Apokaliptyczna bestia - kościół rzymsko-katolicki

Antychryst: wypełnienie proroctw

Zanim  zidentyfikujemy  instytucję  symbolizowaną  przez  Mały  Róg,  Bestię  z   Morza  i Syna
Zatracenia,  chciałbym  mocno  podkreślić,  że  antychrystem  nie  są  indywidualni  ludzie.  Jest
nim  system  religijny.  Ludzie  znajdujący  się  pod  jego  wpływem,  a nawet  służący  w nim
duchowni,  nie  są  świadomi  głębi  jego  odstępstwa  i choć  brak  tej  świadomości  nie  zwalnia
z odpowiedzialności za swe przekonania, nie pozwala nam też utożsamiać ich z antychrystem.

Kościół Boży ma demaskować odstępstwo fałszywych systemów religijnych, aby ludzie
mogli podjąć świadomą decyzję, czy do nich należeć i w nich pozostać (Ap. 14:6-14; 18:1-4).
Czyniąc to w sposób taktowny i z właściwych pobudek okazujemy miłość tym, którzy kroczą
ku zgubie. Prawdziwa miłość polega na szczerym przedstawieniu prawdy (1J. 3:18; Ef.4:15),
a nie na kompromisie czy schlebianiu sobie w duchu niewłaściwie pojętego ekumenizmu.

* * *

W historii świata znajdziemy tylko jedną instytucję odpowiadającą wszystkim wymienionym
w Biblii cechom antychrysta. Chrześcijańscy interpretatorzy proroctw od najwcześniejszych
wieków identyfikowali ją z papieskim Rzymem. Już w IX wieku Arnulf, arcybiskup Orleanu
czy w XIII wieku Eberhard II, arcybiskup Salzburga uważali, że jest nim papiestwo. Także
ś

więty Bernard z Clairvaux w XII wieku, Franciszek z Asyżu w XIII wieku, dominikanin

Girolamo Savonarola w XV wieku często wypowiadali się przeciwko zaangażowaniu
papiestwa w gromadzenie dóbr i politykę, zamiast w głoszenie Ewangelii i pomoc
potrzebującym.

Pogląd, że antychrystem jest średniowieczny system papieski utrzymywała większość
wybitnych teologów na przestrzeni dziejów chrześcijaństwa. Takiego zdania był też Izaak
Newton, który spędził kilkadziesiąt lat swego życia badając proroctwa biblijne. Wszyscy oni
stosowali historyczną metodę interpretacji proroctw, według której sekwencje księgi Daniela
i Apokalipsy ukazują historię ludu Bożego od czasów tych proroków po adwent Chrystusa.

Proroctwa  o antychryście  stały  się  powszechniej  znane  dopiero  w XVI  wieku,  kiedy
wynalazek  Gutenberga  oraz  Reformacja  uczyniły  Pismo  Święte  bardziej  dostępną  księgą.
Argumenty  reformatorów  były  tak  przekonywujące,  że  liczni  duchowni  i zakonnicy
opuszczali kościół rzymski, przechodząc na stronę Reformacji.

Utrudniony dostęp do Biblii sprawiał, że do tej pory mało kto znał treść Apokalipsy.
Reformatorzy tłumaczyli Pismo Święte na języki narodowe, co przyczyniało się do ożywienia
religijnego na bazie wzrostu wiedzy biblijnej, w tym znajomości proroctw.

Papiestwo, aby ratować swój status, szukało alternatywnej wykładni dla tych proroctw.
Zadanie to zlecono dwom jezuickim doktorom teologii.

Pierwszy,  Lois  de  Alcazar,  posłużył  się  metodą  preterystyczną.  Według  niej  proroctwa
Daniela  o antychryście  wypełniły  się  w działalności  mało  znaczącego  króla  Antiocha  IV
Epifanesa (175-163 p.n.e.), zaś proroctwa Apokalipsy odnosiły się do przeszłości. Pogląd ten
akceptują  do  dziś  szczególnie  ci  uczeni  i teolodzy,  którzy  kwestionują  natchnienie  Pisma
Ś

więtego. Powód tego wyjaśnia biblista Merrill Tenney:

"Eskalacja  znaczenia  współczesnej  szkoły  preterystycznej  nastąpiła  dopiero  w rezultacie
wzrostu  krytyki  biblijnej.  W związku  z tym,  że  preteryzm  może  obejść  się  bez  uznania
elementu  przepowiedni  w proroctwach,  a nawet  bez  wiary  w natchnienie  Biblii,  metoda  ta
pozwala  traktować  Apokalipsę  jako  zwykły  dokument  historyczny,  zawierający
eschatologiczne koncepty, które dominowały w czasie jej powstawania."

