Christina Dodd

Bezwstydna

OD AUTORKI 

Ku zmartwieniu autorki, Anglicy zawsze mieli zwyczaj nazywania 
swych monarchów ciągle tymi samymi imionami. Było na 
przykład sześciu królów Jerzych, siedmiu Edwardów, czterech 
Wiliamów i, co dla nas najważniejsze, ośmiu królów Henryków i 
pięć Elżbiet - dwie królowe i trzy małżonki królów. 
Niniejsza historia dotyczy Henryka VII i jego małżonki Elżbiety 
York, rodziców cieszącego się złą sławą Henryka VIII, dziadków 
budzącej nabożną cześć Elżbiety I. Założyli oni dynastię Tudorów, 
która zapewniła Anglii stabilność, lecz wychowali się w 
burzliwych czasach wojen, morderstw, cudzołóstwa i 
najokropniejszych zdrad. Cudzołóstwo i zdrada stanowią tło tej 
opowieści z czasów Henryka VII i Elżbiety York. 

Prolog 

22 sierpnia 1485 roku 

Pole bitwy pod Bosworth

Wymachując mieczem Griffith ap Powel siał wokół siebie śmierć. 
Z okrzykiem bojowym na ustach zawrócił rumaka i dobył 
berdysza.  Przeciwnik padł, ale Griffith nie miał czasu, by się temu 
przyglądać. Miejsce zabitego zajął następny rycerz, a potem 
jeszcze i jeszcze jeden. Pomimo iż żaden z tych słabowitych 

Anglików nie dorównywał Walijczykowi biegłością, żołnierze 
armii króla Ryszarda nie dawali za wygraną. Griffith spiął ogiera 
ostrogami. 
Kopyta wyczerpanego konia grzęzły w bagnistym podłożu. 
Dookoła unosił się fetor śmierci i rozkładu. Po pewnym czasie 
rumak wkroczył na twardy grunt i Griffith z brzękiem stali starł się 
z głównymi siłami armii Ryszarda. 
Posługując się buzdyganem i berdyszem dokonywał wśród 
nieprzebranych szeregów wroga nie lada spustoszenia. Do jego 
uszu docierały krzyki rannych i jęki konających. Po twarzy 
spływały mu strugi potu. Czuł w ustach jego słony metaliczny 
smak. Otrzymał cios w biodro, lecz tylko niecierpliwie popędził 
konia. Nie dbał o to, że z niezliczonych drobnych ran na jego ciele 
sączyła się krew, która wsiąkała w podbicie zbroi. 
Musiał przedostać się do Henryka. Wokoło unosiły się poranne 
mgły. Pomimo że otwory w hełmie zawężały pole widzenia, 
Griffith dostrzegł na wzgórzu proporzec z krwistoczerwoną różą 
Lancasterów. Tam odnajdzie Henryka Tudora, ostatnią nadzieję 
rodu. 
Tam odnajdzie człowieka, który ma zostać królem Anglii. Walczył 
teraz na uboczu, siał zniszczenie, gdzie tylko mógł, ale ani na 
chwilę nie tracił z oczu swego celu. Przesuwał się coraz bliżej i 
bliżej, aż roztrąciwszy siłą swego ataku straż przyboczną Henryka, 
ryknął po walijska: 
- Henryku! Panie mój, czas, by przybywali! 
Henryk odkrzyknął mu w ich ojczystym języku: 
- Myślisz, że tego nie wiem? - Wskazał jedną stronę poła bitwy, 
gdzie czekała część armii, a potem przeciwną, gdzie czekała druga. 

- Wysłałem wiadomość do dowódców, nakazując, by zgodnie z 
obietnicą ruszyli do ataku. Bez skutku. 
- Skurwysyny! - Griffith zsunął hełm i łapczywie napił się wody, 
którą podał mu przyboczny Henryka. - Przysięgali, że nam 
pomogą! 
- Sądzę, że to samo przysięgali Ryszardowi. - Henryk rozejrzał się 

po polu bitwy. - Czekają, na czyją stronę przechyli się szala 
zwycięstwa. 
Griffith wyszczerzył zęby w dzikim uśmiechu. 
- Wojska Ryszarda przewyższają nas liczebnie i są bardziej 
zwrotne, ale wyrządziliśmy im mnóstwo szkód. Zabiliśmy ich 
najlepszego dowódcę i pozbawiliśmy wojsko odwagi. Lecz spójrz 
panie mój, by dojrzeć to, co ja widzę. - Wskazał na pole Bosworth. 

- Zbliża się Ryszard York. 
Henryk, patrząc na wojsko szarżujące w jego kierunku, z 
przerażeniem wstrzymał oddech. Był to duży oddział, prawie 
dwukrotnie liczniejszy niż otaczające go straże. Dowodził nim 
Ryszard we własnej osobie. Wiedział bowiem doskonale, że jeśli 
Henryk zostanie zabity, strona Lancasterów straci całą odwagę. 
Ryszard, świetny taktyk, zahartowany w bojach rycerz, mógłby 
również być dobrym władcą, ale pozbawił tronu swych bratanków. 
Dwóch chłopców zamordował w Bóg wie jaki sposób, a ich ciała 
kazał wrzucić do anonimowego grobu. Nawet w Anglii, siedlisku 
zdrady w rodzinie królewskiej, nie był to grzech częsty ani też 
akceptowany przez szlachtę. 
Ryszard III zasiadał na tronie przez dwa ponure lata, a pogłoski o 
jego perfidii narastały. Powiadano, że otruł królową, swoją 
prawowitą małżonkę, i umizga się do własnej bratanicy Elżbiety. 
Siostra zamordowanych książąt zapewniłaby mu, gdyby ją zdołał 
poślubić, upragnione prawo do tronu. 
A przecież prawo do tronu zostało przyobiecane Henrykowi. 
Byłby to doskonały wybór - czerwona róża Lancasterów i biała 
róża Yorków. Griffith zdecydowanie uważał, że tak właśnie 
powinno się stać. 
Henryk nie był dobrym wojownikiem. Griffith podążył za nim nie 
dla jego umiejętności bitewnych, lecz dlatego, że Henryk Tudor 
był prawowitym następcą tronu. Dziedzic Lancasterów po kądzieli, 
Henryk był Walijczykiem, przepowiadanym przez starożytne 
legendy potomkiem Artura, który miał zjednoczyć Anglię i Walię - 
nadać Walii zasłużoną autonomię. Griffith walczył o Walię, o 

swoją ojczyznę i obietnicę lepszego jutra. 
Spokojnie, jakby to on był panem, a Henryk poddanym, Griffith 
pouczał go:. 
- Weź od przybocznego hełm i włóż go na głowę. Poluzuj miecz w 
pochwie. Siedź swobodnie w siodle i pamiętaj, by cały czas 
osłaniać się tarczą. Myśl jasno i nie zapominaj - dotknął 
buzdyganem naramiennika jego zbroi - nie przyjechałem tu za tobą 
aż z Walii po to, by przegrać. 
- Twoje słowa podnoszą mnie na duchu - odparł Henryk. Griffith 
mówiąc wyraźnie, poprawną angielszczyzną, ustawił straże 
Henryka w szyku i nakazał ruszać do ataku, gdy wyda komendę. 
Umieścił chorążego z tyłu i poprawił hełm na głowie. 
- Bądź spokojny, panie. Osłonię cię własnym ciałem - rzekł 
zwracając się do Henryka. 
Zdając sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa, Henryk 
odparł z krzywym uśmieszkiem: 
 - Wygląda na to, że będziesz musiał. 
Griffith ustawił się na skraju wzgórza, nieco przed innymi 
rycerzami, i czekał. Rumak pod nim drżał niecierpliwie, rwąc się 
do boju. Griffith czekał. Atakujący oddział Ryszarda dotarł do stóp 
wzgórza. Griffith czekał. Otaczający rycerze zaczęli błagać go o 
rozkaz do ataku. Oddział Ryszarda zwolnił na zboczu wzgórza. 
Griffith uniósł rękę. Jego towarzysze chwycili za broń. 
Opuszczając rękę krzyknął: 
- Za króla Henryka! 
Straż przyboczna z impetem runęła ze wzgórza jak aniołowie 
zagłady, wykorzystując szybkość, której nabierali na zboczu, 
sprzyjający kierunek wiatru i zmęczenie przeciwnika. 
Lecz Ryszard starannie dobrał sobie rycerzy i byli mu oni równie 
oddani, jak Griffith Henrykowi. Walczyli za Ryszarda III, 
walczyli, by nie utracił korony. Griffith uwijał się jak szalony, 
atakując, odparowując razy, zadając śmierć każdym ruchem i 
ryzykując życie za każdym uskokiem. Każde starcie kończyło się 
śmiercią jednego przeciwnika; po każdym starciu pojawiał się 
nowy. Miażdżąc wojowników Henryka niezliczonymi 

uderzeniami, ludzie Ryszarda zmusili ich do odwrotu w górę 
zbocza, ku Henrykowi. Griffith starał się temu zapobiec, ale 
rycerze Ryszarda nie przestawali napierać. Siłą przytłaczającej 
przewagi liczebnej zmuszali przeciwnika, aby się cofał. 

Griffith nieraz już spoglądał śmierci w oczy, toteż teraz rozpoznał 

ją bez trudu. Nie poddawał się jednak. Nie rezygnował. Jakżeby 
mógł! Jego marzenia były zbyt silne, potrzeby zbyt nieodparte. 
- Za króla Henryka! - ryknął po raz wtóry, ale rozlegający się tuż 
przy jego uchu przenikliwy wrzask zagłuszył jego okrzyk. 
Padł chorąży Henryka. Ludzie Ryszarda otoczyli Griffitha. 
Ryszard i Henryk znaleźli się naprzeciw siebie. Griffith zdążył 
tylko z nadzieją pomyśleć, że Henryk zapamiętał jego polecenia. I 
wtedy usłyszał huk podobny do grzmotu. Ziemia zadrżała i Griffith 
odwrócił się gotów odpierać następny atak, gotów stoczyć ostatnią 
w swym życiu bitwę. 

Wyglądało na to, że ruszyła na nich cała armia. Do miejsca 

głównego starcia śpieszyli coraz to nowi i nowi rycerze z nie 
okrwawionymi jeszcze mieczami i w czystych zbrojach. 
To ruszyły do boju oczekujące wojska. Wojownicy przekonali się, 
kto zwycięża, a kto przegrywa, i ruszyli, by wspomóc silnych i 
zniszczyć słabych. Griffith pochylił się w siodle i zmęczonymi 
oczami wypatrywał Henryka. Nie był w stanie przedostać się do 
niego, nie mógł mu pomóc. Teraz mógł mu pomóc jedynie Bóg, 
lecz Bóg wydawał się bardzo daleko. 
Ostatkiem sił uniósł berdysz i tarczę. Nie dlatego, by sądził, że 
ujdzie z życiem, lecz dlatego, że poddawanie się nie leżało w jego 
naturze. Ale atakujący rycerze nie zwracali na niego uwagi i 
Griffith, z biciem serca, zrozumiał. 
Te wojska stanęły po stronie Henryka. Z jakichś przyczyn - dla 
dobra kraju czy też z powodu wiary w słuszność sprawy Henryka 
- wojownicy ruszyli na rycerzy Ryszarda. I wycinali ich w pień. 
Wypoczęci rycerze z satysfakcją oddawali się swemu rzemiosłu. 
Zabijali ludzi Ryszarda ze śmiechem na ustach. Śmiali się 
zabijając konie. 
Griffith pomyślał z obrzydzeniem. „To nie dla dobra kraju. Nie z 

powodu racji Henryka. Lecz z najstraszliwszej żądzy zemsty na 
znienawidzonym Ryszardzie”. 
Starając się nie wchodzić im w drogę skierował konia w stronę 
Henryka. 

- Mają go! - krzyknął Henryk głosem pozbawionym wszelkiego 

entuzjazmu. - Spójrz, zabijają Ryszarda! 
Spośród wszystkich swoich ludzi jeden tylko Ryszard utrzymywał 
się w pozycji pionowej. Przeciwnicy otoczyli króla Yorków i 
zadawali mu ciosy. Ryszard bronił się zaciekle i nawet Griffith 
poczuł radość, gdy udało mu się obciąć głowę jednemu z wrogów. 
Ale wyczyn Ryszarda rozwścieczył ich jeszcze bardziej i 
popychali go jeden ku drugiemu dźgając mieczami, siekając 
berdyszami, miażdżąc buzdyganami. 

W ostatniej próbie uwolnienia się lub po prostu, by umrzeć 

honorowo, Ryszard poderwał swego konia tak, że stanął dęba. 
Rumak podniósł się z rżeniem i wymachując przednimi kopytami 
zrzucił z siodeł dwóch jeźdźców. Jeden z nich zdążył przebić tors 
szlachetnego zwierzęcia mieczem i koń zwalił się na ziemię z 
purpurową raną na mlecznobiałej piersi. 
Ryszard z brzękiem zbroi padł na ziemię i rycerze dopadli go. 
Odrzucili jego napierśnik i hełm, a potem w powietrze wytrysnęła 
fontanna krwi. 
Żyzna angielska ziemia spływała strugami krwi. Krwią piechoty. 
Krwią konnicy. A teraz królewską krwią Ryszarda III. 
Henryk Tudor przyglądał się rzezi. Na jego szczupłej twarzy 
malowało się przerażenie. Zwróciwszy się ku Griffithowi 
wypowiedział słowa przysięgi, zgodnie z którą miał rządzić 
Anglią. 
- Skoro Anglicy w ten sposób traktują swoich ustępujących 
władców, przysięgam na gwoździe Krzyża Świętego, że nic, nikt i 
nigdy nie odbierze mi tronu. 

Rozdział pierwszy 

Sbropshire, Anglia, 1487 rok

Zamek Wenthayen

Brzęk stali odbił się echem wśród długich krużganków najsilniej 
umocnionego miejsca w zamku i Griffith ap Powel skrzywił się z 
niesmakiem. 
- Pojedynek? - dopytywał się swego gospodarza. - Sprowadziłeś 
mnie tutaj, bym przyglądał się pojedynkowi? 
Hrabia Wenthayen ze swymi srebrnymi, rzednącymi nad czołem 
włosami, arystokratycznymi rysami twarzy i sforą złocistych 
spanieli ujadających przy nodze, stanowił wzór dworskiej 
gościnności. 
Podczas gdy obaj torowali sobie drogę wśród zbitej ciżby gapiów, 
do uszu Griffitha docierały wrzaski, śmiechy i okrzyki 
pozorowanej trwogi. 
- W tym kraju nie szanuje się wojowników - rzekł Griffith. W 
Walii wałczymy na śmierć i życie dzierżąc wielki, oburęczny 
miecz, sam na sam z nieprzyjacielem. Nie uważamy pojedynków 
za widowisko. 
Niedbałym, pełnym elegancji gestem Wenthayen zbył Walię i jej 
obyczaje. 
- Prawdę powiedziawszy, zwyczaj ten przyszedł do nas z Francji, 
ale wielu młodzieńców czeka na sposobność, by walczyć z lada 
powodu. Biją się dla czystej radości walki, toteż zachęcam ich do 
pojedynków. Szable są lekkie i mają stępione ostrza, a 
zapalczywość młodzieńców ostudzamy rozumnym treningiem. 
Zresztą skoro sobie życzysz rozmawiać z lady Marianną, byłą 
damą dworu nie koronowanej królowej, powinieneś przyjść 
właśnie tutaj. 
Rozwścieczony niewłaściwym traktowaniem oraz lekceważeniem 
dla swej misji, Griffith warknął: 
- Czy owa lady Marianna lubuje się w oglądaniu młodych 
krojących się wzajem szaleńców? 
Wenthayen odparł z kpiącym uśmiechem: 
- Gdybyś zechciał obejrzeć to z bliska, dowiedziałbyś się, jaką rolę 

odgrywa tu lady Marianna. 
Słuszny wzrost Griffitha pozwalał mu spojrzeć ponad głowami 
zwartego kręgu podochoconych widzów. Na lśniącej kamiennej 
posadzce tańczyły dwie postacie z szablami w dłoniach. Ich 
zręczność była wprost nadzwyczajna, godna ich zdrowych ciał i 
młodzieńczego zapału. 
Griffith przetarł oczy z niedowierzaniem. 
Jednym z pojedynkujących się była kobieta. Kobieta posługująca 
się szablą. 
Jej rude włosy wymykały się spod czepka i powiewały nad bladą 
twarzą jak płomień nad białą świecą. Zielone oczy spoglądały 
żywo, a zęby lśniły w wyzywającym uśmiechu. Jedną ręką 
przytrzymywała obrębek kremowej jedwabnej spódnicy i Griffith 
dostrzegł jej umięśnione, gładkie jak jedwab kostki i łydki. Jej 
lekkie ruchy odwróciły uwagę Griffitha od szabli, którą trzymała w 
drugiej ręce. 
Na świętego Dawida, ależ była wysoka! Zuchwałym wzrokiem 
patrzyła swemu rosłemu, przystojnemu przeciwnikowi prosto w 
oczy. 
Griffith nie lubił zuchwałych kobiet. 
Nuciła pod nosem, jakby urągała swemu przeciwnikowi błyskając 
ostrzem szabli, a także brakiem powagi oraz wzrostem. 
Pomimo że miał obie ręce wolne, pomimo zręczności i 
ruchliwości, które zmusiłyby większość przeciwników do odwrotu, 
młody człowiek z trudem chwytał oddech, zalewał się potem i 
walił na oślep z agresją, która w tej przyjacielskiej próbie sił była 
zupełnie nie na miejscu. 
Przegrywał. 
- Dobra jest, nieprawdaż? - odezwał się Wenthayen. 
Griffith niechętnie przytaknął. 
- Wszystkiego, co urnie, nauczyła się ode mnie. 
Nie mogąc oderwać wzroku od zbyt wysokiej, zbyt zuchwałej i 
zbyt pięknej kobiety, Griffith rzekł: 
- Pan jest szalony. Po cóż mężczyzna miałby uczyć kobietę 
pojedynkowania się na szable? 

Wenthayen zachichotał. 
- Kobieta taka jak ona musi umieć się bronić przed... jakby to 
powiedzieć... nie chcianymi awansami. 
Zakrzywione szable szczęknęły i zgrzytnęły, gdy ich ostrza zwarły 
się w deszczu błękitnych iskier. 
- Kobieta taka jak ona? 
- O tak. - Wenthayen uradowany żywym zainteresowaniem 
Griffitha oznajmił: - Oto lady Marianna Wenthayen. 
Griffith zwrócił się ku swemu rozmówcy, przeoczywszy 
ostateczny cios zadany przez Mariannę, lecz wrzawa wśród tłumu 
sprawiła, że znów na nią spojrzał. Wydała okrzyk tryumfu, a 
szabla jej przeciwnika wzleciała w powietrze. Zarumieniona z 
radości, że wygrała, uniosła pięść zwycięskim gestem, a Griffith 
zmrużył oczy. 
- Ognisty temperament jest u kobiet wysoce odpychający. Wysoce 
odpychający. 
Gdybyż tylko jego ciało wierzyło w to, co dyktował rozum. 
Wenthayen klasnął językiem. 
- Nie przypuszczam, by Adrian Harbottle miał jakąkolwiek szansę. 
To jeden z tych rycerzy bez ziemi, niewiele więcej niż zwykły 
cham. 
Griffith spojrzał na mężczyznę, którego Wenthayen tak łatwo 
dyskredytował. Obdarzony złocistymi włosami, równymi, białymi 
zębami, zdrowym ciałem, Harbottle nie wyglądał na chama. Był 
tak 

przystojny, że przyprawiał Griffitha o ból zębów. A na dodatek 

coś mu przypominał. Coś dobrze znanego. Coś kojącego. 
Ach, tak, Harbottle przypominał mu złocone malowidło 
przedstawiające anioła w matczynym modlitewniku. 
Ale Griffith mógłby pójść o zakład, że Harbottle nie był aniołem. 
Spoglądał na Mariannę wzrokiem pełnym wściekłości. Griffith 
przypatrywał mu się, nie dbając o to, że zaciska pięści zdradzając 
swoją wrogość. 
Wenthayen ciągnął chaotycznie: 
- To bałwan. Sądził, że może stawić jej czoło... 

Harbottle skoczył po swoją wytrąconą szablę, chwycił ją i 
skierował w Mariannę. 
Instynkt Griffitha popchnął go do zwady, zanim rozważył 
konsekwencje swego czynu. Rzucił się na Harbottle”a. Kobiety 
piszczały, mężczyźni ryczeli, gdy Griffith powalił na Ziemię 
młócącego pięściami Harbottle”a. Chrupnęły kości i ścięgna. 
Griffith przeturlał się i odskoczył od Harbottle”a, podczas gdy 
szabla prześlizgnęła się po kamiennej posadzce. 
Zanim Griffith zdążył ją uchwycić, sięgnęła po nią inna dłoń, 
szczupła dłoń kobieca. Marianna przytknęła szablę do gardła 
Harbottle” a i odezwała się pogardliwym kontraltem: 
- Tchórzu i łotrze, wstań i przyjmij karę za zdradę! 
- Niegodna, nie okazujesz mi ani krzty kobiecego współczucia? 
- Bo nie pozwoliłam ci, byś mnie zniszczył? Byś mnie zabił? Czy 
żeby okazać się damą, muszę zginąć z rąk jakiegoś nędznika? - 
Ukłuła go końcem lśniącej szabli w odsłoniętą szyję. - Wstań - 
powiedziałam 
- i staw czoło damie, którą niewłaściwie potraktowałeś. 
W swoim tryumfie była wspaniała, gniew zdobił ją niczym 
królewskie szaty. Griffith podszedł do niej. Skoro ognisty 
temperament u kobiet ma być odpychający, to dlaczego płonący w 
niej ogień tak bardzo go ku niej przyciągał? 
Harbottle chwiejnie stanął na nogi i spojrzał na Griffitha. 
- Chowasz się za plecami swego najnowszego kochanka? 

Marianna spojrzała na Griffitha bez najmniejszego 

zainteresowania.
- Aby cię zabić, nie potrzebuję pomocy żadnego mężczyzny. 
- I zamachnęła się ramieniem. 
Niebieskie oczy Harbottle”a stały się ogromne. Białka 
zaczerwieniły się z napięcia, cała jego sztuczna odwaga prysła. 
- Nie zrobisz tego... nie możesz... 
- Kto mi zabroni? 
Jej policzki pobladły, ale Harbottle nie zauważył tego. Był 
skoncentrowany wyłącznie na wymierzonym w niego czubku 
szabli. 

- Mam pieniądze, jeśli chcesz... 
Na jej policzkach znowu wykwitły rumieńce. 
- Jeśli cię zabiję, świat stanie się lepszy bez takiego nędznego 
robaka. 
Odetchnęła głęboko i Griffith pomyślał, że teraz wbije stalowe 
ostrze w serce Harbottle”a. 
- Miej litość! - jęknął Harbottle. 
Jej srogość zniknęła i Marianna wskazała szablą w kierunku drzwi. 

- Idź się czołgać przed księdzem. Może on ci przebaczy. To 
najlepsze, czego się możesz spodziewać, bo ci szlachcice nigdy nie 
wybaczą. 
Harbottle wycofał się w popłochu, a znalazłszy się w bezpiecznej 
odległości krzyknął: 
- Ladacznica! Przynosisz wstyd nazwisku Wenthayen. Za twoje 
grzechy pokutuje twój mały bękart. 
Griffith zesztywniał z oburzenia. 
- Dzieciak, którego wydałaś na świat, jest idiotą! 
Marianna uniosła szablę i zamachnęła się nią. Otaczający ich 
dworzanie odskoczyli. Griffith złapał ją za rękę, zanim zdążyła 
uderzyć, obrócił i przycisnął jej twarz do swojej piersi. 
Bękart, pomyślał ponuro, urodziła dziecko nieślubne. Nic 
dziwnego, że wygnano ją z dworu królewskiego. 
Bękart. Dziecko, którego ojciec nie uznał za swoje. Marianna 
ściągnęła na siebie potępienie i została skazana na banicję, na 
skutek gorszącej namiętności i niepohamowania, które okazała 
także podczas niepotrzebnej potyczki. 
Harbottle kulejąc rzucił się do ucieczki jak na wpół rozgnieciony 
robak. 
Marianna starała się wyswobodzić, wściekła, że ktoś ośmielił się 
stanąć pomiędzy nią a tą plugawą bestią, która rzucała oszczerstwa 
na jej syna. Usłyszała słowa wypowiedziane głębokim głosem: 
- Gniew jest podobny do wiatru, który gasi światło rozumu, i ty, 
pani, jesteś tego dowodem. Nigdy nie groź mężczyźnie śmiercią, 
jeśli nie masz zamiaru wprowadzić swojej groźby w czyn. 

Uczyniłaś sobie z niego wroga na całe życie. Wroga, który nie 
pominie żadnej okazji, by cię poniżyć i unicestwić. 
Oswobodziła głowę z jego uścisku i spojrzała w górę. 
Mężczyzna był ogromny i nie odznaczał się urodą. Czarne, 
sięgające brody włosy miał zaczesane gładko do tyłu, co 
pozbawiało jego twarz wszelkiej miękkości i ozdoby. Jego ciemna 
cera była spalona przez słońce, a bitwy i doświadczenia życiowe 
poznaczyły ją bruzdami i bliznami, które żłobiły jego policzki i 
czoło. Wąski nos był wiele razy łamany, a zdradzający upór 
wydatny podbródek pokryty był jednodniowym zarostem. Tylko 
oczy o złocistym odcieniu kryły nieco piękna, ale spoglądały na 
nią z takim niesmakiem, że zesztywniała jeszcze bardziej. 
- Wielkie dzięki, ale waszmości nic do tego. 
Westchnął ze zniecierpliwieniem i jego oddech poruszył pasma 
włosów, które opadały na czoło Marianny. Odsunęła się i 
usłyszała, że mruknął. 
- Gdybyż tak było w istocie... 
Z tyłu odezwał się Wenthayen: 
- Ten olbrzym, rodem z Walii, przyjechał do ciebie jako najnowszy 
posłaniec królowej. 
Marianna zwróciła się ku niemu. 
- Na mój honor, Wenthayen. Czemuś nie powiedział mi tego od 
razu? 

Splatając ręce z podejrzanie niewinną miną, odparł: 

- Wydawało mi się, że uczyniłem to. 
Marianna prychnęła niecierpliwie i odwróciła się, aby przyjrzeć się 
Griffithowi, a zwłaszcza jego brązowemu niemodnemu odzieniu. 
- W istocie przypomina olbrzyma. Czy ten olbrzym ma jakieś 
imię? 
Griffith ukłonił się i jego twarz znalazła się tuż przy twarzy 
Marianny. 
- Griffith ap Powel, do usług - powiedział spokojnie. Na dźwięk 
jego imienia Marianna spłonęła rumieńcem. 
- Griffith ap Powel? Griffith ap Powel nie jest posłańcem od mojej 
pani, królowej. Griffith ap Powel służy królowi. 

Griffith wyprostował się z wyrazem zadowolenia na wąskich, 
zaciśniętych ustach. 
- Służę królowi, a tym samym także królowej, bowiem pobrali się i 
stali się jednością, poprzez święty sakrament Kościoła. 
Marianna rozejrzała się wokoło i stwierdziła, że ciżba, która 
zebrała się, by radować oczy jej pojedynkiem na szable, teraz 
uważnie łowi każde słowo. Przywoławszy giermka oddała mu 
szablę i poleciła wyczyścić ją i starannie odłożyć na miejsce. 
Zyskała przy tym na czasie, co pozwoliło jej się nieco opanować. 
- Jak się czuje Elżbieta York? Czy moja pani ma się dobrze? 
Griffith również spostrzegł żywe zainteresowanie otaczających ich 
dworzan i podał Mariannie ramię. 
- Królewska małżonka ma się dobrze, podobnie jak jej syn i 
dziedzic Artur. 
- Dziedzic angielskiego tronu. - Marianna uśmiechnęła się 
ironicznie. - A Henryk Tudor jest jego ojcem. 
- Król Henryk Tudor jest ojcem. 
Marianna omal się nie roześmiała, słysząc te pompatyczne słowa, 
lecz lata spędzone na dworze nauczyły ją szacunku dla władzy 
królewskiej, jeśli nie dla człowieka piastującego ten tytuł. Przyjęła 
podsunięte jej ramię i przytaknęła. 

