Microsoft Word - OBLUBIENICA TYGRYSA

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

KLASYKA WAMPIRYZMU

by blood luna

OBLUBIENICA TYGRYSA

Angela Carter

oryg. "

The Tiger's Bride", 1979

* * *

tłum. Aleksandra Ambros

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Ojciec przegrał mnie do Bestii w karty.
Szczególne szaleństwo ogarnia podróŜnych z Północy, kiedy znajdą się w

tej  pięknej  krainie,  gdzie  cytryna  dojrzewa.  Przybywamy  z  krajów  zimnej
pogody, u siebie toczymy wojnę z przyrodą, ale tu, ach! moŜna by pomyśleć,
Ŝe  jesteśmy  na  ziemi  błogosławionej,  gdzie  lew  spoczywa  obok  jagnięcia.
Wszystko  kwitnie,  Ŝaden  ostry  wiatr  nie  porusza  aromatycznego  powietrza.
Słońce  obsypuje  cię  owocami.  Zabójcze  zmysłowe  odrętwienie  słodkiego
Południa  zatruwa  wygłodniały  umysł,  który  łaknie  „rozkoszy!  jeszcze  więcej
rozkoszy!” Ale wtedy zaczyna padać śnieg, nie ma od niego ucieczki, podąŜał
za nami z Rosji, jak gdyby biegł za powozem, aŜ nas dopadł na koniec w tym
ciemnym, gorzkim mieście i kłębiąc się za szybą, drwi sobie z owych nadziei
na  wieczną  przyjemność,  jakie  Ŝywił  mój  ojciec,  któremu  teraz  pulsują  na
czole nabrzmiałe Ŝyły, kiedy trzęsącymi się rękami rozdaje diabelskie obrazki.

Gorące, cierpkie łezki wosku skapywały ze świec na moje obnaŜone

ramiona. Przyglądałam się grze z wściekłym cynizmem właściwym kobietom,
które,  zmuszone  przez  okoliczności,  stają  się  niemymi  świadkami  głupoty,
gdy  tymczasem  ojciec,  coraz  to  rozgrzewając  się  w  swoim  zapamiętaniu
kolejnymi  łykami  wody  ognistej  zwanej  „grappa”,  wyzbywał  się  ostatnich
resztek  mojego  dziedzictwa.  WyjeŜdŜając  z  Rosji,  mieliśmy  czarną  ziemię,
błękitny  las,  pełen  niedźwiedzi  i  dzików,  chłopów  pańszczyźnianych,  pola
zbóŜ,  folwarki,  moje  ukochane  konie,  białe  noce  chłodnego  lata,  ognie  zorzy
polarnej.  Jakim  cięŜarem  musiał  być  dla  niego  cały  ten  majątek,  skoro  na
drodze  do  ruiny  śmieje  się  najwyraźniej  z  dziką  radością;  namiętnie  pragnie
oddać wszystko Bestii.

KaŜdy, kto przyjeŜdŜa do tego miasta, musi rozegrać partię z le grand

seigneur;  niewielu  przyjeŜdŜa.  Nie  ostrzegli  nas  w  Mediolanie,  a  jeśli  to
zrobili, nie zrozumieliśmy ich – moja kulawa włoszczyzna, pułapki lokalnego
dialektu.  Prawdę  mówiąc,  sama  byłam  za  odwiedzeniem  tej  odległej,
prowincjonalnej  miejscowości,  niemodnej  od  dwustu  lat,  poniewaŜ,  o  ironio!
nie  mogła  się  poszczycić  ani  jednym  kasynem.  Nie  wiedziałam,  Ŝe  ceną  za
pobyt w jej grudniowym zaciszu jest gra z Jaśnie Panem.

Pora była późna. Chłodna wilgoć tego miasta wsącza się w kamienie, w

kości,  w  gąbczasty  miąŜsz  płuc;  wkradła  się,  przenikając  dreszczem,  do
naszego  saloniku,  dokąd  przybył  Jaśnie  Pan  zagrać  w  koniecznej  dla  niego
prywatności.  Kto  mógł  odmówić  zaproszeniu,  jakie  jego  lokaj  przyniósł  do
naszych  wynajętych  pokoi?  Na  pewno  nie  mój  rozrzutny  ojciec;  lustro  nad
stołem  odbija  jego  rozgorączkowanie,  moją  bierność,  filujące  świece,
opróŜniane  butelki,  kolorową  falę  unoszonych  i  spadających  kart,
nieruchomą  maskę  zakrywającą  wszystkie  rysy  Bestii  poza  Ŝółtymi  oczami,
które  przenoszą  się  od  czasu  do  czasu  z  rozwiniętego  wachlarza  kart  na
mnie.

- La Bestia - powiedziała nasza gospodyni, ostroŜnie obracając w

palcach kopertę zwieńczoną jego wielkim herbem z tygrysem wyprostowanym
na tylnych łapach, a na jej twarzy ukazał się wyraz na poły strachu, na poły
zdumienia. A ja nie mogłam jej spytać, dlaczego pana tej okolicy nazywają La
Bestia - czy to ma coś wspólnego z jego heraldycznym znakiem - poniewaŜ
język jej tak zesztywniał od zduszonej flegmą, chropawej mowy regionu, Ŝe

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

ledwo ją rozumiałam, z wyjątkiem kiedy wykrzyknęła na mój widok: - Che
bella!

Odkąd zaczęłam stawiać pierwsze kroki, byłam ślicznotką ze lśniącymi

lokami  koloru  orzecha  i  róŜanymi  policzkami.  A  Ŝe  urodziłam  się  w  dzień
BoŜego  Narodzenia,  angielska  niania  nazywała  mnie  swoją  „zimową  róŜą”.
Chłopi  mówili:  „śywy  portret  matki”,  Ŝegnając  się  z  szacunku  dla
nieboszczki.  Matka  nie  kwitła  długo,  przefrymarczona  za  wiano  potomkowi
rosyjskiej  arystokracji,  tak  nieudanemu,  Ŝe  wkrótce  umarła  przez  jego
hazard,  dziwkarstwo,  zadręczające  akty  skruchy.  Zaraz  po  przybyciu,  gdy
lokaj  czyścił  ze  śniegu  jego  czarną  pelerynę,  Bestia  podarował  mi  róŜę  z
własnej  nieskazitelnej,  choć  juŜ  trochę  niemodnej  butonierki.  Białą  róŜę

nienaturalną, rozkwitłą nie w swojej porze - oskubywałam ją teraz
nerwowymi palcami płatek po płatku, podczas gdy ojciec brawurowo kończył
karierę, jaką zbudował na katastrofie.

To region melancholijny, zamknięty w sobie, krajobraz bez słońca, bez

wyrazu,  smutna  rzeka  parująca  mgłą,  odarte,  przykucnięte  wierzby.  I
okrutne  miasto,  posępny  plac,  wyjątkowo  dobrze  przystosowany  do
publicznych  egzekucji,  pod  długim  cieniem  złowrogiego,  przypominającego
stodołę  kościoła.  Niegdyś  wieszali  skazańców  w  klatkach  na  zewnątrz
miejskich  murów;  okrucieństwo  przychodzi  im  łatwo,  mają  blisko  osadzone
oczy  i  wąskie  wargi.  Marne  jedzenie,  makarony  nasiąkłe  olejem,  wołowina
gotowana w sosie z gorzkich ziół. Wszędzie pogrzebowa cisza, mieszkańcy tak
skuleni  z  zimna,  Ŝe  trudno  dostrzec  ich  twarze.  I  kłamią  ci  w  Ŝywe  oczy,
oszukują - oberŜyści, woźnice, wszyscy. BoŜe, jak nas oskubali.

Zdradliwe Południe, gdzie myślisz, Ŝe nie ma zimy, ale zapominasz, Ŝe

przywozisz ją z sobą.