Drugi  z jezuitów,  Francisco  Ribera,  zastosował  metodę  futurystyczną,  odnosząc  proroctwa
o antychryście  do  osobnika,  który  pojawi  się  w czasach  końca,  aby  rzekomo  wprowadzić
ludzkość w trzy i pół roku straszliwego ucisku. Umiejętnie manipulując tekstem dziewiątego
rozdziału  księgi  Daniela,  który  zapowiada  rok  wystąpienia  Chrystusa,  jego  trzy  i pół  roczną
służbę  oraz  śmierć,  Ribera  odniósł  ten  mesjański  tekst  do  antychrysta,  twierdząc,  że  będzie
nim osobnik, który pojawi się na trzy i pół roku w czasach końca. Jego rozprawę rozesłano do
wielu  europejskich  uniwersytetów,  ale  nie  spotkała  się  z zainteresowaniem  Reformatorów,
którzy widzieli wypełnienie proroctw o antychryście w systemie papieskim.

W  dwa  wieki  później  Edward  Irving,  zafascynowany  futurystyczną  interpretacją  Ribery,
przetłumaczył  jego  rozprawę  na  angielski.  Zainteresował  nią  między  innymi  Irlandczyka
imieniem John Darby, który rozpropagował jej tezy w  USA. Tak dowiedział się o nich Cyrus
Scofield,  którego  komentarz  oparty  na  tej  metodzie  stał  się  w XX  wieku  autorytetem  dla
większości protestantów. Z jednej strony tłumaczy to dlaczego wielu z nich odwróciło się od
zrozumienia  proroctw  o antychryście  jakie  mieli  Reformatorzy,  a z drugiej  ich  osobliwe
poglądy  odnośnie  czasów  końca,  włącznie  z tzw.  sekretnym  porwaniem  i nawróceniem
Izraela. Teolog George Ladd tak charakteryzuje metodę futurystyczną:

W  1590  roku  Ribera  opublikował  komentarz  do  Apokalipsy,  napisany  przeciwko
dominującemu  wśród  protestantów  poglądowi,  że  Antychrystem  jest  papiestwo.  Ribera,
zamiast  do  całej  historii  kościoła,  odniósł  Apokalipsę  -  z wyjątkiem  kilku  pierwszych
rozdziałów  -  do  czasów  końca.  Antychryst  ma  być  pojedynczą  złą  osobą,  która  zostanie
przyjęta przez Żydów, odbuduje Jerozolimę, zwróci się przeciwko chrześcijaństwu, zaprze się
Chrystusa, będzie prześladował kościół i pozostanie przy władzy przez trzy i pół roku."

Obie interpretacje zawierają elementy prawdy, gdyż niektóre fragmenty Apokalipsy odnosiły
się do czasów apostolskich (do przeszłości), a inne do czasów, które są przed nami (do
przyszłości). Niestety, obie zawierają też poważne błędy, które dyskwalifikują je, jako
wiarygodne metody interpretacji Apokalipsy.

Stanowisko  Ribery,  że  proroctwa  o antychryście  dotyczą  wyłącznie  osoby,  która  pojawi  się
w dniach końca ( futuryzm) zaprzecza natchnionym słowom apostoła Jana: "A słyszeliście, że
ma  przyjść  antychryst,  lecz  oto  już  teraz  wielu  antychrystów  powstało"  (1J.  2:18).  Jan  nie
odnosi terminu "antychryst" do pojedynczej osoby, lecz do każdej istoty lub instytucji, która
pożąda pozycji Chrystusa. To samo napisał Paweł, mówiąc, że już w  jego czasach działa moc,
która  ujawni  się  w pełni  po  upadku  Imperium  Rzymskiego  (2Tes.2:7).  Zalążki  odstępstwa
istniały  już  w I wieku  toteż  proroctwa  o   antychryście  nie  mogły  odnosić  się  wyłącznie  do
osobnika,  który  dopiero  nadejdzie,  ani  tym  bardziej  do  ateistycznej  Rosji  czy  Chin,  które
wówczas  jeszcze  nie  istniały,  choć  i takie  interpretacje  pokutują  dziś  wśród  zwolenników
futuryzmu.

