(Microsoft Word - WILKO\243AK)

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

KLASYKA WAMPIRYZMU

by blood luna

WILKOŁAK

Angela Carter

oryg. "

The Werewolf", 1979

* * *

tłum. Klaudyna Kopała, 2011-03-03
dla

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Jest to północny kraj; pogoda jest tutaj zimna, tak jak serca jej

mieszkańców.

Zimno; nawałnice; dzikie bestie w lasach. To cięŜkie Ŝycie. Ich domy

zbudowane są z kłód, wewnątrz wypełnione ciemnością i dymem. Za kapiącą
świecą znajdziesz ikonę dziewicy, zawieszoną świńską nogę do celów
leczniczych, wianek suszących się grzybów. ŁóŜko, taboret, stół. Przykre,
krótkie, ubogie Ŝycia.

Dla tych górskich mieszkańców lasu, Szatan jest tak prawdziwy jak ty

czy  ja.  Więcej  nawet;  nigdy  nas  przecieŜ  nie  widzieli  i  w  ogóle  nie  wiedzą  o
naszym  istnieniu,  ale  Szatana  dostrzegają  często  na  cmentarzach,  na  tych
posępnych  i  wzruszających  parafiach  nieboszczyków,  gdzie  groby  oznaczone
są portretami umarłych w stylu prymitywizmu i gdzie nie ma kwiatów, które
moŜna  by  przed  nimi  ułoŜyć,  Ŝadne  kwiaty  tu  bowiem  nie  rosną,  toteŜ
wystawia się naprzeciwko nich małe, wotywne ofiary, małe bochenki chleba,
czasem  ciasto,  po  które,  aby  odrobinę  wykraść,  skradają  się  z  obrzeŜy
leśnych  niedźwiedzie.  O  północy,  szczególnie  w  Noc  Walpurgii,  Szatan
urządza  na  cmentarzyskach  pikniki  i  zaprasza  na  nie  czarownice;  wówczas
wykopują one świeŜe zwłoki i zjadają je. KaŜdy ci to powie.

Wieńce czosnku na drzwiach strzegą przed wampirami. Dzieci, które

urodziły  się  z  błękitnymi  oczyma,  nakarmione  po  raz  pierwszy  w  Noc
Świętojańską,  otrzymają  moc  jasnowidzenia.  Kiedy  nakryje  się  wiedźmę  –
jakąś  starszą  kobietę,  której  ser  dojrzał  szybciej  niŜ  jej  sąsiadów,  czy  inną
staruszkę,  której  czarny  kobiet,  o  nieszczęście!,  nieustannie  za  nią  chodzi,
mieszkańcy  rozbierają  ją  do  naga,  poszukują  na  niej  znamienia,  jakiegoś
dodatkowego  sutka  wyrastającego  na  którymś  z  naturalnych.  W  końcu  go
odnajdą. Wówczas ukamienują ją na śmierć.

Zima i okres ziąbu.
Idź i odwiedź babcię, która się rozchorowała. Weź dla niej placek, który

upiekłam w kominku i mały dzbanek z masłem.

Dobre dziecko, tak jak matka ci kaŜe, idź pięć mil przez las; nie odchodź

ze ścieŜki, tam są niedźwiedzie, dzikie knury i wilki. Proszę, weź nóŜ
myśliwski swego ojca; wiesz dobrze, jak go uŜyć.

Dziewczynka ma parchaty płaszcz z owczej skóry, który chroni je przed

mrozem, zna las aŜ za dobrze, by się go bać, ale zawsze musi się mieć na
baczności. Gdy usłyszała to mroŜące krew w Ŝyłach zawodzenie wilka,
upuściła podarunki, chwyciwszy za nóŜ i obróciwszy się w stronę bestii.

Był to olbrzymi okaz, z czerwonymi ślepiami i bladym, drŜącym

podgardlem;  kaŜdy  poza  dzieckiem  góralskim  umarłby  na  sam  ten  widok.
Wilk,  jak  to  mają  w  zwyczaju,  rzucił  się  jej  do  gardła,  ale  ona  uderzyła  z
rozmachem  prosto  w  niego  noŜem  myśliwskim  swego  ojca  i  odcięła  mu
przednią łapę.

Wilk wydał z siebie chłapnięcie, nieomal szloch, gdy tylko ujrzał, co mu

się  przydarzyło;  wilki  są  mniej  odwaŜne,  niŜ  by  się  zdawało.  Zaczął  z  cięŜko
biec,  rozpaczliwie  uciekając  pomiędzy  drzewa  tak  prędko,  jak  tylko  mógł  na
trzech  kończynach,  pozostawiając  za  sobą  smugę  krwi.  Dziewczyna  wytarła
ostrze  swego  noŜa  o  swój  fartuszek,  chowając  pod  płachtę,  gdzie  jej  matka
spakowała  placek,  wilczą  łapę  –  i  poszła  prosto  do  domku  babci.  Wkrótce

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

zaczęło śnieŜyć tak gęsto, Ŝe nie sposób było dojrzeć zupełnie pokrytych
śniegiem ścieŜki ani śladów, szlaków czy tropów.

Ujrzała swą babcię tak chorą, Ŝe musiała zabrać ją do jej łóŜka, gdzie

zapadła w niespokojny sen, popłakując i drŜąc, tak Ŝe dziewczynka domyśliła
się, iŜ gorączkuje. Dotknęła jej czoła, było całkiem rozpalone. Zerwała
płachtę z koszyka, który przyniosła, aby zrobić z niej kompres dla staruszki –
wtedy wilcza łapa upadła na podłogę.

Lecz nie była to juŜ wilcza łapa. Była to ręka, odcięta u nadgarstka, ręka

uhartowana cięŜką pracą i pomarszczona starczym wiekiem. Była na jej
trzecim palcu obrączka i brodawka na palcu wskazującym. Po brodawce,
poznała ona, Ŝe była to ręka jej babci.

Odkryła więc całą kołdrę, ale starsza kobieta obudziła się wówczas i

zaczęła szamotać, skrzeczeć i wrzeszczeć, jakby ją coś opętało. Ale
dziewczynka była silna i uzbrojona w nóŜ myśliwski swego ojca; była w
stanie przytrzymać babcię na Tyle długo, aby ujrzeć przyczynę jej gorączki. W
miejscu, gdzie powinna znajdować się prawa ręka, widniał krwawiący kikut,
juŜ ropiejący.

Dziecko przeŜegnało się i zapłakało tak głośno, Ŝe sąsiedzi usłyszeli ją i

przybiegli  w  pośpiechu.  Znali  dobrze  brodawkę  na  palcu  ręki  tak  jak
dodatkowy  sutek  wiedźmy;  wywlekli  starą  kobietę,  w  przebraniu,  jakie  na
sobie  miała,  prosto  na  śnieg  za  pomocą  kijów,  bijąc  jej  starcze  ciało  tak
długo,  aŜ  dotarli  do  brzegu  lasu,  gdzie  obrzucili  ją  kamieniami,  dopóki  nie
upewnili  się,  Ŝe  umarła.  Od  tamtej  pory  w  domku  babci  mieszkała
dziewczynka – i dobrze jej się powodziło.

W 1984 powstał głośny film Neila Jordana Towarzystwo wilków, według

wspólnego scenariusza pisarki i reŜysera. Znalazły się tam, splecione w jedną
całość, wątki ze wszystkich „wilczych” opowiadań Carter: Werewolf
(Wilkołak), Towarzystwa wilków, Wolf-Alice, Piotrusia i wilka.