Moje zmysły zaczynał coraz bardziej draŜnić odurzający zapach Jaśnie

Pana, o wiele za mocna z tak bliskiej odległości, w tak małym pomieszczeniu,
woń purpurowego cybetu. Chyba kąpie się w perfumach, moczy w nich
koszule i bieliznę, czymŜe więc pachnie, skoro potrzebuje takiego kamuflaŜu?

Nie widziałam nigdy, Ŝeby tak duŜy męŜczyzna sprawiał wraŜenie równie

dwuwymiarowego,  mimo  osobliwej  elegancji  i  staroświeckiego  fraka,  sądząc
po  wyglądzie,  kupionego  zapewne  w  owych  dawnych  czasach,  zanim  Bestia
narzucił  sobie  samotność;  nie  czuje  potrzeby  nadąŜania  za  modą.  Jest  coś
prymitywnie  niezgrabnego  w  jego  sylwetce,  zwalistej  i  olbrzymiej;  ma  się  teŜ
dziwne uczucie, Ŝe sam siebie trzyma na uwięzi, sam z sobą toczy walkę, by
pozostać  wyprostowanym,  kiedy  znacznie  chętniej  opadłby  na  cztery  łapy.
Biedny  facet,  ukazuje  nasze  ludzkie  aspiracje  do  podobieństwa  bogom  w
dziwnie  krzywym  zwierciadle;  tylko  z  daleka  moŜna  przyjąć,  Ŝe  Bestia
niewiele  się  róŜni  od  pierwszego  lepszego  człowieka,  choć  nosi  maskę  z
pięknie namalowaną ludzką twarzą. O tak, piękna to twarz, ale rysy cechuje
symetria zbyt formalna, by moŜna je było uznać za całkowicie ludzkie, jeden
profil jest lustrzanym odbiciem drugiego, za doskonałe to, niesamowite. Nosi
teŜ  perukę,  fałszywe  włosy  związane  na  karku  kokardą,  takie  peruki  widuje
się  na  starych  portretach.  Skromny  jedwabny  Ŝabot,  przeszyty  perłową
szpilą,  skrywa  szyję.  Natomiast  giemzowe  rękawiczki,  choć  wielkie  i
nieforemne, wydają się nie całkiem osłaniać jego ręce.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Jest postacią karnawałową, z papier-mache i w peruce, ale w karty gra

jak sam diabeł.

Kiedy Bestia pochyla się nad kartami, wydobywający się zza maski głos

dudni głucho, jakby dochodził z duŜej odległości, a gardłowe pomruki tak
zakłócają wymowę, Ŝe tylko lokaj, który go rozumie, moŜe przekazać jego
słowa, jak gdyby pan był niezdarną kukłą, a sługa brzuchomówcą.

Knot zapadł się w roztopiony wosk, świece okapywały. Kiedy moja róŜa

straciła juŜ wszystkie płatki, ojcu równieŜ nie pozostało nic.

- Prócz dziewczyny.
Hazard to choroba. Ojciec mówił, Ŝe mnie kocha, a jednak uzaleŜnił los

córki  od  wyniku  jednej  rozgrywki.  RozłoŜył  karty,  w  lustrze  ujrzałam  błysk
szalonej  nadziei  w  jego  oczach.  Kołnierzyk  miał  rozpięty,  zmierzwione  włosy
stały  dęba,  na  twarzy  malowała  się  udręka  człowieka  w  ostatnim  stadium
rozwiązłości.  Od  starych  murów  ciągnął  chłód,  który  mnie  przenikał,
marzłam  więcej  niŜ  kiedykolwiek  w  Rosji  podczas  najbardziej  zimnych
tamtejszych nocy.

Królowa, król, as. Zobaczyłam w lustrze. Och, wiem, myślał, Ŝe nie moŜe

mnie stracić, poza tym razem ze mną wróciłoby do niego wszystko, co stracił
uprzednio, resztki naszej rodzinnej fortuny odzyskane za jednym zamachem.
A w dodatku czyŜby nie wygrał rodowego palazzo Bestii pod miastem, jego
olbrzymich dochodów, włości po obu stronach rzeki, czynszów, jego skarbca,
jego Mantegnów, Giuliów Romanów, solniczek Celliniego, tytułów – samego
miasta?

Nie wolno wam myśleć, Ŝe ojciec nie Ŝądał za mnie bajońskich sum, ale

teŜ nic ponad bajońskie sumy.

Było piekielnie zimno w tym salonie. I wydawało mi się, dziecku surowej

Północy, Ŝe tak naprawdę to nie moje ciało, ale dusza mojego ojca znalazła
się w niebezpieczeństwie.

Ojciec oczywiście wierzył w cuda, który gracz nie wierzy? CzyŜ nie w

poszukiwaniu takiego właśnie cudu odbyliśmy podróŜ z krainy niedźwiedzi i
spadających gwiazd?

Balansowaliśmy na krawędzi.
Bestia wydał dźwięk przypominający ujadanie myśliwskiego psa; wyłoŜył

na stół wszystkie trzy pozostałe asy.

Obojętni słudzy pomknęli teraz gładko, jak na kółkach, pogasić świece

jedną  po  drugiej.  Patrząc  na  nich,  moŜna  by  pomyśleć,  Ŝe  nie  wydarzyło  się
nic  szczególnego.  Ziewali  z  lekką  urazą;  był  prawie  ranek.  Nie  daliśmy  im
pójść  do  łóŜka.  Lokaj  Bestii  przyniósł  jego  pelerynę.  W  czasie  ich
przygotowań  do  odejścia  ojciec  wpatrywał  się  w  wyłoŜone  na  stół  swoje
zdradzieckie karty.

SłuŜący Bestii poinformował mnie zwięźle, Ŝe on, lokaj, przyjdzie po

mnie  i  mój  bagaŜ  jutro  o  dziesiątej  i  zabierze  mnie  bezzwłocznie  do  palazzo
Bestii.  Capisco?  Byłam  tak  wstrząśnięta,  Ŝe  ledwo  mogłam  capire,  cierpliwie
powtórzył  polecenie,  był  dziwnym,  chudym,  bystrym  człowieczkiem,  który
idąc,  podskakiwał  nierytmicznie  na  powykręcanych  stopach  w  cudacznych
klinowatych butach.

Mój ojciec, przedtem czerwony jak upiór, teraz był biały jak oblepiający

szyby śnieg. Oczy wezbrały mu łzami, zaraz zacznie płakać.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

- „Na wzór indyjskiego prostego pari” - zacytował. Lubował się w

krasomówstwie. - „Którego ręka na wzór indyjskiego prostego pari odrzuciła
perłę / Więcej niŜ całe jego plemię wartą”

. Straciłem perłę moją, perłę bez

ceny.

Bestia wydał nagły, straszliwy dźwięk, coś pomiędzy warknięciem a

rykiem, świece zamigotały. Bystry lokaj, sztywny hipokryta, przetłumaczył
bez mrugnięcia okiem: - Mój pan powiada: skoro tak mało dbasz o swoje
skarby, musisz się spodziewać, Ŝe ci je odbiorą.

Obdarzył nas ukłonem i uśmiechem, którego jego pan nie mógł

ofiarować, po czym obaj wyszli.

Obserwowałam śnieg, dopóki tuŜ przed świtem nie przestał padać;

ścisnął ostry mróz, następnego ranka powietrze było jak z Ŝelaza.

Powóz Bestii, elegancki, choć staroświecki model, był czarny jak

karawan, a zaprzęŜony do niego dziarski kary wałach buchał parą z nozdrzy i
bił kopytami w ubity śnieg z dostatecznym wigorem, by dać mi pewną
nadzieję, Ŝe nie cały świat został skuty lodem tak jak ja. Zawsze skłaniałam
się do opinii Guliwera, Ŝe konie są lepsze od nas, a tego dnia chętnie
udałabym się z nim do królestwa koni, gdyby mi tylko dano szansę.