Z kolei pogląd Alcazara, że proroctwa o antychryście z księgi Daniela dotyczą Antiocha IV
Epifanesa (preteryzm), ignoruje fakt, że Pan Jezus traktował Daniela jako proroka, odnosząc
jego słowa do przyszłości, a nie do przeszłości, jako wypełnione już w osobie zmarłego dwa

wieki wcześniej Antiocha Epifanesa. Pan Jezus powiedział: " Ujrzycie 'ohydę spustoszenia', o
której mówi prorok Daniel" (Mt.24:15). Metoda preterystyczna ignoruje też zapowiedź Jezusa
otwierającą Apokalipsę, według której proroctwa tej księgi odnoszą się także do czasów
przyszłych (Ap.1:19).

Dr  Kenneth  Strand  wykazał,  że  preterystyczne  zastosowanie  apokaliptycznych  proroctw,
szczególnie  tych  z rozdziałów  13  i 17,  do  pogańskiego  Rzymu  czy  poszczególnych  cesarzy
rzymskich  jest  w praktyce  nie  do  utrzymania.  Wcześniejsi  chrześcijańscy  badacze  Pisma
Ś

więtego (tzw. Ojcowie Kościoła), jak Ireneusz, Tertulian czy Hieronim rozumieli, że

antychryst pojawi się dopiero po upadku Imperium Rzymskiego, toteż żaden z nich nawet nie
wspomniał o tym, żeby Neron czy inny cesarz był wypełnieniem apokaliptycznych proroctw
o antychryście, jak dziś wierzą zwolennicy metody preterystycznej.

Oprócz preteryzmu i futuryzmu wymienić można jeszcze dwie szkoły interpretacji proroctw:
idealistyczną i historyczną.

Pierwsza sugeruje, że księgi Daniela i Apokalipsy zawierają uniwersalne prawdy, które mają
znaleźć zastosowanie w życiu wierzących w każdym  czasie. Jest to prawdą, dlatego czytając
je  musimy  dojrzeć  i zastosować  w swym  życiu  zawarte  w nich  ponadczasowe  prawdy,
zamiast  koncentrować  się  jedynie  na  znaczeniu  symboli.  Z drugiej  strony,  podejście  to
ignoruje  kilka  klarownych  wskazówek  w samym  tekście,  które  dowodzą,  że  pewne  ich
fragmenty  odnosiły  się  specyficznie  do  wczesnego  okresu,  inne  do  czasów  późniejszych,
a jeszcze inne tylko do czasów końca.

Metoda  historyczna  sugeruje,  że  kolejne  sekwencje  księgi  Daniela  zapowiadają  losy  ludu
Bożego  od  czasów  Daniela  po  czasy  końca,  zaś  podobne  sekwencje  w  Apokalipsie  opisują
dzieje kościoła Bożego od czasów apostoła Jana aż po powtórne przyjście Chrystusa. Metodę
tę stosowali reformatorzy i wszyscy znamienitsi badacze proroctw do czasów kontrreformacji.
Jej  zastosowanie,  gdy  idzie  o proroctwa  o antychryście  będziemy  mogli  zaraz  prześledzić.
Zacznijmy od uważnej lektury biblijnego tekstu podanego w lewej kolumnie poniższej tabeli.

MAŁY RÓG

(DANIEL 7)

PROROCTWO

HISTORYCZNE WYPEŁNIENIE

1. Mały Róg wyłania się
wśród dziesięciu rogów-
państw (w.8) wyrosłych na
terenie Imperium Romanum
(w. 19-20. 24).

1. Historyk Aleksander Flick napisał: "Z ruin
politycznego państwa rzymskiego wyrosło wielkie
duchowe imperium w gigantycznej postaci kościoła
rzymskiego."

Papiestwo odziedziczyło po dawnym Rzymie miasto na
siedmiu wzgórzach, Kurię Rzymską (rzymski Senat),
nazwę " kościół rzymski", łacinę, jako język liturgiczny.
Papieże przybrali purpurę i szkarłat cesarzy, a po
Konstantynie Wielkim takie tytuły, jak Pontifex Maximus
czy Vicarius Christi. Totalitarny system Imperium
Rzymskiego, w którym władza świecka sprzężona była

z religijną znalazł kontynuację w średniowiecznej unii
kościoła i państwa.

