natury rzeczy łańcucha przyczyn i skutków

, czyli karmy.

Ewolucja idzie zawsze w górę do przodu, więc dla ogromu ludzi robią

się w tym momencie wielkie problemy, poniewaŜ Ŝycie ze świadomością zwierzęcia
lub demona jest cofnięciem się w ewolucji, jakby takim krokiem, lub krokami do tyłu
w  ogólnym  rozwoju,  zamiast  do  przodu.  Posługując  się  medycznym  Ŝargonem
powstaje  zator,  który  staje  na  drodze  rozwoju  takiego  pojedynczego  człowieka.  Co
się  więc  wtedy  dzieje  z  taką  zwierzęco  demoniczna  naturą,  z  takim  człowiekiem,
który  Ŝyje  w  skrajnej  ignorancji  i  ciemnocie  i  wyłamuje  się  z  pod  prawa  ewolucji?
Proponuję  wziąć  przykład  z  Ŝycia  wzięty.  Dla  przykładu  picie  alkoholu  i  palenie
papierosów  to  cecha  typowo  demoniczna.  Ludzie  w  tych  nałogach  rzadko  sami
zrezygnują  z  palenia  i  picia  z  róŜnych  powodów.  Ale  gdy  dla  przykładu  w  pięciu
kolejnych reinkarnacjach taka osoba nie rokująca Ŝadnej poprawy będzie umierać na
raka płuc lub raka wątroby w duŜych mękach, to w końcu poprzez tego typu ogromne
cierpienie  przyjdzie  w  końcu  u  takiej  osoby  rozum  do  głowy  i    przestanie  palić  lub
pić. No niestety, ale Ŝeby zmienić coś w swoim charakterze na lepsze, musi wystąpić
czynnik cierpienia u ludzi o charakterze zwierzęco demonicznym, poniewaŜ oni sami
nawet  o  tym  nie  pomyślą  i  nawet  nie  ruszą  palcem  w  tym  kierunku,  aby  stać  się
lepszym człowiekiem.
Myśląc  kategoriami  zysku  i  strat,  to  bycie  człowiekiem  z  przewagą  cech
demonicznych  jest  okropną  największą  stratą  i  kompletnym  bankructwem  z
najwyŜszej  półki.  Gorzej  juŜ  być  po  prostu  nie  moŜe  dla  niego  samego  i  jego
otoczenia.  Taki  człowiek  szczególnie  duŜo  musi  wycierpieć  w  kaŜdej  reinkarnacji,
aby w końcu wyjść z tego demonizmu.
Teraz  przejdźmy  do  duszy.  Dusza  w  człowieku  jest  tą  składową  częścią  człowieka,
która  w  swojej  istocie  jest  nieśmiertelna  i  przeŜywa  bez  problemu  wszelkie  nasze
reinkarnacje, nawet jeśli tych reinkarnacji byłyby miliony. Tak naprawdę, to umiera
tylko  ciało  fizyczne  i  ego,  które  równieŜ  odnosi  się  do  ciała.  MoŜna  śmiało
powiedzieć, Ŝe dusza człowieka jest pierwiastkiem Boga. To jest ta cząstka w nas, z
którą  powinniśmy  się  utoŜsamiać,  którą  powinniśmy  poznać,  zrozumieć  i
doświadczyć. W naszej duszy zawarte są wszelkie moŜliwe informacje o tym boŜym
ś

wiecie, których nigdzie indziej nie znajdziemy. Dlatego mądrzy ludzie od

prawieków  zwracali  nam  uwagę,  Ŝe  cała  mądrość  tego  świata  jest  w  nas  samych,
więc  powinniśmy  się  wykierować  do  swojego  wnętrza,  do  swojej  duszy,  jeśli
naprawdę  szukamy  wiedzy  i  mądrości.  W  naszej  duszy  bez  trudu  uzyskamy
odpowiedź na trzy  podstawowe Ŝyciowe pytania: kto  ja  jestem?  po  co  ja tu  jestem?
dokąd ja zmierzam?

- 25 -

Rozdział 5

Religia

Religia  jest  sferą  naszego  Ŝycia,  wokół  której  narosło  bardzo  wiele  negatywnych
demonicznych  energii,  odpowiedzialnych  za  cierpienie  i  śmierć  milionów  ludzi,  co
nie jest niestety moim  wymysłem, ale prawdziwym faktem lub faktami, które miały
miejsce. O religii róŜnie mówiono i pisano, dla przykładu Lenin twierdził, Ŝe religia
jest  opium  dla  ludu  i  poniekąd  miał  trochę  racji  patrząc  na  naszą  religię  oczyma
postronnego obserwatora. Chciałbym zaraz na początku tego rozdziału zaznaczyć, Ŝe
religia  mnie  nie  ziębi  ani  parzy,  czyli  patrzę  na  nią  bez  specjalnych  emocji,  okiem
bezinteresownego  obserwatora.  Po  prostu  piszę  o  tym,  co  widzę  i  nie  chcę  nikogo
urazić,  ani  obrazić.  Faktem  jest,  Ŝe  sensem  kaŜdej  religii  powinno  być  dotarcie  do
Boga,  czyli  osiągnąć  zbawienie.  Słowo  zbawienie  teŜ  jest  według  mnie  mocno
wypaczone i uŜywane w naszej religii w złych i niecnych celach, więc lepiej będzie,
kiedy  zamiast  zbawienia  będziemy  uŜywać  słowa  oświecenie.  Tak  więc  sensem
kaŜdej religii powinno być dotarcie do Boga, czyli osiągnąć oświecenie. Dokładnie,
na  czym  po  polega  opiszę  później.  Teraz  chciałbym  się  skoncentrować  na  samej
religii. Pierwsze, co się rzuca w oczy w naszej katolickiej religii, to to, Ŝe kaŜdy z nas
musi sobie najpierw zasłuŜyć na domniemaną łaskę Boga, czyli coś trzeba zrobić lub
robić  nieustannie,  aby  jakoś  tego  Boga  zadowolić.  Bóg  ojciec  w  naszej  religii
przedstawiony jest jako zły, mściwy i zazdrosny okrutnik, o czym moŜna się samemu
przekonać  czytając  biblię,  więc  zadowolenie  takiego  Boga  teŜ  nie  jest  takie  proste.
Trzeba  się  przed  nim  nieustannie  kalać  na  klęczkach,  trzeba  ciągle  przepraszać  i
błagać o wybaczenie, trzeba koniecznie bić się w piersi i ciągle powtarzać, Ŝe bardzo
zgrzeszyłem  myślą,  mową,  uczynkiem  i  zaniedbaniem.  Przy  tym  koniecznie  trzeba
się takŜe bić w pierś powtarzając, moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina.
Trzeba  koniecznie  przed  takim  Bogiem  przyznać  się  uniŜenie,  Ŝe  jestem  tylko
biednym i niegodnym grzesznikiem z grzechem pierworodnym na ramieniu i juŜ nic
na to nie mogę poradzić, oraz codziennie się w tym utwierdzać. Skoro tak jest, to taki
biedny  i  niegodny  grzesznik  z  poczuciem  winy  na  karku  musi  w  obliczu  takiej
sytuacji  ciągle  błagać  takiego  Boga  o  łaskę  i  wybaczenie,  aby  chociaŜ  trochę
łaskawiej  na  niego  spojrzał.  W  czasie  jednej  godzinnej  mszy  w  kościele,  ciągle  się
utwierdzamy, Ŝe jesteśmy tylko biednym i niegodnym grzesznikiem i średnio co pół
minuty  błagamy  lub  prosimy  o  wybaczenie,  łaskę  i  o  zmiłowanie  się  nad  nami.
Oczywiste  jest  takŜe,  Ŝe  kościół  wymyślił  mnóstwo  kar,  jeśli  tego,  co  napisałem
wyŜej,  nie  będziemy  czynić.  Największą  karą,  jaką  wymyśliła  nasza  religia,  jest
smaŜenie się na wieczność w ogniu piekielnym. Trzeba przyznać, Ŝe wizja wiecznych
męk  w  piekle  działa  na  ludzką  wyobraźnię,  jeśli  w  to  uwierzą.  Biedny  i  niegodny
grzesznik  uwierzy  niestety  we  wszystko,  co  mu  religia  i  kościół narzucą,  więc tutaj
ma kościół ułatwione zadanie. Dzieje się to tak dlatego, Ŝe juŜ od naszego urodzenia
narzucany  jest  nam  obraz  świata  wymyślony  przez  naszą  religię.  JuŜ  od  urodzenia
wmawia  się  nam  ciągle,  Ŝe  jesteśmy  tylko  biednymi  i  niegodnymi  grzesznikami  i
ciągle  na  kaŜdym  kroku  nas  się  w  tym  utwierdza.  Oczywiście  jest  to  wielkie
kłamstwo,  ale  z  drugiej  strony,  to  jest  takie  przysłowie  które  mówi,  Ŝe  kłamstwo

- 26 -

powtórzone 100 razy staje się prawdą. Nim dojdziemy do pełnoletniości, to te
kłamstwo powtórzymy tysiące razy i tak to, co jest fałszywe, złe i okrutne staje się
naszą prawdą i według tego będzie się toczyło całe nasze długie Ŝycie, aŜ do śmierci.
ś

yjemy w takim kościelnym matryksie, w takiej sztucznie wymyślonej iluzji, gdzie

nasze  pole  manewru,  jako  człowiek  jest  mocno  ograniczone  i  podporządkowane
celom wymyślonym przez naszą religię i nasz kościół. Ludzie stają się takim mięsem
armatnim  dla  rządzących  i  wpływowych  elit.  MoŜna  więc  śmiało  powiedzieć,  Ŝe
nasza religia opiera się na nakazach, zakazach i karach, a miłości w niej nie ma nawet
za  grosz.  Oczywiście  nasz  kościół  dobrze  sobie  zdaje  sprawę,  Ŝe  Ŝycie  w  takim
ś

wiecie nie jest łatwe dla ludzi, więc wymyślił wiele rzeczy dla tych, którzy

potrzebują  czasem  pocieszenia.  Wierzenia  w  naszej  religii  bardzo  odbiegają  od
rzeczywistości. Ludzie niestety wierzą w tak niedorzeczne i wręcz szkodliwe rzeczy,
zapominając  całkowicie,  Ŝe  religia  powinna  być  drogowskazem  na  drodze  do
oświecenia  i  do  Boga.  Tylko  drogowskazem,  ale  w  Ŝadnym  wypadku  nie  moŜe  być
drogą,  albo  celem.  Z  taką  religią  na  karku  cierpi  z  tego  takŜe  nasza  kultura,  która
takŜe  przekazuje  osądy  i  uprzedzenia,  uczy  wrogości  wobec  obcych,  szacunku  dla
autorytetu,  instytucji  i  uległości  wobec  władzy.  No  niestety,  ale  nasza  kultura  daje
nam fałszywe światło, za którym ogromna większość ludzi podąŜa. Obecnie Ŝyjemy
w erze informacji, więc w matryxie wymyślonym przez naszą religię ciągle nam się
podsuwa  sprawy  i  poglądy,  które  powinniśmy  przyjąć  i  się  w  nie  zaangaŜować.  No
niestety, ale tam, gdzie rozpanoszył się egoizm i zwierzęco-demoniczne cechy, gdzie
ja i moje jest najwaŜniejsze, gdzie niechęć do obcego jest mocno zakorzeniona, tam
wszystko  jest  skrzywione  razem  ze  światopoglądem.  W  naszej  polskiej  religii  i  w
naszej polskiej kulturze nie znajdziemy niestety ani grama miłości, co nie jest dobre
ani  normalne.  Warto  w  tym  momencie  zwrócić  uwagę,  Ŝe  miłość  nie  poszukuje
władzy poniewaŜ jest skromna i nie jest to w naturze miłości, do tego miłość nie chce
niczego  dla  siebie,  poniewaŜ  jest  bezinteresowna.  Miłość  Ŝyje  nieustannym
dawaniem i to jest główna cecha. Ego i egoista Ŝyje zawsze braniem i zapominaniem.
Taka  jest  między  nimi  róŜnica,  więc  człowiek,  który  posiada  chociaŜ  troszeczkę
roztropności  stwierdzi  nieuchronnie,  Ŝe  wszelkie  wartości  społeczne  oparte  na
egoizmie tworzą system, który tylko moŜe przynosić cierpienie i nic innego. Religia
oparta  na  nakazach,  zakazach,  strachu,  karach  i  na  egoizmie  tworzy  system,  który
tylko przynosi cierpienie i nic innego. To jest logiczny wniosek, oparty na głębokiej
bezinteresownej  analizie,  podparty  zdrowym  rozsądkiem  i  zdrowym  chłopskim
rozumem.  Teraz  mamy  mocną  podstawę,  mocny  fundament  do  dalszej  analizy  o
religii, więc powróćmy do sensu istnienia religii. Sensem istnienia kaŜdej religii jest
pomoc  w  dotarciu  do  Boga,  czyli  osiągnięcie  oświecenia.  Trzeba  więc  sobie  teraz
zadać  pytanie,  czy  religia  oparta  na  zakazach  nakazach,  nakazach,  strachu,  karach  i
egoizmie  moŜe  spełnić  tą  rolę?  Zapytajmy  więc  bezpośrednio,  czy  nasza  polska
religia moŜe być pomocna w osiągnięciu oświecenia? Zanim odpowiemy sobie na te
pytanie, udajmy się do Watykanu do głównego kościoła, do bazyliki świętego Piotra.
Tam  pod  sufitem  przed  ołtarzem  jest  namalowany  olbrzymi  fresk,  który  dokładnie
obrazuje  nam,  co  moŜemy  oczekiwać  w  najlepszym  i  ostatecznym  wypadku  od
naszej religii. Tam jest namalowany Jezus Chrystus, który z groźną miną na twarzy
wyciągniętą ręką skazuje połowę ludzkości na wieczne potępienie w piekle, a drugą

- 27 -

połowę kieruje do nieba. Tak więc mamy jasno i wyraźnie pokazane, czego moŜemy
się  spodziewać  i  czego  oczekiwać  w  ostatecznej  chwili  naszego  istnienia  w  naszej
religii.  MoŜemy  jedynie  uniknąć  piekła,  ale  tylko  to  się  uda  połowie  z  nas.
Oczywiście  kaŜdy  biedny  i  niegodny  grzesznik  w  naszej  religii  ma  nadzieję,  Ŝe  się
załapie  do  tej  drugiej  połowy  i  pójdzie  do  nieba,  do  tej    mgielnej  rzeczywistości
wymyślonej  przez  naszą  religię,    która  staje  się  jedyną  jego  nadzieją.  Ta  nadzieja
uwidacznia się szczególnie w starczym wieku, kiedy śmierć ciała zbliŜa się wielkimi
krokami,  i  taki  biedny  i  niegodny  grzesznik  chodzić  będzie  chodził  codziennie  do
kościoła,  rano  i  wieczorem,  będzie  się  bił  szczególnie  Ŝarliwie  w  piersi,  Ŝe  bardzo
zgrzeszył  myślą,  mową,  uczynkiem  i  zaniedbaniem  i  dopiero  z  rozpaczą  będzie
błagał  o  łaskę  i  wybaczenie,  aby  Bóg  spojrzał  na  niego  łaskawiej,  co  umoŜliwi  mu
załapanie się jeszcze do tej drugiej połowy, kierowanej do nieba. Oczywiście swoje
modły  będzie  w  takich  chwilach  podpierał  duŜymi  sumami  pieniędzy  na  tacę  lub
nawet  przepisując  na  kościół  swój  majątek.  Tak  oto  kończy  się  Ŝycie  biednego  i
niegodnego grzesznika, który jedynie co moŜe osiągnąć w naszej religii, to pójście do
wirtualnego  nieba  i  nic  więcej.  Ale  dokonać  tego  moŜe  niestety  tylko  połowa
ludzkości, druga jest juŜ skazana na wieczne męki w piekle, powtarzam, na wieczne
męki.  Wieczne  oznacza  bardzo  długi  okres  czasu  i  kaŜdy  rozumny  człowiek
powinien sobie zdawać sprawę, co to znaczy wiecznie. Mając jedynie taką mroczną
perspektywę,  oczywiste  jest,  Ŝe  strach  i  zwątpienie  są  nieodłącznym  towarzyszem
kaŜdego  biednego  i  niegodnego  grzesznika.  Zapytajmy  więc  wprost,  co  moŜe  nam
najlepszego  zaoferować  nasza  religia  i  nasz  kościół?  Praktycznie  nic,  poniewaŜ  o
tym, czy pójdziemy do piekła, czy do nieba decyduje wymyślony przez religię Bóg, a
nie sama religia. Ale z praktycznego punktu widzenia, z Ŝyciowego punktu widzenia
nasza  religia  moŜe  nam  jedynie  zaoferować  i  narzucić  zbiór  wierzeń,  które  w
końcowym efekcie powodują, Ŝe połowa z nas trafia do piekła na wieczne potępienie,
a druga połowa trafia do nieba. Niezbyt ciekawe perspektywy, prawda? Oczywiście
do tego zbioru wierzeń wymyślono rytuały, modlitwy oraz obrządki i tak to juŜ trwa
dwa  tysiące  lat,  co  mnie  niezmiernie  dziwi.  Sensem  istnienia  kaŜdej  religii  jest
pomoc w dotarciu do Boga, czyli osiągnięcie oświecenia. Czy w tym co napisałem o
naszej  religii  jest  tam  jakaś  mowa  lub  choćby  jakaś  mała  wzmianka  o  dotarciu  do
Boga i o oświeceniu? Dotarcie do Boga oznacza rozpłynięcie się w Bogu, jakby takie
roztopienie  w  się  Bogu,  kiedy  jeszcze  w  jakimś  tam  małym  stopniu  zachowujemy
naszą  indywidualność,  ale  jednocześnie  czujemy  i  doświadczamy,  Ŝe  jesteśmy
jednym  z  Bogiem,  Ŝe  jesteśmy  połączeni  z  Bogiem,  Ŝe  jesteśmy  sami  Bogiem.  Tak
oto  wygląda  dotarcie  do  Boga  lub  oświecenie,  na  które  z  resztą  jesteśmy  wszyscy
skazani  na  tym  ziemskim  padole,  oraz  wszelkie  inne  istoty  na  innych  planetach.
Oczywiste  jest,  Ŝe  w  tym  momencie  nasza  religia  nazwałaby  mnie  wielkim
bluźniercą i w średniowieczu natychmiast spalono by mnie na stosie drewna Ŝywcem,
a  przedtem  zadano  by  mi  duŜe  tortury.  Moja  świętej  pamięci  babcia  Genowefa
powiedziałaby w tym momencie, Ŝe na głupotę nie wymyślono jeszcze lekarstwa, co
jest niestety faktem. Ale faktem jest, Ŝe to jest nasz ostateczny cel w naszej Ŝyciowej
wędrówce.  Ja  myślę,  Ŝe  czas  na  małe  podsumowanie  tego  rozdziału  i  zadanie  sobie
pytania, czy to nam słuŜy, czy nie? Jesteśmy w rozdziale o religii, więc trzeba ściślej
zapytać, czy religia nam słuŜy, czy nie?

- 28 -

Myśląc  kategoriami  zysku  i  strat,  to  bycie  biednym  i  niegodnym  grzesznikiem  w
naszej  religii  wyjątkowo  się  nie  opłaca,  poniewaŜ  nie  mamy  z  tego  najmniejszego
zysku,  poniewaŜ  i  tak  jesteśmy  obarczeni  grzechem  pierworodnym,  więc  wszelkie
nasze działanie jest juŜ z góry zaplanowane jako tylko strata czasu, poniewaŜ grzech
pierworodny i tak niweczy wszelkie nasze działanie. Jedynie, na co moŜemy liczyć,
to  na  łaskę  lub  niełaskę  Boga  w  naszej  religii.  Ta  stworzona  z  premedytacją  przez
naszą religię bezsilność, moŜe naprawdę myślące jednostki przyprawić o ból głowy.
Do  tego  jeszcze  w  naszej  religii  Bóg  moŜe  czynić  najokropniejsze  ohydne  rzeczy  z
mordowaniem  włącznie  i  czyni  to,  o  czym  moŜna  się  przekonać  w  biblii,  ale
jednocześnie  jest  On  zwolniony  od  wszelkiej  odpowiedzialności,  od  wszelkiego
zadośćuczynienia, od wszelkiej krytyki, jakby czynienie wszelkiego rodzaju zła było
czymś  całkiem  normalnym  i  powszechnym  u  niego.  Takie  zachowanie  jest  godne
jedynie osobników z przewagą cech demonicznych, czyli demonów i to demonów z
najwyŜszej półki. Wyzywanie mnie od bluźnierców nic tu nie pomoŜe, lepiej spojrzeć
prawdzie w oczy i zastanowić się, co zrobić w tej wyjątkowo nieciekawej sytuacji, w
której  znajduje  się  prawie  czterdzieści  milionów  ludzi  w  Polsce  i  cały  zachodni
ś

wiat? Ja proponuję, aby przeciąć ten wrzód bezsilności i wykierować się ku innym

wartością Ŝycia i zostawić za sobą cały ten zniewalający i perfidny religijny system,
który musiała wymyślić wyjątkowo sprytna i przebiegła grupa demonów. Człowiek o
przewadze  cech  zwierzęcych  nie  byłby  do  tego  zdolny,  a  tym  bardziej  człowiek  o
przewadze  cech  człowieczych.  On  nawet  nie  pomyślałby  o  tworzeniu  takiego
perfidnego  systemu  zniewalającego,  do  tego  zdolne  były  tylko  przebiegłe  jednostki
demoniczne.
O piekle, grzechu pierworodnym, antychrystach, wiecznym potępieniu, grzesznikach
i  tym  podobnych  bzdurach  moŜe  paplać  na  wszystkie  strony  tylko  ten,  kto  odłącza
Boga  od  całości  stworzenia,  usadawiając  miłość  na  niedosięŜnym  piedestale  lub  na
tronie  nie  dla  wszystkich  dostępnym.  Tak  właśnie  podłe  i  nadęte  ego  tworzy
narzędzia, którymi moŜna do woli straszyć swoich wiernych i nimi manipulować, aby
tylko nie poszedł w bankruty interes ich pseudo nauczycielskiej władzy.

Rozdział 6

Kościół

Na  początku  tego  rozdziału  chciałbym  powiedzieć,  Ŝe  patrzę  na  kościół  okiem
bezinteresownego  obserwatora,  którego  interesują  tylko  fakty  i  prawda,  oraz  ich
logiczna analiza.
Na  terenie  Polski  działa  kilkaset  wspólnot  religijnych,  czyli  kościołów,
reprezentujących niemal wszystkie religie i wyznania współczesnego świata. Główną
rolę  w  naszym  społeczeństwie  odgrywa  kościół  rzymskokatolicki,  który  swoim
zasięgiem  obejmuje  około  88%  ludności.  PoniŜej  podaję  10  głównych  kościołów
działających w Polsce, oraz ich procentowy udział:
1. Kościół rzymskokatolicki – 88%

- 29 -

2. Kościół greckokatolicki – 0.14%
3. Kościół starokatolicki – 0,12%
4. Prawosławie – 1.3%
5. Kościół ewangelicko-augsburski – 0.2%
6. Kościół zielonoświątkowy – 0.09%
7. Kościół adwentystów dnia siódmego – 0.025%
8. Kościół chrześcijan baptystów – 0.017%
9. Kościół chrystusowy w RP – 0.016%
10. Świadkowie Jehowy – 0.33%
Jak  widzimy,  główną  rolę  w  naszym  polskim  społeczeństwie  ogrywa  Kościół
Katolicki  w  RP  obrządek  łaciński  (rzymskokatolicki,  łaciński) około  33,5  mln
wiernych.  Kościół  katolicki  obrządku  łacińskiego;  oznacza  część Kościoła
rzymskokatolickiego,  opierającą  liturgię na obrządku  łacińskim i  liturgiach  bliskich
oraz  pochodnych.  Na  czele  kościoła  stoi  papieŜ,  biskup  kościoła  rzymskiego,  który
posiada najwyŜszą,  pełną, bezpośrednią i powszechną  władzę zwyczajną  w  kościele
katolickim,  którą  moŜe  wykonywać  zawsze  w  sposób  nieskrępowany.  PapieŜ  jest
uznawany  przez  członków  kościoła  rzymskokatolickiego  za  następcę Apostoła
Piotra oraz  zastępcę Chrystusa na  ziemi.  NajwyŜszym  zgromadzeniem  w  kościele
jest sobór  powszechny  wszystkich  biskupów  w  sprawach  najwyŜszej  wagi.
Przewodniczy  mu  papieŜ,  wszystkie  uchwały  soboru  podlegają  zatwierdzeniu  przez
papieŜa.  Do  tej  pory  według  Kościoła  rzymskokatolickiego  odbyło  się  21  soborów
powszechnych.
W  kościele  rzymskokatolickim  w  Polsce  czołową  rolę  odgrywa  Konferencja
Episkopatu  Polski,  którą  tworzą  arcybiskupi,  biskupi,  ordynariusze  i  biskupi
pomocnicy.  Honorowo  w  kościele  katolickim  w  Polsce  wyróŜnia  się
spośród episkopatu godność prymasa  Polski,  nie  ma  ona  jednak  aktualnie  znaczenia
prawnego.  Podstawowymi  jednostkami  administracyjnymi  w  strukturze  kościoła
katolickiego  są diecezje i parafie,  a  pomocniczymi metropolie i dekanaty.  Duchowni
rzymskokatoliccy  Ŝyją  w celibacie,  a  kapłanem  moŜe  być  tylko męŜczyzna.  Kościół
katolicki uznaje kult świętych, Maryi, obrazów i relikwii oraz modlitwy za zmarłych.
Przyjmuje  wiarę  w piekło,  czyściec, niebo  oraz  realną  obecność  Chrystusa  w
Eucharystii.  Trochę  więcej  o  kościele  katolickim  wspomnę  jeszcze  w  rozdziale  o
reinkarnacji. Kościół katolicki istnieje juŜ około dwóch tysięcy lat i kiedy spojrzymy
oczyma postronnego obserwatora na ten okres, to niestety stwierdzimy, Ŝe kościół w
swojej  długiej  historii  przyczynił  się  bezpośrednio  i  pośrednio  do  wymordowania  i
cierpienia  dziesiątków  milionów  ludzi,  co  niestety  nie  jest  moim  wymysłem,  ale
najprawdziwszym  faktem  lub  faktami,  które  po  prostu  miały  miejsce.  Ludwig
Boerne,  niemiecki  filozof  i  pisarz  Ŝyjący  w  latach  1786-1837  tak  to  ujął  te  fakty  w
słowa:

„Przez osiemnaście wieków płynie rzeka krwi, a na jej brzegach mieszka
chrześcijaństwo”.

Warto  więc  się  zastanowić,  jak  mogło  dojść  do  tak  duŜych  wypaczeń  ze  strony
kościoła,  który  oczywiście  nie  poniósł  z  tego  powodu  Ŝadnych  konsekwencji,
pomimo tak oczywistego cierpienia wielu milionów ludzi. Aby to wszystko ogarnąć,
aby  to  wszystko  zrozumieć,  trzeba  się  cofnąć  z  powrotem  do  religii,  którą  kościół

- 30 -

katolicki reprezentuje. Ale najpierw trochę na ten temat z historii kościoła, która
nieco nam otworzy oczy.

Dla najdawniejszych chrześcijan słuŜba frontowa w wojsku była nie do pomyślenia.
Nigdzie  w  ich  piśmiennictwie  z  pierwszych  stuleci  nie  ma  zgody  na  to.  Co  więcej,
wszyscy Ojcowie Kościoła zakazywali zabijania w obronie koniecznej — i oto w 313
roku  cesarz  Konstantyn  obdarzył  chrześcijan  pełną  swobodą  praktyk  religijnych,  po
czym — w 314 roku — uchwalono ekskomunikę dla dezerterów. Kto porzucał broń,
naraŜał się na wykluczenie z Kościoła. Przedtem wykluczano tych, którzy broni nie
porzucali.  Dawnych  pacyfistów  zastąpili  więc  kapelani  polowi,  a  zabijanych
chrześcijan  uchylających  się  od  udziału  w  wojnie  —  zabijający  chrześcijańscy
wojownicy.  Sprzyjający  armii  Kościół  wykreślił  pospiesznie  wszystkich  Ŝołnierzy-
męczenników  ze  swych  kalendarzy  i  odtąd  wspierał  władców  dopuszczających  się
masowych  mordów, a nawet niebawem sam ich zaczął do takich mordów nakłaniać
— i czyni to po dziś dzień.

PapieŜ Stefan II, w worku pokutnym i z głową posypaną popiołem, wyŜebrał od

króla  Franków  Pepina  wojnę  przeciw  Longobardom,  z  którymi  Frankowie  Ŝyli
przedtem  w  najlepszej  zgodzie.  Gigantyczne  klerykalne  fałszerstwo  (wyznane  po
jedenastu wiekach) oraz dwie krwawe kampanie doprowadzają do załoŜenia Państwa
Kościelnego,  które  było  uznawane  i  powiększane  przez  kolejnych  władców
frankijskich i saskich.

Ale i papieŜe zaczęli niezadługo pokazywać się w hełmach, zbrojach, z

mieczami. Mieli własne wojska lądowe, marynarkę wojenną, fabrykę broni. Walczyli
o kaŜde hrabstwo, kaŜdy zamek, kaŜdą twierdzę. Zagrabiali całe księstwa. Wszędzie
werbowali Ŝołdaków i dokonywali rzezi na własnych ziomkach.

Leon IX zignorował w 1053 roku uchwały pokojowe z Cluny, zignorował

wydany przez siebie zakaz słuŜby wojskowej duchownych, zignorował obiecaną mu
przez chrześcijańskich Normanów przysięgę na wierność oraz wasalne uzaleŜnienie i
rozpoczął  wojnę  przeciw  nim.  Kluniacki  teolog  Hildebrand  —  jako  Grzegorz  VII
(jego ulubiona dewiza: „Niech będzie przeklęty ten, kto nie chce miecza umaczać we
krwi!”)  —  wezwał  cały  świat  do  stworzenia  armii,  którą  chciał  poprowadzić  w  roli
„wodza i biskupa”. Grzegorz IX zwrócił się zbrojnie przeciwko powracającemu jako
zwycięzca  z  krucjaty  cesarzowi  Fryderykowi  II.  Urban  VI,  który  między  innymi
rękoma  byłego  pirata  mianowanego  generałem  zakonu  joannitów  —  nakazał
zamordowanie  po  straszliwych  torturach  biskupa  Akwilei  oraz  egzekucję  pięciu
kardynałów,  wziął  ze  swymi  Ŝołdakami  udział  w  sycylijskiej  wojnie  sukcesyjnej.
Pius  V  i  Sykstus  V  stoczyli  wielkie  bitwy  morskie:  pierwszy  pod  Lepanto  przeciw
Turkom, drugi na kanale La Manche przeciwko Anglikom.

Juliusz II (jego dewiza; „Jeśli nie pomogą klucze Piotrowe, to niechaj pomoŜe

jego miecz!”) prowadził wojny niemalŜe w kaŜdym roku swojego pontyfikatu, i to
tak skutecznie, Ŝe cesarz Maksymilian rozwaŜał, czy nie zostać papieŜem. Paweł IV

- 31 -

wyznał w połowie XVI wieku, Ŝe ma ręce „po łokieć unurzane we krwi”, był jednak
takim

moralistą,

iŜ

kazał

zamalować

„nieprzyzwoite”

fragmenty Sądu

ostatecznego Michała Anioła.

Jeszcze nieco ponad sto lat temu (w wieku XIX) Pius IX werbował Ŝołnierzy. I

jeszcze  w  latach  czterdziestych,  dwudziestego  wieku,  mogliby  papieŜe  powtórzyć
słowa  Pawła  IV,  mając  więcej  podstaw  po  temu  —  chociaŜ  i  oni  bardzo  dbali  o
moralność; na przykład Pius XII, który w wystosowanym pod koniec 1939 roku liście
do  hierarchii  kościelnej  USA  dopatrzył  się  przyczyny  „dzisiejszych  nieszczęść”
bynajmniej  nie  w  faszyzmie,  który  właśnie  pogrąŜył  świat  w  największej  wojnie  w
dziejach  ludzkości,  lecz  między  innymi  w  krótkich  spódnicach  pań.  Nie  jest  to
kuriozalny  epizod  historii  Kościoła,  raczej  fakt  świadczący  o  istniejącej  równieŜ
dzisiaj  moralności  —  jeśli  nie  brać  pod  uwagę  owych  stuleci,  w  których  niejeden
klasztor  Ŝeński  był  częściej  odwiedzany  niŜ  burdele,  a  wszyscy  duchowni  —  od
szczytów hierarchii po wiejskiego proboszcza — mieli konkubiny.

Co zaś czynili papieŜe, to powtarzali biskupi, opaci. Byli oni synami, braćmi,

kuzynami świeckich przedstawicieli szlachty, nie mniej pazernymi i Ŝądnymi władzy
niŜ ta ostatnia, zapewne teŜ równie znienawidzonymi, o czym świadczą częste w
ś

redniowieczu morderstwa spotykające biskupów i opatów, wojny przeciw klechom i

polowania na nich, a takŜe niezliczone dokumenty literackie.

W dawnym państwie niemieckim duchowni bywali ministrami, podskarbimi,

dowódcami  królewskich  wojsk.  Za  czasów  cesarza  Ottona  II  Kościół  wystawił
dwukrotnie więcej rycerzy niŜ wszyscy ksiąŜęta świeccy. I na Północy, i na Południu
kardynałowie  i  biskupi  dowodzili  całymi  armiami.  Niektórzy  wyŜsi  duchowni
dokonywali  własnoręcznie  krwawej  zemsty.  Nie  było  teŜ  takiej  diecezji,  w  której
choćby  jeden  z  biskupów  nie  toczyłby  długoletniej  wojny  lokalnej.  Często  nie
oszczędzali ani kobiet, ani dziewcząt, zabijali starców i dzieci, czasami nawet ręka w
rękę z „kacerzami” (heretykami), jak w wypadku arcybiskupa Kolonii Dietricha von
Moers.  Wykłuwali  wrogom  oczy,  tak  jak  to  uczynił  w  1368  roku  opat  klasztoru  w
Reichenau  z  kaŜdym  obywatelem  Konstancji,  który  wpadł  mu  w  ręce.  Posyłali  na
tamten świat wszystkich jeńców, jak tego w 1379 roku dopuścił się biskup Osnabrück
Dietrich.  Zmuszali  powstańców  do  błagania  na  klęczkach  o  litość,  a  potem  jednak
kazali ich masowo zabijać, tak jak to uczynił w roku 1415 biskup Liège, Johann von
Wittelsbach.  „Z  kleszym  stanem  bywało  tak,  iŜ  gdy  słyszano  o  czymś  złym  czy  o
jakiejś wojnie i pytano, kto by owo sprawił, to pokazywało się, Ŝe biskup, klecha”.

Biskupi sprzymierzali się z królami przeciw ksiąŜętom, walczyli u boku ksiąŜąt

przeciw  królom,  u  boku  papieŜa  przeciwko  cesarzowi,  u  boku  cesarza  przeciw
papieŜowi, po stronie jednego papieŜa przeciwko innemu (aŜ sto siedemdziesiąt jeden
lat  !),  po  stronie  duchownych  duszpasterzy  przeciw  duchownym  z  zakonów,  ale  i
przeciw  innym  duszpasterzom  —  biskup  Dietrich  z  Osnabrück  przeciw  biskupowi
Gerardowi  z  Minden;  biskup  Eryk  z  Osnabrück  przeciw  biskupowi  Henrykowi  z

- 32 -

Münster itd. — na polu bitwy, na ulicy, we wnętrzu świątyni, sztyletem, trucizną, na
wszelkie moŜliwe sposoby…

Przez całe wieki kler propagował teŜ świętą wojnę, do której Urban II jeszcze w

roku 1095 — właściwie rzecz oceniając — nakłaniał zbójców. PapieŜ zapewniał
odpuszczenie grzechów, obfity łup, krainę mlekiem i miodem płynącą i krzyczał:
„To nakazuje Chrystus!”

I wyruszyli z krzyŜami na odzieniu i na sztandarach. JuŜ nad Renem i nad

Dunajem wymordowali tysiące śydów. Potem dopuszczali się gwałtów i mordów na
chrześcijańskich  Węgrach.  Podczas  zwycięskiego  ataku  na  Jerozolimę,  latem  1099
roku w piątek, w godzinie ukrzyŜowania, o czym donoszą urzeczeni tym kronikarze
—  zmasakrowali  blisko  siedemdziesiąt  tysięcy  Saracenów…  Zabijali,  bo,  jak  pisze
arcybiskup  Wilhelm  z  Tyru,  postanowili  grabić  zawsze  i  wszędzie,  „kaŜdego
mieszkańca  miasta”.  Ociekali  krwią  i  u  wejścia do kaŜdego  „oczyszczonego” domu
wieszali, na znak przejęcia na własność, swoje tarcze — jest to jedno z najstarszych
ś

wiadectw uŜywania tarcz herbowych jako dowodów toŜsamości. W świątyni

urządzili taką jatkę, Ŝe — jak pisze ksiądz Rajmund z Agiles — „za sprawą
cudownego, sprawiedliwego zrządzenia boŜego aŜ po kolana, a nawet aŜ po końskie
siodła, nurzali się we krwi”. A następnie, co odnotował autor Gesta Francorum,
ś

wiadek naoczny, „szczęśliwi, z radości roniąc łzy, poszli nasi oddać cześć grobowi

Zbawiciela”.

Ja myślę, Ŝe to powinno wystarczyć kaŜdej postronnej osobie, aby sobie uzmysłowić
i  juŜ  nieco  zrozumieć,  dlaczego  kościół  katolicki  ma  więcej  krwi  na  rękach  niŜ
ktokolwiek  inny.  Teraz  trzeba  sobie  zadać  pytanie,  jak  mogło  dojść  do  takich
ogromnych  wypaczeń  ze  strony  kościoła  i  dlaczego  nie  poniósł  za  to  Ŝadnych
konsekwencji. No niestety, ale trzeba z ręką na sercu przyznać, Ŝe

przed Stalinem i

Hitlerem  nikt  w  Europie  nie  gardził  tak  bezwstydnie  ludzkim  Ŝyciem,  nie
pomiatał  nim  tak,  jak  czynił  to  chrześcijański  kościół,  powołując  się  wręcz,  co
jest szczytem cynicznej przewrotności, na „wolę boŜą” lub Ŝe Bóg tak chce.

Cofnijmy się więc teraz do naszej religii i poczytajmy trochę biblii. Po krótkim czasie
stwierdzimy,  Ŝe  biblia  to  bardzo    krwawa  księga.  Krew  się  leje  często  i  gęsto.  Sam
Bóg  w  wielu  miejscach  sam  zabija  ludzi  i  nawołuje  do  mordowania    i  w  ogóle  jest
przedstawiony  jako  bezwzględny,    mściwy,  samolubny  i  bez  litości.  Jak  się  takie
rzeczy czyta, niby w Świętym Piśmie, to się zaraz niezwłocznie coś samo nasuwa na
myśl, czyli Ŝe  nasza religia oparta jest na strachu, głosi Boga, którego naleŜy czcić i
bać się

Strach goni strach aŜ się włosy jeŜą. I ciągle coś taki Bóg nakazuje i narzuca.

