(Microsoft Word - TOWARZYSTWO WILK\323W)

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

KLASYKA WAMPIRYZMU

by blood luna

TOWARZYSTWO

WILKÓW

Angela Carter

oryg. "

The Company of Wolves", 1977

* * *

tłum. Aleksandra Ambros

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Jedno tylko jedyne zwierzę wyje po lasach nocami.
Wilk to urodzony mięsoŜerca, równie przebiegły, jak i okrutny, kiedy raz

pokosztuje mięsa, niczym innym juŜ się nie zadowoli.

W nocy oczy wilków migocą jak płomienie świec, Ŝółtawo, czerwonawo,

ale  to  dla  tego,  Ŝe  ich  źrenice  tuczą  się  ciemnością  i  przechwytują  światło
twojej  latarki,  by  ci  je  odesłać  z  powrotem  -  czerwony  sygnał
niebezpieczeństwa.  Jeśli  oczy  wilka  odbijają  tylko  światło  księŜyca,  to  lśnią
zimną,  nienaturalną  zielenią,  barwą  minerału,  przebijającą  mrok.  Gdy
zapóźniony  podróŜny  wypatrzy  te  połyskujące,  straszliwe  cekiny,  zawisłe
nagle  w  czarnych  chaszczach,  wie,  Ŝe  musi  uciekać  -  byle  tylko  strach  nie
przykuł go do ziemi.

Ale te oczy to wszystko, co pozwolą ci dostrzec leśni mordercy, kiedy

gromadzić się zaczną niewidzialni wokół twojego zapachu, zapachu mięsa,
jeśli nieroztropnie zapuścisz się w las późną porą. Będą jak cienie, będą jak
widma, szarzy członkowie kongregacji z nocnego koszmaru... Posłuchaj: jego
długi, załamujący się skowyt... Aria strachu, który stał się słyszalny.

Wilcza pieśń to zapowiedź losu, jaki cię czeka, sama w sobie jest

zabijaniem.

Nadeszła zima i mroźna pogoda. W tej krainie gór i lasów wilki nie mają

teraz  nic  do  jedzenia.  Kozy  i  owce  zamknięto  w  oborze,  jelenie  powędrowały
na  południowe  stoki  w  poszukiwaniu  paszy  -  wilki  są  chude  i  wygłodzone.
Mają  na  sobie  tak  mało  ciała,  Ŝe  mógłbyś  policzyć  przez  sierść  ich
wynędzniałe  Ŝebra,  gdyby  dały  ci  czas,  zanim  się  rzucą.  Te  ociekające
wilgocią  szczęki,  wywieszony  język,  szron  śliny  na  siwych  podgardlach  -
spośród  wszystkich  niezliczonych  niebezpieczeństw,  jakie  czyhają  w  lesie
nocą:  duchów,  straszydeł,  olbrzymów  przypiekających  niemowlęta  na
ruszcie, czarownic trzymających porwane ofiary w klatkach i tuczących je na
ludoŜercze  stoły,  wilk  jest  najgorszy,  nie  potrafi  bowiem  słuchać  głosu
rozsądku.

Zawsze grozi ci niebezpieczeństwo w lesie, w którym nie ma ludzi.

Wstępuj  w  podwoje  wielkich  sosen,  gdzie  zmierzwione  gałęzie  splatają  się  z
sobą, chwytając nieuwaŜnego podróŜnika w sieć, jakby sama roślinność była
w  zmowie  z  wilkami,  które  tu  Ŝyją,  jak  gdyby  niedobre  drzewa  urządzały
połów  dla  swoich  przyjaciół  -  wstępuj  pomiędzy  słupy  leśnych  wrót  z
najwyŜszą  obawą  i  nieskończoną  ostroŜnością,  bo  jeśli  zboczysz  ze  ścieŜki
choć na chwilę, wilki cię poŜrą. Są szare jak głód, są bezlitosne jak zaraza.

