Ewidencje niezbędne do rozliczeń z fiskusem

EWIDENCJE

NIEZBĘDNE DO

ROZLICZEŃ Z

FISKUSEM

Wykonali:

Magdalena Babiarz

Paulina Kornet

Łukasz Sobański

CZYM JEST RYCZAŁT OD PRZYCHODÓW

EWIDENCJONOWANYCH?

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych to

nadana przez prawo możliwość przyjęcia innej niż
ogólna formy opodatkowania niektórych przychodów
osiąganych przez osoby fizyczne:



prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą,



osiągające przychody z tytułu umowy najmu,
podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych
umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie
są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej
działalności gospodarczej,



będące osobami duchownymi.

JAK WYBRAĆ PRAWO DO

OPODATKOWANIA RYCZAŁTEM OD

PRZYCHODÓW EWIDENCJONOWANYCH?

Ogólnie przyjęte jest, że wszelkie przychody od

osób
fizycznych

opodatkowane

są

podatkiem

dochodowym od
osób  fizycznych  w  formie,  którą  określa  Ustawa  o
PIT.
W  związku  z  tym  to  z  inicjatywy  przedsiębiorcy
wynika czy chce on skorzystać z formy jaką określa
Ustawa                  o  zryczałtowanym  podatku
dochodowym  od  Niektórych  przychodów
osiąganych przez osoby fizyczne.

Przedsiębiorcy, którzy prowadzą już działalność

Wyboru rozliczania dochodów na zasadzie

ryczałtu
przedsiębiorca

dokonuje

składając

pisemne

oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie
ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na
dany rok podatkowy. Składa je naczelnikowi urzędu
skarbowego

właściwemu

według

miejsca

zamieszkania przedsiębiorcy (siedziba nie ma
znaczenia) w terminie nie później niż do dnia 20
stycznia roku podatkowego.

Nowi przedsiębiorcy

Jeżeli

podatnik

rozpoczyna

prowadzenie

pozarolniczej  działalności  gospodarczej  (także  w
formie  spółki  cywilnej  osób  fizycznych)  w  trakcie
roku podatkowego, oświadczenie może złożyć już
                                w  momencie  jej  rejestracji  łącznie  z
wnioskiem do CEIDG. Jeżeli jednak przedsiębiorca
nie złożył oświadczenia w momencie rejestracji to
może  je  złożyć  w  formie  pisemnej  właściwemu
naczelnikowi urzędu skarbowego już po rejestracji
jednak  nie  później  niż          w  dniu  uzyskania
pierwszego przychodu.

Przychody z najmu, dzierżawy lub umów

podobnych

Osoby fizyczne, które osiągają przychody z

prywatnego

wynajmu:



od początku roku – oświadczenie o wyborze
ryczałtu powinny złożyć do 20 stycznia danego
roku;



nie od początku roku – oświadczenie o wyborze
ryczałtu powinny złożyć nie później niż do 20 dnia
miesiąca następującego po miesiącu, w którym
osiągnęli pierwszy przychód z tego tytułu, albo do
końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki
przychód osiągnęli w grudniu danego roku
podatkowego.

UTRATA PRAWA DO OPODATKOWANIA W

FORMIE RYCZAŁTU OD PRZYCHODÓW

EWIDENCJONOWANYCH

Możliwość  korzystania  z  opodatkowania  dochodów
ryczałtem  wymaga  spełnienia  przez  daną  osobę
określonych  warunków.  Może  się  tak  zdarzyć,  że  w
ciągu  roku  cechy  uzasadniające  opodatkowanie
ryczałtem  ewidencjonowanym  przestana  odnosić
się  do  danego  podatnika.  W  takim  przypadku  brak
spełnienia  przez  osobę  fizyczną  określonych
warunków  powoduje  iż  traci  ona  prawo  do
opodatkowania  ryczałtowego.  Skutek  ten  może
nastąpić  dopiero  począwszy  od  następnego  roku
podatkowego  albo  też  natychmiast  –  z  dniem
zaistnienia przyczyny utraty prawa do ryczałtu.