I  jak  tu  w  spokoju  moŜna  Biblię  czytać,  kiedy  ma  się  ciągle  przed  oczyma  strach,
nakazy, mściwość, bezwzględność i Ŝadnej litości. O miłości dla przykładu juŜ nawet
nie  wspomnę,  poniewaŜ  nie  jej  tam  nawet  za  grosz.  To  nie  jest  ani  dobre  ani
normalne,  Ŝe  Bóg  w  naszej  religii  przedstawiony  jest  jako  zły  okrutnik,  bezlitosny
mściciel,  którego  koniecznie  trzeba  się  bać,  bo  jak  nie,  to  koniec  z  nami.  Do  tego
jeszcze    sam  zgładził  mnóstwo  ludzi  w  tym  kobiety  i  dzieci  lub  sam  nakazywał

- 33 -

innym zabijać. W obliczu takiego okrutnika nie sposób się nie  bać. Niech teraz dojdą
do tego opowieści religijne o diabłach, o szatanie, o piekle i wielkim ogniu, w którym
się  będą  nieposłuszni  na  wieki  smaŜyć.  Opowieści  religijne    o  demonach,  złych
duchach,  wiecznym  potępieniu,  grzechu  pierworodnym  i  jeszcze  mnóstwo  innych
najbardziej przeraŜających. Ta wielka lawina strachu, która spada na kaŜdego z nas w
naszej religii juŜ od pierwszego naszego oddechu w ciele ludzkim, juŜ od pierwszych
chwil naszego urodzenia, moŜe pogrąŜyć kaŜdego z nas na całe Ŝycie. Tym, którym
się nie chce myśleć, nie  pozostaje nic innego, jak w to wszystko uwierzyć. A jeŜeli
choć  trochę  uwierzysz  w  to,  co  głosi  nasza  religia,  to  juŜ  nie  będziesz  miał  innego
wyboru  jak  tylko  chodzić  do  kościoła  i  modlić  się    i  to  wszystko  ze  strachu.  Innej
moŜliwości  po  prostu  nie  ma,  dla  biednego  i  niegodnego  grzesznika.  Do  tego  Bóg
zwolniony jest ze wszelkich konsekwencji swoich okrutnych czynów i to samo spada
na  kościół,  który  jest  pośrednikiem  miedzy  Bogiem  a  człowiekiem  i  reprezentuje
niejako  Boga  tutaj  na  Ziemi.  Dlatego  w  umysłach  biednych  i  niegodnych
grzeszników z grzechem pierworodnym na karku kościół będzie zawsze zwolniony z
konsekwencji  swoich  działań,  nawet  jeśli  to  będą  najokrutniejsze  masowe  mordy.
Ten  wyjątkowo  perfidny  system  mogli  wymyślić  ludzie  przesiąknięci  na  wskroś
cechami  demonicznymi.

Powtórzę to jeszcze raz z całą stanowczością, Ŝe ten

wyjątkowo  wredny  i  okrutny  system  religijny  obowiązujący  w  naszym  zachodnim
społeczeństwie  mogli  wymyślić  tylko  sprytne  jednostki  demoniczne,  poniewaŜ
zwykli ludzie o cechach człowieczych, a nawet ludzie o przewadze cech zwierzęcych
nie są w stanie tego dokonać, poniewaŜ brak im tego bezgranicznego demonicznego
okrucieństwa.

A  teraz  proszę  spojrzeć  wyŜej  na  stronę,  na  której  widnieje  10  największych
kościołów  w  Polsce.  Wszystkie  te  kościoły  oparte  są  na  biblii,  czyli  na  tej  religii
stworzonej przez ludzi demonów i podtrzymują ją po prostu dalej przy Ŝyciu. No taka
jest  niestety  prawda.  KaŜdy  człowiek  mający  chociaŜ  trochę  roztropności  powinien
sobie  w  tym  miejscu  uzmysłowić,  kto  stoi  na  czele  tych  kościołów  i  komu  tak
najbardziej zaleŜy na tym, aby ta demoniczna religia dalej obowiązywała w naszym
społeczeństwie.
Ja myślę, Ŝe czas na małe podsumowanie tego rozdziału i zadanie sobie pytania, czy
to nam słuŜy, czy nie? Jesteśmy w rozdziale o kościele, więc trzeba ściślej zapytać,
czy  kościół  nam  słuŜy,  czy  nie?    Myśląc  kategoriami  zysku  i  strat,  to  kościół  nam
wyjątkowo  nie  słuŜy,  poniewaŜ  podtrzymuje  i  utwierdza  nas  w  przekonaniu,  Ŝe
jesteśmy  tylko  biednymi  i  niegodnymi  grzesznikami  z  grzechem  pierworodnym  na
karku, co dla zwykłego zjadacza chleba jest wyjątkowo niekorzystnym wydarzeniem.
Na koniec tego rozdziału warto jeszcze raz przypomnieć i warto sobie zdać sprawę,
Ŝ

e ten cały widoczny i niewidoczny dla naszych zmysłów świat, powstał tylko

dlatego, aby pierwotna świadomość zwana Bogiem, mogła doświadczyć tej boskości.
Bóg potrzebował lustra, albo punktu odniesienia, aby mogło dojść do doświadczenia
tego,  kim  On  jest.  Warto  więc  kochać  Boga  i  rozmyślać  o  Nim,  a  juŜ  szczególnie
wtedy,  kiedy  zdecydujemy  się  wejść  na  ścieŜkę  rozwoju  duchowego.  Po  prostu,
dobrze jest starać się odczuwać, poznawać i doświadczać, Ŝe Bóg jest we wszystkim.
Do  tego,  za  pomocą  medytacji  moŜna  zrozumieć  bez  trudu,  Ŝe  Bóg  jest  nie  tylko
mieszkańcem kaŜdego serca, ale jest takŜe bodźcem, motywem, przewodnikiem oraz

- 34 -

na końcu takŜe celem. No niestety, ale tego, co mówię, nie usłyszymy od Ŝadnego
zachodniego kościoła, poniewaŜ cała zachodnia cywilizacja okryła się płaszczem
ignorancji i niewiedzy. A szkoda.

Rozdział 7

Biedny i niegodny grzesznik

W  tym  rozdziale  chciałbym  przedstawić  niektóre  formy  zachowania  i  myślenia
biednych i niegodnych grzeszników z grzechem pierworodnym na sumieniu. Będą to
krótkie odniesienia do wielu ciekawych tematów, związanych z Ŝyciem codziennym i
z duchowością. Oczywiste jest, Ŝe ja nie chcę przy tym nikogo osądzać,  lub w innym
stopniu  potępiać,  są  to  tylko  moje  spostrzeŜenia  oparte  na  wnikliwej  i
bezinteresownej obserwacji biednych i niegodnych grzeszników.
Przysłowie  mówi,  Ŝe  towarzystwo  określa  przeznaczenie  człowieka  w  kaŜdym
przypadku.  Towarzystwo  kościoła  jest  dla  kaŜdego  Polaka  brzemienne  w  skutkach,
poniewaŜ w tym towarzystwie wypacza się jego charakter i myślenie, w następstwie
czego, powstaje biedny i niegodny grzesznik z poczuciem winy na karku. Działanie i
postępowanie  kaŜdego  z  nas  oparte  jest  na  myślach.  Myśli  zaleŜą  w  duŜym  stopniu
od  towarzystwa,  w  jakim  przebywamy.  W  towarzystwie  biednych  i  niegodnych
grzeszników z poczuciem winy na karku, moŜna tylko upaść i stać się takŜe biednym
i  niegodnym  grzesznikiem.  W  towarzystwie  szlachetnych  i  mądrych  ludzi,  nasze
myśli  mogą  się  takŜe  wznieść  na  ten  poziom.  Z  biegiem  czasu  zaowocuje  to
mądrością i szlachetnością w nas.

Jeśli  w  Ŝyciu  biednych  i  niegodnych  grzeszników  z  poczuciem  winy  na  karku,  nie
zamanifestuje się duchowość i wiedza duchowa, to niestety, ale ten świat będzie się
dalej pogrąŜał w chaosie, będą ciągle wybuchały konflikty i wojny. Jeden z wielkich
tego świata powiedział wyraźnie, Ŝe duchowość, to między innymi takŜe pozbywanie
się  naszej  zwierzęcej  natury  i  rozwijanie  cech  ludzkich,  takich  jak  współczucie,
zrozumienie, wybaczanie, wspaniałomyślność i wiele jeszcze innych. No niestety, ale
przeciętny biedny i niegodny grzesznik posiada w duŜej przewadze cechy zwierzęce,
takie jak chciwość, samolubstwo, zazdrość, egoizm i wiele jeszcze innych, oraz takŜe
cechy demoniczne, co nie rokuje zaprzestania wojen i wszelkich innych konfliktów w
naszym społeczeństwie.

Miliardy  ludzi  czerpie  olbrzymie  korzyści  z  natury  i  cieszy  się  przyjemnościami
dostarczanymi  przez  nią  na  róŜne  sposoby.  MoŜna  więc  śmiało  zapytać,  co
ofiarowuje  biedny  i  niegodny  grzesznik  z  poczuciem  winy  na  karku  w  zamian
naturze???  Nie  tylko,  Ŝe  nic  w  zamian  nie  ofiaruje,  to  jeszcze  podziękuje  jeszcze
większym  zniszczeniem,  tak  bowiem  wygląda  wdzięczność  biednego  i  niegodnego
grzesznika.  Obecnie  jest  zagroŜonych  wymarciem  około  dwóch  tysięcy  gatunków
zwierząt  i  roślin  w  następstwie  niszczenia  natury  przez  biednych  i  niegodnych

- 35 -

grzeszników. To jest ta właśnie piękna wdzięczność, tak piękna, Ŝe aŜ się chce
skakać z radości i krzyczeć na całe gardło, alleluja, alleluja, alleluja.

Krowa,  albo  koza  całe  swoje  Ŝycie  daje  mleko  biednym  i  niegodnym  grzesznikom.
MoŜna  więc  śmiało zapytać,  czy  biedny  i  niegodny  grzesznik z  poczuciem  winy  na
karku, okazuje jakąś wdzięczność za ten wspaniały akt bezinteresowności, ze strony
krowy  lub  kozy???    Oczywiście,  Ŝe  tak.  Biedny  i  niegodny  grzesznik    wyraŜa
oczywiście swoją wdzięczność i zawozi krowę do rzeźni na zabicie, aby ją zjeść. Tak
oto  wygląda  nagroda  dla  krowy,  po  wielu  latach  jej  bezinteresownej  słuŜby  u
biednego i niegodnego grzesznika. Przy tym pięknym akcie miłosierdzia i miłości dla
krowy,  to  aŜ  się  chce  skakać  z  radości  i  krzyczeć  na  całe  gardło,  alleluja,  alleluja,
alleluja, prawda???

W  zamierzchłych  czasach,  cnota  prawdy  była  powszechnie  doceniana  i  w  Ŝyciu
codziennym powszechnie stosowana, ale wtedy nie było jeszcze tak wielu biednych i
niegodnych  grzeszników  z  poczuciem  winy  na  karku.  Obecnie  świat  całkowicie
zdominowali biedni i niegodni grzesznicy, dlatego Ŝycie w prawdzie, albo trzymanie
się  prawdy  jest  teraz  nie  lada  wyczynem,  na  który  tylko  niewielu  stać.    Świat
biednych  i  niegodnych  grzeszników  powstał  bazie  kłamstwa,  więc  wszyscy  kłamią
jak  najęci.  Kiedy  popatrzymy  na  to  zjawisko  ze  zdrowym  rozsądkiem,  to
stwierdzimy, Ŝe trzymanie się prawdy i faktów, jest łatwe, poniewaŜ mówimy to, co
odpowiada  faktycznemu  stanu  rzeczy.  Wszelka  nieprawda  i  wszelkie  kłamstwa
wymagają wielu zabiegów, aby ukryć prawdę i trzymać się kłamstwa. Błądzenie po
bezdroŜach  kłamstwa  przysparza  tylko  trudności  i  zmusza  do  ciągłej  czujności,  aby
tylko nie dać się przyłapać na kłamstwie.

Kiedy patrzymy na ten świat oczami biednego i niegodnego grzesznika z poczuciem
winy  na  karku,  to  stwierdzamy,  Ŝe  wszystko,  co  się  rodzi,  musi  takŜe  umrzeć.
Włączając w to oczywiście takŜe ciało biednego i niegodnego grzesznika. Dlatego są
oni podatni na wszelkie rozmyślania, jak by tu uniknąć śmierci? W  młodym wieku,
wyolbrzymione  ego  biednego  i  niegodnego  grzesznika  wmawia  mu,  Ŝe  będzie  Ŝył
wiecznie.  Ale  z  biegiem  lat,  w  miarę  znaków  starzenia  się,  biedny  i  niegodny
grzesznik zaczyna wątpić w swoją wieczność i zdradzać oznaki niepokoju i rozpaczy.
JuŜ  w  stosunkowo  młodym  wieku  wmówiono  mu,  Ŝe  jest tylko  ciałem  i  Ŝyje  jeden,
jedyny raz, więc teraz ma mocne podstawy do niepokoju i rozpaczy. Według mnie, to
jest  najlepszy  moment,  aby  szukać  sensu  i  celu  Ŝycia.  No  niestety,  ale  powodu
lenistwa  intelektualnego,  większość  biednych  i  niegodnych  grzeszników  woli
wzmacniać oznaki niepokoju i rozpaczy, zamiast dociekać nad sensem Ŝycia.

Większość  ludzi  na  tym  ziemskim  padole  jest  tylko  zwykłym  konsumentem
Ŝ

ywności, których myśli przesiąknięte są niepokojem i troskami. Iluzja tego świata

powoduje,  Ŝe  większość  z  nas  zagubiła  się  i  całkowicie  zapomniała,  o  swojej
wartości.  Naszymi  klejnotami  są  szlachetne  cnoty,  które  powinniśmy  wydobyć  ze
swojego  wnętrza  na  światło  dzienne,  aby  się  nimi  rozkoszować.  Są  to  klejnoty
prawdy, pokoju, prawości, miłości i niekrzywdzenia. Ze wszystkich stworzeń na tym

- 36 -

ziemskim  padole,  jedynie  my  ludzie  zostaliśmy  obdarowani  tymi  klejnotami,  które
powinniśmy  rozwijać  i  pielęgnować.  JeŜeli  nasze  Ŝycie  będzie  przeŜywane  w  celu
rozwinięcia  tych  pięknych  cnót,  oznacza  to  spełnienie  na  całej  linii.  JeŜeli  jest
inaczej,  jak  to  jest  w  przypadku  biednych  i  niegodnych  grzeszników,  oznacza  to
poraŜkę na całej linii.

Cechą naszej ludzkiej natury jest to, Ŝe chce ona wiedzieć wszystko o wszystkich, ale
nie chce dowiedzieć się dosłownie niczego, o sobie samym. Oczywiście, łatwiej jest
dowiedzieć się, z kim sąsiad lub sąsiadka spała lub nie spała, albo kogo zdradzi lub
oszuka  bohaterka  telewizyjnego  serialu,  niŜ  zadawać  sobie  trudy  dociekania  i
poznawania  siebie  samego  i  swojej  jaźni.  No  niestety,  ale  trochę  wysiłku  trzeba
włoŜyć, aby poznać wiedzę o jaźni. Ale to się opłaca i to bardzo, poniewaŜ dzięki tej
wiedzy moŜna naprawdę Ŝyć w pokoju i rozkoszować się Ŝyciem. Ale to jeszcze nie
wszystko,  poniewaŜ  takŜe  wtedy  będziemy  mogli  doświadczyć  miłości,  czego
kaŜdemu z całego serca Ŝyczę.

Tutaj,  na  tym  ziemskim  padole,  moŜemy  w  dwojaki sposób odbierać i  doświadczać
Ŝ

ycie wokół nas, czyli za sprawą umysłu poprzez zmysły i za sprawą serca poprzez

uczucia wyŜszego rzędu. Religia i kościół były i są zawsze sprawą umysłu, więc nie
jest  ona  czymś  prawdziwym,  ani  nie  jest  czymś  ostatecznym,  ani  tym  bardziej
wiarygodnym. W dalekich, jak i bliskich okresach ziemskiej historii Ŝyli róŜni ludzie,
o  róŜnych  poglądach  na  świat  i  na  Ŝycie.  Oczywiście  warunki,  potrzeby  oraz
obyczaje w poszczególnych krajach lub regionach róŜniły się takŜe od siebie. Dlatego
na  tych  specyficznych  podłoŜach  powstawały  religie  w  umysłach  ludzi,
odpowiadające ich potrzebom. Ludzie po prostu wymyślali sobie Boga na swój obraz
i  na  swoje  podobieństwo  i  przypisywali  takiemu  wymyślonemu  Bogowi  cechy  oraz
właściwości istniejące w ich własnych umysłach. Później wokół tego tworzone były
róŜne  mity,  legendy  oraz  obrzędy    i  religia  mogła  Ŝyć  swoim  własnym  Ŝyciem.
Gdyby  serce  tworzyło  religię,  to  powstała  by  religia  miłości,  w  dosłownym  tego
słowa znaczeniu.

Takie  wartości  ludzkie,  jak  prawda,  pokój,  miłość,  prawość  czy  niekrzywdzenie  są
wyjątkowo rzadkie w świecie biednych i niegodnych grzeszników z poczuciem winy
na  karku.  Główny  powód  tego  wyjątkowo  nieszczęśliwego  zjawiska  leŜy  w
rozpanoszonym  ego.  No  niestety,  ale  ego,  u  biednych  i  niegodnych  grzeszników
rozpanoszyło  się  tak  bardzo  na  tym  ziemskim  padole,  Ŝe  wyparło  piękne  wartości
ludzkie,  gdzieś  tam  na  dalekie  peryferia  Ŝycia,  co  jest  dla  biednych  i  niegodnych
grzeszników  brzemienne  w  skutkach.  Taki  biedny  i  niegodny  grzesznik  moŜe  tylko
wtedy z czystym sumieniem powiedzieć, Ŝe jest człowiekiem, jeŜeli zredukuje swoje
ego  do  takich  małych  rozmiarów,  aby  mogły  rozkwitnąć  w  nim  pokój,  prawda,
współpraca,  miłość,  niekrzywdzenie.  No  niestety,  ale  wielkie  ego  będzie  ciągle
nakłaniało  i  popędzało  biednych  i  niegodnych  grzeszników  do  szkodzenia  i
niszczenia innych ludzi.  Wejście na ścieŜkę  rozwoju duchowego  obniŜy  wpływ  ego
bardzo znacząco.

- 37 -

Współczucie  jest  obecnie  wyjątkowo  rzadkim  towarem  w  świecie  biednych  i
niegodnych  grzeszników  z  poczuciem  winy  na  karku.  A  szkoda,  poniewaŜ
współczucie ma szczególną moc oczyszczania serca, co szczególnie wskazane jest u
biednych i niegodnych grzeszników. Kiedy współczucie zagości w sercu człowieka,
to pierwsze, co opuszczana takie serce, to jest zazdrość i nienawiść. Z biegiem czasu
pojawi  się  pokój  i  prawda,  oraz  w  końcu  miłość  i  niekrzywdzenie.  Warto  więc
otworzyć  swoje  serca  na  współczucie,  poniewaŜ  jest  to  wyjątkowo  korzystne
zjawisko dla kaŜdego biednego i niegodnego grzesznika.

Kiedy  biedny  i  niegodny  grzesznik  z  poczuciem  winy  na  karku,  zdecyduje  się  na
wejście  na  ścieŜkę  rozwoju  duchowego,  co  jest  rzadkim  wydarzeniem,  musi
szczególnie uwaŜać na myśli zwątpienia, kiedy tylko pojawią się pierwsze problemy
z  tym  związane.  Środowisko  biednych  i  niegodnych  grzeszników  rzadko  toleruje  w
swoich  szeregach  człowieka,  który  zapragnął  wykierować  się  ku  wyŜszym
wartościom  Ŝycia.  Oni  będą  oczywiście  robić  naciski,  na  takiego  w  ich  oczach
odszczepieńca,  ale  w  końcu  dadzą  spokój,  kiedy  zobaczą  stanowczą  i  niezachwianą
postawę. Odwaga, nie jest mocną stroną biednych i niegodnych grzeszników, dlatego
w  tym  środowisku  trudno  znaleźć  ludzi,  którzy  zdecydowali  się  kroczyć  drogą
rozwoju duchowego. A jeŜeli juŜ się w końcu na to zdecydują, to ta duchowość jest
bardzo płytka,  mocno powierzchowna, ale lepsza taka, nic wcale.

Od  czasu  powstania  chrześcijaństwa  i  narodzenia  się  biednych  i  niegodnych
grzeszników,  odbyło  się  w  ich  środowisku  ponad  15  tysięcy  wojen.  Ta  liczba
mówi  sama  za  siebie,  więc  nie  ma  potrzeby  komentowania  tego.  JuŜ  nie  będę
wspominał  o  mniejszych  konfliktach,  które  takŜe  pochłaniały  setki  i  tysiące
ofiar.

KaŜdy z nas wspina się na tej drabinie ewolucyjnej z miejsca, w którym się obecnie
znajdujemy  i  kroczymy  w  swoim  tempie  i  w  swoim  niepowtarzalnym  stylu.  Po
drodze  czekają  na  nas  oczywiście  liczni,  czasem  dziwni  towarzysze,  jak  dla
przykładu  religie,  które  oczywiście  tylko  ludzie  wymyślili,  razem  z  Bogiem,
wymyślonym  takŜe  na  ich  obraz  i  podobieństwo.  Im  podlejsi  i  demoniczni  byli
załoŜyciele  religii,  tym  podlejszym  był  takŜe,  wymyślony  przez  nich  Bóg.  Ludzie,
którzy w swojej naiwności uwierzyli w te niedorzeczności, tracili natychmiast tempo
na drabinie ewolucyjnej, aŜ do całkowitego zatrzymania się włącznie. Mogło to trwać
czasem  setki  reinkarnacji  i  trwa  nadal.  Przywiązanie  do  ciała,  tak  wszechobecne  w
ś

wiecie biednych i niegodnych grzeszników, wzmacnia jeszcze te więzy zniewolenia.

Jedynie,  co  tu  moŜna  w  takiej  sytuacji  poradzić,  to  natychmiast  zmniejszyć
przywiązanie  do  ciała  i  swoich  zmysłów  i  wejść  na  ścieŜkę  rozwoju  duchowego,
dociekając całym sercem, kim jestem, po co ja tu jestem i dokąd ja zmierzam?

Rozpoznanie  wrodzonej  nam  boskości  jest  poza  zasięgiem  biednego  i  niegodnego
grzesznika  z  poczuciem  winy  na  karku.  A  szkoda,  poniewaŜ  Ŝycie  kaŜdego
pojedynczego  człowieka  nabiera  dopiero  prawdziwego  sensu,  kiedy  zrozumie,  kim
on właściwie jest i po co on tu jest. No niestety, ale biedni i niegodni grzesznicy są

- 38 -

zbyt  bardzo  mocno  schwytani  przez  nasze  bieŜące  Ŝycie  i  muszą  ciągle  stawać  w
obliczu  wszelkich  konfliktów  i  zmagań.  Dlatego  umysły  biednych  i  niegodnych
grzeszników nie zaznają spokoju, w czasie ich pobytu na tym ziemskim padole, więc
takie  Ŝycie  staje  się  tylko,  mało  znaczącym  epizodem.  Bez  duchowej  podstawy
nawet, jeśli ludzie mają oczy – są ślepcami, nawet, jeśli mają uszy – są głusi, nawet,
jeśli  są  błyskotliwi  –  są  szaleńcami.  Dopiero  duchowość  daje  człowiekowi
prawdziwe widzenie i czyni go pełnym.

Gdyby komuś z nas przyszła chęć zrobienia czegoś dobrego, dla siebie samego, aby
dla  przykładu  dosyć  dobitnie  stłumić  swoje  ego,  to  najlepszą  praktyką  ku  temu  jest
jakaś  bezinteresowna  słuŜba,  jakaś  bezinteresowna  pomoc,  komuś  w  potrzebie.  No
niestety,  ale  w  świecie  biednych  i  niegodnych  grzeszników  z  poczuciem  winy  na
karku  potępia  się  słuŜbę,  jako  coś  poniŜającego  lub  coś  gorszego.  Do  tego,  kaŜdy
myśli  tylko  o  sobie  i  swoich  pragnieniach,  więc  na  bezinteresowną  pomoc  trudno
liczyć.  A  szkoda,  poniewaŜ  moŜna  wtedy  napełnić  serce  naprawdę  prawdziwą
radością,  o  niebo  większą,  niŜ  ta,  którą  odczuwa  się  przy  zaspakajaniu  ulotnych
zachcianek.

Ludzie  ambitni,  którym  rozwój  duchowy  leŜy  na  sercu,  podejmują  wszelakiego
rodzaju praktyki duchowe, jak dla przykładu: medytacje, jogę, śpiewy, kontemplacje
lub  uczestniczą  w  wielu  rytuałach,  aby  tylko  otrzeć  się  o  oświecenie,  lub  osiągnąć
wyzwolenie.  Oczywiście,  biedni  i  niegodni  grzesznicy  z  poczuciem  winy  na  karku,
do tej kategorii ludzi, nie naleŜą, poniewaŜ oni nawet nie kiwną palcem w kierunku
duchowości. Ale tak naprawdę, to wyzwoleniem obdarza miłość. Te czyste i piękne
uczucie,  zastąpi  z  powodzeniem  wszelkie  duchowe  praktyki.  Warto  więc  starać  się,
aby wydobyć tą miłość, ze swojego serca, aby mogła ona wypłynąć na zewnątrz.

Nasze  długie  Ŝycie  na  tym  ziemskim  padole,  jest  ciągłą  kampanią  wojenną  przeciw
naszym  wewnętrznym  wrogom.  Na  polu  walki  trwa  ciągle  bitwa  z  przeszkodami,
pokusami,  zwątpieniem,  trudnościami  i  niepewnością.  To  są  główni  nasi  wrogowie,
którzy  znajdują  się  niestety  wewnątrz  nas  i  byłoby  dobrze,  aby  kaŜdy  biedny  i
niegodny  grzesznik  z  poczuciem  winy  na  karku,  dobrze  to  sobie  uświadomił,  aby
później nie przeklinał losu lub Boga. No niestety, ale przywary chciwości, egoizmu,
Ŝą

dzy, nienawiści, pychy, zazdrości i złośliwości często podkopują i gubią biednych i

niegodnych grzeszników na dziesiątki, albo setki reinkarnacji.

KaŜdy  z  nas,  a  juŜ  szczególnie  biedni  i  niegodni  grzesznicy  z  poczuciem  winy  na
karku,  powinni  zdać  sobie  sprawę,  Ŝe  świat,  który  oglądają,  jest  dokładnie  ich
wewnętrznym  odbiciem,  czyli  wewnętrzna  rzeczywistość  jest  jakby  taką  podstawą,
na  której  zbudowana  jest  zewnętrzna  rzeczywistość.  JeŜeli  taki  przeciętny  biedny  i
niegodny  grzesznik  ma  w  sobie  olbrzymie  pokłady  pychy,  egoizmu,  chciwości,
zazdrości  i  samolubstwa,  to  będzie  ten  świat  zewnętrzny  widział  przez  okulary
pychy,  egoizmu,  chciwości,  zazdrości  i  samolubstwa,  co  w  końcowym  efekcie
doprowadzi takiego biednego i niegodnego grzesznika do przekonania, Ŝe świat jest
pełen  pychy,  egoizmu,  chciwości,  zazdrości  i  samolubstwa.  BEZ  DUCHOWEJ

- 39 -

PODSTAWY nawet, jeśli ludzie mają oczy – są ślepcami, nawet, jeśli mają uszy – są
głusi,  nawet,  jeśli  są  błyskotliwi  –  są  szaleńcami.  Dopiero  duchowość  daje
człowiekowi prawdziwe widzenie i czyni go pełnym.

Wszelkie  duchowe  praktyki,  wszelkie  duchowe  studia  i  czytanie  świętych  pism,  na
nic  się  zda,  jeśli  przynajmniej  troszeczkę  z  tego  nie  wprowadzimy  w  praktyce  do
naszego Ŝycia. Ja znam wielu biednych i niegodnych grzeszników, którzy przez wiele
lat  czytali  ksiąŜki  o  tematyce  duchowej  i  z  pewnością  nagromadzili  duŜo  wiedzy
duchowej i duŜo wiedzą, ale nie mają z tej wiedzy Ŝadnego poŜytku, poniewaŜ nic z
tej  wiedzy  nie  wprowadzili  do  swojego  Ŝycia.  Dlatego  dalej  są  biednymi  i
niegodnymi grzesznikami z poczuciem winy na karku.

KaŜdy z nas, kaŜdy człowiek składa się z trzech części, czyli z ciała, umysłu i duszy.
Oczywiste  jest,  Ŝe  kaŜdy  biedny  i  niegodny  grzesznik  z  poczuciem  winy  na  karku,
będzie  temu  zaciekle  zaprzeczał,  ale  to  nie  zmieni  faktycznego  stanu  rzeczy.  Warto
więc zwrócić uwagę, Ŝe kaŜda z tych trzech części w nas, ma swoje potrzeby, które
nie powinny być zaniedbywane. W swojej ignorancji i w swojej ciemnocie religijnej,
biedny i niegodny grzesznik wychodzi z załoŜenia, Ŝe jest tylko ciałem, więc troszczy
się  tylko  o  potrzeby  ciała,  ignorując  całkowicie  potrzeby  umysłu  i  potrzeby  duszy.
No  niestety,  ale  z  biegiem  lat  odbije  to  się  negatywnie  na  jego  psychice  i  na  ciele.
BEZ DUCHOWEJ PODSTAWY nawet, jeśli ludzie mają oczy – są ślepcami, nawet,
jeśli  mają  uszy  –  są  głusi,  nawet,  jeśli  są  błyskotliwi  –  są  szaleńcami.  Dopiero
duchowość daje człowiekowi prawdziwe widzenie i czyni go pełnym.

KaŜdy z nas, ma ukrytą w sobie boskość, mają ją takŜe nawet najbardziej fanatyczni
biedni i niegodni grzesznicy z poczuciem winy na karku. Tyle tylko, Ŝe aby odkryć w
nas boską energię, potrzeba odpowiedniego klucza. Jedynym kluczem, którym moŜna
odkryć ukrytą w nas boskość, jest miłość, poniewaŜ Bóg jest takŜe miłością. MoŜna
oczywiście  marnować  całe  Ŝycie  i  biegać  z  językiem  na  brodzie  za  ciasnymi
fascynacjami ego, ale one tylko oddalają nas od miłości. MoŜemy takŜe powtarzać w
myślach  „Jestem  Bogiem”,  co  jest  znakomitą  duchową  praktyką,  która  mocno
przybliŜa  nas  do  Boga.  Kiedy  nadejdzie  dzień,  w  którym  ujrzysz  siebie,  jako  Boga,
wtedy staniesz się Bogiem, nawet będąc jeszcze w ludzkim ciele.

Biedni  i  niegodni  grzesznicy  z  poczuciem  winy  na  karku,  stworzyli  sobie  Boga
okrutnika, który nagradza i karze ich przy kaŜdej okazji, z wiecznym potępieniem w
piekle  włącznie.    Ta  wyjątkowa  niedorzeczność  nawet  w  ułamku  nie  odpowiada
prawdzie. Bóg jest wiecznym i niewzruszonym świadkiem, dlatego Bóg nie zajmuje
się ani nagradzaniem ani karaniem. Bóg jest odbiciem, oddźwiękiem i reakcją, ale to
my decydujemy o swoim własnym losie. Zasada Ŝyciowa jest w rzeczy samej bardzo
prosta,  czyń  dobro,  bądź  dobry,  a  dostaniesz  dobro  z  powrotem.  No  niestety,  ale
biedny i niegodny grzesznik wybiera z reguły drugi wariant, czyli bądź zły, czyń zło,
a dostaniesz złe rezultaty. Dlatego w świecie biednych i niegodnych grzeszników jest
tyle cierpienia.

- 40 -

Ostatnie stulecie było obfite w naukowy postęp, jak równieŜ obfite w wielkie wojny.
Biedni i niegodni grzesznicy z poczuciem winy na karku popisywali się wtedy takim
okrucieństwem,  Ŝe  doprowadziło  to  do  ogromnego,  wręcz  przeraŜającego  rozlewu
krwi.  W  swoim  szaleństwie  biedny  i  niegodny  grzesznik  zabił  ponad  100  milionów
swoich  bliźnich  w  samym  tylko  XX  wieku.  Wtedy  tylko  dwa  razy  uŜyto  bomb
atomowych, których tysiące biedny i niegodny grzesznik wyprodukował do tej pory.

Bóg nie nic przeciwko temu, aby biedny i niegodny grzesznik z poczuciem winy na
karku, był szczęśliwy bez pragnień, z majątkiem czy bez majątku, z władzą czy bez
władzy,  z  rodziną  czy  bez  rodziny,  poniewaŜ  jest  to  w  naszej  ludzkiej  gestii.  A
zbawienie  nie  polega  na  tym,  aby  wyzwolić  się  ze  szponów  szatana,  lecz  na
przypomnieniu sobie, albo na przywróceniu pamięci o swej prawdziwej istocie, czyli
kim ja jestem???

Bóg nie jest dostępny dla zmysłów biednych i niegodnych grzeszników z poczuciem
winy  na  karku,  oraz  nie  ma  zrozumianej  dla  biednych  i  niegodnych  grzeszników
formy.  Mam  oczywiście  na  myśli  Boga  Stwórcę,  a  nie  tego  Boga,  którego  kościół
wymyślił  dla  biednych  i  niegodnych  grzeszników.  Ale  moŜemy  doświadczyć
obecności Boga, czyli jedności z Nim w sferze duchowego doświadczenia. Nigdy nie
przerwana  nasza  więź  z  Bogiem  pozwala  nam  na  doświadczenie  tego,  jeszcze  za
naszego cielesnego Ŝycia.

ś

ycie na tym ziemskim padole jest ciągłym procesem uczenia się na własnych

błędach.  Ciągle  musimy  coś  naprawiać,  poprawiać,  rekonstruować,  przyswajać  i
odrzucać.  Dobrze  się  dzieje,  jeśli  przyswajamy  i  rozwijamy  to,  co  dobre.  Źle  się
dzieje,  kiedy  przyswajamy  i  rozwijamy  to,  co  złe,  co  w  świecie  biednych  i
niegodnych grzeszników z poczuciem winy na karku, jest niestety normą. Uczenie się
na  własnych  błędach  spełnia  swoje  zadanie,  jeśli  dwa  razy,  najwyŜej  trzy  razy
popełnimy  ten  sam  błąd.  No  niestety,  ale  biedny  i  niegodny  grzesznik  potrafi  całe
swoje Ŝycie popełniać te same błędy i nawet tego nie zauwaŜa.

Na  koniec  tego  rozdziału  chciałbym  zwrócić  uwagę,  Ŝe  święte  pisma  duchowe
obwieszczają juŜ o dziesiątków tysięcy lat, jasno i wyraźnie dla wszystkich, Ŝe to nikt
inny,  tylko  człowiek  jest  architektem  swojego  losu.  Ale  mało  tego.  Święte  pisma
mówią  równieŜ  wyraźnie;  jakiej  formy  człowiek  pragnie  w  obecnym  Ŝyciu,  taką
osiąga po śmierci. Dlatego jasne i oczywiste jest, Ŝe karma (konsekwencje własnych
działań) decydują o narodzinach  i bogactwie,  charakterze  i postawie,  oraz  poziomie
inteligencji. No niestety biedni i niegodni grzesznicy, ale radości i smutki tego Ŝycia
są  zyskiem  zdobytym  podczas  poprzedniego  Ŝycia.  MoŜemy  więc  teraz  wyciągnąć
nieunikniony wniosek, Ŝe następne Ŝycie kaŜdego człowieka, w tym takŜe biednego i
niegodnego  grzesznika,  będzie  zaleŜne  od  działań  spowodowanych  w  tym  Ŝyciu.
BEZ DUCHOWEJ PODSTAWY nawet, jeśli ludzie mają oczy – są ślepcami, nawet,
jeśli  mają  uszy  –  są  głusi,  nawet,  jeśli  są  błyskotliwi  –  są  szaleńcami.  Dopiero
duchowość daje człowiekowi prawdziwe widzenie i czyni go pełnym.

- 41 -

Ja myślę, Ŝe czas na małe podsumowanie tego rozdziału i zadanie sobie pytania, czy
to nam słuŜy, czy nie? Jesteśmy w rozdziale o biednym i niegodnym grzeszniku, więc
trzeba ściślej zapytać, czy bycie biednym i niegodnym grzesznikiem nam słuŜy, czy
nie?
Myśląc  kategoriami  zysku  i  strat,  to  bycie  biednym  i  niegodnym  grzesznikiem
wyjątkowo nie słuŜy, poniewaŜ oznacza to Ŝycie w ogromnej ciemnocie, niewiedzy i
ignorancji.