Spoglądające z powagą dzieci z nielicznych wiosek zawsze mają przy

sobie nóŜ, kiedy idą wypasać małe stadka kóz, dostarczających
gospodarstwom kwaskowatego mleka i zjełczałego, robaczywego sera. NoŜe
są ledwie o połowę mniejsze niŜ dzieci, a ostrza ostrzy się co dzień.

Ale wilki potrafią znaleźć sposób, Ŝeby zjawić się u twojego ogniska.

Robimy,  co  moŜemy,  bywa  jednak,  Ŝe  nie  da  rady  utrzymać  ich  za  progiem.
KaŜdego  zimowego  wieczora  bez  wyjątku  wieśniak  boi  się,  Ŝe  zaraz  zobaczy
szary,  wynędzniały  pysk  węszący  pod  drzwiami,  a  pewnego  razu  kobieta
została ugryziona we własnej kuchni, kiedy odcedzała makaron.

Lękaj się wilka i uciekaj przed nim, poniewaŜ, co najgorsze, wilk moŜe

okazać się czymś więcej, niŜ się wydaje.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

śył niegdyś myśliwy niedaleko stąd, który schwytał wilka w wilczy dół.

Ten wilk rozszarpywał owce i kozy, poŜarł obłąkanego starca, który mieszkał
sam  jeden  w  chacie  na  zboczu  w  pół  drogi  do  szczytu  i  po  całych  dniach
śpiewał  Jezusowi;  rzucił  się  na  dziewczynę  doglądającą  owiec,  ale  ta
podniosła  taki  krzyk,  Ŝe  nadbiegli  męŜczyźni  ze  strzelbami  i  go  spłoszyli.
Próbowali tropić go w lesie, ale był sprytny i łatwo im się wymknął. Tak więc
ów  myśliwy  wykopał  dół  i  włoŜył  weń  kaczkę,  Ŝywą-Ŝywiusieńką-hej!,  a  dół
przykrył  słomą  wysmarowaną  wilczymi  odchodami.  Kwa!  kwa!  -  kwakała
kaczka.  Wilk  nadszedł  chyłkiem  z  lasu,  duŜy  był,  cięŜki,  waŜył  tyle,  co
dorosły  męŜczyzna,  i  słoma  się  pod  nim  zapadła  -  wpadł  do  dołu.  Myśliwy
skoczył  za  nim,  poderŜnął  mu  gardło,  odciął  wszystkie  cztery  łapy  jako
trofeum.

Jednak wcale nie wilk leŜał przed myśliwym, tylko okrwawiony ludzki

tułów, bez głowy, bez stóp, umierający, martwy.

Kiedyś czarownica z doliny przemieniła wszystkich gości weselnych w

wilki, bo pan młody wybrał inną dziewczynę. Kazała im przychodzić do siebie
nocą, przez złość, a oni siadywali wokół jej chatki i wyli, urządzając dla niej
serenadę ze swojej boleści

Nie tak dawno kobieta z naszej wioski poślubiła męŜczyznę, który

zniknął bez śladu w noc weselną. ŁóŜko było zasłane czystą pościelą i panna
młoda  w  nim  spoczywała,  kiedy  pan  młody  oświadczył,  Ŝe  musi  wyjść  za
potrzebą,  nalegał  na  to  przez  wzgląd  na  przyzwoitość,  podciągnęła  więc
kołdrę pod brodę i leŜała. Czekała i czekała, i nie przestawała czekać – chyba
go  coś  długo  nie  ma?  AŜ  podskoczyła  na  łóŜku  i  krzyknęła  wniebogłosy,
słysząc wycie niesione wiatrem z głębi lasu.