Utrata prawa do ryczałtu ewidencjonowanego

od następnego roku

Jedną przyczyną skutkującą utratą prawa do

opodatkowania

dochodów

ryczałtem

ewidencjonowanym

następnego

roku

podatkowego jest osiągnięcie w roku poprzednim
przychodów

działalności

gospodarczej

w zbyt dużej wysokości (ponad 150.000 euro →
615.300zł). W takim przypadku przedsiębiorcy
powinni

zacząć

prowadzić

stosowne

księgi

podatkowe  (w  związku  z  opodatkowaniem  na
zasadach  ogólnych)  lub  zgłosić  wniosek  o
zastosowanie  opodatkowania  w  formie  karty
podatkowej (o ile spełniają warunki pozwalające na
opodatkowanie  w  tej  formie)  od  początku  roku
następującego po roku w którym osiągnięto wyższe
niż przysługujący limit obroty.

Natychmiastowa utrata prawa do rozliczania się na

zasadach ryczałtu ewidencjonowanego

Wystąpienie przeszkód tj.: zmiana działalności czy wyłączenie
ze

względu

charakter

prowadzonej

skutkuje

niewywiązanie się z warunków koniecznych aby korzystać
z możliwości rozliczenia ryczałtem ewidencjonowanym, a tym
samym powoduje że podatnik traci prawo dalszego rozliczania
się na tych zasadach. Zaistnienie przesłanek utraty prawa do
opodatkowania

ryczałtem

nie

powoduje

zmian

w  zakresie  opodatkowania  za  wcześniejszą  (tj.  przed  utratą
prawa  do  ryczałtu)  część  roku  podatkowego,  a  zatem
w  takim  przypadku  podatnik  traktowany  jest  jako  rozliczający
się

przez

część

roku

zasadach

ryczałtu

ewidencjonowanego,  zaś  przez  pozostałą  część  roku  rozlicza
się  na  zasadach  ogólnych.  Powoduje  to,  że  przedsiębiorca
zobowiązany  jest  do  złożenia  dwóch  rocznych  deklaracji
podatkowych  (PIT-28  →  ryczałt,  PIT-36  lub  PIT-37  →  podatek
dochodowy od osób fizycznych).

Co gdy podatnik wciąż opłaca ryczałt pomimo

utraty prawa do korzystania z tej formy?

Może się zdarzyć sytuacja, że podatnik nie

rozpozna  faktu  utraty  po  swojej  stronie  prawa  do
ryczałtu. W związku  z tym, jeżeli podatnik uiszczał
podatek  w  niewłaściwej  formie  -  ryczałtowo,  gdy
powinien  rozliczać  się  na  zasadach  ogólnych,
uiszczone  świadczenia  podatkowe  powinny  być
zaliczone na należny podatek dochodowy, od tego
podatnika,  wyliczony  według  prawidłowych  zasad.
A  zatem  podatek  uiszczony  tytułem  podatku
zryczałtowanego

przychodów

ewidencjonowanych powinien być uwzględniony
jako

uiszczona

część

należnego

podatku

dochodowego od osób fizycznych.

EWIDENCJA ORAZ DOKUMENTACJA W

RYCZAŁCIE OD PRZYCHODÓW

EWIDENCJONOWANYCH

Dowody zakupów

Obowiązkiem

charakterystycznym

dla

podatników

opodatkowanych  ryczałtem  ewidencjonowanym  jest
wymóg  posiadania  i  przechowywania  dowodów  zakupu
towarów.  Na  podstawie  dowodów  zakupów  możliwe  jest
ustalenie  kosztowej  strony  działalności.  Ustalenie
zakresu poniesionych kosztów ekonomicznych może być
niezbędne  np.  przy  ocenie  rzetelności  ewidencji
prowadzonych  przez  podatnika.  Niewątpliwie  dowody
zakupu  towarów  są  niezbędne  aby  prawidłowo
przeprowadzić remanent, którego obowiązek corocznego
sporządzania  dotyczy  również  podatników  uzyskujących
przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej
i opodatkowanych w tym zakresie ryczałtem.

Dowodami zakupu mogą być faktury, rachunki,

dokumenty  celne  potwierdzające  import  oraz  noty
korygujące,  a  także  dowody  wewnętrzne  w
szczególnych  przypadkach  jakie  określa  MF.
Zgodnie  z  przepisami  przedsiębiorca  powinien  je
przechowywać w miejscu wykonywania działalności
lub,  jeżeli  działalność  jest  prowadzona  w  formie
spółki,  w  miejscu  wskazanym  przez  podatnika  lub
podatników – jako ich siedziba.

