1
Chrześcijaństwo przed powstaniem kościoła
Chrześcijaństwo przed powstaniem kościoła
Chrześcijaństwo przed powstaniem kościoła
Chrześcijaństwo przed powstaniem kościoła
rzymsko
rzymsko
rzymsko
rzymsko----katolickiego
katolickiego
katolickiego
katolickiego
Na początku byli... śydzi! Tak! ChociaŜ Polaka-katolika prawda ta ścina z nóg, jednakŜe
chrześcijaństwo i Kościół Chrystusa pochodzą właśnie od śydów. Maryja, matka Jezusa,
wbrew powszechnej opinii wcale nie była Polką i nie pochodziła ani z Częstochowy, ani z
Fatimy, ani z MedŜugorie. Maryja, to staropolska forma imienia Maria, które z kolei jest
grecką wersją Ŝydowskiego imienia Miriam. Tak więc Maryja nazywała się tak naprawdę
Miriam i była śydówką z krwi i kości. Ojciec Jezusa, Józef, takŜe był śydem, pochodził
nawet z rodu króla Dawida, z pokolenia Judy. MoŜna więc powiedzieć, Ŝe Pan Jezus Chrystus
takŜe był śydem, mówił i myślał po Ŝydowsku (lub teŜ mówiąc językiem ludzi uczonych - po
aramejsku). Pan Jezus przyszedł właśnie do śydów i im pierwszym głosił Ewangelię Ojca.
Wszyscy pierwsi uczniowie a takŜe wszyscy pierwsi Apostołowie byli rodowitymi śydami i
przez pierwsze kilka lat Kościół chrześcijański tworzyli sami śydzi.
"A oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: Ulituj się nade mną, Panie,
Synu Dawida! Moja córka jest cięŜko dręczona przez złego ducha. Lecz On nie odezwał się do
niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: Odpraw ją, bo krzyczy za nami!
Lecz On odpowiedział: Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela. A ona
przyszła, upadła przed Nim i prosiła: Panie, dopomóŜ mi! On jednak odparł: Niedobrze jest
zabrać chleb dzieciom a rzucić psom. A ona odrzekła: Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z
okruszyn, które spadają ze stołów ich panów. Wtedy Jezus jej odpowiedział: O niewiasto
wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak chcesz! Od tej chwili jej córka była zdrowa."
(Mateusza 15:22-28)
"Wy czcicie to, czego nie znacie, my czcimy to, co znamy, poniewaŜ zbawienie bierze początek
od śydów."
(Jana 4:22)
"Wolałbym bowiem sam być pod klątwą [odłączony] od Chrystusa dla [zbawienia] braci
moich, którzy według ciała są moimi rodakami. Są to Izraelici, do których naleŜą przybrane
synostwo i chwała, przymierza i nadanie Prawa, pełnienie słuŜby BoŜej i obietnice. Do nich
naleŜą praojcowie, z nich równieŜ jest Chrystus według ciała, który jest ponad wszystkim,
Bóg błogosławiony na wieki. Amen." (Rzymian 9:3-5)
Tak więc Pan Jezus był śydem, Józef i Maria byli śydami, apostoł Piotr nazwany przez
rzymskich katolików pierwszym papieŜem takŜe był śydem, no i oczywiście apostoł Paweł
będący autorem większości listów Nowego Testamentu równieŜ był śydem. O pierwszych
masowych nawróceniach nie-śydów na chrześcijaństwo czytamy dopiero w Dziejach
Apostolskich 11:20. W przedstawianym okresie nie moŜna więc mówić o istnieniu Kościoła
Rzymsko Katolickiego, a co najwyŜej o istnieniu Kościoła Jerozolimsko śydowskiego.
Jako Ŝe Nowy Testament dopiero się tworzył pierwsi chrześcijanie opierali się na pismach
Starego Testamentu, który stanowi podwalinę chrześcijaństwa i w chrześcijaństwie znajduje
swe spełnienie. śydzi za natchnione uznawali te księgi Starego Testamentu, które zostały
pierwotnie spisane w języku hebrajskim. Dlatego teŜ księga Tobiasza, Judyty, Mądrości,
Mądrości Syracha, Barucha a takŜe obie księgi Machabejskie były przez nich odrzucane, co
2
potwierdzają źródła historyczne (Józef Flawiusz "Przeciw Apionowi" 1:8). TakŜe Kościół
Rzymsko Katolicki odrzucał te księgi przez kilkanaście stuleci i dopiero w roku 1546 po
Chrystusie postanowił dołączyć je do Biblii wraz z niektórymi apokryficznymi fragmentami
ksiąg Daniela i Estery. Lecz, jak to przy innej okazji powiedział Jezus, "od początku tak nie
było."
