(Microsoft Word - PANI DOMU MI\243O\214CI)

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

KLASYKA WAMPIRYZMU

by blood luna

PANI DOMU MIŁOŚCI

Angela Carter

oryg. "

The Lady of the House of Love", 1975

* * *

tłum. Aleksandra Ambros

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

W końcu duchy stały się tak dokuczliwe, Ŝe chłopi opuścili wioskę,

która  przeszła  na  wyłączną  własność  nieuchwytnych  i  mściwych
mieszkańców,  manifestujących  swoją  obecność  cieniami,  które  padają
niemal niedostrzegalnie na wspak, zbyt wieloma cieniami, nawet w południe,
cieniami,  które  nie  mają  źródła  w  niczym  widocznym;  albo  teŜ  odgłosem
szlochu  w  opuszczonej  sypialni,  gdzie  pęknięte  lustro,  zwieszające  się  ze
ściany,  nie  odbija  Ŝadnej  obecności;  nieokreślonym  niepokojem,  jaki
nawiedzi podróŜnika na tyle nierozsądnego, Ŝeby przystanąć i napić się wody
z  fontanny  na  rynku,  która  nadal  tryska  wodą  z  kurka  umieszczonego  w
paszczy  kamiennego  lwa.  Kot  buszuje  po  ogrodzie  zarośniętym  chwastami;
szczerzy zęby i prycha, wypręŜa grzbiet, odskakuje od tego, co nieuchwytne,
na  czterech  przez  strach  usztywnionych  łapach.  Teraz  wszyscy  unikają
wioski u stóp zamku, w którym piękna lunatyczka w pojedynkę kontynuuje
zbrodniczą tradycję przodków.

W staromodnej sukni ślubnej piękna królowa wampirów siedzi zupełnie

sama  w  ciemnym,  wysokim  domostwie,  z  portretów  zaś  spoglądają  na  nią
oczy  szalonych  i  okrutnych  antenatów,  z  których  kaŜdy  jej  zawdzięcza
zgubne  pośmiertne  istnienie;  odlicza  karty  tarota,  bez  końca  tworząc
konstelację  moŜliwości,  jak  gdyby  przypadkowy  układ  kart  na  czerwonym
pluszu obrusa mógł przenieść ją z zimnego pokoju o zasłoniętych oknach w
krainę  wiecznego  lata  i  uleczyć  beznadziejny  smutek  dziewczyny,  która  jest
zarazem śmiercią i dziewicą.

W jej głosie pobrzmiewają odległe echa, niby pogłos w jaskini: oto jesteś

w miejscu unicestwienia, oto jesteś w miejscu unicestwienia. Ona sama jest
jaskinią pełną ech, jest systemem powtórzeń, obiegiem zamkniętym. „Czy
ptak potrafi śpiewać tylko pieśń, którą zna, czy teŜ moŜe wyuczyć się nowej
pieśni?” Przeciągając długim, ostrym paznokciem po prętach klatki, w której
śpiewa jej ulubiony skowronek, wydobywa z nich jękliwy ton, jakby kto serce
wyrywał z piersi metalowej kobiety. Jej włosy spływają jak łzy.

Zamek w większej części znajduje się we władaniu nieziemskich

mieszkańców,  ale  ona  ma  apartament  złoŜony  z  salonu  i  sypialni.  Szczelne
okiennice i cięŜkie aksamitne story nie dopuszczają ani promyka naturalnego
światła.  Wykłada  swojego  nieśmiertelnego  tarota  na  okrągłym  stoliku  o
pojedynczej nodze, nakrytym czerwonym pluszowym obrusem; pokój zawsze
oświetla  tylko  lampa  z  głębokim  kloszem,  która  stoi  na  gzymsie  kominka,  a
ciemnoczerwona  wzorzysta  tapeta  pokryła  się  na  skutek  wpadającego  przez
dziurawy

dach

deszczu

nieczytelnym,

niepokojącym

deseniem

przypadkowych  plam,  wymownych  jak  ślady  pozostawione  na  prześcieradle
przez  zmarłych  kochanków.  Zgnilizna  i  grzyb  dokonały  wszędzie  dzieła
zniszczenia.  Nie  zapalony  Ŝyrandol  jest  tak  gęsto  pokryty  kurzem,  Ŝe
pojedyncze  kryształki  nie  mają  juŜ  Ŝadnego  kształtu,  pracowite  pająki
rozsnuły baldachimy w rogach tego przeładowanego ozdobami, niszczejącego
pomieszczenia,  złapały  porcelanowe  wazony  na  kominku  w  szarą  sieć.  Ale
pani całej tej ruiny nie dostrzega niczego.

Siedzi w fotelu wyściełanym aksamitem barwy wina, wyjedzonym przez

mole, przy niskim, okrągłym stoliku i rozkłada karty; skowronek niekiedy
zaśpiewa, ale przewaŜnie pozostaje kupką nastroszonych szarych piórek.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Czasami hrabianka pobudzi go do krótkiej improwizacji, brzdąkając na
prętach klatki: lubi, jak on oznajmia, Ŝe nie moŜe uciec.

Wstaje o zachodzie słońca, natychmiast idzie do stolika, na którym

układa pasjansa, dopóki nie zgłodnieje, dopóki nie zacznie skręcać się z
głodu. Jest tak piękna, Ŝe to aŜ nienaturalne, jej piękność to wybryk natury,
kalectwo, poniewaŜ Ŝaden z jej rysów nie wykazuje owych wzruszających
niedoskonałości, które godzą nas z niedoskonałościami kondycji ludzkiej. Jej
piękność jest przejawem wewnętrznej dysharmonii, braku duszy.

Białe ręce mrocznej piękności rozdają karty przeznaczenia. Paznokcie

ma  dłuŜsze  niŜ  mandaryni  staroŜytnych  Chin,  o  cienkich,  wyostrzonych
końcach.  Te  paznokcie  oraz  zęby,  spiczaste  i  białe  jak  cukrowa  wata  na
szpikulcu,  są  widomymi  znakami  przeznaczenia,  którego  za  pomocą
arkanów

pragnęłaby uniknąć; jej szpony i zęby ostrzyły się przez wieki na

trupach, jest ostatnim pączkiem na zatrutym drzewie wyrosłym z lędźwi
Vlada Palownika

, który posilał się zwłokami na majówkach w lasach

Transylwanii.

Ściany sypialni obite są czarnym atłasem, wyhaftowanym perłowymi

łezkami.  W  czterech  rogach  pokoju  stoją  Ŝałobne  urny  i  misy,  z  których
wydziela  się  senny,  gryzący  dym  kadzidła.  W  środku  znajduje  się  ozdobny
katafalk  z  hebanu,  otoczony  długimi  świecami  w  olbrzymich  srebrnych
świecznikach.  W  białym  koronkowym  peniuarze,  nieco  poplamionym  krwią,
hrabianka  co  rano  o  świcie  wspina  się  na  katafalk  i  kładzie  do  otwartej
trumny.