Czas przechowywania dowodów zakupu nie jest

ściśle  określony  .  Przyjmuje  się,  że  zazwyczaj
będzie  to  okres  5  lat  licząc  od  końca  roku
kalendarzowego,
w  którym  upłynął  termin  płatności  podatku
(ryczałtu).

Ewidencja przychodów

Wyliczenia ryczałtu należnego za poszczególne okresy
rozliczeniowe

podatnik

dokonuje

podstawie

obowiązkowo

prowadzonej

ewidencji

przychodów.

Prawidłowo  prowadzona  ewidencja  jest  podstawą
rozliczeń  m.in.  z  Urzędem  Skarbowym.  Obowiązek
prowadzenia ewidencji powstaje od dnia, od którego ma
zastosowanie  opodatkowanie  w  formie  ryczałtu  od
przychodów ewidencjonowanych.

W  przypadku  ryczałtu  ewidencjonowanego  nie  jest
możliwe zwolnienie z obowiązku jego prowadzenia nawet
gdyby wiek i stan zdrowia podatnika na to nie pozwalał.
Jedynym  przypadkiem,  w  którym  podatnik  nie  ma
obowiązku  prowadzenia  ewidencji  jest  zdarzenie  gdy
osiąga  on  przychody  z  najmu,  dzierżawy  lub  podobnych
umów, a ich wysokość wynika z pisemnej umowy).

Należy pamiętać, że podatnikami ryczałtu są osoby
fizyczne, a nie spółki osobowe tych osób. Dotyczy to również
małżonków, w przypadku których podatnikiem jest każdy
z osobna. Możliwość prowadzenia jednej wspólnej ewidencji
istnieje w przypadku gdy:



podatnicy wykonują działalność w formie spółki cywilnej lub
jawnej,



małżonkowie, między którymi istnieje wspólność majątkowa,
osiągają przychody z najmu, dzierżawy (podobnych umów)
wspólnego majątku, o ile nie złożyli oświadczenia o
opodatkowaniu całości przychodu przez jednego z nich.

Wszyscy  podatnicy  ryczałtu  powinni  dokonywać  zapisów  w
ewidencji  w  porządku  chronologicznym,  nie  później  niż  do
20  dnia  każdego  miesiąca  za  miesiąc  poprzedni.  Ponadto
wymagane jest żeby ewidencja ta była prowadzona rzetelnie
i niewadliwie.

Ewidencja wyposażenia

Jako  wyposażenie  traktuje  się  rzeczowe  składniki
majątku  związane  z  wykonywaną  pozarolniczą
działalnością  gospodarczą,  niezaliczone  do  środków
trwałych,  których  wartość  początkowa  przekracza
1500  zł.  W  związku  z  posiadaniem  wyposażenia
przedsiębiorca zobowiązany jest do prowadzenia jego
ewidencji.  Powinny  się  w  niej  znaleźć  co  najmniej
następujące dane:



numer kolejny wpisu,



data nabycia,



numer faktury lub rachunku,



nazwa wyposażenia,



cena zakupu wyposażenia lub koszt wytworzenia,



data likwidacji (w tym również datę sprzedaży lub
darowizny, oraz przyczynę likwidacji wyposażenia).

Karty przychodów

Karty przychodów są to indywidualne (imienne) karty przychodów pracowników
prowadzone przez podatników, którzy to dokonują wypłat wynikających ze
stosunku pracy. Zgodnie z przepisami, karty przychodów powinny zawierać co
najmniej następujące dane:



imię i nazwisko pracownika,



Numer Identyfikacji Podatkowej pracownika,



numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL)
pracownika,



kwotę osiągniętych w danym miesiącu przychodów w gotówce i w naturze,



koszty uzyskania przychodu,



potrącone przez płatnika w danym miesiącu kwoty składek na ubezpieczenia
emerytalne, rentowe oraz chorobowe, określone w przepisach o systemie
ubezpieczeń społecznych,



dochód osiągnięty w danym miesiącu,



dochód narastająco od początku roku,



kwotę zaliczki na podatek dochodowy, obliczonej zgodnie z przepisami o
podatku dochodowym od osób fizycznych,



kwotę składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne określonej w przepisach
o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym,



kwotę należnej zaliczki na podatek dochodowy,



datę przekazania zaliczki.