(Mateusza 19:8)
Następnym szokiem moŜe być dla większości katolików sposób w jaki Jezus Chrystus
traktował swoją ziemską matkę, Marię. Nie dość, Ŝe nie okazywał jej publicznie Ŝadnych
szczególnych względów to na dodatek zamiast zwracać się do niej w słowach "Matko,
Mamo" uŜywał raczej obraźliwego zwrotu dystansującego Go od Jego ziemskiej rodzicielki:
"Kobieto, Niewiasto":
"Potem przyszedł do domu, a tłum znów się zbierał, tak, Ŝe nawet posilić się nie mogli. Gdy to
posłyszeli Jego bliscy, wybrali się, Ŝeby Go powstrzymać. Mówiono bowiem: Odszedł od
zmysłów. [...] Tymczasem nadeszła Jego Matka i bracia i stojąc na dworze, posłali po Niego,
aby Go przywołać. Właśnie tłum ludzi siedział wokół Niego, gdy Mu powiedzieli: Oto Twoja
Matka i bracia na dworze pytają się o Ciebie. Odpowiedział im: KtóŜ jest moją matką i
/którzy/ są braćmi? I spoglądając na siedzących dokoła Niego rzekł: Oto moja matka i moi
bracia. Bo kto pełni wolę BoŜą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką." (Marka 3:20-21.31-35)
"Gdy On to mówił, jakaś kobieta z tłumu głośno zawołała do Niego: Błogosławione łono,
które Cię nosiło, i piersi, które ssałeś. Lecz On rzekł: Owszem, ale przecieŜ błogosławieni ci,
którzy słuchają słowa BoŜego i zachowują je."
(Łukasza 11:27-28)
"A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: Nie mają juŜ wina. Jezus Jej
odpowiedział: CzyŜ to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? CzyŜ jeszcze nie nadeszła godzina
moja?" (Jana 2:3-4)
Pan Jezus nie chciał jej w ten sposób upokorzyć czy zranić, lecz pragnął wyrazić w tych
słowach fakt, iŜ Maria nie była Jego rzeczywistą matką z krwi i kości, ale posłuŜyła Bogu
jedynie jako naczynie, w którym przez Ducha Świętego został poczęty sam Syn BoŜy:
"Anioł Jej odpowiedział: Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc NajwyŜszego osłoni Cię.
Dlatego teŜ Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem BoŜym." (Łukasza 1:35)
"A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas. I oglądaliśmy Jego chwałę, chwałę, jaką
Jednorodzony otrzymuje od Ojca, pełen łaski i prawdy." (Jana 1:14)
BoŜy Syn odciął się ostatecznie od swoich cielesnych powiązań z Marią w słowach, które
wypowiedział do niej i do apostoła Jana wisząc na krzyŜu:
"Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do
Matki: Niewiasto, oto syn Twój. Następnie rzekł do ucznia: Oto Matka twoja. I od tej godziny
uczeń wziął Ją do siebie." (Jana 19:26-27)
Dla tej samej przyczyny takŜe pierwsi chrześcijanie nie darzyli Marii jakimiś
nadzwyczajnymi względami, ani nie traktowali jej jako szczególnej orędowniczki,
pośredniczki czy wstawienniczki.
3
Była ona bardzo szczęśliwą i błogosławioną śydówką, która została wybrana przez Boga na
naczynie do wydania na świat obiecanego Mesjasza, lecz po śmierci i zmartwychwstaniu
Jezusa jej rola odchodzi w cień i po raz ostatni słyszymy o Marii w Dziejach
Apostolskich 1:14.
Podobnie teŜ inni apostołowie Pana Jezusa uwaŜani dziś za wielkich - Piotr, Jan czy Paweł -
wcale nie byli otaczani jakąś nadzwyczajną czcią, chwałą czy względami. Byli oni szanowani
i posiadali autorytet, jednakŜe nie byli traktowani jak jacyś nieomylni guru czy 'święci
ojcowie', którym naleŜy się bezwzględne posłuszeństwo. Apostoł Paweł wypowiadając się na
temat Piotra i Jana napisał:
"Co się zaś tyczy stanowiska tych, którzy się cieszą powagą - jakimi oni dawniej byli, jest dla
mnie bez znaczenia; u Boga nie ma względu na osobę - otóŜ ci, co są uznani za powagi, nie
polecili mi oddawać czegokolwiek. Wręcz przeciwnie, stwierdziwszy, Ŝe mnie zostało
powierzone głoszenie Ewangelii wśród nieobrzezanych, podobnie jak Piotrowi wśród
obrzezanych - Ten bowiem, który współdziałał z Piotrem w apostołowaniu obrzezanych,
współdziałał i ze mną wśród pogan - i uznawszy daną mi łaskę, Jakub, Kefas /czyli Piotr/ i
Jan, uwaŜani za filary, podali mnie i Barnabie prawicę na znak wspólnoty, byśmy szli do
pogan, oni zaś do obrzezanych,"
(Galacjan 2:6-9)
"Gdy następnie Kefas (czyli Piotr) przybył do Antiochii, otwarcie mu się sprzeciwiłem, bo na
to zasłuŜył. Zanim jeszcze nadeszli niektórzy z otoczenia Jakuba, brał udział w posiłkach z
tymi, którzy pochodzili z pogaństwa. Kiedy jednak oni się zjawili, począł się usuwać i trzymać
się z dala, bojąc się tych, którzy pochodzili z obrzezania. To jego nieszczere postępowanie
podjęli teŜ inni pochodzenia Ŝydowskiego, tak Ŝe wciągnięto w to udawanie nawet Barnabę.