Owo przeciągłe, załamujące się wycie, choć tak przeraźliwie groźne,

zawiera teŜ w sobie jakiś nieodłączny smutek - jakby bestie chciały być mniej
zwierzęce,  gdyby  tylko  wiedziały  jak,  i  nigdy  nie  przestawały  opłakiwać  swej
doli.  W  wilczych  kantykach  słychać  przepastną  melancholię,  bezkresną  jak
bór,  trwającą  bez  końca,  jak  długie  zimowe  noce,  a  jednak  ten  straszliwy
smutek,  ów  lament  nad  własnymi  wilczymi  apetytami  nigdy  nie  porusza
serca,  gdyŜ  ani  jedna  fraza  nie  napomyka  o  moŜliwości  pokuty;  łaska  nie
spłynie na wilka za sprawą jego własnej rozpaczy, tylko przy pomocy jakiegoś
pośrednika  z  zewnątrz,  tak  Ŝe  czasem  wydaje  się,  iŜ  zwierzę  błogosławi  nóŜ,
który pozbawia je Ŝycia.

Bracia młodej kobiety przeszukali szopy i stogi siana, ale nie znaleźli

Ŝadnych  szczątków,  zatem  roztropna  niewiasta  otarła  oczy  i  znalazła  sobie
innego  męŜa,  który  nie  wstydził  się  sikać  do  nocnika  i  noce  spędzał  pod
dachem.  Obdarzyła  go  dwójką  ślicznych  dzieci  i  wszystko  szło  jak  z  płatka,
dopóki  pewnej  mroźnej  nocy,  nocy,  kiedy  następuje  przesilenie,  kiedy  rok
chwieje  się  w  zawiasach,  a  rzeczy  nie  pasują  do  siebie  tak,  jak  powinny,
najdłuŜszej nocy – pierwszy oblubieniec znów nie zawitał do domu.

Łomot do drzwi zapowiedział jego przybycie. Mieszała właśnie zupę dla

ojca swych dzieci, ale tamtego rozpoznała od razu, jak tylko uchyliła
zapadkę, Ŝeby mu otworzyć, choć lata minęły, odkąd nosiła po nim Ŝałobę, a
on był teraz w łachmanach i włosy, które nigdy nie widziały grzebienia i roiły
się od wszy, spływały mu na plecy.

- Wróciłem, Ŝonko - rzekł. - Daj mi moją miskę kapusty, a Ŝywo.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Wtedy nadszedł jej drugi mąŜ, niosąc bierwiona na ogień, a kiedy

pierwszy pojął, Ŝe spała z innym męŜczyzną, i co gorsza, kiedy jego czerwone
oczy dostrzegły małe dzieci, które cichutko weszły do kuchni, Ŝeby zobaczyć,
co  to  za  harmider,  wykrzyknął:  -  Chciałbym  z  powrotem  być  wilkiem,  Ŝeby
dać  nauczkę  tej  wszetecznicy!  -  I  natychmiast  stał  się  wilkiem,  i  odgryzł
starszemu chłopcu lewą stopę, zanim dosięgła go siekiera, której uŜywali do
rąbania  drew.  Ale  gdy  okrwawiony  wilk  wydawał  z  siebie ostatnie  tchnienie,
futro  z  niego  znowu  opadło  i  wyglądał  jak  wówczas,  kiedy  uciekł  ze  ślubnej
łoŜnicy. Rozpłakała się więc, a drugi mąŜ ją zbił.

Powiadają, Ŝe istnieje maść, którą daje diabeł, a która przemieni cię w

wilka natychmiast, jak tylko się nią nasmarujesz. A takŜe Ŝe urodził się
nogami do przodu, miał wilka za ojca i ma tors człowieka, ale wilcze łapy i
genitalia. Ma takŜe wilcze serce.

Naturalny czas bycia wilkołakiem to siedem lat, ale jeśli spali się jego

ludzką odzieŜ, będzie musiał pozostać wilkiem do końca Ŝycia. Stare kobiety
w  tych  stronach  uwaŜają  nawet,  Ŝe  rzucenie  w  wilkołaka  kapeluszem  albo
fartuchem  zapewnia  swego  rodzaju  ochronę,  jakby  to  suknia  zdobiła
człowieka.  Jednak  po  oczach,  tych  fosforyzujących  oczach,  poznasz  go  w
kaŜdym wcieleniu - tylko oczy nie ulegają metamorfozie.