Lokaj w wymuskanej czarno-złotej liberii usiadł na koźle, ściskając, kto

by to przypuścił, bukiet przeklętych białych róŜ od swego pana, jakby kwiaty
pozwalały  kobiecie  pogodzić  się  z  kaŜdym  upokorzeniem.  Zeskoczył  z
nadprzyrodzoną  zwinnością,  by  umieścić  je  uroczyście  w  mojej  niechętnej
dłoni.  Ojciec,  z  twarzą  mokrą  od  łez,  chce  róŜę  na  znak,  Ŝe  mu  wybaczam.
Łamiąc łodygę, kłuję się w palec, dostaje więc róŜę poplamioną krwią.

Lokaj przykucnął u moich stóp, Ŝeby mnie otulić pledami ze

szczególnego  rodzaju  niepochlebną  uniŜonością,  zapomniał  jednak  swojego
miejsca  tak  dalece,  Ŝe  drapał  się  gorliwie  pod  białą  peruką  supergiętkim
palcem  wskazującym,  rzucając  mi,  jak  by  to  nazwała  moja  stara  niania,
„staromodne  spojrzenie”:  ironiczne,  szczwane,  z  odrobiną  pogardy.  I  litości?
śadnej  litości.  Jego  oczy  były  wilgotne  i  brązowe,  twarz  nosiła  wyraz
niewinnej  chytrości  starego  dziecka.  Miał  irytujący  zwyczaj  mówienia  do
siebie  pod  nosem  przez  cały  czas,  kiedy  pakował  łupy  swojego  pana.
Zaciągnęłam zasłony, Ŝeby odgrodzić się od widoku ojcowskiego poŜegnania,
moja uraza była ostra jak potłuczone szkło.

Przegrana do Bestii! A jakiej dokładnie natury, zastanawiałam się, ma

być to jego „bestialstwo”?

Moja angielska niania opowiadała mi raz o człowieku-tygrysie, którego

widziała  w  Londynie,  kiedy  była  małą  dziewczynką;  chciała  strachem
wymusić  na  mnie  grzeczne  zachowanie,  bo  byłam  stworzonkiem  z
temperamentem  i  nie  dawałam  się  poskromić  zmarszczeniem  brwi  ani
przekupić  łyŜką  konfitur.  Jeśli  nie  przestaniesz  zadręczać  niań,  moja
pięknotko,  przyjdzie  człowiek-tygrys  i  cię  zabierze.  Przywieźli  go  z  Sumatry,
mówiła;  zad  miał  cały  włochaty  i  tylko  górną  połową  ciała  przypominał
człowieka.

A przecieŜ Bestia cały czas nosi maskę, niemoŜliwe, Ŝeby jego twarz

wyglądała tak jak moja.

Jednak człowiek-tygrys, mimo Ŝe włochaty, potrafił wziąć szklanicę piwa

w dłoń, jak porządny chrześcijanin, i wypić. CzyŜ niania nie widziała tego na

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

własne  oczy  „U  George'a”,  przy  schodach  prowadzących  na  Upper  Moor
Fields,  kiedy  była  nie  większa  ode  mnie  i  teŜ  sepleniła,  i  stawiała  niepewne
kroki.  Następnie  zaczynała  wzdychać  za  Londynem,  skroś  Morze  Północne
przeszłych  lat.  Ale  jeśli  ta  mała  panienka  nie  będzie  grzeczną  dziewczynką  i
nie  zje  buraczków,  człowiek-tygrys  włoŜy  swoją  wielką  czarną  podróŜną
pelerynę  podbitą  futrem,  taką  samą  jak  twojego  tatusia,  wynajmie
wichrowego  rumaka  od  Króla  Olch  i  pośród  nocy  przygalopuje  wprost  do
dziecinnego pokoju i...

Tak jest, moja piękna, POśRE CIĘ!
Piszczałam w rozkosznym przeraŜeniu, na wpół jej wierząc, na wpół

zdając  sobie  sprawę,  Ŝe  się  ze  mną  droczy.  Na  naszym  straconym  folwarku,
gdzie  chichoczące  piastunki  odsłoniły  mi  tajemnicę  tego,  co  byk  robi
krowom,  usłyszałam  o  córce  woźnicy.  Cśśś,  cśśś,  nic  nie  mów  swojej
nianiusi,  Ŝeśmy  ci  powiedziały:  dziewucha  woźnicy,  z  zajęczą  wargą,
zezowata,  brzydka  jak  grzech,  kto  by  ją  chciał?  A  jednak,  na  jej  hańbę,
brzuch  jej  urósł  pośród  okrutnych  drwin  chłopców  stajennych  i  urodziła
syna  niedźwiedzia,  tak  gadali.  Urodził  się  z  sierścią  i  zębami,  to  był  dowód.
Kiedy  jednak  dorósł,  był  dobrym  pasterzem,  chociaŜ  nigdy  się  nie  oŜenił,
mieszkał w chacie za wioską i potrafił sprawić, Ŝeby wiatr wiał tak, jak jemu
się  podobało,  a  równieŜ  powiedzieć,  z  których  jajek  wyklują  się  koguty,  a  z
których kury.

Przestraszeni chłopi przynieśli raz mojemu ojcu czaszkę z rogami

długimi na dziesięć centymetrów i nie chcieli wrócić na pole, gdzie ich
nieszczęsny pług zakłócił jej spoczynek, dopóki nie poszedł z nimi ksiądz: bo
czaszka miała Ŝuchwę człowieka, moŜe nie?

Babskie gadanie, strachy z dziecinnego pokoju. Doskonale wiedziałam,

dlaczego z dreszczykiem przyjemnego podniecenia rozpamiętuję przesądy i
dziwy mojego dzieciństwa w dniu, w którym moje dzieciństwo się skończyło.
Bo teraz jedynym moim kapitałem w świecie była własna skóra i dziś oto
dokonałam pierwszej inwestycji.

Pozostawiliśmy miasto daleko w tyle i jechaliśmy skosem przez szeroką,

płaską  nieckę  pokrytą  śniegiem,  gdzie  koślawe  kikuty  wierzb  pochylały
rozwichrzone  głowy  nad  zamarzniętymi  rowami,  mgła  przybliŜała  horyzont,
ściągała  niebo,  tak  Ŝe  wydawało  się  nie  wyŜej  niŜ  kilkanaście  centymetrów
ponad  nami.  Jak  daleko  sięgnąć  wzrokiem,  ani  jednego  Ŝywego  stworzenia.
Nędzny,  jałowy,  martwy  sezon  w  tym  rzekomym  raju,  w  którym  wszystkie
owoce  zwarzył  mróz.  A  moje  delikatne  róŜe  juŜ  przekwitły.  Otworzyłam
drzwiczki powozu i cisnęłam zwiędły bukiet w koleiny ściętego mrozem błota
na drodze. Nagle zerwał się ostry, lodowaty wiatr i sypnął mi w twarz suchym
ryŜem  drobnego  śniegu.  Mgła  uniosła  się  na  tyle,  by  odsłonić  przede  mną
ogrom na pół zrujnowanej fasady z jasnoczerwonej cegły, olbrzymią pułapkę
na człowieka, megalomańską cytadelę: jego palazzo.

Był to samoistny świat, ale martwy, wypalona planeta. Zobaczyłam, Ŝe

Bestia kupił samotność, nie luksus, za swoje pieniądze.

Kary konik dziarskim kłusem przejechał przez zdobioną figurami bramę

z brązu, otwartą na ościeŜ niby wrota stodoły. Lokaj pomógł mi wysiąść z
powozu wprost na popękane kafle posadzki wielkiego westybulu, w wonne
ciepło stajni, słodkie od zapachu siana, kwaśne od końskich odchodów. Pod

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

wysoką  powałą,  do  której  belek  przylgnęły  jaskółcze  gniazda  z  lata,  rozległo
się  chóralne  rŜenie  i  miękki  stukot  kopyt;  kilkanaście  wdzięcznych  pysków
uniosło  się  znad  Ŝłobów  i  zwróciło  w  naszym  kierunku,  strzygąc  uszami.
Bestia  oddał  jadalnię  na  uŜytek  swoich  koni.  Ściany,  całkiem  stosownie,
pokryte  były  freskami  wyobraŜającymi  konie,  psy  i  ludzi  w  lesie,  w  którym
owoce i kwiaty rosły na jednej gałęzi.