- Oczywiście. Król Henryk, siódmy noszący to imię, jest ojcem 

tego dziecka. Czy król Henryk zezwolił, by jego żona została 
ukoronowana? 
- Nie jeszcze. 
- Gdy arcybiskup namaści głowę Elżbiety olejami i umieści na jej 
szlachetnym czole koronę w katedrze Westminster, Elżbieta 
zostanie wyniesiona ponad zwykłych śmiertelników. - Marianna 
przysunęła się bliżej, rada, że może posłużyć się Griffithem 
niczym rozpychającym tłum klinem. Gdy już pozostawili za sobą 
drepczących dworzan, rzekła: 
- Król się boi. Obawia się, że wszyscy zarzucą mu, iż zawdzięcza 
tron swojej małżonce królowej. 
- Jest ostrożny i ma rację. 
- Tron nadal chwieje się pod nim. 

- Chwieje się? Nie. Wcale się nie chwieje i coś podobnego może 
twierdzić tylko szaleniec. Ale ci sami szaleńcy, którzy twierdzą, że 
tron chwieje się pod nim, mogą mu również zarzucić, że bez 
p3parcia Yorków, krewnych Elżbiety, nie utrzymałby go. 
- Z całą pewnością nie jest pan pochlebcą - rzekła Marianna z 
uśmiechem, bardziej rozbawiona niźli obrażona zaliczeniem jej do 
szaleńców. 
- Robię to, czego żąda ode mnie Henryk. 
- A więc jest pan jego lokajem - stwierdziła, zastanawiając się, czy 
zareaguje na obrazę. 
- W tej chwili tak. Jestem chłopcem na posyłki, przenoszącym listy 
od jednej niemądrej dziewczyny do innej. 
Nie pytając, jakie są jej zamiary, poprowadził Mariannę do 
zarośniętego bujną roślinnością ogrodu, pełnego woni 
rozkwitających, rozgrzanych w wiosennym słońcu róż. 
- Nagrodą za wypełnienie tej misji jest wizyta u moich rodziców w 
Walii. 
Marianna stwierdziła, że promienie słoneczne nie dodają 
Griffithowi urody. Jego włosy nie są, jak sądziła, czarne, lecz 
ciemnobrązowe i lśniące. Wyrastały ze środka czoła, nadając jego 
wąskiej twarzy diabelski wygląd, a potem opadały jak lwia grzywa 
i upodabniały go do groźnej bestii. Słońce sprawiało, że wydawał 
się jeszcze wyższy i potężniejszy. Marianna zastanawiała się, co 
skłoniło Henryka, by posłużyć się takim posłańcem. 
Czyżby Henryk chciał ją onieśmielić? Co podejrzewał? Co 
wiedział? I czy podzielił się ową wiedzą ze swym gońcem? 
Pasmo płomiennie rudych włosów przesłoniło jej oczy i bez 
powodzenia usiłowała wsunąć je pod obcisły czepeczek. 
Przyglądał się jej z cynicznym grymasem ust. 
- Farbuje pani włosy? 
Opuściła ręce i przeszyła go wzrokiem pełnym nienawiści. W 
całym swoim dwudziestodwuletnim życiu nigdy nie spotkała 
równie grubiańskiego mężczyzny. 
- Gdybym farbowała, na pewno nie wybrałabym takiego koloru. 
Nie uśmiechnął się, nie skrzywił, nie wypowiedział słów 

fałszywego podziwu. Po prostu ujął niesforny kosmyk jej włosów i 
zręcznie umieścił pod czepkiem. 
- Czy ktoś może nas tu podsłuchać? 
Marianna nie umiała wyczytać z wyrazu jego twarzy niczego poza 
niechęcią, którą budziła w nim jej osoba oraz wypełniane przez 
niego zadanie. Tym lepiej, pomyślała. Zamek Wenthayen był 
wzorem dostatniego życia wiejskiego, lecz ona przywykła do 
podniecającej atmosfery dworu. Rozkoszowała się myślą o 
możliwości utarczki słownej z tym wyniosłym lordem walijskim. 
- Nikt nas nie może podsłuchać, ale to bez znaczenia. Wszyscy 
doskonale wiedzą, że byłam pierwszą damą dworu Jej Wysokości 
Elżbiety. Wszyscy wiedzą, że przesyłamy sobie wiadomości przy 
każdej sposobności, choć zazwyczaj posłaniec bywa nieco... - 
zmierzyła go wzrokiem od stóp do głów - życzliwszy. - 
Wyciągnęła dłoń. 
- Przywiózł pan dla mnie list? 
Wyjął zza pasa pergamin zapieczętowany pieczęcią królowej i 
odłamał wosk. 

- Mam go pani odczytać? 

Chwyciła go i wsunęła do rękawa. 
- Sama sobie przeczytam. Czy jest sakiewka? 
Z ociąganiem wydobył ciężki woreczek. 
Zważyła go na dłoni i westchnęła z ulgą. 
- Matka Boska ma mnie w swojej opiece. 
- Królowa przesyła pani lwią część swoich skąpych zasobów. 
- 0, tak - zgodziła się, myśląc o śpiącym w domu dwuletnim synku. 
- Ona zawsze dba o moje dobro. - I wtedy spostrzegła wzburzenie 
Griffitha, którego nawet nie starał się ukryć. Sadowiąc się na 
kamiennej ławie zadarła dumnie głowę i uśmiechnęła się 
pogardliwie. - O co chodzi, Grifficie ap Powel, co pan sobie 
wyobraża? 
- Zastanawiałem się, czy pani wie coś o skrywanych życzeniach 
królowej, skoro tak obficie czerpie z jej kieszeni. 
Jego otwartość potwierdziła rażący brak szacunku i Marianna 
poczuła, że na nowo budzi się w niej gniew. Lekki wietrzyk 

wiejący od jeziora sprawił, że jeszcze mocniej zapiekły ją policzki. 
Spojrzała na niego z nienawiścią. A potem przypomniała sobie o 
tajemnicy, która nie należała wyłącznie do niej, i spuściła oczy. 
Powiedziała ostrożnym spokojnym głosem: 
- Najjaśniejsza Pani Elżbieta nie daje powodu do szantażu. 
Wiedzie przykładny żywot. Jakżeby inaczej? Najpierw miłował ją 
jej ojciec, król Edward. A potem obowiązki wobec niej pełnił stryj, 
król Ryszard. 
- Nazywasz Ryszarda królem? - Parsknął. - Chciałaś rzec 
uzurpator. Ryszard był bratem Edwarda. Synowie Edwarda 
powinni byli odziedziczyć tron po ojcu. Lecz gdzież oni są teraz? 
Gdzież? 
Ściskając skórzaną sakiewkę i wyczuwając wewnątrz niej monety, 
Marianna jeszcze raz pohamowała swoją wrogość. 
- Nie wiem. Ale Elżbieta jest ich siostrą. I nie ma nic wspólnego z 
ich zniknięciem. 
- To Ryszard uwięził ich w Tower, skąd już nigdy nie powrócili. 
- Postawił stopę na ławce obok niej, oparł rękę na kolanie i 
przybliżył twarz do jej twarzy. - Zniknęli i nikt już ich nigdy nie 
oglądał. Walczyłem za Henryka i poprzysiągłem dać mu 
sposobność zjednoczenia Yorków i Lancasterów poprzez 
małżeństwo, ale po przybyciu do Londynu poznaliśmy prawdę. 
Stwierdziliśmy, że Elżbieta tańczyła z zabójcą. Mieszkała na 
dworze Ryszarda, nosiła suknie, które on jej podarował, i dawała 
jego dworowi prawne uzasadnienie, którego bez niej nie miałby. 
Elżbieta wykazuje ślady tego samego zepsucia, które toczyło 
rodzinę Yorków, a teraz ów rozkład przeszedł na linię Tudorów. 
Nie zdając sobie sprawy z tego, co czyni, Marianna cisnęła 
napełnioną złotem sakiewką prosto w oblicze Griffitha. Jego nos 
trzasnął. Griffith zatoczył się i zakrył twarz dłonią. Między jego 
palcami popłynęła krew. Marianna chwyciła połę jego koszuli i 
przyciągnęła go ku sobie. 
Płótno rozdarło się, a Marianna rzekła cicho, lecz dobitnie. 
- Moja pani, Elżbieta, poświęciła wszystko, aby ratować swych 
braci. Wszystko. Na mój honor, przysięgam, że jeśli jeszcze raz 

spróbujesz ja. oczerniać, przebiję cię moją szablą. 
Odepchnęła go i szybko odeszła ścieżką. W pośpiechu i złości 
pozostawiła sakiewkę. Gdy była pewna, że stracił ją z oczu, 
uniosła spódnice i wydłużyła krok. Chciała znaleźć się jak najdalej 
od tego gbura, tego głupca, tego pochlebcy króla Henryka. 
Wymierzenie mu ciosu nie było dyplomatycznym posunięciem. A 
już z pewnością nie tą ciężką sakiewką. Usłyszała trzask - czyżby 
złamała mu nos? 
Ale jak on śmiał oskarżać Elżbietę o współudział w zamordowaniu 
jej braci? Marianna znała prawdę. Służyła u Elżbiety od chwili, 
gdy skończyła pięć lat, były bowiem rówieśniczkami i krewnymi. 
Od samego początku nauczono ją, że ma służyć Elżbiecie na 
wszelkie sposoby. 
W tym samym czasie Elżbietę nauczono, że ma poświęcać się dla 
dynastii. Każdy jej ruch, każde słowo, każdy uśmiech był 
rozważany i osądzany jako godny lub niegodny księżniczki z rodu 
Yorków. 

Elżbieta była miłym, uprzejmym dzieckiem, które zawsze starało 

się postępować godnie, i jeżeli nawet nie posiadała najwyższej 
inteligencji, cóż z tego, księżniczka może się obejść bez 
inteligencji. 
Mogła się obejść, dopóki żył jej ojciec, król Edward IV. Po jego 
śmierci nadeszły dni spisków i Elżbieta okazała się nie 
przygotowana do toczenia gry dyplomatycznej, co doprowadziło 
kraj do wojny. Jej ukochany stryj zaopiekował się jej braćmi, 
twierdząc, że chce ich ochronić. A potem w jednym szalonym 
oświadczeniu oskarżył ich, że pochodzą z nieprawego łoża. 
Oświadczył, że wszystkie dzieci Edwarda są nieślubne. 
I tak, jak sobie tego życzył, parlament ogłosił Ryszarda królem. 
Marianna pocieszała swoją panią, gdy opłakiwała braci, wolność i 
honor, a wszystko obrócone zostało w proch. Pomagała Elżbiecie 
w układaniu planów na przyszłość. Gdy Ryszard i jego żona 
zaprosili Elżbietę do swego dworu, najpierw obie rozpłakały się z 
wściekłości, a potem wspólnie zaczęły rozmyślać. Jeśli Elżbieta 
przyjmie propozycję, trafi na dwór i będzie odgrywała rolę 

sumiennej bratanicy, to może uda jej się poznać los braci. Może 
będzie mogła wpłynąć na stryja i pomóc braciom w ucieczce. 
Marianna i Elżbieta snuły najdziksze plany, starały się przewidzieć 
wszelkie możliwości - lecz nie wyobrażały sobie, jaką rolę 
przyjdzie im w końcu odegrać w nieszczęsnym panowaniu 
Ryszarda. Gdyby tylko... 
Marianna westchnęła. Gdybaniem mogłaby się doprowadzić do 
szaleństwa. 
Jej domek stał tuż obok wyniosłych murów otaczających zamek, 
miał więc ochronę, a jednocześnie znajdował się poza zasięgiem 
Wenthayena. Mariannie bardzo to odpowiadało. Trzymała się z 
dala od lorda Wenthayena, politykowania, w które się wikłał, i 
intryg, które knuł. Tutaj ona i jej syn czuli się bezpiecznie. 
Lionel... Czy jeszcze śpi? 
Pchnąwszy furtkę do ogrodu zawołała go po imieniu, a potem 
uśmiechnęła się na widok pulchnego ciemnowłosego chłopczyka 
kroczącego niepewnie domu. 

- Jesteś cały zapiaszczony. Bawiłeś się w piasku? 

Skinął głową rozpromieniony i poklepał się po policzkach 
brudnymi rączkami. 
- Budowałeś zamek? 
Skinął głową. 
- Z fosą? 
- Och, niech pani nie wspomina o fosie - powiedziała niańka 
wychodząc zza domu. - Będzie chciał iść do studni po wodę i 
dopiero urządzi nam tu bałagan. 
Cecylia, ładna dziewczyna, w zadziwiającym stopniu 
przypominała matkę Marianny. Ale podczas gdy matka już od 
dawna pozostawała jedynie ukochanym wspomnieniem, Cecylia 
okazała się głupia i łatwo ulegająca wpływom i opiniom, a 
zwłaszcza wyrazom uznania ze strony mężczyzn. Wszystkich 
mężczyzn. 
A jednak prawie bez słowa skargi przeniosła się wraz z Marianną 
na ubocze zaniku Wenthayena. 
- Spał? - spytała Marianna. 

Cecylia zdmuchnęła wpadające jej do oczu włosy. 
- Troszeczkę, ale przez większość popołudnia jest na nogach. Nikt 
by się nie domyślił, że przepłakał pierwszy rok życia. 
- To tylko kolka - rzekła Marianna nie spuszczając oka z Lionela, 
który baraszkował obok niej. 
- Okropność - odrzekła Cecylia bez ogródek. 
Marianna pominęła to milczeniem. Wielu uczuć nie okazywała, 
zwłaszcza swej własnej pierwotnej niechęci do Lionela. 
Nie chciała być matką. Dzieci w ogóle jej nie interesowały. Gdy 
położna po raz pierwszy wetknęła w jej ramiona zakrwawione, 
wrzeszczące zawiniątko, zareagowała z zupełnie 
niemacierzyńskim obrzydzeniem. 
- Noworodki są zawsze słabowite, grymaśne i paskudne, tak mi 
mówiono. - Cecylia była pewna, że Marianna podziela jej zdanie. 
- Chwilami wydawało mi się, że nie przetrzyma pierwszych 
miesięcy życia. 

Czasami, późną nocą, gdy chłopczyk godzinami wrzeszczał, 

Marianna wcale nie była pewna, czy sobie życzy, by przeżył. Na to 
wspomnienie skuliła ramiona w poczuciu winy i poszła za 
Lionelem ku stercie piasku, który specjalnie dla niego zaczerpnięto 
z dna rzeki. Cecylia ciągnęła: 
- Ale o moją panią bardzo się niepokoiłam. 
Wyrzuty sumienia sprawiły, że Marianna okazywała Lionelowi 
coraz więcej troski i starań, a potem... och, pewnego dnia 
uśmiechnął się do niej. 
Nie miała powodów, by wierzyć w miłość. Ani przez chwilę nie 
wierzyła, że może doznać olśnienia. Ale ten pierwszy bezzębny 
uśmiech niemowlęcia w jej ramionach całkowicie ją odmienił. A 
potem z każdym nowym uśmiechem, z każdą dziecięcą 
dolegliwością, każdym osiągnięciem przywiązywała się do niego 
coraz bardziej. Teraz, patrząc na jego ciemną główkę podrygującą, 
gdy zgarniał piasek, czuła, jak przepełniają wzrastające 
przywiązanie. Oddałaby za niego własne życie - nie z obowiązku 
czy lojalności, lecz z miłości. 
Cecylia westchnęła równie głęboko jak Lionel, gdy domagał się 

uwagi. 
- Żałuję, że nie byłam z panią, aby pomóc przy porodzie. 
Marianna spojrzała na nią z niedowierzaniem. 
- Ty? Wystarczy, że jakiś mężczyzna spojrzy, a już tracisz dla 
niego głowę. 
Cecylia przyznała zawstydzona: 
- Wiem, że taka jestem, ale na pewno mogłabym zapanować nad 
swymi kobiecymi instynktami. 
Marianna nic nie odrzekła, chociaż miała co do tego poważne 
wątpliwości. 
- Oczywiście musiała pani towarzyszyć Elżbiecie do jej miejsca 
zesłania. Po tym, jak się rozeszły te wszystkie pogłoski, nie mogła 
pozostać na dworze. - Cecylia rozejrzała się naokoło wielkimi 
szczerymi oczyma błyskającymi spod szpiczastego kaptura. - O 
tym, że ma poślubić swego stryja, króla. 

Namacawszy ukryty w rękawie list, Marianna odrzekła: 

- Doskonale wiem, o co ci chodzi. 
- Nadal jestem zdziwiona, że mnie pani nie dopuściła do 
tajemnicy. Stawić czoło takiej hańbie, w zupełnym osamotnieniu, 
bez pomocy własnej drogiej kuzynki. - Cecylia lekko pociągnęła 
nosem. - Przecież byłam pani pokojówką. 
- Cecylio - Marianna zajrzała jej prosto w oczy - z kim 
rozmawiałaś? 
Twarz Cecylii pokryła się rumieńcem wstydu; wyjąkała 
niepewnym głosem: 

- Dlaczego pani sądzi, że z kimś rozmawiałam? 

- Bo nie chciałaś być obecna przy narodzinach Lionela. Czy któraś 
z twoich przyjaciółek powiła dziecko? 
Zakłopotanie, wstyd i przerażenie - wszystkie te uczucia 
odmalowały się na twarzy Cecylii, która wyjąkała: 

- Nie. 

Marianna, jak zawsze szczerze, dodała: 
- Jeśli powiedziałaś komuś, że pomagałaś mi przy porodzie, a teraz 
pomagałaś przyjaciółce, lepiej od razu przyznaj się do kłamstwa. 
Usta Cecylii wykrzywiły się, jakby nadgryzła cytrynę. 

- Nikomu nie skłamałam. Ale trudno mi było wyjaśnić, dlaczego 
zostawiła mnie pani na dworze i odeszła beze mnie, aby urodzić 
Lionela. Inne.., inne służące mogły sobie pomyśleć, że pani nie ma 
do mnie zaufania. 
- Nie mam do ciebie zaufania? - Zrozumiawszy, o co chodzi, 
Marianna objęła drobniutką Cecylię ramionami. - Oczywiście, że 
ci ufam. - Starała się wynagrodzić częściowe kłamstwo 
serdecznym uściskiem. - Gdyby inne służące chciały ci dokuczać, 
powiedz im prawdę. Zostawiłam cię na dworze, bo się o ciebie 
troszczyłam. Chciałam, żebyś sobie znalazła męża i założyła 
własną rodzinę, zanim ktokolwiek odkryje moją tajemnicę. Nie 
chciałam rujnować ci życia. Co i tak się stało. 

- Nie. 

- Owszem, zrujnowałam ci życie, a ty nie sprzeciwiałaś się temu 
ani słowem. Byłabym niewdzięcznicą, gdybym nie powiedziała, 
jak bardzo doceniam twoje poświęcenie. 
Cecylia wyswobodziła się z uścisku. 
- O nie. Pani nie jest niewdzięcznicą. Była pani dla mnie dobra. 
Nazywała mnie swoją kuzynką... 
- Bo jesteś moją kuzynką. 
- Z nieślubnego związku. - Zdając sobie sprawę z mimowolnego 
nietaktu, Cecylia spojrzała na Lionela i wybąkała: - Nie o to 
chodzi. Ale ja jestem inna. Nie bardzo umiem czytać i wcale nie 
umiem posługiwać się szablą. 
Marianna uśmiechnęła się i przyklękła obok zachwyconego 
zabawą chłopczyka. Zgarniając piasek na kupkę odrzekła: 
- Znam mężczyzn, którzy uznaliby to za zalety. 
- Mężczyźni mówią, a ja ich słucham. Niektórzy uważają, że pani 
wprawia ich w zakłopotanie. 
- Są tacy, co tak nie myślą - odparła Marianna wspominając 
chmurną twarz Walijczyka i krew, która po niej spłynęła, gdy 
Marianna nauczyła go szacunku dla lepszych od niego. Sir Griffith 
roztaczał surowy urok, jak niezdobyty szczyt, skalisty i 
niedostępny, okryty tajemnicą. Marianna żałowała, że go uderzyła. 

Ale zasłużył sobie na to, a co gorsza, Boże skarz go, przez niego 
straciła sakiewkę. 
Będzie musiała pójść do niego i prosić go o nią. A on z pewnością 
zmusi ją, by go prosiła. Marianna na samą myśl cierpiała katusze. 
Musiała odzyskać te pieniądze, ale nie chciała nigdy więcej 
oglądać tego wysokiego, ciemnego mężczyzny. Nie chciała go 
przepraszać, ale jeśli go spotka, będzie musiała to uczynić. A może 
istnieje jakiś inny sposób? Może... jej oczy zwęziły się. Tak, 
wymyśli inny sposób. 
- Ten mężczyzna dzisiaj także uważał, że działa pani 
onieśmielająco. 

Mając nadal w myślach Griffitha, odrzekła ze zmarszczonym 

czołem: 
- Och, nie. On tak nie uważa. 
- Owszem, on także. Inaczej dlaczegóż by walczył o przywilej 
dzielenia z panią łoża? 
- Co? - Marianna w pierwszej chwili nie zrozumiała jej, a potem 
domyśliła się, że Cecylia nawiązuje do tego gbura Harbottle”a, i 
machnęła ręką. - Ach, on? Jest jeszcze jednym spośród legionu 
głupców, którym się zdaje, że będę łatwą zdobyczą. Dałam mu 
nauczkę. 
- Rozmawiałam z nim. Pragnie poślubić panią. 
Słowa służącej, wypowiedziane tonem, z którego wynikało, że 
oczekuje wdzięczności, rozwścieczyły Mariannę, tak że opanowała 
się z największym trudem. 
- Bez wątpienia chciałby tego, żeby podnieść swoją pozycję, 
obniżyć moją. 
- Jeżeli nie wyjdzie pani za mąż, nie będzie pani miała ślubnego 
dziecka. 
Marianna wpadła we wściekłość. 
- Chcesz przez to powiedzieć, że jestem skazana na jeszcze 
jednego bękarta? 
- Nie! - Pełne wargi Cecylii wydęły się z przestrachu. - Nie, ja... 
- W Anglii jest mnóstwo nieślubnych dzieci i niektóre z nich 
wiodą dostatni żywot. Ale ojcowie ich nie znają. To tylko 

świadczy 
o tym, jakimi mężczyznami są ci szlachcice. Jak bardzo są mężni. 
- Marianna spojrzała na swoją kuzynkę, a Cecylia wzdrygnęła się. 
- Lionel nie ma ojca, który by go uznał. Lionel ma tylko mnie i ja 
go ochraniam, i nikt nigdy... - Poczuła szarpnięcie. Obok niej stał 
Lionel z rączkami zaciśniętymi na fałdach jej spódnicy, 
spoglądając w górę zmartwionymi brązowymi oczami. Obelżywe 
słowa zamarły na jej ustach. Przyklęknęła przy nim, otoczyła go 
ramionami i wystawiła twarz na powiew wiatru. Gdy odzyskała 
spokój, spytała: 
- Czy chcesz, żebym ci pomogła wybudować drogę? 

Skinął głową spoglądając na Cecylię. 

Marianna, ciągle jeszcze rozgniewana na służącą, a jeszcze 
bardziej na siebie za utratę panowania nad sobą, powiedziała: 
- Cecylia ukroi ci chleba na kolację, kochanie. Czy chcesz także 
miodu? 
Jeszcze raz skinął głową, ale Cecylia błagalnie złożyła ręce: 
- Och, lady Marianno, miałam nadzieję... 
Marianna domyślała się, czego dotyczyła owa nadzieja. 
- Słucham? - zapytała, chociaż już wiedziała, że się zgodzi, że 
pozwoli Cecylii, by sobie poszła. 
- Miałam nadzieję, że będę mogła pójść do pałacu i przyłączyć się 
do innych świętujących. 
- Przyłączyć się do innych? - Marianna wiedziała, że nie powinna 
się z nią drażnić, ale jej durna nadal cierpiała na skutek braku taktu 
Cecylii. - Myślałam, że chcesz przyłączyć się tylko do jednego. 
- Nie wrócę na noc, pani, jeśli nie będę potrzebna. 
- Och, Cecylio. - Serce Marianny ścisnęło się na myśl o zgubie, 
która groziła służącej, i nie mogła powstrzymać się od zapytania: 
- Z kim się spotykasz? 
Cecylia błysnęła zębami w uśmiechu i pociągnęła nosem. 
- To mężczyzna, którego pani zaaprobowałaby. Jest wspaniały i 
mądry. 
- A więc idź, oczywiście. - Lecz gdy Cecylia odchodziła, Marianna 
dodała uroczyście: - Ale uważaj, Cecylio, bo inaczej ty także 

będziesz kołysać w ramionach dziecko pozbawione ojca. 

Rozdział drugi

Nieźle ci przyłożyła, nieźle. - Art położył mokrą szmatkę na 

nosie Griffitha. - Chciałbym ją spotkać. 
- Nie wątpię. - Griffith odepchnął Arta i ostrożnie pomacał palcami 
miejsce, gdzie kość łączyła się z chrząstką. - Znowu złamana. 
Święty Dawidzie, miej mnie w swojej opiece, znowu złamana! 
Art przytaknął. 
- O tak, złamała panu nos. Jeszcze trochę, a będzie pan miał twarz 
równie piękną jak moja. 
Opuchlizna utrudniała mu patrzenie, ale rzucił okiem na pokrytą 
plamami, ozdobioną pojedynczymi pieńkami zębów twarz 
jednookiego sługi. Z jękiem poprawił szmatkę i pomyślał, że z 
przyjemnością skręciłby ładny kark Marianny. Poza tym żałował, 
że oczernił jej panią. 

Marianna okazała się lojalna wobec Elżbiety. Gdyby Griffith nie 

opanował się siłą woli, mógłby ulec impulsowi i odpowiedzieć na 
jej wyzwanie siłą fizyczną. Ale okazała się lojalna, mimo że 
narażała się na niebezpieczeństwo, i Griffith, chociaż niechętnie, 
musiał to uszanować. 
- Nie sądzę, by pana twarz doprowadzała kobiety do omdlenia. 

W każdym razie nie z zachwytu. - Art chichotał. - Pański nos był 

zbyt wielki i przed złamaniem. A włosy jak u dzikiego zwierzęcia. 
Ma pan podbródek Powelów, zbyt kwadratowy, i oczy pańskiej 
czcigodnej pamięci matki, zbyt żółte. Nie pojmuję czemu, ale 
kobiety zawsze ciągną za panem sznurem. Nie powiedział mi pan, 
co się zdarzyło z ową damą... jak jej na imię? 
- Lady Marianna Wenthayen. - Griffith potarł czoło, marząc 
o tym, by ból głowy ustąpił. - Jest krewną hrabiego. 
 - Nie powiedział mi pan, co zaszło - powtórzył Art. - Ale założę 
się, że sam wiem. Założę się, że wiem. 
Griffith zamarł, nie przeczuwając nic dobrego, ale nie mógł się 
powstrzymać od zadania pytania: 

- Co wiesz? 
- Tłusta, stara lady Marianna chciała pana usidlić. - Art machnął 
ręką w powietrzu. - A pan odrzucił tę starą jędzę. - Art udał, że z 
kimś walczy. - I ta czarownica wyrżnęła pana w twarz. 
Griffith przerwał Artowi: 
- Nie jest ani stara, ani tłusta, ani paskudna. 
Art wyprostował się, a jego spojrzenie nabrało ostrości. 
- Doprawdy? 
Griffith opadł na puchowy materac i ułożył sobie poduszki. Ta 
czynność pozwoliła mu zebrać myśli. 
Dobrze wiedział, o co chodzi Artowi. Jego ukochany sługa nie 
wiadomo dlaczego uznał, że Griffith powinien ponownie się 
ożenić, i uważnie badał każdą nadarzającą się okazję. Teraz chciał 
go wybadać. Jeżeli Griffith powie mu, że Marianna jest urodziwa, 
Art zrobi się szczególnie natarczywy. Jeśli zaś Griffith powie mu, 
że jest szpetna, a Art spotka ją, dowie się, że Griffith skłamał. Z 
jego uniku wyciągnie zupełnie nieodpowiednie wnioski. 
Nie lubił łatwych kobiet, które zbyt często się uśmiechały. 
Powiedział: 
- Jest młoda. 
Art rzucił się na ten ochłap informacji. 
- Jak młoda? 
Zwykli ludzie musieliby użyć wielu słów, aby wyrazić uczucia, 
które Marianna wyrażała uśmiechem. Griffithowi najbardziej 
utkwił w pamięci jej pogardliwy uśmiech. Opuszczona głowa, 
roześmiane oczy, wygięte kąciki ust i czarujące dołeczki w 
policzkach. 
- Dwadzieścia lat? Może dwadzieścia pięć? - odparł w zamyśleniu. 