                                                   Rozdział 8
                                                     Prawda

Prawda  jest  jedną  z  pięciu  głównych  wartości,  które  powinniśmy  w  naszym  Ŝyciu
przyswoić  i  w  końcu  ją  urzeczywistnić.  MoŜna  na  róŜne  sposoby  dociekać  prawdy,
ale najprostszą moim zdaniem metodą, jest po prostu zwrócenie się  bezpośrednio do
Boga i poprosić Go, aby nam tą prawdę w taki sposób pokazał, abyśmy byli w stanie
to  zrozumieć  i  pojąć  naszym  ograniczonym  rozumem.  Warto  w  tym  miejscu
przypomnieć, Ŝe miłość jest bardzo przydatna w takich sytuacjach, poniewaŜ miłość
jest  jakby  takim  kluczem  do  mądrości,  po  prostu  miłość  gwarantuje  właściwe,
odpowiadające prawdzie myślenie. W końcu takŜe prawda, miłość i Bóg jest jednym,
jest  jednością.  W  rzeczy  samej,  miłość  jest  pierwszym  warunkiem  do  właściwego
poprawnego  myślenia.  W  świecie,  w  którym  Ŝyjemy  prawda  nie  jest  ukrywana  ani
zatajana  przed  nikim,  więc  kaŜdy  człowiek  ma  niejako  przyrodzone  prawo  do
dostępu do wszelkich moŜliwych informacji o prawdzie. Nasza religia i nasz kościół
zbudowane  są  na  nieprawdzie,  zbudowane  są  na  nieprawdziwym,  fałszywym
fundamencie,  więc  muszą  się  obwarować  jakimś  murem  obronnym,  aby  ludzie  nie
próbowali  zbyt  mocno  dociekać,  o  sobie  samym  i  o  religii.  Kiedy  taki  dociekliwy
człowiek  zwróci  się  do  księdza  z  dociekliwym  pytaniem,  natychmiast  usłyszy,  Ŝe
nam  ludziom  nie  jest  dane,  aby  duŜo  wiedzieć,  Ŝe  są  jakieś  tajemnice  boskie,  do
których my ludzie nie mamy dostępu i których i tak nie jesteśmy w stanie pojąć i tym
podobne frazesy, a na końcu moŜemy nawet usłyszeć, Ŝe zbytnie dociekanie z naszej
strony  jest  wręcz  grzechem.  I  na  tym  sprawa  się  ostatecznie  zakańcza,  poniewaŜ
grzechu boi się kaŜdy więŜący człowiek. Faktem jest, ze z reguły kaŜdego człowieka
nurtują  jakieś  problemy  i  kaŜdy  człowiek  szuka  sposobów  na  rozwiązanie  tych
problemów,  lub  przynajmniej  pocieszenia,  więc  im  bliŜej  wykierowuje  się  ku
prawdzie, tym łatwiej sobie radzi z rozwiązywaniem wszelkich problemów, które na
niego  w  czasie  długiego  ziemskiego  Ŝycia  nachodzą.  Z  drugiej  strony,  im  więcej
człowiek oddala  się od  prawdy,  co  jest  nagminne  u  kaŜdego biednego  i  niegodnego
grzesznika,  tym  trudniej  przychodzi  mu  uporanie  się  z  problemami  Ŝycia
codziennego.  Ludzie  w  tej  swojej  bezsilności  tracą  spokój  i  mnóstwo  nerwów  i  w
końcowym  efekcie  mogą  wpaść  w  wielką  rozpacz,  kończącą  się  chorobami.    Inni
będą  się  znowu  pocieszać,  Ŝe  jak  cierpią,  to  Bóg  będzie  łaskawiej  na  nich  patrzał,
więc  tym  gorliwiej  będą  się  bić  w  piersi  w  kościele,  Ŝe  bardzo  zgrzeszyli  myślą,

- 42 -

mową, uczynkiem i zaniedbaniem.  Prawda absolutna jest w swej istocie bezbarwna,
jest  w  swej  istocie  bezdźwięczna,  jest  w  swej  istocie  czysta,  jest  w  swej  istocie
niezmienna,  a  jej  wpływy  na  zewnątrz  naturalnego  bytu,  czyli  na  poziomie  naszej
rzeczywistości  zabarwiają  się  czasowymi  przejściowymi  tworami  naszych  ludzkich
ś

wiadomości. Aby być świadomym prawdy i aby mówić o prawdzie, to najpierw

trzeba  być  świadomym,  Ŝe  w  tym  wszechświecie  istnieje  tak  naprawdę  tylko  jedna
wiarygodna miara, moŜna ją nazwać boską miarą, która automatycznie mierzy Ŝycie
w całym wszechświecie jak i kaŜdej znajdującej się w nim osoby. Jesteśmy więc pod
stałą  obserwacją  i  ciągle  jesteśmy  skanowani.  Ta  boska  miara  składa  się  z  pięciu
zasad  w  postaci  prawdy,  prawości,  spokoju,  miłości  i  niekrzywdzenia.  W  dalszych
rozdziałach  tej ksiąŜki  kaŜda  z tych  zasad będzie  oddzielnie omawiana.  Prawda  jest
stała, niezmienna, zawsze taka sama w przeszłości, w teraźniejszości i w przyszłości.
Iluzja, niewiedza i ignorancja w naszym świecie często powoduje, Ŝe ta prawda jest
chwilowo  zakrywana,  z  róŜnych  tam  powodów,  przewaŜnie  egoistycznych,  ale  te
przysłonienie nie moŜe trwać wiecznie, moŜe trwać lata lub dziesiątki lat, nawet setki
lub  tysiące  lat,  albo  setki  tysięcy  lat,  ale  w  końcu  ta  zasłona  iluzji  zakrywająca
prawdę rozpuści się i ukarze prawdę. Iluzja jest sztucznym tworem, a więc jest czymś
nierzeczywistym,  czymś  nieprawdziwym,  które  moŜe  tylko  trwać  jakiś  określony
okres czasu. W obecnych czasach szczególnie prawda o Bogu i naszej rzeczywistości
jest okryta grubą warstwą iluzji lub mai, co spowodowało tak masowe rozpanoszenie
się  demonicznych  i  zwierzęcych  cech  w  naszym  społeczeństwie  i  rozpoznać  moŜna
jedynie  tylko  świat  wyobraźni  biednych  i  niegodnych  grzeszników,  świat
zewnętrzny, świat fałszywy, świat nierzeczywisty. Rzeczywistość prawdy oczywiście
takŜe  się  przejawia,  ale  tylko  wówczas,  kiedy  poczucie  „ja”  i  „moje”  znika
całkowicie  oraz  znikają  wszelkie  ślady  myśli.  Rzeczywistość  prawdy  moŜemy
odkryć,  a  powiedziawszy  ściślej, to  moŜemy  sobie o niej  z powrotem  przypomnieć,
kiedy zajmiemy się na powaŜnie duchowością i zaczniemy penetrować nasze własne
wnętrze. Z absolutnej prawdy wypływają dwa strumienie energii czystego bytu, które
w  duchowości  nazywamy  energią  boskiej  Matki  i  energią  boskiego  Ojca.  Energia
boskiej matki jest absolutna i nazywana jest pramacierzą. W niej i z niej wola Ojca
kształtuje  swój  wyraz  w  postaci  nieprzeliczonej  róŜnorodności  zjawisk  w  całym
wszechświecie, w postaci

obiektów, w postaci osób, przedmiotów i wszelkich innych

rzeczy.  Przejawienie  zasady  boskiej  Matki  i  boskiego  Ojca  w  naszym  gatunku
ludzkim nazywane jest kobietą i męŜczyzną. Prawda, chociaŜ jest jedna i taka sama,
w  osobowej  świadomości  kaŜdego  człowieka  jest  zawsze  czymś  nowym,  poniewaŜ
pokazuje nam róŜne oblicza względności. Prawda nie jest logiczna ani intelektualna,
prawda nie jest związana z czasem ani przestrzenią. Prawda nie mieści się w słowach
ani  w  Ŝadnych  schematach.  Prawda  nie  daje  korzyści  ani  nie  zapewnia  władzy  nad
innymi.  Prawda  daje  natomiast  rzecz  nieocenioną,  czyli  wolność  od  fałszu,
szczególnie  potrzebną  w  naszych  obecnych  czasach,  przepełnionych  fałszem  w
kaŜdej jego strukturze. Oczywiste jest, Ŝe prawda jest jedna i ta sama dla wszystkich
krajów,  dla  wszystkich  wyznań  i  wszystkich  czasów.  Fałszywy  obraz  przeszłości
kształtuje niestety fałszywą rzeczywistość i będzie kształtować fałszywą przyszłość,
co niestety jest prawdą. Świat bardzo boi się prawdy, unika prawdy za wszelką cenę,
poniewaŜ  prawda  spala  światowe  złudzenia.  Ze  strachu  przed  prawdą,  z  powodu

- 43 -

ciemnoty  i  duchowej  ignorancji  skazano  Sokratesa  na  wypicie  trucizny,  z  tego
samego  powodu  ukrzyŜowano  Jezusa  i  spalono  Giordano  Bruno  i  tysiące  światłych
ludzi Ŝywcem na stosach drewna.

Prawda jest to wiedza o prapoczątku i celu końcowym wszystkiego tego, co istnieje,
co zostało stworzone.  Wiedza o sensie i celu wszystkiego tego, co zostało stworzone,
o sensie i celu ziemskiego Ŝycia, jak i ponad ziemskiego Ŝycia i istnienia. Prawda jest
to  wiedza  o  wszystkich  związkach  NajwyŜszej  Świadomości,  Absolutu,  a  w
uosobionej formie Stworzyciela z Jego stworzeniami, istotami i dziełami stworzenia.
Jest odpowiedzią na wszystkie pytania, na które my ludzie nie potrafimy za pomocą
rozumu  znaleźć  odpowiedzi.  W  rzeczy  samej  prawda  powinna  być  rzeczywistym
zamiarem  i  celem  naszej  edukacji  na  tym  ziemskim  padole.  W  szkołach  naszej
zachodniej  kultury  niestety  nie  uczy  się  prawdy,  więc  o  prawdziwej  edukacji  nie
moŜe być nawet mowy, jedynie o świeckiej i nic więcej. W tym momencie trzeba z
całą  stanowczością  stwierdzić,  Ŝe  tylko  duchowa  edukacja  moŜe  zostać  nazwana
prawdziwą  edukacją,  poniewaŜ  duchowa  edukacja  dowodzi  istnienia  Boga,  oraz
jasno i wyraźnie opisuje świat wokół nas, określa sens Ŝycia ludzkiego, jasno określa
jego  przeznaczenie  i  pokazuje  wyraźnie  drogę  i  cel  tego  przeznaczenia,  oraz
uświadamia  człowiekowi,  kim  on  jest,  po  co  on  tu  jest  i  dokąd  on  zmierza.  Tego  o
czym  piszę  nie  dowiemy  się  w  Ŝadnej  świeckiej  szkole,  poniewaŜ  to  byłoby
równoznaczne z końcem istnienia naszej religii i naszego kościoła, które mogą tylko
dalej  być  przytrzymywane  przy  Ŝyciu,  dzięki  fałszywemu  obrazowi  świata,  który
narzuciły  ludziom  i  dzięki  fałszywej  iluzji,  którą  same  wymyśliły  dla  swoich
niecnych  celów.  Warto  w  tym  miejscu  zapytać,  jakim  sposobem  mógł  ten  prastary
Ŝ

ydowski fałszywy obraz rzeczywistości i ten ich mściwy okrutny Bóg mógł

zawładnąć zachodnią cywilizacją z Polską włącznie. W końcu w tamtych czasach na
tych terenach istniały całkiem inne wierzenia. Naród wybrany mógł powstać tylko w
wyjątkowo  egoistycznych,  chorych  i  demonicznych  umysłach,  kompletna  brednia  i
wyjątkowo  szkodliwa  niedorzeczność.  Wszyscy  ludzie  zostali  stworzeni  przez
NajwyŜszą  Świadomość,  w  uosobionej  formie  nazywanej  Bogiem,  dlatego  wszyscy
są Jego wybrańcami. To jest tak oczywista prawda, tak wyjątkowo logiczna prawda,
Ŝ

e dziwi mnie bardzo, dlaczego takie bzdury o narodzie wybranym dotrwały do

naszych czasów i są dalej aktualne w naszej religii. Dlatego tym bardziej trzeba sobie
zadać  pytanie,  jak  udało  się  śydom  narzucić  ten  ich  fałszywy  obraz  rzeczywistości
zachodnim  kulturom.  Wykorzystali  oni  postać  Jezusa,  którego  zresztą  sami
ukrzyŜowali  za  krzewienie  prawdy.  Na  uŜytek  zachodu  śydzi  stworzyli  nowe  mity
religijne,  nowe  rytuały  i  całą potrzebną otoczkę, które  mówiły  o Jezusie, Ŝe  jest  On
synem tego ich okrutnego Boga. Oczywiste jest, Ŝe podstawy tej nowej religii musieli
sobie  przyswoić  mądrzy  i  sprytni  ludzie,  którzy  z  mocnym  zabezpieczeniem
finansowym  udali  się  do  krajów  zachodnich  z  dobrą  nowiną,  Ŝe  Jezus  był  synem
Boga. Z biegiem czasu do nowej religii udało się przekonać pierwszych ludzi, aŜ w
końcu zawładnęła ona całym światem zachodnim i tak trwa to do dziś.
NajwyŜsza  prawda  jest  niezmienna,  czysta  i  odwieczna.  MoŜna  ją  porównać  do
kotwicy  statku,  która  nie  pozwala  statkowi  bezwiednie  dryfować  albo  do  gwiazdy
polarnej,  która  wskazuje  w  ciemnościach  nocy  kierunek  dla  statków.  Na  prawdzie

- 44 -

zawsze  moŜna  polegać,  poniewaŜ  prawda  wspiera  nas  i  zawsze  dobrze  nas
poprowadzi. W rzeczy samej prawda nie jest czymś dalekim dla kaŜdego człowieka,
poniewaŜ  stanowi  ona  naszą  wewnętrzną  naturę,  więc  jest  ciągle  przy  nas  obecna  i
czeka tylko na nasze wykierowanie się w jej kierunku. Kiedy w końcu nadejdzie taki
czas,  Ŝe  tą  prawdę  w  nas  rozpoznamy,  to  wtedy  będziemy  w  stanie  doświadczyć
jedności z całym istnieniem, oraz doświadczyć wspaniałości tego całego istnienia. W
naszym  Ŝyciu  codziennym  prawda  przejawia  się  w  działaniu,  jako  właściwe
postępowanie.  W  kaŜdym  człowieku  prawda  przejawia  się  jako  miłość  i  czystość
serca.  Odwieczna  prawda  nie  zna  rozróŜnień  czasów  ani  wszelkich  kultur.  Prawda
jest niezmienna i nie podlega Ŝadnym poprawkom lub modyfikacjom. Ludzkie Ŝycie
zostało  nam  dane,  abyśmy  mogli  zrealizować  wrodzoną  w  nas  boskość,  czyli  w
końcowym efekcie doświadczyć siebie, jako Boga. Dlatego naszym najwaŜniejszym
obowiązkiem  na  tym  ziemskim  padole,  jako  ludzka  istota,  jest  porzucenie
wszystkiego  tego,  co  jest  nietrwałe  i  przemijające,  na  rzecz  tego,  co  jest
nieprzemijające,  czyli  prawdy.  Świat  materialny  w  którym  Ŝyjemy  podlega  ciągłym
zmianom i jest przemijający. Cechą szczególną tego świata zjawisk jest iluzja, czyli
maja.  Oczywiście  religia  i  kościół  takŜe  naleŜą  do  tej  iluzji.  Ta  iluzja  jest  na  tyle
mocna,  Ŝe  w  ogóle  nie  dostrzegamy  jakiejkolwiek  naszej  toŜsamości  z  samym
stwórcą, czyli Bogiem. Oczywiście nie dostrzegamy takŜe i tego oczywistego faktu,
Ŝ

e jedność tego wszystkiego wokół nas jawi nam się, jako wielość. Jednym słowem

całkowicie  zatracamy  się  w  tym  świecie,  co  moŜna  porównać  do  zapadnięcia  w
głęboki  sen,  z  którego  dopiero  budzimy  się  w  chwili  naszej  śmierci.  W  takich
okolicznościach prawdy moŜna tylko doświadczyć na poziomie czystej świadomości,
bowiem prawda trwa ponad zmiennością tego naszego zewnętrznego świata. Prawda
jest taka, Ŝe absolutnie nic, co jesteśmy w stanie dostrzec w tym naszym świecie nie
jest  prawdziwe,  nie  jest  rzeczywiste,  chociaŜ  nam  wydaje  się  całkiem  inaczej,  jako
coś  naprawdę  prawdziwego  i  rzeczywistego.  Nasze  wszelkie  doświadczenia  stanu
czuwania  na  tym  ziemskim  padole  są  tak  samo  nierzeczywiste  jak  nasze
doświadczenia z naszych snów. Na początku tej ksiąŜki pisałem, Ŝe wszystko w tym
ś

wiecie

jest

zmaterializowaną

myślą.

Nawet,

jeśli

jesteśmy

stanie

zmaterializowany  przedmiot  dotknąć,  jak  dla  przykładu  samochód  i  nawet  go
uŜywać,  to  jednak  realny  jest  on  tylko  dla  naszych  mocno  ograniczonych  zmysłów.
Myśli  są  silniejsze  o  materii,  więc  mogą  ją  jak  plastelinę  formować  na  wszelkie
moŜliwe sposoby.

Rozdział 9
Pokój

Pokój jest wartością boską. Nigdy nie moŜe on zagnieździć się w sercu pozbawionym
człowieczych  cnót.  Pokój  jest  wspaniałą  ozdobą  dla  wszystkich  poszukiwaczy
prawdy  i  Boga.  Bezinteresowna  słuŜba  dla  innych  ludzi  jest  jaśniejącą  cnotą
człowieka  spokoju,  jest  po  prostu  czynnością,  która  sama  w  sobie  przynosi  spokój.

- 45 -

Aby  pokój  mógł  zostać  wyraŜony  przez  człowieka,  musi  najpierw  w  człowieku
zamanifestować się spokój, czyli pokój wokół nas zaleŜy od wewnętrznego spokoju
kaŜdego  z  nas.  TakŜe  pokój  na  świecie  zaleŜy  tylko  i  wyłącznie  od  wewnętrznego
spokoju w kaŜdym człowieku. No niestety, ale Ŝadne systemy prawne, Ŝadne traktaty
ani Ŝadne inne przepisy nie zapewnią pokoju na świecie, dopóki poszczególni ludzie
nie  będą  przejawiać  u  siebie  spokoju.  To  nie  musi  być  zaraz  spokój  z  najwyŜszej
półki,  ale  przynajmniej  taki  spokój,  aby  nie  tworzyły  się  negatywne  myśli.  W  tym
miejscu  trzeba  sobie  zadać  pytanie,  co  jest  potrzebne,  albo,  jakie  działanie  jest
potrzebne, aby kaŜdy człowiek osiągnął chociaŜ taki mały, w miarę stabilny spokój.
ś

eby sobie na to odpowiedzieć, musimy się znowu cofnąć do umysłu, poniewaŜ to w

umyśle powstają niewłaściwe pragnienia, które są odpowiedzialne za nas niepokój i
nasze  zdenerwowanie.  Nasz  niepokój  nie  powstaje  w  nas,  kiedy  dla  przykładu
leŜymy  sobie  odpręŜeni  na  miękkim  materacu  nad  brzegiem  jeziora,  na  łące  pełnej
kwiatów, jeziora otoczonego pięknymi lasami, a wokół nas ćwierkają ptaki i fruwają
piękne  motyle.  Wtedy  to  jesteśmy  w  stanie  osiągnąć  wewnętrzny  spokój,  który
sprawia,  Ŝe  czujemy  się  jak  byśmy  byli  otoczeni  spokojem.  W  takim  otoczeniu
uśmiechamy się i podziwiamy naturę wokół nas i jest dobrze, albo pięknie. W rzeczy
samej,  natura  jest  pięknem,  natura  jest  prawdą,  natura  jest  spokojem.  Niewłaściwe
pragnienia  powstają  w  innym  otoczeniu  i  nazywają  się  niewłaściwe  dlatego,  Ŝe  ich
podstawą,  ich  jakby  takim  motorem  napędowym  jest  chciwość,  egoizm,  zazdrość,
zawiść,  złość  i  wszystko  inne  negatywne.  No  niestety,  ale  przy  takich  chwastach
wokół nas nie idzie po prostu zachować spokoju, nie idzie się wyciszyć i nie da się
wyciszyć.  No  taka  jest  niestety  prawda.  Obecnie  w  naszym  świecie  panuje
przekonanie,  Ŝe  liczy  się  tylko  pieniądz,  więc  wszystko  się  przelicza  na  wartość
pienięŜną,  co  powoduje,  Ŝe  wartość  wszelkich  widzialnych  przedmiotów  idzie  w
górę,  a  jedyne  co  spada,  to  wartość  człowieczeństwa.  No  niestety,  ale  w  naszej
zachodniej cywilizacji człowieka ceni się często niŜej jak zwierzę. Ludzie dokonują
najbardziej okrutnych czynów, często zabijają się nawzajem, mordują innych ludzi z
wielkim  okrucieństwem  bez  Ŝadnych  skrupułów,  nie  przejawiając  choćby  cienia
litości  lub  łaski.  To  jest  typowe  działanie  ludzi  o  cechach  demonicznych.  Takimi
ludźmi całkowicie zawładnęły rządze chciwości, złości, egoizmu, nienawiści, zawiści
i wszystkie inne negatywne rządze. Ludzi tego pokroju jest niestety bardzo duŜo na
tym ziemskim padole, oni przewaŜają, więc o pokoju na świecie w takim otoczeniu
nie  moŜe  być  nawet mowy.  Taka  jest  prawda.  Tacy  ludzie  i  im  podobni  całkowicie
zapomnieli o jedności wszystkich ludzi, Ŝe tak naprawdę ludzkość jest jedną wielką
rodziną. O jedności wszystkich stworzeń i wszystkich światów, to nie będę juŜ nawet
wspominać,  bo  to  przekracza  całkowicie wyobraźnię  takich  ludzi o  przewadze  cech
demonicznych. Ale z drugiej strony, to właśnie o tej wszelkiej jedności powinno się
szczególnie  duŜo  mówić,  o  tej  jedności  powinno  się  ciągle  przypominać,  poniewaŜ
jedynie  ta  jedność  moŜe  przynieść  człowiekowi  spokój  i  pokój  na  ziemi.  Jeden  z
wielkich tego świata tak się wyraził w tym temacie:

Jeśli będzie prawość w sercu, będzie teŜ piękno charakteru.
Jeśli będzie piękno charakteru, będzie harmonia w domu.
Jeśli będzie harmonia w domu, będzie praworządność w kraju.

- 46 -

Jeśli będzie praworządność w kraju, będzie pokój na świecie.

Prawość w sercu sama nie wyrośnie. Aby to się stało, trzeba koniecznie wykierować
swój  umysł  i  swoje  myśli  w  kierunku  zrozumienia  właśnie  tej  jedności  tego
wszystkiego  wokół  nas.  W  końcu  wszyscy  ludzie  są  ucieleśnieniem  tej  wszystko
przenikającej  najwyŜszej  świadomości,  w  uosobionej  formie  nazywanej  Bogiem,  są
więc ucieleśnieniem jednego Boga, co powoduje, Ŝe ten sam boski pierwiastek kryje
się w kaŜdym człowieku, więc trzeba się nawzajem szanować, tak jak to ma miejsce
w kochających rodzinach. W rzeczy samej wszyscy jesteśmy falami jednego oceanu,
więc  nie  jesteśmy  oddzieleni  od  siebie,  ani  tym  bardziej  od  Boga,  który  jest  tym
oceanem. Ale na skutek nagromadzenia zbyt wielu cech zwierzęcych i demonicznych
spowodowanych  błędnym  myśleniem  umysłu,  cechy  które  całkowicie  ogłupiają
człowieka i powodują,  Ŝe pojedyncze  fale  oceanu nagle  zaczynają postrzegać siebie
jako coś innego i oddzielnego. Oczywiście zdrowy rozsądek i sumienie podpowiadają
coś  innego,  ale  umysł  demonicznego  człowieka  całkowicie  ignoruje  podszepty  ze
swego  wnętrza,  przekonany  tylko  o  swojej  mądrości,  bazującej  na  chciwości,
egoizmie,  złości,  zazdrości,  pychy,  zawiści.  Dlatego  spokój  u  tego  typu  ludzi  jest
zjawiskiem  wyjątkowo  abstrakcyjnym,  którego  nawet  nie  mogą  sobie  wyobrazić,  a
cóŜ  dopiero  mówić  o  doświadczeniu  go.  Dlatego  Ŝyją  w  ciągłym  napięciu,  nie  śpią
godzinami po nocach i czepiają się ich wszelkie moŜliwe choroby.  Ale na wszystko
jest  jakaś  rada.  Iść  przez  Ŝycie  ze  świadomością  demoniczno-zwierzęcą  jest
wyjątkowo  nieopłacalne,  poniewaŜ  nie  tylko,  Ŝe  nie  zaznamy  spokoju,  to  jeszcze
wszelkiego  rodzaju  cierpienia  są  juŜ  z  góry  zaprogramowane,  więc  trzeba  się
wykierować  w  stronę  duchowości  i  z  pełną  wiarą  podąŜać  na  ścieŜce  rozwoju
duchowego.  Wtedy  ta  wiara  będzie  rodziła  spokój.  Na  koniec  tego  rozdziału
chciałbym  jeszcze  raz  z  całą  stanowczością  powiedzieć,  Ŝe  w  Ŝaden  sposób  nie
doświadczymy  spokoju,  jeśli  nie  uznamy  faktu,  Ŝe  Bóg  jest  podstawą  i  źródłem
wszelkiego stworzenia.

Rozdział 10

Właściwe postępowanie

Właściwe postępowanie jest jedną z tych pięciu wartości ludzkich, które szczególnie
powinny być przestrzegane, kiedy kroczymy na ścieŜce duchowej. Patrząc z pozycji
duchowej, to właściwe postępowanie kojarzy się, jako taki obowiązek duchowy, ale
patrząc  na  to  z  pozycji  ludzkiej,  to  jest  to  raczej  poczucie  obowiązku  łączącego  w
sobie  zarówno  powinność,  jak  i  rozwagę.  Z  reguły  Ŝycie  zmusza  nas  do  działania  i
podejmowania róŜnych decyzji, które mogą być czasami brzemienne w skutki, więc
właściwe postępowanie jest jakby takim prawem lub wartością, która mówi nam, Ŝe
jeŜeli  będziemy  wykonywać  codzienne  obowiązki  z  uczciwością,  oddaniem  i
miłością,  to  Ŝycie  nasze  będzie  przebiegało  w  harmonii  i  w  poczuciu  spełnienia.
Ś

miało moŜna powiedzieć, Ŝe jest to taki umowny kodeks szlachetnego

postępowania, jakby taka nieustanna uwaga na drodze do prawości. Takie

- 47 -

postępowanie  nie  jest  łatwe  i  wymaga  wglądu  w  siebie  i  duŜo  samodyscypliny
wynikającej  z  przekonania  o  wewnętrznej  boskości  w  sobie  i  w  innych.  Słowo
obowiązek  teŜ  raczej  nie  pasuje  do  właściwego  postępowania,  poniewaŜ  tam,  gdzie
jest jakiś obowiązek, tam jest teŜ nasza wolność mocno ograniczona.  Bez wolności
słowo rozwaga traci bardzo na znaczeniu, poniewaŜ wolność i rozwaga powinny iść
razem w parze. Właściwe postępowanie moŜna nazwać naszą duchową powinnością,
a  taka  duchowa  powinność  obejmuje  zarówno  aspekt  obowiązku  jak  i  aspekt
rozwagi.  Właściwe  postępowanie  dotyczy  kaŜdego  aspektu  Ŝycia  i  kaŜdej  osoby.
Dotyczy  dla  przykładu  kobiety  zamęŜnej,  jak  i  panny,  takŜe  policjanta,  kolejarza,
prokuratora i wszelkich innych zawodów i zajęć. Branie łapówek przez policjanta lub
prokuratora  nie  jest  właściwym  postępowaniem  w  ich  polu  działania,  tak  samo  jak
oszustwa  bankowe  dokonywane  przez  samych  bankowców.  W  rzeczy  samej
właściwe  postępowanie  wymaga  trzymania  się  prawdy,  więc  aspekt  uczciwości
powinien  być  obecny  w  naszych  obowiązkach,  cokolwiek  w  Ŝyciu  czynimy.  JeŜeli
będziemy dalej zagłębiać się w aspekt właściwego postępowania, to stwierdzimy, Ŝe
bez  zgodności  myśli,  słów  i czynów  nie moŜna  mówić  o  właściwym  postępowaniu.
No niestety, ale hipokryzja nie ma co szukać w aspekcie właściwego postępowania.
JeŜeli juŜ cokolwiek głosimy, to powinniśmy takŜe to czynić lub tak się zachowywać.
Aby  aspekt  właściwego  postępowania  został  dopełniony  w  naszym  Ŝyciu,  trzeba
koniecznie  uczciwie  zarabiać,  trzeba  pragnąć  osiągnięcia  boskości  w  nas,  czyli
pragnąć Boga, nie moŜna czynić Ŝadnego zła i koniecznie trzeba podąŜać na ścieŜce
rozwoju  duchowego,  czyli  podąŜać  ku  boskości.  W  stosunku  do  innych  trzeba
koniecznie  postępować  tak,  jak  byśmy  chcieli,  Ŝeby  oni  postępowali  wobec  nas.  W
praktyce  powinniśmy  odnosić  się  do  rodziców  z  miłością,  szacunkiem  i
wdzięcznością, mówić prawdę oraz czynić dobro i najlepiej kaŜdego dnia w wolnych
chwilach  powtarzać  imię  Boga,  wizualizując  przy  tym  przed  naszym  wewnętrznym
okiem Jego formę. Z reguły kaŜdy powinien sobie zdawać sprawę, co jest dobrem, a
co  jest  złem.  Dlatego  zgodnie  z  tą  wiedzą  powinien  tak  postępować.  Jeśli  tego  nie
robi,  to  tylko  oznacza,  Ŝe  cechy  zwierzęce  i  demoniczne  u  takiego  człowieka  są  w
przewadze.  Właściwe  postępowanie  to  świętość,  spokój,  prawda  i  hart  ducha.  To
takŜe  joga,  harmonia  i  bliski  kontakt  z  Bogiem.  Właściwe  postępowanie  to  takŜe
sprawiedliwość,  panowanie  nad  zmysłami,  honor,  miłość,  godność,  medytacja,
współczucie i niekrzywdzenie. To wszystko powinno być na kaŜdym etapie  naszego
ziemskiego Ŝycia praktykowane i wprowadzane praktycznie w Ŝycie. To ostatnie jest
najtrudniejszym  zadaniem.  Obecnie  Ŝyjemy  w  erze  informacji,  gdzie  dostęp  do
duchowej wiedzy mamy ułatwiony. Ja sam wydałem do tej pory ponad 60 ksiąŜek o
tematyce  duchowej,  które  moŜna  sobie  bezpłatnie  ściągnąć  z  Internetu  na  domowe
komputery.  Mamy  więc obecnie  setki  ksiąŜek, które utrzymują,  Ŝe budzą  człowieka
ze snu ignorancji. Mamy oczywiście takŜe niezliczonych nauczycieli, którzy mówią o
duchowości  i  wygłaszają  kazania  o wysokich  ideałach.  W  kaŜdym  kraju  naszej
zachodniej  kultury  są  instytucje  uczące  o  duchowości.  Pomimo  to  świat  codziennie
coraz głębiej tonie w kryzysie moralnym,  duchowym, gospodarczym i politycznym.
W tym miejscu warto sobie zadać pytanie, dlaczego tak się dzieje. OtóŜ praktycznie
nikt  nie  praktykuje  tego,  o  czym  wie  z  duchowości lub  o czym  nawet  mówi.  Wielu
ludzi na Wschodzie i na Zachodzie uwaŜa się za wyemancypowanych. W istocie są

- 48 -

zbałamuceni. Warto więc otworzyć szeroko oczy i nie dać się tak łatwo sprowadzić
przez  takich  nieodpowiedzialnych  ludzi  na  Ŝyciowe  manowce.  W  naszych  czasach
trzeba koniecznie sprawdzać  wszystko i kaŜdego  pod  względem  kardynalnych  cnót,
czyli  miłości,  prawdy,  właściwego  postępowania,  pokoju  i  niekrzywdzenia.  Są  to
kryteria,  według  których  moŜemy  kaŜdego  i  wszystko  mierzyć.  Są  one  gwarancją
naszej  prawdziwej  emancypacji  –  ku  naszej  jaźni.  Oczywiste  jest,  Ŝe  z  chwilą
naszych  narodzin  na  planecie  Ziemia,  spada  na  nasze  barki  mnóstwo  obowiązków,
które  towarzyszą  nam  aŜ  do  śmierci  naszego  ciała  fizycznego.  Wiele  naszych
obowiązków  zaleŜnych  jest od naszej karmy  i  od środowiska, w  którym  dorastamy.
KaŜdy nasz etap Ŝycia, dzieciństwo, dorastanie, młodość, wiek średni i starość, niesie
za  sobą  konkretne  powinności  i  obowiązki  które  jesteśmy  zobowiązani  wykonać.
Oczywiście  dochodzi  do  tego  jeszcze  płeć,  więc  obowiązki  i  powinności  kobiety  i
męŜczyzny  w  tych  okresach  Ŝycia  róŜnią  się  od  siebie.  Te  powinności  i  obowiązki
wymagają  zachowania  pewnych  norm  moralnych,  aby  słuŜyły  one  dobru  dla  osoby
wykonującej  te  obowiązki,  oraz  słuŜyły  dobru  społeczeństwa,  w  którym  ta  osoba
Ŝ

yje. Wielcy tego świata zalecają podzielenie ludzkiego Ŝycia na trzy podstawowe

etapy. Etap pierwszy trwa około 25 lat. W tym etapie nie mamy wielkiego wpływu na
nasze Ŝycie, Ŝyjemy przy rodzicach, którzy o nas dbają i zdobywamy wykształcenie
lub  zawód,  które  zapewnią  nam  utrzymanie  dalszym  etapie  Ŝycia.  Drugi  etap  Ŝycia
trwa  takŜe  około  25  lat.  W  tym  wieku  dorabiamy  się  majątku,  zakładamy  rodzinę,
wychowujemy dzieci i zapewniamy im wykształcenie lub dobre warunki na Ŝyciowy
start.  W  obecnych  czasach  ludzie  doŜywają  średnio  75-80  lat,  więc  ten  trzeci  etap
Ŝ

ycia trwa takŜe około 25 lat i trwa do naszej śmierci. W tym trzecim i ostatnim

etapie  naszego  Ŝycia  powinny  być  mocno  poluzowane  nasze  więzy  ze  światem
zewnętrznym, takŜe więzy rodzinne i powinniśmy mocno zaangaŜować się w sprawy
duchowe. W naszym polskim społeczeństwie ten trzeci etap Ŝyciowy praktycznie nie
istnieje.  MoŜe  około  setka  ludzi  na  całą  polską  populację  zajmuje  się  naprawdę
duchowością  w  tym  trzecim  etapie  Ŝycia.  W  tym  miejscu  trzeba  się  koniecznie
zapytać, co robią Polacy w tym trzecim etapie Ŝycia, w którym na pierwszym miejscu
powinna  się  znajdować  duchowość  i  intensywny  rozwój  duchowy?  Dzieci  niby  są
dorosłe i są na swoim, dorobić ile zdołaliśmy, teŜ się dorobiliśmy, więc się wydaje,
Ŝ

e teraz moŜemy w spokoju zająć się na powaŜnie rozmyślaniem nad sensem Ŝycia i

wszystkim innym związanym z duchowością. Ale tak niestety nie jest. Kiedy
spotykam znajomego lub znajomą na ulicy, która znajduje się juŜ w trzeciej fazie
Ŝ

ycia i pytam, co u ciebie słychać, to osoby te natychmiast opowiadają o problemach

swoich dzieci, o problemach swoich wnucząt, psioczą na politykę i polityków, na
urzędy i urzędników i mówią o ciągłym braku pieniędzy. No niestety, ale trzeba
stwierdzić, Ŝe ludzie zamiast poluzować w trzecim etapie Ŝycia więzy z zewnętrznym
ś

wiatem, to te więzy jeszcze bardziej zacieśnili, co nie jest ani dobre, ani normalne.

Koncentrowanie swojej uwagi na problemy dzieci i problemy wnuczków i
prawnuczków jest wielkim błędem, poniewaŜ Ŝyjemy problemami innych, zamiast
koncentrować się na sobie samym i swoimi osobistymi dąŜeniami do wzrostu własnej
ś

wiadomości. Problemami dzieci moŜemy się zajmować przez 25 lat w drugim

okresie swojego Ŝycia, kiedy są pod naszą opieką i wtedy ma to sens i swoje logiczne
uzasadnienie. 25 lat to jest naprawdę długi okres, aby się naŜyć po uszy tymi

- 49 -

problemami.  Poluzować  więzy  z  rodziną,  to  nie  znaczy  odcinać  je,  tyle  tylko,  Ŝe
nasza  rola  powinna  się  ograniczyć  do  porady,  pomocy  lub  doractwa  w
skomplikowanych  czasem  sprawach  Ŝyciowych.  KaŜdy  z  nas  jest  nie  tylko
zobowiązany,  ale  wręcz  musi  podąŜać  swoją  własną  ścieŜką,  poniewaŜ  takie  jest
nasze przeznaczenie lub jak kto woli, taki jest nasz los. My takŜe mamy się jeszcze
mnóstwa  rzeczy  nauczyć,  więc  koncentrowanie  swojej  uwagi  na  sobie  samym  i
swoich obowiązkach jest nieodzowne i konieczne. Warto jeszcze zwrócić uwagę, Ŝe
o wiele lepiej jest spełniać własne obowiązki w sposób moŜe nie zawsze doskonały,
niŜ  cudze  bardzo dobrze.  Po prostu  o  wiele lepiej na tym  wyjdziemy  my  sami  jak  i
nasze  najbliŜsze  otocznie.  JeŜeli  skoncentrowani  na  sobie  samym  osiągniemy  duŜy
poziom  wiedzy  duchowej,  to  inni  teŜ  wtedy  skorzystają  na  tym.  JeŜeli  będziemy
skoncentrowani na Ŝyciu i problemach innych, to my na tym nic nie skorzystamy, ani
nasze najbliŜsze otoczenie. Często się zdarza, Ŝe nasze obowiązki i powinności mogą
wynikać z rozmaitych okoliczności lub czynników karmicznych, na które nie mamy
zbyt duŜego wpływu, więc nasza wolność wyboru i tak juŜ jest ograniczona, więc nie
ograniczajmy jej jeszcze problemami innych ludzi. W końcu kaŜdy z nas przybył na
Ziemię z konkretnym planem, z konkretnym osobistym zamierzeniem do wykonania,
które bazuje na naszych przeszłych czynach w poprzednich reinkarnacjach. Kluczem
do  naszego  osobistego  szczęścia  nie  jest  czynienie  tego,  co  się  lubi,  ale  polubienie
tego,  co  ma  się  do  wykonania.  Warto  więc  polubić  i  wykonywać  z  przyjemnością
kaŜdą  pracę,  jaką  trzeba  wykonać.  Wtedy  zaznamy  w  naszym  Ŝyciu  szczęścia,
poniewaŜ  dobrze  wykonujemy  swoje  obowiązki.  Zajmowanie  się  cudzymi
problemami i Ŝycie tymi problemami nie przyniesie nam Ŝadnego poczucia szczęścia
ani  satysfakcji.  Solidna  praca  wykonana  w  celu  wywiązania  się  z  obowiązków,  z
reguły  karmicznych,  zaowocuje  duŜą  satysfakcją.  W  tym  miejscu  dociekliwy
człowiek zapyta o sposób dojścia do wiedzy, aby moŜna było sobie samemu określić
swoje  indywidualne  powinności  i  obowiązki  w  tym  naszym  doczesnym  Ŝyciu.
Najprostszym  sposobem  jest  zwaŜanie  na  głos  płynący  z  naszego  wnętrza,  na  głos
naszego  sumienia.  Nasze  sumienie  jest  najlepszym  doradcą  we  wszystkich
Ŝ

yciowych sytuacjach. JeŜeli ktoś coś zrobił i ma z tego powodu wyrzuty sumienia,

jest  to  niechybny  znak,  Ŝe  tego  nie  powinien  robić,  poniewaŜ  jest  to  całkowicie
sprzeczne  z  jego  indywidualną  Ŝyciowa  powinnością.  Ludzie  ambitni  w  rozwoju
duchowym,  ludzie  potrafiący  sobie  narzucić  jakiś  rodzaj  dyscypliny  duchowej,  tacy
ludzie  są  w  stanie  swojemu  sumieniu  wyrazić  bezwarunkową  zgodę,  na  jego
prowadzenie,  a  wtedy  sumienie  poprowadzi  takiego  człowieka  do  radości  i
zadowolenia. Tacy ludzie pragną z całego serca do sumiennego rozwoju duchowego i
okazują  w  tym  podziwu  godną  wytrwałość,  w  przeciwieństwie  do  innych,  którzy
tylko  krzykliwie  domagają  się  sukcesu.  Narzucenie  sobie  dyscypliny  duchowej  ma
sens  tylko  w  trzecim  i  ostatnim  etapie  Ŝycia,  po  uprzednim  poluzowaniu  więzów  z
naszym otoczeniem. Głos naszego sumienia jest jakby takim podszeptem NajwyŜszej
Ś

wiadomości w uosobionej formie nazywanej Bogiem, poniewaŜ zamieszkuje ona

kaŜde ciało, obojętnie od tego, czy jego właściciel dostrzega Ją, czy teŜ nie. To nikt
inny, tylko Bóg inspiruje nasze dobre czyny i ostrzega nas przed złymi. Powinniśmy
przynajmniej starać się słuchać Jego głosu. Oczywiste jest, Ŝe to nie będzie
funkcjonować u ludzi z przewagą cech demonicznych i zwierzęcych, poniewaŜ brak

- 50 -

u  nich  czynnika  pokory,  bez  którego  kontakt  z  wewnętrznym  Bogiem  nie  jest
moŜliwy.  Ich  rozdymane  do  niebotycznych  rozmiarów  ego  będzie  ich  ciągle
utwierdzać  o  ich  niby  wielkiej  wielkości,  więc  o  właściwym  postępowaniu  lub
szlachetnym postępowaniu w ich Ŝyciu nie moŜe być niestety mowy, poniewaŜ jedno
wyklucza drugie. No niestety, ale tylko wtedy, gdy pokonamy  swój własny egoizm,
to dopiero jesteśmy w stanie przezwycięŜyć samolubne pragnienia, to dopiero wtedy
jesteśmy  w  stanie  unicestwić  nasze  demoniczne  i  zwierzęce  instynkty,  to  dopiero
wtedy  jesteśmy  w  stanie  porzucić  naszą  naturalną  skłonność  do  utoŜsamiania  się  z
ciałem fizycznym, więc dopiero wtedy moŜemy z czystym sumieniem powiedzieć, Ŝe
znajdujemy  się  na  ścieŜce  właściwego  postępowania  lub  na  ścieŜce  szlachetnego
postępowania.