Gdy więc spostrzegłem, Ŝe nie idą słuszną drogą, zgodną z prawdą Ewangelii, powiedziałem
Kefasowi /czyli Piotrowi/ wobec wszystkich: JeŜeli ty, choć jesteś śydem, Ŝyjesz według
obyczajów przyjętych wśród pogan, a nie wśród śydów, jak moŜesz zmuszać pogan do
przyjmowania zwyczajów Ŝydowskich?" (Galacjan 2:11-14)
Apostoł Paweł publicznie skarcił apostoła Piotra (uwaŜanego przez rzymskich katolików
za pierwszego papieŜa) za jego obłudne postępowanie i błędy doktrynalne! Miało to miejsce
około dwudziestu lat po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa! Te dwa fragmenty ukazują
nam, iŜ Paweł szanował Piotra i uznawał jego słuŜbę, jednakŜe nie był mu ślepo uległy czy to
pod względem zachowania czy teŜ jeŜeli chodziło o wyznawane doktryny. Piotrowi to w
niczym nie przeszkadzało, ani teŜ nie uraŜało jego dumy, gdyŜ wcale nie uwaŜał się za kogoś
nadzwyczajnego.
Pan Jezus wyraźnie przykazał swoim apostołom, aby nie byli tacy jak typowi przywódcy
religijni:
"Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i Ŝeby ludzie nazywali ich Rabbi. OtóŜ wy nie
pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi
jesteście. Nikogo teŜ na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz,
Ten w niebie. Nie chciejcie równieŜ, Ŝeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz
Mistrz, Chrystus." (Mateusza 23:7-10)
Przywódcy religijni na całym świecie lubią, gdy tytułuje się ich „mistrzu, nauczycielu,
ojcze, pastorze, guru” czy „wasza świątobliwość' i uwaŜają za rodzaj zniewagi zwracanie się
4
do nich bezpośrednio po imieniu. Lecz wśród uczniów Jezusa wszyscy mieli być równi i
jednakowo traktowani bez względu na piastowany urząd. Dlatego teŜ Piotr nie pozwalał, by
nazywano go „ojcem” czy tym bardziej „świętym ojcem”. Gdy Piotr i Jan dokonali
pierwszego publicznego cudu Piotr powiedział do zdumionych ludzi, którzy byli świadkami
uzdrowienia inwalidy:
"Na ten widok Piotr przemówił do ludu: MęŜowie izraelscy! Dlaczego dziwicie się temu? I
dlaczego takŜe patrzycie na nas, jakbyśmy własną mocą lub poboŜnością sprawili, Ŝe on
chodzi?" (Dzieje Apostolskie 3:12)
Podobnie Piotr zareagował, gdy pewien poganin usiłował uczcić go bardziej niŜ
przeciętnego człowieka:
"A kiedy Piotr wchodził, Korneliusz wyszedł mu na spotkanie, padł mu do nóg i oddał mu
pokłon. Piotr podniósł go ze słowami: Wstań, ja teŜ jestem człowiekiem."
(Dzieje Apostolskie 10:25-26)
Tak więc apostoł Piotr wcale nie uwaŜał się za większego od innych i nie pozwalał, by
zwracano się do niego w jakiś szczególny sposób lub okazywano mu jakieś nadzwyczajne
względy. W swoim pierwszym liście napisał:
"Starszych więc, którzy są wśród was, proszę, ja równieŜ starszy, a przy tym świadek
Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado BoŜe,
które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze
względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem;" (1 Piotra 5:1-2)
Apostoł Piotr uwaŜał się za jednego z wielu starszych i biskupów. Nie domagał się
bezwzględnego posłuszeństwa, nie groził, nie straszył wyklęciem, lecz prosił innych
starszych i pasterzy, aby naleŜycie i godnie swój urząd przed Bogiem sprawowali. Podobną
postawę widać takŜe bardzo wyraźnie w słowach apostoła Pawła:
"Nie mam zaś nakazu Pańskiego co do dziewic, lecz daję radę jako ten, który -
wskutek doznanego od Pana miłosierdzia - godzien jest, aby mu wierzono.. [...] Ŝona
związana jest tak długo, jak długo Ŝyje jej mąŜ. JeŜeli mąŜ umrze, moŜe poślubić kogo chce,
byleby w Panu. Szczęśliwszą jednak będzie, jeŜeli pozostanie tak, jak jest, zgodnie z moją
radą. A wydaje mi się, Ŝe ja teŜ mam Ducha BoŜego."