Pop z koczkiem przebił kołkiem jej niegodziwego ojca na karpackich

rozstajach,  zanim  jej  wyrosły  mleczne  zęby.  Kiedy  go  przebijali,  nieszczęsny
hrabia  wykrzyknął:  „Umarł  Nosferatu,  niech  Ŝyje  Nosferatu!”  Teraz  ona
posiada  wszystkie  te  lasy  pełne  strachów  i  tajemnicze  uroczyska  w  jego
olbrzymim majątku armii cieniów, które pod postacią sów, nietoperzy i lisów
penetrują  bory,  sprawiają,  Ŝe  mleko  się  kisi,  a  masło  nie  ubija,  zajeŜdŜają
konie w dzikim pościgu przez całą noc, aŜ rano pozostaje z nich tylko skóra i
kości, doją krowy do ostatniej kropli, a przede wszystkim dręczą dojrzewające
dziewczęta omdleniami, zaburzeniami krwi, chorobami wyobraźni.

Ale samej hrabiance obojętna jest własna przedziwna władza, jakby to

wszystko jej się śniło. W snach chciałaby być człowiekiem, ale nie wie, czy to
moŜliwe. Tarot pokazuje zawsze taki sam układ: La Papesse, La Mort, La Tour
Abolie, mądrość, śmierć, rozkład

W bezksięŜycowe noce straŜniczka wypuszcza ją do ogrodu. Ów ogród,

nadzwyczaj  przygnębiające  miejsce,  bardzo  przypomina  cmentarz,  a
wszystkie  róŜe,  posadzone  przez  zmarłą  matkę  hrabianki,  rozrosły  się  w
olbrzymi  kolczasty  mur,  który  ją  więzi  w  zamku  przodków.  Kiedy  otwierają
się  tylne  drzwi,  hrabianka  wącha  powietrze  i  wyje.  Opada  na  czworaki.
Gotująca  się  do  skoku,  drŜąca,  wietrzy  zapach  ofiary.  Rozkoszny  chrzęst
delikatnych kosteczek królików i drobnych puszystych stworzeń, które ściga
chyŜo  na  czterech  łapach;  do  domu  przyczołga  się  skowycząc,  z  policzkami
umazanymi  krwią.  W  sypialni  nalewa  wodę  z  dzbanka  do  miski,  obmywa
twarz raptownymi, pedantycznymi kocimi ruchami.

śarłoczne noce łowczyni w posępnym ogrodzie, przyczajenie i skok,

stanowią kontrapunkt dla udręki powszedniej somnambulicznej egzystencji,

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

dla  Ŝycia  lub  imitacji  Ŝycia.  Oczy  nocnej  istoty  powiększają  się  i  świecą.
Zredukowana  do  pazurów  i  zębów,  uderza,  poŜera,  ale  nic  nie  moŜe  jej
wynagrodzić  potworności  tej  sytuacji,  nic.  Szuka  magicznej  pociechy  w  talii
tarota,  tasuje  i  rozkłada  karty,  czyta  z  nich,  zbiera  je  z  westchnieniem,
znowu  tasuje,  wciąŜ  tworząc  hipotezy  na  temat  przyszłości,  która  jest
nieodwracalna.

Opiekuje się nią stara niemowa, która dba o to, by jej pani nigdy nie

oglądała  słońca,  Ŝeby  cały  dzień  pozostawała  w  trumnie,  Ŝeby  w pobliŜu  nie
było  lustra  ani  Ŝadnej  odbijającej  powierzchni  -  krótko  mówiąc,  wypełnia
wszelkie  obowiązki  sługi  wampirów.  Wszystko,  co  dotyczy  tej  pięknej  i
potwornej damy, jest takie, jak być powinno, królowa nocy, królowa grozy - z
jednym  wyjątkiem:  jej  straszliwej  niechęci  do  tej  roli.  Niemniej,  jeśli
nierozsądny poszukiwacz przygód zatrzyma się na rynku opuszczonej wioski,
Ŝeby  odświeŜyć  się  przy  fontannie,  stara  baba  w  czarnej  sukni  i  fartuchu
natychmiast wynurzy się z domu. Zaprosi cię uśmiechem i gestem, pójdziesz
za nią. Hrabianka potrzebuje świeŜego mięsa. Kiedy była małą dziewczynką,
przypominała  lisa  i  najzupełniej  wystarczały  jej  młode  króliczki,  piszczące
Ŝałośnie, kiedy wbijała im zęby w kark z mdlącą lubieŜnością, nornice, myszy
polne, które dygotały przez chwilę między jej palcami hafciarki. Ale teraz jest
kobietą,  musi  mieć  męŜczyzn.  Jeśli  zabawisz  zbyt  długo  przy  chichoczącej
fontannie, zostaniesz poprowadzony za rękę do hrabiowskiej spiŜarni.

Cały dzień leŜy w trumnie w koronkowym negliŜu poplamionym krwią.

Kiedy  słońce  chowa  się  za  górami,  ziewa,  wstaje  i  wkłada  swoją  jedyną
suknię,  ślubną  suknię  matki,  po  czym  siada,  wróŜy  sobie  z  kart,  aŜ
zgłodnieje. Nienawidzi jedzenia, które spoŜywa, tak by chciała zabrać króliki
do  domu,  karmić  je  sałatą,  pieścić  i  wymościć  im  kryjówkę  w  czerwono-
czarnej sekreterze z chińskiej laki, ale głód zawsze bierze górę. Zatapia zęby
w  karku,  tam  gdzie  arteria  pulsuje  strachem;  sflaczałą  skórę,  z  której
wydobyła  całe  poŜywienie,  odrzuci  z  cichym  okrzykiem  zarówno  bólu,  jak
wstrętu.  Podobnie  rzecz  się  ma  z  młodymi  pasterzami  i  Cyganami,  którzy  z
niewiedzy  albo  z  głupoty  przychodzą  zmyć  kurz z  nóg  pod  wodą  z  fontanny:
guwernantka  hrabianki  przyprowadza  ich  do  salonu,  gdzie  karty  na  stole
zawsze pokazują Ponurego śniwiarza

. Hrabianka osobiście poda im kawę w

mikroskopijnych,  popękanych,  bezcennych  filiŜaneczkach  oraz  cukrowe
ciasteczka. Gamoniowaci młodzieńcy siedzą z pełną filiŜanką w jednej drŜącej
ręce  i  herbatnikiem  w  drugiej,  gapiąc  się  na  hrabiankę  w  atłasach,  która
nalewa  kawę  ze  srebrnego  czajniczka  i  szczebioce  zapamiętale,  by  ich
ośmielić na ich zgubę. Jakiś Ŝal w nieruchomym spojrzeniu wskazuje, Ŝe nie
da  się  jej  pocieszyć.  Chciałaby  dotykać  ich  chudych,  opalonych  policzków  i
gładzić  potargane  włosy.  Kiedy  bierze  ich  za  rękę  i  prowadzi  do  swojej
sypialni, nie są w stanie uwierzyć własnemu szczęściu.

Później guwernantka zgarnie szczątki w zgrabny stosik i zawinie w

porzucone ubranie właściciela. Następnie zagrzebie dyskretnie ten śmiertelny
pakunek w ogrodzie. Krew na policzkach hrabianki zmiesza się ze łzami,
straŜniczka oczyści jej paznokcie srebrną wykałaczką, Ŝeby usunąć resztki
skóry i kości, jakie tam utkwiły.