- W sam raz dla mojego pana - stwierdził z zapałem Art. - Pan ma 
dwadzieścia osiem. Jakiego koloru ma włosy? 
Nie, jeszcze lepiej pamiętał ten wyzywający uśmiech, mówiący 
„spróbuj tylko”. Ramiona odrzucone do tyłu, falująca pierś, lśniące 
białe zęby i czarujące dołeczki w policzkach. 
- Rude. 

- Rude włosy? - Art nachmurzył się. - Angielki nie miewają rudych 
włosów. Ma pewnie jaskrawe, paskudne, farbowane włosy. 
Griffith zmrużył oczy udając, że się nad tym zastanawia, ale 
doskonale wiedział. Pamiętał aż nadto dobrze. 
- Nie są farbowane. 
- Więc może miedziane? 
- Rude - odparł stanowczo Griffith. - Ale niektórym mężczyznom 
mogą się podobać. 
- Jak płomień - powiedział z zadowoleniem Art. 
- Uhm. - Griffith przypomniał sobie jej pełen rozbawienia 
uśmiech. Spoglądające z boku oczy, uniesiona głowa, zaróżowione 
policzki, pełne usta, białe zęby i czarujące dołeczki w policzkach... 
Śmiała się z niego. A jak by to było, gdyby śmiali się razem? 
- Gorący płomień - mruknął. 
Art podniósł z podłogi broń Marianny - sakiewkę. 
- A jakiego koloru oczy? 
- Zielone. 
- No, tak - zapiszczał Art, podskakując jak ropucha na rozgrzanej 
skale. - Jeśli młodzieniec wie, jakiego koloru oczy ma dziewczyna, 
to znaczy, że jest zakochany. 
- Co? - ryknął Griffith odrzucając szmatkę. 
- Jeśli młodzieniec.... 
Griffith zerwał się z łóżka i przyskoczył do Arta. 
- Słyszałem, co powiedziałeś! Ty zakuta pało, nawet jej nie lubię. 
Jest nieskromna, grubiańska, gwałtowna, kapryśna... bezwstydna... 

- Bardzo odpowiednia dla pana - rzucił sługa, ostrożnie się 
usuwając. 
- Nie jest w moim typie. - Griffith odetchnął głęboko i opanował 
się. Nie spuszczając oczu z chichoczącego sługi, wyjaśnił: - Wiesz, 
że gustuję w kobietach domatorkach, lubiących szyć, 
zadowolonych z przebywania w domu. Nie podobają mi się takie, 
które odważnie spoglądają wokół siebie, walczą jak mężczyźni i 
których rude włosy zdradzają kapryśny charakter. Nie podoba mi 
się kobieta, tak piękna, że mężczyźni walczą o nią i z nią o 

przywilej dzielenia jej łoża. 
Art pokuśtykał do stojącego obok stołu i z brzękiem rzucił nań 
sakiewkę. 
- Powiedział pan tylko, że nie jest stara, tłusta ani szpetna. 
- No i co? 
- Nie powiedział pan, że jest piękna. 
- Więc? 
Art zanucił cichutko. 
- Zostajemy dłużej? 
- Słońce już zaszło, stary durniu - odparł Griffith. - Oczywiście, że 
zostajemy na noc i dopóki nie oddam tej przeklętej sakiewki. Ale 
tylko dopóki jej nie oddam. O co chodzi? 
- O nic. Jest pan młody i silny. Pan wie najlepiej. 
- I nie będziesz się wtrącał? 
- Nie, panie. 
- Ha! Prędzej pocałuję własny łokieć. 
Zadowolony Art zajął się stosem worków podróżnych i skórzanych 
sakiew, które przywieźli z Londynu. 
- Nigdy nie widziałem w Walii podobnego zamku. Czemu się pan 
nie położy? Wygląda pan na zmęczonego. 
Kładąc się na łóżku Griffith mruknął: 

- Czy ja z tobą kiedykolwiek wygram? 

Art zlekceważył pytanie, okazując swoją walijską pogardę dla 
Anglików i ich umiejętności bitewnych. 
- Zamiast katapult i broni całe wnętrze otoczone murami pełne jest 
kwiatów. W Walii podbilibyśmy coś takiego w dwa tygodnie. 
Griffith odrzekł z roztargnieniem: 
- Być może, położenie zamku na wyspie otoczonej jeziorem daje 
Wethayenowi poczucie bezpieczeństwa. 
- Ba! Trzymają tu własnych rycerzy jak kurczęta w osobnych 
barakach. 
- To nie są ich rycerze, to najemnicy. 
- Ach! - Art szybko się zorientował. - Nic dziwnego, że hrabia 
trzyma ich oddzielnie, z dala od siebie. Czyż on nie wie, że 
najlepiej jest mieć własnych ludzi? 

Griffith pogładził podbródek. 
- Wynajął sobie armię. 
- Często słychać tu walijską mowę. 
- Powszechnie wiadomo, że Walijczycy są najwaleczniejsi na 
wyspach. 
- I dlaczego nasi rycerze nie mieliby się bić za angielskie pieniądze 
i angielskie łupy? - Griffith zamyślił się, a Art otworzył bagaże i 
wyrzucił zawartość na podłogę. 
- Co mam zostawić na wierzchu? 
- Ubranie podróżne. Jutro ruszamy w drogę powrotną. 
- Szkoda, że nie zostajemy i nie poznam lady Marianny. 
- Powiedziałem, ubranie podróżne - powtórzył z emfazą Griffith. 
Nie chciał rozmawiać z Artem o Mariannie. Nie chciał nawet o 
niej myśleć. 
Angielka - pomyślał pogardliwie. Wiele się nauczył o miłości 
Angielek, gdy po zwycięstwie pod Bosworth przeniósł się do 
Londynu. Wiele się nasłuchał o Elżbiecie z Yorków. 
To, co powiedział Mariannie, nie było prawdą. Nieczułość wobec 
losu braci i pogłoski o jej dobrowolnym związku z Ryszardem 
przyprawiały go o mdłości. Przyprawiały o mdłości także Henryka, 
ociągał się z pojęciem jej za żonę. A potem parlament jasno 
postawił sprawę. Henryk musi dotrzymać przysięgi i ożenić się z 
Elżbietą. Henryk ustąpił wobec konieczności, powtarzając swoją 
obietnicę złożoną na polu bitwy - że nikt i nigdy nie wydrze mu 
tronu. 
Zapanował więc nad niechęcią i spotkał się z Elżbietą. A potem 
zmienił się zupełnie. Ożenił się z nią bez szemrania i zachowywał 
się godnie. 
Griffith musiał przyznać, że Elżbieta sprawiała wrażenie czarującej 
kobiety, ale nic nie było w stanie zatrzeć wspomnienia jej 
zdradzieckiego związku z Ryszardem i często zastanawiał się, jak 
Henryk był w stanie o tym zapomnieć. Może uwiodła go swoją 
młodością i wdziękiem, a może... Griffith przypomniał sobie 
wąziutką talię Marianny i zaczął rozważać, jakie piersi ukrywały 
się poniżej obszytego futrem dekoltu. 

Może, rozmyślał Griffith, Henryk stracił głowę z powodu 
sztuczek, które znały Angielki. Ale charakter Griffitha stwardniał 
od zgryzot, wojny i strachu. Nie miał zamiaru obdarzać kobiety 
uczuciem głębszym niż to, jakie żywił dla swoich sokołów. 
I to nigdy się nie zmieni. Nigdy. 
- Mówiłem - Art potarł oko udając, że bardzo mu dokucza 
- mówiłem, że stare rany mnie bolą. 
- Słyszałem - odparł Griffith. - Nie musisz wrzeszczeć. 
Art skrzyżował ręce na piersi i powtórzył: 
- Te stare rany mi dokuczają, a pan śni na jawie. 
- Wcale nie śnię, a twoje oko wcale ci nie dokucza. Dobrze o tym 
wiesz. Zawsze tak mówisz, gdy chcesz postawić na swoim. 
- Szkoda, że nie dowiedzieliśmy się, jakie plany ma Wenthayen - 
łagodził Art. 
Griffith zawahał się. Jako przedstawiciel króla powinien dołożyć 
starań, aby dowiedzieć się, co knuje Wenthayen, jeżeli w ogóle coś 
knuje. Ale Wenthayen cieszył się wielkim zaufaniem króla i z 
pewnością doskonale wiedział, że jego przyszłość jest u boku 
Henryka. 

- Wyślę wiadomość - rzekł Griffith. - Jeżeli król Henryk zechce, 

żebym wracał, wyda takie polecenie. 
Art, pełen nadziei, pchnął drzwi rzeźbionej drewnianej szafy. 
- Chyba włożę torby do tej eleganckiej szafy. 
- Wenthayena stać na rzeźbione szafy i zamek, jaki mu się podoba. 
Jest parweniuszem skoligaconym ze zmarłą królową. - Griffith z 
westchnieniem przeciągnął się na łóżku. - Dobrze się ożenił i w 
czasie panowania Edwarda piastował bardzo wysokie stanowisko. 
Art skinął głową. 
- A więc z trudem dorobił się majątku. Przez intrygi. - Unosząc 
jedną z koszul Griffitha poklepał rękawy. - Niech pan tylko 
spojrzy. Oto dowód na to, co mówiłem. Pańskie ręce są tak długie, 
że może pan nie schylając się podrapać się w kolano. Ale trzeba 
przyznać, że dzięki temu daleko sięga pan swoim mieczem. A ja 
jestem wdzięczny, że pan tak daleko sięga. Pańska rozrośnięta 
klatka piersiowa sprawia, że Wygląda pan jak beczka. A nogi są 

tak długie, że z trudem mieszczą się w pończochach. 
- Robisz co w twojej mocy, żebym się lepiej poczuł? 
- Oczywiście. Inaczej nie potrafiłbym udowodnić, że ta 
dziewczyna wcale pana nie zeszpeciła. Mówię panu, jeżeli pan 
chce, to niech pan ją bierze szybko, zanim inny mężczyzna 
sprzątnie ją panu sprzed... - Art zdjął rozgrzaną szmatkę i zastąpił 
ją chłodną 
- ...nosa. 
- Nie chcę jej. 
- To dlaczego ta kość w pańskich spodniach jest równie nabrzmiała 
jak obita kość na twarzy? 
Griffith podniósł się rycząc. 
- Do stu piorunów, Art, stul pysk, zanim wbiję ci resztę zębów do 
gardła.
- Och, ale się przestraszyłem. 
Griffith zdjął okład i odrzucił go na bok. 
- Nie interesuję się kobietą, która nie panuje nad swoimi żądzami - 
upierał się. 

Art, nie przejmując się surowością swego pana, przekrzywił 

głowę jak wróbel i ze wścibską miną zapytał: 
- A czemuż to pan twierdzi, że ona nie panuje nad żądzami? 
- Była ulubioną damą dworu Elżbiety York. Mogła wspaniale 
wyjść za mąż i mieć wielkie wpływy. Zmarnowała swoją 
przyszłość ulegając jakiemuś wielmoży. 
- Nie jest to rzadki grzech. 
- Wydała na świat bękarta. - Griffith usłyszał w swym głosie nutę 
oskarżenia i zdał sobie sprawę, że Art dopilnuje, by tego 
pożałował. 
- Ach! - Art kręcąc głową zatańczył wokół łóżka. - A więc jej 
grzech nie polega na cudzołóstwie, lecz na tym, że zaszła w ciążę. 
Zarzuca jej pan nie grzech sam w sobie, lecz to, że została 
przyłapana. 
Griffith pomyślał ponuro, że kłopot ze starymi, zaufanymi sługami 
polega nie na tym, co myślą, lecz na tym, że czują się w 
obowiązku o tym mówić. Aby go zniechęcić do krytycznych i 

przemądrzałych uwag Griffith rzeki: 
- Ktoś, kto nie jest w stanie panować nad sobą, nie jest godzien, by 
kierować lub pouczać innych. 
- To bardzo słuszne, panie. - Art przestał tańczyć i przyjrzał się 
srogiej minie Griffitha. - Szkoda tylko, że pan nie zawsze tak 
postępował. 
Na to Griffith nie mógł nic powiedzieć, zwłaszcza Artowi, który 
stracił oko na skutek młodzieńczej głupoty swego pana. 
- Wcześnie dostałem nauczkę - przyznał. 
- Może ta lady Marianna także dostała nauczkę, tylko że jej 
pomyłkę niełatwo jest ukryć. 
Głęboko w sercu Griffitha obróciło się ostrze noża pamięci i 
poczuł, że na nowo krwawi. Owo ostrze mogło być odłamkiem 
szkła, nadtłuczonym soplem lodu lub zwykłym pokrytym rdzą 
żelazem. Jak się przekonał, pamięć miała zdolność zadawania bólu 
zawsze, bez końca. 
- Niech się pan położy. - Art popchnął go z powrotem na łóżko i 
jeszcze raz zmienił okład. - To było podłe z mojej strony. 
Przepraszam. Chciałem tylko powiedzieć, że wszyscy popełniamy 
błędy, a pan osądził tę dziewczynę zbyt surowo. - Odwracając się 
wymamrotał, wystarczająco głośno, by Griffith go usłyszał: - A 
wszystko dlatego, że zmusiła pana do grania solo na pańskim 
flecie. 
Wprawdzie godność uszła w tej chwili z Griffitha, ale zdołał 
odpowiedzieć: 
- Jestem tu ze względu na interesy króla Henryka, nie z żadnych 
innych powodów. 
Art otworzył kieszeń swojej torby, wyciągnął z niej złożony arkusz 
papieru i podał Griffthowi. 
Brzegi zalepione były czerwonym woskiem i Griffith rozpoznał 
pieczęć. Nie przeczuwając nic dobrego, wziął papier i spojrzał 
pytająco na Arta. 
- To list od naszego monarchy. Dostarczył mi go do rąk własnych 
ten mały sekretarz, wraz z instrukcją, że mam go panu przekazać 
po spotkaniu z lady Marianną. - Art, pomimo że nie umiał czytać, 

nachylił się nad łóżkiem, gdy Griffith śpiesznie przebiegał pismo 
wzrokiem. - Pisze coś ciekawego? 
Griffith zwinął papier i podał Artowi. 
- Spal to, a potem rozpakuj bagaże. Zostajemy w zamku 
Wenthayena, niech Bóg nas zachowa. 
Art poskrobał się za uchem, gdzie pozostało mu kilka ostatnich 
kosmyków. 
- Król nie pisze dlaczego? 
- To w stylu Henryka. Rozkazy, ale bez żadnych wyjaśnień. 
Dlatego właśnie Oliver King dostarczył ten list tobie. Gdyby 
Henryk wydał mi polecenie, zapytałbym, co się za tym kryje. 
- Zmyślny, prawda? - zapytał Art pełen podziwu. - Co rozkazuje? 
- Mamy tu pozostać na czas nie określony i pilnować lady 
Marianny i jej syna. 
Art pogrzebaczem wepchnął pergamin głęboko do kominka. 
- Dlaczego król niepokoi się o lady Mariannę i jej syna? 
Griffith odparł cedząc słowa: 
- Nie wiem. Henryk nie podał żadnych przyczyn. 
- Ale to diabelnie dziwne, że się nimi interesuje. - Art wrócił ku 
stercie ubrań i szturchnął je czubkiem stopy. - Równie dobrze 
mogłem je rozwiesić. Dobrze się stało, że wybiera się pan do 
domu, do Walii, i wziął pan ze sobą wszystkie ubrania, żeby matka 
je uprała, w przeciwnym razie nie miałby pan co na siebie włożyć 
na tym eleganckim dworze. 
- Zastanawiałem się, czemu Henryk upierał się, bym odwiedził 
rodziców. Bez wątpienia miał jakieś kłopoty. - Griffith wyciągnął 
się na łóżku. - Słyszałem pogłoski na temat kłopotów w Irlandii. 
- Jakich kłopotów? 
- Ludzie powiadają, że hrabia Warwick nabiera wielkiego 
znaczenia. 
Art westchnął z przesadną rozpaczą Walijczyka, który gani 
samego siebie za swój brak orientacji w powiązaniach łączących 
angielską arystokrację. 
- Nic mi to nie mówi. 
- Hrabia Warwick - wyjaśnił mu cierpliwie Griffith - jest synem 

nieżyjącego księcia Clarence. 
Art westchnął po raz wtóry. 
- Słuchaj uważnie. - Griffith wyjął trzy jabłka z patery i ułożył je 
na stole. Wybrał największe i najbardziej rumiane. - To jest król 
Edward, ojciec Elżbiety York. 
- Tłuścioch - zauważył Art. 
- Taki był. To - Griffith uniósł następne jabłko, raczej przywiędłe - 
jest król Ryszard, uzurpator, pokonany i poległy pod Bosworth. - 
Griffith uniósł ostatnie jabłko, mniejsze od pozostałych. - A to 
książę Clarence. Ci trzej mężczyźni byli braćmi, synami rodu 
Yorków. 
- Tak, widać podobieństwo rodzinne - przerwał Art. 
- Dwaj spośród nich byli królami, a Clarence nie, ale miał syna. 
- Ach! - Pomarszczona twarz Arta rozjaśniła się. - Hrabiego 
Warwicka. 
- Otóż to. Bratanka dwóch królów z rodu Yorków, a więc branego 
pod uwagę jako dziedzic tronu angielskiego. 

- I teraz przebywa w Irlandii? 

- Nie, hrabia Warwick żyje bezpiecznie, pod opieką króla Henryka 
w więzieniu londyńskim Tower. 
Art zakrył oczy rękami i wymamrotał: 
- Nigdy się nie połapię w tych wszystkich królach i królewskich 
córkach i bratankach. 
- Zastanów się - ponaglał go Griffith. - Spadkobiercy Edwarda 
zniknęli w Tower i nie pojawili się nigdy więcej, zamordowani 
przez własnego stryja - uniósł pomarszczone jabłko - Ryszarda. A 
teraz Henryk zaopiekował się następnym kandydatem do tronu. 
Gdybyś był lordem, który nie wspomagał Henryka w jego 
staraniach o tron, to co byś pomyślał? 
- Że Henryk zamordował tego hrabiego Warwicka. 
- Jasne. A jeżeli byłbyś lordem, który nie wspomagał Henryka w 
staraniach o tron, jak byś go z tego tronu usunął? 
Artowi opadły ręce. 
- Domagałbym się, aby hrabia Warwick zbrojnie powstał i 
spróbował oderwać Anglię od Irlandii, gdzie uczucia ku Yorkom 

nadal pozostają silne. 
Griffith odrzekł odkładając jabłka na paterę: 
- Ach, Arturze, jak zwykłe jesteś najprzemyślniejszy... 
Przerwało mu stukanie do drzwi, wymienili z Artem spojrzenia. 
Art otworzył i ich oczom ukazała się krągła i pomarszczona twarz 
sługi. Uśmiechnęła się i dygnęła. 
- Nazywam się Jane. Przysłano mnie, bym pomogła się wam 
urządzić. 
Cmoknęła na widok nieporządnej sterty ubrań na podłodze i 
natychmiast przy niej przyklękła. Zaczęła segregować koszule, 
pończochy i opończe, odkładając je na oddzielne stosy. Mówiła 
przy tym: 
- Wygląda na to, że potrzebujecie pomocy. Nigdy nie pojmę, 
czemu mężczyźni upierają się, by samodzielnie robić pranie. 
Okropni jesteście. - Potrząsając opończą uniosła twarz pełną 
dezaprobaty. 
- Spójrzcie na to! Tylko dlatego, że jest czarna - spojrzała na stos 
ubrań - jak większość pańskich rzeczy nie zasługuje na to, by ją 
wepchnąć do torby i ciągać po całym kraju. Zajmę się nią od razu i 
jutro będzie ją pan nosić. 
Uznała, że się zgadzają, i gdy Griffith otworzył usta, by 
odpowiedzieć, Art powstrzymał go kładąc mu dłoń na ramieniu. 
Jego spojrzenie mówiło: pozwól, panie, że ja się tym zajmę. 
Griffith dał za wygraną. Art umiał postępować z kobietami, ze 
wszystkimi kobietami. Teraz wystąpił naprzód i skłonił się 
dwornie. 
- Nazywam się Art i jestem człowiekiem, który bardzo sobie ceni 
dobrą obsługę. 
Najwyraźniej dobrze obznajomiona z flirtem, Jane zmarszczyła 
twarz w uśmiechu. 
- Miło mi cię poznać, Art. 
- Czy zabierzesz także resztę ubrań? - zapytał Art. 
- O pozostałe także się zatroszczę i twój pan będzie miał strój na 
każdy dzień pobytu. A gdy nadejdzie zima, będzie musiał 
pożyczyć sobie ciepły płaszcz: Ale nie martwcie się, stale 

miewamy tu gości, których trzeba przyodziać... 
Tego już było zbyt wiele i Griffith nie mógł się dłużej 
powstrzymać: 
- Dlaczego myślisz, że zostanę tu na zimę? Powiedziałem 
Wenthayenowi, że jutro wyjeżdżamy. 
Jane wyprostowała się i spojrzała na niego. 
- Czyżbym trafiła do niewłaściwej izby? Czyżby pan nie był 
Griffith ap Powel? 
Art uciszył Griffitha kuksańcem w bok. 
- Jest nim, a także niewdzięcznym panem, który nie docenia 
twoich usług. Za to ja - Art podszedł i wziął Jane za rękę - cieszę 
się, że dla nas pracujesz. Twój mąż ma duże szczęście. 
Jane zachichotała, gdy ucałował jej dłoń. 
- Jestem wdową. 
- Wdową? Jakie to smutne! - Art przeciągnął ostatnie słowo, tak by 
ukazać swoje prawdziwe uczucia. W odpowiedzi Jane posłała mu 
uśmiech, a Griffith chrząknął z pełnym niesmaku potępieniem. 
Przywołana do porządku praczka zesztywniała. 
- Wiem tylko tyle, że do nas na dół przyszły polecenia od jego 
lordowskiej mości, właśnie gdy udawaliśmy się na nasze wyrka. 
Powiedziano nam, że zostajecie tu na długo i mamy was traktować 
jak najbardziej ważnych gości. Powiedziano nam, że mamy 
zaczekać z tym do jutrzejszego popołudnia, ale ja powiedziałam 
naszej pani Fay, że tak się nie traktuje najbardziej ważnych gości. 
Nie mogłam pozwolić, by czekali, aż ich ubrania zostaną poprane i 
poprasowane. Więc przyszłam. 
Obaj mężczyźni spoglądali ze zdumieniem na kobietę obwieszoną 
przeznaczonymi do prania ubraniami. Nic nie odpowiedzieli, a ona 
wzruszyła ramionami i rzekła: 
- Odniosę je wam tak szybko, że nie zdążycie nawet mrugnąć 
okiem. - I przypatrując się Griffithowi dodała z cmoknięciem: 
- Och, lady Marianna nieźle panu przyłożyła. Zawsze miała 
gwałtowny temperament. Art, czy możesz za mną zamknąć drzwi? 

Art w pośpiechu spełnił jej polecenie, a potem zwrócił się do 

swego pana z niewinną miną. 
- Nikomu nie pisnąłem słówka o lady Mariannie i pańskim nosie. 
Ktoś musiał podejrzeć, jak się kłóciliście. 
- Nie chodzi mi o lady Mariannę i jej gwałtowny charakter - 
warknął Griffith. - Chciałbym wiedzieć, jak to się stało, że 
Wenthayen wiedział, że tu zostanę, zanim ja sam się o tym 
dowiedziałem. 
- Król musiał się skontaktować z Wenthayenem - zasugerował Art. 
- I dlatego hrabia wiedział, że zostaniemy tu na dłużej. 
- A może ściany w tym dworze mają uszy? - Griffith wskazał na 
skomplikowane wzory, wyrzeźbione w drewnianych płytkach 
pokrywających ściany. Art także rozejrzał się dookoła. Zanim 
zdążył okazać wściekłość, Griffith rzekł: - Spij z otwartym okiem, 
Art. Po ciosie, który otrzymałem w głowę, będę spał twardo, a 
musimy uważać bardziej, niż sądziłem. 

Skomlenie spaniela rozwalonego na piersi Wenthayena obudziło 

go. Nasłuchiwał z zamkniętymi oczami. Coś poruszało się w 
krzakach za oknem. Coś... nie, ktoś. Uspokoił psa głaskaniem i 
wyszeptał rozkaz. Suka przywarowała nisko. Poruszając się z 
wdziękiem słonia, intruz wszedł przez otwarte okno. Zakradał się 
w pobliże lóżka i spaniel zadrżał niecierpliwie. Wenthayen 
zaczekał, aż intruz stanie tuż przy łóżku, i wtedy krzyknął: 
- Bierz go! 
Spaniel rzucił się z przerażającym warczeniem. Kobieta leżąca 
obok Wenthayena krzyknęła, a nieproszony gość zaklął w barwnej 
mieszaninie rynsztokowej i arystokratycznej angielszczyzny. 
Wenthayen rozpoznał jego niski głos, ale pozwolił by suka ukąsiła 
go parę razy, zanim sam uchwycił szablę. Dopiero wtedy 
przywołał psa, wynagradzając go głaskaniem i pochwałami. 
Spojrzał na sir Adriana Harbottle”a. 
- Co robisz w mojej komnacie? 
- przeklęty, plugawy pies - odparł gniewnie Harbottle - zatopił 
zębiska w mojej kostce i nadgarstku. Krwawię i boli mnie! 
- Nie wykrwawiaj się na mój dywan. Jest nowy i dużo kosztował - 
rzucił ostro Wenthayen. 

- Niech będzie. - Harbottle owinął nadgarstek i przeszedł z dywanu 
na kamienną posadzkę. 
- Pytam jeszcze raz, co robisz w mojej komnacie? 
- Chcę wyjaśnić pewne sprawy - odrzekł Harbottle. - Przyszedłem 
tu w odwecie. 
- W odwecie? Za co? - Wenthayen trzymał szablę w pogotowiu. 
- Za to, że zaoferowałem ci gościnę? Za to, że karmiłem cię tak 
obficie, że mógłbym zamiast ciebie wyżywić kilka innych osób? 
Za to, że znosiłem twoje grubiańskie maniery? 
- Pan działał przeciwko mnie! - rzucił Harbottle. 
- Ja działałem przeciwko tobie? Ja?... - Wenthayen zająknął się. 
- Kochanie, zapal świece. Księżyc dopiero wschodzi i musimy 
rzucić nieco światła na ten strzęp ludzki. 

Kobieta drżącymi rękami zbliżała do pojedynczej palącej się nocą 

świecy knot za knotem. Wkrótce wszystkie nabrały życia. 
Harbottle parsknął. 
- Pan ma swoją ładną, tłustą kobietę w sypialni i swoich dobrych 
ludzi w swoim zamku pośrodku jeziora, ale oni wszyscy trzymają 
się pana z powodu pieniędzy! 
Łącznie z tobą? - przerwał mu Wenthayen. 
- Przybyłem tu w dobrej wierze. Zadowolony z dobrego jedzenia i 
dachu nad głową, ale nie wiedziałem, że będę musiał za wszystko 
płacić własnym honorem. 
Wenthayen roześmiał się. 
Honor? O jakim honorze mówi młodszy syn rodu? Twój brat 
dziedziczy tytuł barona, a ty nie masz żadnych widoków na 
przyszłość. O jakim honorze mówimy? 
- Pan żąda ode mnie, abym robił to, na co nie zgodziłby się żaden 
przyzwoity człowiek. - Poważna twarz Harbottle”a lśniła od potu. 
- Każe mi pan podsłuchiwać po kątach, wyciągać tajemnice z 
ukrycia, zaglądać pod kamienie, gdzie lęgnie się zło. 
- Jesteś w tym bardzo dobry. 
- Nie jestem! - wrzasnął Harbottle. 
Wenthayen zrozumiał, że z młodym człowiekiem należy 
postępować delikatnie. Natura obdarzyła Harbottle”a tak wielką 

urodą, harmonią ruchów i siłą, że był rozpieszczony i zepsuty. 
Podboje stały się jego drugą naturą. 
o tak, Marianna zadała mu ciosy nie do wybaczenia. Uraziła jego 
próżność i pewność siebie. Nic dziwnego, że tak potraktowany 
szuka teraz zemsty. 
Rozgorączkowany, porywczy i mający przesadne mniemanie o 
prawości swego charakteru, Harbottle przypominał Wenthayenowi 
nie wytresowanego kundla. Rozbrykany, ale możliwy do 
ujarzmienia, jeśli trafi mu się odpowiedni pan. 
Wprawdzie Wenthayen tresował psy rasowe, ale zasady były te 
same. Wskazując szablą rzekł: 

- Nalej sobie wina. Najlepsze, jakie mam w piwnicach. 