Lokaj grzecznie pociągnął mnie za rękaw. Jaśnie pan czeka.
Pootwierane szeroko drzwi i wybite szyby w oknach pozwalały wszędzie

hulać  wiatrowi.  Wspinaliśmy  się  kolejnymi  szeregami  schodów,  nasze  buty
stukały o  marmur. Przez łukowate przejścia i otwarte drzwi mogłam dojrzeć
amfiladę  komnat  o  sklepionych  sufitach,  które  przechodząc  jedna  w  drugą,
niczym  w  systemie  chińskich  pudełek,  wiodły  w  nieskończoną  plątaninę
pałacowych  wnętrzności.  Tylko  lokaj,  ja  i  wiatr  poruszaliśmy  się;  wszystkie
meble

były

pokrowcach,

Ŝyrandole

owinięto

płótnem,

obrazy

pozdejmowano z haków i oparto twarzami do ściany, jakby pan nie mógł
znieść ich widoku. Pałac był ogołocony, jak gdyby właściciel się wyprowadzał
lub teŜ nigdy nie wprowadził się na dobre; Bestia postanowił Ŝyć w nie
zamieszkanym domu.

Lokaj rzucił mi uspokajające spojrzenie brązowych wymownych oczu,

zarazem jednak spojrzenie tak lekcewaŜące, Ŝe nie dawało pociechy, i ruszył
naprzód na krzywych nogach, mamrocząc cicho do siebie. Trzymałam głowę
wysoko i podąŜałam za nim, ale mimo całej dumy serce mi ciąŜyło jak
kamień.

Jaśnie pan miał swoje gniazdo na górze: mały, duszny, zaciemniony

pokój; w południe okiennice były zamknięte. Brakowało mi tchu, kiedy tam
dotarliśmy, odwzajemniłam więc milczenie, którym mnie powitał. Nie
zamierzam się uśmiechnąć. On nie moŜe się uśmiechnąć.

swojej

rzadko

zakłócanej

prywatności

Bestia

nosi

odzieŜ

otomańskiego  kroju,  szatę  barwy  zgaszonego  fioletu  ze  złotym  haftem wokół
szyi, opadającą z ramion do ziemi, Ŝeby zakryć stopy. Nogi fotela, na którym
siedzi,  zakończone  są  pięknie  wyrzeźbionymi  pazurami.  Ręce  chowa  w
obszernych  rękawach.  Sztuczna  doskonałość  jego  twarzy  przeraŜa  mnie.
Mały ogień w małym palenisku. Porywisty wiatr grzechocze okiennicami.

Lokaj odkaszlnął. Jemu przypadło delikatne zadanie przekazania mi

Ŝyczeń pana.

- Mój pan...
Polano osunęło się w palenisko. Narobiło potęŜnego hałasu w tej

straszliwej ciszy, lokaj wzdrygnął się, zgubił wątek, zaczął od nowa.

- Mój pan ma tylko jedno pragnienie.
Mocny, intensywny, odurzający zapach, w którym jaśnie pan skąpał się

zeszłego wieczoru, otacza nas zewsząd, wznosi się skręconym błękitem z
otworu na dym w cennym chińskim naczyniu.

- śyczy sobie tylko...
Teraz, w obliczu mojej niewzruszoności, lokaj się zawahał, zniknęła jego

ironiczna pewność siebie, poniewaŜ Ŝyczenie pana, choćby najbłahsze, moŜe
zabrzmieć niewybaczalnie zuchwale w ustach sługi, a rola pośrednika
najwyraźniej przyprawiała go o głębokie zaŜenowanie. Poruszył grdyką,

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

przełknął ślinę, wreszcie zdołał wyrzucić z siebie potok wymowy bez Ŝadnych
znaków przestankowych:

- Jedynym pragnieniem mojego pana jest zobaczyć śliczną młodą damę

rozebraną nagą bez sukni i tylko ten jeden raz po czym zostanie zwrócona
swemu ojcu nietknięta z poleceniem dla bankierów, Ŝeby zwrócili mu sumę,
jaką przegrał do mojego pana w karty, a takŜe z wieloma prezentami jak
futra klejnoty i konie...

Wysłuchałam na stojąco. Podczas tego spotkania moje oczy znajdowały

się  na  jednym  poziomie  z  oczami  wyzierającymi  zza  maski,  które  unikały
moich,  jak  gdyby  -  co  świadczyło  o  nim  dobrze  -  wstydził  się  własnego
Ŝądania,  choć  wypowiedziała  je  zań  jego  tuba.  Agitato,  molto  agitato,  lokaj
wykręcał dłonie w białych rękawiczkach.

- Desnuda.
Nie wierzyłam własnym uszom. Parsknęłam ochrypłym, rubasznym

śmiechem,  Ŝadna  młoda  dama  tak  się  nie  śmieje,  napominała  mnie  stara
niania.  Ale  ja  owszem.  Wobec  wybuchu  mojej  niewesołej  uciechy
podenerwowany  lokaj  cofnął  się  tanecznym  krokiem,  wyłamując  sobie  w
panice  palce,  jakby  chciał  je  powyrywać,  czyniąc  wymówki,  błagając  bez
słów. UwaŜałam, Ŝe tyle mu jestem winna, by odpowiedź sformułować w tak
wyszukanym języku toskańskim, na jaki tylko było mnie stać:

- Panie, moŜesz mnie umieścić w pokoju bez okien, a obiecuję, Ŝe zadrę

spódnicę  do  pasa  w  gotowości  dla  ciebie.  Ale  na  twarzy  muszę  mieć
prześcieradło,  abym  ją  mogła  skryć,  chociaŜ  prześcieradło  musi  leŜeć luźno,
Ŝebym się nie udusiła. Mam więc być przykryta całkowicie od pasa w górę, i
Ŝadnych świateł. MoŜesz mnie tam odwiedzić, panie, jeden jedyny raz. Potem
mają  mnie  odwieźć  prosto  do  miasta  i  wysadzić  na  placu  publicznym  przed
kościołem.  Jeśli  Ŝyczysz  sobie  dać  mi  pieniądze,  z  chęcią  je  przyjmę.  Muszę
jednak  podkreślić,  Ŝe  powinieneś  dać  mi  dokładnie  tyle,  ile  dałbyś  kaŜdej
innej  kobiecie  w  podobnych  okolicznościach.  Jeśli  jednak  nie  zechcesz  dać
mi upominku, masz do tego prawo.

Z jakąŜ satysfakcją zobaczyłam, Ŝe zadałam Bestii cios w serce. Za

trzynastym  uderzeniem  serca  bowiem  błyszcząca  pojedyncza  łza  wezbrała w
kąciku  spoglądającego  zza  maski  oka.  Łza!  Miałam  nadzieję,  Ŝe  łza  wstydu.
DrŜała chwilę na krawędzi malowanej kości policzkowej, by następnie stoczyć
się  po  malowanym  policzku  i  z  nagłym  brzękiem  spaść  na  kamienną
posadzkę.

Lokaj, mrucząc gniewnie pod nosem i cmokając, pospiesznie

wyprowadził mnie z komnaty. Liliowa chmura perfum jaśnie pana wydobyła
się falą razem z nami na zimny korytarz i rozpłynęła w wirujących
podmuchach wiatru.

Przygotowano mi celę, prawdziwą celę, bez okien, bez powietrza, bez

światła, w czeluściach pałacu. Lokaj zaświecił lampę: wąskie łóŜko, ciemna
szafa z rzeźbionymi owocami i kwiatami wychynęły z mroku.