Zanim stanie się wilkiem, likantrop rozbiera się do nagusieńka. Jeśli

dostrzeŜesz nagiego męŜczyznę między sosnami, uciekaj, jakby cię sam
diabeł gonił

Jest środek zimy. Gil, przyjaciel człowieka, przysiadł na stylisku

ogrodniczej  łopaty  i  śpiewa.  Najgorszy  to  czas  w  całym  roku,  jeśli  chodzi  o
wilki,  ale  rezolutna  dziewczynka  uparła  się,  Ŝe  pójdzie  przez  las.  Jest
absolutnie  pewna,  Ŝe  dzikie  bestie  nie  zdołają  zrobić  jej  krzywdy,  choć
ostrzeŜona kładzie długi nóŜ do koszyka, w którym matka ułoŜyła juŜ sery. W
koszyku  znajduje  się  teŜ  flaszka  cierpkiej  nalewki  z  jeŜyn,  stos  płaskich
owsianych  placków,  upieczonych  na  palenisku,  parę  słoików  konfitur.
Lnianowłose dziewczę zaniesie te smakołyki samotnie mieszkającej babci, tak
starej,  Ŝe  cięŜar  lat  przygniata  ją  do  ziemi.  Do  babcinej  chatki  trzeba  brnąć
dwie godziny przez zimowy las, dziewczyna otula się ciepłym szalem, naciąga
go  na  głowę.  Wsuwa  stopy  w  mocne  drewniane  chodaki,  jest  juŜ  ubrana  i
gotowa,  a  mamy  wieczór  wigilijny.  ZłowróŜbne  wrota  przesilenia  wciąŜ
chwieją  się  w  swoich  zawiasach,  ją  jednak  zbyt  kochano,  by  mogła  poznać,
co to strach.

W tym surowym kraju dzieci nie pozostają długo młode. Nie mają

zabawek,  więc  cięŜko  pracują  i  szybko  mądrzeją,  ale  to  dziecko,  tak  ładne,
najmłodsze  w  rodzinie,  urodzone  późno,  rozpieszczają  matka  i  babka.  To
babka  zrobiła  dla  niej  na  drutach  czerwony  szal,  który  dzisiaj  złowieszczo
odbija  się  jaskrawym  kolorem  krwi  od  śniegu.  Piersi  dziewczyny  dopiero  co
zaczęły się zaokrąglać, włosy ma jak konopie, tak jasne, Ŝe ledwo odróŜniają
się  od  bladego  czoła,  jej  policzki  to  przysłowiowa  krew  z  mlekiem.  Właśnie
rozpoczęły  się  u  niej  kobiece  krwawienia,  wewnętrzny  zegar  odtąd  uderzać
będzie raz w miesiącu.

Tkwi i porusza się w niewidzialnym pentagramie własnej dziewiczości.

Jest jak nie naruszone jajko, jak zaplombowane naczynie, ma w sobie
magiczną przestrzeń, do której wejście szczelnie pieczętuje błona; jest

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

obiegiem zamkniętym, nie wie, co to dreszcz. Ma swój nóŜ i nie boi się
niczego.

Ojciec moŜe by jej nie puścił, gdyby był w domu, ale daleko w lesie

zbiera drwa na opał, a matka niczego nie potrafi jej odmówić.

Las zamknął się za nią niby para szczęk.
W lesie jest zawsze na co popatrzeć, nawet w środku zimy: nastroszone

kulki  ptaków  w  zimowym  letargu,  zbite  w  gromadkę  na  skrzypiących
gałęziach  i  zbyt  nieszczęśliwe,  by  śpiewać;  jaskrawe  frędzle  zimowych
grzybów  na  popękanych  pniach,  klinowe  ślady  królików  i  jeleni,  odbicia
ptasich  łapek,  przypominające  w  rysunku  rybi  kręgosłup,  zając,  chudy  jak
plasterek bekonu, śmigający przez ścieŜkę, tam gdzie blade słońce nakrapia
rdzawe liście zeszłorocznych paproci.