Rozdział 11

Miłość

Mówiąc  o  miłości  trzeba  niechybnie  powrócić  do  aktu  stworzenia  tego  całego
kosmosu. To, Ŝe Bóg miał bardzo waŜny powód, aby z tej pustki, w której nie istniał
nawet  czas  i  przestrzeń,  stworzyć  to  wszystko  wokół  nas,  nie  ulega  wątpliwości.  O
tym pisałem w rozdziale drugim. Ale mało wtedy wspomniałem o miłości, która była
jedną z głównych przyczyn całej tej wspaniałej manifestacji materii, całego tego cudu
stworzenia materii, stworzenia człowieka, stworzenia roślin i zwierząt i wszystkiego
innego.  Miłość  to  boska  zasada  przyciągania,  jakby  taki  boski  magnez,  który  dał
początek  wszystkim  istotą  i  wszystkim  związkom  między  nimi.  Miłość  jest  energią
twórczą manifestującą się jako pary przeciwieństw, czyli plus i minus. To właśnie ta
polaryzacja  przeciwieństw  zapoczątkowała  powstanie  tego  wszelkiego  stworzenia,
które nieustannie poszukuje powrotu do swej pierwotnej jedności. KaŜdy z nas, albo
dokładniej  powiedzieć,  kaŜda  dusza  poszukuje  tej  pierwotnej  jedności,  kiedy
oddzieliła  się  od  jedności,  od  całości  i  wkroczyła  do  królestwa  minerałów.  To  jest
niezwykle  długa  droga  dla  kaŜdej  duszy,  która  dobrowolnie  poddała  się  tej  próbie  i
teraz  podąŜa  od  królestwa  minerałów  do  królestwa  roślin  i  dalej  do  królestwa
zwierząt  i  do  świata  ludzkości,  ciągle  oczyszczając  świadomość  dwoistości,  aby  w
końcu ulec transformacji w bezinteresowność i w boską miłość. MoŜna więc śmiało
powiedzieć, Ŝe miłość to dąŜenie do zrozumienia, Ŝe ta wielość wokół nas jest tylko
iluzją,  a  jedność  jest  prawdziwą  rzeczywistością.  Miłość  łączy,  nienawiść  dzieli.
Miłość  sprawia,  Ŝe  jedna  indywidualna  jaźń  stapia  się  z  drugą  tak,  iŜ  obie  myślą,
mówią i działają jakby byli jednią. Oczywiste jest, Ŝe to się zdarza w naszym świecie
niezwykle rzadko, aby coś takiego mogło nastąpić dla przykładu w związku między
kobietą a męŜczyzną. Kiedy ludzie biorą się w pary, to jest to znakomita okazja, aby
w takim związku miłosnym dąŜyć do takiej jedności i do takiej jedni, nieprawda?
W tym miejscu warto sobie zadać pytanie, dlaczego tak mało jest przejawów miłości
w naszym niestety bezdusznym świecie?
No  niestety,  ale  egoizm  bardzo  rozpanoszył  się  w  obecnych  czasach.  Ego    samo  w
sobie kocha tylko siebie, myśli tylko o sobie i siebie uwaŜa niemal za samego Boga.

- 51 -

Ego  chce tylko brać i  szybko  zapominać.  Z  takim  nastawieniem,  nawet,  jeśli  ludzie
biorą  się  w  pary  małŜeńskie  i  twierdzą  jeszcze,  Ŝe  wchodzą  w  związek  wielkiej
miłości,  to  ich  słowa  nie  mają  Ŝadnego  praktycznego  pokrycia,  poniewaŜ  o  miłości
nie  mają  oni  najmniejszego  pojęcia.  Oczywiście  w  naszym  świecie  o  miłości  wiele
się  mówi,  o  miłości  wiele  się  pisze,  o  miłości  tworzy  się  piosenki  i  poezję  oraz
wszystko  inne,  ale  tej  miłości  mało  kto  doświadcza  w  naszym  społeczeństwie.  Ale
mówią o niej praktycznie wszyscy.
Naturą miłości jest łączenie w jedność i to jest właśnie cel naszego ludzkiego Ŝycia
na  tym  ziemskim  padole.  W  praktyce  przejawia  się  to  jako  poczucie  toŜsamości  ze
wszystkimi.  Najpierw  zaczynamy  kochać  siebie,  później  partnera  i  rodzinę,  oraz
ś

rodowisko i w końcu cały kraj, tak to w bardzo uproszczony sposób wygląda.

Ludzie  o  przewadze  cech  zwierzęcych  mogą  jedynie  o  miłości  mówić,  ludzie  o
cechach  demonicznych  nawet  słowa  miłość  nie  są  w  stanie  powiedzieć.  Dla  nich
miłość  jest  tak  abstrakcyjnym  zjawiskiem,  które  całkowicie  wykracza  poza  ich
wyobraźnię. Miłości mogą doświadczyć jedynie ludzie o olbrzymiej przewadze cech
ludzkich,  poniewaŜ  potrafią  oni  wznieść  się  ponad  wszelkie  podziały,  które
natworzyli  przez  tysiąclecia  ludzie  o  cechach  demoniczno-zwierzęcych  i  niestety
tworzą nadal, poniewaŜ są w olbrzymiej przewadze na tej planecie. Miłość i jedność
są naszą prawdziwą i wieczną ludzką własnością i tak było od zawsze, od eonów lat.
Nawet,  jeśli  ludzie  o  cechach  demonicznych  robią  od  tysiącleci  wszystko,  aby
wszelkie oznaki miłości zdławić na tej naszej pięknej planecie, to jednak ich wysiłki
nie mogą zakończyć się sukcesem, poniewaŜ całe stworzenie wynurza się z prawdy i
roztapia  się  w  prawdzie,  a  w  prawdzie  wszelki  demonizm  roztapia  się  w  prawdę,
podobnie  jak  kostka  lodu  roztapia  się  w  wodzie  w  wodę.  JeŜeli  w  całym  tym
stworzeniu  zaczniemy  dostrzegać  Boga,  wtedy  przyjdzie  nam  stosunkowo  łatwo
darzyć  miłością  wszystkich,  a  nie  tylko  siebie  lub  kilku  wybranych.  Kiedy
nawodnimy  nasze  serce  współczuciem  i  wyrwiemy  z  niego  takie  chwasty  jak
przywiązania, zachłanność, chciwość, egoizm i wszystko inne negatywne, to wtedy w
naszym  sercu  mogą  wyrosnąć  kwiaty  miłości.  Miłość  w  działaniu  praktycznym
wyraŜa  się  jako  bezinteresowna  słuŜba,  jako  słuŜenie  innym.  Kiedy  przygnębia  nas
ich ból, to wtedy nie mamy innego wyjścia, jak tylko robić wszystko, aby jakoś ulŜyć
im  w  cierpieniu.  Oczywiste  jest,  Ŝe  takiej  pomocy  nie  moŜemy  traktować  jako
przykrego  obowiązku.  Po  prostu  pomagamy  naszemu  najdroŜszemu  przyjacielowi  i
czynimy to z radością. W końcu miłość nie jest obowiązkiem, ale przejawieniem się
wewnętrznej  boskości.  Bezinteresowna  słuŜba  jest  naturalnym  wyrazem  miłości,
więc czynimy ją spontanicznie i z radością. Miłość szuka sobie dróg w tym naszym
ś

wiecie, aby jakoś dotrzeć i przemówić do świadomości zewnętrznej kaŜdego z nas i

skierować  nas  do  boskiego  źródła  wewnątrz  nas.  Tam  umieszczona  jest  cała  nasza
miłość  i  tylko  czeka  na  urzeczywistnienie  się  w  naszym  zewnętrznym  świecie.  W
rzeczy  samej  świat  jest  jednym  wielkim  problemem,  Bóg  jest  rozwiązaniem.  Warto
więc zadać sobie trochę trudu i wykierować się ku swemu sercu, w którym mieszka
istota przepełniona miłością, czyli Bóg. MoŜemy Go sobie najpierw wyobrazić jako
dla przykładu kulę białego światła, które otula nasze serce. Po jakimś czasie moŜemy
sobie wyobrazić jak światło z tej kuli rozpływa się po całym naszym fizycznym ciele.
JeŜeli  ktoś  potrafi  tworzyć  wewnętrzne  obrazy  przy  zamkniętych  oczach,  czyli

- 52 -

wizualizować,  to  moŜe  sobie  tą  kulę  światła  wokół  własnego  serca  kilka  razy
dziennie  wizualizować,  wtedy  działanie  będzie  o  wiele  silniejsze.  Potem  niech
zobaczy,  jak  te  boskie  światło  rozpływa  się  po  jego  całym  ciele,  aby  w  końcu  po
upływie  jakiegoś  czasu  przekroczyć  barierę  naszej  fizyczności  i  popłynąć  na
zewnątrz nas. Kiedy uda nam się coś takiego osiągnąć, to praktycznie juŜ nic więcej
nie  potrzebujemy  robić, poniewaŜ ta energia  miłości sama  doskonale  wie  dokąd  ma
popłynąć,  aby  ukoić  potrzebujących.  To  co  piszę  moŜna  potraktować  jako  jedną  z
form  medytacji i po prostu codziennie po około 15 minut medytować o tym świetle
wokół serca. Ludzie ambitni w rozwoju duchowym będą później ten czas medytacji
przedłuŜać, aŜ w końcu przyjdzie taki moment, Ŝe osiągną pełną świadomość światła
w  swoim  sercu  podczas  wszystkich  zajęć,  jakie  wykonują  w  ciągu  dnia.  Oczywiste
jest,  Ŝe od tego  momentu nasze Ŝycie  będzie ulegało  zmianom,  poniewaŜ te światło
będzie  się  stawało  inspiracją  i  impulsem  do  wszelkich  zmian  w  naszym  Ŝyciu.
Oczywiście będą to zmiany na lepsze i nasze Ŝycie nabierze wtedy większej wartości.

Rozdział 12

Nie krzywdzenie

Niekrzywdzenie  jest  to  najwyŜsza  wartość  ludzka,  której  korzenie  wyrastają  na
prawdzie,  pokoju,  szlachetnym  postępowaniu  i  miłości.  Niekrzywdzenie  jest  to
określona postawa wobec świata w którym Ŝyjemy, polegająca na harmonijnym Ŝyciu
z innymi ludźmi i z całą naturą, oraz wykonywanie swoich codziennych obowiązków
z  miłością,  rozwagą  i  roztropnością.  Oczywiste  jest,  Ŝe  niekrzywdzenie  nie  jest
potulnym podporządkowaniem się woli innych ludzi, woli religii, kościoła lub partii.
W  rzeczy  samej  niekrzywdzenie  wymaga  wręcz  duŜej  odwagi,  oraz  wymaga
stosowania w naszym Ŝyciu najwyŜszych ideałów prawdy i samokontroli, co nie jest
takie  łatwe  w  świecie,  w  którym  olbrzymią  przewagę  mają  ludzie  o  cechach
demoniczno-zwierzęcych.  Niekrzywdzenie  nie  polega  tylko  na  unikaniu  zadawania
fizycznego  cierpienia  innym  ludziom,  ale  takŜe  unikanie  zadawania  cierpienia
wszystkim innym Ŝywym istotom. Ta ksiąŜka jest kierowana do polskiego czytelnika,
więc  z  całą  stanowczością  chciałbym  podkreślić,  Ŝe  unikanie  zadawania  cierpienia
dotyczy  takŜe  świni,  krowy,  kury,  kaczki,  cielęcia,  gęsi,  królika,  owcy  i  ryby.  No
niestety,  ale  te  zwierzęta  są  szczególnie  masowo  zabijane  w  naszej  polskiej
rzeczywistości, co tylko świadczy, Ŝe w Polsce około 99 procent populacji, to ludzie
o duŜej przewadze cech demonicznych i zwierzęcych. Taka jest prawda, ale moŜemy
się  pocieszyć,  Ŝe  w  innych krajach  Europy  teŜ  nie  jest lepiej. W  tym  miejscu  warto
sobie zadać pytanie, kto jest odpowiedzialny za taki stan rzeczy?
Zanim zacznę rozpisywać się na ten temat, chciałbym przypomnieć, Ŝe jestem tylko
bezinteresownym  obserwatorem  tego  naszego  codziennego  Ŝycia,  który  stoi  jakby  z
boku tego wszystkiego i obserwuje oraz wyciąga wnioski oparte na logice, oparte na
zdrowym  rozsądku  i  zdrowym  chłopskim  rozumie.  TakŜe  moim  zamiarem  nie  jest

- 53 -

ranić czyjś uczuć religijnych lub kościelnych. Po prostu piszę o tym, co widzę okiem
wolnego  kronikarza,  okiem  wolnego  od  wszelkich  przesądów  człowieka.  Od
kronikarza  wymaga  się  wręcz  bezinteresowności  i  bezstronności  w  tym  co
przekazuje.
Kto jest więc odpowiedzialny za taki stan rzeczy?
Głównym  odpowiedzialnym  za  ten  stan  rzeczy  jest  religia  i  kościoły  oparte  na  tej
religii.  Jak  juŜ  wcześniej  wspominałem,  obowiązująca  religia  w  świecie  zachodnim
jest  wyjątkowo  mocno  demoniczna,  wymyślona  przez  ludzi  o  cechach
demonicznych.  Ta religia oparta jest na strachu, zakazach, nakazach i bezgranicznej
ciemnocie,  podpartej  opowieściami  o  piekle,  diabłach  i  innych  niedorzecznościach.
Bóg ojciec w naszej religii przedstawiony jest jako zły, mściwy i zazdrosny okrutnik,
o  czym  moŜna  się  samemu  przekonać  czytając  biblię,  więc  zadowolenie  takiego
Boga teŜ nie jest takie proste. Trzeba się przed nim nieustannie kalać na klęczkach,
trzeba ciągle przepraszać i błagać o wybaczenie, trzeba koniecznie bić się w piersi i
ciągle  powtarzać,  Ŝe  bardzo  zgrzeszyłem  myślą,  mową,  uczynkiem  i  zaniedbaniem.
Przy tym koniecznie trzeba się takŜe bić w pierś powtarzając, moja wina, moja wina,
moja  bardzo  wielka  wina.  Trzeba  koniecznie  przed  takim  Bogiem  przyznać  się
uniŜenie,  Ŝe  jestem  tylko  biednym  i  niegodnym  grzesznikiem  z  grzechem
pierworodnym na ramieniu i juŜ nic na to nie mogę poradzić, oraz codziennie się w
tym  utwierdzać.  Dokładnie  w  tym  miejscu  powinien  teraz  wystąpić  aspekt
niekrzywdzenia,  który  mówi  wyraźnie,  Ŝe  niekrzywdzenie  nie  polega  jedynie  na
unikaniu  zadawania  cierpienia  fizycznego  Ŝywym  istotom,  ale  takŜe  na  unikaniu
zadawania  bólu  słowem  mówionym,  słowem  pisanym,  spojrzeniem,  symbolami  lub
gestem. Ale zanim zaczniemy mówić o krzywdzeniu człowieka, powróćmy na chwilę
do  krzywdzenia  zwierząt.  Dla  ludzi  o  przewadze  cech  demonicznych  zabijanie  i
jedzenie  zwierząt  jest  czymś  tak  normalnym  i  naturalnym,  jak  dla  innych  wypicie
szklanki wody. Ludzi demonów cechuje bezgraniczne okrucieństwo, więc mówienie
im o niekrzywdzeniu zwierząt całkowicie mija się z celem. Do tego jeszcze w tej ich
wymyślonej  okrutnej  religii  przekonują  zaraz  na  początku  biblii,  Ŝe  Bóg  stworzył
zwierzęta  tylko  po  to,  aby  człowiekowi  słuŜyły  i  aby  mógł  je  jeść.  Ludzie  później
dorastają  w  takiej  religii  i  są  święcie  przekonani  o  słuszności  zabijania  i  zjadania
zwierząt, poniewaŜ w ich rozumieniu rzeczywistości Bóg tylko w tym celu stworzył
zwierzęta.  Chciałbym  w  tym  miejscu  zauwaŜyć,  Ŝe  boskie  prawo  prawdy  powiada
wyraźnie,  Ŝe  wszystko,  co  Ŝyje  jest  równoprawne,  obojętnie  od  poziomu
ś

wiadomości.

Wszystko,  co  nas  otacza  posiada  świadomość  swojego  istnienia  i  jest  świadome
samego  siebie  na  swoim  poziomie  postrzegania.  Większość  ludzi,  z  powodu  swojej
krótkowzroczności i ignorancji, uwaŜa, Ŝe tylko ludzie posiadają świadomość. Takie
myślenie  jest  wyjątkowo  bzdurne  i  głupie,  poniewaŜ  kaŜde  istnienie  posiada  swoją
intuicyjną mądrość bytu. Taka krowa jest mądra na poziomie świata krów. Koń jest
mądry  na  poziomie  świata  koni.  Mrówka  jest  mądra  na  poziomie  świata  mrówek.
Jedynie człowiek, który w swojej głupocie uwaŜa się oczywiście za najmądrzejszego
i jedynego  myślącego na tym ziemskim padole, jest tu wyjątkiem, poniewaŜ bardzo
często stacza się ze swoją świadomością z poziomu człowieka na poziom zwierzęcia
lub  nawet  jeszcze  niŜej  i  gorzej,  bo  na  poziom  demona.  Zabijanie  zwierząt  jest  tak

- 54 -

wielkim okrucieństwem, więc pozwolę sobie na jeszcze dobitniejszą uwagę w tym
temacie. Ptaki, zwierzęta i drzewa nie wypaczyły swojej natury, nie niszczą
ś

rodowiska naturalnego i wciąŜ przechowują niezmiennie swoje wartości. Jedynie

my ludzie, niby myślące istoty, wypaczyliśmy nasze ludzkie wartości, wypaczyliśmy
z głupoty i ciemnoty religijnej naszą ludzką naturę, w brutalny sposób próbując ją
niby ulepszyć. I co z tego wyszło ????? Wyszło to, Ŝe większość z nas, zatraciła
cechy

ludzkie,

takie

jak

bezinteresowność,

poświęcenie,

przebaczanie,

wspaniałomyślność,  niekrzywdzenie.  Na  to  miejsce  zyskaliśmy  cechy  demoniczne,
bezgraniczną  podłość  i  bezgraniczne  okrucieństwo,  oraz  cechy  zwierzęce,  takie  jak
samolubstwo,  agresja,  zemsta,  gniew,  egoizm,  chciwość,  pazerność.  AŜ  wstyd  to
powiedzieć, ale większość z nas stała się diabłami i demonami w ludzkiej skórze.
Kto je mięso, rozwija cechy zwierzęce i cierpienie, a ponadto w rozwoju duchowym
nie  przekracza  pewnego  określonego  stopnia.  Obecnie  liczne  ludy  znajdują  się  w
ś

lepej uliczce. Zmiana myślenia na wielu płaszczyznach, łącznie ze sposobem

ywienia, będzie ich ratunkiem. Musi ona nastąpić wkrótce, gdyŜ pozostaje juŜ coraz

mniej  czasu.  Epoka  Kalijuga  jest  epoką  przemocy.  Istnieje  wiele  jej  form.
Najbardziej widoczną są wojny, rabunek, morderstwa, gwałt, kłótnia, nienawiść. Do
obecnej epoki pasuje fakt jedzenia duŜej ilości mięsa. Jego spoŜywanie jest równieŜ
gwałtem.  Kto  je  mięso,  zleca  równieŜ  zabijanie.  Spotyka  go  ta  sama  kara,  jak  i
rzeźnika.
Warto  na  koniec  jeszcze  zwrócić  uwagę  na  niezaprzeczalny  fakt,  Ŝe  wszystkie
nieszczęścia i wszelki chaos dzisiejszego świata nie jest dziełem zwierząt ani roślin,
tylko są to dzieła ludzi,  a szczególnie tych, którzy wspięli się na szczyty władzy i na
szczyty  religii  i  kościołów.    Szczególnie  oni  nie  wywiązują  się  ze  swoich
obowiązków, jakie się na nich nakłada, poniewaŜ myślą tylko o swoich korzyściach z
tego wynikających, zamiast pomagać i troszczyć się o resztę społeczeństwa. Upajają
się tylko władzą, wpływami i korzyściami materialnymi, co nic dobrego nie moŜe dla
społeczeństwa  wyniknąć.  Warto  w  tym  miejscu  zauwaŜyć,  Ŝe  zadaniem  i  wręcz
obowiązkiem  kaŜdego  człowieka  powinno  być  niesienie  miłości  wszystkiemu  i
wszystkim  w  naszym  otoczeniu,  w  tym  takŜe  nieść  miłość  i  okazywać  miłość
zwierzętom,  oraz  pomagać  im  w  zaspokajaniu  ich  potrzeb.  No  niestety,  ale  takie
działanie  nigdy  nie  przyjdzie  do  głowy  ludziom  o  przewadze  cech  demonicznych  i
cech zwierzęcych, a szkoda.
Zaczniemy bezstronną analizę niekrzywdzenia od gestu i udamy się do Watykanu, do
głównego  kościoła  katolickiego,  do  bazyliki  św.  Piotra,  którą  codziennie  odwiedza
dziesiątki  tysięcy  ludzi,  przewaŜnie  katolików.  Ludzie  ci  dochodzą  do  głównego
ołtarza i spoglądają w górę na olbrzymie malowidło Michała Anioła przedstawiające
Jezusa,  który  gestem  nienawiści  wpędza  połowę  ludzkości  do  piekła  na  wieczne
potępienie. Ludzie, którzy to oglądają są z pewnością w trwodze i strachu widząc na
jaki koniec muszą być przygotowani w naszej religii i naszym  kościele. To jest taki
typowy  przykład  krzywdzenia  ludzi  gestem,  co  w  naszej  religii  i  kościele  nie  jest
wyjątkiem.  Teraz  o  krzywdzeniu  ludzi  symbolami  w  naszej  religii,  więc  w  tym
miejscu  trzeba  sobie  zadać  pytanie,  czym  od  siebie  róŜnią  się,  szubienica,  krzyŜ
drewniany  i  krzesło  elektryczne?  RóŜnią  się  tylko  wyglądem,  ale  przeznaczenie  ich
jest takie same i słuŜą do zabijania ludzi. Są to narzędzia lub przyrządy, na których

- 55 -

straciło  Ŝycie  wiele  milionów  ludzi.  Szczególnie  na  krzyŜu  cierpiało  się  długo  i
umierało się długo. Niektórych przybijano gwoździami do krzyŜa i tak z otwartymi i
krwawiącymi  oraz  bolącymi  ranami  umierali  oni  godzinami  na  krzyŜu.  Niektórych
przywiązywano  do  krzyŜa,  więc  oni  umierali  dłuŜej,  czasem  kilka  dni.  Innym
przybitym  lub  przywiązanym  do  krzyŜa  łamano  łomem  Ŝelaznym  nogi,  wtedy
umierali oni w szczególnych mękach. KrzyŜ jest więc okrutnym narzędziem zbrodni
wymyślonym  przez  okrutnych  ludzi  o  wyjątkowej  przewadze  cech  demonicznych.
Tylko demoni w ludzkich skórach byli zdolni do tak okrutnych wynalazków zbrodni.
Obecnie te okrutne narzędzie zbrodni w zmniejszonym formacie większość Polaków
nosi na szyi, często na złotych łańcuszkach i pewnie są z tego dumni i do tego jeszcze
wszędzie  w  kościołach  jest  to  narzędzie  zbrodni  wystawiane  po  wszystkich  kątach
razem z rzeźbą człowieka umierającego na krzyŜu. Narzędzie cierpienia i zbrodni w
naszej  religii  i  w  naszym  kościele  zostało  podniesione  do  rangi  świętości  i  jest
szczególnie  przez  kapłanów  naszego  kościoła  wystawiane  na  pokaz.  Ludzie  w
kościołach  i  w  domach  składają  ręce  przed  tym  narzędziem  cierpienia  i  zbrodni  i
jeszcze modlą się do tego narzędzia słuŜącego jedynie do mordowania ludzi. Logika i
zdrowy  rozsądek  podpowiadają,  Ŝe  tak  wielkie  zboczenie  religijne  nie  moŜe  mieć
miejsca  u  chociaŜ trochę  myślącego  człowieka,  ale  jednak  ma,  co  mnie  niezmiernie
dziwi.  To  jest  przykład  religijnego  i  kościelnego  krzywdzenia  ludzi  w  bardzo
perfidny i wredny sposób, godny tylko ludzi demonów z najwyŜszej półki. Warto w
tym  miejscu  zadać  sobie  pytanie,  w  jakim  nastroju lub  w  jakich  emocjach  moŜe się
znajdować człowiek modlący się do przyrządu zbrodni i męczeństwa? Czy w obliczu
narzędzi  słuŜących  do  mordowania  często  niewinnych  ludzi,  takich  jak  szubienica,
krzyŜ lub krzesła elektrycznego,  moŜna przejawić jakieś pozytywne emocje, jak dla
przykładu  radość  ,  zadowolenie  lub  ufność?  No  niestety,  ale  nie  moŜna.  Ale  za  to
moŜna  doświadczyć  przygnębienia,  smutku,  Ŝałoby  i  strachu,  czyli  bardzo
negatywnych emocji, które z biegiem lat mogą zrobić z człowieka Ŝałobnika, którego
juŜ nic w Ŝyciu nie będzie cieszyło, poza narzekaniem na wszystko i na wszystkich.
Niezwykle  duŜo  krzywdzenia  znajdziemy  takŜe  w  kościele  w  czasie  jednego  tylko
naboŜeństwa.  Ja  teŜ  musiałem  w  wieku  dorastania  chodzić  w  niedzielę  do  kościoła,
poniewaŜ  straszono  mnie  grzechem  a  w  konsekwencji  piekłem,  jeśli  tego  nie  będę
robił.  Wchodzę  do  kościoła  i  zaraz  na  początku  słyszę  od  księdza,  Ŝe  muszą
wyspowiadać  się  za  swoje  grzechy.  Nikt  mnie  lub  kogoś  innego  nie  pytał,  czy
ostatnio popełniłem jakiś grzech, ale juŜ z góry było przesądzone, Ŝe tych grzechów
kaŜdy obecny w kościele musiał mieć duŜo na sumieniu, więc wszyscy powtarzali z
trwogą:  Spowiadam  się  Bogu  wszechmogącemu  i  wam,  bracia  i  siostry,  Ŝe  bardzo
zgrzeszyłem  myślą,  mową,  uczynkiem  i  zaniedbaniem.  Później  wszyscy  biją  się
pięścią w pierś zawodząc: moja wina, moja wina, moja bardzo wieczna wina. Przeto
błagam  Najświętszą  Maryję  zawsze  dziewicę,  wszystkich  aniołów  i  świętych  i  was
bracia i siostry o modlitwę za mnie do Pana Boga naszego.
Ta  modlitwa  jest  znakomitym  przykładem,  jak  moŜna  bez  problemów  wmówić
ludziom, Ŝe są istotami grzesznymi, Ŝe są tylko biednymi i niegodnymi grzesznikami
zdanymi na łaskę lub niełaskę Boga. Jako grzesznicy muszą więc ludzie zaraz po tej
modlitwie  zawodzić  z  wielkim  przygnębieniem:    Panie,  zmiłuj  się  nad  nami,  Panie
zmiłuj się nad nami. Chryste zmiłuj się nad nami, Chryste, zmiłuj się nad nami. Panie

- 56 -

zmiłuj się nad nami. Panie, zmiłuj się nad nami. Ta modlitwa utwierdza ludzi, Ŝe są
biednymi  i  niegodnymi  grzesznikami,  więc  w  dalszej  części  muszą  znowu  błagać  o
zmiłowanie:  Panie  BoŜe,  Baranku  BoŜy,  Synu  Ojca,  który  gładzisz  grzechy  świata
zmiłuj  się  nad  nami.  Który  gładzisz  grzechy  świata,  przyjm  błaganie  nasze.  Który
siedzisz po prawicy Ojca, zmiłuj się nad nami.
W  dalszej  części  mszy  przyrzekamy,  przepraszamy  i  oczywiście  błagamy  o
zmiłowanie:  Baranku  BoŜy,  który  gładzisz  grzechy  świata,  zmiłuj  się  nad  nami.
Baranku  BoŜy,  który  gładzisz  grzechy  świata,  zmiłuj  się  nad  nami,  Baranku  BoŜy,
który gładzisz grzechy świata, obdarz nas pokojem.
Na  końcu  mszy  utwierdzamy  się,  Ŝe  jesteśmy  tylko  niegodnymi  grzesznikami,
wypowiadając  takie  słowa:  Panie,  nie  jestem  godzien,  abyś  przyszedł  do  mnie,  ale
powiedz tylko słowo, a będzie uzdrowiona dusza moja.
Na  niektórych  mszach  obecne  są  litanie,  wtedy  ludzie  błagają  o  zmiłowanie  po
kilkadziesiąt  razy.  Dla  przykładu  w  litanii  do  najśw.  serca  Jezusa  40  razy
powtarzamy – zmiłuj się nad nami.
W  litanii  do  Maryi  Panny  błagamy  o  zmiłowanie  oraz  o  modlitwę  za  nami,
powtarzając 51 razy – módl się za nami.
Oczywiste  jest,  Ŝe  w  naszym  kościele  są  jeszcze  inne  dołujące  obrzędy,  jak  dla
przykładu droga krzyŜowa, oraz dołujące modlitwy i dołujące pieśni.
Ja  myślę,  Ŝe  to  powinno  wystarczyć  na  mały  logiczny  i  bezinteresowny  komentarz.
Ja  myślę,  Ŝe  kaŜdy  na  pierwszy  rzut  oka  widzi,  Ŝe  te  wszystkie  rytuały  kościelne
działają  dołująco  i  deprymująco  na  naszą  psychikę,  napełniają  nas  tylko
przygnębieniem,

depresją,

smutkiem

katastrofizmem,

czarnowidztwem, defetyzmem, beznadziejnością, zwątpieniem, apatią, melancholią i
Ŝ

alem, czyli w końcowym efekcie napełniają nas strachem, poniewaŜ to są właśnie

części składowe strachu. Jednym słowem odbierają nam wiarę w lepsze jutro i psują
nam nasze dobre samopoczucie i nasz dobry humor oraz robią z nas i jednocześnie
utwierdzają nas, Ŝe jesteśmy tylko biednymi i niegodnymi grzesznikami z poczuciem
winy na sumieniu i grzechem pierworodnym na karku, którzy nie mają prawa do
Ŝ

adnej radości, przyjemności i zadowolenia, zdanymi tylko na łaskę lub niełaskę

Boga,  przed  którym  musimy  się  koniecznie  w  smutku  i  w  Ŝałobie  kajać  i  błagać  o
łaskę  i  zmiłowanie.  Aby  jeszcze  bardziej  te  poniŜające  okropności  podkreślić  i
wzmocnić,  w  średniowieczu  produkowano  takie  krótkie  bicze.  Do  krótkiej  rączki
były  przymocowane  rzemienie  długości  około  metra  i  w  czasie  takiego  kajania  i
błagania  o  łaskę,  biedny  i  niegodny  grzesznik  bił  się  sam  tymi  rzemieniami  przez
ramię  po  plecach.  I  jeszcze  był  bardzo  dumny  z  siebie,  jeśli  po  plecach  popłynęła
krew.  No  niestety,  ale  wszystkie  te  kościelne  obrzędy  zabierają  ludziom  radość,
szczęśliwość, wesołość, zadowolenie z Ŝycia, optymizm, witalność, rozkosz, śmiech,
czyli w końcowym efekcie miłość, poniewaŜ to są właśnie części składowe miłości.
Dochodzimy  więc  do  sedna  krzywdzenia  naszej  religii  i  naszego  kościoła,  które
głównie polega na napędzaniu nam stracha, otaczania nas powłoką beznadziejności i
smutku  i  na  dławieniu  w  nas  wszelkich  przejawów  miłości.  Coś  tak  podłego  i
przebiegłego  byli  zdolni  stworzyć  tylko  ludzie  o  wyjątkowej  podłości  demonicznej.
Nic  dziwnego,  Ŝe  w  obliczu  śmierci,  biedny  i  niegodny  grzesznik  odchodzi  z  tego
ś

wiata z obliczem smutku, zwątpienia i strachu na twarzy. Co nie jest dobre ani

- 57 -

normalne,  o  czym  napiszę  więcej  w  rozdziale  o  śmierci.  W  tym  miejscu  trzeba
koniecznie sobie zadać pytanie, co moŜna w tej wyjątkowo nieciekawej dla ludzkości
sytuacji  zrobić?  Moim  zdaniem  są  dwa  rozwiązania,  szybkie  i  radykalne,  oraz
wolniejsze oparte na duchowości. O radykalnym i szybkim rozwiązaniu nie będę się
rozpisywał, poniewaŜ jest to zawsze związane przemocą, chaosem i siłą rzeczy moŜe
dojść  do  niepotrzebnego  krzywdzenia.  Ja  proponuję  więc  rozwiązanie  oparte  na
zdrowym  rozsądku i na  mądrości.  W  końcu niekrzywdzenie    jest aspektem  prawdy,
pokoju  i  miłości,  więc  jeśli  sobie  pojedynczy  człowiek  uświadomi  jedność  całej
ludzkości, jedność opartą na niezaprzeczalnym fakcie, Ŝe zostaliśmy stworzeni przez
istotę przepełnioną miłością, zwaną powszechnie Bogiem, to przy takiej świadomości
jedności  nie  będzie  dochodzić  do  Ŝadnych  aktów  krzywdzenia  kogokolwiek,  ze
zwierzętami włącznie. Ale Ŝeby do tego doszło, potrzebna jest nam dość duŜa dawka
wiedzy  duchowej,  aby  kaŜdy  człowiek  był  w  stanie  to  wszystko  jakoś  ogarnąć
rozumem.  Wiedza  duchowa  umoŜliwia  nam  bez  problemu  rozpoznanie  jedności
wszystkich ludzi, umoŜliwia nam postrzeganie wszystkich ludzi jako jednej wielkiej
rodziny,  wiedza  duchowa  umoŜliwia  nam  postrzeganie  wszystkich  ludzi  jako  dzieci
jednego  Boga,  któremu  leŜy  na  sercu  pomyślność  i  szczęście  dla  swoich  dzieci.
Oczywiste  jest,  Ŝe  osiągnięcie  wiedzy  duchowej  i  mądrości,  będzie  całkowicie
nieosiągalne, jeśli będziemy dalej tkwili w tych demonicznych energiach kościelnych
i  dalej  będziemy  kąpać  się  i  pływać  w  tym  demonicznym  brudzie  religijnym  i
kościelnym. No niestety, ale dwie sroki nie  moŜna na raz trzymać za ogon. Tak jak
wody  i  ognia  nie  da  się  połączyć  razem,  tak  nie  da  się  połączyć  demonizmu  i
duchowości.  Duchowość  jest  oparta  na  fundamencie  prawdy,  pokoju,  miłości,
szlachetnego postępowania i niekrzywdzenia, to są najbardziej wzniosłe i pozytywne
energie. Demonizm jest oparty na fundamencie bezgranicznej podłości, okrucieństwa
i  strachu,  to  są  najbardziej  upadłe  i  najbardziej  negatywne  energie.  JeŜeli  człowiek
zachowa w sobie cechy biednego i niegodnego grzesznika i zajmie się duchowością,
to  ta  jego  duchowość  będzie  wyjątkowo  płytka,  ona  będzie  bardzo  powierzchowna,
poniewaŜ nabyte przesądy całkowicie zablokują napływ wiedzy duchowej. JeŜeli idę
do  kościoła  i  biję  się  z  trwogą  w  piersi,  Ŝe  bardzo  zgrzeszyłem  myślą,  mową,
uczynkiem  i  zaniedbaniem,  to  ileŜ  ja  tej  mądrości  duchowej  mogę  później  w  domu
wchłonąć z takim nastawieniem do Ŝycia? No niestety, ale bardzo niewiele. Taka jest
prawda.  Na  koniec  tego  tematu  chciałbym  zwrócić  uwagę  szczególnie  biednym  i
niegodnym  grzesznikom,  Ŝe  zasada  niekrzywdzenia  zobowiązuje  i  obowiązuje
równieŜ nas samych wobec siebie samego. Bardzo często zdarza się w naszym Ŝyciu,
Ŝ

e to nie inni, tylko my sami zadajemy sobie ból i wyrządzamy sobie wielką

krzywdę.  Ranimy  siebie  nabytymi  złymi  demonicznymi  nawykami,  wpływami  lub
cechami i ranimy siebie niewłaściwym postępowaniem. Czynimy zło i sami padamy
ofiarą  zła.  No  niestety,  ale  podobne  przyciąga  podobne.  Co  więc  konkretnego
powinien  uczynić  człowiek,  Ŝeby  sam  siebie  nie  krzywdził?  Proszę  zaobserwować,
co robi pies lub kot wrzucony do wody. Jak tylko wydostanie się z wody to stanie i
gwałtownie się otrząśnie, tak silnie, Ŝe cała woda z niego pryska na wszystkie strony
z duŜym impetem. Dopiero po takim otrząśnięciu taki pies lub kot biega zadowolony
wokół siebie. Proszę więc wziąć przykład z psa i takŜe się gwałtownie otrząsnąć, aby
te  demoniczne  brudy  religijno-kościelne  odpadły  od  nas  z  impetem.  Dopiero  po

- 58 -

takim otrząśnięciu proszę zająć się na powaŜnie wiedzą duchową, a dobrze wszyscy
na tym wyjdziemy.