- Zrobię pętlę z prześcieradeł i powieszę się - powiedziałam.
- O nie - odparł lokaj, wpatrując się we mnie szeroko otwartymi i nagle

posmutniałymi oczami. - O nie, nie uczynisz tego. Jesteś kobietą honoru.

A co on robi w mojej sypialni, ta podskakująca karykatura człowieka?

Czy ma być moim straŜnikiem, dopóki nie podporządkuję się kaprysowi

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Bestii albo on mojemu? Czy moje połoŜenie jest tak nędzne, Ŝe nie wolno mi
mieć pokojówki? Niejako w odpowiedzi na nie zadane pytanie lokaj zaklaskał
w ręce.

- By umilić pani samotność, madame.
Pukanie i łoskot za drzwiami szafy, które otwierają się na ościeŜ i

wysuwa  się  operetkowa  subretka:  lśniące,  orzechowobrązowe  loki,  róŜane
policzki,  błękitne,  ruchliwe  oczy  -  mija  chwila,  zanim  ją  rozpoznaję  w  jej
czepeczku,  białych  pończoszkach,  falbaniastych  halkach.  W  jednej  ręce
trzyma  lusterko,  w  drugiej  puszek  do  pudru,  a  w  miejscu  serca  ma
pozytywkę; podzwaniając, sunie ku mnie na maleńkich kółeczkach.

- śadna istota ludzka tu nie mieszka - mówi lokaj.
Pokojówka zatrzymuje się raptownie, kłania, z pękniętego pod pachą

szwu

sukienki

wystaje

uchwyt

klucza.

Jest

cudowną

maszyną,

najdoskonalszym pod słońcem systemem sznurków i kółek.

- Pozbyliśmy się słuŜby - wyjaśnił lokaj. - Otoczyliśmy się natomiast, dla

wygody i przyjemności, imitacjami i nie narzekamy bardziej niŜ większość
panów.

Moja nakręcana bliźniaczka staje przede mną, jej wnętrzności odgrywają

menueta settecento, ofiarowuje mi zuchwały róŜ uśmiechu. Brzdęk, brzdęk,
unosi ramię i pilnie pudruje mi policzki róŜową sproszkowaną kredą, która
przyprawia mnie o kaszel, następnie podsuwa lusterko.

Ujrzałam w nim nie własną twarz, ale twarz ojca, jak gdybym nałoŜyła ją

na swoją, przybywając do pałacu Bestii jako uiszczenie ojcowskiego długu.
Czego ty, samooszukujący się głupcze, jeszcze płaczesz? W dodatku pijany.
Wychylił swoją grappę i cisnął kubek precz.

Widząc moje zdumienie i przestrach, lokaj zabrał lusterko, chuchnął na

nie, niezdarnie wytarł urękawiczoną pięścią i wręczył mi z powrotem. Teraz
zobaczyłam jedynie siebie, zmizerniałą po nie przespanej nocy i dostatecznie
bladą, by przydał mi się zapas róŜu mojej pokojówki.

Usłyszałam, jak klucz obraca się w cięŜkich drzwiach, a potem tupot

nóg  lokaja  oddalającego  się  kamiennym  korytarzem.  Tymczasem  mój
sobowtór  nie  przestawał  pudrować  powietrza  przy  akompaniamencie
brzękliwej  melodii;  okazało  się  jednak,  Ŝe  nie  jest  nieznuŜony.  Pudrowanie
stawało  się  coraz  powolniejsze,  metalowe  serce  słabło,  jak  gdyby  zmęczone,
pozytywka  się  wyczerpywała  i  nuty,  wysupłane  z  melodii,  pluskały  niby
pojedyncze  krople  deszczu,  aŜ  wreszcie  pokojówka  przestała  się  poruszać,
jakby zmoŜona snem. Kiedy ona zapadła w sen, nie miałam innego wyboru,
jak tylko uczynić to samo. Padłam na wąskie łóŜko jak ścięta.

Mijał czas, nie wiem jednak, ile go upłynęło; raptem lokaj obudził mnie,

przynosząc bułeczki i miód. Gestem ręki wskazałam, Ŝeby zabrał tacę,
postawił ją jednak zdecydowanie obok lampy. Z tacy zdjął szagrynowe
puzderko i podał mi.

Odwróciłam głowę.
- Och, jaśnie panienko! - JakiŜ ból zabrzmiał w jego piskliwym głosie!

Zręcznie otworzył złoty zameczek: na wy ściółce ze szkarłatnego aksamitu
leŜał pojedynczy diamentowy kolczyk, doskonały jak łza.

Zamknęłam puzderko z trzaskiem i rzuciłam w kąt. Ów nagły, raptowny

ruch musiał pobudzić mechanizm lalki: z perlistym pierdnięciem gawota

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

wyrzuciła ramię w taki sposób, jakby chciała udzielić mi nagany. Po czym
znowu znieruchomiała.

- Bardzo dobrze - powiedział uraŜony lokaj. I dał mi do zrozumienia, Ŝe

czas, bym znowu odwiedziła mego gospodarza. Nie pozwolił mi się umyć ani
uczesać. Tak mało było naturalnego światła we wnętrzu pałacu, Ŝe nie
potrafiłam powiedzieć, czy to dzień, czy noc.

MoŜna by pomyśleć, Ŝe Bestia nie ruszył się ani na cal, odkąd ostatnio

go  widziałam.  Siedział  w  swoim  olbrzymim  fotelu,  trzymając  dłonie  w
rękawach;  cięŜkie  powietrze  stało  nieruchomo.  Mogłam  przespać  godzinę,
noc  albo  miesiąc,  ale  w  jego  posągowym  spokoju,  w  dusznej  atmosferze
pomieszczenia  nie  zaszła  Ŝadna  zmiana.  Dym  kadzidła  nadal  unosił  się  z
naczynia, nadal kreślił ten sam podpis w powietrzu. Płonął ten sam ogień.

Rozebrać się dla ciebie, jak dziewczyna z baletu? To wszystko, czego ode

mnie chcesz?

- Widok skóry młodej panienki, której nie oglądał wcześniej Ŝaden

męŜczyzna – wyjąkał lokaj.

Przyszło mi Ŝałować, Ŝe nie tarzałam się w sianie z kaŜdym parobkiem

na ojcowskim folwarku, bo wtedy nie mogłoby być mowy o tym
upokarzającym targu. To, Ŝe chciał tak mało, było powodem, Ŝe nie mogłam
mu tego dać; nie musiałam się odzywać, Ŝeby Bestia mnie zrozumiał.

Łza spłynęła z jego drugiego oka. I wtedy się poruszył, wtulił swoją

tekturową  karnawałową  głowę  z  masą  przewiązanych  wstąŜką  fałszywych
włosów  w  -  miałabym  ochotę  powiedzieć  -  ramiona,  wysunął  swoje  -
miałabym  ochotę  powiedzieć  -  ręce  z  rękawów,  i  zobaczyłam  porośnięte
futrem łapy, pazury stworzone do rozrywania.

Łza, która spadła, lśniła zaplątana w jego futrze. A u siebie w pokoju

przez wiele godzin słyszałam, jak owe łapy przemierzają tam i z powrotem
korytarz pod moimi drzwiami.

Gdy lokaj zjawił się ponownie ze swoją srebrną tacą, stałam się

posiadaczką pary diamentowych kolczyków najczystszej w świecie wody;
cisnęłam drugi kolczyk do kąta, gdzie juŜ leŜał pierwszy. Lokaj zabełkotał coś
ze smutkiem i Ŝalem, ale nie proponował, Ŝe mnie znowu zaprowadzi do
Bestii. Natomiast uśmiechnął się przymilnie i wyznał:

- Mój pan powiada: zaproś panienkę na przejaŜdŜkę konną.
- A to co znowu?
śywo odegrał scenkę galopowania i ku mojemu zdumieniu wykrakał

raczej niŜ zaśpiewał: - Pojedziemy na łów, na łów!