Na dźwięk mroŜącego krew w Ŝyłach wycia wilka chwyciła za rękojeść

noŜa wprawną dłonią, ale wilka nie było ni śladu, ani teŜ nagiego męŜczyzny
nigdzie,  raptem  jednak  w  zaroślach  rozległo  się  tupanie  i  na  ścieŜkę
wyskoczył w pełni ubrany, niezwykle urodziwy młodzian, w zielonym kaftanie
i  myśliwskim  kapeluszu  z  szerokim  rondem,  obładowany  ustrzelonymi
ptakami.  PołoŜyła  dłoń  na  rękojeści,  kiedy  tylko  dobiegł  ją  trzask  pierwszej
gałązki,  lecz  on,  ujrzawszy  ją,  roześmiał  się,  błyskając  białymi  zębami,  i
złoŜył  jej  Ŝartobliwy,  acz  pochlebny  ukłon.  Nigdy  przedtem  nie  widziała  tak
eleganckiego  kawalera,  na  pewno  nie  wśród  młodych  gburów  z  rodzinnej
wioski.  Powędrowali  więc  razem  w  gasnącym  świetle  popołudnia.  Niebawem
Ŝartowali i śmiali się jak starzy znajomi. Kiedy zaproponował, Ŝe poniesie jej
koszyk,  zgodziła  się,  w  koszyku  miała  wprawdzie  nóŜ,  ale  on  powiedział,  Ŝe
jego strzelba ich obroni. Wraz z zapadaniem zmierzchu zaczął znowu prószyć
śnieg,  poczuła,  jak  pierwsze  płatki  osiadają  jej  na  rzęsach,  lecz  został  juŜ
tylko  niespełna  kilometr  do  przebycia,  a  w  perspektywie  ogień  na  kominku,
gorąca  herbata  i  powitanie,  bez  wątpienia  serdeczne,  nie  tylko  dla  niej,  ale
takŜe dla szykownego myśliwego.

Młodzieniec miał w kieszeni niezwykły przedmiot: kompas. Patrzyła na

małą  szklaną  tarczę  w  jego  dłoni  i  obserwowała  drgającą  wskazówkę  z
nieopisanym zdziwieniem. Zapewniał ją, Ŝe kompas bezpiecznie prowadził go
przez  las  podczas  tego  polowania,  poniewaŜ  wskazówka  z  bezbłędną
dokładnością  pokazuje,  gdzie  jest  północ.  Nie  uwierzyła,  wiedziała,  Ŝe  pod
Ŝadnym  pozorem  nie  wolno  jej  zboczyć  ze  ścieŜki  podczas  leśnej  wędrówki,
gdyŜ  natychmiast  zabłądzi.  Znów  ją  wyśmiał,  błyszczące  smuŜki  śliny
przylgnęły  mu  do  zębów.  Oświadczył,  Ŝe  jeśli  zejdzie  z  drogi  i  zapuści  się  w
otaczający  ich  bór,  gwarantuje,  Ŝe  przybędzie  do  chatki  babci  na  dobry
kwadrans przed nią, kierując się przez zarośla według kompasu, podczas gdy
ona nałoŜy drogi, posuwając się krętą ścieŜką.

Nie wierzę ci. Poza tym, czy nie obawiasz się wilków?
Poklepał tylko błyszczącą kolbę i wyszczerzył zęby w uśmiechu.
Czy to zakład? spytał. Mamy sobie urządzić zabawę? Co mi dasz, jeśli

dotrę do domku babci przed tobą?

A co byś chciał? zapytała obłudnie.
Całusa.
Banalne wiejskie zalecanki. Spuściła oczy i zarumieniła się.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Ruszył przez chaszcze, biorąc ze sobą koszyk, ale jej nie było w głowie

obawiać się dzikich zwierząt, i chociaŜ wzeszedł juŜ księŜyc, zamierzała iść
powoli, aby mieć pewność, Ŝe przystojny młodzian wygra zakład.