2. Jest inny od reszty (w.24).

2. Państwo Kościelne było inne od otaczających je
królestw Europy, mając charakter religijny, a moc
polityczną.

3. Pomimo, że pojawia się
później niż owe królestwa,
przyczynia się do upadku
trzech z nich, urastając do
większej rangi (w. 8.20.24).

3. Trzy plemiona ariańskie krępowały poczynania
papiestwa w Italii. Za sprawą jego interwencji w 493
roku upadli Herulowie, w 534 roku Wandalowie, zaś
Ostrogoci stracili znaczenie w 538 roku. Papieżem został
Wigiliusz, którego pontyfikat zaczął nową erę w dziejach
papiestwa. Jeden z historyków napisał: "Aż do VI wieku
wszyscy papieże uznawani są za świętych. Wigiliusz
rozpoczyna linię papieży, którzy nie noszą tytułu
ś

więtych, odtąd bardzo rzadko im nadawanego. Odtąd

papieże nie poświęcają się wyłącznie sprawom kościoła,
lecz coraz bardziej angażują się w sprawy świata, stając
się politykami, a wreszcie władcami państwa
kościelnego."

4. Prześladuje i wytraca
"świętych Najwyższego",
czyli ludzi wierzących (w.
25).

4. Kościół prześladował i zabijał przy pomocy
ś

wieckiego ramienia. Wielu zginęło wskutek działalności

więtej

Inkwizycji, której idea zrodziła się w IV wieku, gdy
chrześcijaństwo stało się religią sponsorowaną przez
państwo. W roku 1252 wprowadzono tortury.

Inkwizytorzy - głównie zakonnicy - posługiwali się
takimi metodami jak: biczowanie, przebijanie dłoni,
wyrywanie paznokci, miażdżenie palców, oślepianie,
miażdżenie głowy, łamanie kołem, przypiekanie
rozpalonym żelazem, wlewanie gorącego oleju w usta,
wyrywanie języka, przerzynanie piłą. Kościół miał prawo
zagrabić mienie rodziny męczennika, skazując jego
krewnych na nędzę. Miało to odstraszać ludzi od
porzucania kościoła rzymskiego.

5. Zamierza zmienić czasy
i Prawo Boże (w. 25).

5. Porównanie biblijnych Przykazań Bożych (Wj.20)
z ich wersją katechizmową ujawnia kilka istotnych różnic
(zob. Tabela 12).

Kościół rzymski w swoim katechizmowym nauczaniu
usunął przykazanie II zakazujące oddawania czci
obrazom, a X rozdzielił na dwa (Wj.20:17). Dokonał też
zmiany w IV przykazaniu, przesuwając biblijny dzień
odpoczynku i nabożeństwa z soboty (Wj.20:8-11) na
niedzielę.

6. Bluźni przeciwko Bogu
(w.25).

6. Greckie słowo blesphemia ("bluźnierstwo") obejmuje
przywłaszczanie atrybutów Bożych, co papiestwo
uczyniło uzurpując autorytet do zmiany przykazań i
odpuszczania grzechów (zob. Apendyks). Stwierdzono,

e " Papież może zmieniać prawa Boże, gdyż jego moc

nie jest ludzka, ale boska, i działa w miejsce Boga na
ziemi..." Przykazania Boże są jednak niezmienne, jak
sam Bóg, toteż wszelka próba ich zmiany jest
bluźnierstwem. Co do odpuszczania grzechów, to Pan
Jezus powiedział, że tylko Syn Boży "ma moc
odpuszczać grzechy na ziemi" (Mk.2:10), toteż słowa
wypowiadane przez kapłanów rzymsko-katolickich: Ego
te absolvo (Odpuszczam ci grzechy) są niestosowne.

7. Posiada moc i władzę
przez
1260 proroczych dni (w. 25),
ale dotrwa aż do czasu końca
(w. 26).

7. Supremacja papiestwa w Europie rozpoczęła się w 538
roku, kiedy wojska bizantyjskie usunęły z Rzymu
Ostrogotów. Wówczas wszedł w życie wydany pięć lat
wcześniej przez cesarza Justyniana edykt, który czynił
biskupa rzymskiego zwierzchnikiem całego
chrześcijaństwa. Okres dominacji papiestwa zakończył
się dokładnie 1260 lat później. "15 lutego 1798 roku,
Francja podjęła interwencję zbrojną. Generał Berthier
zajął Rzym, pozbawiając papieża władzy świeckiej
i proklamując republikę," - sprawozdaje historyk Jean
Mathieu-Rosay. W życie wprowadzono wydany pięć lat
wcześniej dekret kładący kres politycznemu autorytetowi
Państwa Kościelnego, które zostało formalnie
zlikwidowane w 1870 roku w rezultacie Rewolucji
Włoskiej. Papiestwo przetrwało jednak ten kryzys i od
tego czasu odgrywa coraz większą rolę w świecie.