- Nie zdoła mnie pan przekupić jak dziecka zaprotestował 
Harbottle, ale nalał sobie wina i napił się. Twarz mu pojaśniała. 
- Dobre wino. 
- Jasne. Siadaj. 
Twarz Harbottle”a znów spochmurniała. 
- Nie! 
Szybkie uderzenie, a potem pochwała od pana. Wenthayen 
przyłożył czubek szabli do piersi Harbottle”a. 
- Proszę usiąść. 
Harbottle osunął się niczym posłuszny pies. Wpatrywał się w 
Wenthayena ponurymi niebieskimi oczami. Hrabia nalał sobie 
wina do czary i usiadł w fotelu naprzeciw. 
- Widzę, że źle wykorzystywałem twoje talenty - powiedział. 
- Powinienem był się od razu domyślić, że jesteś zbyt 
wyrafinowany, by trudnić się czymś równie niegodnym jak 
zdobywanie informacji. 
- Tak. - Harbottle wypił wino, a Wenthayen skinął na kobietę, 
która niezdecydowanie stała obok łóżka. Uniosła dzban i ponownie 
napełniła kielich Harbottle”a. 
- Tak, zaiste. - Wenthayen udał, że pije, ale tylko dotknął wargami 
wina. - Dzisiaj pokazałeś, że twoją prawdziwą siłą jest umiejętność 
posługiwania się szablą. 
Harbottle podniósł się i wrzasnął z oburzeniem: 

- Nie pozwolę, by się ze mnie naigrawano! 
Wenthayen uniósł brwi. 
- A któż się naigrawa? To miał być szczery komplement. - Patrzył, 
jak młody człowiek waha się, a potem znowu wskazał mu szablą 
miejsce. - Siadaj. 
Tym razem Harbottle usłuchał z mniejszymi oporami. Usiadł. 
Wenthayen, zadowolony z tresury, rzekł: 
- Gdym cię zachęcał do walki z lady Marianną, powinienem cię 
był ostrzec, jak bardzo jest przebiegła. Wszyscy doskonale 
wiedzieli, że ustępujesz jej, bo jest kobietą, a ona to wykorzystała. 

Harbottle rozchylił pełne wargi. 

- Naprawdę? 
Co do tego nie ma żadnych Wątpliwości. Rozeszła się fama
o tym, jak doskonale walczysz na szable. 
- Jestem dobry! Cholernie dobry. Z tego się utrzymuję i założę się, 
że pan o tym wiedział. 
- Skąd mogłem wiedzieć? 
- Z tych samych źródeł, z których czerpie pan inne informacje. Idę 
o zakład, że każdy z owych szlachciców, którzy jadają przy 
pańskim stole, odpłaca się panu węszeniem tajemnic. Jestem 
pewien, że jest pan najlepiej poinformowanym człowiekiem w 
całym królestwie. 
- Pochlebiasz mi. - Wenthayen postukał po zębach długim 
paznokciem  i uznał, że nadeszła odpowiednia pora, by przejść do 
sedna. - Lecz przecież nie jesteśmy tu, aby rozmawiać o mnie. 
Mamy rozmawiać o tobie. O tobie i o lady Mariannie. Czyżbym 
się mylił? 
Na wzmiankę o Mariannie Harbottle drgnął, a jego głos wzniósł 
się o jedną oktawę. 
O mnie i o lady Mariannie? 
Wenthayen odparł: 
- Chciałeś ją bliżej poznać, prawda? Nie zwracała na ciebie Uwagi, 
więc podsunąłem ci, byś wyzwał ją na pojedynek. Sądziłem, że 
gdy ją pokonasz, okaże ci trochę szacunku. - Westchnął ze 
smutkiem. - Nie pomyślałem o przewadze, jaką posiada... 

Wyobrażałem sobie, że jej wspaniała figura mogła cię nieco 
rozproszyć, prawda? - Zajrzał w wilgotne oczy Harbottle”a, który 
odwrócił wzrok. - To żaden wstyd. Gdyby mnie kto zapytał, 
odrzekłbym, że jej piersi są najpiękniejsze w całym królestwie. Nie 
jest oczywiście równie urodziwa jak ty, ale za to niewielu 
mężczyzn dorównuje jej wzrostem. Przypuszczam, że mężczyźni, 
którzy dostępują zaszczytu dzielenia jej łoża, stwierdzają, iż może 
ich dwukrotnie opasać nogami. Powietrze wokół Harbottle”a 
rozgrzało się.

Pozwalając sobie na dyskretny uśmiech, Wenthayen otworzył 

furtkę psiarni.

- Lady Marianna nauczyła się władania szablą ode mnie. Ale nie 

jestem durniem. Nie nauczyłem jej wszystkiego. - Harbottle 
odetchnął, a Wenthayen, starając się, by jego głos zabrzmiał 
szczerze, zapytał: - Co byś powiedział na prywatne lekcje? Chętnie 
nauczyłbym cię tego, czego ona nie urnie.

Harbottle dał się złapać w pułapkę.
- Chciałbym spróbować jeszcze raz. Chciałbym jeszcze raz 

walczyć z Jej Wysokością. Gdy ją pokonam, będzie zdana na moją 
łaskę.

Oczywiście - z krzywym uśmiechem spojrzał na swe kształtne 

dłonie - może ze mną walczyć, ale żadna kobieta jeszcze mnie nie 
odrzuciła. Jego zadowolenie z siebie zdumiewało Wenthayena, 
który zastanawiał się, jak wiele kobiet, które odrzuciły 
Harbottle”a, leżało potem na wznak, walcząc z tym uśmiechniętym 
bałwanem.

Wenthayen nie tego pragnął dla Marianny, która już udowodniła, 

jak wiele jest warta.

Przestrzegł go:
- Niełatwo będzie ją namówić do ponownej próby sił. Twoje 

uwagi na temat jej syna były nie na czasie i nie na miejscu.

Usta Harbottle” a skrzywiły się.
- Ten szczeniak jest tylko zwykłym bękartem.
Wenthayen poczuł przypływ gniewu, ale stłumił go. Harbottle był 

nieodpowiednim narzędziem, ale jednak był narzędziem. 

Wenthayen potrzebował wszelkich narzędzi. Skoro król Henryk 
Tudor przysłał tu tego wielkiego jak wieża Walijczyka, aby strzegł 
Marianny, to oznaczało, że żywi podejrzenia.

- Szczeniak jest bękartem, a ona jest do niego przywiązana - 

odparł.

- Zawsze się go kurczowo trzyma, gdy próbuję coś jej 

powiedzieć. Najchętniej rozgniótłbym go.

- Nie waż się skrzywdzić Lionela - przestrzegł go ponownie 

zaniepokojony Wenthayen. - Chłopak jest dla mnie cenny. 
Posłuchaj mego planu. Trzymaj się na uboczu, dopóki nie nauczę 
cię paru trików z szablą, których ona nie zna. Wtedy będziesz 
mógł obrazić jej syna i ona wyzwie cię na pojedynek.

- A moja nagroda?
- Twoja nagroda będzie większa, niż sobie możesz wyobrazić
- obiecał Wenthayen. - A teraz bądź dobrym chłopcem i wyjdź 

przez okno...

- Nie. - Harbottle pochylił się do przodu, zacisnął pięści na 

oparciu fotela. - Nie zgodzę się na taką niejasną obietnicę. Jeżeli 
zrobię tak, jak pan sobie życzy, i pokonam lady Mariannę...

- Ty także sobie tego życzysz - przypomniał mu Wenthayen.
- Tak, ja także sobie tego życzę. Ale chcę usłyszeć, jaka mnie 

czeka nagroda. Chcę, żeby mi pan powiedział, co to będzie.

Wenthayen zawahał się. Zdradzanie planów przed czasem nie 

leżało w jego ostrożnej naturze. Ale co mu groziło? Zawsze będzie 
mógł poświęcić tego zarozumiałego samca i wydać go Henrykowi. 
Nikt go nie przechytrzy.

- Jeżeli zwyciężysz, lady Marianna będzie musiała dopuścić cię 

do swego łoża. A potem nie będzie miała wyboru i wyjdzie za 
ciebie za mąż. Już ja tego dopilnuję.

- Będzie mogła odmówić.
Wenthayen odparł głosem ostrym jak klinga jego szabli:
- Jest kobietą. Żyje zdana na moją łaskę. Zrobi to, co jej rozkażę.
- Gdy pan tak mówi, zaczynam jej prawie współczuć - odparł 

Harbottle, ale nie zabrzmiało to przekonywająco.

- Nie mów nikomu o naszej rozmowie, w przeciwnym razie 

popsujesz niespodziankę, którą planujemy dla lady Marianny - 
rzekł Wenthayen.

Harbottle radośnie wyskoczył przez okno i skrył się w krzakach. 

Wenthayen z poczuciem dobrze wypełnionego zadania zgasił 
świece. Poczuł szturchnięcie.

Jego kochanka wsunęła mu głowę pod ramię i przytuliła się do 

jego piersi.

- Nie czepiam się ciebie z powodu twego bogactwa - wyszeptała 

z fałszywą niewinnością i zmysłowym uśmiechem. - A ty nie 
trzymasz mnie, by się mną posługiwać. Ten okropny człowiek nie 
wiedział, co mówi.

- Nie. - Wenthayen pogłaskał ją po jasnych włosach i równie 

obłudnie dodał: - Nasza miłość jest wieczna i gdy nadejdzie 
odpowiednia pora, pobierzemy się i ty będziesz moją księżną, bo 
nigdy jeszcze żadna kobieta nie obdarzyła mnie tak słodką 
miłością.

I uśmiechnął się tajemniczo.

Rozdział trzeci

Ktoś był w komnacie. Ktoś tuż obok Arta, który spal w nogach 

łoża Griffitha. Art potrząsnął swym panem, aby go obudzić. 
Griffith, jak przystało na zaprawionego w bojach rycerza, 
wstrzymał oddech i czekał, by jego oczy przywykły do kontrastu 
białego światła księżyca i ciemności nocy. Powoli obrócił głowę i 
spostrzegł kogoś przykucniętego przy torbach podróżnych. Intruz 
znajdował się zbyt daleko od rozświetlonego księżycem okna, aby 
można go rozpoznać. Przeszukiwał skórzane torby. Griffith 
przyglądał mu się z natężeniem.

Czyżby złodziej poszukujący złota? A może to jeden ze szpiegów
Wenthayena?
Prostując się z pustymi rękami intruz okazał się pulchnym 

młodzieńcem w pończochach i kaftanie. Otworzył szafę i 
bezszelestnie przeglądał jej zawartość. Griffith ocenił odległość 
nieproszonego gościa od drzwi. Jeżeli młodzieniec, dokonawszy 

swego dzieła, zechce uciec, Griffith zmusi go do pozostania. 
Zmusi go siłą. Bo chociaż nogi młodego człowieka były długie, 
Griffith miał jeszcze dłuższe. Dopadłby drzwi pierwszy.

Ale to okazało się zbędne. Złodziej, najwyraźniej niezadowolony 

z poszukiwań, zamknął drzwi szafy i podszedł do wezgłowia

Griffitha.
Na nocnym stoliku leżała sakiewka ze złotem. Sakiewka ze 

złotem Marianny.

Młodzieniec chwycił ją z cichym pomrukiem zadowolenia. 

Griffith zerwał się z rykiem. Rabuś drgnął i odwrócił się ku niemu. 
Griffith chwycił go za nadgarstek i rzucił na łóżko. Błyskawicznie 
uchylił się przed wymierzonymi w nos energicznymi ciosami. 
Unieruchomił wymachujące pięści. Zapaśniczym chwytem złapał 
intruza za szczupłą szyję.

Jej zapach i miękkość, jak również instynkt Griffitha sprawiły, że 

wstrząśnięty pojął prawdę.

- Masz go? - zapytał Art z dumą starego rycerza.
- Mam ją - poprawił kwaśno Griffith i poczuł, że buntownicze 

ciało pod nim poddaje się.

- Co, do diabła? - Art zapalił małą świeczkę i płomień rozświetlił 

kosmyki rudych włosów wokół wyzywającej twarzy. Art 
natychmiast pohamował swoją wściekłość i uśmiechnął się.

- Lady Marianna, jak sądzę!
- Tak, to właśnie jest lady Marianna. - Griffith przysiadł na 

piętach, nadal okraczając jej biodra, i przyjrzał się jej. - Lady 
Marianna w najbardziej skandalicznym przebraniu.

Kaftan z długimi rękawami był wywatowany i wypchany, dość 

modny i odpowiedni dla kobiety chcącej ukryć niemęską pierś. 
Krótka spódniczka, udrapowana poniżej pasa, także służyła do 
przykrycia zaokrąglonych bioder. Ale spódniczka kończyła się 
tam, gdzie zaczynały się uda i leżąc pod nim Marianna miała 
odsłonięty woreczek w kroku spodni. Pusty woreczek.

- Boże zachowaj! - Zakłopotany, obrażony i... Boże dopomóż, 

czyżby miał wzwód? Griffith ponownie przeniósł wzrok na jej 
twarz.

- Co pani tu robi? I w dodatku w tym bezsensownym błazeńskim 

stroju?

Jej pełne usta wydęły się i zadrżały jak u skrzywdzonego dziecka, 

ale zachowała resztki godności i zaprotestowała:

- Jakże mogłam przyjść do waszej komnaty w spódnicach i 

halkach?

- Obrabować mnie...
- Chcę, żeby pan zniżył głos i zdmuchnął świecę - skarciła go po 

cichu, lecz energicznie, bo już się opanowała po przeżytym 
wstrząsie. - Hrabia wszędzie ma swoich szpiegów i, na mój honor, 
będę się miała z pyszna, gdy ta przygoda zostanie rozgłoszona.

Griffith spojrzał na Arta, który skinął głową. Gasząc świecę, 

rzekł:

- Niech no pan lepiej zsiądzie z tej dziewki, zanim będę 

zmuszony zbesztać pana jak stara przyzwoitka i zawołać księdza.

Griffith zeskoczył z łóżka niczym oparzony, a Art ciągnął dalej:
- Lepiej niech ją pan wypyta o Wenthayena, zanim sobie pójdzie.
- Nigdzie nie pójdę. - Marianna ominęła ich wzrokiem i wzięła ze 

stolika sakiewkę. - W każdym razie nie pójdę bez niej. Jest moja, 
czyż nie?

W głosie Griffitha brzmiało wielkie rozczarowanie.
- Chciwość i złodziejstwo.
- Griffith - jęknął Art.
- Owszem - zgodziła się Marianna beztroskim tonem.
Zbyt beztroskim. Ucho Griffitha pochwyciło stanowczy ton 

człowieka oskarżonego niesłusznie, ale godzącego się na fałszywy 
osąd. Zrozumiał, że on także ją oskarża.

- To nie jest więc kradzież. Tak jak pani mówi, pieniądze do niej 

należą - rzekł.

Przywiązywała ciężką sakiewkę do pasa.
- A więc jestem tylko chciwa.
Art, jak dobry opiekun, otoczył ją ramionami.
- Wcale nie. Pani musi nakarmić dziecko, prawda? - Marianna 

chciała mu się wyrwać, ale Art zaciągnął ją do okna. - Nie, 
dziewczyno. Spójrz na mnie i powiedz, czy nie masz zaufania do 

tej twarzy.

Oczywiście, że mu ufała. Gdy księżyc oświetlił jego żywo 

spoglądające niebieskie oko i pomarszczony na wpół oskubany

podbródek oraz miły uśmiech, zaufała mu tak jak wszystkie 

kobiety na świecie.

- Ten oto pan Griffith - Art wskazał go zakrzywionym palcem
- nie rozumie, na co pani pieniądze Jej Królewskiej Mości, ale 

Griffith nigdy nie był ojcem. Nigdy nie musiał starać się o buty dla 
rosnącego dziecka ani o ubrania, ani też napełniać stale pustego 
dziecinnego żołądka, ani opłacać czarownicy, żeby przyszła i 
swymi ziołami uleczyła dziecinną gorączkę.

- Albo zapłacić księdzu, by pogrzebał maleńkie ciałka?
Delikatne pytanie Marianny przyprawiało Griffitha o zdumienie. 

Znał historię Arta i znał jego ból spowodowany dziecięcą 
gorączką.

Me Marianna musiała wyczuć drżenie starczego głosu, bo 

spytała:

- Masz dzieci, Art?
Art chrząknął.
- Już nie mam, dziewczyno. Wyratowałem je z bitwy, ale 

straciłem je wszyściuteńkie... sześcioro i ich matkę także. Pomarli 
z głodu i chorób po bitwie.

Poklepała go po plecach, niczym domagającego się pieszczoty 

kocura.

Art uniósł rękę i pogładził ją po włosach. A potem ze sztuczną 

werwą dodał:

- Niech nam pani powie, jak na dobrą dziewczynę przystało, czy 

to prawda, że Wenthayen wie o swoich gościach i ich sprawach 
więcej niż ktokolwiek z ludzi?

Jej impertynencki uśmiech przeczył temu, że kiedykolwiek 

wzruszyło ją opowiadanie Arta, i Griffith mógłby przysiąc, że 
chwila współczucia była tylko złudzeniem, gdyby nie to, że Art 
otarł łzę z policzka.

Wskazując na otaczające ich ściany wyszeptała:
- Wenthayen mógłby sprzedawać swoje informacje samemu 

diabłu, ale jest zbyt zachłanny, więc zachowuje je wyłącznie dla 
siebie. Ta komnata jest najlepiej wyposażona, roi się tu od 
urządzeń do podsłuchiwania i podglądania. Wenthayen umieszcza 
tu tylko

swoich najważniejszych gości - spojrzała z uśmieszkiem na 

Griffitha.

- Co pan zrobił, że się tak panem interesuje?
- Dobre pytanie - odparł. - Sam chciałbym to wiedzieć.
Jej ręka powędrowała ku przymocowanej do pasa sakiewce. 

Bawiąc się monetami Marianna spoglądała na zdumionego Arta.

- Zaprowadzę was do innej komnaty. Bezpiecznej.
Griffith patrzył na nią.
- Sądzi pani, że może przenieść do innej komnaty gości 

Wenthayena? On będzie protestował.

Ręka Marianny opadła. Uśmiechnęła się z chełpliwą pewnością
- Umiem sobie radzić z Wenthayenem.
- I skąd ta pewność, że inna komnata będzie bezpieczna?
- sondował Griffith.
- Sami zobaczycie. - Cofnęła się w miejsce osłonięte od 

księżycowego światła. - Weź rzeczy swego pana, Art. Zaprowadzę 
was tam.

- Nie mam nic do zabrania. - Art zrobił kwaśną minę. - Praczka 

zabrała wszystko. Sądzę, że będę musiał jutro wybrać się do niej i 
powiedzieć, żeby posłała rzeczy na nowe miejsce. Gdziekolwiek to 
będzie.

Marianna wyszła na oświetlony świecą korytarz i schyliła się, by 

włożyć odpowiednie dla młodego mężczyzny buty z cienkiej 
skóry.

Griffith złapał ją za ramię i obrócił ku sobie.
- Dlaczego nie przyszła pani po prostu poprosić mnie o złoto? 

Chciał poznać prawdę. Chciał poznać jej myśli, swoimi 
krętactwami doprowadzała go do wściekłości.

- Kiedy?
- Jutro.
- Jutro moglibyście wyjechać - odparła.

- Gdybym odjechał nie oddawszy należnego pani złota, 

okazałbym się złodziejem.

- Nie, nie złodziejem - spojrzała na niego i jego spuchnięty nos - 

ale może po prostu rozgniewanym człowiekiem.

- Tak pani o mnie myśli? Że obrabowałbym ją z zemsty za te 

drobne obrażenia?

- Błagam o przebaczenie - powiedziała.
Obrażony tym afrontem, uwłaczającym jego honorowi odparł:
- Mam nadzieję.
- Nie powinnam pana bić, niezależnie od tego, jak obraźliwie pan 

się zachował. Ale kiedy obraził pan uczciwość lady Elżbiety...

- Zaraz, zaraz. - Podniósł rękę. - Czy to oznacza, że przeprasza 

mnie pani nie z powodu obrazy mej własnej uczciwości, lecz 
dlatego, że mnie pani uderzyła?

Patrząc mu prosto w oczy odrzekła ostro:
- Tylko głupiec mógłby zaufać męskiej uczciwości.
- Z jakimi to mężczyznami miała pani do czynienia?
Ale ona przechyliła głowę, szczerze zaciekawiona jego 

oburzeniem. Wstrętem napełniała go nie ona, lecz mężczyźni, 
którzy dali taką lekcję. Skinął ręką.

- Prowadź.
Idąc za nią wzdłuż korytarza Griffith usłyszał rechoczącego z 

tyłu Arta i do jego uszu dobiegł szept starca:

- Ona będzie twardym orzechem do zgryzienia. Być może 

powinien pan dać za wygraną.

Marianna obejrzała się ze zmarszczonymi brwiami, by sprawdzić, 

czy za nią postępują... a może dlatego, że dosłyszała Arta? Griffith 
ze zwieszonymi ramionami szedł pośrodku i przyglądał się jej.

- Czy pan się nigdy nie uśmiecha? - spytała, jakby jego zły humor 

prowokował ją do zaczepek.

Nie czekając na odpowiedź zdjęła świecę ze ściany. Nie okazując 

najmniejszego poszanowania dla własności hrabiego, umieściła ją 
na podstawce ze złota i kolorowego szkła i otworzyła maleńkie, 
ukryte w belkowaniu drzwi. Aby przez nie przejść, Grifith musiał 
się zgiąć

wpół. Omal nie spadł z czterech wąskich stopni i znalazł się u 

stóp krętych schodów.

- Wieża - powiedział z niechętnym podziwem Griffith. - Tak, 

rozumiem, nawet Wenthayen miałby trudności z umieszczeniem tu 
swego szpiega.

Uśmiechnęła się, ale jej usta pozostały skrzywione i zdawało się, 

że czuje się zakłopotana.

- Wenthayen nigdy tu nie bywa.
Światło księżyca wpadającego przez otwory strzelnicze 

wspomogło płomień świecy. Marianna uniosła ją wysoko, ale 
Griffith dojrzał jedynie czarny tunel ponad głową. Pod schodami 
widać było rozsypującą się podłogę z kamieni i desek.

- To stara część zamku. - Marianna rozejrzała się dookoła.
- Nawet kamienie robią wrażenie starych.
- Tak. - Art odetchnął głęboko. - To zapach dawnych czasów.
Posłała mu uśmiech i jej buty zastukały o kamienie. Wspinała się 

przesadzając dwa stopnie naraz.

- Impulsywna - wymamrotał Griffith, ale podążał za nią równie 

zwinnie. Aby ją chronić w razie upadku - mówił sam sobie - lecz w 
gruncie rzeczy nie spuszczał oczu z jej kołyszących się bioder i 
nóg. Był to zupełnie nowy punkt widzenia i pomimo że kobieta w 
pończochach powinna napełniać go odrazą, stwierdził, że one tylko 
zaostrzają jego apetyt, do którego nie chciał się przed samym sobą 
przyznać. Siła jej łydek, łagodne ruchy mięśni, gdy wchodziła na 
schody, wprawiły go w trans, oszałamiały i kiedy nagle zatrzymała 
się na najwyższym podeście, zsunął się ze stopnia i przyklęknął 
uderzając się w kolano.

Schwyciła go za ramię, jakby był starcem.
- Złe się pan czuje?
- Nie! - Rozcierając kolejnego guza, spojrzał na rechoczącego 

Arta i zapytał: - Gdzie jest komnata?

- Tutaj. - Otworzyła na oścież drzwi, których przedtem nie 

zauważył, i poruszyła świecą. - Chodźcie.

Wkroczył do środka i poczuł zapach kurzu. Marianna weszła za 

nim, uniosła świecę i Griffith dostrzegł wnętrze eleganckie i jakby 

pełne melancholii. Pośrodku okrągłego pomieszczenia wznosiło 
się podwyższenie. Na nim stało łoże z rzeźbionego drewna, 
osłonięte brokatowymi kotarami. Kamienne ściany ożywiały 
gobeliny przedstawiające sceny z dawnych polowań, bitew, a także 
z życia domowego. Ogromny kominek rozdziawiał swe 
wygłodniałe palenisko w oczekiwaniu paliwa, światła, ciepła. 
Skrzynie i szafy, rozmieszczone z gustem, czekały na ubrania. 
Fotele tęskniły do chwili, gdy obejmą ludzkie ciała.

- To nie jest pokój gościnny - zaprotestował Griffith. - To jest... 

Marianna zachichotała i powiew wiatru rozniósł ów dźwięk po 
komnacie. Pomieszczenie stało się natychmiast jaśniejsze i 
pogodniejsze.

- Tej komnaty używała hrabina Wenthayen.
- Jeżeli to miało mnie uspokoić - odparł ponuro - stało się wręcz 

przeciwnie.

- Powiedziano mi, że hrabina lubiła przebywać z dala od wrzawy 

panującej na zamku.

Ustawiła świecę przy łóżku i poruszyła brokatowe zasłony. 

Uniósł się kurz i Marianna zakaszlała.

- Służba nie troszczyła się o to miejsce, ale teraz, gdy tu 

zamieszkacie, będzie do tego zmuszona. - Przejechała palcem po 
szybie i spojrzała na pozostawioną smugę. - Leniwe flejtuchy.

Griffith rzekł:
- Wenthayen nie zechce, bym niszczył sanktuarium, świątynię, 

której tak pilnie strzegł.

- Jak pan sobie życzy - odparła Marianna. - Ale gdziekolwiek 

pójdziecie w tym zamczysku, strzeżcie się zasłon, które niby to 
osłaniają od wiatru, maleńkich alkow i przejść, które nie wiodą 
donikąd. Często kryją niewidocznego podsłuchiwacza.

Griffith wzdrygnął się.
- Sądziłam, że zechce pan swobodnie rozmawiać z Artem. Że
zechce pan mieć pewność, że żadne oczy nie podglądają, gdy się 

pan ubiera, lub nikt się nie śmieje na widok dziurawych pończoch. 
By mógł pan bez zakłopotania...

- 0, pani - wtrącił się Art - podglądacz tylko by mu zazdrościł.

- Zamknij się, Art - warknął Griffith. - To zupełnie nie na temat.
Marianna upierała się.
- Wszystko jest na temat. W całym zamku Wenthayen nie ma ani 

jednego bezpiecznego przed szpiegami miejsca. Z wyjątkiem tej 
komnaty.

Griffith nawyki do samotności. Do otwartych przestrzeni 

walijskich wybrzeży i przytłumionego pohukiwania leśnych sów. 
Życie w zamku Wenthayena przez nie wiadomo jak długi czas 
stanowiło wystarczającą próbę. A jeszcze mieć poczucie, że jest 
się przez kogoś szpiegowanym...

Art zapytał od drzwi:
- To jak, zostajemy?
- Gdy Wenthayen odkryje naszą bezczelność, gotów jest nas 

wyrzucić - upierał się Griffith.

Ale już się wahał i Marianna doskonale to czuła. Jeszcze raz 

uśmiechnęła się krzywo.

- Nie będzie miał nic przeciwko temu.
Art wszedł do komnaty i rzucił bagaże. Gruby dywan zagłuszył 

stuk. Art otarł dłonie o kaftan.

- Co się z nią stało?
- Z hrabiną? - Spojrzenie Marianny poszybowało w stronę okna.
- Osiemnaście lat temu spadła ze schodów i skręciła sobie kark. 

Dlatego ta komnata jest dla was bezpieczna. Wenthayen nigdy tu 
nie przychodzi. Powiedziano mi, że hrabina była jedyną osobą, na 
której mu zależało.

- A więc zamienimy wścibstwo Wenthayena na stałą obecność 

jego żony.

Szept Arta zmroził Griffitha.
Marianna podeszła do starego człowieka. Zdawało się, że jego
wzmianka o nawiedzaniu przez ducha wcale jej nie zdziwiła. 

Położyła mu dłoń na ramieniu.