Chatka babci stała samotnie w pewnej odległości od wioski. Padający

śnieg  wirował  nad  warzywnikiem.  Młody  człowiek  stąpał  ostroŜnie  po
ośnieŜonej  ścieŜce  wiodącej  ku  drzwiom,  jak  gdyby  obawiał  się  zamoczyć
nogi,  a  idąc,  kołysał  upolowanym  ptactwem  oraz  koszykiem  dziewczyny  i
nucił cicho pod nosem.

Na jego brodzie widnieje nikły ślad krwi, poŜywiał się swoją zdobyczą.
Zastukał w okiennice kłykciami.
Wiekowa i krucha babcia w trzech czwartych poddała się juŜ

śmiertelności, którą zapowiada rwanie w kościach, a prawie gotowa jest ulec
do  końca.  Godzinę  temu  chłopak  z  wioski  rozpalił  jej  ogień  pod  kuchnią,
który  trzaska  i  oświetla  izbę.  Stara  poboŜna  kobieta  ma  za  towarzystwo
Biblię.  LeŜy  wsparta  na  kilku  poduszkach  w  łóŜku,  na  chłopską  modłę
przytwierdzonym do ściany, otulona zszytą z kawałków kołdrą, którą zrobiła
jeszcze  przed  ślubem,  lat  temu  więcej,  niŜ  miałaby  ochotę  pamiętać.  Dwa
porcelanowe  wyŜły  z  sierścią  w  wątrobiane  plamy  i  czarnymi  nosami  siedzą
po  obu  stronach  kominka.  Chodnik  z  kolorowych  gałganków  leŜy  na
ceglanych płytkach. Stojący zegar odmierza uciekający czas.

śyjąc wygodnie, trzymamy wilki za progiem.
Zastukał w okiennice włochatymi kłykciami.
To twoja wnuczka, naśladował wysoki sopran. - Podnieś zapadkę i

wejdź, moje kochanie.

Poznasz

ich

oczach,

oczach

drapieŜnej

bestii,

nocnych,

przeraŜających oczach, czerwonych jak rana: moŜesz rzucać w niego Biblią,
babciu, i jeszcze swoim fartuchem, myślałaś, Ŝe to skuteczne zabezpieczenie
przed tą wieczną plagą... wzywaj teraz Chrystusa i jego matkę, i wszystkich
aniołów w niebiesiech na pomoc, ale to cię nie uratuje.

Jego dziki pysk jest ostry jak nóŜ; gość upuszcza na stół zmiaŜdŜonego

złocistego baŜanta. Stawia takŜe koszyk twojej kochanej dziewczynki. O BoŜe
mój, co z nią zrobiłeś?

On zrzuca przebranie, ów kaftan w leśnych barwach, kapelusz z piórem

zatkniętym za wstąŜkę, zmierzwione włosy spływają na białą koszulę, stara
kobieta widzi ruszające się w nich wszy. Chrust w palenisku przesuwa się i
syczy, noc i las nawiedziły kuchnię wraz z ciemnością wplątaną w jego włosy.

Zrywa ze siebie koszulę. Jego skóra ma kolor i fakturę pergaminu.

Pasmo  kędzierzawych  włosów  przecina  brzuch,  sutki  ma  dojrzałe  i  ciemne
jak  trujący  owoc,  ale  jest  tak  chudy,  Ŝe  moŜna  by  policzyć  mu  Ŝebra,  gdyby
dał  na  to  czas.  Zrywa  ze  siebie  spodnie.  MoŜna  teraz  zobaczyć,  jak  bardzo
owłosione są jego nogi. A przyrodzenie - olbrzymie. Ach, jakie olbrzymie.

Ostatnie, co stara kobieta zobaczyła na tym świecie, to młody człowiek o

oczach jak Ŝagwie, nagi jak posąg, zbliŜający się do jej łóŜka.

