Strategie innowacyjne 

przedsiębiorstwa 

 

 

 

Dąży do osiągnięcia przez przedsiębiorstwo 
pierwszeństwa naukowo – technicznego i 
handlowego w wytwarzaniu i wprowadzaniu 
do obrotu nowego produktu lub zastosowaniu 
nowej technologii. Jest to strategia 
najbardziej ryzykowna i ambitna. Aby odnieść 
sukces, trzeba osiągnąć dokładnie 
zaplanowany cel, gdyż zwykle nie umożliwia 
ona zachowania marginesu błędu ani nie daje 
drugiej szansy. Jeśli natomiast zakończy się 
powodzeniem, to daje zwykle duże efekty. 

Strategia ofensywna

 

 

 

Strategia ta opiera się na następujących 
czynnikach lub ich kombinacji: 

-na specjalnych kontach z wybitymi 
przedstawicielami określonej wiedzy, 

-własnej placówce badawczo – rozwojowej 
- znacznie szybszym od innych dostrzeganiu i 
wykorzystaniu nowych możliwości. 

Wysiłek twórczy przedsiębiorstwa 
realizującego tę strategię skupia się na 
badaniach stosowanych i rozwoju 
eksperymentalnym. 

Strategia ofensywna

 

 

 

Przedsiębiorstwo,  w  które  ją  stosuje  nie 
decyduje  się  na  ponoszenie  pionierskich 
kosztów  i  ryzyka,  gdyż  uważa,  że  podążanie 
za  pionierem  i  śledzenie  jego  wyników 
pozwala  uniknąć  jego  błędów  oraz  znacznej 
części  kosztów  i  skorzystać  z  jego  efektów. 
Dąży 

ono 

do 

innowacji 

i 

objęcia 

przewodnictwa, ale chce to osiągnąć na koszt 
stosującego strategię  ofensywną, starając się 
poznać  jak  najwcześniej  wyniki  jego  prac 
badawczo-rozwojowych.  Zarówno  w  strategii 
ofensywnej  jak  i  defensywnej  istotną  rolę 
odgrywa system patentowy. 

Strategia defensywna 

 

 

 

Producent,  który  pierwszy  wytworzył  nowy 
produkt lub wprowadził nową metodę, będzie 
się  ubiegał  o  patent,  aby  zapewnić  sobie 
pozycję  monopolistyczną.  Stosujący  strategię 
defensywną  będzie  się  starał  podważyć   
monopol 

pioniera 

przez 

opatentowanie 

własnej 

wersji 

produktu 

lub 

metody 

wytwarzania. 

Stosowanie 

tej 

strategii 

wymaga  wysokich  umiejętności  zwłaszcza  w 
dziedzinach 

prac 

rozwojowych 

i 

projektowania, 

pozyskiwania 

informacji 

naukowo-technicznych oraz marketingu. 

Strategia defensywna 

 

 

 

Polega  na  podążaniu  za  producentem 
stosującym  strategię  ofensywną  czasem 
nawet  z  dużym  opóźnieniem,  zależnie  od 
konkretnych  warunków,  w  jakich  działa 
imitator  i  celów,  które  sobie  stawia.  Jeśli  to 
podążanie  jest  w  miarę  szybkie,  to  imitator 
może  korzystać  z  licencji.  Może  też  nabywać 
patenty,  ale  nie  stanowią  one  podstawowego 
elementu  tej  strategii.  Jeżeli  ta  strategia  ma 
być skuteczna, to imitator musi uzyskać jakąś 
przewagę nad pionierem. 

Strategia naśladowcza albo imitująca 

 

 

 

W  zależności  od  charakteru  tej  przewagi  możemy 
wyróżnić trzy rodzaje strategii imitującej:

• twórcze naśladownictwo - polega na tym, że imitator 
nie  wynajduje  wyrobu  czy  usługi,  lecz  je  doskonali  i 
odpowiednio  lokuje  na  rynku.  Jest  ono  zwykle  silnie 
ukierunkowane i inspirowane przez rynek;

•  przedsiębiorcze  judo  -  polega  na  zręcznym 
wykorzystaniu 

przez 

naśladowcę 

błędu 

lub 

zaniedbania  popełnionego  przez  pioniera  w  ocenie  i 
wykorzystaniu  wynalazku.  Źródłami  takiej  błędnej 
oceny  są  zwykle  nie  docenienie  znaczenia  wynalazku, 
koncentrowanie  się  tylko  na  najbardziej  rentownym 
jego  wykorzystaniu,  ocena  jakości  wyrobu  w 
kategoriach  technicznego  poziomu  rozwiązań,  pogoń 
za zyskiem nadzwyczajnym;