(1 Koryntian 7:25.39-40)
"ZauwaŜcie to, co /jest zresztą/ oczywiste! JeŜeli ktoś jest przekonany, Ŝe naleŜy do Chrystusa,
niechŜe znów weźmie pod własną rozwagę i to, Ŝe my równieŜ, podobnie jak on, jesteśmy
Chrystusowi."
(2 Koryntian 10:7)
"Nie Ŝeby okazać nasze władztwo nad wiarą wasza, bo przecieŜ jesteśmy współtwórcami
radości waszej; wiarą bowiem stoicie."
(2 Koryntian 1:24)
Nikt nie jest panem nad wiarą chrześcijanina oprócz samego Chrystusa i Paweł mówił o
tym otwarcie! Zbawienie chrześcijanina i jego trwanie w wierze nie jest zaleŜne od innych
ludzi (czy to nauczycieli, czy pasterzy, czy biskupów czy kogokolwiek innego), gdyŜ
5
wszelkie urzędy apostolskie, nauczycielskie, prorocze czy pasterskie są powołane jedynie do
współpracy z Bogiem dla posługi Kościoła, aby umoŜliwić jego szybszy wzrost i
przygotować wszystkich innych chrześcijan do duchowej posługi (Efezjan 4:11-12). Podobnie
teŜ apostoł Jan kaŜe innym wierzącym polegać na pouczeniu i prowadzeniu Ducha Świętego
(którego ma w sobie kaŜdy chrześcijanin) a nie na innych ludziach:
"Co do was, to namaszczenie, które otrzymaliście od Niego, trwa w was i nie potrzebujecie
pouczenia od nikogo, poniewaŜ Jego namaszczenie poucza was o wszystkim. Ono jest
prawdziwe i nie jest kłamstwem. ToteŜ trwajcie w nim tak, jak was nauczył." (1 Jana 2:27)
Zaś ewangelista Łukasz zachwala śydów z Berei, którzy nie słuchali ślepo nauczania
apostoła Pawła, lecz weryfikowali je z Pismami Starego Testamentu:
"Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali
Pisma, czy istotnie tak jest."
(Dzieje Apostolskie 17:11)
Pierwsi chrześcijanie mocno trzymali się słów Pana Jezusa, który nauczał, iŜ do poznania
prawdy niezbędne (ale i w pełni wystarczające) jest poleganie na Pismach oraz Duchu
BoŜym:
"A Jezus odpowiadając, rzekł im: Błądzicie, nie znając Pism ani mocy BoŜej."
(Mateusza 22:29)
Tak oto wszyscy byli równi i nie było przywódców wymagających ślepego posłuszeństwa
ani nauczycieli zabraniających kwestionowania ich teologii. Wszystko było weryfikowane z
Pismem Świętym (2 Tymoteusza 3:16). Pomimo rozbieŜnych dąŜeń i nieporozumień
dogmatycznych nikt nikogo nie wyklinał, jeŜeli Jezus Chrystus pozostawał drogą, prawdą i
Ŝ
yciem danego człowieka (Efezjan 4:1-7). Jako heretyków traktowano jedynie tych
chrześcijan, którzy głosili nauki podwaŜające podstawy chrześcijaństwa - na przykład wiarę
w mające nastąpić zmartwychwstanie (2 Tymoteusza 2:16-18 oraz 1 Tymoteusza 1:20) czy
teŜ wiarę w zbawienie niezaleŜne od pełnionych uczynków (Galacjan 1:8, 2:16, 3:11, 5:4).
Liczne cuda miały miejsce wszędzie tam gdzie pojawiali się zwykli chrześcijanie i Bóg
przejawiał się w ponadnaturalny sposób przez wszystkich wierzących (Jana 14:12;
1 Koryntian 12:7-11; Galacjan 3:5; Jakuba 5:15). śycie kaŜdego chrześcijanina opierało się
na intymnej społeczności z Jezusem Chrystusem (Jana 14:23). Wielu biskupów - łącznie z
samym apostołem Piotrem - miało Ŝony i dzieci (Marka 1:30; Łukasza 4:38; 1 Koryntian 9:5;
1 Tymoteusza 3:2-4; Tytusa 1:5-9). Wszystko było dokładnie na odwrót niŜ w późniejszym
Kościele Rzymsko Katolickim. Nie ma w tym jednak nic dziwnego - Kościół Rzymsko
Katolicki nie został jeszcze wówczas powołany do istnienia.
Przez pierwsze trzysta lat od momentu powstania kościoła chrześcijańskiego w Jerozolimie
chrześcijaństwo funkcjonowało według zasad przedstawionych na poprzedniej stronie.