Fiku-miku na patyku
Czuję zapach krwi Anglika

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Pewnego upalnego, dojrzałego lata w dzieciństwie naszego obecnego

stulecia młody oficer armii brytyjskiej, blondyn, niebieskooki, dobrze
umięśniony, bawiąc z wizytą u przyjaciół w Wiedniu, zdecydował się spędzić
resztę urlopu na zwiedzaniu mało znanych górskich okolic Rumunii. Kiedy w
przypływie donkiszoterii postanowił podróŜować po zrytych koleinami
wiejskich drogach rowerem, uderzył go komizm sytuacji: „na dwóch kołach w
krainie wampirów”. Ze śmiechem więc rusza na swoją wyprawę.

Posiada szczególną cechę: dziewictwo, najbardziej i najmniej zagadkowy

ze stanów – to ignorancja, lecz zarazem moc in potentia, a równieŜ niewiedza,
której nie naleŜy mylić z ignorancją. Młody oficer jest czymś więcej, niŜ sam
wie  -  bije  poza  tym  od  niego  specjalny  blask  jego  pokolenia,  dla  którego
historia  przygotowała  juŜ  szczególny,  wzorcowy  los  w  okopach  Francji.  Ta
istota, wywodząca się z przemiany i czasu, ma  oto zderzyć się z bezczasową
gotycką wiecznością wampirów, dla których wszystko jest takie, jakie zawsze
było i będzie, którym karty pokazują zawsze ten sam układ.

Choć tak młody, jest przecieŜ rozsądny. Wybrał najbardziej racjonalny

pod  słońcem  sposób  przemieszczania  się  podczas  tej  swojej  wycieczki  w
Karpaty.  Jazda  na  rowerze  sama  przez  się  zabezpiecza  od  przesądnego
strachu, poniewaŜ rower jest produktem czystego rozumu w zastosowaniu do
ruchu.  Geometria  w  słuŜbie  człowieka!  Dajcie  mi  dwa  koła  i  linię  prostą,  a
pokaŜę  wam,  jak  daleko  potrafię  je  doprowadzić.  Sam  Wolter  mógłby
wynaleźć  rower,  gdyŜ  rower  w  znacznym  stopniu  przyczynia  się  do
pomyślności człowieka, w Ŝaden natomiast sposób do jego zguby. Zbawienny
dla zdrowia, nie wydziela spalin i dopuszcza jedynie szybkość nie obraŜającą
dobrego  smaku.  Jak  mógłby  rower  kiedykolwiek  stać  się  narzędziem
nieszczęścia?

Jeden jedyny pocałunek obudził Śpiącą Królewnę w Lesie.
Woskowe palce hrabianki, palce świętej z obrazu, odwracają kartę

zwaną Les Amoreuxb. Nigdy, nigdy przedtem... nigdy przedtem hrabianka nie
wywróŜyła  sobie  losu,  który  zawierałby  miłość.  Wstrząsa  się,  drŜy,  wielkie
oczy  zamykają  się  pod  cieniutkimi,  poŜyłkowanymi,  nerwowo  trzepoczącymi
powiekami:  tym  razem  -  po  raz  pierwszy  -  śliczna  wróŜbitka  rozdała  sobie
karty miłości i śmierci.

Czy Ŝywego, czy zmarłego
Na chleb zemlę kości jego

O liliowym wieczornym zmierzchu angielski m'sieu pnie się mozolnie pod

górę do wioski, którą wypatrzył z daleka; musi zsiąść i pchać rower, ścieŜka
jest  zbyt  stroma  na  jazdę.  Ma  nadzieję  znaleźć  przyjazną  gospodę,  w  której
mógłby  odpocząć  przez  noc,  jest  zgrzany,  głodny,  spragniony,  zmęczony,
zakurzony... Na początek, cóŜ za rozczarowanie odkryć, Ŝe dachy wszystkich
chat  się  pozapadały,  wysokie  chwasty  przebijają  się  przez  stosy  leŜących  na
ziemi dachówek, a okiennice zwisają smutnie z zawiasów - miejsce całkowicie
opuszczone.  Wybujała  roślinność  szepce  jakieś  sprośne  sekrety,  tu,  gdzie
jeśli  ktoś  ma  dość  wyobraźni,  mógłby  niemal  zobaczyć  wykrzywione  twarze
pojawiające  się  na  chwilę  pod  zbutwiałymi  okapami...  ale  smak  przygody,
otucha, jaką napawają przejmująco jaskrawe malwy, nadal dzielnie kwitnące
w  zapuszczonych  ogrodach,  piękno  płonącego  zachodu  słońca,  wszystkie  te
okoliczności  wkrótce  pozwalają  podróŜnemu  przezwycięŜyć  rozczarowanie,

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

nawet uśmierzyć lekki niepokój, który odczuwał. W dodatku fontanna, gdzie
wiejskie kobiety prały niegdyś odzieŜ, wciąŜ tryska jasną, czystą wodą:
szczęśliwy, obmył nogi i ręce, zbliŜył usta do kurka, a następnie podstawił
twarz pod lodowaty strumień.

Kiedy, odświeŜony, uniósł ociekającą głowę spod paszczy lwa, zobaczył,

Ŝe  na  rynek  przyszła  za  nim  bezszelestnie  stara  kobieta,  która  teraz
uśmiechnęła  się  przymilnie,  niemal  zachęcająco.  Miała  na  sobie  czarną
suknię  i  biały  fartuch,  a  u  pasa  gospodarskie  klucze  na  kółku;  siwe  włosy
zwinięte były w schludny węzeł pod białym płóciennym czepkiem, jaki noszą
starsze kobiety z tych okolic. Dygnęła przed młodzieńcem i gestem nakazała
mu  iść  za  sobą.  Kiedy  się  zawahał,  wskazała  w  górze  wielkie  zamczysko,
którego  fasada  groźnie  zawisła  nad  wioską,  następnie  potarła  Ŝołądek,
pokazała  na  swoje  usta,  znowu  potarła  Ŝołądek,  najwyraźniej  odgrywając
zaproszenie  na  kolację.  Raz  jeszcze  nań  skinęła,  po  czym  odwróciła  się
zdecydowanie na pięcie, jak gdyby nie dopuszczając sprzeciwu.

Gdy tylko opuścili wioskę, potęŜna upojna fala cięŜkiego zapachu

czerwonych róŜ wionęła mu w twarz, wywołując mroczący zmysły zawrót
głowy; podmuch intensywnej, zalatującej zgnilizną słodyczy był tak silny, Ŝe
prawie go przewrócił. Zbyt wiele róŜ. Zbyt wiele róŜ kwitło w gęstwinie po obu
stronach ścieŜki, gęstwinie najeŜonej cierniami, a i same kwiaty wydawały się
niemal

zbyt

bujne:

olbrzymie

ilości

aksamitnych

płatków,

wręcz

nieprzyzwoitych w swym nadmiarze, i poskręcane ciasno, stulone środki,
obraźliwie sugestywne. Zamek wynurzył się niechętnie z tej dŜungli.