- Czy ona naprawdę tu jest? Niektórzy służący twierdzą, że tak. 

Mówią, że komnata jest zbyt chłodna i niegościnna, ale ja tego nie 
odczuwam.

Art poklepał ją po ręce.

- Oczywiście, że nie. Nie umarła bez rozgrzeszenia, prawda?
- Nie. Gdy ją znaleźli, żyła jeszcze i ksiądz dał jej ostatnie 

namaszczenie. A potem spróbowali ją podnieść... - Marianna 
opuściła ręce w ostatecznym geście.

- A więc nie jest wrogim duchem - stwierdził Art - lecz cichym 

cieniem, którego dzieło na tym świecie pozostało nie ukończone. 
Nie ma cierpliwości do gnuśnych pokojówek i niechlujnych 
lokajów. Ale lubi panią, lady Marianno. Tak, panią lubi.

Marianna uśmiechnęła się do Arta z wdzięcznością, a Griffith 

poczuł się jeszcze bardziej niezadowolony z przyjaźni, która 
rodziła się między jego służącym a jego... a lady Marianną.

- Arturze - warknął - nigdy przedtem nie okazywałeś cienia 

wrażliwości.

- Czy pan sobie wyobraża, że wie pan na mój temat wszystko?
- odciął się Art. - Młody niedorostek.
Marianna odchyliła głowę do tyłu i wybuchnęła śmiechem. Tym 

razem zmiana była namacalna. Komnata pojaśniała i Griffith 
rozejrzał się szukając wytłumaczenia. Na zewnątrz, od wschodu, 
pojawiła się pierwsza poświata. Świt będzie za jakieś dwie 
godziny, ale Marianna spostrzegła ją i rzekła:

- Muszę iść. Nie było mnie w domu zbyt długo. - I pośpieszyła ku 

drzwiom. - Przyślę tu służbę, gdy tylko zapieje kogut. I 
wysprzątam tu z...

- Idę z panią - rzeki Griffith.
- Co? - Zatrzymała się. - Dokąd?
- Odprowadzić panią do domu. Nie jest bezpiecznie dla młodej 

kobiety w tym stroju włóczyć się o tej porze.. - Bardzo się

starał, by jego głos nie zabrzmiał surowo, lecz najwyraźniej bez 

powodzenia.

- Ja się czuję bezpieczna - odparła Marianna.
- Pomimo wszystko pójdę z panią. - A gdy otworzyła znowu usta, 

dodał: - Albo zostanie tu pani do wschodu słońca.

Jej uśmiech wyrażał teraz wściekle zniecierpliwienie.
- Niech więc pan idzie, skoro sobie pan życzy, do diabła!
- Damy nie powinny tak kląć - odparł.

Udała, że go nie słyszy, ale z jej postawy, gdy zbiegała po 

schodach, Griffith wywnioskował, że nic nie uszło jej uszom. 
Poprowadziła go przez ich poprzednią izbę, przecięła korytarz i 
wyszła głównymi drzwiami do małego przedsionka, który wiódł na 
dół, do kuchni. Następnie wąskimi schodami jeszcze raz do drzwi. 
Ruszyła je ze skrzypnięciem i powiedziała:

- To ja.
Drzwi otworzył barczysty osiłek...
Spojrzał ze zgrozą, gdy Griffith wszedł do sadu jabłkowego 

położonego na zachód od dworzyszcza.

- Pani, to przejście jest tajemne.
- Sir Griffith nikomu nie powie - zapewniła go otrzepując kolana.
Olbrzym potarł brodę.
- A więc sądzę, że nie muszę go zabijać.
- Jestem zobowiązany - powiedział Griffith oglądając zestaw 

broni, który miał przy sobie ów jegomość.

- Powinien pan - rzuciła Marianna. - Billy jest naszym 

najwierniejszym obrońcą.

Billy skłonił się słysząc te słowa i podał jej sięgający kolan 

płaszcz.

- Niech pani to włoży - ponaglił ją. - Ubiera się pani 

skandalicznie. Niektórzy mężczyźni - rzucił okiem na Griffitha - 
mogliby to sobie źle wytłumaczyć.

- Niemożliwe. Sir Griffith wie już o mnie wszystko - odparła.
- I czuje obrzydzenie.
- Niech pani włoży płaszcz - powiedział Griffith.
Uśmiechając się spełniła ich polecenie.
- Czy mam panią odprowadzić do jej domku, lady Marianno?
- zapytał Billy, dając w ten sposób Griffithowi wskazówkę na 

temat miejsca, gdzie się udawali.

- Dopilnuję, by nic się jej nie stało - zapewnił go Griffith.
Billy wskazał na jego nos.
- Jest pan pewien, że sobie poradzi?
- Całkowicie. - I gdy Billy chciał dodać coś jeszcze, Griffith 

nachylił się ku niemu i zajrzał mu w oczy. Nie spuszczając z niego 

wzroku powtórzył: - Całkowicie pewien.

Billy cofnął się.
- Tak, sir Griffith. Jak pan sobie życzy, sir Griffith. - Ale gdy 

Marianna i Griffith odeszli, zawołał: - Niech się pani ma na 
baczności, lady Marianno. Nie można ufać nawet sir Griffithowi.

Griffith miał nadzieję, że Marianna zachowa się rozsądnie i nie 

otworzy ust. Podejrzenia Billy”ego wcale go nie rozbawiły. 
Zastanawiał się, czy któryś z podglądaczy może dostrzec wrzącą 
mieszaninę pożądania i dezaprobaty, którą w nim budziła 
Marianna. Miał nadzieję, że ona spostrzeże, że miarka może się 
przebrać, że domyśli się, jaki roznieca w nim ogień.

Jednocześnie łudził się, że Marianna zachowa się nierozsądnie i 

ta myśl wstrząsnęła nim. Mówiąc w równym stopniu do siebie jak 
do niej, rzekł:

- Kobiety nigdy nie powinny sobie pozwalać na cudzołóstwo.
Marianna podparła się pod boki krocząc wzdłuż rzędu drzew.
- Pan jest więc prawiczkiem?
- Po to są dziewki.
- Żeby uleczyć beznadziejny przypadek dziewictwa? Niech no mi 

pan powie - wyszli z sadu, a ona zwróciła się ku niemu z chytrym 
uśmieszkiem - jak ciężki jest pański przypadek syfilisu? To z 
pewnością wyjaśni pańskie podłe usposobienie.

Domek -jej domek? - stał w cieniu muru obronnego, ale Griffith 

me

mógł się mu przyjrzeć, bo nie odrywał wzroku od Marianny. 

Chwycił ją pod brodę i uniósł ku sobie jej pogardliwie 
uśmiechniętą twarz.

- Nie mam żadnego syfilisu.
- A więc należy pan do owych mężczyzn, którzy pozbawiają 

dziewictwa dziewczyny, aby zachować czystość.

- Nie, u diabła! Niech pani przestanie mnie kąsać. Byłem żonaty i 

moja żona zaspokajała me potrzeby. Od jej śmierci nie miałem 
kobiety.

- A jak dawno zmarła?
- Dwa lata temu.

- Dwa lata. - Nadal uśmiechała się kpiąco. - Na mój honor, 

dziwię się, że nie oszalał pan z żądzy do tego czasu. Billy 
najwyraźniej nie był przekonany co do czystości pańskich 
motywów.

Jej kpiny pozbawiły go opanowania i uśmiechnął się w 

odpowiedzi. Jednocześnie zadowolony i zaniepokojony tym 
brakiem kontroli, ale jednak bardziej zadowolony, odpowiedział:

- Billy jest sprytny. Jestem opętany żądzą. Czy che pani, bym jej 

to zademonstrował?

Jej pełen niepokoju rumieniec wprawił go w zachwyt, tak samo 

jak siła, z jaką pchnęła go w pierś.

- Nie.
- Za późno. - Schylił głowę ku jej twarzy.
Nie chciała go pocałować. Od dawna nie całowała się z 

mężczyzną, a jej doświadczenia były tak nieciekawe, że 
przekonała samą siebie, że mężczyźni w ogóle jej nie interesują. 
Ale Griffith... Griffith wcale jej nie nudził.

Doprowadzał ją do wściekłości, owszem. Bawił ją, wyzywał... 

przyciął.

Nie swoją przystojną twarzą. Nawet własna matka nie nazwałaby 

go przystojnym. Nie, pociągały ją jego mocna postać, powolna 
rozwaga, uczciwość. Dawał jej poczucie bezpieczeństwa, tak jakby 
mu mogła zaufać. Wydawało jej się, że zależy mu na niej.

Własna głupota wprowadziła ją w zakłopotanie.
Lecz mimo wszystko odpowiedziała na jego pocałunek, bo - 

niech to diabli! - całował wyjątkowo dobrze. Rzeczywiście, jak na 
mężczyznę, który przyznał się do życia w celibacie, całował 
cudownie, zachwycająco dobrze. Jego usta były stanowcze, język 
powściągliwy. Dbał o to, by nie przyciskać twarzy do jej 
policzków i nie kłuć jej swoim zarostem. Dotknął ust Marianny 
językiem, nie domagając się wpuszczenia, lecz smakując je. I nie 
powstrzymywał jej, gdy się cofnęła.

Boże zachowaj, podniecał jej ciekawość.
Korzenny zapach goździków polnych, chłodny wiatr, gwiazdy 

nad głową, światło księżyca na jego zdecydowanych rysach... 

Przesunęła palcem po brwiach Griffitha i patrzyła w roziskrzone 
oczy. Zsunęła dłoń niżej i dotknęła jego ust, jakby chciała ocenić 
ich magię, nie poddając się jej.

Nie udało się. Jego oddech rozgrzewał jej dłoń długim, 

powolnym wydechem. Jego usta lśniły niczym szkło rozgrzane 
ciepłem korzennego wina. Nieskończona cierpliwość Griffitha 
intrygowała ją, powodowała, że pragnęła zaspokoić ciekawość. 
Wyszeptała cicho:

- Jeszcze...
Ostrożnie przyciągnął ją do siebie:
- Jeszcze...
Ich ciała całowały się. Usta obejmowały.
Rozpalał się w nich ogień, burza namiętności.
Zdziwiona lgnęła do niego. Zdumiony uniósł jej płaszcz i chwycił 

za biodra.

Starali się zbliżyć jeszcze bardziej. Marianna złapała go za włosy 

na karku i przyciągnęła go otwierając szeroko usta. Polizał ją, a 
potem wessał jej język. Jęcząc starli się jak dzikie koty w zalotach, 
skrępowani ubraniami, lecz czując się, jakby ich byli zupełnie 
pozbawieni.

Spróbowała otoczyć go nogami. Starał się jej pomóc - i stuknęła 

go głową prosto w nos.

Krzyknął z bólu. Jęknęła myśląc o swoim niezaspokojeniu, a 

potem

zdała sobie sprawę z tego, co uczyniła. Z tego, czego omal nie 

uczyniła. Z przysięgi, której omal nie złamała. Ze swojej głupoty...

- Najmocniej przepraszam - rzekła cofając się.
- Nie przejmuj się tym. - Przysunął się ku niej.
Odskoczyła.
- Najmocniej przepraszam, sir Griffith.
Zamarł.
- Cóż to, przepraszasz mnie za coś więcej niż uderzenie w nos?
- Ja nie chciałam... ja nie powinnam była... - Spojrzawszy mu w 

twarz uciekła w kierunku swego domku.

Nie musiała się oglądać, wiedziała, że on biegnie tuż za nią. Jego 

wielkie susy szybko skracały dzielącą ich odległość i gdy wpadła 
na pokryte pyłem podwórko wewnątrz ogrodzenia, chwycił ją za 
ramię.

Odwróciła się twarzą ku niemu.
- Przepraszam. Naprawdę przepraszam. Pod żadnym pozorem nie 

było mi wolno...

- Nam nie było wolno - poprawił ją.
- Co?
- Byliśmy tam we dwoje. I masz rację. Nie powinniśmy.
Uwierzyłaby mu łatwiej, gdyby nie był taki dumny, taki zadufany 

w swojej męskości.

- Ale - ciągnął - obiecałem doprowadzić cię do domu, a jeszcze 

do domu nie doszłaś.

- Już tu jestem. - Wskazała dłonią domek.
- Odprowadzę cię do samych drzwi - odparł. - Odprowadzę cię do 

domu.

Otworzyła usta, aby zaprotestować, ale Griffith położył jej palec 

na wargach.

- Do domu - wyszeptał.
- Do domu - powtórzyła.
Jego dotyk przypominał jej rzeczy dawno zapomniane, więc 

odsunęła się. Pogmerawszy kluczem w zamku, pchnęła drzwi

i otworzyła je na oścież. Ich oczom ukazała się rozjaśniona 

światłem świecy jedyna izba i syn Marianny.

Siedział na łóżku i zaspany tarł oczy piąstkami. Wyrzucając 

sobie, że pozostawiła go samego, i żałując, że w ogóle wyszła z 
domu, Marianna uklękła obok niego.

- Obudziliśmy cię?
Potrząsnął głową i wskazał rączką okno.
- Coś na zewnątrz... - Zamilkła, przypominając sobie dźwięki, 

które wydawali wraz z Griffithem, gdy zapragnęli zaznać 
rozkoszy.

Lionel skinął głową z błyszczącymi oczami i jego matka oblała 

się rumieńcem.

- Wygląda na to, że bardzo cię kocha - zauważył Griffith.

- To mój syn! - odparła obrażona.
- Nawet kobiety mniej zamożne i gorzej urodzone zastawiłyby 

klejnoty, aby wynająć mu niańkę.

Przybrała postawę obronną.
- On ma niańkę.
- Wygląda na to, że ma wszystko, czego mógłby potrzebować,
- odrzekł Griffith.
Jego dobry humor wprawiał ją w zakłopotanie, ukazywał jej, że 

ma skłonność do popadania w skrajności. Spojrzawszy na Lionela 
stwierdziła, że chłopczyk przygląda się nieznajomemu. Kiedy już 
się napatrzył, ukrył twarz na piersi matki.

Marianna wyjaśniła głaszcząc go po ciemnej główce:
- Jest nieśmiały. Nie miał okazji, by widywać wielu obcych, a 

poza tym jeszcze nie mówi.

Griffith przyglądał jej się z zainteresowaniem równym temu, z 

jakim przed chwilą Lionel patrzył na niego.

- Słyszy?
- Tak.
- A więc rozumie wszystko, co mówisz, i nie powinnaś 

opowiadać o nim, jak o kimś nieobecnym.

Słysząc jego chłodne stwierdzenie zawstydziła się. A gdy Lionel
uniósł główkę i jeszcze raz przyjrzał się Griffithowi, zrobiło jej 

się jeszcze bardziej nieswojo. A potem jej nieśmiały synek 
uśmiechnął się i wyciągnął rączki do tego ogromnego mężczyzny. 
Griffith uniósł go w ramionach jak ktoś, kto często miewał do 
czynienia z dziećmi.

- Większość dorosłych rozmawia przy dzieciach w taki sposób, 

ale one zasługują na lepsze traktowanie. - Spojrzał na Lionela 
szukając potwierdzenia swych słów i Lionel z wahaniem skinął 
główką. - Ja także niewiele mówiłem w ciągu pierwszych lat życia

- ciągnął Griffith. - Ale matka opowiadała mi, że gdy wreszcie 

otworzyłem usta, od razu popłynęły z nich pełne zdania. Cale 
przemówienia. Historie po walijsku i angielsku. Piosenki i ballady. 
Cóż, gdy zacząłem już mówić, nie można mnie było uciszyć.

Marianna skrzyżowała ręce na piersiach i rzekła:

- Wcale się nie dziwię.
Griffith ułożył Lionela na łóżku, a potem przykląkł i poklepał 

jego poduszkę.

- Połóż się, chłopcze, i śpij, zanim zaczną piać koguty.
Lionel potrząsnął głową.
Griffith uśmiechnął się.
- Nie jesteś podobny do matki, ale zachowujesz się zupełnie jak 

ona.

Marianna i Lionel wymienili spojrzenia.
Griffith tylko się roześmiał - głębokim, niskim śmiechem, który 

brzmiał jak mruczenie zadowolonego kota.

- Rób, jak uważasz, ale jeżeli nie wyśpisz się porządnie, nie 

będziesz miał dość siły na jutrzejszą poranną przechadzkę.

Przez chwilę Marianna myślała, że zwraca się do niej, ale Lionel 

nie miał ani cienia wątpliwości. Opadając na poduszkę zacisnął 
powieki tak mocno, jakby dzięki temu jego sen miał stać się 
jeszcze głębszy. Griffith okrył go kocami, szybko pogładził po 
lśniących czarnych włosach i wstał.

Zwycięstwo, które odniósł nad upartym dzieckiem, wcale go nie 

zdziwiło, zauważyła Marianna. Zaczęła się zastanawiać, czy 
równie łatwo chwyta za broń i odnosi zwycięstwo w bitwach. Jeśli 
tak... Wzdrygnęła się. Czy całował ją tylko po to, by nad nią 
zapanować? Próbował ją obrazić. Czy teraz też chce ją obrazić?

Czy on także uważa ją za bezczelną i nieokiełznaną?
Uśmiechnął się do niej, jakby na potwierdzenie tych wątpliwości. 

Był to jego pierwszy skierowany ku niej uśmiech i Marianna 
starała się nie poddać jego urokowi. Jego ponura twarz złagodniała 
i stała się tylko silna. Jego złociste oczy spoglądały ciepło i miło, 
jego usta...

Jego usta przypominały jej, jak umieją całować, a pocałunki 

przypominały o tym, jak bardzo czuła się samotna.

Bez wątpienia skąpo rozdzielał swoje uśmiechy.
- Idź do łóżka - powiedział - to ciebie także weźmiemy na 

przechadzkę.

Jego słowa dotarły do Marianny i sprowadziły ją do 

rzeczywistości. Do łóżka? Czy ją także ułoży do snu? Czyżby miał 
zamiar dziś w nocy skończyć z celibatem? Dotykając ust 
zastanawiała się, jakim byłby kochankiem? Jeżeli rzeczywiście tak 
długo żył we wstrzemięźliwości... Ale co to ją obchodzi? Jak 
wogóle mogło jej to przyjść do głowy?

Czy wyjdzie teraz bez ponaglania? Czy udawał zainteresowanie 

jej synem tylko po to, by się jej przypochlebić? Niedbałym 
krokiem podeszła do drzwi. Griffith pośpieszył za nią. Wychodząc 
z domu, Marianna ujrzała wysoko na niebie wędrujący wśród 
chmur księżyc. Drzewa szumiały i podmuch wiatru przyniósł jej 
zapach polnych goździków. Chłód wczesnowiosennej nocy nasilał 
się, ale Marianna zadrżała z innego powodu. Zadrżała na myśl o 
wspomnieniach, które będzie musiała usunąć z pamięci. Z 
wymuszoną niedbałością udawała, że nie pamięta już owych 
gorących pocałunków, że zapomniała o wybuchu ich dzikiej 
namiętności.

- Hrabia urządza jutro polowanie i ja będę pełniła rolę gospodyni. 

Nie mam czasu na spacery.

Griffith zmarszczył szerokie brwi.
- Polowanie?
Jego zaskoczenie zdziwiło ją, lecz jeszcze bardziej zdumiała się 

widząc, jaką mu to sprawiło przykrość.

- Nie powiedziano panu?
- Nie.
- Przybył pan dopiero wczoraj, więc sądzę, że Wenthayen nie 

spodziewał się, że będzie miał pan ochotę. - Usprawiedliwiwszy 
Wenthayena dodała: - Ale będzie pan mile widziany. Gościnność 
Wenthayena jest nienaganna.

Patrzyła na niego z niepokojem, oczekując odpowiedzi. On także 

przyjrzał się jej; najpierw twarzy, potem sięgającemu do pół łydki 
płaszczowi. Wydawało jej się, że patrzy na nią bez aprobaty.

- Nie ubierzesz się tak.
- Co?
Nie pojedziesz na polowanie, siedząc na koniu okrakiem, jak to 

czynią niektóre źle wychowane i pozbawione moralności kobiety.

Tym razem jej: „Co?” nie wyrażało już tylko zdumienia.
- Nie ma powodu, byś zachowywała się zgodnie z ich 

oczekiwaniami tylko dlatego, że urodziłaś nieślubne dziecko.

Gorycz, z jaką wypowiedział te słowa, zaparła jej dech w piersi. 

Wszystkie trzymane w pogotowiu odpowiedzi, którymi tak często 
się posługiwała, przeleciały jej przez myśl.

- Jak pan śmie mnie pouczać?
- Wygląda na to, że ktoś to musi zrobić.
Zabrzmiało to tak nieznośnie staroświecko, a on sprawiał 

wrażenie tak pewnego siebie, że miała ochotę znowu go uderzyć. 
Ale już raz tak uczyniła i pożałowała tego. Odetchnęła głęboko, 
opanowała wściekłość i unicestwiła go błyskotliwą odpowiedzią.

- Nie jest pan moim ojcem!
Okropność, pomyślała. Gdzie się podziało jej osławione poczucie 

humoru?

Ale zaraz jej odpowiedział. I jego odpowiedź była równie głupia. 

A nawet jeszcze głupsza. Rzekł:

- Gdyby twój ojciec był tutaj, twoje zachowanie oburzyłoby go.
- Gdyby mój ojciec był tutaj... - Wpatrywała się w niego 

badawczo. Czy nie wiedział? Czy nic nie rozumiał?

Ale nie. Nie wiedział. Jego twarz wyrażała szczere oburzenie, i to 

dawało jej przewagę. Niewiedza Griffitha sprawiała, że ostatnie

słowo należało do Marianny.
- Mój ojciec jest tutaj - powiedziała z pełnym goryczy triumfem.
- Czy pan nie rozumie? Jestem dziedziczką Wenthayena. Hrabia 

to mój ojciec.

Rozdział czwarty

Jakie to dziwne, pomyślał Griffith, leżąc w łóżku hrabiny
Wenthayen. Leżał w łóżku matki Marianny i pożądał jej córki.
Ten fakt wprowadził go w niejasne zakłopotanie, tak jakby duch 

hrabiny przeniknął jego myśli i przyłapał go z rękami na łonie 
Marianny. Ale przecież... no cóż, hrabina z pewnością nie 
pochwalałaby sposobu bycia córki. Walki na szable, męskie 

ubrania, wydanie na świat nieślubnego dziecka.

- Jak myślisz, kto jest ojcem dziecka? - mruknął.
Rozciągnięty w nogach jego łóżka Art podskoczył jak oparzony i 

odparł bez wahania:

- Zastanawiałem się, kiedy to pana zainteresuje. Czyżby 

szczególne zainteresowanie Henryka sprawami Marianny i Lionela 
miało

z tym coś wspólnego?
- Ta kobieta bardzo gorliwie strzeże swej tajemnicy. - Griffith 

uniósł się na łokciu. Komnata, jeszcze wczoraj ponura i zakurzona, 
dzisiaj sprawiała radosne wrażenie. Nawet Art wyglądał dobrze, 
pomyślał Griffith zdumiony, że to możliwe w przypadku starca o 
twarzy jak nie wygarbowana skóra.

- Dzisiaj wygląda pan znacznie lepiej - stwierdził Art, 

nieświadomie odwracając myśl Griffitha. - Opuchlizna na pańskiej 
trąbie niemal ustąpiła.

Griffith ostrożnie pomacał złamanie. Art pokiwał głową.
- Może to hrabina uleczyła pana w ciągu nocy. Może 

zaaprobowała pana?

- Może. - Od kamiennych ścian wiało chłodem, który drażnił jego 

nos. Griffith odetchnął głęboko i stwierdził, że nos stał się drożny. 
- W przeciwnym razie, musiałaby mieć źle w głowie.

Art oparł łokcie na kolanach i krytycznym okiem przyglądał się 

swojemu panu.

- Sądziłem, że temat pańskiej urody omówiliśmy wczoraj.
- Tu nie chodzi o moją powierzchowność - odparł Griffith.
- Mówię o moim charakterze. Mogę stwierdzić bez żadnej 

przesady, że jestem moralny, godny szacunku i można na mnie 
polegać.

- Rany boskie!
- Jestem typem mężczyzny, którego matka życzyłaby sobie na 

męża dla swej córki - dodał z zadowoleniem Griffith.

Art mrugnął do niego.
- Jest pan cholernie nudny, ot co. I cóż to za gadanie na temat 

żenienia się z lady Marianną?

- Nie powiedziałem, że się z nią ożenię. Powiedziałem tylko...
- Spojrzawszy na Arta Griffith zdał sobie sprawę, że z nim nie 

wygra. Zmieniając temat zapytał: - Wiedziałeś, że Wenthayen jest 
ojcem Marianny?

- Ach. - Art poskrobał się po uchu. - Brałem to pod uwagę. Była 

pewna, że może w jego domu robić, co tylko zechce. I jest między 
nimi podobieństwo. Nieco zbyt duże jak na dalszych krewnych.

- Podobieństwo? Jakież może być podobieństwo między tym 

pompatycznym workiem gnoju a...

- A ladacznicą, którą pan przywołał do porządku? Griffith 

spojrzał na Arta z chmurnym wyrazem twarzy, chcąc zamknąć 
gębę staremu słudze.

- Ona nie jest ladacznicą. Co najwyżej jest nieco zbyt swobodna i 

odważna.

- Jakaż zmiana od ostatniego wieczora! - zdziwił się Art.
- Zastanawiam się, co też mogło wpłynąć na taką zmianę. A 

podobieństwo jest w uśmiechu.

-Co?
- Mówię, że mają podobny uśmiech. Obydwoje, Wenthayen i 

Marianna, chętnie się uśmiechają i ich uśmiech bardzo wiele 
wyraża.

Griffith opadł na poduszki.
- W przypadku Marianny, głównie pogardę - stwierdził Griffith.
- W przypadku. Marianny? - zachichotał Art. - W przypadku 

Wenthayena głównie pogardę.

- Nie, w jego przypadku jest to złośliwość - poprawił go z 

roztargnieniem Griffith, który w przeciągu minionej nocy zmienił 
zdanie na temat Marianny i dotychczas nie zastanowił się 
dlaczego. Z jakąż słodyczą odpowiadała na jego pocałunki, jakże 
gorąco i namiętnie. A potem czmychnęła niczym spłoszona łania. 
Dzięki temu upewnił się, że Marianna jest taka, jak tego pragnął, 
że żyła w czystości już od dawna. Może od chwili narodzin syna 
lub jeszcze dłużej? - Nie uważam jej za ladacznicę. Jest raczej jak 
dziki ptak, który potrzebuje męskiej ręki, zdolnej do ułożenia go.

- Dziwnym zbiegiem okoliczności układałem sokoły - przerwał 

mu Art.

Griffith zlekceważył jego uwagę.
- Na przykład dzisiaj rano. Wybiera się na polowanie wraz z 

innymi gośćmi.

Art spojrzał na niego zdziwiony.
- A pan tam nie idzie?
- Nie. Zabieram jej syna na spacer, ale powiedziałem dość 

dobitnie, jak ma się zachowywać.

- Jak ma się zachowywać? - Słabym głosem zapytał Art.
- Przede wszystkim powiedziałem, że powinna się ubrać jak 

dama. - Przypomniawszy sobie, jak Marianna wyglądała w 
męskim stroju, Griffith poczuł podniecenie. - Wyobraź sobie, jaki 
wywołałaby skandal, jadąc na koniu okrakiem?

Art zachichotał i opadł na pościel.
- O tak. Jestem tego samego zdania. Przy odrobinie właściwej 

opieki... - Art zachichotał po raz wtóry.

Griffith przekrzywił głowę.
- Art!
Art wydał z siebie przenikliwy okrzyk, niczym duch straszący w 

irlandzkich ruinach, Griffithowi zakrzepła krew w żyłach. Usiadł i 
ze zdziwieniem spojrzał na kręcącego się i wierzgającego 
służącego.

- Art!
Prychając i kaszląc Art z trudem złapał oddech.
- Powiedziałeś jej, panie.., że ma się ubrać jak dama? - Griffith 

skinął głową, a Art okazał jeszcze większe niedowierzanie i 
rozbawienie, po prostu pękał ze śmiechu. - Ależ z pana spryciarz... 
to z pewnością wyleczy ją... z wszelkich głupich pomysłów.

Zanim stary sługa skończył przemowę, Griffith wyskoczył z 

łóżka i zaczął przywdziewać ubranie.

Art opanował się wreszcie i usiadł. Śmiech wstrząsał jego 

okrytymi kocem ramionami.

