Iz 2, 1-5;
Rz 13, 11-14;
Ps 122;
Mt 24, 37-44
Czuwajcie, bo nie
Czuwajcie, bo nie
wiecie, w którym dniu
wiecie, w którym dniu
Pan wasz przyjdzie.
Pan wasz przyjdzie.
Pierwsza niedziela Adwentu
Pierwsza niedziela Adwentu
28 listopada 2010 r.
28 listopada 2010 r.
Archanioł Boży
Gabriel, Posłan do
Panny Maryi, Z
Majestatu Trójcy
Świętej, Tak
sprawował
poselstwo k'Niej
Zdrowaś, Panno,
łaskiś pełna, Pan
jest z Tobą, to
rzecz pewna".
Panna się wielce
zdumiała z
poselstwa, które
słyszała.
Pokorniuchno się
skłoniła; jako
Panna
wstrzemięźliwa
zasmuciła się z tej
mowy, nic nie
rzekła Aniołowi.
Ale poseł
z wysokości,
napełnion Boskiej
mądrości, rzekł
Jej: Nie bój się
Maryjo,
najszczęśliwszaś,
Panno miła,
znalazłaś łaskę
u Pana, oto
poczniesz Jego
Syna.
Jezus nazwiesz
imię Jego, będzie
Synem
Najwyższego;
wielki z strony
człowieczeństwa,
a niezmierny z
strony Bóstwa,
wieczny Syn Ojca
Wiecznego,
Zbawiciel świata
całego".
Ewangelia według św. Mateusza
«A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna
Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili,
żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki,
i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich,
tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Wtedy
dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony.
Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga
zostawiona.
Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz
przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której
porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie
pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie
gotowi, bo o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy
przyjdzie».
Podjąć się na nowo
„Wszechmogący Boże, spraw, abyśmy przez dobre uczynki
przygotowali się na spotkanie przychodzącego Chrystusa”. Takimi
słowami rozpoczyna się kolekta dzisiejszej liturgii. Wskazują one, i to w
sposób jednoznaczny, na sens tego, co przeżywamy. Bóg, jako Ojciec, jest
początkiem wszelkiego dobra, a więc także naszego życia, i wskazuje
nam na kres naszej drogi, tzn. na «przychodzącego Chrystusa». Nasze
istnienie zawiera się, i to w sposób całkowity, pomiędzy tą łaską, która
nas uprzedza, a całkowitym upodobnieniem się do Chrystusa, do którego
zmierzamy. Tak więc, to Jego łaska wzbudza w nas zdolność i pragnienie
do podjęcia tej drogi poprzez spełnianie dobrych uczynków.
(…) Słowo
Boże zachęca nas do bycia takimi jak mądry i roztropny gospodarz domu,
który strzeże skarbu, jaki posiada. Jezus nie obawia się posłużyć obrazem
złodzieja, ponieważ czyhające na nas niebezpieczeństwo jest zbyt duże.
Jest to niebezpieczeństwo niedostrzeżenia Bożej łaski. Tej, która
jest nam ofiarowana. A co za tym idzie, grozi nam jej utrata z powodu
naszego lenistwa, ignorancji czy braku odpowiedzialności. Nie wystarczy
samo tylko zbudowanie arki, jak było za czasów Noego, jeżeli później ta
sama arka nie niesie nas z powrotem do Boga! (…) Dlatego też trzeba
nam czuwać, trzeba czuwać nad naszą wiarą, ponieważ światło już
wzeszło.
To Twoja miłość, Ojcze, pozwala
nam ciągle na nowo wychodzić
naprzeciw Twojemu
nadchodzącemu Synowi.
Dziękujemy Ci za ten święty czas
Adwentu, którym nas obdarzasz,
abyśmy mogli skupić większą
uwagę na Tobie.
Udziel nam swojej łaski, abyśmy
prawdziwie pozwolili jej się
prowadzić i aby nasza wola
została poruszona Twoim
przyjściem.
Pokonaj także siłę naszych
przyzwyczajeń,
zwłaszcza zaś to, że nie
potrzebujemy już niczego
odkrywać w Twojej obecności. Po
tym jak poznaliśmy światło, nie
dozwól nam pragnąć ciemności.
Fragmenty rozważań do Ewangelii pochodzą z kolekcji „Lectio divina na każdy
dzień roku”. Czas Awentu – rok A (tom 1). Wydawnictwo Sióstr Loretanek.