ZNACZENIE RODZINY 

W ŻYCIU CZŁOWIEKA

• – w 

socjologii

 rozumiana jako 

grupa 

społeczna 

lub 

instytucja społeczna

. 

Rodzina, zdaniem socjologów i 
najprostszych jej definicji, to 
najważniejsza, podstawowa grupa 
społeczna, na której opiera się całe 
społeczeństwo.

Rodzina

• Wielu z nas nie zastanawia się jak wielkie znaczenie w życiu człowieka ma 

rodzina. Czasem odwracamy się od niej, tracimy kontakt nie pamiętając jak 

wiele jej zawdzięczamy.

W rodzinie dokonuje się proces przekazania dzieciom wartości kulturowych i 

wprowadza się je w życie społeczne. Dzięki rodzinie uczymy się odróżniać 

dobro od zła, pokonywać strach, nabierać pewności siebie, odpowiedzialności, 

szczerości, dobroci i miłości , którą przekazują nam rodzice.

Na rodzinie możemy polegać w każdej sytuacji. Zawsze można się zwierzyć, 

wypłakać. Dzięki najbliższym wychodzimy z trudnych sytuacji, pokonujemy 

strach, czasem zaczynamy nowe lepsze życie. Wiemy, że zawsze możemy na 

kimś polegać.

Najwięcej czasu spędzamy z rodziną. Wspólny wyjazd nad morze, w góry czy 

na zakupy sprawia, ze spędzamy ze sobą więcej czasu i przez to umacniamy 

swoje więzi z rodzicami i rodzeństwem. Nasze relacje są coraz lepsze i przez to 

potrafimy lepiej porozumiewać się z innymi.

• Rodzina stanowi wspólnotę osób, która jest 

podstawową formą życia  indywidualnego i 

społecznego. Jest pierwotną i najpowszechniejszą 

grupą społeczną prawie każdego z nas. To ona 

należy do pierwszego środowiska dającego 

człowiekowi możliwość wszechstronnego rozwoju, 

zaspokajania jego wielu potrzeb i wprowadzania 

go w świat wartości i norm społecznych. 

Identyfikując się z nią, człowiek współtworzy i 

przejmuje kultywowane w rodzinie poglądy, 

postawy, wzory zachowania i postępowania. To, 

czego uczymy się w rodzinie, pozostaje na całe 

życie. Kontakty z najbliższymi osobami z rodziny 

odgrywają istotną rolę w kształtowaniu 

osobowości człowieka.

• Dobrze funkcjonująca rodzina zaspokaja 

potrzeby swych dzieci, jak żadna inna 
grupa społeczna nie jest w stanie 
zaspokoić. Dzieje się tak dlatego, że 
środowisko rodzinne stanowi źródło miłości 
i akceptacji, daje poczucie bezpieczeństwa 
przez spójność wewnętrzną i obecność 
osób, na które można liczyć.

• Ważnym elementem funkcjonowania rodziny jest 

to, że rodzina odzwierciedla w swej strukturze 

przeobrażenia ogólnospołeczne, z czasem 

dostosowując się do nich. Łącząc elementy 

tradycji z elementami postępującej 

nowoczesności, ułatwia swoim członkom 

adaptację do zmieniającej się rzeczywistości 

społecznej, jednocześnie będąc dla niej 

oparciem i strefą ochronną. Poddana wpływom 

zewnętrznym, zmienia się, zmieniając 

jednocześnie jednostki, poprzez 

wewnątrzrodzinną socjalizację, a zmiany te są 

zarówno dodatnie, jak i ujemne.

• Rodzina wpływa na osobowość, kształtując losy jej 

członków. Jeśli jej kondycja pogarsza się to wpływa 
to destrukcyjnie na funkcjonowanie nie tylko 
jednostki, ale również społeczeństwa. Większość 
tych dzieci, które osiągają powodzenie, gdy dorosną, 
pochodzi z domów, w których postawy rodzicielskie 
w stosunku do nich były przychylne i gdzie panowały 
zdrowe stosunki pomiędzy nimi a rodzicami.

A RoLe i M. Siegelman opisali 

pięć postaw rodzicielskich:

 

- kochająca: rodzice stwarzają dziecku ciepły klimat 

miłości, pomagają w ważnych sprawach, stosują metody 

perswazji i raczej unikają kar,

 - wymagająca: rodzice ustalają dziecku wysokie 

wymagania, wprowadzają zarządzenia i żądają ich 

bezwzględnego przestrzegania, cechuje ich dominacja, 

despotyzm i nieliczenie się ze zdaniem dziecka,

 - ochraniająca: rodzice są w stosunku do dziecka 

pobłażliwi, dają mu specjalne przywileje, wylewni 

uczuciowo, izolują dziecko od kontaktów z rówieśnikami,

 - odrzucająca: rodzice są chłodni i wrogo ustosunkowani 

wobec swojego dziecka, nie liczą się z jego zdaniem,

 - liberalna: rodzice raczej nie interesują się dzieckiem, są 

mało zaangażowani w jego wychowanie.

• Nie zawsze postawy rodzicielskie są właściwe. 

Nieprawidłowość może wynikać albo z dystansu w 

stosunku do dziecka, albo z nadmiernej koncentracji 

na nim. Postawa nadmiernie ochraniająca może 

powodować u dziecka opóźnienie dojrzałości 

społecznej, brak inicjatywy i ograniczoną 

samodzielność. Również nadmierne wymagania 

sprzyjają powstawaniu takich cech jak: brak wiary 

we własne siły, niepewność, lękliwość i uległość. Przy 

postawie odtrącającej, dziecko może wykazywać 

trudności przystosowawcze, agresywność, kłótliwość 

i nieposłuszeństwo. Natomiast gdy rodzice wykazują 

postawę unikającą wobec dziecka, może być ono 

nieufne i konfliktowe, a także niezdolne do 

nawiązywania trwałych więzi uczuciowych.

KONIEC

 

Bibliografia:

• Kwestionariusz Stosunków Między Dziećmi i 

Rodzicami A.Roe i M.Siegelmana (PCR)

• http://www.edukacja.edux.pl/p-506-rodzina-i-jej-

funkcje-referat.php

• http://ilonagolebiewska.bloog.pl/id,6118124,title,

Znaczenie-i-wplyw-wychowania-w-rodzinie-na-

osobowosc-i-postawy-czlowieka-w-doroslym-

zyciu,index.html?_ticrsn=5&ticaid=6e1b7