BESTIA Z MORZA

(APOKALIPSA 13)

PROROCTWO

HISTORYCZNE WYPEŁNIENIE

1. Odbiera cześć religijną (w.
8), ale ma też moc polityczną
(w. 1-2. 7).

1. Przez kilkanaście wieków papiestwo posiadało prawie
niekwestionowany autorytet religijny nad większą
częścią Europy, wywierając wpływ na wydarzenia
polityczne, który wykraczał daleko poza granice Państwa
Kościelnego.

2. Wyrasta z gęsto
zaludnionych terenów świata
(w. 1; 17:15), dziedzicząc po
czterech imperiach (w.1_2;
Dn. 7).

2. Papiestwo pojawiło się na ludnych terenach Europy
przyjmując wiele doktryn mających korzenie
w Babilonii, Persji, Grecji, Rzymie (niektóre omówione
są w kolejnych rozdziałach, a inne w Apendyksie).
Wspólną cechą systemów reprezentowanych przez te
cztery mocarstwa była religia państwowa, która
narzucała społeczeństwu zasady wiary prześladując tych,
którzy ich nie akceptowali.

3. Ma diademy na swoich
dziesięciu rogach (w.1; por.
Ap.12:3).

3. Wskazuje to, że chodzi o okres, gdy miejsce Imperium
Rzymskiego zajęły królestwa powstałe na jego
i podporządkowane Bestii z Morza. Zauważmy, że

papiestwo doszło do znaczenia w wyniku upadku
Imperium Rzymskiego w 476 roku n.e., gdy przy władzy
były narody, jakie powstały na jego terytorium: Anglia,
Niemcy, Szwajcaria, Francja, Włochy, Portugalia,
Hiszpania, i inne utworzone później, które w większym
lub mniejszym stopniu podporządkowane były Rzymowi
papieży.

4. Dominuje nad
chrześcijaństwem do czasu
otrzymania rany, na pozór
ś

miertelnej (w. 3), która

zostaje uleczona, a wówczas
ta moc znów zapanuje nad
narodami ziemi (w. 7-8).

4. W XVIII wieku wojska Napoleona aresztowały
papieża
Piusa VI, który zmarł w niewoli. Jezuita Joseph Rickaby
tak skomentował to wydarzenie: "Połowa Europy
sądziła... że wraz z papieżem śmierć poniosło także
papiestwo." W kilkadziesiąt lat później w rezultacie
plebiscytu mieszkańcy Państwa Kościelnego niemal
jednogłośnie opowiedzieli się za przyłączeniem go do
Włoch. Polityczny autorytet papiestwa z ziemią
przywrócił Watykanowi dopiero konkordat podpisany
z Mussolinim 11 lutego 1929 roku. Odtąd autorytet
papiestwa wzrasta, do czego przyczynił się II sobór
watykański (1962-65), oraz międzynarodowe podróże
papieży Pawła VI i Jana Pawła II.

5. Prześladuje i niszczy
wierzących (w.7).

5. Na stosie płonęli nie tylko heretycy, ale
i rzymskokatoliccy duchowni, którzy sprzeciwiali się
korupcji i odstępstwu Rzymu, między innymi
torturowany i powieszony w 1498 roku we Florencji
dominikanin Girolamo Savonarola czy spalony podczas
soboru w Konstancji ksiądz praski Jan Hus. Kościół
prześladował i palił na stosie chrześcijan nawet za
rozprowadzanie czy przepisywanie fragmentów Pisma
Ś

więtego. Historyk William Lecky napisał takie

szokujące słowa: "Kościół rzymski przelał więcej
niewinnej krwi, niż jakakolwiek instytucja w historii
ludzkości... z pewnością nie będzie przesadą twierdzenie,
ż

e kościół rzymski zadał więcej nieuzasadnionego

cierpienia, niż jakakolwiek religia, która kiedykolwiek
istniała."