W miękkim i czarownym świetle zachodzącego słońca, złocistym świetle

przepełnionym  nostalgią  za  mijającym  dniem,  posępna  fasada  budowli,  na
poły  dworu,  na  poły  warownej  zagrody,  zrujnowanego  orlego  gniazda  na
turni,  u  której  stóp  przycupnęła  towarzysząca  mu  wioska,  przypomniała
podróŜnemu  dziecinne  opowieści  snute  w  zimowe  wieczory,  kiedy  z
rodzeństwem

tak

się

nawzajem

straszyli

historiami

duchach,

rozgrywającymi się w takich właśnie miejscach, Ŝe musieli brać świecę, by w
drodze  do  łóŜka  oświetlić  sobie  przeraŜające  nagle  schody.  Skłonny  był
Ŝałować, Ŝe przyjął nie wypowiedziane zaproszenie staruchy, ale wiedział, Ŝe
teraz,  kiedy  stoi  przed  nadgryzionymi  zębem  czasu  dębowymi  drzwiami,  a
ona  wyciąga  olbrzymi  Ŝelazny  klucz  z  pobrzękującego  pęku  u  pasa,  jest  juŜ
za  późno,  by  zawrócić,  i  szorstko  napomniał  sam  siebie,  Ŝe  nie  jest
dzieckiem, które boi się własnych fantazji.

Stara otworzyła drzwi, które rozwarły się z melodramatycznym

skrzypieniem  zawiasów,  po  czym,  wbrew  protestom  młodego  człowieka,
skrzętnie  zajęła  się  jego  rowerem.  Poczuł  mimowolny  skurcz  serca,  widząc,
jak  ów  piękny  dwukołowy  symbol  racjonalności  oddala  się  w  ciemne
zakamarki obejścia, niewątpliwie do jakiejś wilgotnej szopy, gdzie ani go nie
naoliwią, ani nie sprawdzą opon. Ale jak się powiedziało a, trzeba powiedzieć
i  b  -  w  swojej  młodości,  sile  i  blond  urodzie,  w  niewidzialnym,  nawet  nie
uświadamianym, magicznym pentagramie dziewictwa, młodzieniec przestąpił
próg  zamku  Nosferatu  i  nie  zadrŜał  w  powiewie  zimnego  powietrza,  którym,
niby otwarty grób, zionęło pozbawione świateł, otchłanne wnętrze.

Starucha wprowadziła go do niewielkiej komnaty, gdzie stał czarny

dębowy stół, nakryty śnieŜnym obrusem, a na obrusie starannie poukładano

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

cięŜką srebrną zastawę, nieco sczerniałą, jak gdyby nachuchał na nią ktoś o
nieświeŜym  oddechu,  ale  nakryto  tylko  dla  jednej  osoby.  Coraz  dziwniej:
zaproszono  go  do  zamku  na  wieczerzę,  teraz  ma  wieczerzać  sam.  Usiadł
jednak przy stole, jak mu kazała. ChociaŜ na dworze nie było jeszcze ciemno,
story  szczelnie  zaciągnięto  i  tylko  skąpe  światło  sączące  się  z  jedynej  lampy
naftowej  ukazywało  mu,  w  jak  smętnym  znalazł  się  otoczeniu.  Starucha
krzątała  się,  wyjmując  butelkę  wina  i  kieliszek  ze  starej  serwantki,  której
dębowe drewno przeŜarły korniki. Kiedy oszołomiony popijał wino, zniknęła,
by  wkrótce  powrócić  z  dymiącym  talerzem  miejscowego,  na  ostro
przyprawionego  gulaszu  z  pieroŜkami  oraz  pajdą  razowego  czarnego  chleba.
Był głodny po całym dniu jazdy, zajadał z apetytem i wyczyścił talerz skórką,
mimo  Ŝe  ta  prosta  strawa  nie  była  ucztą,  jakiej  się  spodziewał  w  pańskim
domu,  dziwił  go  teŜ  czujny  błysk  w  oczach  niemowy,  która  obserwowała  go
przy jedzeniu.

Pognała jednak po drugą porcję, ledwo skończył pierwszą, i w ogóle poza

tym wydawała się tak Ŝyczliwa i pomocna, Ŝe wiedział, iŜ moŜe liczyć na
nocleg w zamku, nie tylko na wieczerzę, surowo więc zganił sam siebie za
dziecinny brak entuzjazmu dla niesamowitej ciszy i wilgotnego chłodu, jakie
tu panowały.

Kiedy skończył drugi talerz, przyszła stara, gestem nakazała mu wstać

od stołu i ponownie udać się za nią. Odegrała czynność picia, wywnioskował
więc, Ŝe proszą go do innego pokoju na kawę z jakimś wysoko postawionym
domownikiem, który nie Ŝyczył sobie jeść z nim kolacji, niemniej chciał go
poznać. Niewątpliwy zaszczyt, przez szacunek zatem dla opinii gospodarza,
poprawił krawat i strzepnął okruchy z tweedowej marynarki.

Zdumiało go zrujnowane wnętrze - pajęczyny, stoczone przez korniki

belki u stropu, sypiący się tynk, ale niemowa prowadziła go bez wahania po
nie  kończących  się  korytarzach,  kręconych  schodach,  przez  galerie,  gdzie  z
rodzinnych  portretów,  gdy  przechodzili,  rozbłyskiwały  na  chwilę  malowane
oczy,  oczy,  które  jak  zauwaŜył,  naleŜały  bez  wyjątku  do  twarzy
pozostawiających  niezatarte  wraŜenie  okrucieństwa.  W  końcu  stanęła,  a  zza
drzwi,  przed  którymi  się  zatrzymali,  doszedł  go  słaby,  metaliczny  brzęk,  coś
niby potrącenie struny klawikordu. Następnie zaś, o cudzie, płynna kaskada
pieśni skowronka, przynosząca mu z głębi - gdybyŜ tylko wiedział - grobowca
Julii całą świeŜość poranka.

Starucha

zastukała

kłykciami

płyciny

drzwi;

najbardziej

uwodzicielsko pieszczotliwy głos, jaki kiedykolwiek słyszał w Ŝyciu, zawołał z
silnym cudzoziemskim akcentem po francusku, w adoptowanym języku
rumuńskiej arystokracji: - Entrez!

Najpierw ujrzał jedynie kształt, kształt promieniujący delikatną

świetlistością, jako Ŝe chwytał i odbijał na swoich Ŝółtawych powierzchniach
tę  odrobinę  światła,  jaka  była  w  mrocznym  pokoju:  kształt  przemienił  się  -
któŜ by to przypuścił - w krynolinę z białego atłasu, przybranego tu i ówdzie
koronką,  suknię  od  kilkudziesięciu  lat  niemodną,  która  jednak  niegdyś
musiała być suknią ślubną. Następnie zobaczył dziewczynę, która tę suknię
miała  na  sobie,  dziewczynę  tak  kruchą  jak  szkielecik  ćmy,  tak  chudą,  tak
wątłą,  Ŝe  wydawało  mu  się,  jakby  suknia  utrzymywała  się  w  piwnicznym
powietrzu  sama  przez  się,  bez  lokatorki  –  obdarzone  własnym  Ŝyciem

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

baśniowe  przebranie,  w  którym  dziewczyna  przebywała  niby  duch  w
machinie.  Jedyne  światło  w  pokoju  pochodziło  z  lampy  palącej  się  niskim
płomieniem  pod  cięŜkim  zielonkawym  kloszem  na  odległym  gzymsie
kominka;  towarzysząca  podróŜnemu  starucha  osłoniła  dłonią  swoją  latarkę,
jak  gdyby  chciała  ustrzec  panią  przed  zbyt  nagłym  widokiem  gościa  albo
ustrzec gościa przed zbyt nagłym widokiem pani.