PODSTAWA OPODATKOWANIA, ROZLICZENIE

I STAWKI RYCZAŁTU

Podstawę

opodatkowania

ryczałtem

przychodów ewidencjonowanych stanowi przychód,
który nie jest pomniejszany o koszty jego
uzyskania. Ustalając podstawę opodatkowania,
podatnicy mogą natomiast odliczyć od przychodu:



wydatki określone w art. 26 ust. 1 ustawy o pdof,
jeżeli nie zostały już odliczone od dochodu.



stratę z lat ubiegłych; może ją odliczyć w
najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu
latach podatkowych, z tym że wysokość odliczenia
w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć
50 proc. kwoty tej straty.

Wysokość stawki ryczałtu uzależniona jest od

rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej.
W 2013r. obowiązują stawki ryczałtu:



20% (m.in. wykonywanie określonych wolnych
zawodów),



17% (m.in. wynajem samochodów osobowych lub
prowadzenie usług parkingowych),



8,5%

(m.in.

działalność

gastronomiczna

obejmująca sprzedaż napojów o zawartości
alkoholu wynoszącej powyżej1,5%),



5,5% (m.in działalność wytwórcza i budowlana)
oraz



3% (m.in. usługi w zakresie handlu i gastronomii).

Limity do ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych wyrażone
w euro przelicza się na walutę polską według średniego kursu
euro, obowiązującego w dniu 1 października roku
poprzedzającego rok podatkowy. Wobec tego w 2013 r. ryczałt
od przychodów ewidencjonowanych:
1) mogą płacić podatnicy, którzy w 2012 r. uzyskali przychody
z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej
wyłącznie:



a) samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 150.000 euro
(tj. 615.300 zł),



b) w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób
fizycznych, jeżeli suma przychodów wszystkich wspólników nie
przekroczy kwoty 150.000 euro (tj. 615.300 zł),

2) mogą płacić podatnicy, którzy rozpoczną w 2013 r.
prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej i wybiorą tę
formę opodatkowania,
3) kwartalnie mogą płacić podatnicy, którzy w 2012 r. osiągnęli
przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej
wyłącznie:



a) samodzielnie, w wysokości nieprzekraczającej 25.000 euro
(tj. 102.550 zł),



b) w formie wymienionych w pkt 1 lit. b) spółek, jeżeli przychody spółki
nie przekroczą kwoty 25.000 euro (tj. 102.550 zł).

ROCZNE ZEZNANIE PODATKOWE

“RYCZAŁTOWCÓW”

Podatnicy

uzyskujący

przychody

opodatkowane

podatkiem  dochodowym  od  osób  fizycznych  w  formie
ryczałtu  od  przychodów  ewidencjonowanych  zobowiązani
są  do  składania  zeznania  rocznego  PIT-28  nawet  w
przypadku

gdy

uzyskują

zarówno

przychody

pozarolniczej działalności gospodarczej jak i jako odrębne
źródło przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy,
poddzierżawy lub innych umów
o podobnym charakterze.

Zeznanie  PIT-28  musi  być  składane  niezależnie  od
wysokości  uzyskanych  przez  podatnika  przychodów
opodatkowanych  w  formie  ryczałtu.  W  konsekwencji
uzyskanie  nawet  minimalnego  przychodu  obliguje
podatnika  do  złożenia  takiego  zeznania  po  zakończeniu
roku.

Spis z natury

Podatnicy zryczałtowanego podatku dochodowego

mają obowiązek sporządzania spisu z natury:



na dzień rozpoczęcia prowadzenia ewidencji,



na koniec każdego roku podatkowego (zatem nie
jak
w przypadku księgi przychodów i rozchodów na
dzień 31 grudnia 1 stycznia),



w razie zmiany wspólnika lub zmiany umowy
spółki,
a także



na dzień likwidacji działalności.

Co obejmuje spis z natury?