6. Bluźni i wynosi się (w. 5).

Bluźnierstwo polega na stawianiu się na równi z Bogiem.
Przykładem takiej postawy jest doktryna
o transsubstancjacji (zob. Apendyks) zgodnie z którą
rzymski kapłan ma moc, aby przeistoczyć opłatek
w prawdziwe ciało Pan Jezusa, a wino w literalną krew
Chrystusa. Podręcznik dla duchownych katolickich
stwierdza: "W ten sposób kapłan może być nazwany
stworzycielem swego Stwórcy..."

7. Ma znak, który pragnie
narzucić wszystkim

7. Papiestwo twierdzi, że znakiem jego mocy jest zmiana
przykazań Bożych. Kanclerz kardynała Gibbonsa napisał

mieszkańcom świata (w. 17;
Ap. 14:9).

w jego imieniu: "Oczywiście, kościół katolicki twierdzi,
ż

e zmiana sabatu na niedzielę była jego dziełem. I ten

czyn jest znakiem jego kościelnej mocy i autorytetu
w sprawach religijnych."

SYN ZATRACENIA

(2 TESALONICZAN 2)

PROROCTWO

HISTORYCZNE WYPEŁNIENIE

1. Zasiądzie w świątyni Bożej
(w. 4).

1. Greckie słowo naos, które tłumaczymy jako
"świątynia" odnosi się w Nowym Testamencie głównie
do kościoła Bożego (1Kor.3:16). Papiestwo od
wczesnych wieków uzurpowało sobie przewodnią rolę
w kościele chrześcijańskim.

2. Wynosi się i domaga się
boskiej czci, podając się za
Boga na ziemi (w.4).

2. W encyklice z 20 czerwca 1894 papież Leon XIII
zadeklarował: "Na tej ziemi zajmujemy miejsce Boga
Wszechmocnego." Ten sam papież domagał się "tak
zupełnej uległości i posłuszeństwa woli Kościoła
i papieża, jak wobec samego Boga". Według dogmatu
uchwalonego w 1870 roku, papież przemawiając ex
catedra jest nieomylny, a więc równy Bogu, bo
nieomylność to wyłączny atrybut Boga.

3. Jego pełna moc miała się
ujawnić dopiero, gdy ustąpi
miejsca siła, która
powstrzymywała go
w czasach apostoła Pawła (w.
6-7).

3. Pierwsze przykłady uzurpacji autorytetu religijnego
przez papiestwo pochodzą z II wieku (zob. rozdział 15).
Pełnię religijno-politycznej władzy biskupi Rzymu
uzyskali dopiero, gdy osłabła pozycja cesarzy. Historyk
Carl Eckhardt napisał: "Pod panowaniem Imperium
Rzymskiego papieże nie dysponowali świecką siłą, ale
kiedy Imperium rozpadło się, a jego miejsce zajęły
barbarzyńskie królestwa, wówczas kościół rzymski
uniezależnił się w sprawach religii oraz zdominował
przebieg spraw świeckich."

4. Spowoduje odstępstwo
w chrześcijaństwie (w. 3).

4. W średniowieczu kościół rzymski zaakceptował wiele
pogańskich doktryn i praktyk, np. odpusty, kult obrazów
i świętych, czyściec, limbo, nieśmiertelność
duszy, spowiedź uszna, transsubstancjacja, celibat (zob.
Apendyks).

5. Głosi "tajemnicę
nieprawości" (w. 7), zamiast
"tajemnicy pobożności", która
stanowai esencję Ewangelii.

5. Tajemnica pobożności mówi, że Bóg stał się
człowiekiem i swoją krwią zbawił każdego, kto przyjmie
Jego sprawiedliwość w miejsce swej grzesznej natury
(1Tym.3:16). Teologia rzymskokatolicka naucza zaś, że
do zbawienia, oprócz Bożej łaski, potrzebne są
sakramenty kościoła i uświęcenie, czyli wiara
z uczynkami. Katechizm mówi: "Sama wiara nie zbawia
człowieka; dobra moralność i dobre uczynki są

konieczne."