Tak więc powoli, w miarę jak jego oczy przyzwyczajały się do półmroku,

przekonywał się, jak piękne i jak bardzo młode jest to wystrojone straszydło.
Przyszło mu na myśl dziecko przebierające się w suknie matki, dziecko, które
moŜe dlatego przebiera się w suknie zmarłej matki, by choć na chwilę
przywrócić ją do Ŝycia.

Hrabianka stała za niskim stolikiem, obok ładnej absurdalnej ptasiej

klatki ze złotych drucików, ręce wyciągnęła w oszołomieniu, niemal w geście
ucieczki,  sprawiała  wraŜenie  zaskoczonej  ich  wejściem,  choć  przecieŜ  sama
poleciła im wejść. Ze swoją przeraźliwie białą twarzą, piękną głową umarłej,
otoczoną  ciemnymi  włosami  spadającymi  tak  prosto,  jakby  były  mokre,
przypominała  oblubienicę  po  katastrofie  statku.  Ogromne,  ciemne  oczy
niemal  złamały  mu  serce  swoim  wyrazem  opuszczenia  i  zabłąkania;
jednocześnie  niepokoiły  go,  niemal  budziły  w  nim  wstręt  jej  niezwykle
mięsiste  usta  o  szerokich,  pełnych,  nabrzmiałych,  fioletowoszkarłatnych
wargach,  chorobliwie  zmysłowe.  Nawet  -  ale  tę  myśl  odrzucił  natychmiast  -
usta  ladacznicy.  Cały  czas  przebiegało  ją  drŜenie,  śmiertelny  chłód,
malaryczne  poruszenie  kości.  Pomyślał,  Ŝe  musi  mieć  najwyŜej  szesnaście,
siedemnaście  lat,  nie  więcej,  z  tą  gorączkową,  chorobliwą  pięknością
gruźliczki. Była kasztelanką całej tej ruiny.

Z zachowaniem najdalej posuniętych środków ostroŜności starucha

uniosła  przyniesione  przez  siebie  światło,  Ŝeby  pani  mogła  zobaczyć  twarz
gościa.  Na  ten  widok  hrabianka  wydała  słaby,  przypominający  miauczenie
okrzyk.  Zatrzepotała  bezradnie  dłońmi  w  geście  przeraŜenia,  jak  gdyby
chciała  go  odepchnąć,  w  wyniku  czego  potrąciła  stolik  i  motyli  rój  jaskrawo
oślepiających kart sfrunął na podłogę. Jej usta ułoŜyły się w okrągłe, Ŝałosne
„o”, zachwiała się z lekka i opadła na fotel, w którym leŜała teraz, niezdolna
się poruszyć. Zdumiewające przyjęcie. Stara cmoknęła cicho i zaczęła szukać
po  stole,  aŜ  znalazła  olbrzymią  parę  ciemnozielonych  okularów,  jakich
uŜywają niewidomi Ŝebracy, i umieściła je na nosie hrabianki.

PodróŜny schylił się, Ŝeby podnieść karty z dywanu, który, jak stwierdził

ze zdziwieniem, był częściowo przegniły, a częściowo pokryty najrozmaitszego
rodzaju  złośliwym  grzybem.  Podniósł  karty  i  przetasował  je  niedbale,  nic
bowiem dla niego nie znaczyły, chociaŜ wydawały się dziwaczną rozrywką dla
młodej  dziewczyny.  CóŜ  za  przeraŜający  obrazek  pląsającego  kościotrupa!
Zakrył  go  przyjemniejszym  wizerunkiem  pary  młodych,  uśmiechających  się
do  siebie  kochanków,  po  czym  włoŜył  owe  zabawki  w  rękę  tak  wiotką,  Ŝe
delikatna  sieć  kostek  była  niemal  widoczna  pod  przezroczystą  skórą,  rękę  o
paznokciach tak długich i spiczastych jak plektrony.

Pod jego dotykiem hrabianka nabrała nieco Ŝycia i prawie się

uśmiechnęła, unosząc

głowę.
- Kawa - oświadczyła - musisz się napić kawy.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Zgarnęła karty na kupkę, Ŝeby starucha mogła postawić przed nią

srebrny  spirytusowy  czajnik,  srebrny  dzbanek  do  kawy,  dzbanuszek  do
śmietanki, cukiernicę, filiŜanki przygotowane na srebrnej tacy - zaskakujące
wspomnienie  elegancji,  choćby  i  nieco  przygasłej,  w  tej  ruinie,  której  pani
promieniowała  nieziemską,  jak  gdyby  własną  przygaszoną  podmorską
poświatą.

Starucha znalazła dla niego krzesło i chichocząc bezgłośnie, wycofała

się, pozostawiając pokój jeszcze ciemniejszym.

Gdy młoda dama zajmowała się kawą, podróŜny przyglądał się, z

pewnym  niesmakiem,  następnej  serii  portretów  rodzinnych,  które  zdobiły
poplamione i łuszczące się ściany komnaty; kaŜda z tych wściekłych twarzy o
grubych  wargach  naznaczona  była  gorączkowym  szaleństwem,  wielkie,
obłąkane  oczy,  jednakowe  u  wszystkich,  niepokojąco  przypominały  oczy
nieszczęsnej  ofiary  wsobnego  chowu,  cierpliwie  filtrującej  w  tej  chwili
aromatyczny  napar,  mimo  Ŝe  w  jej  wypadku  rzadki  wdzięk  tak  pięknie
przekształcił  owe  rysy.  Skowronek,  skończywszy  swój  refren,  dawno  juŜ
zamilkł,  słychać  było  tylko  brzęk  srebra  na  porcelanie.  Podała  mu
miniaturową filiŜaneczkę w róŜyczki.

- Witaj - odezwała się tym swoim głosem, w którym pobrzmiewały echa

oceanu,  głosem,  który  zdawał  się  wydobywać  skądś  indziej,  nie  z  jej  białego
nieruchomego gardła. - Witaj w moim chateau. Rzadko przyjmuję gości, a to
nieszczęśliwie  się  składa,  poniewaŜ  nic  mnie  tak  nie  oŜywia,  jak  obecność
nieznajomego... To miejsce jest takie samotne, teraz gdy wioska opustoszała,
a  moja  jedyna  towarzyszka  niestety  nie  mówi.  Często  tak  długo  milczę,  iŜ
wydaje  mi  się,  Ŝe  ja  równieŜ  wkrótce  zapomnę  mówić  i  nikt  się  tu  juŜ  nigdy
nie odezwie.