Strategia naśladowcza albo imitująca 

 

 

 

•  uzyskanie  przewagi  w  zakresie  kosztów,  jakości  lub 
dostępu do rynku. Niższe koszty można uzyskać dzięki 
niskim  płacom,  niższym  kosztom  inwestycyjnym, 
materiałowym,  energii  lub  ochrony  środowiska. 
Imitator też będzie miał niższe koszty ogólne, gdyż nie 
musi  ponosić  wydatków  na  badania  i  rozwój,  usługi 
techniczne, szkolenie załogi.  - Zrobili to już inni- 

Strategia naśladowcza albo imitująca 

 

 

 

    Polega  na  dostrzeżeniu  przed  innymi  i 
wykorzystaniu  pewnych  nie  zaspokojonych 
potrzeb,  dzięki  którym  może  powstać  wąski, 
wyspecjalizowany  rynek.  Musi  on  być 
ograniczony,  aby  ktoś,  kto  go  pierwszy 
zajmie,  panował  na  nim  niepodzielnie. 
Strategia 

niszy 

polega 

na 

jego 

monopolistycznym  opanowaniu.  Istnieją  trzy 
odmiany strategii niszy:

• strategia rogatki polega na dostarczeniu na 
rynek  takiego  wyrobu,  który  ma  zasadnicze 
znaczenie  dla  jakiegoś  innego  wielkiego 
procesu  i  nie  ma  na  rynku  innego 
odpowiednika;

Strategia niszy albo luki rynkowej

 

 

 

•  strategia  wyspecjalizowanej  umiejętności 
polega 

na 

uzyskaniu 

tak 

wysokiej 

umiejętności  w  zaspokajaniu  określonego, 
wąskiego  rodzaju  potrzeb,  że  potencjalnym 
konkurentom  nie  opłaca  się  tą  dziedziną 
zajmować;

•  strategia  wyspecjalizowanego  rynku  różni 
się  tym  od  poprzedniej,  że  specjalistyczne 
umiejętności 

dotyczą, 

nie 

wytwarzania 

wyrobu  lub  usługi,  ale  znajomości  i  obsługi 
określonego rynku 

Strategia niszy albo luki rynkowej

 

 

 

Polega  na  przekształceniu  istniejącego  już 
wyrobu  w  coś  nowego,  nie  w  sensie 
fizycznym,  lecz  przez  zmianę  sposobu  jego 
użytkowania,  dzięki  czemu  kreuje  nową 
klientelę. Odbywa się to dzięki:

• tworzeniu użyteczności dla klienta, 

• sposobowi ustalania ceny,

•  dostosowania  się  do  realiów  społecznych  i 
ekonomicznych klienta,

• dostarczenia klientowi tego, co stanowi dla 
niego rzeczywistą wartość.

Strategia zmiany użyteczności i cech 
produktu

 

 

 

Polega  na  przyjęciu  przez  przedsiębiorstwo 
funkcji czynnego kooperatora lub w jakiś inny 
sposób 

podporządkowanej 

głównemu 

producentowi. 

Przedsiębiorstwo, 

które 

stosuje tę strategię nie próbuje inicjować ani 
naśladować  dokonanych  przez  inne  jednostki 
zmian produktu, z wyjątkiem gdy czyni to na 
życzenie 

swego 

nadrzędnego 

partnera. 

Własne  prace  badawcze  mają  w  tej  strategii 
bardzo  małe  znaczenie.  Kooperant  będzie 
także  korzystał  z  usług  technicznych, 
informacji 

naukowo-technicznej 

oraz 

planowania produktu u swego partnera. 

Strategia zależna

 

 

 

Zakłada 

że 

wytworzony 

produkt 

lub 

stosowana  technika  zmieniają  się  mało  lub 
nie  zmieniają  się  wcale.  Taka  sytuacja  nie 
sprzyja  zasadniczym  zmianom  w  produkcji, 
ale  prowadzi  do  innowacji  drugorzędnych 
albo 

pozornych, 

dotyczących 

zmian 

zewnętrznych,  aby  w  ten  sposób  pobudzić 
popyt albo uzyskać korzystną cenę. Strategia 
ta może być stosowana w różnych warunkach 
produkcyjnych  i  rynkowych.  Technologia 
stosujących  ją  przedsiębiorstw  opiera  się  na 
wysokich 

kwalifikacjach 

rzemieślniczych. 

Zagrożeniem dla przedsiębiorstw stosujących 
strategię  tradycyjną  jest  rozwój  techniki  w 
danej dziedzinie produkcji 

Strategia tradycyjna