Spisem trwałym obejmujemy:



towary handlowe,



materiały (surowce) podstawowe i pomocnicze,



półwyroby,



produkcję w toku,



wyroby gotowe,



braki i odpadki.

Spis z natury musi być wpisany do ewidencji przychodów:



według poszczególnych rodzajów jego składników
(oddzielnie towary handlowe i ich kwota, oddzielnie
materiały podstawowe i ich kwota itd.) lub



w jednej pozycji - zsumowanej, jeżeli na podstawie spisu
zostało sporządzone odrębne, szczegółowe zestawienie
poszczególnych jego składników.

Jakie informacje powinny się znaleźć w spisie z natury?

Spis z natury powinien zawierać co najmniej następujące dane:



nazwisko i imię właściciela zakładu (nazwę firmy),



datę sporządzenia spisu, numer kolejny pozycji arkusza spisu
z natury,



szczegółowe określenie towaru i innych składników,



jednostkę miary,



ilość stwierdzoną w czasie spisu, cenę w złotych i groszach za
jednostkę miary,



wartość wynikającą z przemnożenia ilości towaru przez jego cenę
jednostkową,



łączną wartość spisu z natury,



klauzulę „Spis zakończono na pozycji...”.

Na końcu powinny się znaleźć podpisy osób sporządzających spis
oraz podpis właściciela przedsiębiorstwa.
W terminie 14 dni od zakończenia spisu z natury należy dokonać
jego wyceny.

Jakie obowiązki mają ryczałtowcy na koniec roku?

Przedsiębiorcy rozliczający się w formie przychodów
ewidencjonowanych na koniec roku powinni:



sporządzić spis z natury,



sprawdzić zgodność wykazu środków trwałych i wartości
niematerialnych i prawnych ze stanem firmy, ewentualnie
wyjaśnić nieprawidłowości,



sprawdzić zgodność ewidencji wyposażenia ze stanem
faktycznym i wyjaśnić nieprawidłowości,



ustalić czy ewidencja sprzedaży zawiera wszystkie
dokumenty przychodowe oraz czy każdy zapis jest
potwierdzony prawidłowym dowodem księgowym,



ustalić zgodność kart pracowniczych z faktycznymi wypłatami
oraz wartość składek ZUS czy zostały pobrane według
odpowiednich wartości,



dokonać odpowiednich wyliczeń umożliwiających złożenie
zeznania za dany rok podatkowy PIT-28.

PODSTAWA PRAWNA

Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26

sierpnia

2003

sprawie

prowadzenia

podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U.
nr 152, poz. 1475 z późn. zm.)

PODATKOWA KSIĘGA PRZYCHODÓW

I ROZCHODÓW

Księga

jest

ewidencją

przychodów

rozchodów.

Ewidencja ta jest podstawą określenia

zobowiązań podatkowych z tytułu podatku
dochodowego od osób fizycznych.

KTO MUSI PROWADZIĆ KSIĘGĘ?

Obowiązek prowadzenia księgi ciąży na

wykonujących działalność gospodarczą:



osobach fizycznych,



spółkach cywilnych osób fizycznych,



spółkach jawnych osób fizycznych,



spółkach partnerskich.

KTO NIE MA OBOWIĄZKU PROWADZENIA KSIĘGI?

Osoby:



opłacające podatek dochodowy w formie
zryczałtowanej,



wykonujące wyłącznie usługi przewozu osób i
towarów taborem konnym,



wykonujące zawód adwokata w zespole
adwokackim,



dokonujące odpłatnego zbycia składników majątku



po likwidacji działalności gospodarczej prowadzonej
samodzielnie,



otrzymanych w związku z likwidacji spółki
niebędącej osobą prawną lub wystąpieniem z takiej
spółki.

ZWOLNIENIA Z PROWADZENIA KPIR

W przypadkach uzasadnionych szczególnymi

okolicznościami, zwłaszcza takimi jak:



rodzaj i rozmiar wykonywanej działalności;



wiek;



stan zdrowia,
naczelnik

urzędu

skarbowego na

wniosek

podatnika może zwolnić go od obowiązku
prowadzenia księgi, jak również od poszczególnych
czynności z zakresu prowadzenia księgi.