- Ucieknę. Pojadę do miasta.
- Och, nie - odparł. - CzyŜ nie jesteś kobietą honoru?
Zaklaskał w dłonie i pokojówka z klekotem i brzękiem powróciła do

imitacji  Ŝycia.  Pomknęła  na  swoich  kółeczkach  do  tej  samej  szafy,  z  której
uprzednio się wyłoniła, i wyciągnąwszy stamtąd moją amazonkę, przerzuciła
ją  sobie  przez  syntetyczne  ramię.  Kto  by  to  pomyślał...  Moja  własna
amazonka,  którą  zostawiłam  w  kufrze  na  strychu  wiejskiej  rezydencji  pod
Petersburgiem,  dawno  przez  nas  utraconej,  jeszcze  zanim  wyruszyliśmy  w
ową  szaleńczą  podróŜ  na  okrutne  Południe.  Albo  wręcz  ta  sama  amazonka,
którą  uszyła  mi  stara  niania,  albo  teŜ  wierna  kopia  tamtej,  uwzględniająca
nawet  urwany  guzik  na  prawym  rękawie  i  rozdarty  obrąbek,  podpięty

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

szpilką.  Obracałam  zniszczony  materiał  w  rękach,  szukając  jakiejś
wskazówki.  Wiatr  hulający  po  pałacu  sprawiał,  Ŝe  drzwi  drŜały  we
framugach; czy północny wiatr przywiał mi moją odzieŜ przez całą Europę? U
nas  syn  niedźwiedzia  kierował  wichrami,  jak  mu  się  podobało;  co  za  magia
rządziła  pospołu  w  tym  pałacu  i  w  jodłowym  lesie?  Czy  moŜe  powinnam
uznać  to  za  dowód  słuszności  maksymy,  którą  ojciec  wbijał  mi  do  głowy,  Ŝe
jeśli ma się dostatecznie duŜo pieniędzy, wszystko jest moŜliwe?

- Na łów - zaproponował rozpromieniony teraz lokaj, najwyraźniej ujęty

moim  przyjemnym  zdziwieniem.  Nakręcana  pokojówka  podała  mi  fraczek,
który  pozwoliłam  sobie  włoŜyć  niby  niechętnie,  chociaŜ  paliłam  się,  Ŝeby  się
wyrwać  na  otwartą  przestrzeń  z  tego  trupiego  pałacu,  nawet  w  takim
towarzystwie.

Wrota westybulu wpuściły jasne światło dnia, zobaczyłam, Ŝe jest ranek.

Nasze  konie,  osiodłane,  z  załoŜonymi  lejcami,  bestie  w  niewoli,  czekały  na
nas,  krzesząc  iskry  z  posadzki  niecierpliwymi  kopytami,  podczas  gdy  ich
towarzysze  swobodnie  przechadzali  się  wśród  słomy,  rozmawiając  z  sobą  w
bezgłośnej  końskiej  mowie.  Parę  gołębi  z  nastroszonymi  z  zimna  piórami
spacerowało  po  płytach,  dziobiąc  kłosy.  Mały  kary  wałach,  który  mnie  tu
przywiózł,  pozdrowił  mnie  donośnym  rŜeniem;  pod  zaparowanym  dachem
echo odbiło się jak w pudle rezonansowym. Wiedziałam, Ŝe przeznaczony był
dla mnie.

Zawsze uwielbiałam konie, najszlachetniejsze ze stworzeń - ta zraniona

wraŜliwość  w  mądrych  oczach,  to  rozumne  powściąganie  energii  nerwowych
zadów.  Cmokałam  i  chrumkałam  do  mojego  lśniącego  czarnego  towarzysza,
który  w  odpowiedzi  złoŜył  pocałunek  na  moim  czole  miękkimi  wargami.
Włochaty  kucyk,  zwiedziony  efektem  trompe  1'oeil,  usiłował  wsunąć  pysk  w
liście  pod  kopytami  namalowanych  na  ścianie  koni;  to  na  jego  siodło
wskoczył  z  cyrkową  zręcznością  lokaj.  Bestia,  w  czarnej  pelerynie  podbitej
futrem,  wspiął  się  na  grzbiet  dostojnej  siwej  klaczy.  Trudno  by  go  było
nazwać  urodzonym  jeźdźcem:  uczepił  się  grzywy  jak  Ŝeglarz  masztu  po
katastrofie okrętu.

Zimny poranek, ale oślepiający tym ostrym zimowym słońcem, które

rani  siatkówkę.  Gwałtowny  wicher  zdawał  się  podróŜować  wraz  z  nami,  jak
gdyby  ów  ktoś,  zamaskowany  i  ogromny,  kto  się  nie  odzywał,  wiózł  go  pod
peleryną  i  wypuszczał,  kiedy  mu  się  podobało,  bo  wiatr  poruszał  końskie
grzywy, a nie podnosił nizinnych mgieł.

Dookoła krajobraz w smutnych brązach i sepiach zimy, bagna posępnie

schodzące ku szerokiej rzece. Bezgłowe wierzby. Od czasu do czasu
pikowanie ptaka, jego bezlitosny krzyk.

Powoli ogarniało mnie głębokie poczucie obcości. Wiedziałam, Ŝe dwaj

moi  towarzysze  pod  Ŝadnym  względem  nie  przypominają  innych  męŜczyzn:
małpi dworak oraz jego pan, za którego mówił; pan miał łapy i pazury i był w
zmowie  z  czarownicami,  które  uwalniały  wiatry  z  zawiązanych  na  supełki
chusteczek  i  kazały  im  lecieć  do  fińskiej  granicy.  Wiedziałam,  Ŝe  obaj  Ŝyją
według  odmiennej  logiki,  niŜ  Ŝyłam  ja,  dopóki  ojciec  nie  rzucił  mnie  na
pastwę  tych  dzikich  bestii  przez  swoją  ludzką  niefrasobliwość.  Ta
świadomość  wciąŜ  napełniała  mnie  pewnym  lękiem,  ale  powiedziałabym,  Ŝe
nie  tak  znowu  wielkim...  Byłam  młodą  dziewczyną,  dziewicą,  a  zatem

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

męŜczyźni  odmawiali  mi  zdolności  racjonalnego  myślenia,  jak  odmawiali  jej
tym  wszystkim,  którzy  nie  byli  dokładnie  tacy  jak  oni,  z  całym  ich  brakiem
rozsądku. Nie mogłam dostrzec Ŝywej duszy w tej pustyni opuszczenia wokół,
ale  nasza  szóstka  –  zarówno  wierzchowce,  jak  jeźdźcy  -  teŜ  nie  mogła
pochwalić  się  ani  jedną  duszą,  wszystkie  bowiem  największe  religie  świata
stwierdzają kategorycznie, Ŝe ani bydlęta, ani kobiety nie zostały wyposaŜone
w tę marną, niematerialną rzecz, gdy dobry Bóg otworzył bramy raju i kazał
się  wynosić  Ewie  i  jej  domownikom.  Zrozumiałe  więc,  Ŝe  chociaŜ  nie
posunęłabym  się  do  tego,  by  twierdzić,  Ŝe  podczas  jazdy  w  kierunku  rzeki
przez  zarosłe  trzciną  przesmyki  zajmowałam  się  po  cichu  metafizycznymi
spekulacjami,  to  z  całą  pewnością  rozmyślałam  nad  własną  sytuacją,  jak
mnie  kupiono  i  sprzedano,  przekazano  z  ręki  do  ręki.  Ta  nakręcana
dziewczyna,  która  mi  upudrowała  policzki  -  czyŜ  mnie  nie  wyznaczono
takiego  samego  pozorowanego  Ŝycia  wśród  męŜczyzn,  jakim  ją  obdarzył
lalkarz?

Jednak co do prawdziwej natury maga z pazurami, dosiadającego jasnej

klaczy w stylu, który przypominał mi lamparty Kubla Khana wyruszające
konno na polowanie - nie miałam o niej pojęcia.