Podsunęła mu talerz z cukrowymi ciasteczkami, jej paznokcie

wygrywały kuranty na starej porcelanie z Limoges. Głos wydobywający się z
tych  warg,  czerwonych  jak  nabrzmiałe  róŜe  w  ogrodzie,  warg,  które  się  nie
poruszają,  jest  dziwnie  bezcielesny  -  ona  przypomina  lalkę,  pomyślał,  kukłę
brzuchomówcy, czy raczej duŜą, pomysłowo zrobioną zabawkę mechaniczną,
bo wydawało się, Ŝe napędza ją jakaś powolna energia, nad którą ona sama
nie ma Ŝadnej władzy, jak gdyby nakręcono ją lata temu, kiedy się urodziła,
a teraz mechanizm wyczerpywał się nieubłaganie, pozbawiając ją Ŝycia. Myśl,
Ŝe ona moŜe być automatem, zrobionym z białego aksamitu i czarnego futra,
który  sam  z  siebie  nie  potrafi  się  poruszać,  nie  chciała  go  opuścić,
przeciwnie,  głęboko  zapadła  mu  w  serce.  Karnawałowy  wygląd  białej  sukni
podkreślał  nierealność  dziewczyny,  przypominającej  smutną  Kolombinę,
która zabłądziła w lesie dawno temu i nie dotarła na jarmark.

- No i światło. Muszę przeprosić za brak światła... dziedziczna choroba

oczu...

W okularach ślepca odbijała się podwójnie jego własna przystojna twarz;

gdyby stanął

przed nagim obliczem hrabianki, oślepiłby ją jak słońce, na które nie

wolno jej spoglądać, bo od razu by sczezła - biedny nocny ptak, biedny mały
drapieŜny ptaszek.

Vous serez ma proie.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Ma pan taką piękną szyję, m'sieu, przypomina kolumnę z marmuru.

Gdy  wszedłeś  w  drzwi,  wnosząc  z  sobą  całe  złociste  światło  letniego  dnia,  o
którym  ja  nie  wiem  nic,  nic  zgoła,  karta  zwana  Les  Amoreux  właśnie  się
wyłoniła z chaosu wizerunków tłoczących się przede mną. Wydawało mi się,
Ŝe  zstąpiłeś  z  karty  w  moją  ciemność,  i  przez  chwilę  myślałam,  Ŝe  moŜe
potrafisz ją rozświetlić.

Nie chcę uczynić ci krzywdy. W mojej godowej szacie zaczekam na ciebie

w ciemnościach.

Nadchodzi oblubieniec, wejdzie do komnaty, którą mu przygotowano.
Skazana jestem na samotność i ciemność, nie chcę uczynić ci krzywdy.
Będę bardzo delikatna.
(Czy miłość moŜe wyzwolić mnie od moich cieni? Czy ptak potrafi

śpiewać tylko pieśń, którą zna, czy teŜ moŜe wyuczyć się nowej pieśni?)

Widzisz, jestem gotowa na twoje przyjęcie, zawsze byłam gotowa na

twoje przyjęcie, czekałam na ciebie w ślubnej sukni, dlaczego tak długo
zwlekałeś... bardzo szybko będzie po wszystkim.

Nie poczujesz bólu, kochany.
Ona sama jest nawiedzonym domem. Nie naleŜy do siebie, jej

przodkowie  przychodzą  czasem  i  wyglądają  oknami  jej  oczu,  i  to  jest
przeraŜające.  Odznacza  się  tajemną  samotnością  stanów  pośrednich,
zawieszona  nad  ziemią  niczyją  między  Ŝyciem  i  śmiercią,  snem  i
przebudzeniem, za Ŝywopłotem kolczastych kwiatów, krwioŜerczy pączek róŜy
rodu  Nosferatu.  Okrutni  przodkowie  na  ścianach  skazują  ją  na  wieczne
powtarzanie własnych namiętności.

(Ale jeden pocałunek, jeden jedyny, obudził Śpiącą Królewnę w Lesie).
Nerwowo, by ukryć wewnętrzne głosy, hrabianka prowadzi błahą

paplaninę po francusku, usiłując zachować pozory, podczas gdy jej
przodkowie uśmiechają się obleśnie i wykrzywiają ze ścian; choćby z całych
sił próbowała wyobrazić sobie jakiś inny - zna tylko jeden rodzaj spełnienia.

Znowu zdumiały go ptasie, drapieŜne szpony, stanowiące zakończenie

jej  wspaniałych  dłoni;  poczucie  niesamowitości,  które  narastało  w  nim,
odkąd  włoŜył  głowę pod  strumień  wody  w  wiosce,  odkąd wkroczył w  ciemne
podwoje  fatalnego  zamku,  teraz  ogarnęło  go  w  pełni.  Gdyby  był  kotem,
uciekłby  od  jej  rąk  jednym  skokiem  do  tyłu  na  czterech  sztywnych  z
przeraŜenia łapach, ale nie jest kotem, jest bohaterem.

Zasadniczy brak wiary w to, co rozgrywa się przed jego oczami, pozwala

mu  zachować  spokój,  nawet  w  buduarze  samej  hrabianki  Nosferatu;  być
moŜe powiedziałby, Ŝe istnieją rzeczy, których, nawet jeśli są prawdziwe, nie
powinniśmy  uwaŜać  za  moŜliwe.  Mógłby  powiedzieć:  to  szaleństwo  wierzyć
własnym  oczom.  Nie  chodzi  o  to,  Ŝeby  nie  wierzył  w  nią  -  widzi  ją,  ona  jest
rzeczywista.  Gdyby  zdjęła  ciemne  okulary,  z  oczu  jej  wypełzłyby  wszystkie
widziadła,  jakie  zamieszkują  tę  krainę  nawiedzaną  przez  wampiry,  ale
poniewaŜ  on  sam  bezpieczny  jest  wobec  cieni  dzięki  swemu  dziewictwu  (nie
wie  jeszcze,  czego  miałby  się  obawiać)  i  dzięki  swemu  bohaterstwu,  które
upodabnia  go  do  słońca  -  widzi  przed  sobą  przede  wszystkim  ofiarę  szeregu
małŜeństw w obrębie rodziny, przewraŜliwioną dziewczynkę bez ojca i matki,
zbyt  długo  trzymaną  w  ciemności,  bladą  jak  roślina,  która  nigdy  nie  widuje
słońca,  półślepą  z  powodu  jakiejś  dziedzicznej  wady  wzroku.  I  chociaŜ

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

odczuwa niepokój, nie potrafi odczuwać przeraŜenia, jest więc jak ten
chłopiec z bajki, który nie wiedział, co to strach, i Ŝadne zjawy, upiory,
bestie, sam Diabeł ze swoim orszakiem nie byli w stanie go przerazić

To brakowi wyobraźni zawdzięcza bohater swoje bohaterstwo.
Pozna strach w okopach. Ale dziewczyna nie zdoła napełnić go lękiem.
Jest juŜ ciemno. Nietoperze tłuką się z piskiem za szczelnie zamkniętymi

okiennicami.  Kawa  wypita,  cukrowe  ciasteczka  zjedzone.  Jej  paplanina
słabnie i cichnie, wreszcie ustaje, hrabianka wykręca palce, skubie koronkę
u  sukni,  kręci  się  nerwowo  na  krześle.  Pohukują  sowy,  jej  tabor  skrzeczy  i
mamrocze  wokół  nas.  Oto  jesteś  w  miejscu  unicestwienia,  oto  jesteś  w
miejscu unicestwienia. Ona odwraca głowę od błękitnych promieni jego oczu,
nie  zna  innego  spełnienia  poza  tym  jednym,  które  jest  mu  w  stanie
ofiarować. Od trzech dni nie jadła. To pora wieczerzy. Pora pójść do łóŜka.

