Krwotok -wydostanie się krwi w pełnym składzie poza obręb naczyń krwionośnych na skutek urazu np. Przecięciu, rany, złamania otwartego lub choroby np. nowotworu, gorączki krwotocznej.

Do krwotoków zaliczamy również drobne i liczne wybroczyny, które są objawem choroby zakaźnej, np. pomór świń , zatrucia chemicznego lub niedoboru witamin (C) .

Krew zaopatruje w tlen i substancje odżywcze całe ciało . najszybciej na niedotlenienie reagują Narządy, (głównie mózg). Stąd też nagła zmiany objętości krwi prowadzi do objawów wstrząsu krwotocznego i śmierci.

Krwotok jest patologiczny, chociaż występuje również krwawienie fizjologiczne, które występują cyklicznie, trwają określony czas i cechuje się małym natężeniem, np. okres, cieczka u suki.

Objawy: bladość skóry ,ogólne osłabienie ,przyspieszone i ledwo wyczuwalne tętno ,znaczne obniżenie ciśnienia krwi ,mroczki przed oczami ,niepokój ,szum w uszach ,zimny pot ,utrata przytomności

zewnętrzny: Spowodowany raną otwartą; krew znajduje ujście poza organizm

wewnętrzny: W zależności od miejsca uszkodzenia i gromadzenia się krwi rozróżniamy krwotoki: do jamy czaszki, do żołądka, do jamy otrzewnej, z płuc do oskrzeli oraz krwotoki śródtkankowe. Nawet niewielki może być groźny, gdyż powoduje porażenia czynności nerwowej, prowadzącej do śmierci.

Objawy: - ból przy lekkim ucisku , - bladość śluzówek i skóry, - szybsze tętno, - osłabienie lub utrata przytomności, - pojawienie się krwi w moczu lub wymiocinach, - zaburzenia świadomości.

Tętniczy: charakteryzuje się tym, że krew wypływa pod wysokim ciśnieniem, z przerwami, zgodnie z pracą serca (pulsujący strumień), jest to krew utlenowana, ma barwę jasnoczerwoną.

Żylny: powstaje, gdy została uszkodzona żyła; krew jest ciemnoczerwona, wypływa powoli, jednostajnie.

Miąższowy: Krwotok ten zazwyczaj następuje wskutek uszkodzenia narządu i wynaczynienia krwi z drobnych naczyń. Charakteryzuje się, tym, że krew równomiernie wypływa z całej powierzchni rany.

Krwiaki-– lokalne nagromadzenie się krwi, opuszczającej uszkodzone naczynia krwionośne, w obrębie różnych struktur tkankowych. Krwiak występuje w przypadkach, kiedy wynaczyniona krew tylko rozpycha i uciska tkanki, nie powodując ich uszkodzenia. Krwiak jest zjawiskiem pospolicie znanym ("siniaki", "nabite guzy") i w ogromnej większości przypadków niegroźnym, gdyż z powodu swojej znikomej wielkości łatwo ulega resorpcji. Zmienia on swoja barwę od czerwonej przez siną do brunatnożółtej, aż znika bez śladu. Zmiana barwy jest związana z rozkładem hemoglobiny zawartej w wynaczynionych krwinkach czerwonych. Przyczyna krwiaka może być urazowa, jatrogenna, albo wynikająca z zaburzeń hemostazy, na przykład w hemofilii. Niebezpieczną lokalizacją krwiaków jest ośrodkowy układ nerwowy. Do powikłań krwiaka należy krwotok, zakażenie, ucisk na sąsiednie narządy.

Włośniczkowy- objawia się jako powolne sączenie krwi z powierzchniowych ran o charakterze otarcia skóry. Zwykle ustaje samoczynnie i jest najmniej groźne.

Tamowanie

1. Krwotok tętniczy:
a) nałożenie opatrunku uciskowego
b) zgięcie kończyny w stawie
c) dociśnięcie tętnicy do kości
d) opaska uciskowa (w wyjątkowych sytuacjach, na kończynach max 1.5godz.)

2. Krwotok żylny:
a) opatrunek uciskowy

3. Krwotok miąższowy:
a) przemycie rany
b) nałożenie opatrunku

Zew:

• ocena stanu poszkodowanego: świadomości, oddechu, tętna

• Jeśli krwawienie nie jest obfite, to często wystarczy podnieść kończynę, która krwawi do góry powyżej serca. Przytrzymanie w górze odpowiednio ręki czy nogi, często prowadzi do zmniejszenia, a czasami nawet do prawie całkowitego zatamowania wylewu krwi. Można to wykorzystać np. przy skaleczeniu palca.

• wezwanie pomocy

• nałożenie jałowego opatrunku i uciśnięcie miejsca krwawienia

• umocowanie opatrunku bandażem; kontynuować ucisk do ustania krwawienia (opatrunek uciskowy).

• jeśli opatrunek przesiąka krwią – dołożyć kolejne warstwy nie zdejmując starego i nie zwalniając ucisku

• jeśli krwawienie nadal nie ustaje, unieść krwawiącą kończynę nie zwalniając ucisku

• unieruchomić krwawiącą kończynę

• zastosować ucisk na tętnice powyżej miejsca krwawienia

• w ostateczności stosować opaskę uciskową; powinna być stosowana raczej w bardzo ciężkich urazach jak amputacje lub zmiażdżenia.

Opaska:

• uszkodzenie nerwów, mięsni bądź naczyń krwionośnych

• martwicy tkanek położonych obwodowo od opaski (gdy założona jest zbyt długo i dojdzie do niedokrwienia)

Zakładając opaskę należy pamiętać, że:

• nie wolno zakładać jej na kończynach poniżej łokci lub kolan oraz nigdy nie na tułowiu

• należy stosować szeroki bandaż albo podłożyć pod wąski szeroki opatrunek (aby powierzchnia ucisku była jak największa)

• nie należy poluźniać raz założonej opaski uciskowej

• opaska musi być widoczna przez cały czas, nie wolno jej przykrywać

• należy opisać opaskę hasłem „opaska uciskowa” oraz godziną jej założenia.

Wewnętrzny:

Postępowanie:

• ocena stanu poszkodowanego – świadomości, oddechu, tętna

• wezwanie pomocy

• zbadanie poszkodowanego i ustalenie rozpoznania

• przy krwawieniu wewnątrz kończyn – unieruchomienie

• ułożenie poszkodowanego w pozycji przeciwwstrząsowej (z lekko uniesionymi kończynami dolnymi)

• okrycie poszkodowanego

• okresowa kontrola parametrów życiowych

• NIE podawać poszkodowanemu niczego doustnie.

czas krzepnięcia krwi:

• Koń 10-30minut

• Bydło 8-10 minut

• Owce 4-8 minuty

• Ptaki 1-2minuty

• Ludzie 6 minut