Wierzący byli prześladowani przez Rzymian i inne nacje nie tylko z powodu wyznawanego
monoteizmu, ale takŜe ze względu na swoje pacyfistyczne przekonania. Idąc za nauką
Chrystusa Jego pierwsi wyznawcy wyrzekali się stosowania przemocy nie tylko w obronie
własnej czy w ramach zemsty, ale takŜe odmawiali zabijania w obronie Imperium czy teŜ w
ramach
zdobywania
nowych
ziem
przez
Cesarstwo
(Mateusza 5:38-48,
26:52;
Łukasza 22:38.51; Jana 18:36; Rzymian 12:17-21; Filipian 3:20; 1 Tesaloniczan 5:15;
Hebrajczyków 11:13-16; 1 Piotra 3:9-14). Dla Rzymu, którego potęga opierała się na jego
twardej i bezwzględnej machinie wojennej, poglądy głoszone przez chrześcijan stanowiły
6
zagroŜenie dla istnienia samego Imperium. Dlatego teŜ raz po raz wybuchały prześladowania
wyznawców Chrystusa, Który jednak zdobywał sobie coraz większą popularność wśród
mieszkańców Cesarstwa. W owym czasie nie było człowieka czy teŜ wąskiej grupy ludzi,
którzy rządzili wszystkimi wspólnotami lub narzucali swoje przekonania i dogmaty reszcie
chrześcijan. Wręcz przeciwnie, kościoły funkcjonowały na poziomie lokalnym i ściśle ze sobą
współpracowały. KaŜdy z nich był zarządzany z reguły przez kilku starszych: diakonów,
prezbiterów i biskupów. Oprócz tego w kościołach byli nauczyciele i prorocy a takŜe
ewangeliści i apostołowie, którzy prowadzili działalność misyjną. Wbrew pozorom ta
niezaleŜność wspólnot nie powodowała drastycznych rozłamów czy herezji, gdyŜ nauki
jawnie sprzeczne z Pismami oraz nauczaniem apostołów były przez ogół odrzucane, zaś
prześladowania ze strony niewierzących przyczyniały się do jedności chrześcijan pomimo
róŜnicy zdań na temat mniej istotnych zagadnień. Tak więc wszelkie błędne nauki nie miały
większego wpływu na ogół kościoła, który uznawał Jezusa Chrystusa za centrum, esencję, cel
i sposób Ŝycia (1 Koryntian 1:13-31; Galacjan 2:20; Efezjan 2:20; Kolosan 2:2-17). Główne
spory dotyczyły natury Chrystusa, ale nikt nie kwestionował wiary w Niego jako podstawy
zbawienia. Na etapie tym moŜna mówić o istnieniu kościoła katolickiego, czyli kościoła
powszechnego.
JednakŜe nastał w końcu czas kiedy chrześcijaństwo stało się jednym z głównych wyznań
w Imperium Rzymskim. W roku 313 n.e. cesarz Konstantyn I Wielki na mocy edyktu
tolerancyjnego (zwanego edyktem mediolańskim) uznał chrześcijaństwo za pełnoprawną
religię w Cesarstwie Rzymskim (uwaŜa się, Ŝe chrześcijanie stanowili wówczas aŜ 10%
populacji). Oznaczało to zalegalizowanie chrześcijaństwa oraz powstanie organizacji czy teŜ
systemu Kościoła Katolickiego (Zgromadzenia Powszechnego). ChociaŜ dzięki dekretowi
cesarskiemu ustały prześladowania, jednakŜe upolitycznienie kościoła miało tragiczne w
skutkach konsekwencje.
Cesarz usiłował wpływać na zalegalizowany przez siebie kościół katolicki:
przewodniczył on pierwszemu soborowi Kościoła w Nicei w roku 325. ChociaŜ Konstantyn
rok wcześniej ogłosił się chrześcijaninem, jednak nadal pozostawał wyznawcą pogańskiego
kultu Słońca NiezwycięŜonego. Pomimo to, kościoły lokalne wciąŜ cieszyły się autonomią i
równością. JednakŜe pozycja i rola biskupów w dwóch głównych miastach imperium -
Rzymie i Konstantynopolu - zaczęła gwałtownie wzrastać dzięki bliskim kontaktom z
dworem cesarskim i politycznym Ŝyciem Cesarstwa. Ostatecznie doprowadziło to do
ogłoszenia przez Synod rzymski w roku 382 prymatu biskupa Rzymu nad biskupami we
wszystkich pozostałych miastach imperium. Tym samym powołano do istnienia Kościół
Rzymsko-Katolicki, czyli kościół powszechny pod kierownictwem biskupa Rzymu.
Jednocześnie ówczesnemu biskupowi Rzymu, Damazemu I, nadano zaczerpnięty z
pogańskiej tradycji tytuł Pontifex Maximus (NajwyŜszy Kapłan) czyniąc go pierwszym
papieŜem, czyli głową całego nowo powstałego Kościoła Rzymsko-Katolickiego.