Suivez-moi.
Je vous attendais.
Vous serez ma proie.
Kruk kracze na przeklętym dachu. „Pora wieczerzy, pora wieczerzy” -

skandują portrety na ścianach. Potworny głód skręca jej wnętrzności.
Czekała na niego całe Ŝycie, nie wiedząc o tym.

Przystojny cyklista, nie wierząc własnemu szczęściu, podąŜy za nią do

sypialni. Świece wokół jej ofiarnego ołtarza palą się niskim, jasnym
płomieniem, światło migocze w srebrnych łzach wszytych w tapetę. Zapewni
go głosem, który jest czystą pokusą: „Niech tylko opadną ze mnie szaty, a
ujrzysz korowód dziwów”.

Ona nie ma ust, które moŜna by całować, nie ma rąk, które potrafiłyby

pieścić, tylko kły i pazury drapieŜnej bestii. Dotknąć jej ciała, połyskującego
jak minerał w zimnym blasku świecy, to sprowokować jej uścisk; posłuchaj
jej niskiego, słodkiego głosu, zanuci ci kołysankę domu Nosferatu.

Uściski, pocałunki: twoja złota głowa, głowa lwa, chociaŜ nigdy nie

widziałam  lwa,  słońca,  choć  wizerunek  słońca  widziałam  tylko  na  karcie
tarota, twoja złota głowa kochanka, o którym śniłam, Ŝe mnie pewnego dnia
wyzwoli, ta głowa opadnie do tyłu, z oczyma wywróconymi w spazmie, który
błędnie  weźmiesz  za  spazm  miłości,  nie  śmierci.  Oblubieniec  wykrwawia  się
w  mojej  perwersyjnej  małŜeńskiej  łoŜnicy.  Nagi  i  martwy,  biedny  cyklista,
zapłacił cenę za noc z hrabianką, a są tacy, którzy uwaŜają, Ŝe to cena zbyt
wysoka, chociaŜ inni uwaŜają, Ŝe nie.

Jutro straŜniczka zakopie jego kości pod róŜami. Pokarm, którym Ŝywią

się róŜe hrabianki, daje im soczystą barwę, omdlewający zapach, który
lubieŜnie tchnie zakazanymi rozkoszami.

Suivez-moi.
- Suivez-moi!
Przystojny cyklista, pełen obaw co do zdrowia swojej gospodyni, tak

fizycznego, jak umysłowego, ostroŜnie podąŜa za nią do drugiej komnaty,
spełniając histeryczny rozkaz; chciałby wziąć ją w ramiona i obronić przed
antenatami, lubieŜnie spoglądającymi ze ścian.

CóŜ za makabryczna sypialnia!
Jego pułkownik, stary rozpustnik o zuŜytych apetytach, dał mu kiedyś

wizytówkę pewnego domu publicznego w ParyŜu, gdzie, jak go zapewniał ów

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

satyr,  za  dziesięć  ludwików  moŜna  sobie  zafundować  taką  właśnie  Ŝałobną
sypialnię  z  nagą  dziewczyną  w  trumnie:  za  kulisami  domowy  pianista
wygrywa  Dies  Irae  na  fisharmonii,  podczas  gdy  klient  doświadcza
nekrofilskiej  przyjemności  z  rzekomym  trupem  wśród  pełni  zapachów  z
zakładu balsamowania zwłok. Dobrodusznie odrzucił zaproszenie starego do
takiej  inicjacji;  byłoby  zbrodnią,  gdyby  teraz  wykorzystał  obłąkaną
dziewczynę  z  rozpalonymi  gorączką  rękami,  złoŜonymi  ze  skóry,  kości  i
szponów,  oraz  oczyma,  które  swoim  przeraŜeniem,  smutkiem,  swoją
straszliwą,  unicestwioną  czułością  przeczą  wszelkiej  erotycznej  obietnicy  jej
ciała. - Taka delikatna, a zarazem przeklęta. Nieodwołalnie przeklęta.

Jednak chce wierzyć, Ŝe ona nie wie, co robi.
Ona się trzęsie, jak gdyby jej członki nie były dostatecznie mocno z sobą

połączone, jak gdyby mogła rozlecieć się na kawałki. Unosi ręce, Ŝeby rozpiąć
kołnierzyk  u  sukni,  oczy  jej  wzbierają  łzami,  łzy  wypływają  zza  oprawki
ciemnych  okularów.  Nie  moŜe  zdjąć  matczynej  sukni,  jeŜeli  nie  zdejmie
ciemnych okularów, zakłóciła rytuał, przestał być niewzruszony. Wewnętrzny
mechanizm  zawodzi  ją  w  chwili,  kiedy  potrzebuje  go  najbardziej.  Przy
zdejmowaniu  okulary  wyślizgują  jej  się  z  palców  i  rozbijają  na  kawałki  na
podłodze.  W  jej  dramacie  nie  ma  miejsca  na  improwizację,  niespodziewany
ziemski  dźwięk  tłuczonego  szkła  całkowicie  niweczy  zły  urok.  Dziewczyna
wpatruje  się  w  okruchy  niewidzącymi  oczami,  a  usiłując  obetrzeć  łzy,
rozmazuje je piąstką po całej twarzy. Co ma teraz zrobić?

Kiedy się schyla, Ŝeby pozbierać kawałki szkła, ostra szklana drzazga

wbija  się  głęboko  w  poduszeczkę  kciuka,  hrabianka  wydaje  okrzyk,
przejmujący,  prawdziwy.  Klęka  wśród  potłuczonego  szkła  i  patrzy,  jak  z
jasnego paciorka krwi tworzy  się kropla. Nigdy przedtem nie widziała swojej
własnej krwi, t e j nigdy. Ów widok wzbudza w niej pełną grozy fascynację.

Do ohydnej, śmiertelnej komnaty przystojny cyklista przynosi niewinne

środki zaradcze rodem z pokoju dziecinnego; sam przez się, przez swoją
obecność, spełnia rolę egzorcyzmu. Łagodnie ujmuje jej rękę, własną
chusteczką stara się zatamować krew, ale krew nadal płynie. Przykłada więc
usta do ranki. Scałuje skaleczenie, jak zrobiłaby to jej matka, gdyby Ŝyła.

Wszystkie srebrne łzy odpadają od ściany, podzwaniając z lekka.

Malowani przodkowie odwracają oczy i zgrzytają kłami.