ZAWIADOMIENIE O PROWADZENIU KPIR



Podatnicy  zobowiązani  są  założyć  KPIR  na  dzień
1  stycznia  roku  podatkowego  lub  na  dzień  rozpoczęcia
prowadzenia  działalności  gospodarczej  w  danym  roku
podatkowym. Zobowiązani są oni w terminie 20 dni od
dnia  założenia  księgi  do  zawiadomienia  w  formie
pisemnej  naczelnika  urzędu  skarbowego  właściwego
według miejsca zamieszkania

PODSTAWOWE ZASADY

PROWADZENIE KPIR



Księgę prowadzi się w sposób rzetelny i nie wadliwy.

Za niewadliwą uważa się księgę prowadzoną zgodnie
z przepisami rozporządzenia MF i objaśnieniami do wzoru
księgi.



Księgę uważa się za rzetelną, jeżeli dokonywane w niej

zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty.



Zapisy w księdze dokonywane są w języku polskim

i w walucie polskiej, w sposób staranny, czytelny i trwały na
podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów.



Podstawą zapisów księdze są dowody księgowe, do

których zaliczmy między innymi faktury VAT, dokumenty
celne, rachunki, faktury i noty korygujące.



Księga

dowody,

podstawie

których

dokonywane są zapisy, muszą znajdować się na stałe
w miejscu wykonywania działalności lub w miejscu
wskazanym przez podatnika jako jego siedziba.



Podatnicy

prowadzący

przedsiębiorstwo

wielozakładowe muszą przechowywać księgi w
każdym zakładzie.



Podstawą zapisów księdze są dowody księgowe, do
których zaliczmy między innymi faktury VAT,
dokumenty celne, rachunki, faktury i noty korygujące.



Zapisów w księdze powinno się dokonywać na

bieżąco tzn. w każdym dniu, najpóźniej przed
rozpoczęciem działalności w dniu następnym.

PODSTAWOWE ZASADY PROWADZENIE KPIR C.D.



Stwierdzone błędy w zapisach poprawia się

przez: skreślenie dotychczasowej treści i wpisanie
nowej,
z zachowaniem czytelności błędnego zapisu, oraz
podpisanie

poprawki

umieszczenie

daty

dokonania poprawki lub wprowadzenie do księgi
niewpisanych

dowodów

lub

dowodów

zawierających  korekty  błędnych  zapisów;  zapisy
zmniejszające  przychody  lub  koszty  mogą  być
dokonywane  ze  znakiem  minus  (-)  lub  kolorem
czerwonym.

PODSTAWOWE ZASADY PROWADZENIE KPIR C.D.



Podatnik ma obowiązek zbroszurować księgę

i kolejno ponumerować jej karty.



Po zakończeniu miesiąca i po dokonaniu

ostatniego wpisu należy dokonać podsumowania.



Podatnik ma obowiązek przechowywać księgi

dowody, na podstawie których dokonano zapisu
w terminie do 5 lat od końca roku kalendarzowego,
w którym upłynął termin ważności.

PODSTAWOWE ZASADY PROWADZENIE KPIR C.D.

SYSTEM EWIDENCJI MAJĄTKU

PRZEDSIĘBIORSTWA

System

ewidencji

majątku

przedsiębiorstwa

posiada

budowę

modułową.

Poszczególne

moduły

współpracują

sobą

tworzą

wielopoziomową bazę danych dostarczającą
wszechstronnej

informacji

temat

urządzeń
i wyposażenia firmy.

System

ewidencji

majątku

przedsiębiorstwa,

wykorzystując

technologie

mobilne

oraz

sieć

internet,

pozwala

skomasować

wszelkie dane w jednym miejscu,
umożliwiając

dostęp

nich

jednocześnie w wielu lokalizacjach
w zależności od uprawnień poprzez
przeglądarkę internetową.

MODUŁ ŚRODKI TRWAŁE

Pozwala na wprowadzenie urządzeń

i wyposażenia do eksploatacji przy nabyciu,
umiejscowienie  ich  w  konkretnej  lokalizacji,
przypisanie  do  działu  lub  osoby,  a  także
śledzenie  historii  przemieszczania  środka
oraz

generowanie

różnego

rodzaju

raportów.