Wilk to urodzony mięsoŜerca.
Kiedy z nią skończył, oblizał się i szybko ubrał na powrót, aŜ wyglądał

tak, jak kiedy wszedł w drzwi. Spalił niejadalne włosy, a kości owinął w
serwetę, którą ukrył pod łóŜkiem w drewnianej skrzyni, gdzie znalazł czyste
prześcieradła. RozłoŜył je starannie na łóŜku w miejsce tamtych zdradziecko

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

poplamionych, które wrzucił do kosza z brudną bielizną. Poprawił poduszki,
strzepnął łaciatą kołdrę, podniósł Biblię z podłogi, zamknął i połoŜył na stole.
Wszystko było jak przedtem oprócz tego, Ŝe zabrakło babci. Chrust trzaskał
na palenisku, zegar tykał, a młody człowiek siedział cierpliwie koło łóŜka, w
babcinym czepku na głowie dla niepoznaki.

Stuk-puk, stuk-puk, stuk-puk.
Kto tam, odpowiada on drŜącym starczym falsetem babci. Tylko twoja

wnuczka.

Weszła więc, wnosząc kłąb śniegu, który stopniał łzami na płytkach, i

moŜe odczuła pewne rozczarowanie, widząc tylko babkę siedzącą przy ogniu.
Ale wtedy on odrzucił pled i skoczył do drzwi, i przywarł do nich plecami, tak
Ŝe nie mogła juŜ wyjść.

Dziewczyna rozejrzała się po izbie i zobaczyła, Ŝe nie ma nawet śladu

odciśnięcia głowy na gładkiej poduszce, a takŜe, co widziała po raz pierwszy -
Ŝe Biblia leŜy zamknięta na stole.

Tykanie zegara było jak trzask bicza. Chciała wziąć nóŜ ze swego

koszyka, ale nie ośmieliła się po niego sięgnąć, poniewaŜ on nie spuszczał z
niej oczu - oczu olbrzymich, które wydawały się gorzeć niezwykłym
wewnętrznym światłem, oczu wielkości spodków, spodków napełnionych
ogniem greckim, diabelską fosforescencją.

Jakie masz wielkie oczy.
śeby cię lepiej widzieć.
Ani śladu staruszki poza kosmykiem białych włosów, który uwiązł w

korze nie strawionego ogniem bierwiona. Kiedy dziewczyna to dostrzegła,
zrozumiała, Ŝe znajduje się w śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Gdzie jest moja babcia?
Nie ma tu nikogo oprócz nas dwojga, moje kochanie.
Wtem rozległo się wokół potęŜne wycie, blisko, bardzo blisko, nie dalej

niŜ w warzywniku, wycie całego stada wilków; wiedziała, Ŝe najgorsze są wilki
włochate w środku, i zadrŜała mimo szkarłatnego szala, otulając się nim
szczelniej, jakby mógł stanowić osłonę, choć był czerwony jak jej krew, która
musi popłynąć.

KtóŜ to przyszedł śpiewać nam kolędy, powiedziała.
To głosy moich braci, kochanie, lubię towarzystwo wilków. Wyjrzyj

oknem, a je zobaczysz.

Śnieg zasypał do połowy okno, które teraz otworzyła, by popatrzeć na

ogród.  Noc  była  jasna  od  księŜyca  i  śniegu,  w  szalejącej  zadymce  wychudłe
szare  bestie  przysiadły  na  tylnych  łapach  pośród  rzędów  zimowej  kapusty,
zwracając spiczaste pyski do księŜyca i wyjąc, jakby serca miały im pęknąć.
Dziesięć  wilków,  dwadzieścia  wilków,  tyle  wilków,  Ŝe  straciła  rachubę,
wyjących  chórem  jak  oszalałe,  jak  obłąkane.  Ich  oczy  odbijały  światło  z
kuchni i świeciły jak sto świec.

Jest bardzo zimno, biedactwa, powiedziała. Nic dziwnego, Ŝe tak wyją.
Zamknęła okno i nie było juŜ słychać wilczych trenów, zdjęła szkarłatny

szal – koloru maków, koloru poświęceń, koloru swoich miesiączek, a
poniewaŜ strach jej nie pomógł, przestała się bać.