Jak ona zniesie ból stawania się człowiekiem?
Kres wygnania jest kresem istnienia.

Obudził

śpiew

skowronka.

Okiennice

odemknięto,

story

porozsuwano,  nawet  od  dawna  zabite  okna  potwornej  sypialni  otwarto,  a
światło i powietrze strumieniem napływały do środka. Teraz widać było, jakie
to  wszystko  tandetne,  jak  wyświechtany  i  pośledniego  gatunku  jest  atłas,
katafalk  nie  był  wcale  z  hebanu,  ale  z  pomalowanego  na  czarno  papieru,
rozpiętego  na  drewnianych  podpórkach,  jak  w  teatrze.  Wiatr  przywiał  do
pokoju  garść  róŜanych  płatków  z  ogrodu  i  pachnące  szkarłatne  szczątki
wirowały po posadzce. Świece się wypaliły. Musiała wypuścić z klatki swojego
ukochanego skowronka, poniewaŜ przysiadł na brzegu tej głupiej trumny, by
zanucić  ekstatyczną  pieśń  poranną.  Cyklista  czuł  sztywność  i  ból  w

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

kościach: połoŜywszy dziewczynę do łóŜka, spał na podłodze, za poduszkę
mając własną zwiniętą kurtkę.

Teraz jednak po dziewczynie nie było ani śladu, tylko na pogniecionej

kapie  z  czarnego  atłasu  leŜał  rzucony  niedbale  koronkowy  negliŜ,  lekko
splamiony  krwią,  na  podobieństwo  śladów  krwi  miesięcznej,  oraz  róŜa
pochodząca  niewątpliwie  z  płomiennych  krzewów,  które  zaglądały  w  okno.
Powietrze  cięŜkie  od  woni  kadzidła  i  róŜ  przyprawiło  go  o  kaszel.  Hrabianka
musiała  wstać  wcześnie,  Ŝeby  nacieszyć  się  słońcem,  wyślizgnęła  się  na
dwór, Ŝeby zerwać mu róŜę. Wstał, przywabił skowronka, który usiadł mu na
nadgarstku, i podszedł z nim do okna. Z początku skowronek objawiał wobec
nieba  niechęć  stworzenia  długo  przebywającego  w  klatce,  ale  podrzucony  w
górę,  w  strumienie  powietrza,  rozpostarł  skrzydełka  i  pofrunął  w  czystą
błękitną kopułę. PodróŜny śledził jego lot z radością w sercu.

Następnie udał się do buduaru, z głową pełną planów. Zawieziemy ją do

kliniki  w  Zurychu,  tam  wyleczą  ją  z  nerwowej  histerii.  Potem  okulista,  ze
względu  na  jej  światłowstręt,  i  dentysta,  Ŝeby  wyrównał  jej  zęby.  KaŜda
wykwalifikowana  manikiurzystka  poradzi  sobie  z  jej  szponami.  Zrobimy  z
niej  śliczną  dziewczynę,  którą  przecieŜ  jest  -  juŜ  ja  ją  wyleczę  z  tych
wszystkich nocnych koszmarów.

CięŜkie story rozsunięto, Ŝeby wpuścić jaskrawe strzały wczesnorannego

światła, w samotni buduaru ona, w białej sukni, siedzi przy okrągłym
stoliku, przed sobą mając rozłoŜone karty. Zapadła w sen nad kartami
przeznaczenia, które są tak wytarte, tak poplamione, tak zuŜyte przez ciągłe
tasowanie, Ŝe na Ŝadnej nie da się juŜ zobaczyć obrazka.

Ona nie śpi.
Umarła wygląda na o wiele starszą, mniej piękną, a zatem po raz

pierwszy w pełni ludzką istotę.

Zniknę w świetle poranka, byłam tylko wytworem ciemności.
Ciemną, kolczastą róŜę, którą wyrwałam sobie spomiędzy ud, zostawię

ci na pamiątkę, jak kwiat połoŜony na grobie. Na grobie.

Moja straŜniczka zajmie się wszystkim.
Nosferatu zawsze dopilnuje własnego pogrzebu, nie złoŜą jej do grobu

bez  eskorty.  Teraz  zmaterializowała  się  szlochająca  starucha  i  szorstkim
gestem  nakazała  mu  opuścić  dom.  Przeprowadziwszy  poszukiwania  w
śmierdzących  szopach,  odkrył  swój  rower  i  rezygnując  z  dalszych  wakacji,
ruszył  wprost  do  Bukaresztu,  gdzie  na  poste  restante  zastał  telegram
wzywający go do natychmiastowego powrotu do pułku. DuŜo później, kiedy w
swojej  kwaterze  przebierał  się  w  mundur,  zobaczył,  Ŝe  wciąŜ  ma  róŜę
hrabianki;  musiał  włoŜyć  ją  do  kieszonki  na  piersi  w  kurtce,  po  tym  jak
odnalazł jej ciało. Dziwna rzecz, choć wiózł róŜę taki szmat drogi z Rumunii,
sprawiała  wraŜenie  nie  całkiem  zwiędniętej  i  pod  wpływem  impulsu,
poniewaŜ  dziewczyna  była  tak  piękna,  a  jej  śmierć  tak  niespodziewana  i
smutna,  postanowił  przywrócić  kwiat  do  Ŝycia.  Napełnił  szklankę  do  zębów
wodą  z  karafki  na  swojej  szafce  i  wetknął  w  nią  róŜę,  tak Ŝe  oklapła  główka
pływała po powierzchni.

Kiedy wieczorem powrócił z messy, mocna woń róŜy hrabiego Nosferatu

kamiennym korytarzem przypłynęła mu na powitanie, a jego spartańską
kwaterę

przepełniał

odurzający

zapach

płomiennego,

aksamitnego,

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

monstrualnego kwiatu, którego płatki odzyskały cały swój poprzedni blask i
pręŜność, swój perwersyjny, wspaniały, zgubny przepych.

Następnego dnia jego pułk wypłynął do Francji.

Karty w tarocie dzielą się na dwa zbiory: wielkie arkana (22 karty) i

małe arkana (56 kart).

Vlad IV, hospodar wołoski, który w drugiej połowie XV w. rządził

Wołoszczyzną, Transylwanią i Mołdawią. Słynął z okrucieństwa; jego
ulubioną karą było wbijanie na pal. Przeszedł do legendy jako wampir
Dracula. Bohater słynnej powieści Brama Stokera, Dracula, do której Angela
Carter nawiązuje.

Wielkie arkana V, XIII i XV; w polskim nazewnictwie PapieŜ, Śmierć,

WieŜa.

Karta Śmierci w tarocie przedstawia Ŝniwiarza kościotrupa ścinającego

kosą na polu ludzkie kończyny.

Cytat z popularnej w Anglii rymowanej opowiastki dziecięcej Jack the

Giant Killer.

Wielki arkan VI Kochankowie.

Zob. przyp. 5.

Baśń braci Grimm, do której Carter nawiązuje, w polskim przekładzie

E. Bielickiej nosi tytuł Bajka o jednym takim, co wyruszył w świat, Ŝeby
strach poznać.