Rozdział 13

Karma

Karma obejmuje nasze czyny i konsekwencje naszych czynów. W rzeczy samej jest
jakby takim odwiecznym sędzią lub straŜnikiem, który czuwa nad tym, aby
konsekwencje naszych złych, jak i dobrych czynów w końcu się rozproszyły i
zanikły. Ludzie z reguły Ŝyją średnio 80 lat na tym ziemskim padole i w ciągu tego
okresu tryskają aktywnością na wszelkich poziomach Ŝycia, więc moŜna śmiało
powiedzieć, Ŝe posiali w tym okresie duŜo nasion karmicznych, z których później coś
musi wyrosnąć. JeŜeli ktoś dla przykładu czyni zło, to w Ŝaden sposób nie moŜe
oczekiwać rezultatów swoich czynów w postaci dobra. Oczywiste jest, Ŝe jeśli ktoś
czyni dobro, to nie moŜe oczekiwać rezultatów swoich działań w postaci zła. Jednym
słowem, co się posieje, to się i zbierze, poniewaŜ to nasiona warunkują plon, jaki
mamy zebrać. JeŜeli dla przykładu chłop wyjedzie na pole posiać pszenicę, to nawet
najmniej roztropny człowiek będzie rozumiał, Ŝe na tym polu wyrośnie pszenica, a
nie Ŝyto czy owies lub kartofle. Nasza aktywność na tym ziemskim padole nie
ogranicza się tylko do naszych czynów, poniewaŜ takŜe nasze myśli i nasze uczucia
wywołują z biegiem czasu właściwe do nich konsekwencje, zgodne z zasadą, co
posiejesz, to i zbierzesz. Mało co dzieje się na tej ziemi bez swojej wcześniejszej
przyczyny, chociaŜ na pierwszy rzut oka być moŜe tak wygląda, albo wygląda na
czysty przypadek lub zbieg okoliczności. W codziennym Ŝyciu ludziom jest trudno
dostrzec prawo przyczyny i skutku, czyli karmy, poniewaŜ skutek pojawia się
znacznie później, czasem miesiące lub lata później, więc z reguły nie kojarzymy lub
po prostu nie pamiętamy przyczyny tego całego zajścia. Trzeba w tym miejscu
koniecznie wspomnieć, Ŝe karma w ogóle nie troszczy się o czas, więc skutki naszych
poczynań moŜemy odczuć czasem prawie natychmiast, albo za kilka tygodni, albo za
kilka miesięcy lub lat, albo dziesiątków lat, lub dopiero w następnym Ŝyciu. Istnieje
tak zwany bank karmiczny, który ściśle powiązany jest z kroniką Akaszy, gdzie
zapisywane są wszystkie nasze przeŜyte Ŝycia z dokładnością co do sekundy. Tam
nie tylko zapisywane są jak na taśmie video nasze czyny i nasze działanie, ale takŜe
zapisywana jest nasza mowa, nasze uczucia i nasze myśli. To jest bardzo dokładny
rejestr, który słuŜy nie tylko mistrzom od karmy. Dlatego Bóg nie zajmuje się
nagradzaniem ani karaniem, poniewaŜ to wszystko zaleŜy od naszej karmy. Bóg w
tym wszystkim jest odwiecznym i nieporuszonym świadkiem, który tylko odbija
echem to, co sami czynimy. Dlatego to tylko od nas zaleŜy nas los i nasze
przeznaczenie. Logika i zdrowy rozsądek podpowiada nam, Ŝe skoro sami
decydujemy o naszym obecnym i przyszłym losie, to szczególnie powinniśmy
uwaŜać na to, co czynimy. JeŜeli będziemy dobrzy dla siebie samych i dla innych i
będziemy czynili dobro, to otrzymamy dobro. Jeśli będziemy wyrządzać zło, to
zbierzemy plon w postaci zła. Dlatego nie dziękujmy Bogu, ani nie obwiniajmy
Boga. Jedynie co moŜemy, to dziękować sobie, jak równieŜ sobie przypisywać winę,

- 59 -

za to, co się dzieje w naszym Ŝyciu. Oczywiste jest, Ŝe zawsze moŜemy poprosić
Boga o złagodzenie naszej karmy. Często się zdarza, Ŝe cierpimy ból i smutek, a
pomimo naszych modlitw Bóg nie zawsze objawia nam przyczynę tego stanu rzeczy.
Wtedy sami musimy doświadczyć i zrozumieć, Ŝe kaŜde nasze doświadczenie jest
jakby taką lekcją Ŝyciową, a kaŜda nasza strata przynosi nam duchową korzyść.
Warto sobie zdać sprawę, Ŝe niewiedza lub nieświadomość nie zwalniają nas od
konsekwencji naszych poczynań. NiezaleŜnie od tego, czy ktoś świadomie czyni zło,
czy nieświadomie czyni zło, to konsekwencje tego są nieuniknione. Taka po prostu
jest natura karmy. W obecnych czasach dominują na planecie ludzie o cechach
demonicznych i zwierzęcych. Wielu z nich uwaŜa się za inteligentnych i sprytnych,
więc czynią wiele zła i są przekonani, Ŝe i tak tego nikt nie wykryje. Być moŜe
unikną odpowiedzialności karnej w naszym ziemskim systemie społecznym, ale nie
unikną karmy. Dlatego bycie demonem w ludzkiej skórze jest pod kaŜdym względem
nieopłacalne, wręcz wyjątkowo szkodliwe. Ludzie o przewadze cech demonicznych
są wyjątkowo krótkowzroczni i myślą, Ŝe Ŝyją tylko jeden jedyny raz, więc
dopuszczają się często ohydnych czynów, aby tylko zaspokoić swoje pragnienia lub
ulotne zachcianki. Przy tym robią tak olbrzymie pokłady karmy, Ŝe muszą później
naprawdę wiele przyszłych Ŝyć poświęcić i cierpieć, aby tylko to wyrównać. Karma
oznacza działanie, ale równieŜ oznacza wolność działania, czyli mamy moŜliwość na
doświadczanie i zgłębianie róŜnych stanów egzystencji, ale musimy być zawsze
ś

wiadomi tej prawdy karmicznej, Ŝe jeŜeli dla przykładu kradniemy, to będziemy

okradani, jeśli oszukujemy, to będziemy oszukani, jeŜeli krzywdzimy, to będziemy
takŜe skrzywdzeni. Ten, który czyni takie rzeczy, będzie ich po prostu później takŜe
doświadczał. Karma mówi bardzo wyraźnie, Ŝe wszystko, co czynimy niejako sobie
czynimy, poniewaŜ duchowa prawda o Ŝyciu mówi wyraźnie o jedności istnienia, Ŝe
istnieje tylko jeden z nas i jedna świadomość, a więc nie ma nikogo drugiego. W
kaŜdej chwili naszego Ŝycia na ziemi, naszymi myślami, naszymi słowami i naszymi
czynami decydujemy, czym jesteśmy i czym chcemy być, czyli swoim
postępowaniem wybieramy swoje przeznaczenie w obecnej reinkarnacji, oraz
stwarzamy fundamenty pod następną reinkarnację. Warto więc być tego świadomym,
aby później nie pyskować na los lub na Boga, lub na cokolwiek innego, poniewaŜ to
nikt inny, tylko my sami jesteśmy kowalem swojego losu i w kaŜdej chwili właśnie
ten los wykuwamy.

KaŜdy z nas ludzi, ma niepisane prawo wolności wyboru, czego chce doświadczyć i
w jakich okolicznościach chce się ponownie narodzić, oraz w jakim środowisku chce
tego doświadczyć, po zakończonej reinkarnacji. Dlatego w całym tym wszechświecie
istnieje  wolność  wyboru,  dla  kaŜdej  świadomości  i  dla  kaŜdego  Ŝycia,  które  się
kiedykolwiek  objawiło.  Oczywiście  wolność  wyboru  ma  swoje  konsekwencje,
poniewaŜ  w  warunkach  cielesnych  narodzin  dokonuje  się  ciągłego  wyboru  myślą,
słowem i czynem, a następstwa tych wyborów są często niezbyt miłe. Dla przykładu
rodzi  się  dziecko  niewidome  i  rodzice  są  pełni  rozpaczy,  przeklinając  los,
przeznaczenie, Boga i cokolwiek innego. Ale później okazuje się, Ŝe ten dzieciak w
poprzednim  Ŝyciu  był  przestępcą  i  wydłubał  oczy  jednej  ze  swoich  ofiar.  Aby
wyrównała się u niego karma, musiał urodzić się niewidomy i doświadczyć tego, co
innym uczynił. Po wymazaniu nauk o reinkarnacji i karmy w naszej religii, ludzie w

- 60 -

swojej krótkowzroczności i ciemnocie religijnej dokonywali tak okropnych czynów,
Ŝ

e wyrównanie ich moŜe zająć niektórym setki reinkarnacji, a w skrajnych

przypadkach  nawet  tysiące  reinkarnacji.  A  wszystko  dlatego,  Ŝe  kościół  wymazał
naukę o karmie z naszej wiary, w następstwie tego, dochodziło to takich okropnych
czynów.  Człowiek,  który  jest  świadomy  konsekwencji  swoich  czynów,  tak  szybko
nie  wydłubie  oczu  drugiemu  człowiekowi,  lub  tak  szybko  nie  zabije  drugiego
człowieka.  No  niestety,  ale  nawet  w  naszych  czasach  kościół  zaciekle  zwalcza
wszelkie  nauki  o  karmie  i  reinkarnacji,  więc  ludzie  nie  zdają  sobie  sprawy,  Ŝe  ich
uczynki  programują  ich  los  i  przeznaczenie,  czyli  ich  przyszłość.  KaŜdy  biedny  i
niegodny  grzesznik,  obojętne  czy  wierzy  w  karmę  lub  nie,  to  jednak  sam  powołuje
swoje  przeŜycia  poprzez  myśli,  słowa,  uczucia  i  czyny.  Skutek  jest  konsekwencją
czynu,  czyn  jest  przyczyną  skutku,  więc  kaŜda  rzecz  jest  skutkiem  własnej
przyczyny. Czyny stanowią karmę. W przenośni moŜemy powiedzieć, Ŝe karma jest
pokarmem,  jaki  będzie  otrzymywać  czyniący  w  przyszłym  wcieleniu.  KaŜde
działanie sprowadza następstwa. O tym powinna nauczać nasza religia i nasz kościół,
poniewaŜ  to  jest  prawda  o  naszej  rzeczywistości.  No  niestety,  ale  nasi  kapłani

są

wyjątkowo  dobrzy  w  dziele  wypaczania  wszelkiej  prawdy,  ośmieszania  wszelkiej
prawdy, szczególnie prawdy o reinkarnacji i karmie, oraz prawdy o człowieku, czyli
o  nas  samych  i  naszej  naturze.  Tacy  podli  kapłani  dobrze  zdawali  sobie  sprawę,  Ŝe
kaŜdy z nas ma w swoim śmiertelnym ciele, nieśmiertelną cząstkę, zwaną duszą lub
duchem, albo pierwiastkiem boskim, więc wmówili swoim wiernym w kościołach, Ŝe
to  nasze  śmiertelne  ciało  jest  naszą  prawdziwym  „Ja”,  Ŝe  to  nasze  śmiertelne  ciało
jest  naszą  prawdziwą  naturą,  a  nasze  nieśmiertelne i  nasze prawdziwe  „Ja”  uczynili
czymś  drugorzędnym,  czymś  mało  waŜnym,  czymś  podporządkowanym  naszemu
fizycznemu  ciału.  Ale  mało  tego,  to  jeszcze  ci  podli  i  kłamliwi  kapłani  często
kwestionują  w  ogóle  istnienie  tej  naszej  rzeczywistej  istoty.  Tak  samo  czyni
materialistyczna  nauka  i  tak  samo  czyni  pozytywistyczna  filozofia.  Nic  więc
dziwnego, Ŝe tak mało ludzi zdaje sobie sprawę z reinkarnacji i karmie, skoro obecny
kościół, obecna nauka i obecna filozofia kłamliwie oszukują ludzi w tym temacie. A
teraz  wyobraźmy  sobie  taką  sytuację.  Nasze  dzieci  juŜ  od  małego  uczęszczają  na
lekcje religii i uczą się tam o karmie i reinkarnacji. JuŜ od małego uczy się dzieciaki
o  konsekwencji  własnych  czynów,  własnych  słów,  własnych  myśli  i  uczuć  i  podaje
im się przykłady z Ŝycia wzięte. Dla przykładu dla nieco starszych dzieci podaje się
przykład  pewnego  bogatego  Hindusa,  któremu  urodziły  się  bliźniaki  i  po  krótkim
czasie  okazuje  się,  Ŝe  obydwaj  są  niewidomi.  Ojciec  w  następnych  latach  jeździ  z
tymi dzieciakami po wszelkich moŜliwych lekarzach, w nadziei, Ŝe lekarze pomogą
odzyskać  wzrok  tym  dzieciom.  Ale  Ŝaden  lekarz  nie  jest  w  stanie  pomóc.
Opowiadam  tutaj  historię,  która  się  naprawdę  wydarzyła,  jakieś  60  lat  temu  w
Indiach.  Zdesperowany  ojciec  postanowił  udać  się  do  Puttaparthi,  aby  tam  poprosić
Sai Babę o pomoc. Na osobistej rozmowie Sai Baba mówi mu, Ŝe w tej sprawie On
takŜe  nic  nie  moŜe  zrobić.  Ojciec  chce  oczywiście  wiedzieć,  dlaczego  Sai  Baba  nie
moŜe pomóc? Sai Baba karze mu zwrócić wzrok na jedną ze ścian pokoju, która za
Jego  sprawą  zamienia  się  w  wielki  ekran  filmowy  i  pojawiają  się  sceny  z
poprzedniego  Ŝycia  tych  niewidomych  dzieci.  Ojciec  widzi,  Ŝe  w  poprzednim  Ŝyciu
jego  dzieci  były  przestępcami,  którzy  ograbiali  ludzi.  W  jednym  z  takich  zdarzeń

- 61 -

widać  było  na  tym  ekranie,  jak  wydłubują  oczy  dwóm  swoim  ofiarom.  Po  jakimś
czasie  przyszedł  im  jednak  rozum  do  głowy  i  zmienili  swoje  Ŝycie,  Ŝałując  za
wszystko, co do tej pory uczynili. Ukradzione pieniądze oddali na cele dobroczynne,
więc  przynajmniej  trochę  tej  swojej  złej  karmy  wyrównali.  Przed  Bogiem  okazali
skruchę  i  modlili  się  Ŝarliwie  o  łaskę.  Oślepienie  dwóch  ludzi  było  zbyt  powaŜną
sprawą, poniewaŜ ci oślepieni bardzo cierpieli z tego powodu do swoich ostatnich dni
Ŝ

ycia. Kiedy ojciec tych dzieci to wszystko zobaczył na ekranie, to tylko padł do stóp

Sai Baby, dziękując za pokazanie mu tych scen i juŜ więcej nie prosił o uzdrowienie
swoich  dzieci.  Wyjechał  od  Sai  Baby  szczęśliwy,  Ŝe  zna  powód  kalectwa  swoich
dzieci, więc łatwiej będzie teraz całej jego rodzinie to znieść, z dziećmi włącznie.
Jakie więc wnioski moŜemy w tym momencie wyciągnąć?
Logika  i  zdrowy  chłopski  rozum  podpowiadają  nam,  Ŝe  dzieci  wyrastające  na
prawdzie karmicznej, dzieci, które usłyszą setki takich karmicznych wydarzeń i przez
kilka  następnych  spotkań  będą  kaŜde  takie  wydarzenie  analizować  i  omawiać,  aby
wyciągnąć  z  tego  właściwe  wnioski,  to  takie  dzieci,  kiedy  dorosną  z  pewnością
nikomu nie uczynią krzywdy, ze zwierzętami włącznie. Prawda, drodzy rodacy???
A  teraz  zadajmy  sobie  pytanie,  jak  wyglądałoby  społeczeństwo,  wychowane  na
prawdzie karmicznej?
Logika i zdrowy chłopski rozum podpowiadają, Ŝe w takim społeczeństwie wszelkie
wojny,  rewolucje,  masowe  mordy  i  masowe  cierpienie  i  wszelkie  inne  nieszczęścia
tak wszędzie obecne w naszym świecie w naszym społeczeństwie, to te wszelkie zło
byłoby nieobecne w społeczeństwie wychowanym na prawdzie karmicznej, którą tak
zaciekle zwalczają wszystkie kościoły obecne w Polsce.
W tym miejscu trzeba sobie zadać pytanie, dlaczego tak się dzieje? Dlaczego nauka o
reinkarnacji  i  karmie  jest  przez  wszystkie  kościoły  obecne  w  Polsce  zwalczana  i
oczerniana na wszelkie moŜliwe sposoby??? Dlaczego, to, co jest dobre i prawdziwe
jest tak przez kościół prześladowane???
Co podpowiada logika i zdrowy chłopski rozum w tym momencie?
Logika  i  zdrowy  chłopski  rozum  podpowiada,  Ŝe  do  takich  wypaczeń  mogło  dojść
tylko dlatego, Ŝe kościoły oparte na biblii są demoniczne, nawet bardzo demoniczne i
z  tego  demonizmu  Ŝyją  i  się  utrzymują  na  tym  demonizmie  juŜ  dwa  tysiące  lat.  Na
bazie  tego  demonizmu  kościelnego  i  religijnego  wielu  duchownych  dorobiło  się
duŜych  majątków,  duŜych  wpływów  i  władzy,  więc  w  ich  interesie  jest  utrzymanie
tego stanu rzeczy za wszelką cenę, często kosztem Ŝycia i cierpienia milionów ludzi.
Tutaj znowu pojawia się aspekt niekrzywdzenia. Moim zdaniem, religia i kościół w
zachodniej  cywilizacji  dopuścili  się  przeogromnej  krzywdy  na  ludziach,  kiedy
wymazali i ukryli wszelkie nauki o karmie w naszym społeczeństwie.
Przed  karmą  nie  ucieknie  Ŝaden  człowiek.  Skutki  wszelkiej  działalności  człowieka,
dobrej  lub  złej,  podąŜają  za  nim  wytrwale  jak  cień  i  nie  przestają  go  ścigać.  Warto
więc szukać towarzystwa ludzi dobrych, nawet za cenę rezygnacji z honorów i Ŝycia.
Módlmy  się  wszakŜe  do  Boga,  Ŝeby  błogosławił  nas  zdolnością  odróŜniania  ludzi
dobrych  od  złych,  oraz  róbmy  właściwy  uŜytek  z danego  nam  rozumu.  Umysł
odpowiedzialny  jest  za  nasze  czyny.  Umysł  dysponuje  niezwykłą  zdolnością
stwarzania lub niszczenia. Jeśli nakaŜemy  umysłowi myśleć tylko o Bogu, wszelkie
nasze  działania  zostaną  uświęcone.  Myśli  rozsiewają  znaki  zamiarów  i  skłonności,

- 62 -

ciało  idzie  śladami  tych  znaków,  tym  samym  materializuje  zamiary  wyraŜone  w
myślach.  Kiedyś  zasiane  ziarna  niewiedzy  i  nieroztropności  zaowocują  i  staną  się
naszą  karmą,  od  konsekwencji  której  nie  ma  niestety  ucieczki.  Karma  udziela
bolesnej lekcji, ale takŜe niezastąpionej lekcji. Nieszczęście, to rachunek wystawiony
przez  jakiś  czyn  dokonany  w  przeszłości.  To,  co  przychodzi  do  człowieka
spodziewane, to konsekwencje myśli, słów i czynów aktualnego wcielenia, natomiast
wydarzenia  niespodziewane  są  z  reguły  tworami  czynów  z  poprzedniego  wcielenia.
Dla  mordercy  ratunkiem  nie  jest  odsiedzenie  kary  więzienia  lub  wykonanie  kary
ś

mierci, ratunkiem dla niego jest walka ze skłonnością do zadawania gwałtu. Śmierć

godzi  w  mordercę,  ale  kara  więzienia  nie  ma  dla  karmy  specjalnego  znaczenia,
poniewaŜ  wyrównać  dług  moŜna  tylko  poprzez  doznanie  równowartości,  a  więc
konsumpcję  swego  czynu.  Warto  więc  sobie  uświadomić,  Ŝe  kiedy  staniemy  przed
mistrzami karmy, czyli istotami odpowiedzialnymi za działanie karmy, to będziemy
sądzeni  nie  na  podstawie  doktryny,  którą  wyznajemy,  ani  etykietki  religijnej  lub
kościelnej  którą  nosimy,  ani  sloganów,  które  wykrzykujemy  –  lecz  na  podstawie
pracy,  pilności,  poświęcenia,  uczciwości  i  czystości  charakteru.  Uświadom  sobie
niebo  wewnątrz  ciebie.  Poznaj,  iŜ  twoja  Jaźń  przebywa  ponad  ciałem  i  umysłem,
ponad troską o powodzenie i lękiem. Wielką przyczyną cierpienia w świecie jest to,
Ŝ

e ludzie nie patrzą do swego wnętrza, ale zdają się na siły zewnętrzne. Kiedy pisze

się  o  karmie,  warto  wspomnieć  przy  tej  okazji  o  Jezusie.  Jezus  na  tamte  czasy  był
mocno  uduchowioną  osobą,  posiadającą  olbrzymią  wiedzę  duchową  i  co
najwaŜniejsze, jego serce było przepełnione troską, współczuciem i miłością.
ś

ycie postaci takich jak Jezus miało na celu wprowadzenie pomyślności ludzkości,

dobrobytu  i  pokoju  w  świecie,  oraz  jednostkowe  wyzwolenie  z  więzów  pragnień  i
namiętności  zmysłowych.  Tacy  przewodnicy  ,  Ŝywe  przykłady  i  przywódcy,
pojawiają  się  wśród  wszystkich  ludów  i  na  kaŜdej  ziemi  w  świecie.  Pobudzają  oni
wiarę  w  wyŜsze  ideały  i  nauczają  w  imię  Boga,  doradzając  ludziom  z  serca.  Jezus
spędził  wiele  lat  tybetańskim  klasztorze,  gdzie  zagłębiał  się  Ŝarliwie  w  nauki
duchowe, po czym w wieku 28 lat powrócił z powrotem do Palestyny.  Był to okres
kiedy małostkowa duma i ciemnota niewiedzy skaziła ludzkość, podobnie zresztą jak
w obecnych czasach. Jezus udzielał prostych, Ŝyciowych lekcji duchowego rozwoju,
czyniąc  to  dla  dobra  ludzkości.  Przejawił  Boskie  moce,  aby  wszczepić  wiarę  w
waŜność  swych  nauk.  Wytyczył  ścieŜkę,  która  moŜe  obdarzyć  człowieka  słodkim
nektarem  Boskiej  błogości  [ananda].  Wzywał  ludzi  słowem  i  własnym  przykładem
do rozwijania w sobie cnót dobroczynności, współczucia, wyrozumiałości, miłości i
wiary.  Cechy  te  nie  są  oddzielne  ani  róŜne  od  siebie.  Są  jedynie  róŜnymi  stronami
Boskości  w  człowieku,  które  musi  on  rozpoznać  i  rozwijać.  Jako  osoba  mocno
uduchowiona,  nauczał  takŜe  o  karmie  i  reinkarnacji,  oraz  nauczał  o  sile  i  władzy
serca. Od tamtych czasów, pozostała tylko władza. Jego nauka o karmie i reinkarnacji
zniknęła  całkowicie.  Oznacza  to  wielkie  nieszczęście  dla  niezliczonych  ludzi.  Jak
wielu  Ŝyłoby  inaczej,  gdyby  wiedzieli,  Ŝe  ich  czyny  pociągają  za  sobą  powaŜne
konsekwencje,  których  nie  da  się  wymazać  jedną  modlitwą,  dwoma  wizytami  w
kościele  czy  duŜą  darowizną  na  rzecz  kościoła.  Wszyscy  ci,  którzy  przez  wieki
zwodzili  ludzi  i  wpędzali  ich  w  nieszczęścia,  zostali  np.  przez  Hitlera,  Stalina  i
podobne  demony  skonfrontowane  z  rzeczywistością,  w  której  uczyli  się  poprzez

- 63 -

własne  cierpienie.  Dlatego  strzeŜ  się  wykorzystywania  ludzi.  Twoje  ciało  nie  jest
wieczne.  Dzisiaj  moŜe  być  białe,  a  twoje  konto  czarne.  W następnym  Ŝyciu,  moŜe
być  odwrotnie  i  będziesz  musiał  na  własnym  ciele  to  samo  wycierpieć,  co  dzisiaj
przez ciebie cierpią inni.

W ostatnim stuleciu Ŝyli ludzie, który dopuścili się strasznych czynów.

Rzekomo  byli  oni  wolni, nikt  im  nie  przeszkadzał.  Mogli  oni robić straszne  rzeczy,
ale  tylko  dlatego,  Ŝe  w  tym  samym  czasie  znajdowały  się  na  ziemi  dusze,  których
karma związała się w pozytywnej lub negatywnej formie z karmą demonów. Dlatego
jedni  otrzymali  władzę,  a  drudzy  musieli  cierpieć.  Mamy  wolną  wolę  na  tym
ziemskim  padole,  ale  nie  jesteśmy  wolni,  w  określaniu  konsekwencji  waszych
czynów.  To  czynią  wyŜsze  nad  nami  istoty.  Ale  jedno  jest  zawsze  pewne,  Ŝe
będziemy zbierać tylko to, co zasiejemy. Oto sprawiedliwość tego świata. Na koniec
pozwolę sobie na opublikowanie małego wiersza:

Na nic się zdadzą nagromadzone pieniądze
Na nic się zdadzą nagromadzone dobra
Na nic się zdadzą nagromadzone ciemnoty religijne
Na nic się zdadzą nagromadzone wątpliwe wersety
Na nic się zdadzą udręki pustych i sztucznych rytuałów
Na nic się zdadzą miliony napuszonych słów
Na nic się zdadzą miliony napuszonych przechwałek
Na nic się zdadzą miliony nadętych myśli,
PoniewaŜ to wszystko to tylko radość ego.
Prędzej, czy później –
wszystko, co tak z trudem zdobyłeś,
wszystko, co tak z trudem nagromadziłeś,
wszystko, co tak kosztem zdrowia wypracowałeś,
wszystko, do czego jesteś przywiązany,
wszystko to ogień spali, wiatr rozwieje, woda spłucze.
A co zostanie ???
MoŜe ktoś pokusi się na odpowiedź ???

Rozdział 14

Reinkarnacja

aden człowiek nie będzie nigdy w stanie zrozumieć i ogarnąć boskiego planu, jaki

przejawia się w tym naszym ziemskim Ŝyciu, jeśli nie uwzględnimy nauki o
reinkarnacji. Bez ponownych narodzin, Ŝycie jest pozbawione sensu, a całe
stworzenie łącznie ze Stwórcą, okrutne. Śmierć jest granicą pomiędzy jednym stanem
bytu a innym. Kiedy wchodzimy w śmierć, to oddajemy nasze ciało fizyczne. Kiedy

- 64 -

wychodzimy  ze  śmierci,  to  otrzymujemy  nowe  ludzkie  ciało.  Oczywiste  jest,  Ŝe
zanim  otrzymamy  ludzkie  ciało,  musimy  przejść  przez  niezliczone  wcielenia  w
niŜszych formach gatunkowych, zaczynając od minerałów, czyli nasza nieśmiertelna
cząstka, zwana powszechnie duszą otrzymuje ciało minerału i doświadcza otoczenia
będąc  dla  przykładu  kamieniem.  A  tak  swoją  drogą,  to  kamień  teŜ  ma  serce,  które
takŜe bije, ale czasowo patrząc z pozycji człowieka, to serce kamienia bije niezwykle
rzadko, moŜe jeden raz na 100 tysięcy lat, albo raz na milion lat. Dla nas ludzi taki
przedział czasu wydaje się wręcz nieskończonością, ale w królestwie minerałów czas
płynie  w  innym  tempie,  albo  ściślej,  czas  jest  postrzegany  i  doświadczany  całkiem
inaczej niŜ w królestwie ludzi. W świecie  minerałów 100 tysięcy lat moŜe być tyle,
co  jeden  miesiąc  w  świecie  ludzi.  Później  nasza  dusza  doświadcza  tego  świata  w
królestwie  roślin,  co  teŜ  trwa  bardzo  długo  i  później  doświadcza  wszystkiego  w
królestwie zwierząt. Mówiąc o reinkarnacji trzeba koniecznie zacząć od historii, czyli
sięgnąć  do  korzeni  naszej  zachodniej  cywilizacji.  W  biblii  były  trzy  rozdziały
poświęcone  prawu  reinkarnacji,  a  prawo  reinkarnacji  było  nauczane  w  naszym
kościele do roku 553. O reinkarnacji,  w kościele szczególnie duŜo nauczał Orygenes
z  Aleksandrii,  Ŝyjący  w  latach  185  –  255.  Orygenes  był  wielkim  filozofem  i
teologiem  wczesnego  chrześcijaństwa,  zwanym  ojcem  biblistyki  i  teologii,  który
jasno  i  wyraźnie  głosił  doktrynę  reinkarnacji.  To  właśnie  Orygenes  napisał  trzy
rozdziały w biblii o naukach reinkarnacji, które kościół po prostu wyrwał z biblii w
roku  553  po  piątym  soborze  powszechnym  w  Konstantynopolu.  Na  początku  ery
chrześcijańskiej  prawo  reinkarnacji  było  więc  prawem  powszechnie  znanym  i
stanowiło  podstawę  wszystkich  religii,  zarówno  w  wschodniej  jak  i  zachodniej
kultury i było jasnym, zrozumianym i do przyjęcia przez wszystkich. Kiedy pojawił
się  Jezus,  to  nie  musiał  on  ustanawiać  prawa  reinkarnacji,  jako  czegoś  nowego,
poniewaŜ  prawo  reinkarnacji  było  podstawą  kaŜdej  wtedy  religii,  z  Ŝydowską
włącznie.  W  nowej  religii  chrześcijańskiej  przez  kilka  wieków  prawo  reinkarnacji
było znane, ale później jak juŜ wspomniałem, na soborze w Konstantynopolu zostało
ono  wymazane  z  nauk  kościoła.  ChociaŜ  kościół  bardzo  się  starał  zniszczyć
wszystkie  świadectwa  wiary  w  reinkarnację,  aby  ten  demoniczny  matrix  kościelny
mógł  całkowicie  ludzi  ogłupić  i  zniewolić,  to  jednak  Prawdy  nie  da  się  tak  łatwo
całkowicie  zniszczyć,  tak  jak  takŜe  nie  udało  się  kościołowi  zrobić  ze  wszystkich
Polaków  biednych  i  niegodnych  grzeszników,  poczuciem  winy  na  karku.  Warto  się
więc zastanowić, dlaczego kościół nagle zamienił powszechne nauki i reinkarnacji i
zaczął szerzyć wymyślone kłamstwa, w następstwie czego olbrzymia fala nieszczęść
ogarnęła  i  spoczywa  na  nas  wszystkich  do  dzisiaj.  Takie  manipulacje  religijne  są
wyjątkowo  szkodliwe  dla  kaŜdego  społeczeństwa,  co  w  kolejnych  latach
zaowocowało  olbrzymimi  kłamstwami  i  przekrętami  w  naukach  naszego  kościoła,
nakierowanych tylko na jedno, czyli zrobić z ludzi lękliwych i strachliwych biednych
i  niegodnych  grzeszników  z  poczuciem  winy  na  karku.  Prawo  reinkarnacji  było
nauczane  w  naszym  kościele  do  roku  553.  Tak  więc  pięćset  lat  reinkarnacja  była
czymś powszechnym i znanym w ówczesnym społeczeństwie. Pięćset lat, to bardzo
długi okres, którego nie da się tak po prostu wymazać z ksiąg historycznych, ani nie
da  się  zniszczyć  wszystkich  dokumentów  pisanych  z  tamtego  okresu  związanych  z
naukami  o  reinkarnacji,  chociaŜ  kościół  bardzo  się  starał  zniszczyć  wszystkie

- 65 -

wiadectwa wiary w reinkarnację. Prawdy nie da się tak łatwo całkowicie wymazać,

podobnie  jak  nie  udało  się  kościołowi  zrobić  ze  wszystkich  ludzi  biednych  i
niegodnych  grzeszników.  O  reinkarnacji,    w  kościele  szczególnie  duŜo  nauczał
Orygenes z Aleksandrii, Ŝyjący w latach 185 – 255. Orygenes był wielkim filozofem
i  teologiem  wczesnego  chrześcijaństwa,  zwanym  ojcem  biblistyki  i  teologii,  który
jasno i wyraźnie głosił doktrynę reinkarnacji. Jako światły człowiek, miał Orygenes
jeszcze  za  swojego  Ŝycia  równie  wielu  zwolenników  jak  i  przeciwników.  Jedni
nazywali go drugim po św. Pawle nauczycielem w kościele, inni znowu pyskowali i
wymyślali mu od najgorszych heretyków. Ci ostatni po prostu zazdrościli mu sławy,
wiedzy,  płodności  pisarskiej  i  autorytetu,  jakim  się  cieszył.  Cała  rzesza  podłych
kapłanów,  których  w  naszym  kościele  nigdy  nie  brakowało,  zniekształcała  na
wszelkie  moŜliwe  sposoby  dzieła  Orygenesa  oraz  przypisywała  mu  poglądy,  które
sam  Orygenes  zwalczał.  Ta  kampania  kłamstwa  ze  strony  kościoła  trwała  ponad
dwieście  lat  i  zaowocowała  uznaniem  Orygenesa  za  heretyka  na  piątym  soborze
powszechnym  w  roku  553  w  Konstantynopolu.  Potępienie  Orygenesa  jest  o  tyle
paradoksalne,  Ŝe  przez  całe  swoje  Ŝycie  walczył  Orygenes  o  czystość  nauki
chrześcijańskiej,  występował  przeciw  licznym  w  owych  czasach  herezjom  i
rozstrzygał  spory  dotyczące  wiary.    Dzięki  niemu  nawróciło  się  na  chrześcijaństwo
wielu światłych ludzi. Orygenes miał wtedy wokół siebie bardzo wielu zwolenników
lub  wielbicieli.  Pośród  jego  najbardziej  gorących  zwolenników  byli  ówcześni
zwierzchnicy  gmin,  nauczyciele  i  uczeni  wczesnego  chrześcijaństwa,  takŜe  asceci  i
wszelcy inni poszukiwacze prawdy. Wielu z nich kościół uznał później za świętych,
między innymi: św. Bazyli Wielki, św. Grzegorz z Nazjanzu, św. Grzegorz z Nyssy,
ś

w. Atanazy. Ostatecznie z reinkarnacją, powszechnie nauczaną w tamtych czasach,

kościół  rozprawił  się  w    553  roku,  na  piątym  soborze  powszechnym  w
Konstantynopolu,  zwołanym  przez  cesarza  bizantyjskiego  Justyniana.  Narosłe  w
kościele pokolenia podłych i mściwych kapłanów, którzy nie mieli juŜ nic wspólnego
z  naukami  Jezusa,  oraz  naukami  pierwszych  chrześcijan,  uznali,  te  nauki  za  nauki
fałszywe,  uznali  te  nauki  za  poganizującą  herezję,  która  niby  wyrosła  na  gruncie
pogańskich  poglądów  pierwszych  wieków  chrześcijaństwa.  Tak  oto  armia
demonicznych  kapłanów  kościoła  ogłosiła,  Ŝe  doktryna  reinkarnacji  jest  błędną
nauką,  nie  odpowiadającą  duchowi  nauki  Jezusa.  Wyrwano  wtedy  z  biblii  trzy
rozdziały  poświęcone  reinkarnacji  i  od  tego  czasu  kościół  zawzięcie  zwalcza
reinkarnację  na  wszelkie  moŜliwe  sposoby.  No  niestety,  ale  dla  ludzi  z  tamtych
czasów,  często  z  ograniczonym  światopoglądem,    uchwała  soboru  miała  znaczenie
rozstrzygające. Ale na logikę rzec biorąc lub na zdrowy chłopski rozum, to człowiek
nie  znający  astronomii,  nie  moŜe  wykazać  astronomowi  błędu  w  jego  wyliczeniach
dotyczących  ruchu  ciał  niebieskich,  tak  samo  uczestnicy  soboru,  nie  mający  nic
wspólnego z naukami Jezusa i wczesnych chrześcijan, nie mogli orzekać o prawdzie
lub  fałszu  reinkarnacji,  skoro  juŜ  dawno  zatracili  przez  swoją  podłość  prawdziwe
rozumienie nauk Jezusa.
Wymazanie przez kościół nauk o reinkarnacji było brzemienne w skutkach, poniewaŜ
prawie  natychmiast  zanikła  reinkarnacja  w  nauce  i  filozofii.  Następstwa  tego  dla
naszej  zachodniej  kultury  były  fatalne.  Zniknęły  szkoły,  zniknęli  nauczyciele  i
przestał  funkcjonować  łącznik  Boskości,  który  wszystko  wcześniej  jednoczył  i

- 66 -

wszystkiemu nadawał jakiś konkretny sens. Nauka o reinkarnacji była boską wiedzą,
która powodowała jednię w nauce, filozofii i religii. Z chwilą wymazania reinkarnacji
przez kościół, ta jednia nauki, filozofii i religii legła natychmiast w gruzach, co
spowodowało, Ŝe całkowicie zagubił się sens i cel Ŝycia, i to nie tylko człowieka, ale
całego Ŝycia. To spowodowało, Ŝe na narody świata zachodniego nadciągnęła
olbrzymia

chmura

ciemnoty

redniowiecza,

wszystkimi

zabobonami,

nietolerancją,  antagonizmami,  okrucieństwem  i  wszelkim  wyobraŜalnym  złem.
Wtedy  to  kościół  wymyślił  szatana,  antychrysta,  piekło,  wieczne  potępienie  i
wszystkie inne niedorzeczności, które dotrwały do naszych czasów i mają się całkiem
dobrze,  pomimo  swojej  ciemnoty  i  głupoty.  W  następstwie  wymazania  nauk  o
reinkarnacji  przez  kościół,  zagubił  się  cały  sens  i  cel  Ŝycia,  co  spowodowało
natychmiastowe  zmiany  myślowe  w  umysłach  ludzkich  i  wyłonił  się  mylny  mit
myślowy,  Ŝe  tylko  najsilniejsi  mogą  przetrwać  i  przeŜyć.  KaŜdy  człowiek  zaczął
wtedy  myśleć  wyłącznie  i  tylko  o  sobie,  co  spowodowało  straszliwe  wojny,
straszliwe  mordowania  w  milionach  istnień  ludzkich,  straszliwe  prześladowania,
straszliwe pogromy niewinnych ludzi, które trwają do dzisiejszego dnia. Pojawiły się
pokolenia  kapłanów,  którzy  jeszcze  podsycali  do  konfliktów  i  błogosławili
zwycięzców. Ludzie popisywali się takim barbarzyństwem, takim okrucieństwem, Ŝe
nawet  wymyślone  przez  kościół  szatany,  diabły  i  antychrysty  mogli  im  tego
pozazdrościć.  I  tak  to  trwa  do  dnia  dzisiejszego  i  będzie  dalej  trwało  z  takim
kościołem,  jaki  mamy,  chyba  Ŝe  przegonimy  wszyscy  tych  podłych  czarnych
kapłanów  i  całą  ich  religię za siedem  mórz  i  zaczniemy  z  czymś  nowym,  u  którego
podstaw  powróci  z  powrotem  nauka  o  reinkarnacji  i  karmie.  W  tym  miejscu  trzeba
zadać  sobie  pytanie,  czy  społeczeństwo  zachodnie,  w  którym  teraz  Ŝyjemy,  moŜe
zaznać pokoju i cieszyć się niezachwianym spokojem, kiedy zatraciło sens Ŝycia i cel
Ŝ

ycia????? Wyrwanie nauk o reinkarnacji przez kościół z naszej tradycji społecznej

spowodowało  dla  nas  wszystkich  okropne  skutki.  Kiedy  się  wyrwie  człowiekowi
korzenie  jego  wiary,  które  jasno  i  wyraźnie  określały  sens  i  cel  Ŝycia  człowieka  i
zastąpiło  się  je  sztucznymi  tworami  w  postaci  grzechu  pierworodnego,  szatanów,
antychrystów,  diabłami,  strachem,  poczuciem  winy,  zwątpieniem  i  tym  podobnymi
bzdurami,  to  nic  dobrego  z  tego  nie  wyjdzie  dla  społeczeństwa  zachodniego  i  nie
wyszło.  Chaos,  wojny  i  wszelkie  nieszczęścia  są  zaraz  zaprogramowane  w  takiej
sytuacji.  W  rzeczy  samej,  człowiek  myślący  powinien  mieć  jasno  i  wyraźnie
określony  cel  swojego  Ŝycia.  Nauki  o  reinkarnacji  i  karmie,  które  były  tak
powszechne w naszym społeczeństwie zachodnim jak powszedni chleb, zostały nam
wymazane  przez  kościół  i  krytykowane  na  wszelkie  sposoby  przez  kościół  do  dnia
dzisiejszego. Wyrwano nam bezczelnie korzenie naszej wiary, korzenie, które jasno i
wyraźnie  określały  cel  naszego  Ŝycia.  Doprowadziło  to  natychmiast  do  upadku
moralnego społeczeństwa, do rozkwitu egoizmu i ciemnoty religijnej na wielką skalę.
To  spowodowało,  Ŝe  miłość,  spokój,  prawość  i  pokój  prawie  zanikły  w  naszym
społeczeństwie.  To  umoŜliwiło  otwarcie  wrót  do  wszelkiej  przemocy  i  wojen,
trwających  do  dziś.  Tutaj  znowu  jesteśmy  konfrontowani  z  aspektem
niekrzywdzenia,  a  w  tym  przypadku  z  aspektem  krzywdzenia  społeczeństwa  przez
manipulację kościoła.