- Na spacer z synkiem lady Marianny?
Griffith spiorunował go wzrokiem i narzucił pelerynę. Wypadł z 

komnaty, ale zaraz z równym pośpiechem wrócił. Na ścianie 

wisiało zwierciadło, a na stoliku poniżej leżały damskie przybory 
toaletowe. Griffith przejrzał zakurzone przedmioty, odszukał 
grzebień i przeciągnął nim po włosach.

Art ponownie zaniósł się śmiechem, ale Griffith był już na 

schodach. Sługa krzyknął za nim:

- Udanych łowów!
Marianna skierowała konia w stronę drzew i zsiadła. Przywiązała 

go do gałęzi i zaczęła się zastanawiać, dlaczego wzięła udział w 
tym polowaniu.

Zapomniała już, jak mężczyźni przyglądali jej się, gdy ubrana w 

męski strój dosiadała konia po męsku. Zapomniała również, że 
damy chichotały na widok jej czarnych botów ze szpiczastymi 
nosami.

Zaraz po powrocie z dworu królewskiego zdarzało jej się to 

często. A potem jej i tak nadszarpnięta reputacja legła w gruzach. 
Przyjaciółki odwróciły się od niej, a w jej życiu zaczęło się liczyć 
wyłącznie rozwrzeszczane niemowlę, które każdej nocy nosiła na 
rękach. Do dosiadania konia po męsku zachęcał ją własny ojciec. 
A także do przeklinania niczym stajenny i do fechtunku. 
Rozgoryczona i nieufna, otoczona plotkarzami, grała im na nosie i 
żyła nie licząc się z nikim.

Wzdrygnęła się na wspomnienie owych dni, zrzuciła kapelusz na 

ziemię i rozpuściła warkocze. Zapomnij o tym, pouczała samą 
siebie, wiedząc, że to niemożliwe.

Uważnie patrząc pod nogi schodziła z łagodnego zbocza. Jeżeli 

dobrze pamięta, gdzieś tutaj... Z okrzykiem radości upadła na 
kolana i rozgarnęła klujące krzaczki. Po ziemi pełzały pędy 
dzikiego wina, a wśród nich ukryły się czekające na zerwanie 
poziomki. Posuwając się na czworakach napełniała nimi dłoń; 
oddawała się wspomnieniom. Do rozsądku przywołał ją drobiazg. 
Po prostu list od Elżbiety,

w którym pisała o swoim ślubie z królem Henrykiem. Henryk nie 

szczędził kosztów, ale wspaniałą uroczystość zepsuł jeden 
szczegół: najdroższa przyjaciółka Elżbiety, Marianna, nie była jej 
pierwszą druhną.

Marianna roześmiała się wtedy. A potem zapłakała. A wreszcie, 

ukołysawszy o świcie płaczącego całą noc Lionela, przywdziała 
skromną sukienkę i postanowiła stać się godną szacunku damą. 
Okazało się to bardzo trudne, bo już na królewskim dworze 
Marianna bywała dzika, lubiła kilometrami biegać, tańczyć przez 
calutką noc, przesadzać płoty i zachowywać się wyzywająco. 
Pocieszała się jednak, że stała się damą.

Griffith oczywiście byłby innego zdania.
Marianna zmarszczyła czoło. Przez niego i przez te pocałunki 

całą noc nie zmrużyła oka. Usta miała podrażnione, nie z powodu 
jego brutalności, lecz dlatego, że ciągle je zagryzała, starając się 
pojąć, dlaczego Griffith stał się taki namiętny.

W końcu doszła do wniosku, że wcale nie był namiętny. 

Pocałował ją, bo go rozgniewała i chciał jej dać nauczkę. 
Niemożliwe, by jej pragnął.

Na nieszczęście miniona noc przekonała ją, że nie pogardza sir 

Griffithem. Szczerze podziwiała jego umiejętność całowania.

Te pocałunki... Nie chciała o nich więcej myśleć, ani też o nim. 

Zamknęła oczy, wepchnęła do ust poziomki i rozkoszowała się 
pierwszą, pełną słodyczy zapowiedzią lata.

Jakże nienawidziła zimy! Jakże tęskniła wtedy za czasem 

spędzonym na dworze! Zabawy, śmiech, ogień, który rozgrzewał.

W zamku Wenthayena bawiono się w te same gry, ale w śmiechu 

rozbrzmiewały nuty rozpaczy i przerażenia. Ogień rozpalano tu nie 
dla rozgrzewki, lecz na pokaz. Ludzie, którzy zbierali się wokół, 
nie byli przyjaciółmi, lecz ostrożnymi przeciwnikami.

Pomimo to każdej zimy Marianna zmuszona była do przyjęcia 

wątpliwej gościny w zamczysku. Podczas gdy na dworze szalały

zawieje, chatka chwiała się w posadach, ogień na palenisku 

wygasał i Lionel jak każde zdrowo rosnące dziecko szalał w 
zamknięciu roznosząc dom. Cecylia jęczała, a Marianna zaczynała 
kaszleć.

W suchym zamku ojca kaszel było łatwo uleczyć.
Pierwsza zima okazała się najlepsza. Marianna zajęła pokój matki 

i, z dala od otaczających Wenthayena pochlebców, bardzo się jej to 

podobało. Trapiąca Lionela kolka zelżała. Chłopczyk nauczył się 
siadać i pełzać - w końcu zachciało mu się raczkować na 
pozbawionych poręczy, niebezpiecznych, kamiennych schodach 
wieży.

Następnej zimy Marianna, Cecylia i Lionel znaleźli schronienie 

w jednym z luksusowych apartamentów Wenthayena. 
Pomieszczenie było wyposażone w liczne służące szpiegom 
otwory wentylacyjne.

Nagle Marianna poczuła w ręce dziwną wilgoć. Rozchyliła dłoń i 

na widok czerwonej miazgi roześmiała się z własnej głupoty.

Cóż jej szkodziło, że ktoś ją podglądał? Nie miała żadnych 

tajemnic, które Wenhayen mógłby poznać, a poza tym wkrótce 
znowu opuści zamek i znajdzie się na dworze wśród wielkich i 
blisko wielkich. Wkrótce wszyscy dowiedzą się tego, co ona już 
wiedziała, że jej syn Lionel nosi w sobie ziarno wielkości.

Zlizując z dłoni zmiażdżone poziomki, rozmyślała: czy Griffith 

także ukrywa jakieś tajemnice? Nie wiedziała nawet sama, nie 
posiadała się ze zdziwienia, dlaczego umieściła go w komnacie 
matki. Może dlatego, że sprawiał wrażenie człowieka 
bezpretensjonalnego i pozbawionego wszelkiej sztuczności?

Sprawiał wrażenie?
Uśmiechnęła się. Był taki. Najlepszy dowód, że traktował ją w 

sposób całkowicie pozbawiony taktu. Mężczyźni najczęściej

zwracali się do niej jak do damy, a traktowali ją jak kobietę 

lekkich obyczajów. Griffith nie odgrywał takich komedii. 
Najpierw

surowo ją złajał, potem zwracał się do niej jak nadęty głupiec, a 

wreszcie potraktował jak prawdziwą damę.

Z wyjątkiem chwili, kiedy ją całował. Nie całował jej tak, jak się 

całuje damę; całował jak kobietę.

Może to właśnie tak ją poruszyło? Przyjemność na widok kogoś 

szczerze okazującego prawdziwe uczucia? Dzisiaj, lekceważąc 
jego zalecenia, ubrała się po męsku i czekała, by ją zobaczył i 
okazał jeszcze trochę autentycznego oburzenia.

Czy nadejdzie i zobaczy? Miała nadzieję. A jeśli nie, jej durna 

ucierpi, ale Lionel będzie miał na deser poziomki. Otworzyła 
przypięty do pasa woreczek, wyścieliła go czystym gałgankiem i 
zabrała się do roboty. Zrywała dobrze ukryte jagody, dopóki nie 
napełniła torebki.

I wtedy usłyszała trzask gałązki tuż za nią. Odwróciła się z 

uśmiechem, bo ujrzała pod słońce wysoką sylwetkę mężczyzny ze 
złotą aureolą wokół głowy.

- Długo trwało, zanim mnie tu odnalazłeś. - A wtedy on wszedł w 

cień i Marianna wzdrygnęła się rozpoznając rysy jego twarzy.

Adrian Harbottle, z ręką wspartą na biodrze, uśmiechnął się 

słysząc jej powitanie.

- Ja także się cieszę, że cię widzę, kochanie.
Odetchnęła z trudem i zerwała się na nogi.
- Nie wiedziałam, że to ty!
Uśmiech na jego twarzy zamarł, a potem zmienił się w ponury 

grymas.

- A któż inny mógłby liczyć na tak radosne powitanie?
- Nie ty! - Spróbowała odskoczyć.
Harbottle chwycił ją za ramię i powtórzył:
- Któż miał być tak łaskawie powitany? Co? Dlaczego nie ja?
Marianna rozejrzała się dookoła i zapytała:
- Gdzie się podziewają pozostali uczestnicy polowania?
- Zostawiłem ich, żeby cię odnaleźć. O kogo ci chodzi? - 

Potrząsnął nią. - Dlaczego nie o mnie?

Znajdowała się zupełnie sama, oko w oko z tą nędzną imitacją 

dżentelmena, którego na dodatek nie dalej jak wczoraj poniżyła na 
oczach gości Wenthayena. Teraz, pozbawiona swojej szabli, nie 
mogła się bronić i to, co przewidywał Griffith, okazało się prawdą.

Przez swój nieokiełznany charakter zrobiła sobie wroga, który 

szukał teraz zemsty - zemsty na niej.

Ostrożnie wypróbowała swój pierwszy i najlepszy z dostępnych 

sposobów:

- Hrabia Wenthayen będzie mnie szukał.
Harbottle ryknął śmiechem.
- A w każdym razie mój ojciec - poczuła dziwny smak tego słowa

- nie będzie zadowolony, widząc mnie sam na sam z tobą. Może 

byśmy...

Spróbowała odejść, ale przytrzymał ją i otoczył ramionami.
- Otóż to. Może byśmy...
Nie mogła znieść widoku jego języka oblizującego pełne wargi.
- Z małym tyłeczkiem wypiętym prosto do nieba wyglądałaś 

rozkosznie. - Jego usta wykrzywił kapryśny, pełen lubieżności 
uśmiech. Spróbował ją pocałować. Odrzuciła głowę do tyłu, ale 
Harbottle zdążył zlizać z jej ust maleńki kawałeczek poziomki. 
Oblizując się, rzekł:

- Poziomki? Lubię poziomki. Podziel się ze mną. Pokaż mi, gdzie 

rosną.

- Tutaj właśnie.
Wskazała na ziemię, a on nadąsał się tak wdzięcznie, jakby 

ćwiczył przed lustrem, zanim doszedł do całkowitej doskonałości.

- Nie o to mi chodzi. No... - Usiłował przygiąć ją do ziemi.
Pokaż mi.
Próbował ją oczarować, ale jeśli wdzięk nie zadziała, użyje siły; 

Marianna doskonale o tym wiedziała. Użyje siły, nie zdając sobie

z tego sprawy, bo prawdopodobnie nigdy w życiu nie spotkał się 

z odmową. Dobrze wybrał czas i miejsce. Nikt go nie powstrzyma

i nikt nie spostrzeże, że Marianna nie wróciła. Odłączyła się od 

myśliwych zupełnie sama. A poza tym któż by się przejmował, że 
ta dziewka, córka Wenthayena, kotłuje się w lesie z drobnym 
szlachetką?

Albo że została zgwałcona?
Itak nie ośmieli się poskarżyć, bo to sprowadziłoby pod jej 

domek cały pochód domagających się względów mężczyzn.

O Boże! Nie zniesie tego po raz drugi. Po narodzinach Lionela 

musiała ich trzymać na dystans ostrą szablą i pełną 
wstrzemięźliwością.

Zastanów się, Marianno, pouczała samą siebie. Zastanów się, co 

robisz.

- Z chęcią pokażę ci, gdzie rosną poziomki - rzekła.
Jej uśmiech był pozbawiony szczerości. Harbottle zupełnie go nie 

dostrzegał. Spojrzał na jej biodra.

- Dobrze.
- Ale mam na sobie mnóstwo ubrania.
Zaczął dyszeć zupełnie jak psy Wenthayena.
- Pomożesz mi zdjąć buty?
- 0, tak! - Upadł na kolana i nachylił się. - 0, tak.
Nie mogła uwierzyć, że jest aż tak naiwny. Wyciągnął ręce i 

złapał but, Marianna uniosła drugą nogę i kopnęła go prosto w 
odsłonięte gardło. Upadł na plecy, a ona rzuciła się do ucieczki. 
Biegnąc słyszała, jak Harbottle wydaje zduszone jęki. Z 
przerażeniem zastanawiała się, czy zadała mu cios wystarczająco 
silny, by pozbawić go życia. Zdusiła w sobie impulsywną chęć 
pomocy.

Bo jeśli nie umrze, będzie usiłował ją zabić. Co do tego nie miała 

żadnych wątpliwości.

Drżącymi rękami odwiązała konia i zamarła z przerażenia słysząc 

stuk kopyt. Obejrzała się.

- Griffith? - Zacisnęła pięści na wysokości piersi. Była bliska łez 

radości na jego widok. A potem ogarnęła ją bezsensowna 
wściekłość. Gdzież on się, do diabła, podziewał, gdy go 
potrzebowała? - Na honor! - wrzasnęła. - Przybywasz zbyt późno, 
by odgrywać rycerskiego obrońcę!

Przerzuciła nogę przez siodło i dosiadła konia okrakiem. Griffith 

wyrwał jej wodze.

- O co ci chodzi? - Pochylił się z miną znacznie groźniejszą niż 

oblicze Harbottle” a. - Obrońcą przed czym?

Za późno na rozsądek, pomyślała Marianna. Za późno na 

mądrość poniewczasie.

Harbottle klęczał na ziemi starając się złapać oddech, ale jego 

wzrok sprawiał, że Mariannie włosy stawały dęba. Znalazł 
odpowiedź na pytanie: „Na kogo czekasz?” Nie dbając o własne 
bezpieczeństwo, wpatrywał się w nich pełnymi nienawiści, 
zaczerwienionymi oczyma i dziko warczał.

Marianna chwyciła Griffitha za ramię.
- Nie zwracaj na niego uwagi. Już mu przyłożyłam. Griffith 

zsiadł z konia potrząsając głową.

- 0, nie - mruknął. - To nędzny robak i trzeba go rozgnieść! 

Chwyciła go jeszcze mocniej.

- To nie twoja sprawa.
Spojrzał na nią i Marianna zwolniła uchwyt.
On także warcząc obnażył zęby. Przyszło jej do głowy, że jest 

kością, o którą walczą dwa zaciekłe psy. Gardłowy glos Griffitha 
przeraził ją.

- Od ubiegłej nocy to jest moja sprawa. A teraz wracaj do domu, 

Marianno. Poczekaj na mnie.

Odwrócił konia, który ruszył przed siebie. Wkrótce przeszedł w 

galop, tak prędki, że Marianna nie była w stanie zapanować nad 
nim, przynajmniej tak sobie wmawiała. Wracała do domu nie 
dlatego, że chciała usłuchać Griffitha, lecz dlatego, że nie mogła 
go nie usłuchać.

Zamek Wenthayena wznosił się na wyspie oblanej wodami 

małego, lecz pięknego jak klejnot jeziora. Marianna pogalopowała 
przez most zwodzony do stajni, które były prawie zupełnie puste. 
Dzięki Bogu, myśliwi jeszcze nie powrócili. Gdy wjechała do 
środka, rzucili się ku niej chłopcy stajenni. Marianna zsunęła się z 
siodła i wdzięcznym ruchem rzuciła im cugle.

Spieszyła się nie dlatego, że tak chciał Griffith. Pragnęła jak 

najszybciej zejść z oczu wścibskich pachołków i uniknąć 
powracających z polowania myśliwych.

Zanim skryła się w sadzie, dobiegł ją stukot kopyt końskich na 

moście zwodzonym i jej ostrożność zmieniła się w przestrach. 
Wzięła nogi za pas i popędziła wśród drzew, zrzucając z nich 
kwiecie i pozostawiając na miękkim podłożu głębokie ślady stóp.

Zostawiała za sobą trop, ale nie dbała o to. Im więcej czasu 

zajmie Griffithowi odnalezienie jej, rozumowała, tym więcej czasu 
będzie miał na ostygnięcie z gniewu. Byłoby dobrze, gdyby część 
swej wściekłości wyładował na Harbottle”u. Ale mimo wszystko 
wolałaby, aby go nie zabił. W porównaniu do...

Griffith złapał ją za ramię i obrócił ku sobie.
- Dokąd tak uciekasz, droga Marianno? - wyszeptał, jakby się 

obawiał, że mówiąc głośniej straci całe opanowanie.

- Do domu - wyjąkała. - Powiedziałeś, bym wróciła do domu, i to 

właśnie czynię.

- Chcę z tobą pomówić - rzekł. Wydawał się jej bardzo wysoki, 

ciemny i niebezpieczny.

- Domyślam Się.
- Nie próbuj być sprytniejsza ode mnie.
Otworzyła usta, by odpowiedzieć, lecz prędko je zamknęła. 

Spoglądał na nią z takim upodobaniem, że zaczęła się zastanawiać, 
czy nie popróbować na nim kobiecych sztuczek, o których ostatnio 
zapominała. Może go nieco ułagodzą. Ale przede wszystkim 
chciała się upewnić co do jednego.

- Czy Harbottle żyje?
- Tak, żyje, ale nie dzięki tobie.
Jej pojednawcze uczucia osłabły i Marianna cofnęła się tak 

gwałtownie, że wpadła na pień drzewa. Białe kwiaty sfrunęły na 
ziemię.

- Ale przez najbliższe kilka miesięcy nie będzie w stanie władać 

szablą.

- Nie zachęcałam go, aby za mną jechał.
- Niektórych mężczyzn wcale nie trzeba zachęcać - powiedział 

rysując ręką w powietrzu jej kształty. - Niektórzy mężczyźni 
uznają taki strój za zachętę.

Odrzekła z dobrze wyuczoną pogardą:
- Jeżeli mężczyznę pociąga moje ubranie, musi to być głupiec i 

niedorostek.

Złapał ją za poły płaszcza, przyciągnął ku sobie i spojrzał jej w 

oczy.

- Nazywasz mnie głupcem i niedorostkiem?
Jej uśmiech znikł. Ten mężczyzna, podobny do rozłożystego i 

krzepkiego dębu, sprawiał wrażenie szczerego. Wyglądał jak ktoś, 
kogo spotkała obraza! A jednak wiedziała, że tylko żartuje.

- Przecież nie jestem dla ciebie pociągająca!
- Naprawdę?
Pogardzasz mną, chciała odpowiedzieć, ale zadowoliła się 

stwierdzeniem:

- Wyglądam jak chłopak.
- Nie wyglądasz jak chłopak. Nie poruszasz się jak chłopak
i nie zachowujesz. I nie uda ci się przekonać mężczyzny przy 

zdrowych zmysłach, że jesteś chłopakiem. - Rozgrzany tematem 
podniósł głos. - To nie ubranie pociąga mężczyzn, lecz twoje ciało 
pod ubraniem. Nie!

Słysząc tę sprzeczność uniosła głowę.
- Nie?
- To nawet nie ciało. To wyzwanie, które rzuca twoja osobowość. 

- Uniósł brodę i spojrzał w przestrzeń, jakby tam szukał 
odpowiedzi. - Umiesz czytać. Byłaś na dworze królewskim. Cóż 
mógłby ci ofiarować mężczyzna? Patrzysz na mężczyznę, nie na 
jego ubranie czy konia, lecz na niego samego. Mężczyzna czuje, że 
go oceniasz, i chce ci udowodnić, jak wiele jest wart. Większość 
mężczyzn... - spojrzał na nią i jego oczy zwęziły się... - sądzi, że 
mogliby się dobrze sprawić w łożu.

Nie mogła na to nic poradzić; roześmiała się ze wzgardą.
- Jeszcze żaden mężczyzna nie sprawdził się w moim łożu.
- Tak, bez wątpienia mówisz im to, gdy leżą przy tobie dysząc 

zadowoleni z siebie. Cud, że któryś z twoich kochanków jeszcze 
cię nie zamordował. Powiem ci prawdę, Marianno, jeżelibyś już po 
wszystkim wyśmiała tego pięknego chłopca, zadusiłby cię i 
pochował pod krzakami i nigdy już o tym nie myślał.

- Wiem.
- Dlatego powiedziałem, żebyś tego nie nosiła. - Poklepał jej 

kaftan.

Rozwścieczona jego zuchwałością odparła:
- To ja jestem ofiarą. - Wskazała na siebie. - Ja. Za każdym 

razem, gdy mężczyzna gwałci kobietę i czuje się winny, obarcza 
winą kobietę. „Uwiodła mnie”. „Prosiła o to”. Ja o to nie prosiłam 
i nie obchodzi mnie, co na ten temat powiesz. Nie uwodziłam tego 
strojnisia.

- Jesteś szalona.
- Nie jestem szalona. Nieważne, jak się ubieram. Nieważne 

nawet, jak postępuję. Harbottle jest dorosłym mężczyzną i 
powinien

odpowiadać za swoje czyny. Nie chciałam, aby mnie dotykał. 

Możliwe, że powinnam być rozsądniejsza, ale wszystkiego się 
odechciewa, gdy - ku jej przerażeniu głos się jej załamał, ale 
zapanowała nad sobą - zachowuję się jak najostrożniejsza 
zakonnica

znów się załamał - i z powodu jednego grzechu przeszłości wciąż 

uchodzę za łatwą zdobycz. A przecież, mogę powiedzieć, nie 
popełniłam tego grzechu w pojedynkę. - Po policzku spłynęła jej 
łza i otarła ją ramieniem. - Przepraszam, że przywdziałam ten strój, 
to by! głupi impuls, ale...

- Ale ja cię do tego sprowokowałem.
Chciała mu spojrzeć w twarz, ale gdyby to uczyniła, zobaczyłby 

jej załzawione oczy, a tego nie mogłaby znieść. Spojrzała więc na 
jego dłonie, które powoli objęły ją za ramiona. Griffith przyciągnął 
ją ku sobie. Nie chciała mu się poddać. Miała wszakże swoją 
dumę. A po chwili jej opór zniknął i rozluźniła się. Odrobinkę. 
Tylko jej ciało. Głowę nadal trzymała wysoko.

Otoczył ją ramionami i kołysał do tyłu i do przodu. Nie zaniknęła 

oczu.

- Masz rację, dziewczyno. Masz rację.
Starała się zapamiętać wzór materiału jego płaszcza i podziwiała 

futrzane obszycie wokół kołnierza.

- Po prostu przestraszyłem się na myśl, że wybierasz się na 

polowanie w męskim przebraniu, podczas gdy wyglądasz tak 
bardzo kobieco. - Kołysał ją, przytulając nieco mocniej, jego głos 
dudnił tuż przy uchu Marianny. - A potem odszukałem 
Wenthayena i jego gości, krążących wraz z psami, ale ciebie tam 
nie było. Nikt nie wiedział, gdzie się podziałaś, i nikt o to nie dbał, 
i wyobraziłem sobie, że leżysz połamana gdzieś w rowie.

Mówił coraz szybciej i szybciej, a Marianna czuła, że jej głowa 

opada coraz niżej ku szerokiej, zachęcającej piersi Griffitha. Jego 
niezadowolenie było całkowicie zrozumiałe - ileż razy ona sama 
miała ochotę przyłożyć Lionelowi klapsa, gdy przeraził ją jakąś 

swoją dziecięcą ucieczką?

Kiedy po raz ostatni ktoś troszczył się o nią wystarczająco, by się 

zaniepokoić?

- Więc zacząłem cię szukać i stwierdziłem, że ten oszust odnalazł 

cię pierwszy.

Mówiąc o Harbottle”u cały zesztywniał, zupełnie tak samo jak 

Marianna, gdy przytulił ją po raz pierwszy. Oparła głowę na piersi 
Griffitha. Czuła, jak serce wali mu pod napierśnikiem, i starała się 
uspokoić go podobnie, jak on uspokoił ją.

- Nie skrzywdził mnie - rzekła cicho i poważnie.
- Nie? - W jego głosie zabrzmiała złość. - Chcesz się ze mną 

pocałować?

- Co?
- Robak tak nędzny jak Harbottle musi sprawić, że kobieta czuje 

niesmak na myśl o każdym stworzonym przez Boga osobniku płci 
męskiej.

Pojęła, co miał na myśli, i uniosła ku niemu twarz.
- Bardzo bym chciała, żebyś mnie pocałował. Wiesz, nigdy nie 

czyniłam między wami porównań.

Jego złote oczy zabłysły.
- I bardzo dobrze całujesz.
Gdy szukał zemsty na Harbottle”u, sprawiał wrażenie tak 

namiętnego, tak gwałtownego. Jego usta dotknęły jej warg i 
poczuła jedynie czułość.

Żar poprzedniej nocy powrócił, tak jakby nigdy nie wygasi. Tak 

jakby spędziła calutką noc i dzień na rozpamiętywaniu. Tak jakby 
on rzeczywiście dostrzegł jej kobiecość pomimo męskiego 
przebrania.

Usta Griffitha pieściły ją czule, poczuła, że przenosi się w rejony, 

jakich nawet nie podejrzewała.

- Nie pocałował cię - stwierdził z taką pewnością, jakby był przy 

nich obecny.

- Nie - potwierdziła.
- Mimo to chętnie bym go zabił.
Tym razem pocałunek nie był tak czuły, a pieszczota równie 

łagodna. Spijał wilgoć z kącików jej oczu, biorąc w posiadanie jej 
łzy, jakby miał do nich prawo. Wsunął dłonie pod jej płaszcz, 
gładził piersi i bezbłędnie odnajdywał miejsca, których Marianna 
dotykała pieszcząc samą siebie.

Przycisnął ją do pnia drzewa i jedno z ostatnich zeszłorocznych 

jabłek spadło mu na plecy. Zdawał się tego nie zauważać, lecz 
Marianna roztarła to miejsce i Griffith zamruczał jak kot.

Jak wielki kociak. Jak dziki kot.
Objął jej usta swoimi wargami i Marianna z całą świadomością 

wyzbyła się zrodzonej w samotności durny. Nie dbała o to, czy to 
ona okazuje mu swą uległość, czy też on chce ją zapewnić, że nie 
ma się czego obawiać.

Uniósł nieco głowę i rzeki:
- Musimy znaleźć jakieś odpowiednie miejsce.
Zupełnie straciła rozsądek i udowodniła to mówiąc:
- Moja chatka...
- A Lionel?
- Śpi - jęknęła Marianna.
- Sam?
- Nie - roznamiętniona odrzekła z desperacją. - Obok chatki. Jest 

tam miejsce pomiędzy tylną ścianą a murem zamkowym. Wśród 
drzew. Moje własne miejsce, o którym nikt nie wie. - Nie 
zaprotestował, lecz ona dodała: - Proszę, chodź.

Obejmował jej ramiona, ona tuliła się do niego i tak ruszyli 

pośpiesznie, niezdolni rozpleść uścisku, z namiętną niezręcznością.

Przez głowę Marianny przemknęła niejasna wątpliwość, czy 

Griffith zauważy miejsce, w którym zakopała swój skarb, i 
stwierdziła, że to niemożliwe.

Żałowała, że nie są w stanie poruszać się szybciej, i modliła się, 

by Cecylia nie zauważyła ich, gdy będą mijać chatę. Nie chciała 
się zatrzymywać, póki nie opuszczą sadu i nie zagłębią w 
cienistym zakątku u stóp muru zamkowego. Spojrzała na chatkę. 
Spojrzała powtórnie.

Coś tu było nie w porządku. Coś tu było nie w porządku. Coś 

było bardzo nie w porządku.

- Griffith...
Ale on również to zauważył.
Dlaczego okna były wybite? Dlaczego po podwórku fruwały 

pióra?

Poczuła gwałtowny lęk, który pozbawił ją rozsądku w równym 

stopniu jak namiętność.

- Lionel - powiedziała nieco głośniej. Lionel!
Nie spojrzawszy na Griffitha rzuciła się w stronę domu. Brama 

zwisała wyłamana z zawiasów; wewnątrz odkryła kompletne 
zniszczenie. Materace zostały poprute, półki pozrywane ze ścian. 
W powietrzu unosiły się tumany kurzu, który aż zgrzytał w zębach. 
Małe pomieszczenie przepełniała woń przypraw, musztardy i 
miodu. Wszystkie szafki pootwierano i wyrzucono z nich 
zawartość.