W programie przechowywane są m.in.

takie  informacje  na  temat  środków:
dotyczące  zakupu  środka,  jego  nazwy,
rodzaju,  numeru  seryjnego,  jego  dokładnej
lokalizacji  oraz  wielu  innych  cech,  w
zależności od potrzeb przedsiębiorstwa.

MODUŁ SERWISOWY

Współpracujący

bezpośrednio

modułem Środki Trwałe, w którym
zawarte

są

wszelkie

dane

urządzeniach.  W  module  serwisowym
przechowywane  są  wszelkie  dane
opisujące  urządzenie  pod  kątem
eksploatacji  tj.:  gwarancje,  dostępne
serwisy,  parametry,  przeglądy  i  ich
terminy,  wykonane  prace,  serwisy
własne i zewnętrzne itd.

SYSTEM SPRZEDAŻY

Uzupełnienie opisanych powyżej

modułów stanowi system sprzedaży.
Jest to spersonalizowany system
zamówień

towarów

usług

realizowany poprzez sieć internet.

SKŁADNIKI MAJĄTKOWE - ŚRODKI

TRWAŁE

Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym (od osób
fizycznych lub prawnych), środkami trwałymi w firmie
są przedmioty majątkowe:



maszyny, urządzenia, środki transportowe,



budynki, budowle, lokale, stanowiące własność lub
współwłasność, nabyte lub wytworzone we własnym
zakresie, kompletne i zdatne do użytkowania.

Do środków trwałych zalicza się także inwestycje

w obcych obiektach (budynki wybudowane na cudzym

gruncie, koszty remontu wynajętego lokalu).

Środek trwały to rzeczowy składnik

majątku

trwałego

firmy.

Cechą

charakterystyczną  środków  trwałych
jest  sposób  rozliczania  wydatków
poniesionych  na  ich  zakup  w  ciężar
kosztów uzyskania przychodów.

Wydatek na nabycie środka trwałego

na ogół rozliczać trzeba „na raty" - w
ramach odpisów amortyzacyjnych.

SKŁADNIKI MAJĄTKOWE - WARTOŚCI

NIEMATERIALNE I PRAWNE

Obejmują prawa własnościowe, autorskie

koszty

prac

rozwojowych.

Prawa

własnościowe  (spółdzielcze,  własnościowe
prawo do lokalu spółdzielczego, użytkowego
oraz  domu  jednorodzinnego)  i  prawa
autorskie  (licencje,  prawa  do  wynalazków,
patentów,  znaków  towarowych,  wzorów
użytkowych
i

zdobniczych,

wartość

informacji

związanych
z

wiedzą

przemysłową,

handlową

i organizacyjną).

Środki

trwałe

oraz

wartości

niematerialne i prawne muszą być
wpisane

"Ewidencji

środków

trwałych

oraz

wartości

niematerialnych

prawnych"

najpóźniej w miesiącu oddania do
środków użytkowania.

SAMOCHÓD W FIRMIE JAKO ŚRODEK

TRWAŁY

Do środków trwałych zaliczyć można samochód,

który spełnia następujące warunki:



stanowi własność lub współwłasność podatnika,



jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia

do używania,



jego przewidywany okres używania wynosi więcej

niż rok,



wykorzystywany jest przez podatnika na potrzeby

związane z prowadzoną przez niego działalnością
gospodarczą albo,



oddany do używania na podstawie umowy najmu,

dzierżawy, leasingu.

Obowiązek amortyzacji dotyczy aut, których wartość

początkowa  w  dniu  przyjęcia  do  używania  jest  wyższa
niż  3500  zł.  Jeśli  jednak  samochód  będzie  używany  w
firmie  krócej  niż  rok,  to  pomimo,  iż  jego  wartość
przewyższa  3500  zł  -  można  cały  wydatek  na  jego
zakup  zaliczyć  jednorazowo  do  kosztów  uzyskania
przychodów.

Odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane:



co miesiąc,



co kwartał,



jednorazowo na koniec roku podatkowego.

Odpisów amortyzacyjnych od samochodów na

kredyt (pożyczkę), które zostały przewłaszczone w
celu

zabezpieczenia

wierzytelności

dokonuje

pożyczkobiorca lub kredytobiorca.