Ustanowienie jednego człowieka ponad całym kościołem chrześcijańskim było
najbardziej brzemienną w skutkach decyzją. Weryfikacja starych i aprobata nowych doktryn,
które zobowiązani byli zaakceptować wszyscy pozostali chrześcijanie w duŜej mierze
zaleŜała od opinii biskupa Rzymu. I chociaŜ wszelkie kwestie sporne miały być
rozwiązywane na ogólnopaństwowych zwołaniach biskupów lokalnych, jednakŜe decydujący
głos miał właśnie biskup rzymski i jego najbliŜsi współpracownicy. TakŜe wszelkie
waŜniejsze decyzje podejmowane przez niezaleŜne do tej pory kościoły lokalne musiały od
tego momentu uzyskać uprzednią aprobatę kościoła w Rzymie. Dalsze umocnienie
7
przewodniej roli biskupa rzymskiego miało miejsce za pontyfikatu Leona I (440-461), który
ogłosił się biskupem powszechnym całego zachodniego i wschodniego kościoła. Doszło do
centralizacji władzy oraz utworzenia zupełnie nowej hierarchii w kościele chrześcijańskim,
rozpoczął się takŜe proces podziału chrześcijan na duchowieństwo i laikat. Ostateczne
wyodrębnienie się Kościoła Rzymsko-Katolickiego miało miejsce w 692 roku kiedy to na
synodzie trullańskim nastąpiło zerwanie jedności pomiędzy kościołami wschodnimi a
Kościołem Rzymskim. JednakŜe, za najwcześniejsze wydarzenie związane z powstaniem
Kościoła Rzymsko-Katolickiego moŜna uznać uchwałę Soboru Konstantynopolitańskiego z
roku 381 - "kanon 3 stwierdzał, Ŝe biskup Konstantynopola powinien uzyskać drugie miejsce
("cześć") po biskupie Rzymu [...].
W tym momencie widać, Ŝe stolica Cesarstwa równieŜ w randze kościelnej wysunęła się do
przodu"
JuŜ wkrótce okazało się czym grozi nieposłuszeństwo wobec Kościoła Rzymskiego.
W roku 381 cesarz Teodozjusz I ogłosił edykt uznający chrześcijaństwo za religię panującą -
za sprawą biskupa rzymskiego Imperium Rzymskie stało się państwem wyznaniowym i
rozpoczęły się prześladowania pogan. Represje te przybrały na sile, gdy w 391 roku tenŜe
cesarz zakazał prawnie jakichkolwiek praktyk religijnych poza chrześcijańskimi. Masowo
prześladowani jeszcze sto lat wcześniej chrześcijanie zamienili się teraz w oprawców.
JednakŜe papieŜ postanowił zniszczyć nie tylko pogan, ale takŜe wszelkich swoich
przeciwników i heretyków w kościele chrześcijańskim. W roku 438 cesarz Teodozjusz II
wydał edykt "Codex Theodosianus", na mocy którego arianie i nestorianie podlegali karze
ś
mierci. Krwawe wystąpienia przeciw poganom i heretykom zostały w pełni zaaprobowane
przez papieŜa.
Tak więc wczesna forma późniejszej Inkwizycji papieskiej zaczęła funkcjonować zaraz po
utworzeniu Kościoła Rzymsko-Katolickiego - system ten splamił się krwią tysięcy ludzi juŜ
przy swym poczęciu.
Jak mogło do tego dojść? Jak system powołujący się na Chrystusa - który przecieŜ przelał swą
krew za kaŜdego człowieka - mógł zacząć mordować tysiące ludzi? Jak chrześcijanie, którym
ich Mistrz zabronił tytułowania się wszelkimi nadzwyczajnymi tytułami, mogli nazwać
biskupa Rzymu NajwyŜszym Kapłanem, Zastępcą Syna BoŜego (Vicarius Filii Dei) czy teŜ
Ojcem Świętym? A przecieŜ w swej pierwotnej postaci Kościół Rzymsko-Katolicki
drastycznie róŜnił się od tego co znamy obecnie: nie odprawiano Mszy, wieczerzę Pańską
spoŜywano pod postacią chleba i wina a wielu chrześcijan nadal nie widziało w niej
rzeczywistego ciała i krwi Chrystusa, biskupi Ŝenili się i mieli dzieci, nie czczono posągów
ani obrazów, nie istniał jeszcze powszechny kult zmarłych (w tym Marii) a jedyną istniejącą
tradycją była porzucona później tradycja apostolska. Lecz juŜ od chwili narodzin dało się
dostrzec w tym systemie przyszłą bestię. JednakŜe Bóg przewidział tą tragedię i objawił ją
apostołowi
Janowi.