A Lionel zniknął.

Rozdział piąty

Marianna wspięła się na pałce, gotowa do biegu, choć nie 

wiedziała dokąd.

- Lionel! - wołała spokojnie, z wyciągniętymi rękami, jakby się 

spodziewała, że zaraz go obejmie. - Lionel! - zawołała jeszcze raz i 
przekroczyła stertę rupieci.

- Czy możliwe, żeby Lionel uciekł? - zapytał Griffith 

zaniepokojony zniknięciem dziecka, nad którego bezpieczeństwem 
miał czuwać. Nad bezpieczeństwem jego i Marianny.

Spojrzała na niego nieprzytomnym wzrokiem.
- Możliwe. Uczyłam go tego.
- Uczyłaś?
- Uczyłam go, jak uciekać. Ale on jeszcze nie ma dwóch lat, więc 

nie wiem...

Nie dokończyła, ale Griffith domyślił się dalszego ciągu: „jeżeli 

człowiek, który to zrobił, pozwolił mu na to”.

- Pójdę sprawdzić, czy się gdzieś nie ukrył - powiedział Griffith 

starając się, by jego głos brzmiał uspokajająco. Zagłębił się w 
zrujnowanym mieszkaniu Marianny. Unosił meble, sterty ubrań, 
szczątki łóżek. Poszukiwał maleńkiego ciałka. Gdy wreszcie wstał, 
pokryty pierzem, trzymając w ręku woreczek ze złotem, które 
przywiózł od Elżbiety, Marianny nie było. Słyszał, że woła na 
zewnątrz.

- Lionel!
Znalazł ją za rogiem domku, gdy wołała:
Cecylia!
- Dzięki Bogu - odparła Cecylia i westchnęła głęboko.
- Na Boga, nie wolno ci teraz zemdleć!
Griffith podbiegł do małej kępy drzew obok muru zamkowego, 

akurat w chwili, gdy Marianna klepała Cecylię po twarzy. Cecylia 
zerwała się z ziemi ze lśniącymi oczami.

- Gdzie mój syn? - spytała Marianna. - Kto to uczynił? Gdzie jest 

Lionel?

Zabrałam go z lóżka i pobiegłam, gdy tylko spostrzegłam, że ten 

mężczyzna wchodzi na podwórze. Cecylia miała suknię 
poplamioną trawą, a komet zwisał w strzępach. Biegłam przez całą 
drogę do zamku, ukryłam Lionela w umówionym miejscu i szybko 
wróciłam, żeby zobaczyć, co się dzieje.

- Nic mu nie grozi? - zapytał Griffith i Cecylia spojrzała na niego. 

Odwróciła twarz i spojrzała jeszcze raz, taksującym wzrokiem. 

Marianna chwyciła Cecylię za ramię i siłą odwróciła ku sobie.
- Czy Lionel jest bezpieczny?
- Tak. Jestem pewna, że tak - skwapliwie odparła Cecylia.
Marianna skierowała się ku zamkowi.
- Chodźmy sprawdzić.
Służąca zachowywała się bardziej powściągliwie niż jej pani i 

próbowała ją powstrzymać, lecz Marianna pociągnęła ją za sobą.

Griffith usłyszał jej krzyk, spostrzegł zdenerwowanie Marianny i 

rozejrzał się wokół siebie.

Marianna mówiła o swej kryjówce jak o sobie tylko znanej. 

Między dwoma drzewami rozwieszono hamak. Przesiane przez 

liście słońce pokrywało plamkami pnie drzew, trawę i nagą ziemię. 
Miejsce sprawiało wrażenie samotni, zupełnie sprzecznej z żywym 
charakterem Marianny. Griffith stał się podejrzliwy. Postanowił 
wycofać się stamtąd i nie badać sekretów Marianny.

Dogonił obie kobiety, gdy przeskakiwały przez rabaty kwiatów. 

Cecylia omal nie zgubiła swego kornetu i przytrzymywała ręką 
zupełnie niepotrzebny welon, lecz Marianna nie zwracała na to 
uwagi. Gdy zbliżały się do szarych murów wartowni, służąca 
zwolniła kroku.

- Lady Marianno, nie będę biegła poprzez dwór jak jakiś 

pachołek.

- Więc zostań.
- Lady Marianno - mitygowała ją Cecylia. - Czy pani chce, aby 

wszyscy dowiedzieli się, że Lionel zniknął?

Marianna spojrzała na nią. Cecylia nie dawała za wygraną.
- Chce pani, żeby wszyscy gapili się, jak pani go szuka i 

odnajduje, a potem zadawali pytania na temat tego, co zaszło w 
chacie, i żeby zastanawiali się, co takiego cennego pani posiada, że 
chcą to pani odebrać?

Marianna westchnęła. Zamknęła oczy, a gdy je otworzyła 

ponownie, jej twarz nie wyrażała już ani śladu niepokoju. Znów 
stała się Marianną, jaką Griffith ujrzał po raz pierwszy. Mogła 
teraz śmiało pokazać się wszystkim gościom i służbie. Wolna 
Marianna spętana przez konwencje.

Griffith patrzył, jak wspina się po schodach, i zastanawiał się, czy 

to tylko pozór, by zmylić świat, czy też ma ona inne, bardziej 
ukryte powody, aby postępować obłudnie i podstępnie.

Skinęła głową odźwiernemu, który przytrzymywał im wrota. 

Paradowała dumnie w swym męskim przebraniu przez główny hol, 
prowadząc Griffitha i Cecylię.

- Dzień dobry, ojcze - rzuciła arogancko zdumionemu księdzu. 

Poszła dalej i nie odwróciła się, gdy ją zawołał. Skierowała się w 
stronę korytarza, przy którym znajdowała się komnata zajmowana 
poprzednio przez Griffitha.

- Gdzie Lionel? - zapytał Griffith.

Ich oczom ukazały się drzwi prowadzące na wieżę i Marianna 

zamaszystym krokiem skierowała się ku nim.

Cecylia wskazała mu drzwi.
- Tam.
- W wieży hrabiny? - nie posiadał się ze zdziwienia Griffith.
- O to się modlę - odrzekła Marianna żarliwie.
- Wiele miesięcy temu upierała się pani, byśmy mu umościły 

miejsce pod schodami. On tam będzie - powiedziała Cecylia 
drwiąc sobie z przesadnej troskliwości Marianny.

Gdy jednak otworzyli drzwi, na ich spotkanie nie wybiegł żaden 

mały chłopczyk.

- Lionel! - Głos Marianny odbił się echem w pustej wieży. 

Słychać było jej oddech.

Niemiłe słowa Cecylii przypomniały Griffithowi o obowiązku, 

którego zaniedbała. Marianna również o tym nie pomyślała.

- Jak mogłaś go tutaj zostawić? Schody... - Marianna padła na 

kolana i obmacywała podłogę rękami, jakby się spodziewała 
odnaleźć maleńkie ciałko Lionela roztrzaskane na kamiennej 
podłodze.

- Lionel!
Griffith lekko wbiegł na schody.
- Chciałam zobaczyć, co się dzieje - wyjąkała Cecylia. - 

Chciałam pomóc. Chciałam sprawdzić, kto zniszczył pani dom.

- Powtarzałam ci i powtarzałam, że najważniejszy jest Lionel. 

Marianna straciła całe opanowanie i dała się ponieść panice. Jej 
twarz rozbłysła oświetlona przez wąziutki otwór strzelniczy. - 
Gdzie go będziemy szukać? Na górze? Czy może na zewnątrz w 
którejś z jego ulubionych kryjówek? A może w pobliżu domku?

Cecylia wzdrygnęła się.
- A jeśli spotkał brutala, który zdewastował domek? - 

Przeszukawszy podłogę pod schodami, Marianna oparła się 
plecami o ciemny mur i wstała. - A jeśli ktoś go porwał? Cecylio...

Gdzieś w oddali zabrzmiał stłumiony śmiech dziecka.
- Ciii... - syknął ze schodów Griffith.
Marianna natychmiast ucichła i zaczęła nasłuchiwać. Śmiech 

dobiegł ich ponownie, nieco wyraźniejszy, i Marianna ruszyła po 
schodach przeskakując po dwa stopnie. Griffith pierwszy dotarł do 
drzwi komnaty hrabiny i otworzył je.

Art i Lionel, nachyleni nad srebrzystą piłką, spojrzeli ze 

zdumieniem na Mariannę. Gdy wpadła do środka i ujrzała 
pogodną, domową scenę, Griffith jeszcze raz stał się świadkiem jej 
przeobrażenia. Już nie dzika córka Wenthayena ani też przerażona 
matka Lionela, lecz mocarna kolumna, tylko lekko zachwiana 
przez życiowe przejścia.

- Ha! Dobrze się bawisz, Lionel?
Było to wysokiej klasy aktorstwo, lecz Griffith odczuł jej ukryty 

niepokój, a potem ulgę.

Lionel roześmiał się, ukazując ząbki, a w jego rumianych 

policzkach pojawiły się dołeczki.

- Świetnie - odrzekł Art, spoglądając to na matkę, to na syna.
- Świetny chłopak, lady Marianno. Powinna być pani z niego 

dumna.

- Tak. Jestem dumna.
Marianna uklękła na grubym dywanie i rozłożyła ramiona. 

Drżały, podobnie jak jej głos, pomimo że bardzo starała się 
opanować.

- Lionel, uściskasz mamusię?
Lionel potrząsnął głową z dziecięcym brakiem taktu i brudną 

rączką podniósł piłkę. Rozległ się ukryty w niej dzwonek. 
Chłopczyk potrząsnął nią pokazując, że bardziej sobie ceni miłą 
zabawkę niż obecność matki.

- Mamusia nie zabierze ci piłki, a gdy ją ucałujesz, znowu się 

pobawimy - powiedział Art gruchając jak kwoka na zagubione 
pisklę.

Lionel zacisnął usta, a Marianna poczuła ściskające gardło łzy. 

Wiedziała, że wcale nie chciał być dla niej okrutny. Jeżeli nawet 
przestraszył się uprzednio, to już o tym zapomniał. Przerwała mu 
dobrą zabawę, więc nie chciał tracić czasu na powitania z matką. 
Ona jednak potrzebowała tego uścisku, łaknęła tłustych rączek 
obejmujących jej szyję i jędrnego ciałka przywierającego do jej 

ciała.

- Lionel - zaproponował Art. - Poturlaj piłkę do mamusi.
Lionel spojrzał na matkę podejrzliwie.
- A twoja matka poturla ją z powrotem do ciebie - zachęcił go 

Griffith.

Marianna, niezdolna wypowiedzieć słowa, skinęła głową.
Dumny z nowej własności, Lionel zamachnął się i rzucił piłkę z 

całych sił. Art krzyknął, Griffith usiłował ją przechwycić, lecz 
Marianna błyskawicznie uniosła rękę i schwytała piłkę w 
powietrzu.

- Masz silne ramię, synu. Podejdź tu, a nauczę cię rzucać do celu.
Lionel przydreptał ku niej i Marianna skorzystała z okazji, aby go 

przytulić. Przytrzymała go przez chwilę przy sobie, a potem 
odsunęła, by spełnić daną mu obietnicę. Lionel rzucił piłkę w 
kierunku Arta, a Marianna spytała:

- Czy on sam wspiął się po schodach?
- Tak - odparł Art.
Marianna omal nie zaszczękała zębami, przerażona na myśl o 

swym dziecku pokonującym owe strome, ciemne kamienne 
schody.

- Zaledwie dwa latka - mruknęła. - Święci pańscy, on ma dwa 

lata. - Przytuliła go jeszcze raz, lecz chłopczyk wywinął się 
niecierpliwie i podbiegł do Arta.

- Dziewczyno, nie martwże się - pocieszał ją Art. - Nic mu się nie 

stało. Tylko się przestraszył. Gdy wróciłem z pralni, zastałem go 
ukrytego pod łóżkiem. Maleńki człowieczek, same oczy i włosy. 
Na początku nie spodobałem mu się, ale powiedziałem, że 
mieszkam tu i mam dla niego tę piłkę.

Marianna dopiero teraz spostrzegła otoczenie. Nigdzie nie było 

ani śladu kurzu. Okna lśniły w świetle popołudniowego słońca. Na 
ogromnym kominku płonął ogień, gobeliny wyglądały na czyste i 
pełne życia.

- Och, Art - powiedziała - wykonałeś dobrą robotę.
- To piękna komnata, a służba potrzebowała tylko odrobinę 

zachęty - uśmiechnął się Art. - Trochę zachęty i wysprzątali ją.

- Art urnie zachęcać - rzekł Griffith i w jego ustach nie 

zabrzmiało to wcale jak komplement.

- Nie musi pan wyrażać się o mnie jak o jakiejś szynkarce. - Art 

poturlał po dywanie srebrną kulę.

- Zasługujesz na to, więc...
Marianna zamyśliła się nad minionymi dniami.
- Wydaje mi się, że przypominam sobie, jak bawiłam się tutaj 

jako dziecko tak samo jak Lionel. Słuchałam dzwonka w kuli. 
Wdychałam zapach róż i widziałam uśmiechniętą twarz.

- Twojej matki - rzeki Art. - To miła kobieta.
Stojąca przy drzwiach Cecylia parsknęła śmiechem. Wszyscy 

odwrócili się, by na nią spojrzeć, i Marianna spytała kuzynkę 
tonem pełnym niezadowolenia:

- O co chodzi, Cecylio?
Cecylia oparła się o futrynę i zwróciła się do Arta:
- Widziałeś ducha hrabiny Wenthayen?
Art zwinął dłoń i otarł nią nos - może miała to być odpowiedź na 

pytanie Cecylii. Marianna nie wiedziała. Wiedziała natomiast, że 
Cecylia jest nieznośna. Rzekła więc:

- Chodź tu i siadaj. Opowiedz, co zaszło.
Zaspana i zmęczona długim wspinaniem się po schodach Cecylia 

opadła na najbliższą ławę.

- Nadszedł mężczyzna o jasnych włosach, zapukał w okno i 

powiedział, że musi wejść do środka. Powiedziałam mu, że nie

wolno, ale tak mnie wystraszył, że zabrałam Lionela z łóżka i 

wybiegłam tylnymi drzwiami.

Griffith postawił stopę na ławie obok niej, nachylił się i zapytał:
- Dlaczego nie sprowadziłaś pomocy?
Niepewna mina Cecylii zniknęła.
- Kogo? Prawie wszyscy wyjechali, a obcy twierdził, że wypełnia 

polecenia...

- Dobrze zrobiłaś, Cecylio przerwała jej Marianna.
- Dlaczego? - zapytał Griffith.
Lionel przypadkowo kopnął piłkę i pobiegł za nią. Marianna nie 

zwracając uwagi na Griffitha, przypatrywała się synowi z wielkim

zainteresowaniem. Griffith podszedł jednak do niej, stanął w 

miejscu, gdzie musiała go dostrzec, i powtórzył:

- Dlaczego? Sądzisz, że twojej służącej nie udałoby się 

sprowadzić pomocy z zamku twego ojca?

Marianna spojrzała na niego odchylając głowę do tyłu. Miała mu 

za złe jego wzrost.

- W tym zamku lepiej nie zadawać pewnych pytań. Nie mam 

ochoty na nie odpowiadać. Ale chciałabym się dowiedzieć - 
zwróciła twarz ku Cecylii czy widziałaś już przedtem tego 
mężczyznę?

Griffith podszedł do kominka i stanął spoglądając w ogień. 

Cecylia spuściła oczy na welon spływający z kornetu.

- Nie widziałam go dokładnie. Nie czekałam, aż pojawi się w 

drzwiach. Ale było w nim coś znajomego.

- Znajomego? - ponaglała ją Marianna.
- Był wysoki i przystojny, szeroki w barach - Cecylia określiła tę 

szerokość gestem rąk - jak rycerz.

- Harbottle - nie wytrzymał Griffith, wiedząc, że nie ma racji.
- Tak! - Cecylia podskoczyła na ławie i przysiadła jak czujny 

spaniel, który zaczaił się na leśnego ptaka. - Przypominał 
Harbottle”a.

- To niemożliwe, chyba że ma on brata bliźniaka - rzekła 

Marianna. - Harbottle był ze mną.

- Cały czas? - zapytał Griffith.
- Nie, ale był z myśliwymi i spostrzegł, jak odjeżdżam - odparła 

Marianna.

- Nie zauważyłaś go podczas polowania? - spytał Griffith tonem 

księdza, co nie spodobało się Mariannie.

- Niby czemu? - spytała.
- Ponieważ nie sądzę, żeby się przyznał do zniszczenia twego 

domu.

Nie mogła kłócić się z Griffithem, choć miała na to wielką 

ochotę. Mężczyźni nigdy nie są skłonni do pomocy, chyba że chcą 
czegoś w zamian; nie chciała liczyć na ich siłę, bo gdy żądali 
zapłaty, jej rozczarowanie stawało się coraz większe.

- Pani z nim rozmawiała, lady Marianno? - spytała z 

westchnieniem Cecylia.

Marianna omal się nie uśmiechnęła na widok rozczarowania 

Cecylii.

- Tak, a byłoby tak wygodnie zrzucić wszystko na Harbottle”a, 

prawda? On miał powody, by mi źle życzyć.

- Jest wielu innych, którzy źle pani życzą. - Cecylia załamała 

ręce, a po policzkach pociekły jej łzy. - Och, pani moja! Tak się 
boję.

- I słusznie. - Griffith usiadł na fotelu przed kominkiem. - Czy ten 

łotr coś ukradł?

- Skąd mam wiedzieć? - Cecylia schyliła się i ujęła spódnicę.
- Nie weszłam do środka.
Lionel podszedł do Griffitha podzwaniając piłką i stanął 

naprzeciw niego.

- Chcesz tu usiąść, chłopcze?
Lionel przyjrzał się Griffithowi, a potem wyrżnął go głową w 

krocze.

- Lionel! - krzyknęła Marianna i zerwała się na nogi.
- Nie przejmuj się. - Griffith uspokajająco machnął ręką, ale jego 

ton był pełen napięcia, a twarz mu pobladła. - Po prostu okazuje mi 
swoje uczucia.

- Takie okazywanie uczuć może być dla mężczyzny zabójcze - 

rzekł Art i Marianna zakryła usta ręką. Śmiech byłby tu nie na 
miejscu, nawet śmiech życzliwy. Art ciągnął:

- Tak czy siak, może się pan wyzbyć swoich klejnotów. Itak ich 

pan nie używa.

- Klejnotów - zachichotała Cecylia.
Ale Marianna wcale nie była rozbawiona. Griffith miał zamiar 

zrobić z nich użytek niecałą godzinę temu, a na dodatek z nią.

Griffith nie okazał po sobie, że o tym pamięta. Odetchnął tylko 

głęboko i usadowił sobie Lionela na kolanach, upewniwszy się, że 
nie dosięgną go jego kopniaki. Ocierając pot z czoła zapytał:

- Cecylio, widziałaś tego mężczyznę, jak odchodził? Czy coś 

niósł?

- Nie mówiłam, że widziałam, jak odchodził.
Lionel wiercił się. Griffith ostrożnie pomógł mu usadowić się 

wygodniej.

- Powiedziałaś, że zostawiłaś Lionela i wróciłaś do chaty. To 

znaczy...

- Nie zabrał nic... nic nie zauważyłam.
Cecylia zarumieniła się. Marianna i Griffith wymienili 

spojrzenia. Obydwoje zastanawiali się, czy dziewczyna kłamie. 
Bardzo prawdopodobne, że chciała okazać się przydatna, lecz nie 
miała odwagi.

- Skąd patrzyłaś? - spytała Marianna spoglądając na nią uważnie.
Cecylia zrobiła niewyraźną minę.
- Z sadu.
- Nie mogłaś stamtąd wiele zobaczyć - stwierdziła Marianna.
- To zbyt daleko.
- Więc gdzie, według pani, mam stanąć następnym razem? - 

spytała prowokacyjnie. - Na płocie?

Art wkroczył pomiędzy Mariannę i Cecylię. Wskazał drewnianą 

drabinę wiodącą do drzwiczek w suficie.

- Lepiej będzie, jak wejdziesz na górę i przygotujesz łóżko dla 

twej pani i panicza, zanim zdążysz powiedzieć coś, czego będziesz 
żałowała.

Cecylia zbladła.
- My tu nie zostaniemy? Prawda, milady?
Griffith odpowiedział, zanim zdążyła skończyć:
- Nie może pójść nigdzie indziej.
Marianna przeciągnęła się.
- Pójdziemy do którejś sypialni na dole. Przede wszystkim...
- Zostaniecie tutaj - przerwał Griffith.
- ...cóż może się nam wydarzyć w domu mego ojca?
Griffith był bardziej niż kiedykolwiek podobny do dzikiej bestii. 

Odrzucił do tyłu ciemne włosy i ściągnął brwi, aż zeszły się w 
jedną kreskę.

- To samo, co mogło się wydarzyć, gdybyś była dziś w chacie.
Marianna wzruszyła ramionami.

- Prawdopodobnie nic.
- Kobieto, nie rozumiesz - powiedział z przejęciem Griffith.
- Ten, co zdewastował ci dom, nie działał na rozkaz twego ojca. 

Ktoś czegoś rozpaczliwie poszukiwał. Gdybyś mu stanęła na 
drodze, mógłby cię po prostu usunąć.

- Mój ojciec...
- Nie wiem, dlaczego wyobrażasz sobie, że to twój ojciec. O cóż 

by mu chodziło? Co chciałby ukraść? - zapytał Griffith.

Marianna rozejrzała się unikając jego wzroku.
- Nie twierdzę, że znam zamiary mego ojca.
- Nawet jeśli to on zlecił komuś, czy bezpiecznie czułabyś się z 

którymś z jego sług? - Marianna wzdrygnęła się i Griffith to 
spostrzegł. - No, teraz może do czegoś wreszcie dojdziemy. Nie 
mamy odpowiedzi na nasze pytania i dopóki ich nie otrzymamy, 
musicie tu zostać.

Spojrzała na niego i odwróciła wzrok.
- Nie mogę tu z tobą zostać.
- Chodzi ci o twoją reputację?
Czy to sarkazm? Nie wiedziała i nie dbała o to. A przynajmniej 

niewiele.

- Nie dam powodów, by twierdzili, że ogrzewam twoje łoże. 

Cecylia będzie spała z tobą w jednym łóżku - zdecydował Griffith.

- Nie! - zaprotestowała żywo Cecylia.
Zanim Griffith zdążył odpowiedzieć Art podszedł do dziewczyny 

uderzył ją w ucho.

- Zostaniesz!
Jej kornet zachwiał się. Rozpłakała się na znak protestu przeciw 

takiemu traktowaniu, lecz Art wcale się tym nie przejął. Wskazał 
jej schody i powiedział:

- Żadna angielska służąca nie będzie się sprzeciwiała memu panu. 

A teraz idź, zanim przyłożę ci w drugie ucho.

Marianna nie pochwalała tego, lecz Cecylia wcale nie czekała, by 

jej pani ją pomściła. Z zalaną łzami twarzą skoczyła na równe nogi 
i zawahała się między drzwiami wejściowymi a schodami na górę. 
Wpatrywała się przez chwilę w swoją panią, a wreszcie załkała:

- Nie mogę pani opuścić. - Po czym wspięła się na schody.
Marianna załamała ręce.
- Spójrz, co uczyniłeś. Doprowadziłeś ją do płaczu.
Art parsknął pogardliwie:
- Takie gęsi muszą stale płakać.
- A teraz ona podłoży mi poduszkę mokrą od łez.
Griffith zachichotał zadowolony:
- A więc zostajecie.
Marianna zamierzała ciągnąć sprzeczkę, lecz Art stwierdził:
- Myśliwi wrócili.
Marianna wstała.
- W takim razie idę porozmawiać z Wenthayenem.
Griffith także spróbował wstać, lecz Lionel przylgnął do niego i 

przytrzymał.

- Nie możesz iść sama - zaprotestował Griffith.
- A ty nie możesz iść ze mną. - A gdy usiłował coś odpowiedzieć, 

ucięła krótko: - Nie jesteś chyba kompletnym szaleńcem. Muszę 
się dowiedzieć, czy to Wenthayen wysłał tego piekielnego 
posłańca do mego domu. Jeśli tak, muszę się dowiedzieć dlaczego. 
A jeśli to nie on...

- Jeśli nie on? - podchwycił Art.
- Jeśli nie, to znaczy, że traci swoją pozycję. Zawsze przechwala 

się, że wie o wszystkim, co dzieje się w jego posiadłości. - 
Marianna uniosła brwi z rozbawieniem. - Bardzo chętnie mu to 
opowiem.

- Marianno! - głęboki, grzmiący głos Griffitha przywołał ją do 

porządku.

- Co? - Nawet w jej własnych uszach zabrzmiało to grubiańsko, 

ale nie życzyła sobie nowego pouczania. Nie życzyła sobie, by ten 
człowiek wtrącał się w jej sprawy.

Pokazał jej woreczek.
- Mam twoje złoto.
- Moje złoto! Zapomniałam o nim.
- Zapomniałaś? Jak mogłaś zapomnieć o złocie? Tego 

poszukiwali złodzieje, czyż nie?

Griffith mówił tonem człowieka, który domyśla się prawdy, i 

Marianna podejrzewała że będzie mu ją łatwo wyjawić. Nigdy 
dotąd nie miała ochoty, by komukolwiek się zwierzyć, i 
zastanawiała się, jakiej to alchemii użył ten królewski sługa, aby ją 
omotać.

Przeszła przez komnatę w milczeniu, ale gdy sięgnęła po 

woreczek, Griffith cofnął rękę.

- Pozwolę ci pójść samej do ojca, jeżeli mi coś obiecasz.
- Cóż to takiego?
- Że wrócisz, aby spędzić tu noc. Daj mi na to słowo. - Uciął 

gestem dłoni wszelkie protesty. - Dasz mi słowo lub nie otrzymasz 
swoich pieniędzy.

Marianna spojrzała na skórzany woreczek, ale nie wyraziła 

zgody.

- Dopóki będziesz pozostawała na górze - ciągnął Griffith 

kusząco niczym wąż w raju - dopóty twoja reputacja nie dozna 
uszczerbku. I nie sprawi cito najmniejszej trudności, bo nie 
podobam ci się. Jestem paskudną dziką bestią, całkowicie lojalną 
wobec króla Henryka Tudora. Uważam, że król Henryk powinien 
bić twoją ukochaną Elżbietę za czyny, których dopuściła się za 
panowania Ryszarda, uważam także, że ty powinnaś zostać 
wydana za człowieka, który bijałby cię dwa razy dziennie, żebyś 
nie zeszła na manowce.

Marianna powtórzyła po raz kolejny zdanie, które wypowiadała 

stale, odkąd wróciła do zamku Wenthayena:

- Nigdy nie wyjdę za mąż. - Ale te słowa nic dla niej nie 

znaczyły.

- Myślę, że wyjdziesz.
To było wyzwanie. Wszystko, co mówił Griffith, stanowiło 

wyzwanie dodatkowo wzmocnione pełnym ciepła spojrzeniem. 
Jego oczy lśniły złociście jak słońce, jak ogień. Przypominały jej, 
jak poddała się w sadzie.

A więc nie zapomniał.
- Wrócę - rzekła po namyśle.
Podał jej woreczek ze złotem. Nie uśmiechnął się, lecz Marianna 

doskonale wyczuwała jego zadowolenie.

Art wyjął jej woreczek z ręki, zanim zdołała pożałować swej 

szalonej decyzji.

- Położę go tutaj - udał, że kładzie sakiewkę na najwyższej szafce 

- i dostaniesz go później. I milady, nie martw się. Griffith 
naprawdę jest paskudną, niewartą ciebie, bestią. Przypuszczam, że 
nie zauważyła pani nawet, jakiego koloru są jego oczy.

Marianna spojrzała na Arta.
- Są chyba... żółte.
- Brązowe jak błoto - zażartował Art. - Przynajmniej wtedy, gdy 

nie jest podniecony.

- Nie zauważyłam, żeby były brązowe - zaprotestowała 

Marianna.

- Są złote jak angielska korona.
Art spojrzał z uśmiechem na nią, a potem na Griffitha. Marianna 

patrzyła to na jednego, to na drugiego, zaniepokojona ich cichym 
porozumieniem. Przekonawszy się, że niczego jej nie wyjaśnią, 
narzuciła płaszcz i wyszła.