Przyjechaliśmy nad rzekę, tak szeroką, Ŝe nie widać było drugiego

brzegu, tak po zimowemu spokojną, Ŝe się zdawało, iŜ stoi w miejscu. Konie
pochyliły łby, Ŝeby się napić. Lokaj odchrząknął, chcąc przemówić;
znajdowaliśmy się w miejscu idealnie odosobnionym, za zaroślami zimowego
tataraku, Ŝywopłotem trzcin.

- Jeśli nie pozwolisz, Ŝeby zobaczył cię bez ubrania...
Mimo woli potrząsnęłam głową.
- To musisz przygotować się na widok mojego pana nagiego...
Woda rozpryskiwała się na kamieniach z gasnącym westchnieniem.

Spokój mnie opuścił, nagle byłam bliska paniki. Nie wyobraŜałam sobie, bym
mogła znieść jego widok, niezaleŜnie od tego, kim był. Klacz uniosła
ociekający pysk i wpatrywała się we mnie przenikliwie, jakby mnie ponaglała.
Woda znów rozprysła się u moich stóp. Byłam daleko od domu.

- Musisz - powtórzył lokaj.
Kiedy zobaczyłam, jak bardzo się boi, Ŝebym nie odmówiła, kiwnęłam

głową.

Trzciny skłoniły się pod raptownym warknięciem wiatru, niosącego

podmuch cięŜkiego zapachu, który naleŜał do kamuflaŜu Bestii. Lokaj
trzymał rozpostartą pelerynę swego pana, by go przede mną zasłonić, kiedy
ten zdejmował maskę. Konie strzygły uszami.

Tygrys nigdy nie spocznie obok jagnięcia, nie uznaje Ŝadnego paktu,

który nie byłby obustronny. Jagnię musi nauczyć się biegać z tygrysami.

Wielki, koci, brązowy kształt; sierść poprzecinana barbarzyńską

geometrią  pasów  koloru  palonego  drewna;  sklepiona,  cięŜka  głowa,  tak
straszliwa,  Ŝe  musiał  ją  skrywać.  JakŜe  wyrafinowana  gra  mięśni,  jakie
wysokie  podbicie.  I  ta  niszcząca  gwałtowność  oczu,  podobnych  bliźniaczym
słońcom.

Czułam, Ŝe pierś rozdziera mi się na dwoje, niby od cudownej rany.
Lokaj postąpił naprzód, jakby chciał zasłonić pana, skoro dziewczyna

juŜ go zobaczyła, ale ja powiedziałam: „Nie”. Tygrys siedział nieruchomo jak

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

heraldyczne zwierzę, dotrzymując umowy zawartej z własną dzikością, Ŝe nie
uczyni  mi  krzywdy.  Był  o  wiele  większy,  niŜ  mogłabym  sobie  wyobrazić.  O
wiele  większy  niŜ  biedne  wyleniałe  stworzenia,  które  niegdyś  widziałam  w
carskiej  menaŜerii  w  Petersburgu,  o  zmatowiałym  złotym  owocu  oka,
więdnące  w  niewoli  dalekiej  Północy.  Nic  w  nim  nie  przypominało  mi  o
człowieczeństwie.

Dygocząc, rozpięłam fraczek, by mu pokazać, Ŝe i ja nie uczynię mu

krzywdy.  Jednak  szło  mi  niesporo,  zarumieniłam  się  lekko,  poniewaŜ  Ŝaden
męŜczyzna  nie  oglądał  mnie  nago,  a  byłam  dumną  dziewczyną.  Duma,  nie
wstyd,  usztywniała  mi  palce,  a  zarazem  obawa,  Ŝe  ten  kruchy  egzemplarz
ludzkości  przed  jego  oczyma  moŜe  sam  w  sobie  okazać  się  niedostatecznie
wspaniały,  by  sprostać  jego  wyobraŜeniom  nas  dotyczącym,  które,  jak
mogłam  przypuszczać,  przekroczyły  wszelką  miarę  w  ciągu  nieskończonego
czasu oczekiwania. Wiatr łomotał w sitowiu, szemrał w rzece, tworzył wiry.

ObnaŜyłam moją białą skórę, czerwone sutki przed jego powaŜnym

milczeniem. Konie zwróciły łby, Ŝeby na mnie popatrzeć, jak gdyby one teŜ
były uprzejmie zainteresowane cielesną naturą kobiet. Raptem Bestia
pochylił masywną głowę. Dosyć - gestem ręki dał do zrozumienia lokaj. Wiatr
ustał. Wokół znowu panowała cisza.

Oddalili się razem, lokaj na kucyku, tygrys gnający przed nim jak pies

myśliwski,  ja  natomiast  pospacerowałam  chwilę  brzegiem  rzeki.  Po  raz
pierwszy  w  Ŝyciu  czułam  się  wolna.  Zimowe  słońce  traciło  blask,  parę
płatków  śniegu  sypnęło  z  pociemniałego  nieba,  a  kiedy  wróciłam  do  koni,
ujrzałam, Ŝe Bestia znów siedzi na grzbiecie siwej klaczy, znów ma pelerynę i
maskę,  znów  sprawia  wraŜenie  człowieka,  w  ręku  zaś  lokaja  kołyszą  się
piękne  okazy  upolowanego  wodnego  ptactwa;  za  jego  siodłem  wisi
przytroczony ubity młody rogacz. Dosiadłam w milczeniu czarnego wałacha i
powróciliśmy  do  pałacu  w  padającym  coraz  gęściej  śniegu,  zasypującym
ślady, jakie wcześniej pozostawiliśmy za sobą.

Lokaj nie zaprowadził mnie z powrotem do mojej celi, ale do

eleganckiego,

choć

cokolwiek

staroświeckiego

buduaru

sofami

obciągniętymi  wyblakłym  róŜowym  brokatem,  skarbca  dŜinnów,  pełnego
orientalnych dywanów i podzwaniających kryształowych Ŝyrandoli. Świece w
świecznikach  z  jelenich  rogów  wydobywały  tęczę  ze  szlifowanych  diamentów
w  moich  kolczykach,  leŜących  teraz  na  nowej  toaletce,  przy  której  troskliwa
pokojówka  stała  juŜ  z  puszkiem  do  pudru  i  lusterkiem.  Chcąc  włoŜyć
kolczyki,  wyjęłam  jej  lusterko  z  ręki,  ale  ono  przechodziło  właśnie  jedną  ze
swoich  magicznych  faz,  nie  zobaczyłam  więc  własnej  twarzy,  tylko  ojca.
Najpierw  pomyślałam,  Ŝe  się  do  mnie  uśmiecha.  Potem  zrozumiałam,  Ŝe
uśmiecha się z czystego zadowolenia.

Widziałam, Ŝe siedzi w saloniku naszego wynajętego mieszkania, przy

tym  samym  stole,  przy  którym  mnie  przegrał,  ale  teraz  był  pochłonięty
liczeniem  olbrzymiego  stosu  banknotów.  Jego  sytuacja  zdąŜyła  juŜ  się
odmienić:  gładko  ogolony,  dobrze  ostrzyŜony,  w  eleganckim  nowym
garniturze.  W  zasięgu  ręki  oszroniony  kieliszek  musującego  wina,  obok
kubełek z lodem. Bestia najwyraźniej zapłacił gotówką za widok moich piersi,
i  to  zapłacił  z  miejsca,  choć  ich  ukazanie  mogłam  przypłacić  Ŝyciem.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Zobaczyłam następnie, Ŝe kufry ojca są spakowane, gotowe do drogi. CzyŜby
tak łatwo przyszło mu mnie porzucić?

Oprócz pieniędzy na stole leŜała notatka skreślona pięknym

charakterem pisma: „Panienka zaraz będzie”. Jakaś nierządnica, z którą
szybko nawiązał romans, wykorzystując zdobytą gotówkę? Bynajmniej. W tej
bowiem chwili lokaj zapukał do moich drzwi, by oznajmić, Ŝe teraz juŜ mogę
opuścić pałac, kiedy zechcę; niósł przerzucone przez ramię piękne sobolowe
futro, drobny napiwek tylko i wyłącznie dla mnie. Poranny prezent od Bestii:
w tym futrze mnie odprawiał.