Zanim zwrócimy się do księgi Apokalipsy warto wspomnieć, iŜ podobny dramat juŜ raz
miał miejsce w historii biblijnej. Kapłani Ŝydowscy będący potomkami Aarona mieli być
straŜnikami BoŜych przykazań nadanych za pośrednictwem MojŜesza. Na nich spoczywała
odpowiedzialność przewodzenia ludowi Boga Izraela: mieli walczyć z kłamstwem, grzechem
i herezjami oraz ukazywać Izraelitom prawdziwy obraz Boga i świata duchowego tak, aby
cały lud mógł cieszyć się społecznością z Bogiem, Jego ochroną, przychylnością i
błogosławieństwem. Kto, jeŜeli nie kapłani, starsi i uczeni w Piśmie miał znać prawdę o
Bogu, Jego woli i drodze zbawienia? Największą tragedią i paradoksem końca Starego
8
Testamentu jest fakt, iŜ to właśnie kapłani, zakonnicy-faryzeusze, starsi ludu i uczeni w
Piśmie (czyli Ŝydowscy teologowie) mieli najbardziej wypaczone pojęcie o Bogu, Jego woli i
drodze zbawienia. To właśnie oni najbardziej sprzeciwiali się nauczaniu Jezusa Chrystusa
oraz doprowadzili do jego niesprawiedliwego procesu i poniŜającej śmierci. Tak samo Pan
Jezus nikogo tak bardzo nie krytykował jak przywódców religijnych - potomków Aarona,
kapłanów Boga, znawców BoŜego Słowa, gorliwych faryzeuszy-zakonników oraz starszych
ludu - straŜników prawdy i moralności. KtóŜ by pomyślał, Ŝe ci, którzy powinni byli być
najbliŜej Boga za czasów Chrystusa byli w rzeczywistości Jego największymi wrogami?!
KtóŜ by sądził, Ŝe dzieci Abrahama i Aarona tak bardzo zbłądzą, Ŝe staną się przeciwnością
swoich praojców?! KtóŜ by przypuszczał, Ŝe ludzie, którzy poświęcili swe Ŝycie dla słuŜby
BoŜej byli w rzeczywistości sługami szatana (Jana 8)?! Pan Jezus nadzwyczaj ostro
wypowiadał się przeciwko tym, których uwaŜano za najbardziej religijnych ludzi na świecie:
"WęŜe, plemię Ŝmijowe, jak wy moŜecie ujść potępienia w piekle?"
(Mateusza 23:32)
Rzecz niemoŜliwa i absurdalna stała się rzeczywistością: ludzie uwaŜani za
najmądrzejszych i najlepiej znających Boga, ludzie którzy słusznie doszukiwali się swych
korzeni w Dawidzie, Aaronie i Abrahamie okazali się w rzeczywistości głupcami, ślepymi
przewodnikami, wrogami Boga i dziećmi diabła. Jak mogło do tego dojść?! Co było
przyczyną ich niesłychanego i niewiarygodnego upadku?! JuŜ starotestamentowi prorocy bili
na alarm:
"Jak moŜecie mówić: Jesteśmy mądrzy i mamy Prawo Pańskie? Prawda, lecz w kłamstwo je
obróciło kłamliwe pióro pisarzy."
(Jeremiasza 8:8)
Izraelici zamiast trzymać się Słowa BoŜego zaczęli przywiązywać większą wagę do jego
interpretacji i tradycji wprowadzanych przez róŜnych wykształconych mędrców. Dlatego teŜ
Pan Jezus oskarŜa przywódców religijnych cytując jeszcze innego proroka, Izajasza:
"Wtedy przyszli do Jezusa faryzeusze i uczeni w Piśmie z Jerozolimy z zapytaniem: Dlaczego
Twoi uczniowie postępują wbrew tradycji starszych? Bo nie myją sobie rąk przed jedzeniem.
On im odpowiedział: Dlaczego i wy przestępujecie przykazanie BoŜe dla waszej tradycji?
Bóg przecieŜ powiedział: Czcij ojca i matkę oraz: Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmierć
poniesie. Wy zaś mówicie: Kto by oświadczył ojcu lub matce: Darem [złoŜonym w ofierze]
jest to, co dla ciebie miało być wsparciem ode mnie, ten nie potrzebuje czcić swego ojca ni
matki. I tak ze względu na waszą tradycję znieśliście przykazanie BoŜe. Obłudnicy, dobrze
powiedział o was prorok Izajasz: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest
ode Mnie. Ale czci mnie na próŜno, ucząc zasad podanych przez ludzi." (Mateusza 15:1-9;
Izajasza 29:13)
Przed niebezpieczeństwem polegania na ludzkiej tradycji - pozornie mądrej, moralnej i
słusznej - ostrzega takŜe apostoł Paweł w liście do Kolosan (2:8-23 takŜe zob. Galacjan 1:14).
To właśnie tradycja stała się powodem, dla którego przywódcy religijni i potomkowie Aarona
stali się wrogami Boga i kościołem szatana (Apokalipsa 2:9) a ich nauka stała się
demonicznym kwasem:
9
"I mówił do nich: Umiecie dobrze uchylać przykazanie BoŜe, aby swoją tradycję zachować. I
znosicie słowo BoŜe przez waszą tradycję, którąście sobie przekazali. Wiele teŜ innych tym
podobnych rzeczy czynicie."