SAMOCHÓD –WŁASNOŚĆ WŁAŚCICIELA

WYKORZYSTYWANY W DZIAŁALNOŚCI

GOSPODARCZEJ

Przy  rozliczaniu  wydatków  związanych  z  używaniem
pojazdów  niezaliczanych  do  środków  trwałych  firmy  -
będących  własnością  przedsiębiorcy  albo  innych  osób,
wynajętych,

wydzierżawionych,

używanych

podstawie umowy użyczenia - decydujące znaczenie ma
to, czy są to auta osobowe, czy ciężarowe.

Wydatki

używanie

samochodów

osobowych

niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych są
kosztem podatkowym jedynie do wysokości limitu tzw.
kilometrówki.

Limit ten ustala się mnożąc liczbę kilometrów
faktycznego

przebiegu

pojazdu

cele

firmy

(udokumentowaną w ewidencji przebiegu pojazdu )
przez obowiązującą stawkę za jeden kilometr przebiegu.

Oprócz

ewidencji

przebiegu

pojazdu

przedsiębiorca zobowiązany

jest rejestrować

wydatki  związane  z  użytkowaniem  samochodów
osobowych niezaliczanych  do  środków  trwałych
firmy,  tj.  zakup  paliwa,  olejów  silnikowych,  części
zamiennych,  ogumienia,  opłaty  za  naprawy
bieżące,  przeglądy,  remonty,  składki  z  tytułu
ubezpieczenia,  opłaty  parkingowe  i  za  przejazdy
autostradą.

Łączne

prowadzenie

ewidencji

przebiegu

pojazdu wraz z ewidencją kosztów zapewnia
przedsiębiorcom prawidłowe ustalenie limitu
wydatków

zaliczenie

ich

kosztów

podatkowych.

SAMOCHÓD – WŁASNOŚĆ PRACOWNIKA

WYKORZYSTYWANY DO CELÓW SŁUŻBOWYCH

Zwrot kosztów używania przez pracownika

w celach

służbowych

do jazd

lokalnych

samochodów

osobowych,

motocykli

i motorowerów

niebędących

własnością

pracodawcy  następuje  na  podstawie  umowy
cywilnoprawnej,  zawartej  między  pracodawcą
a pracownikiem,  o używanie  pojazdu  do celów
służbowych.

Zwrot powyższych kosztów może być rozliczany

w formie  miesięcznego  ryczałtu  pieniężnego
lub  na  podstawie  faktycznego  przebiegu  pojazdu
(tzw.  "kilometrówki").  Wybór  sposobu  leży
w gestii pracodawcy.

Ryczałt obliczany jest jako iloczyn stawki

za 1 kilometr przebiegu i miesięcznego limitu
przebiegu kilometrów na jazdy lokalne.
Stawki za 1 kilometr przebiegu pojazdu dla
samochodu osobowego nie mogą być wyższe
niż:



dla samochodu o pojemności skokowej
silnika do 900 cm

- 0,5214 zł,



dla samochodu o pojemności skokowej
silnika powyżej 900 cm

- 0,8358 zł.

Z kolei miesięczny limit kilometrów na

jazdy

lokalne

ustala

pracodawca

w zależności

liczby

mieszkańców

w danej gminie lub mieście, w których
pracownik jest zatrudniony. Limit ten nie
może przekroczyć:



300 km - do 100 tys. mieszkańców,



500 km - ponad 100 tys. do 500 tys.
mieszkańców,



700 km - ponad 500 tys. mieszkańców.

Jeżeli zwrot kosztów używania pojazdu

do celów

służbowych

następuje

podstawie  faktycznego  przebiegu  pojazdu,
podstawą  zwrotu  jest  ewidencja  przebiegu
pojazdu. Zwrot kosztów następuje wówczas
w kwocie  wynikającej  z pomnożenia  liczby
kilometrów  faktycznego  przebiegu  pojazdu
dla  celów  służbowych  oraz  stawki  za  1
kilometr przebiegu pojazdu.

PYTANIA

Kiedy należy sporządzić spis z natury? Jakie
elementy są w nim zawarte?

Co to jest KPIR? Podaj podstawowe zasady
prowadzenia KPIR (5).

Czym różnią się środki trwałe od wartości
niematerialnych i prawnych?

Document Outline