Jan Paweł II potwierdził to stanowisko, pisząc:
"Człowiek jest usprawiedliwiony z uczynków, a nie
z samej wiary." Takie przekonanie, choć dla nie
znających Pisma Świętego może brzmieć logicznie,
Biblia nazywa "tajemnicą bezbożności", gdyż Jezus
"zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które
spełniliśmy, lecz dla miłosierdzia swego" (Tyt.3:5);
Pismo Święte mówi: "Łaską bowiem jesteście zbawieni
przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem
Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił" (Ef. 2:8-
9); "Jeżeli zaś dzięki łasce, to już nie ze względu na
uczynki, bo inaczej łaska nie byłaby łaską" (Rz. 11:6).
Biblia mówi, że "Nikt nie jest dobry, tylko jeden Bóg"
(Mt.10:18); "Nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani
jednego... wszyscy zgrzeszyli" (Rz.3:12. 23). To, co
ludziom wydaje się dobrymi uczynkami, w oczach
Bożych jest jak "szata splugawiona" (Iz.64:6). Zbawienie
jest darem Bożym (Rz.6:23), dlatego idea
usprawiedliwienia za sprawą ludzkich uczynków jest
równoznaczna z odrzuceniem tego daru. Prawdą jest, że
jako chrześcijanie mamy wydawać dobre owoce
(1Tym.6:18; Tyt.3:8), do nich zostaliśmy powołani
(Ef.2:10), ale dobre uczynki są owocem przyjęcia
zbawienia od Jezusa, a nie środkiem do niego (Gal.5:22-
23).

6. Dotrwa do powrotu Pana
Jezusa (w. 8).

6. Papiestwo przetrwało momenty słabości na przełomie
XVIII/XIX wieku i zyskuje taki wpływ na mieszkańców
ś

wiata, jak w średniowieczu.

7. Szatan wspiera działalność
tej mocy fałszywymi znakami
i cudami (w. 9).

7. Analiza cudów towarzyszących niektórym
objawieniom wskazuje na istotne różnice w porównaniu
z cudami opisanymi w Biblii. Pan Jezus ani razu nie
sprawił, aby słońce zaczęło wirować, łańcuszki zmieniły
kolor, a na drzewach czy obrazach pojawiły się osobliwe
znaki. Biblijne cuda miały praktyczny wymiar, natomiast
powyższe mają posmak sensacji, jakby ich głównym
celem było zwrócenie uwagi na nie same. Jezus unikał
czynienia takich cudów, co sugeruje, że to nie Bóg stoi
za nimi (Mt.12:38-39). Pismo Święte przestrzega, że
Szatan "przybiera postać anioła światłości" a "słudzy
jego postać sług sprawiedliwości" (2Kor.11:14-15),
czyniąc "wielkie znaki i cuda, aby, o ile można, zwieść
i wybranych" (Mt. 24:24).

Apostoł  Paweł  przestrzegł,  że  odstępstwo  wyjdzie  z łona  kościoła  Bożego  (2Kor.6:16-18;
Ef.2:19-21).  Wskazał,  że  nastąpi  to  po  upadku  Imperium  Rzymskiego,  choć  korzenie
odstępstwa  dostrzegał  już  w swoich  czasach.  Do  przywódców  wczesnego  kościoła
powiedział:

"Uważajcie  na  samych  siebie  i na  całe  stado,  w którym  Duch  Święty  ustanowił  was
biskupami,  abyście  kierowali  Kościołem  Boga,  który  On  nabył  własną  krwią.  Wiem,  że  po
moim odejściu wejdą między was wilki drapieżne, nie oszczędzając stada. Także spośród was
samych  powstaną  ludzie,  którzy  głosić  będą  przewrotne  nauki,  aby  pociągnąć  za  sobą
uczniów." (Dz.20:28-30).

Może  dziwić,  nawet  szokować,  utożsamienie  mocy  antychrysta  z instytucją,  która  uważa  się
za  następcę  Chrystusa  na  ziemi,  posiada  w swoich  szeregach  wielu  oddanych  Bogu
chrześcijan.  Zwróćmy  jednak  uwagę,  że  geniusz  strategii  Szatana  polega  właśnie  na
podrabianiu dzieł Bożych i podszywaniu się pod Jego sługi. To pozwala skuteczniej zwodzić
wierzących:  "I  nic  dziwnego;  wszak  i Szatan  przybiera  postać  anioła  światłości.  Nic  więc
nadzwyczajnego,  jeśli  i słudzy  jego  przybierają  postać  sług  sprawiedliwości."  (2Kor.  11:14-
15).