(Marka 7:9.13)
"Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morze i ziemię, Ŝeby
pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym
piekła niŜ wy sami."
(Mateusza 23:14)
"Jezus rzekł do nich /do swoich uczniów/: UwaŜajcie i strzeŜcie się kwasu faryzeuszów i
saduceuszów! Wówczas zrozumieli, Ŝe mówił o wystrzeganiu się nie kwasu chlebowego, lecz
nauki faryzeuszów i saduceuszów."
(Mateusza 16:6.12)
Czy w historii Nowego Testamentu podobne wypaczenie mogło się powtórzyć?! Mogło i
powtórzyło się! Chrześcijańscy przywódcy religijni zaczęli coraz bardziej polegać na
tworzącej się tradycji chrześcijańskiej a Słowo BoŜe przestało odgrywać przewodnią rolę.
Obecnie tradycja jest uznawana przez Kościół Rzymsko-Katolicki za równą Słowu BoŜemu,
co podobnie jak w przypadku kapłaństwa Ŝydowskiego jest powodem odstępstwa.
Przykładów nie trzeba szukać daleko. JuŜ powyŜej wspomniano, Ŝe Kościół zaakceptował
przemoc i rozlew krwi w obronie wiary oraz jako ostateczne narzędzie krzewienia wiary.
Upolitycznienie kościoła doprowadziło do aprobaty zabijania przy zbrojnym rozwiązywaniu
konfliktów politycznych. Jeszcze w czasie ostatniej Wojny Światowej kapłani błogosławili
wiernych katolickich i ich broń, aby dobrze im się zabijało wrogów ojczyzny. Poza tym,
Kościół Rzymski wprowadził stopniowo obok kultu niewidzialnego Trójjedynego Boga
dodatkowy kult zmarłych, kult bogini-matki oraz kult obrazów i relikwii zaakceptowany
ostatecznie na synodzie w Konstantynopolu dopiero w roku 843. Ponadto wprowadzono
ofiarę Mszy Świętej jako dopełnienie braków ofiary Chrystusa przez jej odtwarzanie oraz
uzaleŜniono społeczność z Chrystusem i tym samym zbawienie wierzących od spoŜywania
istoty Chrystusa w Eucharystii. Innym bezdyskusyjnym przykładem odstępstwa jest takŜe
przymusowy celibat wszystkich kapłanów, podczas gdy Słowo BoŜe mówi wyraźnie:
"Rzekli Mu uczniowie: Jeśli tak ma się sprawa człowieka z Ŝoną, to nie warto się Ŝenić. Lecz
On im odpowiedział: Nie wszyscy to pojmują, lecz tylko ci, którym to jest dane. Bo są
niezdatni do małŜeństwa, którzy z łona matki takimi się urodzili; i są niezdatni do małŜeństwa,
których ludzie takimi uczynili; a są i tacy bezŜenni, którzy dla królestwa niebieskiego sami
zostali bezŜenni. Kto moŜe pojąć, niech pojmuje!"
(Mateusza 19:10-12)
"Biskup więc powinien być nienaganny, mąŜ jednej Ŝony, trzeźwy, rozsądny, przyzwoity,
gościnny, sposobny do nauczania, nieprzebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia,
ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy na grosz, dobrze rządzący własnym domem,
trzymający dzieci w uległości, z całą godnością. Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele
własnego domu, jakŜeŜ będzie się troszczył o Kościół BoŜy? Duch zaś otwarcie mówi, Ŝe w
czasach ostatnich niektórzy odpadną od wiary, skłaniając się ku duchom zwodniczym i ku
naukom demonów. [Stanie się to] przez takich, którzy obłudnie kłamią, mają własne
sumienie napiętnowane. Zabraniają oni wchodzić w związki małŜeńskie, [nakazują]
10
powstrzymywać się od pokarmów, które Bóg stworzył, aby je przyjmowali z dziękczynieniem
wierzący i ci, którzy poznali prawdę." (1 Tymoteusza 3:2-5; 4:1-3)
W Słowie BoŜym celibat duchownych jest dobrowolnym wyborem (potwierdza to takŜe
apostoł Paweł w 7 rozdziale pierwszego listu do Koryntian), lecz przywódcy Kościoła
Rzymskiego zabraniają wchodzić w związki małŜeńskie swoim biskupom, księŜom,
mnichom i zakonnicom trzymając się własnej tradycji przeciwnej przykazaniom Pana Jezusa i
pierwszych apostołów. Listę oraz opis głównych błędów i wypaczeń Kościoła Rzymskiego,
które trwają dzięki tradycji wbrew BoŜym przykazaniom przedstawiono na stronie:
http://nickycruz.ovh.org/Lista_doktryn.html