Spojrzałam ponownie w lusterko, ale ojciec zniknął, zobaczyłam jedynie

bladą  dziewczynę  o  zapadniętych  oczach,  którą  z  trudem  rozpoznawałam.
Lokaj  zapytał  grzecznie,  na  kiedy  ma  przygotować  powóz;  najwyraźniej  nie
wątpił,  Ŝe  wyjadę  z  moją  zdobyczą  przy  pierwszej  okazji.  Pokojówka,  której
twarz  nie  była  juŜ  odbiciem  mojej,  nie  przestawała  uśmiechać  się
promiennie.  Przebiorę  ją  we  własne  suknie,  nakręcę,  wyślę,  by  odgrywała
rolę córki mojego ojca.

- Zostaw mnie samą - powiedziałam do lokaja.
Nie musiał juŜ zamykać drzwi na klucz. Zawiesiłam kolczyki w uszach.

Były  bardzo  cięŜkie.  Następnie  zrzuciłam  amazonkę  i  pozostawiłam  ją  na
podłodze.  Gdy  jednak  doszłam  do  koszuli,  opuściłam  ręce.  Nie  przywykłam
do nagości. Byłam tak nie przyzwyczajona do własnego ciała, Ŝe zdejmowanie
kolejnych sztuk odzieŜy miało coś z obdzierania się ze skóry. Pomyślałam, Ŝe
Bestia chciał bardzo niewiele w porównaniu z tym, co byłam gotowa mu dać,
ale  chodzenie  nago  nie  jest  naturalne  dla  rodzaju  ludzkiego,  odkąd  po  raz
pierwszy zakryliśmy łona listkami figowymi. śądał ohydy. Czułam ból równie
okropny,  jak  gdybym  Ŝywcem  zdzierała  z  siebie  skórę,  podczas  gdy
uśmiechnięta  dziewczyna,  zastygła  w  nieświadomości  swojej  nieudolnej
imitacji  Ŝycia,  patrzyła,  jak  się  obnaŜam  do  zimnego,  białego  mięsa,
stanowiącego  przedmiot  kontraktu.  A  jeśli  mnie  nie  widziała,  tym  bardziej
przypominało to targ, gdzie oczy tych, którzy na ciebie patrzą, nie dostrzegają
twojego istnienia.

Wydawało się, Ŝe całe moje Ŝycie, odkąd opuściłam Północ, przeszło pod

obojętnym spojrzeniem oczu podobnych jej oczom.

Teraz byłam oślepiająco naga, jeśli nie liczyć jego nieskazitelnych łez.
Dla ochrony przed przeraźliwymi wiatrami, jakie hulały po korytarzu,

opatuliłam się futrem, które muszę mu zwrócić. Znałam drogę do jego
jaskini, nie potrzebowałam przewodnictwa lokaja.

Brak odpowiedzi na moje pytające pukanie.
Wtem ukazał się w korytarzu lokaj, gnany wiatrem. Najwidoczniej

zdecydował, Ŝe skoro ktoś jeden chodzi nago, to wszyscy mają chodzić nago.
Bez  liberii  okazał  się,  zgodnie  z  moimi  oczekiwaniami,  stworzonkiem
delikatnym,  pokrytym  jedwabistym,  beŜowoszarym  futerkiem;  miał  brązowe
palce,  miękkie  jak  zamsz,  i  czekoladowy  pyszczek  -  najłagodniejsze
stworzonko  pod  słońcem.  Chwilę  pomamrotał  na  widok  moich  pięknych
soboli  i  klejnotów,  jakbym  wystroiła  się  do  opery,  po  czym  niesłychanie
delikatnie  i  ceremonialnie  zsunął  mi  futro  z  ramion.  Futro  zmieniło  się  w
stado  czarnych,  piszczących  szczurów,  które  natychmiast  pomknęły
schodami w dół, stukocząc twardymi łapkami, i zniknęły nam z oczu.

http://blood-luna.ovh.org

– Polska Biblioteka Wampira – „BLOOD LUNA”

Lokaj z ukłonem wprowadził mnie do pokoju Bestii.
Fioletowy szlafrok, maska, peruka leŜały na fotelu, na kaŜdej z poręczy

zatknięto  rękawiczkę.  Puste  schronienie  przebrania  czekało  gotowe,  ale  je
porzucił.  W  powietrzu  unosił  się  odór  sierści  i  moczu,  naczynie  z
wonnościami  leŜało  rozbite  na  podłodze.  Na  wpół  spalone  drwa  wypadły  z
zagasłego  paleniska.  Świeca  przylepiona  wprost  do  gzymsu  kominka
rozpalała dwa wąskie płomienie w źrenicach tygrysa.

Spacerował tam i z powrotem, tam i z powrotem, koniuszek jego

cięŜkiego ogona drgał, gdy tak przemierzał wzdłuŜ i wszerz swoje więzienie,
pomiędzy ogryzionymi, zakrwawionymi kośćmi.

PoŜre cię.
Strachy z dziecinnego pokoju nabrały ciała i mocy; najdawniejszy i

najbardziej  pierwotny  ze  strachów  -  Ŝe  się  zostanie  zjedzonym.  DrapieŜna
bestia,  leŜe  mięsoŜercy  pełne  kości  i  ja,  biała,  trzęsąca  się,  goła, zbliŜam  się
do  niego,  jak  gdybym  chciała  w  swojej  postaci  ofiarować  mu  klucz  do
spokojnego  królestwa,  w  którym  jego  apetyt  nie  musi  oznaczać  mojego
unicestwienia.

Skamieniał. O wiele bardziej bał się mnie, niŜ ja jego.
Przykucnęłam na mokrej słomie i wyciągnęłam rękę. Znajdowałam się

teraz  w  polu  siły  złocistych  oczu.  Wydobył  pomruk  z  głębi  gardła,  pochylił
łeb,  opadł  na  przednie  łapy,  zawarczał,  ukazał  mi  czerwoną  gardziel,  Ŝółte
zęby.  Ani  drgnęłam.  Wciągnął  w  nozdrza  powietrze,  jak  gdyby  chciał
powąchać mój strach. Nic nie poczuł.

Wolno, bardzo wolno przeciągał swoją cięŜką, lśniącą masę po posadzce

w moim kierunku.

PotęŜne wibrowanie, jakby maszyny, dzięki której ziemia się obraca,

napełniło niewielki pokój: to on mruczał.

Jego mruczenie słodkim grzmotem przetaczało się po starych murach,

okiennice  zaczęły  uderzać  w  okna,  aŜ  te  rozwarły  się  na  ościeŜ  i  wpuściły
białe  światło  śnieŜnego  księŜyca.  Dachówki  z  łomotem  leciały  z  dachu,
słyszałam,  jak  spadają  na  dziedziniec,  daleko  w  dole.  Od  jego  pomruków
trzęsły  się  fundamenty  domu,  ściany  poczęły  tańczyć.  Pomyślałam:
„Wszystko się zawali, wszystko się rozsypie”.

Przysuwał się do mnie coraz bliŜej, aŜ na dłoni poczułam szorstki

aksamit jego łba, a potem język, chropawy jak papier ścierny. „ZliŜe ze mnie
skórę!”

I oto kaŜdym pociągnięciem zdzierał ze mnie skórę kolejnymi

warstwami, całą skórę światowego Ŝycia, pozostawiając świeŜą patynę
lśniącej sierści. Moje kolczyki zmieniły się na powrót w wodę i spłynęły mi po
barkach; strząsnęłam krople z pięknego futra.

Biała róŜa jest rekwizytem w róŜnych wersjach baśni o Pięknej i Bestii.

W. Szekspir, Otello, V, 2, przekład J. Paszkowskiego.