- 67 -

Ludzie zachodniego społeczeństwa pozbawieni nauki o reinkarnacji,  postawieni byli
nagle  wobec  okropnej  konieczności  uwierzenia  kapłanom,  Ŝe  tu  na  ziemi  Ŝyje  się
tylko  jeden  jedyny  raz  i  do  tego  jeszcze,  Ŝe  jakiś  tam  obiecywany  im  przez  kościół
mglisty  Ŝywot  wieczny  po  tym  jednym  Ŝyciu,  zaleŜy  jeszcze  od  przebiegu  ich
krótkiego  jedynego  ziemskiego  Ŝycia.  Nic  tedy  dziwnego,  Ŝe  nasi  przodkowie
postawieni  w  takiej  sytuacji,  wykazywali  wyjątkowo  nerwową,  wytęŜoną  i
gorączkową działalność, aby te krótkie i jedyne w ich mniemaniu Ŝycie przeŜyć jak
najlepiej. W takiej sytuacji nasi przodkowie byli szczególnie naraŜeni na działanie sił
ciemności,  przed  którymi  otworzyło  się  nagle  szerokie  pole  do  destrukcyjnego
działania. Oczywiście nasi czarni kapłani ciągle podszeptywali im do ucha coś niby o
Ŝ

yciu wiecznym i podtrzymywali u nich dąŜenia do Ŝycia wiecznego, zapewniając

ich naturalnie, Ŝe wszelkie środki ku temu zamierzeniu są dobre. I tak oto wspaniała,
piękna  i  wzniosła  nauka  Jezusa  Chrystusa  stała  się  odtąd  parawanem  zasłaniającym
nikczemność  i  podłość,  które  wypłynęły  na  powierzchnię  Ŝycia.  W  imię  Jezusa
Chrystusa  popełniono  niesłychane  wręcz  zbrodnie,  popisując  się  potwornym
okrucieństwem.  I  tak  trwa  to  do  dnia  dzisiejszego,  pomimo  postępu  w  nauce  i
poprawy  warunków  codziennego  Ŝycia.  Ducha  nauk  Jezusa  Chrystusa  kościół
zastąpił obrzędowością i formalizmem. Trzymając się później kurczowo swej błędnej
i  głupiej  interpretacji  nauk  Jezusa,  zaczął  kościół  juŜ  wtedy  okrutnie  prześladować
tych wszystkich, którzy inaczej wierzyli lub inaczej myśleli. Pustkę, jako powstała po
wymazaniu  nauk  o  reinkarnacji  przez  nasz  kościół  nie  dało  się  zapełnić
wymyślonymi  przez  kościół  niedorzecznościami  graniczącymi  z  głupotą.  W  dobie
odrodzenia  ta  głupia  nietolerancja  kościoła  i  jego  fanatyczne  prześladowania  niby
innowierców  trochę  osłabły,  a  aktywność  ludzi  zachodu  skierowana  została  na
rozwój  nauki,  sztuki  i  techniki.  Ale  ludzie  cierpieli  i  nadal  cierpią  z  powodu
szamocącej  się  duszy,  z  powodu  szamocącego  się  wnętrza,  któremu  wyrwano  z
korzeniami  podstawy  bytu  i  sensu  Ŝycia.  Większość  z  nas,  ludzi  zachodu  stara  się
teraz  pośpiesznie  dokonać  czegoś  duŜego,  czegoś  wielkiego  i  waŜnego,  aby
zapracować sobie na prawo do Ŝycia wiecznego, które wymyślił nasz kościół, a które
pomimo  ogromnego  skoku  nauki  i  techniki,  nadal  obowiązuje.  Takie  zamierzenia
rozbudzały i rozbudzają tylko w naszym społeczeństwie wybujały juŜ i tak egoizm i
bezduszny  materializm, oraz całkowite odrzucenie duchowej natury kaŜdego z nas i
wszelkich  nauk  duchowych.  Obecnie  człowiek  zachodu  próbuje  zahamować  rozwój
naszej  świadomości  rozwojem  ubezwłasnowolniającej  technicywilizacji,  co
połączone  z  chciwością  i  pazernością  większości  społeczeństwa,  w  szybkim  tempie
zmierza to do zagłady środowiska naturalnego i zagłady cywilizacji. Coś podobnego
juŜ nam się przytrafiło stosunkowo nie tak dawno temu, kiedy zapadła się Atlantyda.
Prawa o reinkarnacji jest jednym z największych praw ustroju wszechświata. Dzięki
temu  prawu  moŜliwa  jest  ewolucja  Ŝycia  na  naszej  planecie  i  na  innych
zamieszkałych  planetach  i  światach  równoległych.  Ta  ewolucja  polega  na
przeobraŜaniu  się  róŜnorakich  niedoskonałych  form,  w  tym  takŜe  nas  ludzi,  w
bardziej doskonalsze. Cały świat wokół nas byłby statyczny, nie mógłby wznosić się,
nie  mógłby  ewoluować,  gdyby  nie  istniało  prawo  reinkarnacji.  Dlatego  mylne
ignorowanie  prawa  reinkarnacji  przez  olbrzymią  większość  naszego  społeczeństwa,
dzięki  ciemnocie  i  zakłamaniu  naszej  religii,  która  wmówiła  ludziom,  coś  całkiem

- 68 -

przeciwnego,  jest  olbrzymim  błędem  dziejowym  w  historii  ludzkości,  którego
następstwa  są  wyjątkowo  brzemienne  w  skutki.  Warto  więc  sobie  zadać  pytanie,
dlaczego prawo reinkarnacji, albo prawo karmy zostało przez nasz kościół wymazane
i jest ośmieszone na wszelkie moŜliwe sposoby???
Po  prostu  dlatego,  Ŝe  człowiek,  który  rozumie    prawa  reinkarnacji,  jest  juŜ  wysoko
ś

wiatłym i świadomym człowiekiem, w duŜej mierze odpornym na ciemnotę religijną

i  kłamstwa  naszego  kościoła.  Z  takiego  człowieka  nie  jest  juŜ  tak  łatwo  kościołowi
zrobić  biednego  i  niegodnego  grzesznika,  zdanego  na  łaskę  mściwego  Boga.  A  te
szczególne kłamstwa  kościoła,  o ogniu piekielnym,  diabłach i wiecznym  potępieniu
całkowicie  zawodzą  u  ludzi  świadomych  prawa  reinkarnacji.  Kiedy  mówimy  o
reinkarnacji, to trzeba takŜe koniecznie wspomnieć, Ŝe w kaŜdej chwili naszego Ŝycia
na ziemi, naszymi myślami, naszymi słowami i naszymi czynami. decydujemy czym
jesteśmy  i  czym  chcemy  być,  czyli  swoim  postępowaniem  wybieramy  swoje
przeznaczenie  w  obecnej  reinkarnacji,  oraz  stwarzamy  fundamenty  pod  następną
reinkarnację. Warto więc być tego świadomym, aby później nie pyskować na los lub
na  Boga,  lub  na  cokolwiek  innego,  poniewaŜ  to  nikt  inny,  tylko  my  sami  jesteśmy
kowalem swojego losu i w kaŜdej chwili właśnie ten los wykuwamy. Kiedy człowiek
jest  świadomy  tego,  co  napisałem  powyŜej,  to  Ŝaden  kościół  juŜ  nie  zrobi  z  niego
lękliwego  biednego  i  niegodnego  grzesznika  z  poczuciem  winy  na  karku  i  z
grzechem  pierworodnym  na  karku.  Dlatego  kościół  tak  zawrzęcie  zwalcza
reinkarnację.

SCEPTYCY REINKARNACJI

Człowiek nie wierzący w wielokrotność wcieleń, Ŝąda zazwyczaj dowodów na to, a
nie  uzyskawszy  tych  dla  niego  namacalnych  dowodów,  nie  chce  uznać  prawa
reinkarnacji. Zdawałoby się, Ŝe chęć przekonania takiego opornego w duchowości o
prawidłowości  tego,  co  powinien  zaakceptować,  jest  rzeczą  słuszną,  ale  nie  zawsze
tak  jest.  Jako  ludzie  jesteśmy  zbyt  róŜnorodni  i  co  dla  jednego  jest  dobre  i
zrozumiałe,  to  dla  innego  będzie  wymyślonymi  niedorzecznościami.  Jeśli  taki
ignorant  Ŝyciowy,  nie  bacząc  na  wyniki  badań  dokonanych  przed  nim  przez  setki
uczonych,  chce  osobiście  przekonać  się,  co  dla  przykładu  zawiera  kropla  soku
pomarańczowego, to taka postawa jest jeszcze dorzeczna, ale jeśli nie chce uwierzyć,
Ŝ

e dla przykładu Ziemia krąŜy wokół słońca, dopóki sam tego nie sprawdzi, to jest to

przykład  na  brak  rozsądku.  Dlatego  tacy  zatwardziali  sceptycy,  którzy  o  wszystkim
chcą się przekonać osobiście i wierzą wyłącznie w to, czego mogą dotknąć, dają tym
dowód  swej  niedojrzałości.  No  niestety,  ale  istnieją  wokół  nas  prawdy  wyŜszego
rzędu,  których  nie  sposób  dowieść  doświadczalnie,  ale  które  moŜna  śmiało
zrozumieć  posługując  się  zdrowym  rozsądkiem,  logiką  i  zdrowym  chłopskim
rozumem.  Zatwardziali  sceptycy  reinkarnacji  nie  posiadają  ani  zdrowego  rozsądku,
ani  wystarczającej  logiki,  ani  nawet  cienia  zdrowego  chłopskiego  rozumu.  Dlatego
poza pyskowaniem i krytyką, nic innego nie mogą wnieść do tematu o reinkarnacji.

WIARA A ROZWÓJ DUCHOWY.

- 69 -

JeŜeli  ktoś  z  nas  nie  potrafi  dla  przykładu  odczuć  prawa  reinkarnacji  swym
wewnętrznym  wyczuciem,  czyli  sercem,  ani  nie  potrafi  tego  zrozumieć  swoim  z
reguły  sceptycznym  umysłem  przesiąkniętym  ignorancją,  to  zdrowy  rozsądek
podpowiada, Ŝe taki ktoś powinien przyjąć reinkarnację na wiarę, poniewaŜ wiara jest
w  końcu  jakby  takim  przedsionkiem  do  wszelkiej  wiedzy.  No  niestety,  ale  nawet
prawda  wyŜszego  rzędu  będzie napiętnowana,  poniewaŜ  bez  wiary  w  jakąś prawdę,
nie  moŜe  być  znajomości  tej  prawdy.  Warto  więc  brać  wiele  wzniosłych  prawd
duchowych na wiarę, poniewaŜ z biegiem czasu wiara ta doprowadza nas do wiedzy.
Z drugiej strony, jeśli taki ignorant duchowy odrzuci wiarę w prawdę, tylko dlatego,
Ŝ

e jego umysł nie jest w stanie w tej chwili tego pojąć lub zrozumieć, to zamyka

sobie niestety dostęp do poznania tej prawdy i poza pyskowaniem i wszelką moŜliwą
krytyką, nie nic do zaoferowania.

ODCZUWAJ SERCEM, A DOBRZE NA TYM WYJDZIESZ.

Nauka  o  reinkarnacji  jest  jedną  z  tych  praw  wyŜszego  rzędu,  których  nie  moŜna
zgłębić umysłem, a juŜ na pewno nie zgłębimy tej prawdy umysłem, przesiąkniętym
egoizmem. Za taki stan rzeczy moŜna tylko mieć pretensje do systemu edukacji jaki
mamy w Polsce i do religii, która w Polsce panuje. To właśnie nauka i kościół usunął
wszystko, co wykracza poza ramy materialistycznego poglądu na świat. No niestety,
ale w Polsce, ani rodzina, ani szkoła, ani kościół, ani tym bardziej uczelnie nie dają
nic  umysłowi  dociekliwemu,  który  chciałby  się  czegoś  więcej  dowiedzieć,  o  tym
boŜym świecie, w którym dane jest nam Ŝyć. No niestety, ale człowiek przesiąknięty
materialistycznymi  teoriami  jest  całkowicie  niezdolny  do  przyjęcia  prawd  o
reinkarnacji,  oraz  takŜe  innych  wyŜszych  prawd.  Mogę  się  załoŜyć  o  złotówkę,  Ŝe
Ŝ

adem z najwybitniejszych naszych profesorów nie ma nawet najmniejszego pojęcia

o  reinkarnacji  lub  karmie,  pomimo,  Ŝe  posiada  najwyŜsze  tytuły  naukowe,  jakie  w
Polsce  moŜna  zdobyć.  Co  ciekawe,  ale  bardzo  często  się  zdarza,  Ŝe  człowiek  bez
specjalnego wykształcenia moŜe prawdę o reinkarnacji przyjąć z łatwością, ale tylko
dlatego,  Ŝe  jego  umysł  nie  został  zniewolony  przez  wyjątkowo  fałszywe  teorie
głoszone w naszych szkołach i kościołach, i prawdę odczuwa on sercem.

ZROZUMIENIE REINKARNACJI SPOTKA KAśDEGO

Dla sceptyków i ignorantów prawa reinkarnacji, którzy w Ŝadnym wypadku nie chcą
przyjąć do świadomości tej doktryny, dla których dowody nie istnieją, pomimo, Ŝe
moŜna ich znaleźć ogromną ilość w kaŜdym zjawisku przyrody, w kaŜdym przejawie
Ŝ

ycia, to jednak tacy ignoranci będą wcześniej czy później konfrontowani z prawem

reinkarnacji na własnej skórze i do tego w całej jego pełni. Kiedy przyjdzie czas na
Ŝ

egnanie się z tym Ŝyciem, kiedy anioł śmierci zawita do pokoju takiego ignoranta i

sceptyka,  to  na  nic  zda  się  wymachiwanie  szabelką,  to  na  nic  zda  się  popisywanie
ciemnotą  i  fanatyzmem  religijnym,  to  na  nic  zda  się  pyskowanie  i  intelektualna
ciemnota  i  wszystko  inne  niemądre.  W  obliczu  anioła  śmierci  doświadczymy
wszyscy i zrozumiemy wszyscy bardzo dobitnie, co to jest reinkarnacja.

- 70 -

KAśDY MA OCZY DO PATRZENIA.

KaŜdy,  kto  ma  oczy  do  patrzenia,  moŜe  się  rozejrzeć  wokół  siebie  i  zobaczy  na
własne oczy istniejącą nierówność. Wcale nie trzeba być bystrym, ani mądrym Ŝeby
dostrzec  nierówność,  jaka  panuje  między  ludźmi.  Jedni  są  dla  przykładu  piękni  i
bogaci,  inni  znowu  biedni  jak  mysz  kościelna,  jedni  są  juŜ  od  urodzenia  kalekami,
inni  schorowani,  a  inni  jeszcze zdrowi  jak  ryba.  Czy  ta istniejąca nierówność, którą
kaŜdy widzi, nie jest koronnym dowodem na istnienie prawa reinkarnacji ?????????
Niby  dlaczego,  jeden  z  nas  moŜe  być  dla  przykładu  mądry,  a  drugi  obok  niego
bezrozumny???  Niby  dlaczego,  ktoś  moŜe  być  niezwykle  utalentowanym,  a  inny
obok niego niezdolny??? No, niby dlaczego??? PrzecieŜ Bóg nie jest gamoniem i nie
stworzyłby  dla  swoich  dzieci  taką  oczywistą  nierównowagę  i  taką  dziejową
niesprawiedliwość.  W  Polsce  Ŝyje  wyjątkowo  duŜo  biednych  i  niegodnych
grzeszników, którym kościół wmówił, Ŝe Ŝyją tylko jeden jedyny raz i koniec z nimi.
I  co???  Co  sobie  taki  grzesznik  moŜe  pomyśleć  o  Bogu,  jeśli  jest  dla  przykładu
kaleką  lub  Ŝyje  w  skrajnym  ubóstwie  ???  Prawo  reinkarnacji  bardzo  szczegółowo  i
logicznie  wyjaśnia,  dlaczego  tak  się  dzieje,  tyle  tylko,  Ŝe  biednemu  i  niegodnemu
grzesznikowi  kościół  wmówił,  Ŝe  reinkarnacja  nie  istnieje,  i  tak  się  koło  ciemnoty
zamyka.

OCZY SĄ DO PATRZENIA

Kiedy  popatrzymy  na  istniejącą  nierówność  wokół  nas,  to  kaŜdy  dociekliwy  umysł
powinien  szukać  odpowiedzi,  dlaczego  tak  się  dzieje.  PrzecieŜ  to  nie  moŜe  być
przypadek,  Ŝe  dla  przykładu  ktoś  się  rodzi  niewidomy  lub  jest  obdarzony  innym
kalectwem,  ktoś  inny  jest  znowu  błyskotliwy  na  umyśle,  a  drugi  jest  całkowicie
bezrozumny, ktoś inny jest wyjątkowym skąpcem, co w naszych czasach jest niestety
nagminnym zjawiskiem, a ktoś inny jest szczodry i wspaniałomyślny. Warto się więc
zapytać,  co  nam  oferuje  nasza  dumna  nauka,  Ŝeby  ten  oczywiste  i  widoczne  dla
kaŜdego  wydarzenia  wyjaśnić  sensownie???  Warto  się  takŜe  zapytać  kościoła,  co
nam  oferuje  sensownego,  Ŝeby  to  jakoś  wyjaśnić,  co  nasze  oczy  widzą???  No
niestety,  ale  nie  doczekamy  się  Ŝadnych  wyjaśnień,  poniewaŜ  nasza  współczesna
nauka, oraz nasza współczesna filozofia i wszystkie nasze chrześcijańskie wyznania
po  prostu  nie  mają  nic  mądrego  do  zaoferowania.  Niby  taki  zwykły  Ŝyciowy
problem,  ale  Ŝadna  z  tych  instytucji  nie  zna  odpowiedzi.  Ale  za  to,  jak  zarabiać
pieniądze,  aby  zaspakajać  ulotne  zachcianki  i  swoje  bezgraniczne  pragnienia,  oraz
jak  wpędzić  ludzi  w  poczucie  winy,  i  we  wszystko  inne  głupie  i  niedorzeczne,  to
wszyscy potrafią. Na takim gruncie mogą wyrosnąć tylko chwasty  egoizmu, gniewy,
samolubstwa, agresji, chciwości, pazerności i niestety wyrastają.

YCIOWE NIERÓWNOŚCI

- 71 -

Istniejącą  w  naszym  Ŝyciu  nierówność,  którą  kaŜdy  widzi  moŜna  jedynie  wyjaśnić
prawem  reinkarnacji  i  prawem  karmy.  Czy  ktoś  jest  dla  przykładu  piękny,  bogaty  i
błyskotliwy,  lub  biedny,  brzydki  i  nieuk,  jest  następstwem  lub  skutkiem  naszych
czynów,  naszych  pragnień,  naszych  dąŜeń,  naszych  myśli  i  naszej  mowy  w
poprzednich reinkarnacjach. KaŜdy z nas swoim czynem, słowem i myślą kreśli swój
los  w  obecnej  reinkarnacji  i  tym  samym  stwarza  podwaliny  pod  następną
reinkarnację. Oczywiście róŜnice między nami mogą takŜe wynikać z liczby wcieleń,
które  do  tej  pory  Ŝyliśmy.  Dla  przykładu,  ktoś  z  nas  jest  wyjątkowo  uzdolniony  i
wszystko łatwo mu przychodzi, a obok mieszkający nie ma Ŝadnych talentów i osiąga
wszystko  z  wielkim  trudem.  To  oznacza,  Ŝe  ten  pierwszy  jest  starszym  duchem  i
przeŜył juŜ dla przykładu pięć tysięcy reinkarnacji, w czasie których, zdobył bogate
doświadczenie, a jego uzdolnienia pochodzą z duchowych zasobów nagromadzonych
we  wcześniejszych  reinkarnacjach.  A  ten  drugi  moŜe  być  młodą  duszą,  która  ma
dopiero za sobą kilkadziesiąt reinkarnacji i dopiero stawia pierwsze kroki na drodze
zdobywania Ŝyciowych doświadczeń.

YCIOWE NIERÓWNOŚCI W RODZINIE.

Najlepiej Ŝyciowe nierówności moŜna zaobserwować na swoim własnym podwórku,
czyli  w  obrębie  swojej  rodziny.  To  właśnie  prawo  reinkarnacji  sprawia,  Ŝe  w  tej
samej rodzinie u dzieci, które niby wychowują się w tych samych warunkach, juŜ od
wczesnego  dzieciństwa  występują  inne  dąŜenia  i  skłonności,  w  następstwie  czego,
wyrastają  całkiem  róŜni  ludzie  w  tej  samej  rodzinie,  chociaŜ  z  reguły  rodzice  robili
wszystko,  Ŝeby  wychować  ich  na  swoje  podobieństwo.  No  niestety,  ale  nie  da  się
zrobić  z  krowy  konia  wyścigowego,  tak  samo  nie  da  się  wychować  dziecka  na
podobieństwo ojca lub matki. KaŜde dziecko jest bowiem wcielonym duchem, który
mógł Ŝyć juŜ tysiące razy, więc na logikę rzecz biorąc, przyszedł on na ten świat juŜ z
mocno  ukształtowanym  charakterem  i  z  określonymi  skłonnościami.  Oczywiście,
obecne wychowanie wyciśnie na dzieciakach swoje piętno, ale zasadniczy charakter
dzieciaka,  który  to  przyniósł  on  sobie  ze  sobą  w  te  Ŝycie,  pozostanie  niezmienny.
Dlatego  wychować dwoje  lub troje  dzieci  o tym  samym  charakterze nikomu  się nie
uda,  nawet  fanatykom  kościelnym,  którzy  są  święcie  przekonani,  Ŝe  Ŝyją  jeden
jedyny  raz  i  koniec  z  nimi,  więc  wychodząc  z  tego  załoŜenia,  próbują  ukształtować
swoje dzieci na swoją modłę. Taki ignorant Ŝyciowy w swojej niewiedzy myśli sobie,
Ŝ

e jego dziecko jest czystą kartką papieru, na której moŜna wszystko zapisać i

kształtować jego charakter do woli. Ale nie jest to po prostu moŜliwe.

SYMPATIE I ANTYPATIE A REINKARNACJA

Pewnie kaŜdy z nas doświadczył tego, Ŝe z nowo poznaną osobą natychmiast poczuł
się jak jakimś bliskim, a z drugiej strony, jakoś z innym nie moŜemy nijak dogadać,
pomimo  naszych  wysiłków  nawiązania  przyjaznych  stosunków.  śyciowy  ignorant
lub fanatyk religijny w swojej niewiedzy będzie to sobie róŜnie błędnie tłumaczył, ale
znając  prawo  reinkarnacji,  które  nasz  kościół  wymazał  z  naszego  Ŝycia,  moŜna  to
sobie bardzo łatwo wytłumaczyć.  W tym  pierwszym przypadku, z tym człowiekiem

- 72 -

juŜ  nas  wcześniej  w  poprzednich  Ŝywotach  łączyły  więzy  przyjaźni  lub  więzy
pokrewieństwa, a z tym drugim człowiekiem być moŜe spotkaliśmy się pierwszy raz,
albo juŜ w poprzednich reinkarnacjach byliśmy w złych stosunkach. No niestety, ale
uczucia  sympatii  i  antypatii  pozostają  w  nas  i  nawet  nasza  fizyczna  śmierć  nie
powoduje  ich  utraty.  Dlatego  w  nowym  wcieleniu  nasze  sympatie  i  antypatie
uzewnętrzniają się  jako  wzajemne  przyciąganie lub odpychanie.  Nasza  współczesna
nauka,  nasza  filozofia  i  nasz  kościół  w  swojej  niewiedzy  nie  są  w  stanie  wyjaśnić
takich  Ŝyciowych  przyziemnych  spraw,  poniewaŜ  to  wykracza  poza  ramy  ich
materialistycznego  poglądu  na  świat.  Mogą  tylko  wymachiwać  szabelką  niewiedzy
na wszystkie strony, oraz pyskować i oczerniać, co niestety dobrze potrafią.

RODZICE I PRAWO REINKARNACJI.

W  naszym  codziennym  Ŝyciu,  moŜe  się  zdarzyć,  i  zdarza  się,  Ŝe  dla  przykładu  w
rodzinie  dwojga  zacnych,  czcigodnych,  spokojnych  i  bogatych  ludzi,  rodzi  się
dzieciak,  który  jest  wyjątkowo  niegodziwy  i  podły.  A  po  drugiej  stronie  ulicy
mieszkają całkiem prości i biedni ludzie, o bardzo małym światopoglądzie, u których
takŜe  rodzi  się  dzieciak,  który  jest  bez  mała  geniuszem,  obdarzony  szlachetnym
charakterem.  Ludzie  w  okolicy  zachodzą  więc  sobie  głowę,  jak  to  mogło  dojść  do
takiego  wydarzenia.  Ci  najbardziej  dociekliwi  udają  się  najpierw  do  księdza,  aby
wysłuchać jego zdanie. No niestety, ale ksiądz, który nie ma najmniejszego pojęcia o
reinkarnacji, który nawet nie zdaje sobie sprawy z jej istnienia, moŜe tylko pomachać
szabelką swojej  niewiedzy  i  odprawić  tych  ludzi  jakąś  bzdurną  opowieścią  biblijną,
którą  moŜna  na  tysiące  sposobów  interpretować.  Nie  usłyszawszy  nic  mądrego  od
księdza udali się dociekliwi ludzie do nauczyciela. Ten niby światły człowiek, teŜ nie
ma  najmniejszego  pojęcia  o  reinkarnacji,  więc  takŜe  mydli  im  oczy  dziwnymi
teoriami,  które  niczego  mądrego  nie  wnoszą  do  sprawy.  Ale  dociekliwi  ludzie  nie
ustępują  i  udają  się  do  domu  znanego  profesora  filozofii,  aby  tam  uzyskać
satysfakcjonujące  wyjaśnienie.  Pan  profesor  filozofii  oczywiście  takŜe  nie  ma
najmniejszego  pojęcia  o  reinkarnacji,  i  operuje  tylko  w  ramach  swojego
materialistycznego poglądu na świat, tak jak uwiązany na łańcuchu pies, który moŜe
się  tylko  poruszać  w  ramach  swojego  łańcucha  i  nigdzie  dalej.  Taki  profesor  gada
godzinami,  ale  nic  mądrego  i  rzeczowego  w  tej  sprawie  nie  powiedział.  W  końcu
dociekliwi  ludzie  udali  się  do  biednej  chałupy  na  końcu  wsi,  w  której  mieszkała
staruszka,  bez  Ŝadnego  wykształcenia,  całkiem  prosta  kobieta,  która  zajmowała  się
zielarstwem  i  jeszcze  innymi  sprawami,  które  u  ludności  wzbudzały  strach.  Ta
kobieta była dobrze obeznana z prawami natury, z którą miała bezpośredni kontakt, i
dopiero ta kobieta wyjaśniła dociekliwym ludziom, Ŝe to wydarzenie było związane z
działaniem  odwiecznego  prawa  reinkarnacji  oraz  prawem  przyczyny  i  skutku,  które
spowodowało, Ŝe dla pierwszych rodziców była to kara, a dla drugich rodziców była
to  nagroda  za  wzajemne  stosunki  w  poprzednich  swoich  reinkarnacjach.  Ta  kobieta
miała szczęście, Ŝe Ŝyła w niedawnych czasach, poniewaŜ trochę wcześniej, za taką
odpowiedź, kościół pojmałby ją natychmiast i spaliłby ją Ŝywcem na stosie drewna.

- 73 -

No  niestety,  ale  na  okrucieństwo  i  ciemnotę  kościoła  nie  wynaleziono  jeszcze
lekarstwa, a szkoda, poniewaŜ uratowało by  to dziesiątki milionów istnień ludzkich.

NAUKA I REINKARNACJA.

Następstwa  prawa  reinkarnacji  niezwykle  głęboko  przenikają  dosłownie  wszystkie
zjawiska  wszelkiego  Ŝycia,  Ŝe  trzeba  być  niezwykle  krótkowzrocznym  i  niezwykle
wielkim  ignorantem  Ŝyciowym,  Ŝeby  ich  nie  dostrzec,  poniewaŜ  moŜna  je
zaobserwować  na  kaŜdym  kroku.  No  niestety,  ale  jak  Bóg  kogoś  chce  ukarać,  to
zabiera  mu  rozum.  Tak  przynajmniej  twierdzi  nasze  przysłowie,  ale  coś  mi  się
wydaje,  Ŝe  w  tym  przysłowiu  jest  duŜo  prawdy,  poniewaŜ  gdziekolwiek  się  nie
obejrzę, to widzę całą armię biednych  i niegodnych grzeszników z poczuciem winy
na  karku,  którym  ciemnota  religijna  tak  osłabiła  mózgi,  Ŝe  myślenie  jest  ich
wyjątkowo  słabą  stroną,  a  szkoda.  Nauka  próbuje  niektóre  zjawiska  reinkarnacji
obalić  teorią  dziedziczności.  Ma  to  szczególnie  miejsce  w  stosunkach  rodzinnych,
gdzie według nauki, dzieci dziedziczą po ojcu lub matce ich charakter. Ta naukową
teorię  wymyślili  ludzie,  którzy  w  swojej  wyjątkowej  niewiedzy  są  przekonani,  Ŝe
człowiek  Ŝyje  tylko  jeden  jedyny  raz  i  koniec,  po  człowieku.  I  cóŜ  moŜna  na  taki
przejaw  ciemnoty  powiedzieć?????  Moja  babcia  nieboszczka  tak  mówiła  jakieś
trzydzieści lat temu: Alek, głupich nie trzeba siać, sami się rodzą. W końcu wcale nie
trzeba  być  bystrym,  Ŝeby  zauwaŜyć,  Ŝe  dzieci  mają  całkiem  inne  charaktery  niŜ  ich
rodzice,  Ŝe  całkiem  inaczej  myślą  i  mają  całkiem  inne  podejście  do  wielu  spraw,
pomimo  to,  nauka  ciągle  wymachuje  szabelką  ciemnoty  i  uparcie  trzyma  się  swojej
teorii dziedziczności.

WIAT WSPÓŁCZESNY I REINKARNACJA.

Kiedy  kościół  wymazał  reinkarnację  z  naszego  codziennego  Ŝycia  i  usunął  ją  pod
karą  śmierci  ze  swych  i  naszych  wierzeń,  za  mówienie  o  reinkarnacji  natychmiast
palono Ŝywcem na stosie drewna, to nasz współczesny świat wyzbył się natychmiast
najwznioślejszych  nadziei,  a  Ŝycie  nasze  pozbawiło  się  jakiegokolwiek  sensu.  A  z
Boga zrobiono gamonia, bez najmniejszego cienia sprawiedliwości. No niestety, ale
panująca w świecie nierówność, która jest warunkiem niezbędnym do ewolucji Ŝycia,
której  do  tej  pory  ani  nauka,  ani  filozofia,  ani  kościół  nie  potrafili  sensownie
wyjaśnić, zawsze wywoływała i będzie ciągle wywoływać szemranie przeciw Bogu i
narzekanie  na  niesprawiedliwość  losu.  Uznanie  doktryny  reinkarnacji  natychmiast
kładzie  kres  bezpodstawnemu  utyskiwaniu  i  niedorzecznym  skargom  człowieka  na
to,  czego  w  rzeczywistości  nie  ma,  lecz  co  wynika  tylko  ze  zwykłego  ludzkiego
niezrozumienia,  które  za  sprawą  kościoła  zostało  wywołanie  i  nadal  jest  niestety
uparcie  przez  kościół  podtrzymywane.  No  niestety,  ale  zrobić  z  ludzi  biednych  i
niegodnych  grzeszników  z  poczuciem  winy  na  karku,  mogło  się  kościołowi  tylko
dlatego udać, poniewaŜ nauka o reinkarnacji usunięta została z naszego Ŝycia. Gdyby
nauka  o  reinkarnacji  dalej  była  by  obecna  w  naszym  Ŝyciu,  to  w  Polsce  nie  byłoby

- 74 -

adnego biednego i niegodnego grzesznika, a zwykli ludzie byli by o niebo

szczęśliwsi jak obecnie.