Co mam zrobić z moim szalem?
Wrzuć go w ogień, najdroŜsza. Nie będzie ci juŜ potrzebny.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Zwinęła szal i wrzuciła w płomienie, które natychmiast go pochłonęły.

Następnie ściągnęła bluzkę przez głowę, jej drobne piersi zalśniły, jakby
śnieg dostał się do pokoju.

Co mam zrobić z bluzką?
Ją teŜ rzuć w ogień, serdeńko.
Cienki muślin, gorejąc, uniósł się kominem jak czarodziejski ptak, po

czym  przyszła  kolej  na  spódnicę,  wełniane  pończochy,  buty,  wszystko
znalazło  się  w  ogniu  i  przepadło  na  zawsze.  Blask  ognia  prześwietlał  jej
skórę,  teraz  okryta  była  jedynie  nietkniętą  powłoką  swego  ciała.
Olśniewająca  i  naga,  przeczesała  włosy  palcami  -  jej  włosy  wydawały  się
równie białe jak śnieg na dworze. Następnie podeszła prosto do męŜczyzny o
czerwonych oczach, w którego zmierzwionej grzywie ruszały się wszy, stanęła
na palcach i rozpięła mu kołnierz koszuli.

Jakie masz duŜe ramiona.
śeby cię lepiej objąć.
Wszystkie wilki świata zaintonowały pieśń weselną za oknem, gdy z

własnej woli ofiarowała mu pocałunek, który mu była winna.

Jakie masz duŜe zęby!
Zobaczyła, Ŝe jego szczęki ociekają śliną, izba zatrzęsła się od leśnej

Liebestod, ale mądre dziecko ani drgnęło, nawet kiedy odpowiedział:

śeby cię łatwiej zjeść.
Dziewczyna wybuchła śmiechem, wiedziała, Ŝe twardy z niej kąsek.

Roześmiała mu się prosto w twarz, zerwała z niego koszulę i rzuciła ją w
ogień, w ślad za swoją własną gorejącą odzieŜą. Płomienie tańczyły jak duchy
zmarłych w noc Walpurgi, a stare kości pod łóŜkiem rozpoczęły makabryczny
grzechot, ale nie zwracała na to najmniejszej uwagi.

Urodzony mięsoŜerca, tylko nieskalane ciało go poskromi.
PołoŜy sobie na kolanach jego groźny łeb i będzie iskała wszy z jego

sierści, a moŜe włoŜywszy do ust i zje, jeŜeli on jej kaŜe, tak jak by zrobiła to
w jakiejś prymitywnej ceremonii zaślubin.

Zadymka się uspokoi.
Zadymka się uspokoi, zostawiając góry pokryte śniegiem tak

przypadkowo, jakby to niewidoma rzuciła na nie prześcieradło, a wyŜsze
gałęzie pobielone niczym wapnem, trzeszczące i uginające się pod cięŜarem.

Blask śniegu, blask księŜyca, plątanina zwierzęcych tropów.
Wszystko ciche, wszystko nieruchome.
Północ, zegar wybija godzinę. To BoŜe Narodzenie, wilcze urodziny,

wrota przesilenia stoją otworem, pozwólmy im wszystkim wejść do środka.

Popatrzcie! Słodko i mocno śpi dziewczyna w babcinym łóŜku, między

łapami czułego wilka.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

W 1984 powstał głośny film Neila Jordana Towarzystwo wilków, według

wspólnego scenariusza pisarki i reŜysera. Znalazły się tam, splecione w jedną
całość, wątki ze wszystkich „wilczych” opowiadań Carter: Werewolf,
Towarzystwa wilków, Wolf-Alice, Piotrusia i wilka.

Motyw przemiany orszaku weselnego w wilki występuje równieŜ w

folklorze białoruskim.

Jak odnotowuje Mario PraŜ, wilkołactwo to inna forma sadyzmu

(Zmysły, śmierć i diabeł w literaturze romantycznej, PIW, 1974, s. 138).