TĘPY  LUDZKI  UPÓR  SCEPTYKÓW  I  IGNORANTÓW

Wymazanie  reinkarnacji  z  naszego  Ŝycia  nastąpiło  około  1500  lat  temu,  co  było
największym  błędem  w  dziejach  naszej  zachodniej  kultury.  Tysiąc  pięćset  lat  jest
długim  okresem,  więc  niezwykle  zdumiewający  jest  upór,  w  jakim  ludzie  trzymają
się swych błędów. Wydawałoby się, Ŝe jeśli zamiast beznadziejnego światopoglądu,
w  którym  nie  ma  nic  prócz  pozbawionych  sensu  przypadków,  grzechu
pierworodnego,  antychrystów,  diabłów,  demonów,  szatanów  i  wiecznych  mąk  za
przewiny  jednego,  jedynego  Ŝycia,  ukazuje  się  nieskończone  radosne  istnienie,
którego twórcą jest sam człowiek, to zdrowy rozsądek wręcz powinien nakazać, aby
przejść  do  tego  światopoglądu,  aby  przejść  do  tego  pojmowania  świata,  które
wszystko  jasno  wyjaśnia  i  daje.  Pytam  się  więc,  dlaczego  ludzie  w  to  nie
wchodzą?????  Dla  mnie  jest  to  niepojęte,  więc  mogę  jedynie  stwierdzić,  Ŝe  na
ciemnotę  religijną  nie  wymyślono  jeszcze  lekarstwa.  No  niestety,  ale  bez  mała  cała
populacja  Polski  obawia  się  utracić  szansę  na  wymyślone  przez  kościół  królestwo
boŜe,  jakie  obiecuje  im  kościół.  Te  królestwo  boŜe  wymyślone  przez  kościół  jest
tylko  taką  bańką  mydlaną,  iluzją  najwyŜszego  stopnia,  na  którą  nabrał  się  cały
zachodni świat z Polską włącznie. Ta głupota i ciemnota religijna Polaków powoduje
to,  Ŝe  wolą  raczej  zginąć  ze  starym  wymyślonym,  aniŜeli  zbawić  się  z  nowym.  Co
ciekawe,  Ŝe  na  sceptyka  i  fanatyka  kościelnej  ciemnoty  w  Ŝaden  sposób  nie  moŜna
wpłynąć  argumentacją  i  nawet  najmądrzejszym  przekonywaniem.  Sceptycyzm  i
fanatyzm  religijny  to  szczególna  choroba,  to  psychoza,  której  w  Ŝaden  sposób  nie
moŜna  wyleczyć  za  pomocą  argumentów  lub  rozumowego  dowodzenia.  Więc  co  w
takiej sytuacji moŜna zrobić?????? Z taką psychozą moŜna się jedynie rozprawić za
pomocą  porządnej  pałki.  Jedyne  skuteczne  leczenie  tej  psychozy,  to  trzeba  niestety
dostać  porządnie  pałką  po  głowie,  albo  pasem  po  dupie  i  to  czasem  przez  dłuŜszy
okres czasu, wtedy zadziała i być moŜe przyjdzie rozum i zdrowy rozsądek do głowy.
Innego lekarstwa ja niestety nie widzę na tą szczególną chorobę. Dopiero cierpienie
moŜe  u  takiego  człowieka  coś  zmienić  w  myśleniu,  albo  jakaś  śmiertelna  choroba,
jak dla przykładu rak, wtedy człowiek bardzo cierpi, więc jak mówi przysłowie: cierp
ciało,  a  będziesz  lepiej  myślało,  to  wtedy  moŜe    rzeczywiście  przyjdzie  rozum  do
głowy.  Na  raka  z  reguły  umiera  się  długo,  więc  jest  duŜo  czasu  na  przemyślenia.
Znam osobę, kobietę, która trzykrotnie umierała na raka i dopiero za trzecim razem
zmieniła myślenie na bardziej ludzkie i wyszła z ignorancji i ciemnoty religijnej.
Gdyby Ŝycie kaŜdego z nas było tylko jednokrotne, do czego kościół podstępem i na
bazie oszustwa przekonał większość naszego społeczeństwa, to byłoby to wyjątkowo
nieciekawe  wydarzenie  i  byłby  to  okropne  przeraŜający  i  okropny  dysonans  w
ogólnej harmonii kosmicznego Ŝycia, gdzie na szczęście panuje porządek i wszystko
jest  tak  mądrze  urządzone  i  tak  celowo,  Ŝe  przekracza  to  wyobraŜenia  nawet
najmądrzejszych  z  nas  tysiące  razy.  W  całym  tym  kosmosie  obowiązuje
niewzruszone prawo zmiany jednych zjawisk Ŝyciowych w inne, co zresztą kaŜdy z
nas  moŜe  zaobserwować  na  własne  oczy.  Przemienne  występowanie  dnia  i  nocy,

- 75 -

pory  roku,  ciepła  i  zimna,  rozkwitu  i  więdnięcia  lub  narodzin  i  śmierci  istot
zwierzęcych  lub  ludzkich,  wszystko  to  jest  niezbędne,  celowe,  zamierzone,
przemyślane  i  mądre.  PosłuŜmy  się  przykładem  kwiatka.  Wiosną  nasionka  kwiatu
zostają  zasiane  do  ziemi  i  po  jakimś  czasie  wypuszczają  kiełki,  które  rosną  do
osiągnięcia przez roślinę swojej ostatecznej wielkości, później kwiat kwitnie i wydaje
nasienie.  Po  czym  na  jesieni  więdnie  i  obumiera.  Czy  ktoś  z  nas  ludzi  moŜe
powiedzieć,  Ŝe  ten  kwiat  przepadł  bezpowrotnie  i  bez  śladu  i  juŜ  go  nigdy  nie
będzie???  Tak  niestety  twierdziła  moja  babcia  w  stosunku  do  człowieka  mówiąc:  „
łeb  kurze  uciąć  i  nie  ma  kury,  tak  samo  z  człowiekiem  który  umiera  i  nie  ma  juŜ
więcej  człowieka”    No  niestety,  ale  moja  babcia  teŜ  padła  ofiarą  kościoła  w  tym
temacie  i  nie  wierzyła  w  reinkarnację.  Wracając  do  kwiatka,  to  kwiat  powstał  z
nasienia  i  obrócił  się  w  nasienie.  Istota  kwiatka  nie  zatraciła  się,  jego  dusza  nie
umarła,  lecz  pozostała  w  nasieniu,  które  następnego  roku  wyda  znowu  wiele  takich
kwiatów.
Jednym  z  głównych  argumentów  dla  ignorantów  duchowych  i  wszystkich  innych
ignorantów  negujących  zaciekle  prawo  reinkarnacji,  jest  pogląd,  Ŝe  skoro  oni  nie
mogą  sobie  przypomnieć  nic  o  poprzednim  Ŝyciu,  to  znaczy,  Ŝe  reinkarnacja  nie
istnieje.  Ale  kiedy  zapytamy  takiego  ignoranta  duchowego,  czy  pamięta,  co  robił
dziewięć lat temu, konkretnego dnia, to taki ignorant będzie najpierw długo milczał,
aŜ w końcu powie, Ŝe nie pamięta, albo będzie wymyślał nerwowo jakieś wyjątkowe
idiotyzmy, aby tylko nie przyznać się, Ŝe nie pamięta. No niestety, ale nasza pamięć
jest zawodna i nawet nie jest w stanie objąć jednego obecnego Ŝycia. Warto zwrócić
uwagę,  Ŝe  nasze  wspomnienia  z  poprzedniego  Ŝycia,  były  związane  z  poprzednim
ciałem, z poprzednim mózgiem, z poprzednim ego i poprzednim umysłem. Wraz ze
ś

miercią ciała fizycznego, większość z tych rzeczy takŜe się traci, a naradzając się na

nowo,  otrzymujemy  nowe  ciało  i  wszystko  inne,  które  doświadczają  w  nowych
uwarunkowaniach  nowe  doświadczenia  i  tworzy  się  nowa  pamięć.  Pomimo
wszystko,  starą  pamięć  z  poprzedniego  Ŝycia  mogą  sobie  jeszcze  przypomnieć
niektóre małe dzieci, zanim jeszcze wraŜenia tego świata je nie pochłonęły.
Kiedy uzmysłowimy sobie prawdę o reinkarnacji i prawie przyczyny i skutku, czyli
karmy,  to  stwierdzimy  z  duŜą  łatwością,  Ŝe  wszechświat  i  całe  stworzenie  jest  w
ciągłym  ruchu,  ciągle  coś  się  nowego  tworzy,  ciągle  stare  przemieniane  jest  na  coś
innego  i  Ŝycie  pulsuje  na  wszystkich  moŜliwych  poziomach  i  tak  jedno  ogniwo
łańcucha Ŝycia pociąga za sobą inne ogniwa, tak jak jedno Ŝycie zapowiada juŜ samo
w  sobie  następne  Ŝycie.  Człowiek  w  tym  całym  stworzeniu,  nie  jest  wyjątkiem,
chociaŜ nasza religia twierdzi u utwierdza nas, Ŝe Ŝyjemy tylko ten jeden raz i koniec.
Po  prostu  nie  da  się  rozerwać  łańcucha  Ŝycia  i  łańcucha  wcieleń  ludzkich  i  innych,
ani  takŜe  nie  idzie  wydzielić  siebie  lub  kogokolwiek  z  tej  rzeki  Ŝycia.  Bardzo  stare
pisma  duchowe,  juŜ  od  dziesiątków  tysięcy  lat  wyraźnie  mówią,  Ŝe  w  kaŜdym
kolejnym Ŝyciu, słowem, myślą i czynem stwarzamy fundament pod następne Ŝycie.
Tej  prawdy  nie  da  się  w  Ŝaden  sposób  podwaŜyć.    Nasi  przodkowie,  nie  tylko
słowianie,  oni  wszyscy    dobrze  zdawali  sobie  z  tego  sprawę,  do  czasu  nastania
kościoła,  który  posługując  się  strachem  i  zwątpieniem    wpędził  ludzi  w  olbrzymią
ciemnotę religijną i porobił z ludzi biednych i niegodnych grzeszników z poczuciem
winy na karku. Taki stan trwa niestety do dzisiaj. Ja myślę, Ŝe kaŜdy człowiek, który

- 76 -

dysponuje  chociaŜ  trochę  roztropności,  jest  w  stanie  zrozumieć,  ile  krzywdy
wyrządził kościół społeczeństwu zachodniemu.
Z  naszym  narodzeniem  do  następnej  reinkarnacji  bywa  róŜnie.  Człowiek  mocno
zaawansowany  w  rozwoju  duchowym,  który  zdołał  wypracować  sobie  wyŜszą
ś

wiadomość, sam wybiera rodzinę, w której ma się narodzić. Natomiast jeśli chodzi o

ludzi  nierozwiniętych,  ludzi  nie  wierzących  w  nieśmiertelność  i  ciągłość  Ŝycia,  lub
ignorantów i fanatyków religijnych wszelkiej maści, to sprawę tę rozstrzygają za nich
Władcy  Karmy.  To  właśnie  Władcy  Karmy  wyznaczają  takiemu  człowiekowi
rodzinę  i  warunki,  w  jakich  ma  się  narodzić,  kierując  się  przy  tym  wyborze
pragnieniami i dąŜeniami przejawionymi przez tego człowieka w poprzednim Ŝyciu.
Innymi  słowy,  wywołanymi  przezeń  skutkami.  Tak  więc  nie  opłaca  się  być
bezrozumnym fanatykiem kościelnym, który zacięcie zaprzecza reinkarnacji i karmie
i  wierzy  ślepo  w  te  kościelne  urojenia.  KaŜde  nowe  Ŝycie,  jako  kontynuacja
poprzedniego  Ŝycia,  i  zaczyna  się  dokładnie  od  tego  stopnia  rozwoju,  na  którym
człowiek się zatrzymał w poprzednim Ŝyciu.
Nasze  ciało  fizyczne,  to  znaczy  ciało  czynów,  otrzymujemy  od  swoich  rodziców.
Nasi  rodzice  przekazują  nam  cechy  fizyczne,  charakterystyczne  dla określonej  rasy,
lub grupy etnicznej i nic więcej. Całą resztę wznosimy do nowego Ŝycia sami. Nasza
indywidualność  kształtowała  się  bowiem  przez  liczne  wieki  podczas  licznych
Ŝ

ywotów i nasze dąŜenia i zdolności w obecnym Ŝyciu pochodzą z magazynu

poprzednich  wcieleń.  Otrzymujemy  nowe  Ŝycie  po  to,  Ŝeby  udoskonalić  swą
indywidualność,  by  dodać  coś  wartościowego  do  magazynu  nagromadzeń.  Na  tym
polega sens naszej ludzkiej egzystencji na ziemi i taki jest cel reinkarnacji. Istniejące
między  nami  ludźmi  róŜnice  w  uzdolnieniach,  są  wynikiem  naszego  wyŜszego  lub
niŜszego  stopnia  rozwoju,  albo  większej  lub  mniejszej  dojrzałości  naszej
indywidualności.  Od  tego  teŜ  zaleŜy  dłuŜszy  lub  krótszy  pobyt  kaŜdego  z  nas  w
niebiańskich przybytkach po naszej tak zwanej śmierci na ziemi.
Aby  kaŜdy  z  nas  osiągnął  doskonałość  w  czasie  wielu  naszych  reinkarnacji,  to
powinniśmy w równym stopniu posiadać nie tylko cechy właściwe ludziom róŜnych
ras  i  pod  ras  oraz  cechy  właściwe  ludziom  róŜnych  pozycji  społecznych,  ale  takŜe
cechy obu płci. Dlatego musimy się reinkarnować jako kobieta i jako męŜczyzna. Nie
da się ustalić liczby wcieleń męskich i Ŝeńskich. Wszystko zaleŜy od tego, jak dusza
potrafi  przetwarzać  zdobyte  doświadczenia  Ŝyciowe  w  zdolności,  ale  z  reguły
wiadomo,  Ŝe  nie  spotyka  się  więcej  jak  siedmiu  reinkarnacji  w  tej  samej  płci  pod
rząd,  oraz  mniej  niŜ  trzy  reinkarnacje  w  ramach  tej  samej  płci.  Często  spotykamy
kobiety  o  cechach  wybitnie  męskich,  albo  męŜczyzn,  o  cechach  z  kobiecymi
skłonnościami.  Są  to  dusze,  które  dopiero  co  zmieniły  płeć  i  nie  wytworzyła  się
jeszcze  u  nich  równowaga  między  płcią  a  charakterem.  Ale  te  niedogodności  w
następnej  reinkarnacji  ulegną  zatarciu,  i  męŜczyzna  będzie  się  czuł  jak  prawdziwy
męŜczyzna, a kobieta, jak prawdziwa kobieta.

Na  koniec  rozdziału  o  reinkarnacji  chciałbym  jeszcze  raz  zwrócić  uwagę,  Ŝe
naprawdę  warto  się  wysilić,  aby  sobie  w  końcu  uświadomić,  Ŝe  całe  Ŝycie  w  tym
wielkim  wszechświecie  powstało  z  jednego  i  kiedyś  na  jakiś  czas  powróci  do  tego
jednego,  ale  w  międzyczasie nic z  tego  jednego nie  moŜe  się po prostu  zagubić lub

- 77 -

umrzeć.  To  tak  jakby  kropla  z  oceanu  próbowała  się  oddzielić  od  oceanu  i  umrzeć
będąc  w  oceanie.  Tego  się  po  prostu  nie  da  dokonać.  Wszystkie  Ŝycie  widzialne  i
niewidzialne przenika pierwotna energia, w której nic nie zaginie, ani nic nie umrze,
poniewaŜ  to  wszystko  jest  po  prostu  zagęszczoną  wersją  tej  wszystko  przenikającej
pierwotnej  energii.  Oczywiście  włączając  w  to  takŜe  nas  wszystkich  ludzi.  Ja
chciałbym  jeszcze  raz  dobitnie  przypomnieć,  Ŝe  nasi  przodkowie  naszej  zachodniej
cywilizacji  dobrze  sobie  z  tego  zdawali  sprawę,  ale  później  przyszedł  kościół  i
otumanił  ich  wszystkich  bezczelnie  kłamiąc  i  zmusił  ich  do  przyjęcia  tezy,  Ŝe
reinkarnacja i wszystko z nią związane nie istnieją, a człowiek jest śmiertelną istotą i
nic więcej. Tak oto zatracił się sens Ŝycia w naszym społeczeństwie, i tak zatracił się
cel  Ŝycia  w  naszym  społeczeństwie,  co  skończyło  się  dla  nas  wyjątkowo  źle,
skończyło  się  niewolnictwem  moralnym  i  religijnym  i  niczym  więcej.  Zatraciliśmy
naszą  wszelką  wolność  na  rzecz  ciemnoty  religijnej  i  kościelnego  niewolnictwa.
Warto na koniec zwrócić uwagę, Ŝe wolność kaŜdego z nas nie zaleŜy od zasługi, lub
częstego chodzenia do kościoła, lecz od stanu bycia. Oznacza to niezachwiany spokój
i  pogodę  ducha  w  obecnej  reinkarnacji  i  branie  się  za  bary  z  Ŝyciem,  obojętnie,  co
nam  Ŝycie  podrzuca,  lub  co  sami  przyciągamy,  albo  cokolwiek  nam  się  innego
przydarza.  Wolny  człowiek  ma  o  wiele  bardziej  wyostrzony  intelekt,  niŜ  biedni  i
niegodni grzesznicy, którzy wpadli w szpony kościoła. Myśli wolnego człowieka nie
są poddańcze  wobec nikogo,  a  juŜ  szczególnie nie są poddańcze  wobec  okrutnych i
podłych  religii,  które  niestety  zdominowały  nasze  społeczeństwo.  Wolny  człowiek
Ŝ

yje bez pragnień ani Ŝadnych oczekiwań. Wolny człowiek nie trudzi się, aby być

wielkim  lub  świętym.  Wolny  człowiek  Ŝyje  na  luzie  i  cieszy  się  Ŝyciem  w  kaŜdej
sytuacji  i  o  kaŜdej  porze.  Wolnego  człowieka  nie  idzie  juŜ  w  Ŝaden  sposób
zastraszyć, a juŜ szczególnie nie dokona tego Ŝaden kościół ani Ŝadna religia.

JeŜeli dojrzałeś do bezwarunkowej wolności
JeŜeli interesujesz się bezwarunkową wolnością
JeŜeli zainteresowany jesteś bezwarunkową wolnością,
To znajdź sens i cel swojego własnego istnienia,
a tam znajdziesz wolność a takŜe nieśmiertelność.

                                               Rozdział 15
                                                    Strach

Strach  jest  to  wyjątkowo  negatywna  emocja,  która  pojawia  się  na  skutek  mylnego
postrzegania  świata  i  mylnego  rozumowania  i  postrzegania  innych,  jako  istnień
oddzielnych  od  Boga.  Na  początku  tej  ksiąŜki  pisałem,  Ŝe  cały  ten  wszechświat
powstał  z  jednego,  z  jednej  świadomości,  zwanej  powszechnie  Bogiem.  Kiedy
uświadomimy  sobie,  kiedy  zrozumiemy,  Ŝe  jeden  jedyny  Bóg  stanowi  istotę
wszystkiego wokół nas, wszystkiego, co nasze zmysły są w stanie dostrzec, to wtedy

- 78 -

strach opuści na zawsze taką osobę. No niestety, ale tylko świadomość
wszechobecności Boga całkowicie uwalnia człowieka od strachu. śadne kursy reiki,
jogi, jasnowidzenia, medytacji, oddychania i inne ezoteryczne kursy nie są w stanie
uwolnić nas od stracha, chociaŜ mogą to obiecywać, ale jedynie świadomość jedności
Ŝ

ycia i całego stworzenia moŜe tego dokonać. Strach jest ściśle powiązany z ego i ze

wiadomością osiadłą tylko na ciele fizycznym. Ego to jaźń, która otoczyła się iluzją

bycia  czymś  odrębnym  od  Boga.  Świadomość  zdominowana  przez  ego  i  ciało
fizyczne  będzie  ciągle  doświadczała  stracha,  poniewaŜ  oparta  jest  na  iluzji
odrębności,  na  fikcyjnych  fundamentach  rozdzielenia,  na  niewiedzy,  na  ciemnocie
religijnej i kościelnej, często na fanatyzmie, co siłą rzeczy będzie przyciągało strach.
No  niestety,  ale  kaŜdy  człowiek,  który  jest  egoistycznie  przywiązany  do  swojego
ciała fizycznego oraz do swoich ziemskich osiągnięć, pada ofiarą strachu. Oczywiste
jest, Ŝe strach przed śmiercią gra tutaj pierwsze skrzypce, ale o tym trochę później.
Strach  to  złudzenie,  którego  twórcą  jest  umysł;  brak  strachu  jest  równieŜ  złudnym
wytworem  umysłu.  Błędne  uznawanie  jednego  przedmiotu  za  inny  prowadzi  do
pojawienia  się  uczucia  strachu.  Nieustraszoność  nie  ma  związku  z  tymi  dwoma
emocjonalnymi  stanami.  Nieustraszoność  to  stan  niezmienny,  w  którym  nie
doświadcza  się  emocji.  Człowiek  nieustraszony  jest  zawsze  świadomy  własnej
rzeczywistości.  Ta  świadomość  daje  mu  poczucie  jedności,  z  której  wynika
przekonanie,  Ŝe  nie  istnieje  druga,  czyli  oddzielona  od  niego  istota,  w  związku  z
czym  nie  boi  się.  Człowieka  ogarnia  strach  jedynie  wówczas,  gdy  postrzega  jakiś
inny obiekt. Nieustraszoność związana jest ze świadomością jedności, niedwoistości.
Na  tym  poziomie  świadomości  istnieje  tylko  jedność.  Nieustraszonym  jest  ten,  kto
wzniósł się do poziomu uświadomienia sobie jedności wszelkiego stworzenia.
Kiedy zapominamy o naszej toŜsamości - o atmie, gnębi nas strach. No niestety, ale
kiedy  pamiętamy  jedynie  o  świecie,  a  nie  o  Bogu,  albo  duchowości,  to  siłą  rzeczy
odczuwamy  strach.  Dopóki  nie  uwolnisz  się  od  pragnień  i  przywiązań,  będziesz
odczuwał  strach.  Kiedy  ulegasz  iluzji  tego  świata,  cierpisz  z  powodu  strachu.
Uwolnisz  się  od  niego  dopiero  wówczas,  gdy  wzniesiesz  się  do  poziomu
ś

wiadomości transcendentalnej. Ta świadomość uczyni z ciebie człowieka

nieustraszonego.  Kriszna  powiedział:  „Powinieneś  się  nauczyć  tylko  jednego,
ArdŜuno.  Nie  musisz  juŜ  dalej  rozwijać  swojej  wiedzy  o  świecie  materialnym,  nie
musisz  juŜ  więcej  doskonalić  swojego  umysłu.  Musisz  jedynie  nauczyć  się
postrzegać  jedność  całego  stworzenia.  Jeśli  ją  rozpoznasz  i  uświadomisz  sobie,  nie
będziesz  juŜ  podlegał  zmiennym  stanom  strachu.  Dopóki  tkwisz  w  błędnym
przekonaniu, Ŝe ten świat jest jedyną rzeczywistością, na którą składają się oddzielne
przedmioty,  widzisz  jak  we  mgle  i  boisz  się.  Dopiero,  gdy  rozpoznasz  jedność  i
harmonię  wszechrzeczy,  staniesz  się  nieustraszonym.  Ktoś  taki  jak  ty  moŜe  posiąść
wiedzę duchową i nigdy więcej nie odczuwać strachu.
MoŜna  więc  śmiało  powiedzieć,  Ŝe  nieustraszoność  jest  cechą,  o  którą  szczególnie
powinniśmy  zabiegać,  poniewaŜ  bez  niej  nie  jesteśmy  w  stanie  uzyskać  choćby
takiego  małego  spokoju  umysłu.  Szczególnie  w  Ŝyciu  duchowym  strach  jest
wyjątkowo  niekorzystnym  wydarzeniem,  które  całkowicie  paraliŜuje  nasze  kroki  na
ś

cieŜce rozwoju duchowego. No niestety, ale człowiek ogarnięty strachem nic

wielkiego w swoim Ŝyciu nie dokona, poniewaŜ owładnięty strachem jest taki

- 79 -

człowiek  pełen  niepewności  i  wątpliwości,  przez  co  nie  potrafi  wykonać  nawet
najmniejszego zadania.  Stare hinduskie teksty duchowe, liczące dziesięć tysięcy lat i
więcej, ciągle wspominają o tym, Ŝe człowiek wręcz musi się uwolnić od strachu i za
wszelką  cenę  dąŜyć  do  nieustraszoności.  Warto  zwrócić  uwagę,  Ŝe  strach  i  brak
strachu  jest  ściśle  związany  ze  świadomością  związaną  z  ciałem  fizycznym  i  z  ego.
Jeśli ktoś dla przykładu opanował jakąmś sztukę walki, boks lub dŜudo i taki ktoś jest
pewny swoich umiejętności, to będzie wychodził na ring lub matę bez strachu, co nie
oznacza,  Ŝe  w  innych  Ŝyciowych  okolicznościach  będzie  takŜe  bez  strachu.  Ale
przynajmniej  na  ring  lub  matę  będzie  wychodził  bez  strachu.  Tak  więc  człowiek
moŜe  sobie  sam  wypracować  momenty  w  swoim  Ŝyciu,  kiedy  będzie  bez  strachu.
Mam znajomego, który pije duŜe ilości wódki, poniewaŜ jak sam twierdzi, czuje się
wtedy  lekko  i  swobodnie.  Być  moŜe  nie  odczuwa  on  wtedy  strachu,  ale  odradzam
wszystkim  stosowania  takiej  metody,  poniewaŜ  wzmacniamy  wtedy  u  siebie  cechy
demoniczne.  Lepiej  jest  wejść  w  duchowość,  a  wtedy  sprawa  strachu  będzie  się  u
wielu ludzi sama  rozwiązywać.  śycie  w  strachu  w naszej  polskiej codzienności  jest
całkiem  normalnym  zjawiskiem,  poniewaŜ  juŜ  od  urodzenia  spada  na  nas  lawina
strachu  kościelnego,  która  trzyma  ludzi  z  reguły  aŜ  do  śmierci.  Kościół  oczywiście
podsyca  ten  strach  przy  kaŜdej  okazji,  dlatego  ludzie  ogarnięci  strachem  umierają
praktycznie  na  kaŜdym  kroku,  natomiast  osoba  nieustraszona  umiera  tylko  raz.  W
starej  hinduskiej  literaturze  znajdziemy  opowiadanie  o  królu  demonów,  o
Haranjakasipu.  Ten  człowiek  był  przesiąknięty  strachem,  co  u  ludzi  o  cechach
demonicznych  jest  całkiem  normalną  rzeczą,  ale  jego  syn  Prahlada,  był
nieustraszony. Czanda i Amarka, nauczyciele duchowi Prahlady, powiedzieli kiedyś
jego ojcu:
Panie, twój syn nie boi się niczego. Poddajemy go róŜnym próbom, ale on nigdy się
na nic nie skarŜy. Nie uronił nawet jednej łzy z powodu zadawanych mu przykrości.
Zamiast  tego  ciągle  wychwala  Boga,  śpiewając  nieustannie  o  Jego  wielkości  i
chwale.
Dlatego  Prahlada  był  wolny  od  strachu,  poniewaŜ  głęboko  wierzył  w  to,  Ŝe  nie
istnieje nic innego oprócz Boga. To przekonanie było źródłem jego nieustraszoności.
Największym strachem w naszym codziennym Ŝyciu jest strach przed śmiercią. Ten
strach towarzyszy z reguły wszystkim ludziom przez całe długie ich ziemskie Ŝycie,
co bardzo odbija się negatywnie na ich zdrowiu psychicznym i w konsekwencji takŜe
na  fizycznym.  Strach  przed  śmiercią  dotyczy  całej  społeczności,  obojętnie  na
wykształcenie, status, kastę, zasługi, osiągnięcia, wiek i płeć. Oczywiste jest, Ŝe takŜe
bogactwo  lub  bieda,  albo  talenty  nie  mają  wpływu  na  strach  przed  śmiercią.  Ten
strach  przed  śmiercią  psuje  nastrój  kaŜdego  człowieka  na  całe  Ŝycie  i  niweczy
wszystkie  jego  osiągnięcia  i  pozbawia  go  pewności  siebie.  Co  czuje  człowiek  z
naszego polskiego społeczeństwa, kiedy widzi jakąś śmierć lub pogrzeb? No niestety,
ale  ogarnia  go  rozpacz.  Co  ciekawe,  Ŝe  ludzie  którzy  doŜyli  w  naszym
społeczeństwie  95  lat  i  więcej,  takŜe  odczuwają  strach  na  myśl  o  śmierci  i  kaŜdy
chciałby  koniecznie  poŜyć  trochę  dłuŜej.  O  śmierci  ciągle  przypomina  ludziom
kościół.  Śmierć  Jezusa  jest  pokazana  na  obrazach  lub  na  krzyŜu  w  kaŜdej  części
kościoła. Gdziekolwiek nie spojrzymy, tam zobaczymy coś związanego ze śmiercią.
To  nie  jest  ani  dobre,  ani  normalne,  poniewaŜ  to  tylko  pogłębia  jeszcze  ludzką

- 80 -

rozpacz.  Tak  właśnie  się  dzieje,  kiedy  człowiek  zbyt  mocno  związał  się  ze  swoim
ciałem  i  jest  święcie  przekonany,  Ŝe  jest  tym  ciałem  i  nic  więcej.  Dlatego  o
nieustraszoności człowiek moŜe tylko pomarzyć i nic więcej. Do tego wszystkiego, to
jeszcze  człowiek  zachowuje  się  często  w  Ŝyciu  gorzej  niŜ  zwierzę,  pomimo,  Ŝe
dysponuje  o  wiele  większym  rozumem  niŜ  zwierzę.  Sai  Baba  opowiedział  kiedyś
opowiadanie na ten temat, oto one:

W  wielkim  lesie  Ŝyły  róŜne  zwierzęta.  Zwykle  tam,  gdzie  Ŝyją  lwy,  nie  ma  słoni,  a
tam,  gdzie  są  słonie,  nie  ma  lwów.  Ale  w  tym  lesie  Ŝyły  wszystkie  zwierzęta:  lwy,
słonie,  szakale,  małpy,  psy  -  całe  królestwo.  Pewnego  dnia  chytry  lis  pomyślał:
„Ludzie  chwalą  się, Ŝe  w  ich naturze  jest  coś szczególnego  i wyjątkowego.  Mówią,
Ŝ

e bardzo trudno jest urodzić się człowiekiem. A przecieŜ oni rodzą się tak samo jak

my,  zwierzęta  -  z  łona  matki.  Zatem  powstaje  pytanie:  na  czym  polega  nasza
niŜszość?".
Po  przeanalizowaniu  wszelkich  moŜliwych  argumentów  i  kontrargumentów  lis
doszedł do wniosku, Ŝe nie ma Ŝadnej róŜnicy między człowiekiem i zwierzęciem, w
związku  z  czym  przedstawił  tę  sprawę  wszystkim  mieszkańcom  lasu:  „Dlaczego
mamy  akceptować  obecny  stan  rzeczy?  Ludzie  uwaŜają  zwierzęta  za  istoty  niŜsze.
Powinniśmy  podjąć  wszelkie  kroki,  aby  zmienić  to  błędne  przekonanie".  W  ten
sposób  zachęcił  inne  zwierzęta  do  przemyślenia  tej  kwestii.  Udowodnił  im,  Ŝe  te
fałszywe  przekonania  zostały  im  narzucone  przez  człowieka,  a  później
zaakceptowały  je  wszystkie  zwierzęta,  nawet  potęŜny  słoń,  który  jest  silniejszy  niŜ
ktokolwiek  inny,  a  takŜe  nieustraszony  lew,  ich  król.  Lis  postanowił  zwołać  walne
zebranie  zwierząt,  Ŝeby  przedyskutować  tę  kwestię  i  sformułować  rezolucję,  co  do
której  wszyscy  byliby  zgodni.  Zebraniu  nadano  nazwę  Wielkie  Zgromadzenie
Czworonogów.  Wyznaczono  dzień  i  godzinę,  kiedy  to  wszystkie  zwierzęta  miały
spotkać się na polanie.
Na początku ustalono trzy punkty porządku obrad. Po pierwsze: jako Ŝe ludzie rodzą
się  z  łona  matki  tak  samo  jak  zwierzęta,  zarówno  jedni  jak  i  drudzy,  powinni
nazywać  się  jednakowo.  Był  to  pierwszy  punkt  rezolucji,  którą  zwierzęta  chciały
uchwalić  na  tym  spotkaniu.  Drugim  punktem  porządku  obrad  było  to,  Ŝe  zwierzęta
nie  powinny  akceptować  stwierdzenia,  jakoby  ludzie  obdarzeni  byli  mądrością,  a
zwierzęta nie. Czym wiedza człowieka przewyŜsza wiedzę zwierząt? Lis szczególnie
podkreślał  te  kwestie:  „JakąŜ  to  wiedzę  posiada  człowiek,  której  nie  mamy  my,
zwierzęta? Powinniśmy orzec, Ŝe ludzie i zwierzęta dysponują taką samą wiedzą".
Trzeci punkt porządku obrad, który zaproponował lis brzmiał: człowiek uwaŜa się za
stworzenie  obdarzone  mową,  a  zwierzęta  za  istoty  nieme,  co  według  ludzi  przynosi
im  ujmę.  „Czego  tak  naprawdę  nam  brakuje?  Czy  zdolność  mówienia  zapewnia
człowiekowi jakieś szczególne szczęście? Wysuńmy wniosek, Ŝe mowa nie odgrywa
istotnej roli".
„Jest  jeszcze  czwarty  punkt,  który  powinniśmy  rozwaŜyć"  -  dodał  lis.  „Ludzie
twierdzą, Ŝe posiadamy naturę radŜasową, a ich natura jest sattwiczna. Nie moŜna się
z  tym  zgodzić.  Tak  sattwicznej  natury,  jaka  cechuje  zwierzęta,  nie  posiada  nawet
człowiek.  UwaŜam  więc,  Ŝe  zasługujemy  na  miano  stworzeń  o  naturze  bardziej

- 81 -

sattwicznej niŜ ludzie". Wszystkie zwierzęta doszły do wniosku, Ŝe naleŜy omówić te
cztery punkty. Brakowało im tylko przewodniczącego zebrania.
Lis  zauwaŜył,  Ŝe  w  tym  samym  lesie  odbywa  pokutę  wielu  mędrców.  „Wybierzmy
któregoś  z  nich  na  przewodniczącego"  -  zaproponował.  Wszyscy  zgodzili  się  i
wysłali lisa, aby znalazł jednego z nich i poprosił o udział w spotkaniu. Lis pobiegł
do  pobliskiej  jaskini,  gdzie  znalazł  mędrca  pogrąŜonego  w  pokucie.  Z  szacunkiem
zbliŜył  się  do  niego  i  przemówił:  „Swami,  zwołaliśmy  waŜne  zebranie  zwierząt.
Chcielibyśmy prosić cię, abyś nam przewodniczył". Mędrzec, który postrzegał kaŜdą
istotę  jako  bezpośredni  przejaw  Boga,  powiedział:  „Dobrze,  chętnie  przyjdę  i
podejmę się przewodniczenia waszemu spotkaniu".
Wszystkie zwierzęta, od najmniejszego do największego, przyszły wraz z dziećmi, a
takŜe  z  wnukami,  aby  wziąć  udział  w  walnym  zebraniu.  Były  bardzo  szczęśliwe
mogąc  uczestniczyć  w  tak  doniosłym  wydarzeniu.  Okazywały  wielki  respekt
przewodniczącemu,  dla  którego  ustawiono  wysoki  piedestał.  Obok  niego
przygotowano siedzenie dla lwa. Mędrzec równieŜ czuł się wspaniale i wcale nie bał
się lwa, jako Ŝe świadom był obecności Boga w kaŜdym stworzeniu. Gdy wszystkie
zwierzęta zajęły miejsca, lis, sekretarz zebrania, wygłosił powitalne przemówienie.
„Czcigodny  przewodniczący,  królu,  szanowni  ministrowie,  drodzy  bracia  i  siostry!
Dzisiejszy  dzień  zapisze  się  złotymi  zgłoskami  w  kronikach  tego  wielkiego  lasu  i
wszystkich jego mieszkańców. Jesteśmy uczestnikami wydarzenia, które nie utonie w
mrokach  zapomnienia.  Dziś  bowiem  na  tym  walnym  zgromadzeniu  moŜemy
osiągnąć  wielki  sukces.  Aby  tu  przyjść,  musieliście  wiele  poświęcić.  Pomimo
licznych obowiązków codziennego Ŝycia znaleźliście czas na udział w tym spotkaniu.
Dlatego  pozwalam  sobie  wyrazić  wielką  wdzięczność  wam  wszystkim".  Dalej
sekretarz ogłosił porządek obrad. Następnie zabrał głos lew.
„Wszyscy  słyszeliście,  co  przed  chwilą  powiedział  wam  mój  brat.  Chciałbym,
Ŝ

ebyście uświadomili sobie, iŜ takimi wspaniałymi zaletami, jakie posiadacie, to jest

męstwem  i  odwagą,  nie  moŜe  poszczycić  się  Ŝaden  człowiek.  Ja  sam  jestem  tego
najlepszym  przykładem.  Czy  znajdziecie  człowieka,  który  dorównywałby  mi  w
bohaterstwie i sile, w odwadze i męstwie? ChociaŜ jestem królem zwierząt, nigdy nie
podejmuję  niewłaściwych  czy  nieusprawiedliwionych  czynów.  Nie  zabijam  bez
powodu.  Jeśli  to  robię,  to  tylko  wówczas,  gdy  jestem  głodny.  Nie  zabijam  zwierząt
dla  sportu,  nie  marnuję  poŜywienia.  Pomyślcie  o  naszej  odwadze,  etyce,  o  naszym
wysokim poziomie moralnym. Czy znajdziemy takie cechy u ludzi? Nie! Oni wcale
ich nie posiadają. Zatem, dlaczego mielibyśmy się ich obawiać? Dlaczego mamy się
uwaŜać za stworzenia niŜszego rzędu, niŜ ludzie? Dziś musimy zmazać tę plamę na
naszym honorze".
Słoń,  który  siedział  obok  lwa,  powiedział:  „W  porównaniu  ze  mną  człowiek  jest
bardzo  mały  -  kaŜdy  wie,  Ŝe  słoń  jest  ogromny.  Mój  rozum  cieszy  się  wielkim
powaŜaniem.  Królowie,  władcy  i  wybitni  przywódcy  zawsze  darzyli  mnie  wielkim
szacunkiem. śadna koronacja nie mogła się odbyć bez mojego udziału. Jeśli tak, czy
człowiek  jest  ode  mnie  lepszy?  Dysponuję  wyjątkową  inteligencją.  Pod  tym
względem i biorąc pod uwagę moją wielkość człowiek nie dorówna mi nigdy".
Następnie  wstał  lis  i  zwrócił  się  do  zgromadzonych:  „Przemawiał  do  was  nasz  król
oraz minister - słoń. Teraz chcielibyśmy udzielić głosu przedstawicielom mniejszych

- 82 -

zwierząt".  Poproszono  o  kilka  słów  dzikiego  psa.  Pies  pokornie  pozdrowił
przewodniczącego,  króla,  ministra,  sekretarza  i  całe  zgromadzenie,  po  czym
powiedział:  „ChociaŜ  jestem  mały  i  słaby,  nikt  nie  dorówna  mi  w  ufności.  Jestem
wierny  i  bezgranicznie  lojalny  w  stosunku  do  osoby,  która  mnie  wychowała  i
opiekuje  się  mną.  Zawsze  pozostaję  wdzięczny  i  wierny,  choćby  za  cenę  Ŝycia.
Nawet jeśli mój pan mnie skrzywdzi, nigdy nie odpłacam mu tym samym. Wszyscy
wiedzą,  Ŝe  ludziom  brak  takiej  lojalności.  Pod  tym  względem  nie  jestem  gorszy  od
człowieka.  Człowiek  często  rani  tych,  którzy  z  wielką  miłością  zajmują  się  nim  i
wychowują go, jak na przykład nauczyciela czy rodziców. Człowiek wyrządza zło w
zamian za dobro, którego doznaje od innych. Krytykuje i knuje plany, oszukuje i rani
swych dobroczyńców. Człowiek nie odczuwa wdzięczności, nie wykazuje lojalności.
Dopóki  ktoś  spełnia  jego  zachcianki,  sprawia  wraŜenie  lojalnego,  w  przeciwnym
razie jego lojalność znika. Skoro człowiek tak postępuje, czy  moŜna nas, zwierzęta,
uwaŜać za gorsze od ludzi?".
I  tak  przemawiali  jeden  po  drugim.  Biorąc  pod  uwagę  swoją  pozycję  i
doświadczenia,  wymieniali  zalety,  które  posiadają  zwierzęta,  a  których  brak  jest
człowiekowi.  W  końcu  przemówił  przewodniczący.  Mędrzec  zwrócił  się  do
zgromadzenia: „Drogie zwierzęta! Wszystko, co zostało tu powiedziane, jest prawdą.
Wszystko,  co  robi  lub  mówi  nauczyciel,  czyni  dla  dobra  swych  uczniów.  JednakŜe
człowiek  jest  podejrzliwy  i  sądzi,  Ŝe  jego  intencje  są  złe.  Patrząc  komuś  w  oczy
uśmiecha się, a za plecami krytykuje. Człowiek pełen jest takich sprzeczności, przez
co  marnuje  swoją  inteligencję.  Wszystkie  ludzkie  słabości  i  wady,  o  których  tu
mówiliście,  z  pewnością  są  udziałem  człowieka.  Jeśli  chodzi  o  jedzenie,  spanie,
oddychanie  i  tym  podobne  czynności,  nie  ma  absolutnie  Ŝadnej  róŜnicy  między
człowiekiem i zwierzęciem".
Mędrzec  mówił  dalej:  „Pragnę  jednak  podkreślić,  Ŝe  człowiek  posiada  jedną
szczególną  cechę,  która  odróŜnia  go  od  zwierząt.  Zwierzęta  dziedziczą  cechę
okrucieństwa,  z  której  nie  mogą  się  wyzwolić.  Tygrys,  nawet  bardzo  głodny,  nie
tknie  ryŜu  ani  curry.  Musi  zjeść  mięso.  Nie  wystarczy  mu  herbata  z  ciasteczkami.  I
nie  uda  mu  się  zmienić  tego,  choćby  bardzo  się  starał.  Natomiast  człowiek,  jeśli
popracuje nad sobą, moŜe zastąpić okrucieństwo dobrocią i wykorzenić z siebie wiele
innych negatywnych cech. Najistotniejsza róŜnica między człowiekiem i zwierzęciem
polega na tym, Ŝe człowiek, jeśli się postara, moŜe dokonać całkowitej transformacji
swojego  charakteru,  a  zwierzę  nigdy  tego  nie  dokona.  Owa  zdolność  przemiany
siebie właściwa jest wyłącznie rodzajowi ludzkiemu".
Lis  rzekł:  „Swami,  przyznajemy,  Ŝe  ludzie  posiadają  niezwykłą  zdolność
wewnętrznej  transformacji,  lecz  skoro  nie  wykorzystują  jej,  czy  zasługują  na  tak
wysoką pozycję?". Przewodniczący odparł: „Kto dysponuje zdolnością przeobraŜania
siebie i nie wykorzystuje jej, jest gorszy od zwierzęcia". Zwierzęta zareagowały na te
słowa Ŝywiołową owacją. Mędrzec jeszcze raz podkreślił, Ŝe człowiek, który mógłby
czynić  dobro,  ale  nie  wykorzystuje  tej  zdolności  w  celu  uszlachetnienia  swojego
charakteru,  jest  bez  wątpienia  gorszy  niŜ  zwierzę,  po  czym  dodał:  „Jaki  poŜytek  z
wykształcenia,  które  człowiek  zdobywa  przez  całe  Ŝycie?  Czy  zmienia  ono  jego
charakter?  Negatywne  myśli  przytępiają  ludzki  umysł.  Człowiek  osiągnął  wysoki

- 83 -

poziom w wielu dziedzinach, lecz całą swoją wiedzę wykorzystuje jedynie po to, by
napełnić sobie brzuch i związać koniec z końcem".
Teraz wstał lis i dorzucił: „Człowiek dopuszcza się stosowania róŜnych nieetycznych
metod  zarabiania  na  Ŝycie.  To  oczywiste,  Ŝe  my,  zwierzęta,  jesteśmy  lepsze  niŜ
ludzie".  Lis  dał  się  ponieść  retoryce  i  w  podobnym  tonie  kontynuował  wypowiedź
przez dłuŜszy czas. „Zdobywając poŜywienie zawsze zachowujemy się uczciwie. Pod
kaŜdym względem jesteśmy lepsze od ludzi. Tak naprawdę, jesteśmy wspaniałe". W
tym  momencie  otrzymał  burzliwe  oklaski  od  całego  czworonoŜnego  zgromadzenia.
Lecz  tym  razem  lis  przekroczył  granicę  przyzwoitości.  Przewodniczący  uderzył
młotkiem  i  przywołał  wszystkich  do  porządku.  Teraz  wyjaśnił  drugą  zasadniczą
róŜnicę, która czyni rodzaj ludzki wyjątkowym. Powiedział: „Człowiek jest w stanie
przezwycięŜyć  maję,  to  znaczy  iluzję,  złudzenie.  Gdy  tego  dokona,  moŜe
doświadczać  atmy,  swojej  prawdziwej  jaźni  i  osiągnąć  stan  nirwany.  Zwierzęta  nie
mają takiej moŜliwości.
Ludziom  dana  jest  zarówno  moc,  jak  i  prawo  do  pokonania  maji.  Jeśli  człowiek
podejmie  trud  i  wysiłek,  bezpośrednio  doświadczy  atmy  i  rozpozna  swą  boską
toŜsamość.  Z  pomocą  ćwiczeń  duchowych  moŜe  osiągnąć  nirwanę.  Tego
wszystkiego wy, zwierzęta, nie potraficie". I mędrzec dodał: „Drogie dzieci, w języku
angielskim  człowieka  określa  się  słowem  man.  Ten  sam  rdzeń  znajdujemy  w
sanskrycie w wyrazie manawa - człowiek. Głębszym znaczeniem słowa man jest to,
Ŝ

e potrafi on rozpoznać i usunąć złudzenie, czyli maję, uzyskać wizję atmy i

zanurzyć  się  w  duchowej  mądrości  i  szczęśliwości  stanu  nirwany.  W  słowie  man
litera  m  oznacza  pokonanie  maji,  a  oznacza  atmę,  której  wówczas  moŜna
doświadczyć,  a  n  -  nirwanę.  Stan  nirwany  to  poczucie  toŜsamości  z  wieczną
błogością.  Zatem  prawdziwy  człowiek  wyzwala  się  z  niewiedzy  wypływającej  ze
złudzenia, dostępuje widzenia atmy i wchodzi w stan najwyŜszej błogości".
Gdy mędrzec skończył swą wypowiedź, wszystkie zwierzęta schyliły głowy na znak
zgody.  Przyznały,  Ŝe  tych  trzech  zdolności  faktycznie  nie  posiadają.  Lecz  wówczas
powstało  pytanie:  czy  wszyscy  ludzie  mogą  dostąpić  tego  stanu?.  „Nie  -  brzmiała
odpowiedź  -  jedynie  nieliczni.  Tylko  ci,  którzy  poszukują  skarbu  stanowiącego  ich
własność od urodzenia. Większość ludzi marnuje Ŝycie, nie dostrzegając wyjątkowej
szansy,  jaką  ono  im  przyniosło.  Traktując  innych  gorzej  niŜ  zwierzęta,  pełni  są
egoizmu.  ChociaŜ  mają  szansę  na  zdobycie  duchowej  wiedzy  i  doświadczenia
szczęśliwości,  nie  rozwijają  się  w  tej  dziedzinie,  przez  co  nie  są  w  stanie  czerpać  z
Ŝ

ycia prawdziwej radości". Zwierzęta zgodziły się co do tego, Ŝe ci ludzie, którzy nie

podejmują  Ŝadnych  kroków  w  kierunku  duchowego  rozwoju  są  tacy  sami,  jak
zwierzęta i nie ma powodu, aby ich wyróŜniać. Mędrzec przyznał im rację.
Następnie, odpowiadając na pytanie, wyjaśnił powody, dla których przebywa w lesie.
„Ludzie  niewiele  dbają  o  prawdziwie  ludzkie  cechy.  Zwierzęta  sprawiają  kłopoty
jedynie  tym,  którzy  im  dokuczają,  wszystkimi  innymi  Ŝyją  w  zgodzie.  Natomiast
człowiek  zadaje  ból  równieŜ  tym,  którzy  nic  złego  mu  nie  uczynili.  Bez  powodu
potępia,  stwarza  problemy  i  krzywdzi.  Ponadto  podejmuje  wiele  niegodziwych
czynów,  których  nie  powinien  się  dopuszczać.  Z  tych  oto  powodów  mędrcy
porzucają  towarzystwo  ludzi  i  odchodzą  do  lasu,  aby  tam  spędzić  Ŝycie.  Człowiek
stał się  samolubny.  Wszystko,  co  czyni, mówi  czy  myśli,  wypływa  z  egoistycznych

- 84 -

pobudek. Zwierzęta nie krzywdzą innych zwierząt i nie gonią za bogactwem, dlatego
w wielu sytuacjach człowiek zachowuje się gorzej niŜ zwierzę".

Z  tego  względu  Kriszna  powiedział  ArdŜunie:  „Bądź  prawdziwym  człowiekiem,
ArdŜuno,  nie  zaś  takim,  który  gorszy  jest  od  zwierzęcia.  Wznieś  się  ponad
zwierzęcość  i  osiągnij  wyŜyny  ludzkiej  godności.  Nigdy  nie  bądź  jak  owca  -
bojaźliwy  i  wystraszony,  ani  teŜ  okrutny  jak  tygrys.  Jesteś  człowiekiem.  Stoisz
wyŜej! Bądź nieustraszony! Nie pozwól, by kiedykolwiek zawładnął tobą strach. Tak
naprawdę jesteś boski. Smutek i strach nie mają nad tobą Ŝadnej władzy". Wówczas
ArdŜuna  złoŜył  ręce  i  powiedział:  „Panie,  bezwzględnie  posłucham  wszystkich
Twoich rozkazów".
ChociaŜ  ludzkie  serce  wyposaŜone  jest  w  nieskończoną  moc,  człowiekowi  brakuje
wiary w siebie. Dlaczego? Przyczyna tkwi w tym, Ŝe człowiek czuje się oddzielony
od Boga. Sądzi, Ŝe jest kimś innym, a przecieŜ boskość stanowi rdzeń jego istnienia.
Ta sama boskość przenika cały wszechświat. Jeśli naprawdę uwierzysz w Boga, nie
odczujesz nigdy strachu. Zrozumiesz, Ŝe ten sam Bóg, którego wielbisz, obecny jest
wszędzie, Ŝyje w kaŜdym człowieku i w kaŜdej istocie, w tobie takŜe. To przekonanie
usunie  wszelki  ślad  lęku  z  twojego  serca.  Bez  takiej  wiary  nieustannie  będziesz  się
czegoś  obawiał.  W  kaŜdej  chwili,  na  kaŜdym  kroku,  będziesz  musiał  walczyć  ze
strachem. Będziesz się bał egzaminu, albo podróŜy samolotem. Będziesz się bał, gdy
zobaczysz  nadjeŜdŜającą  cięŜarówkę.  Będziesz  się  bał  od  rana  do  wieczora.  Nawet
zasypiając,  będziesz  się  obawiał,  Ŝe  w  nocy  okradną  cię  złodzieje.  Lęk  zatruje  ci
Ŝ

ycie. To nie jest postawa godna człowieka. Musisz stać się nieustraszony.

Rozdział 16

Sens Ŝycia?

Pytanie  o  sens  Ŝycia  zawsze  wzbudzało  duŜo  emocji,  chociaŜ  odpowiedź  na  to  jest
banalnie  prosta.  Sensem  Ŝycia  jest  wyjście  ze  swoją  świadomością  poza  ciało
fizyczne  i  poza  swoje  ego,  czyli  odpowiedzenie  sobie  na  trzy  proste  pytania,  które
umoŜliwią nam wyjście z iluzji:

Kto ja jestem?

Po co ja tu jestem?

Dokąd ja zmierzam?

To  wszystko,  oto  jest  czarno  na  białym  cały  sens  Ŝycia.  Oczywiste  jest,  Ŝe
przedstawiłem  to  w  uproszczonym  skrócie,  ale  prawdziwym.  Wokół  tego  moŜna
teraz  w  zaleŜności  od  roztropności  kaŜdego  pojedynczego  człowieka  snuć  osobistą
otoczkę, aby to rozwinąć i ogarnąć. Czytelnikowi, który dotarł do tego miejsca radzę
udać  się  do  łazienki  i  stanąć  przed  lustrem.  Proszę  przez  kilka  minut  przyjrzeć  się
sobie  samemu  i  zapytać  sam  siebie,  kto  ja  jestem,  po  co  ja  tu  jestem  i  dokąd  ja

- 85 -

zmierzam? MoŜe się zdarzyć, Ŝe ktoś otrzyma odpowiedź ze swojego wnętrza. Kiedy
stoimy  przed  lustrem  i  pytamy,  kto  ja  jestem,  to  proszę  zwrócić  uwagę  na  bardzo
waŜny  szczegół,  czyli,  kto  pyta  o  to?  Ciało  samo  w  sobie  doskonale  zdaje  sobie
sprawę,  Ŝe  jest  ciałem,  więc  nie  będzie  pytać  siebie  samego  przed  lustrem,  kto  ja
jestem. Podobnie jak drzewo nie będzie pytać siebie samego, kto ja jestem, poniewaŜ
drzewo  dobrze  sobie  zdaje  sprawę  z  tego,  Ŝe  jest  drzewem.  Pomimo  tej  oczywistej
logiki,  to  jednak  kiedy  jesteśmy  przed  lustrem  i  widzimy  swoje  ciało,  to  jednak
moŜemy sobie zadać pytanie, kto ja jestem. W tym miejscu logika, zdrowy rozsądek i
zdrowy  chłopski  rozum  podpowiadają  nam,  Ŝe  musi  być  ktoś  w  naszym  ciele,  aby
mogły takie pytania wypłynąć. Skoro ciało nie zadaje sobie tego typu pytań, więc kto
w  tym  ciele  jest  zdolny  do  zadawania  tego  typu  pytań?  Aby  wyjść  z  tej  ziemskiej
iluzji, trzeba koniecznie sobie uświadomić, Ŝe w naszym ciele  mieszka jeszcze inna
ś

wiadomość, niezaleŜna od naszego ciała. Kiedy jesteśmy skoncentrowani tylko na

ciele fizycznym, to znajdujemy się w centrum iluzji tego ziemskiego świata. Będąc w
iluzji  nie  jesteśmy  w  stanie  poznać  sensu  Ŝycia,  nawet  przy  bardzo  usilnych
staraniach, poniewaŜ iluzja jest sztucznym iluzorycznym tworem, w którym moŜemy
znaleźć  nieskończoną  ilość  innych  iluzji,  ale  prawdy  tam  nie  zaznamy.  Do  tego
jeszcze  wszelkie  religie  i  materialistyczna  nauka  wokół  nas  utwierdzają  nas  w  tym
przekonaniu.  Wszelkie  religie  na  tym  ziemskim  padole,  pomieszały  duchowość  z
polityką i obyczajami i uznają niestety ten cały konglomerat za tradycję godną czci.
No niestety, ale piekło, kara boska, grzech pierworodny, odpusty, to rojenia chorych
demonicznych  umysłów.  Obowiązkiem  kaŜdego  z  nas  na  tym  ziemskim  padole,  z
całą  pewnością  nie  jest  walka  z  innymi  ludźmi  o  dobra  materialne.  TakŜe  nie
powinna  to  być  walka  o  władzę  i  pozycję  polityczną.  JeŜeli  moŜna  juŜ  mówić  o
walce,  to  powinna  być  walka  ze  swoimi  własnymi  wadami  charakteru.  Kiedy
skoncentrujemy  się  sami  na  sobie,  wtedy  z  pewnością  odniesiemy  duŜo  więcej
korzyści  i  być  moŜe  nadejdzie  taki  dzień,  Ŝe  zapytamy  sami  siebie,  o  sens  Ŝycia.
Oczywiste  jest,  Ŝe  wyjście  z  naszą  świadomością,  z  naszym  rozumowaniem  i
myśleniem poza ciało fizyczne nie jest końcem naszej ziemskiej przygody. Końcem
naszej ziemskiej przygody jest dojście do oświecenia. Ale aby dojść do oświecenia i
do urzeczywistnienia boskiego pierwiastka w nas samych, czyli własnej jaźni, trzeba
w to całe przedsięwzięcie włoŜyć duŜo własnego wysiłku, duŜo własnej dyscypliny i
duŜo  samozaparcia,  aby  nie  pękać  zaraz  przy  większych  trudnościach.

Urzeczywistnienie własnej jaźni nie moŜna dokonać za pośrednictwem innych, a
juŜ szczególnie nie moŜna tego dokonać za pośrednictwem kościoła, ale tylko
poprzez trudy własnych doświadczeń, powtarzam, tylko poprzez trudy własnych
doświadczeń w procesie samopoznania.

Bóg, będąc duchowym sercem kaŜdego z

nas,  nie  potrzebuje  reklamy,  ani  wszelkiej  propagandy,  ani  czarnych  kapłanów  z
naszego  kościoła,  jako  pośredników,  ani  Ŝadnych  innych  pośredników,  aby  ujawnić
kaŜdemu  z  nas  wspólną  istotę.  U  źródła  tego  wszystkiego  stworzenia  wszyscy
jesteśmy  tym  samym,  co  inni  nasi  towarzysze.  Na  ziemskim  świecie,  w  świecie
materii wyjątkowo gęstej, róŜnica między nami polega jedynie na odmiennej formie
zewnętrznej i innej treści naszego ziemskiego umysłu. U źródła mamy wszyscy jedną
wspólną  świadomość  i  poczucie  jedności  z  wszechprzenikającą  energią,  zwanej
Bogiem  lub  Absolutem.  Dlatego  powtórzę  jeszcze  raz,  Ŝe  naczelnym  obowiązkiem

- 86 -

kaŜdego  z  nas  na  tym  ziemskim  padole,  nie  jest  gonitwa  za  bogactwem  i
zaspakajaniem  ulotnych  pragnień,  takŜe  nie  jest  to  pyskówka  i  walka  z  innymi
ludźmi,  ale  walka  nas  samych  z  naszymi  wadami,  których  z  reguły  mamy
wystarczająco  duŜo,  aby  się  nimi  na  powaŜnie  zająć.  Kiedy  skoncentrujemy  się  na
sobie, nie będziemy przynajmniej powiększać naszego plecaka karmicznego, co nam
wyjdzie tylko na dobre.
Kult  osobowości,  kult  ciała,  kult  autorytetów,  kult  osiągnięć,  kult  bogactwa  są
wyjątkowo  złudną  i  błędną  drogą  Ŝycia,  którą  niestety  większość  z  nas  kroczy.  No
niestety,  ale  w  takich  jakiś  dziwnych  czasach  Ŝyjemy.  Te  wszystkie  kulty  naszej
obecnej  cywilizacji  nie  mają  nic  wspólnego  z  naszą  wyŜszą  jaźnią,  z  naszą  wyŜszą
osobowością  i  z  naszą  wyŜszą  świadomością.  Kiedy  wykierujemy  się  na  poznanie
sensu  Ŝycia,  kulty  te  same  od  nas  odpadną.  Kiedy  jest  mowa  o  sensie  Ŝycia  warto
wspomnieć, Ŝe wielcy tego świata dzielą ludzkość pod względem stopnia rozwoju na
pięć wielkich kategorii. Do kategorii pierwszej naleŜą wyjątkowo wybitne jednostki,
a  do  kategorii  piątej  naleŜą  ludzie  zupełnie  nierozwinięci.  Obecnie  na  ziemi
przewaŜają ludzie czwartej i piątej kategorii.

Do  kategorii  pierwszej  naleŜą  te  nieliczne  klejnoty  rodzaju  człowieczego,  które
ukończyły  swą  ludzką  ewolucję  i  osiągnęły  oświecenie  lub  wyzwolenie.  Są  to
nauczyciele  mądrości,  którzy  są  często  naszymi  przewodnikami,  którzy  zjednoczyli
się  w  Wielką  Białą  Wspólnotę  i  kierują  teraz  naszą  ewolucją.  Są  oni  wolni  od
następnych  reinkarnacji  i  wcielają  się  tylko  z  własnej  woli  dla  dobra  ewolucji  i  dla
dobra całej ludzkości.

Kategoria druga obejmuje tych z nas, którzy zrozumieli konieczność pracy nad sobą,
ś

wiadomie tworzą swoją przyszłość i kroczą drogą duchową prowadzącą do

doskonałości.  Dobrowolnie  wyrzekają  się  oni  długotrwałej  szczęśliwości  na
wyŜszych  planach  Bytu  po  zakończonej  reinkarnacji,  do  której  mają  prawo,  aby
jeszcze bardziej przyśpieszyć swoją ewolucję i podnieść swoją świadomość. Z reguły
inkarnują się niedługo po śmierci, a niektórzy zaraz po śmierci, nawet nie zrzucając
astralnej i mentalnej powłoki. KaŜdy z takich mocno kraczących drogą duchową ma
nauczyciela, który sam wybiera rodzinę i warunki kolejnych narodzin.

Trzecia  kategoria  zawiera  ludzi  o  duŜej  kulturze,  którzy  dąŜą  do  wyŜszych  celów  i
mają  wzniosłe  ideały.  Są  to  osoby,  których  horyzonty  myślowe  rozszerzyły  się  na
tyle,  Ŝe  pojęli  oni  sens  Ŝycia,  sens  istnienia  i  jednię  Ŝycia  oraz  jednię  ludzkości.
Wcielają  się  dwa  lub  więcej  razy  w  kaŜdej  podrasie,  a  ich  okres  przebywania  na
tamtym  świecie  po  zakończeniu  reinkarnacji  trwa    u  nich  od  kilku  lat,  do  kilku
tysięcy lat.

Do  czwartej  kategorii  naleŜą  ludzie  o  ograniczonym  poglądzie  na  świat.  Horyzonty
myślowe  tych  ludzi nie  sięgają  poza  obręb  ich rodziny,  czy  państwa i  narodowości.
To  ludzie  pierwotnego  umysłu,  bez  inicjatywy  i  bez  wyobraźni.  Wcielają  się
wielokrotnie w tej samej podrasie, zanim przejdą do następnej. Poznanie sensu Ŝycia
i celu Ŝycia w ogóle ich nie interesuje i nawet o tym nie pomyślą. Interesują się tylko

- 87 -

przyziemnymi  sprawami  i  zaspakajaniem  swoich  pragnień.  Ich  odpoczynek  na
tamtym świecie po zakończeniu reinkarnacji jest krótki, przy czym czas jego trwania
zaleŜy od postępu w duchowym rozwoju, jaki wykazali za Ŝycia.

Do  piątej  kategorii  naleŜą  ludzie  zupełnie  nierozwinięci,  dusze  młode,  które
niedawno  wyszły  ze  stanu  zwierzęcego.  Ich  rozwój  umysłowy  przechodzi
początkowe  stadium.  Nie  umieją  oni  opanować  swych  gwałtownych  namiętności  i
swej  przyziemnej  natury.  Rodzą  się  wśród  dzikusów  i  w  na  pół  cywilizowanych
rasach,  a  takŜe  w  najbardziej  zapóźnionych  i  przestępczych  grupach  społeczeństw
cywilizowanych. JeŜeli takiemu człowiekowi powie się coś o rozwoju duchowym lub
sensie  Ŝycia,  to  wpadnie  zaraz  w  taką  furię,  Ŝe  nawet  mógłby  zabić.  Większość
najbardziej  podłych  fanatyków  religijnych  wywodzi  się  z  tej  piątej  kategorii.  Ich
okres przebywania na tamtym świecie po zakończonej reinkarnacji jest krótki, ale ich
niepohamowane namiętności mogą ich zatrzymać po śmierci między niebem a ziemią
w sferach niŜszego planu astralnego na długi czas.

Wielu z nas zdobywa wykształcenie, niektórzy z nas nawet tytuły naukowe, ale nic z
tego nie jest pomocne, aby zrozumieć, chociaŜ podstawowe prawa duchowe. Ale
mało tego, nie dość, Ŝe po takim wykształceniu nie mamy pojęcia o rozleglejszym
ś

wiatopoglądzie, to jeszcze ta wiedza, którą wynieśliśmy ze szkół, będzie nam

wyjątkowo  utrudniać  zrozumienie  duchowości,  co  jest  na  te  czasy  wyjątkowo
niekorzystnym  wydarzeniem.  Jedyne  wyjście  z  tej  niekorzystnej  dla  nas sytuacji,  to
po  prostu  trzeba  się  będzie  duŜo  pozbyć  i  odrzucić  większość  z  naszej  świeckiej
wiedzy,  abyśmy  byli  w  stanie  cokolwiek  zrozumieć  w  tematyce  duchowej.  Nauka  i
duchowość nie idą w parze, od czasu wymazania przez kościół nauk o reinkarnacji z
naszego codziennego Ŝycia, dlatego wiedza akademicka do niczego nie jest przydatna

w  dociekaniu  nad  sensem  Ŝycia.  W  obecnych  czasach,  zabiegani  rodzice  niby
troszczą się o wykształcenie swoich dzieci, ale nawet im na myśl nie przyjdzie, aby
pomyśleć,  jakiego  to  rodzaju  edukację,  powinny  ich  dzieci  otrzymać.  Wiedza
otrzymywana  w  polskich  szkołach  i  uniwersytetach,  nie  ma  zbyt  wielkiej  wartości,
poniewaŜ  pomocna  jest  tylko  w  jednym,  w  zdobywaniu  pieniędzy  i  nic  więcej.
Chciałbym wyraźnie powiedzieć, Ŝe świat zaczął się bez pieniędzy, i na pieniądzach

na  pewno  się  nie  skończy.  Szkoły  powinny  oferować  nie  tylko  wykształcenie
przydatne w zdobywaniu dóbr materialnych, ale  powinny wykraczać poza te czysto
materialne  sprawy,  aby  takŜe  przygotować  młodych  ludzi  moralnie  i  duchowo  do
dalszego Ŝycia, na tej pięknej planecie.  Edukacja w świecie cywilizacji zachodniej,
słuŜy  tylko  jednemu,  aby  się  dobrze  z  Ŝyciu  ustawić.  No  niestety,  ale  materializm
zdominował  takŜe  obecny  system  nauczania,  co  nie  jest  ani  dobre,  ani  normalne.

Obecnie nie kładzie się w szkołach prawie Ŝadnego nacisku na kształtowanie
charakteru uczniów i studentów, co takŜe nie jest dobre, ani normalne, poniewaŜ
moŜe to być dla wielu z nas brzemienne w skutki. Pol Pot był po wyŜszych studiach,
a przyczynił się do wymordowania jednej trzeciej narodu kambodŜańskiego. I cóŜ z
tego, Ŝe taki student osiągnął wyŜsze wykształcenie, skoro jego charakter pozostał na
poziomie demonicznym lub zwierzęcym, a do tego wielu z nich jest przekonana, Ŝe

są  tylko  biednymi  i  niegodnymi  grzeszników  z  poczuciem  winy  na  karku.  Tak
prawdę  mówiąc,  to  wykształcenie  nie  jest  zbyt  wiele  warte,  jeśli  równolegle  nie
rozwiną  się  dobre  cechy  charakteru.  Obecny  system  edukacyjny,  będzie  tylko
pogłębiał  zapaść  społeczeństwa  w  materializm,  co  tylko  wzmocni  takie  rządze,  jak
egoizm, chciwość, zazdrość, pazerność, samolubstwo i gniew.
Nasze Ŝycie na tym ziemskim padole jest niestety mozaiką z przyjemności i bólu. Z
reguły  cierpienie  oddziela  od  siebie,    dwie  chwile  radości,  więc  moŜna  spokojnie

- 88 -

powiedzieć,  Ŝe  nie  ma  róŜy  bez  kolców.  Dlatego  takŜe  w  Ŝyciu  mogą  nas  osaczyć
kłopoty i cierpienia i z reguły tak się dzieje, ale pomimo wszystko nie pozwólmy im,
aby  wyprowadziły  nas    z  równowagi  i    nie  pękajmy  zaraz,  zalewając  się  łzami.
Kłopoty  i  cierpienia  przychodzą  i  odchodzą,  więc  nie  warto  tracić  zdrowia  na
zamartwianie się nimi. KaŜdy z nas jest jaźnią niedwoistej natury, natomiast to, czym
się stajemy zaleŜy od naszego wyboru dokonywanego myślą, słowem i czynem, czyli
dziełem kaŜdego z nas jest to, z czym się borykamy w materialnej egzystencji na tym
ziemskim padole. Nasze ciało naleŜy do świata materii. Nasz umysł naleŜy do świata
mentalnego.  Nasza  intuicja  i  sumienie  naleŜą  do  świata  przyczynowego,  będącego
siedzibą jaźni, tworzącej ciała na obraz i podobieństwo swoich marzeń.

Rozdział 17

Śmierć

Bez względu na to, jak długo kaŜdy z nas chciałby Ŝyć, to śmierć i tak nastąpi, to jest
jedna z nielicznych pewnych rzeczy, z którymi kaŜdy z nas na tym ziemskim padole
będzie wcześniej, czy później konfrontowany. Przed śmiercią Ŝaden z nas nie jest w
stanie uciec lub gdzieś się ukryć. No niestety, ale wszystkie nasze osiągnięcia,
wszystkie tytuły, całe nasze bogactwo, nasza rodzina, wszyscy nasi przyjaciele, oraz
zwrócenie swojego umysłu ku przemijającym przyjemnością nie uratuje nas przed
ś

miercią. W rzeczy samej wszyscy ludzie i wszystkie przedmioty tego naszego

ziemskiego świata zostaną wcześniej, czy później porwane przez rzekę śmierci, więc
szukanie pomocy lub schronienia przed śmiercią u kogoś, kogo takŜe poniesie rzeka
ś

mierci nie ma Ŝadnego sensu. W naszym społeczeństwie uwaŜa się, Ŝe śmierć to coś,

czego naleŜy się bać, o czym nie moŜna mówić, gdy jesteśmy szczęśliwi. Ale śmierć
nie jest ani dobra ani zła. Nie mamy na nią wpływu; nie przyjdzie za wcześnie, gdy
jej  pragniemy,  ani  nie  unikniemy  jej  tylko dlatego,  Ŝe uwaŜamy,  iŜ  jest zła.  Ona po
prostu  jest.  Nasz  marsz  pogrzebowy  zaczyna  się  w  chwili  narodzin.  Jedni  docierają
na miejsce wcześniej, inni docierają tam okręŜną drogą. I tylko tym róŜnią się między
sobą. Ogólnie uwaŜa się, Ŝe śmierć jest tragedią, która musi się w końcu przydarzyć.
Warto  sobie  w  tym  miejscu  uświadomić,  Ŝe  tak  zwana  śmierć  to  tylko  przejście  z
jednego  Ŝycia  do  drugiego.  To  jak  zmiana  ubrania  ze  starego  na  nowe.  Oczywiście
zdarzają się cynicy, którzy tylko śmieją się z takiego porównania i pytają: "A co ze
ś

miercią noworodków, dzieci, dorosłych w kwiecie wieku? Ich ciał nie moŜemy

przecieŜ  -  uŜywając  przenośni  -  nazwać  zuŜytymi  ubraniami."  No  cóŜ,  ubranie  nie
musi  być  stare,  ale  materiał,  z  którego  powstało  musiał  być  zleŜały.  To  wystarczy,
aby  nowe  ubranie  szybko  uległo  zniszczeniu.  Warto  zdać  sobie  sprawę  i  zawsze  o
tym pamiętać, Ŝe nasze ciało jest naszym  pojazdem, który wiezie nas niechybnie na
spotkanie ze śmiercią. No niestety, ale śmierć moŜemy spotkać w kaŜdej chwili. To
moŜe  być  jakieś  drzewo,  słup,  samochód,  cięŜarówka,  rów,  przepaść  czy  śliska

- 89 -

nawierzchnia jezdni. Jeśli zdamy sobie sprawę, Ŝe czas ciągle upływa, to nie
będziemy go tylko marnować na zbędne rozmowy, pogoń za zbytkiem, pragnieniami
i ulotnymi zachciankami oraz na kaprysy i rozwiązłą rozrywkę. Warto więc jechać
ostroŜnie, powoli, bacznie zwracając uwagę na potrzeby tych, którzy znajdują się na
drodze.

Nie

wyprzedzaj

innych,

ani

nie

lubuj

się

w  szybkiej  jeździe.  ZwaŜaj  na  moŜliwości  twego  pojazdu  i  stan  drogi.  Wtedy
unikniesz  wypadków.  Twoja  podróŜ  będzie  miłym  doświadczeniem  nie  tylko  dla
ciebie, ale i dla innych. Kto najbardziej boi się śmierci?
Na początku tej ksiąŜki wspomniałem, Ŝe ludzie są po części człowiekiem, po części
Bogiem,  po  części  zwierzę  i  po  części  demonem.  Najbardziej  śmierci  boją  się
panicznie  ludzie  o  przewadze  cech  demonicznych.  Oni  szczególnie  rozpaczają  na
samą  myśl  o  śmierci.  To  wszystko  dlatego,  Ŝe  swojej  ignorancji  i  cynizmie
najbardziej identyfikują się z ciałem fizycznym i swoim ego i są święcie przekonani,
Ŝ

e niczym innym nie są. I niech tak zostanie. Ale z drugiej strony warto zwrócić

uwagę, Ŝe ego reprezentuje „Ja” i „Moje”,  które zna siebie jako ciało. Jest to światło
czystej  świadomości  przesłonięte  ciałem  materialnym.  Posiada  synonimy:  umysł,
toŜsamość  cielesna,  osobowa  świadomość,  określane  w  sanskrycie  słowo  ahamkara
czyli  działający  jako  ciało.  Ego,  to  Ja  i  Moje,    które  zna  siebie  jako  ciało,  to
ś

miertelna, nierzeczywista, fałszywa, osobowa, indywidualna jaźń, która otoczyła się

iluzją bycia czymś odrębnym od Boga. Ego jest tym, co gromadzi wiedzę, odczuwa
ból  lub  przyjemność,  sięga  po  wspomnienia,  posiada  zachcianki,  jest  niewolnikiem
zmysłów,  miotane  przez  zwątpienia  i  strach,  a  swoje  działanie  kieruje  na
zaspakajanie  własnych  pragnień  i zmysłów.  Liczy  się  tylko  ja  i  moje,  tu  i  teraz  za
wszelką  cenę,  a  po  mnie  moŜe  przyjść  nawet  i  potop  na  wszystkich  i  wszystko
zatopić,  ale  ja  muszę  swoje  pragnienia  spełnić  teraz  i  koniec.  No  niestety,  ale
większość z nas w Polsce i w świecie zachodnim tak myśli.
ToŜsamość z myśleniem prowadzi do identyfikacji z ego. Z informacji dostarczanych
nam  przez  nasze  zmysły,  nasz  umysł  przędzie  nić  pragnień  tworząc  kokon  ego  w
postaci  osobności, odrębności, osobowości.  Ego umysł    tworzy  ciągle  gęstą  chmurę
myśli, która izoluje jego świadomość od światła prawdy, w ten sposób chroni swoją
niewiedzę  od  spopielenia.  Im  większa  jest  izolacja  świadomości,  tym  większa  jest
ignorancja  i  ciemnota  religijna.  No  niestety,  ale  dopiero  wtedy,  gdy  znika  otoczka
mentalna  i  cielesna,  moŜliwe  staje  się  doświadczenie  prawdy  o  swojej  rzeczywistej
istocie  i  uświadomienie  sobie,  kim  ja  naprawdę  jestem.  Oczywiście  nie  oznacza  to
zaraz  śmierci  ciała,  czy  teŜ  zaburzenie  umysłu.  To  jest  tylko  odsunięcie  uwagi
ś

wiadomości od cielesnej toŜsamości, czyli myślenie, Ŝe ja jestem tylko ciałem

fizycznym i według ciemnoty narzuconej przez kościół, Ŝyję tylko jeden jedyny raz.
Oczywiście nasze ciało i umysł będą w stanie materialnym do końca
zaprogramowanej reinkarnacji, ale juŜ nie będą dominować i nie zdołają juŜ wpuścić
nas w bagno ciemnoty i iluzji.
Ludzie o przewadze cech zwierzęcych takŜe boją się śmierci, ale juŜ tak wielka
rozpacz ich nie dopada. Ludzie o przewadze cech człowieczych z reguły nie boją się
ś

mierci, poniewaŜ oni instynktownie czują, albo nawet domyślają się, Ŝe śmierć nie

jest końcem wszystkiego. Faktem jest, Ŝe wielu z nich czyta literaturę duchową, więc
są bardziej świadomi tego doczesnego Ŝycia, dlatego na słowo śmierć nie reagują z

- 90 -

rozpaczą,  ani  strachem.    Wielu  z  nich  umiera  z  imieniem  Boga  na  ustach,  co  jest
wyjątkowo  korzystnym  dla  nich  wydarzeniem.  Ludzie  o  przewadze  cech boskich  w
ogóle nie reagują na słowo śmierć, poniewaŜ oni wyszli juŜ dawno poza swoje ciało i
iluzję tego świata, więc dobrze sobie zdają sprawę, co to jest śmierć i umieranie.

Rozdział 18

Najstraszniejszy wróg człowieka – czyli niewiedza.

Na koniec tej ksiąŜki podam słowa Sai Baby dotyczące tego tematu:
-    śadne  nieszczęście  nie  jest  w  ostatecznym  rozrachunku  nieszczęściem,  jeŜeli  się
dzięki  niemu  uwolnisz  od  swojego  największego,  najstraszniejszego  wroga  –
niewiedzy.  KaŜde  przeŜycie  moŜe  cię  wzbogacić  i  ostatecznie  przyczynić  się  do
twojego szczęścia, jeśli wykorzystasz je w celu usunięcia niewiedzy. Niewiedza jest
jak  nieprzyjemny  zapach,  moŜesz  uŜyć  nie  wiadomo  ile  perfum,  a  będzie  go  nadal
czuć,  czasami  wskutek  zmieszania  z  perfumami,  nawet  gorzej  niŜ  przedtem.
Niewiedzy nie da się zaszminkować. Zawsze ujawni się jak kaszel albo duŜy brzuch.
Jakbyś się nie starał, nie moŜna ich ukryć. Musisz zatem po pierwsze rozpoznać, Ŝe
niewiedza  stanowi  plagę

twojego Ŝycia. Wszystkie kolejne kroki następują potem

same z siebie. Niestety, liczni ludzie tak bardzo kochają swoją niewiedzę, Ŝe rob

wszystko, by ją zatrzymać. Straty, cierpienie i katastrofy są w ten sposób z góry
zaprogramowane, bo niewiedza i sukces nie pasują do siebie. Dlatego nigdy nie trwaj
w niewiedzy

przynosi ci ona jedynie cierpienie i wcześniej czy później prowadzi cię

do stwierdzenia: gdybym tylko wcześniej to wiedział? Gdybym wcześniej miał ten
rozum co teraz? Kiedy wypowiesz te słowa, zapytaj siebie czy rzeczywiś

ie chciałeś

wiedzieć. CzyŜ naprawdę nie było oznak, z których mogłeś się zorientować, Ŝe taki
będzie koniec? Nie traktuj siebie jak kreta w pustym pomieszczeniu. Nie sądź, Ŝe
jesteś całkowicie bezradny. Postrzegaj siebie jako stwórcę, a będziesz nim. Na koniec
tej ksiąŜki, chciałbym jeszcze raz zwrócić uwagę na los i przeznaczenie człowieka
trochę z innej strony:

Człowiek  nie  jest  w  stanie  przestać  myśleć,  dlatego  ciągle  tworzy  myśli,  które
powstają  w  jego  umyśle.  Myśli  te  tworzą  wokół  człowieka  taką  dosyć  gęstą  i
dosyć  duŜą  mgłę  myślową,  która  w  rzeczy  samej  Ŝyje  i  działa  na  swój
niepowtarzalny  sposób.  W  tym  niewidzialnym  świecie  nasza  mgła  myślowa
przyciąga  do  siebie  i  łączy  się  z  innymi  pół  inteligentnymi  tworami  tego
niewidzialnego dla oka królestwa i tak powstaje Ŝywa istota zrodzona z umysłu
pojedynczego człowieka, która ma kolosalny wpływ na los i przeznaczenie tegoŜ
człowieka. Myśli dobre tworzą Ŝywą dobroczynną, uczynną i dobrą istotę. Myśli
złe  i  demoniczne  tworzą  złośliwą,  szkodliwą  i  demoniczną  istotę.  Tak  oto
człowiek tworzy wokół siebie swój własny świat, jakby taką szklaną kulę wokół
siebie składającą  się  z  Ŝywych  tworów  jego  umysłu,  czyli  jego  marzenia,  plany,
ciągotki,  pragnienia,  zachcianki,  namiętności i wszystko  inne.  Tak  oto  człowiek