Grube dębowe drzwi nie chciały się zatrzasnąć. Były zbyt 

ciężkie, a ich zawiasy nie naoliwione. Ale Marianna zamknęła je z 
całej siły i rozległ się stłumiony stuk, a Griffith przytknął palec do 
guza, który miał na nosie.

- Jak myślisz, czy wystarczająco przestrzegłem ją przed 

niebezpieczeństwem?

- Przekonywał ją pan o niebezpieczeństwie czekającym na dole, 

lecz ja jestem przekonany, że ona bardziej lęka się 
niebezpieczeństwa czekającego w tej komnacie - odparł Art.

Lionel rzucił piłkę i Griffith postawił go na podłodze, aby za nią 

podreptał.

- Kiepsko się wywiązałem z ochraniania Marianny.
- Henryk nie będzie zadowolony.
- Henryk będzie wściekły - warknął Griffith, tak zmartwiony, że 

zapomniał o wszelkim takcie. - Źle się stało, że nie wiedziałem, co 
jej może zagrażać. Przybyliśmy dopiero wczoraj. Czy zniszczenie 
jej domu miało związek z naszym przybyciem?

- A może przybyliśmy w samą porę?
To posępne pytanie sprawiło, że serce Griffitha zadrżało z trwogi.
- Czyżby ktoś wykorzystał nasze przybycie, a może wiedział 

zawczasu, że tu zawitamy?

Art podjął tę myśl:
- Ktoś taki jak Wenthayen?
Taki jak Wenthayen.
Art zapytał śmiejąc się ochryple:
- Czy chciałby pan, żebym zszedł na dół i przymilił się do praczki 

Jane?

- Tak. - Griffith wstał i wziął Lionela na ręce. - A ja obiecałem 

Lionelowi poranny spacer. Jest wprawdzie popołudnie, ale 
pójdziemy obejrzeć rycerzy. Mogę tam pokazać Lionelowi zbroje i 
broń, a ja pogadam z ich dowódcą.

- I będzie pan miał na oku lady Mariannę i Wenthayena?
- I przypilnuję lady Mariannę i Wenthayena.

Rozdział szósty

Gdy Marianna opuściła zamek, do jej uszu dotarł piekielny hałas. 

Nad szczątkami odyńca i kilku wiewiórek ujadały psy. 
Wrzeszczały na siebie rozczochrane kobiety. Zmęczone konie 
stukały kopytami i rżały. Mężczyźni poklepywali się po plecach i 
pokrzykiwali udając przyjaźń. Dookoła uwijali się służący 
roznosząc kubki z piwem i półmiski ze stosami mięsiwa, 
podchodząc do tych, którzy zakrzykiwali:

- Tutaj, chłopcze! Mnie pierwszemu!
Cały podwórzec wypełniony był wonią krwi, męskości, głodu i 

pragnienia oraz powściąganą, zmysłową namiętnością. Polowanie 
nie zostanie zakończone, dopóki wszyscy goście Wenthayena nie 
zaspokoją głodu, pragnienia i żądzy. Mężczyźni węszyli za 
przechodzącymi kobietami jak tropiące zwierza psy myśliwskie. A 
potem jeden po drugim chwytali dla siebie samiczki. Stoły, kąty, 
korytarze będą dziś oblegane przez folgujące sobie pary.

Marianna ostrożnie przemknęła się poprzez ciżbę i wystrzegając 

się spotkania Harbottle”a, szukała ojca. Złapała służącego za 
rękaw i spytała:

- Czy Wenthayen jest w psiarni? Sługa spojrzał na nią 

pożądliwie.

- A gdzież miałby być?
Marianna z niesmakiem spoglądała na rozszalałych hulaków.
- Tak, gdzieżby indziej. - Ze wszystkich cech ojca ta właśnie 

najmniej się jej podobała. Organizował całą tę podniecającą 
imprezę, dostarczał ogromne ilości napitków, a potem wycofywał 
się i patrzył, jak kobiety niszczą łączące je więzi przyjaźni z 
powodu tokujących kogutów, a mężczyźni pojedynkowali się na 
śmierć i życie walcząc o względy dziewek.

Jutro rano, przy sutym śniadaniu, Wenthayen łagodnie i 

uprzejmie będzie wypytywał wszystkich uczestników polowania. 
Wyłapie wszelkie niedyskrecje, które mogą się im wymknąć, i 
będzie się uśmiechać, gdy uda mu się uzależnić od siebie nowych 
zakładników. Bo dokąd mogli się teraz udać? Żaden szanujący się 
dwór nie przyjmie członków drużyny Wenthayena.

Marianna weszła za drewniane ogrodzenie psiarni i przyklękła na 

trawie, aby przywitać się z brudnymi i dyszącymi spanielami.

Math upadł na ziemię i przeturlał się na grzbiet w geście 

całkowitego poddania. Oczy miał smutne, ale merdał radośnie 
ogonem.

- Math uważa, że dzisiaj każdemu należy się całus - wyjaśnił 

Sheldon. - Wytropił czerwonego jelenia i jest z siebie bardzo 
dumny.

- Czerwonego jelenia?
- Nie są już tak częste jak dawniej.
Marianna pogłaskała psa po brzuchu.
- Mądry pies. Sprytny pies. Ale czy musisz się czołgać?
- On czołga się tylko przed panią - wyjaśnił Sheldon. - To 

właściwy sposób traktowania samicy równie silnej jak samiec.

Marianna roześmiała się głośno i wstała.
- Chciałabym, żeby inne samce także tak myślały, te chodzące na 

dwóch nogach.

- Po prostu walczą z własnymi instynktami - wyjaśnił Sheldon. 

Odciągnął psy. - Ojciec jest wewnątrz, pomaga w myciu, jeśli jego 
pani szuka.

Marianna kiwnęła głową na podziękowanie i przebiegła przez
podwórze radując się na widok dobrego stanu psiarni i wybiegu. 

Piękny teren i ogrodzenie wprawiłyby w zachwyt niejednego 
hodowcę, bo Wenthayen nie szczędził kosztów na swoją psiarnię. 
Jego spaniele - duże i małe - zdobyły sobie sławę najlepszych 
płochaczy w tej części Anglii. Psy były jedyną więzią, która 
łączyła Wenthayena z jego bardziej kulturalnymi sąsiadami.

Dlatego tak bardzo troszczył się o swoje spaniele. Ale teraz, z 

nagim torsem i rękami w brudnej wodzie, wycierając wyrywającą 
się sukę, nie wyglądał na wielkiego pana.

- Och, Wenthayen - powiedziała Marianna - gdyby twoi 

wrogowie mogli cię teraz zobaczyć...

Wenthayen nie mógł usłyszeć jej cichych kroków na trawie, bo 

psy bezustannie ujadały. Mimo to nie sprawiał wrażenia 
zaskoczonego jej nadejściem.

- Gdyby mnie teraz zobaczyli, chcieliby kupić tę źle wychowaną 

spanielkę. A ja chętnie bym ją sprzedał. Przeklęta suka!

Odwiązał ją i patrzył, jak wyłazi z kadzi. Jeden z psiarczyków 

złapał ją.

- Wysusz ją dobrze. Nie chcę więcej słuchać, jak kaszle - 

rozkazał Wenthayen.

- Tak, milordzie. - Psiarczyk skłonił się i zawołał: - Chłopaki! 

Lord potrzebuje świeżej wody dla następnego psa. Pośpieszcie się!

Dwóch chłopaków pośpiesznie opróżniło kadź do kąpieli i kadź 

do płukania, podczas gdy dwaj inni pobiegli z wiadrami do studni.

Z wielką wprawą wyczyścili kadzie, na powrót ustawili je na 

ławach i napełnili świeżą wodą.

Wenthayen utyskiwał oglądając swoje mokre i pomarszczone 

dłonie:

- Muszę ich cały czas pilnować, w przeciwnym razie zaniedbają 

psy.

- Sheldon jest bardzo zdolny, prawda? - spytała Marianna.

- To najlepszy nadzorca psiarni w całej Anglii. Nie trzymałbym 

gorszego.

- Więc mu zaufaj.
- Ufam mu.
Wenthayen podszedł do napełnionej czystą wodą kadzi i 

gwizdnął. Jego ulubiona suka zerwała się i wskoczyła do środka. 
Woda chlusnęła i zachlapała fartuch, którym Wenthayen obwiązał 
się w pasie. Przemawiał teraz tonem przeznaczonym tylko dla 
ulubieńców:

- Moja ty słodka psinko. Dobry pies.
Mała, jasna spanielka pluskała się w wodzie starając się polizać 

Wenthayena po twarzy. Pan schylił się, by jej to ułatwić.

- Dobry pies. Dobra Honey. - Zanurzył ręce w płynnym mydle, 

którego używał do tępienia pcheł, i przeniósł je na grzbiet psa. 
Gestem głowy nakazał Mariannie stanąć z przeciwnej strony, aby 
ją widzieć, i zapytał: - Co cię do mnie sprowadza?

Przyjęła zuchwałą pozę. Wsparła się pięściami pod boki, 

rozstawiła nogi.

- Splądrowanie mojej chaty.
Słysząc gniewny ton Marianny suka zawarczała.
- Ktoś splądrował ci chatę? - spytał Wenthayen.
- Założę się, że na twoje polecenie.
Wenthayen zaprzeczył, ale bez przekonania.
- Daj spokój, Wenthayen - powiedziała Marianna. - Maczasz 

palce w każdym łajdactwie w promieniu pięćdziesięciu mil. Nie 
wmawiaj mi, że nic ci o tym nie wiadomo.

- Staram się maczać palce w każdym łajdactwie - poprawił ją.
- Wygląda na to, że tym razem nie udało mi się. Przegrałem, i to 

nędznie. Co zabrano?

- Nie wiem. Wiem tylko tyle, że... - Ucichła, bo uświadomiła 

sobie ogrom zniszczenia. Z początku troszczyła się tylko o 
Lionela. Teraz zdała sobie sprawę, jak wiele osobistych rzeczy 
zniszczono. Wszystkie pamiątki z dworu królewskiego, podarki od 
Elżbiety, skarby z dziecinnych lat - wszystko przepadło niczym 
zdmuchnięte przez trąbę powietrzną.

- Syn wyszedł bez uszczerbku?
- To najważniejsze, prawda? Jesteś zupełnie jak twoja matka, 

żyjesz wyłącznie dla dziecka.

Odetchnęła głęboko i westchnęła.
- To prawda.
Wenthayen nachylił się nad Honey i mydlił jej kark.
- A więc przyszłaś do mnie po pieniądze na nowe ubranie? Czy 

ubrania także zniszczono? Nieważne. Będziesz miała nowe.

- Nie przyszłam do ciebie po nowe ubrania! - krzyknęła 

zawiedziona. Przyszłam do ciebie, aby się dowiedzieć, dlaczego 
wysłałeś kogoś...

- Może ktoś czegoś szukał?
- Czegóż mogli chcieć?
- Oto właściwe pytanie. Gdybym to ja wysłał kogoś, by 

przeszukał twoją chatę, nigdy byś się o tym nie dowiedziała. I 
dlaczego miałbym kazać ją zniszczyć? Bądźże logiczna, Marianno. 
To nie w moim stylu.

Zawahała się chwilę, a potem przyznała mu rację.
- I dlaczego miałbym cię okraść? Wszystko, co posiadasz, należy 

do mnie.

- Nie wszystko.
- Tak, jest złoto, które przysłała ci królowa. A ty ciułasz, ile tylko 

możesz, prawda? Zastanawiam się dlaczego.

Jego słaby uśmiech łagodził czujność Marianny, która odrzekła 

szczerze:

- Lionel musi mieć wszystko, a to będzie kosztowało. Życie na 

twoim utrzymaniu nie jest takie okropne. Przekonałam się już. 
Jedyny problem stanowi moja duma.

Nie jesteś zbyt zadowolona ze swego położenia, prawda? To 

bardzo zabawne. - Ale minę miał, jakby rozgryzł robaczywe 
jabłko.

- Wspomniałem o nowych ubraniach, przyznaję, wyłącznie, by 

uspokoić sumienie. Rzeczywiście straciłem kontrolę nad własną 
posiadłością.

Otarła oczy rękawem.

- Tak.
Marianna, podniesiona na duchu jego zmieszaną miną odparła:
- Może za słabo zaciskasz rękę na pulsie wydarzeń?
- To byłoby niebezpieczne, bo zagrażałoby nam bezprawie.
- Skoro już mowa o bezprawiu, czy nasłałeś na mnie Adriana 

Harbottle” a? - spytała.

Wenthayen przestał myć psa, aby spojrzeć na córkę.
- No, no. Bystra jesteś. Myślałem, że dobrze się z tym kryję.
- Powiedziałeś mu, żeby mnie zgwałcił? - wrzasnęła 

rozwścieczona.

Honey znów zawarczała i Wenthayen ponownie ją uspokoił.
- Zgwałcił cię? Kiedy? - spytał patrząc na Mariannę.
- Dzisiaj. Podczas polowania.
Z przerażeniem stwierdziła, że dygoce całym ciałem. Chłodne 

oko Wenthayena wychwyciło jej emocje.

- A ty oczywiście oparłaś się mu?
- Nie ma żadnego oczywiście, ale tak, oparłam mu się.
- Większość kobiet czułaby się zaszczycona względami... - zaczął 

Wenthayen.

- Okazywanymi przez głupiego koguta z przerostem ambicji?
- Czasami, moja droga, dajesz dowody, że odziedziczyłaś po 

mnie inteligencję. A to podsyca dumę ojcowską, dziwne uczucie, 
które zbija z tropu. - Zajął się szorowaniem psa. - A więc użyj swej 
inteligencji i powiedz mi, czy oddałbym własną córkę w prezencie 
jakiemuś mężczyźnie?

- Oddałbyś, gdybyś mógł go użyć do kontrolowania mnie. 

Roześmiał się krótko i ostro. Unikając bezpośredniej odpowiedzi 
na to oskarżenie odrzekł:

- Jesteś dziedziczką i nawet zhańbiona masz dużą wartość na 

małżeńskim rynku. Za duży posag mężczyźni mogą wiele 
wybaczyć.

- Od czasu powrotu z dworu nie byłam obrzucana propozycjami.
Wenthayen zachichotał cicho i łagodnie.
- Było ich kilka, a gdy pamięć o twoim grzechu wygaśnie, 

posypią się nowe. Po prostu nie widziałem powodu, by ci nimi 

zawracać głowę.

- Nie były wystarczająco lukratywne?
- Nie sprzedaję córki za pieniądze.
- Aha. Propozycje pochodziły od mało wpływowych rodzin.
- Jak dobrze mnie znasz!
- Tak, znam cię. Znam cię wystarczająco dobrze, by mieć 

wątpliwości, czy mówisz prawdę.

- Jestem całkowicie szczery, zapewniam cię. Nigdy nie 

zaproponuję cię Adrianowi Harbottle. On urwał się ze smyczy.

- Więc do czego go zachęcałeś?
- Ach, miałem nadzieję, że już o tym zapomniałaś.
Czekała tupiąc nogą.
- Zachęcałem go, aby się z tobą pojedynkował.
- Na imię Najświętszej Panienki, dlaczego? - spytała zbita z 

tropu.

- Dla rozrywki.
- Nie lubię być ustawiona jak niedźwiedź naprzeciw byka.
- Większość ludzi tego nie lubi. Gdy przybyłaś do zamku 

Wenthayen, byłaś gotowa na wszelkie niebezpieczeństwa. Nie 
bałaś się żadnych trudności. Ale czas płynął i coraz bardziej 
przystosowywałaś się do wymagań otoczenia i śmiem twierdzić, że 
w końcu stałaś się nudna. - Machnął ręką rozpryskując wodę. - 
Stąd propozycje małżeństwa, o których wspomniałem.

- Dlaczego zachęcałeś mnie do popełniania szaleństw, gdy 

wróciłam tu z dworu?

- Nadaj psu niewłaściwe imię, a potem go powieś. Najpierw 

zrujnowałaś sobie reputację, i to raz na zawsze. Popełniłaś 
szaleństwo, bo równie dobrze mogłabyś się powiesić, aby 
odzyskać dobre imię. Chciałaś pokazać, że nie dbasz o reputację, i 
ja ci w tym pomagałem.

- Mimo że miało mnie to zniszczyć?
- A zniszczyło? - Nachylił się ku niej. - Pamiętasz czasy, gdy 

byłaś maleńką pięcioletnią dziewuszką i ja wysłałem cię do lady 
Elżbiety, abyś jej służyła? Pamiętasz radę, której ci udzieliłem, gdy 
opuszczałaś zamek?

Patrząc mu w oczy mogła sobie wyobrazić te dawne czasy, gdy
stała przed ojcem przerażona, że opuszcza dom, jeszcze bardziej 

przestraszona że mu to mówi, i pełna nadziei, że jeżeli zrobi to, co 
jej każą, ojciec będzie wystarczająco z niej dumny, by zabrać ją z 
powrotem do domu. Czy rzeczywiście pamiętała ową chwilę?

- Tak pamiętam. Powiedziałeś mi, żebym rozwijała swoją 

umiejętność podobania się, umiejętność rozpoznawania 
nieprawości i złych czynów mojej pani, bym jej odradzała takie 
postępowanie, ale jeśli mnie nie posłucha, miałam okazać 
najwyższą lojalność i wziąć na siebie skutki takich postępków.

- Czy to była dobra rada?
- Tak - odparła bez wahania.
Teraz dam ci dalsze dobre rady. Nigdy nie przepraszaj za 

wydarzenia z przeszłości. Nigdy się nie tłumacz, nigdy nie proś

o przebaczenie za to, kim jesteś. Jesteś córką Wenthayena i jesteś 

kimś, z kim w Anglii należy się liczyć. - Wrócił do swego zajęcia.

- Nigdy o tym nie zapominaj.
Marianna znów poczuła się jak przestraszone dziecko, starające 

się zrozumieć coś, co je przerasta.

- Tego młodego człowieka trzeba będzie mieć na oku - stwierdził 

Wenthayen.

- Kogo... och, Harbottle”a? Nie sądzę.
Wenthayen wyciągnął Honey z błotnistej wody.
- Zabiłaś go?
- Nie. Kopnęłam go...
- Mało pomysłowe.
- ...w szyję...
- To już lepiej.
- ...ale przypadkiem nadjechał sir Griffith i stwierdził, że nie 

muszę się obawiać Harbottle” a.

- Sir Griffith ap Powel? - Honey zaskamlała, bo Wenthayen zbyt 

mocno ją chwycił, więc delikatnie umieścił ją w kadzi do płukania. 
- Powel to prawdziwy rycerz.

Mariannie nie spodobał się ton, jakim to powiedział. W ustach 

Wenthayena zabrzmiało to jak obelga.

- Ciekaw jestem, dlaczego umieściłaś go w wieży? - ciągnął.
Zauważył, że jego córka nie jest równie biegła w skrywaniu 

prawdy jak on. To mu dawało przewagę. Jednakże tym razem 
wykazał brak przezorności. Uznał Harbottle”a za zbyt głupiego, by 
mógł podjąć inicjatywę, nie docenił jego młodzieńczej 
zarozumiałości i zadziorności. Powinien był postąpić z nim 
inaczej.

Nie docenił także własnej córki.
Mając do czynienia z rodziną królewską, dworzanami, zwykłymi 

ludźmi, nigdy nie napotkał człowieka, który dysponowałby choćby 
połową jego inteligencji i zdolności do intryg. Ale jego własna 
córka była bardzo pojętna. To, co brał za głupotę, okazało się tylko 
naiwnością. Pod umiejętnym kierownictwem może dorównać 
swemu ojcu.

Powinno go to zaniepokoić, a tymczasem budziło poczucie 

rodzinnej dumy - zupełnie nie znanego mu pojęcia. Teraz pragnął 
wybadać, do jakiego stopnia Marianna interesuje się Griffithem ap 
Powelem. Spodobało mu się, gdy wyjąkała:

- On... on chciał mieć komnatę, w której mógłby swobodnie 

rozmawiać, nie będąc słyszany przez twoich szpiegów.

- A skąd wiedział, że moi szpiedzy podsłuchują?
- Nie wiem. - Wzruszyła ramionami, by wykazać swoją całkowitą 

niewinność. - Nie wiem, Wenthayen. Wiem tylko tyle, że jego 
służący wypytywał mnie o twoich szpiegów. Prawdopodobnie król 
Henryk o nich wie. Prawdopodobnie szpiedzy króla Henryka 
szpiegują twoich szpiegów.

To była niezła myśl. Myśl przykra i warta sprawdzenia. Ale 

jeszcze nie skończył z Marianną.

- Dlaczego znalazłaś się w środku nocy w komnacie Powela?
Okazał jasno swoje niezadowolenie, lecz ona odrzekła szorstko:
- Poszłam po swoje pieniądze.
- Oczywiście. - Nie uwierzył jej, ale to nie miało znaczenia.
- Wracając do poprzedniego pytania: dlaczego umieściłaś go w 

wieży?

- Nie wiem, o co ci chodzi.

Dobry unik, ale on znów zaatakował.
- Czy Powel jest twoim najnowszym kochankiem?
- Nie!
Dobrze zaprawiony w przesłuchaniach spojrzał na nią 

oskarżycielskim wzrokiem.

- Chciałaś go uwieść w wieży, by zaspokoić swoje żądze i 

folgować sobie bez mojej wiedzy. - Poczuł dumę, bo Marianna 
najwidoczniej znów się opanowała.

- Nie. Sir Griffith ma gwałtowne usposobienie, złe maniery i jest 

nieuprzejmy. Uważa mnie za dziewkę i pogardza moim 
bezwstydem. Zachowuję czystość od urodzenia Lionela. Dlaczego 
sądzisz, że chciałby mnie uwieść?

Wenthayen zastanawiał się, na ile posiadła umiejętność grania 

służąc na dworze. Czy ukrywała swoje zapały w stosunku do 
Griffitha ap Powela? Wenthayen lepiej niż cokolwiek innego 
rozumiał pozbawioną logiki namiętność. Nabrał wody w dłonie i 
polał nią uszy Honey.

- Twoja matka nie była ani najpiękniejszą, ani najbardziej 

interesującą z kobiet, jakie znałem, ale nigdy nie przestałem się za 
nią uganiać, nawet gdy została moją żoną. Nawet teraz, widząc 
kobietę podobną do niej... ale one nigdy nie są takie same.

Tak jak przypuszczał, ten przebłysk jego słabości zafascynował 

Mariannę.

- A więc opłakiwałeś moją matkę, gdy umarła?
Z jakiegoś powodu powiedział jej prawdę. Bezbarwnym tonem, 

który miał ukryć dawny smutek, towarzyszący mu prawie od 
dwudziestu lat.

- Gdybym mógł, zrównałbym tę wieżę z ziemią.
- Byłoby to trudne, lecz możliwe. Dlaczego nie uczyniłeś tego?
- Ona mi nie pozwoliła. Poszedłem do wieży, żeby wytłumaczyć
robotnikom, co mają zrobić, a ona... - Przypomniał mu się 

aksamitny szept, zapach róż, odwrócił się szybko... nic nie 
zobaczył. Przyłożył do czoła wilgotny nadgarstek, a potem znów 
zanurzył go w wodzie. - Od tamtej pory już nigdy tam nie 
wróciłem. Nie jest to miłe uczucie, gdy ktoś spoza grobu dyktuje 

nam, co mamy robić. Zwłaszcza jeśli jest to kobieta, która za życia 
mówiła bardzo niewiele.

- Potępiała cię?
- Twoja matka była niewinna. - Gniewało go, że wciąż pamięta, 

że wciąż za nią tęskni. - Nigdy nie podobało jej się to, co robiłem, 
moje małe fortele, służące zdobyciu informacji. Nie podobali jej 
się ludzie, którymi się otaczałem.

Nie patrzył na Mariannę otwarcie, lecz kątem oka zauważył, że 

córka zbiera się na odwagę. Przygotowywał się do jeszcze jednego 
zwierzenia na temat jej matki.

Lecz ona zapytała tylko:
- Dlaczego trzymasz tutaj tych ludzi?
- Jakich ludzi?
- Tę nadętą imitację dworzan. Tych nędzników, którzy czepiają 

się ciebie wypatrując jałmużny. Twoje psy mają więcej godności 
niż oni.

- Sama sobie odpowiedziałaś. Nędznicy. - Rozkoszował się 

własną wymową. - Gdyby nie ja, któż inny by ich przyjął?

- Powinni robić coś pożytecznego.
- Jak? Większość z nich to szlachta. Nic nie umieją. Młodsi 

synowie mogą brać udział w turniejach, recytować własne nędzne 
wiersze, dosiadać konia, jeden z nich urnie nawet odprawiać mszę. 
Był księdzem przeznaczonym na wysokie stanowisko w kościele, 
ale biskup przyłapał go z ręką pod spódnicą jego córki. Córki 
biskupa, ot co. - Wenthayen przewrócił oczyma. - Zupełny brak 
zmysłu dyplomatycznego.

- A kobiety?
- Ach, te córki zbiedniałych rodzin! - Zdmuchnął opadający na 

czoło niesforny kosmyk włosów. - Któż by płacił za hafty i plotki? 
Ci nędznicy są ode mnie całkowicie uzależnieni.

- I to ci daję siłę?
Spojrzał na nią z ukosa.
- Bystra jesteś, kochanie.
- Po co ci ta siła?
- Ach... Pytasz o moją motywację?

- Tak... tak przypuszczam.
Klasnął językiem i mówił gładko:
- Po raz pierwszy w życiu okazujesz zainteresowanie moją osobą 

i moim pochodzeniem. To mi pochlebia.

Ostrożnie milczała.
Wynagrodził jej dyplomację wspomnieniem z przeszłości:
- Gdy byłem młody, sam byłem jednym z takich nędzarzy.
- Wyjął psa z kadzi i powiedział przechodzącemu zarządcy 

psiarni: - Sam zajmę się Honey. - Zwrócił się do Marianny.

- Byłem ubogim krewnym rodu Woodywille, a w tamtych 

czasach oni nie byli spokrewnieni z rodziną królewską. Ale 
Elżbieta Woodywille poślubiła króla Edwarda i wydała na świat 
wszystkie te dzieci: począwszy od twojej lady Elżbiety York i 
wszystko się zmieniło. Kuzynka Elżbieta Woodyille jest teraz 
królową wdową - a wtedy król Edward nadał mi tytuł. Elżbieta 
znalazła dla mnie dziedziczkę, której ziemie nie były nadane w 
wieczyste posiadanie, i poślubiłem ją.

- Moją matkę.
- Twoją matkę. - Wskazał stertę suszących się ręczników. - Podaj 

mi jeden.

Marianna wykonała polecenie.
- A co ona sądziła o tym małżeństwie?
Uśmiechnął się.
- Niełatwo było odgadnąć, co myślała.
- Kochała cię?
- Arystokraci nie kochają.
- A ty ją kochałeś?
Spojrzał na nią, zauważył młodzieńczy wdzięk jej nóg i zarys 

podbródka. Po raz pierwszy nie panował nad sytuacją. Wyjawił 
zbyt wiele i ona uzyskała przewagę. Pewnie wyobraża sobie, że 
będzie go mogła bezkarnie obrażać. Odparł chłodno, co często 
przynosiło dobre rezultaty:

- Nie jestem aż tak nisko urodzony, jak sobie wyobrażasz, lady 

Marianno. Nie tak nisko, jak owa nadęta osoba, która przybyła tu z 
bękartem, aby błagać o schronienie.

Odrzuciła głowę do tyłu, jakby ją spoliczkował.
- Nigdy przedtem nie miałeś nic przeciwko temu.
- Nie miałem nic przeciwko temu? A rozwianie moich marzeń? A 

zniszczenie szansy, której dla ciebie wypatrywałem?

Nachyliła się nad psem i chwyciła ojca za ramię.
- Zrobiłam to, co mi kazałeś.
Honey rzuciła się na nią warcząc. Wenthayen przytrzymał sukę, a 

Marianna z płaczem upadła na ziemię. Honey ujadała jak szalona

i usiłowała wyrwać się, by bronić swego pana. Wenthayen 

mocował się z psem, zły, że musi go powstrzymywać, wściekły na 
Mariannę, że sprowokowała ten atak, i bardziej jeszcze 
rozgniewany na samego siebie.

Mógłby pozwolić, by Honey poturbowała Mariannę. 

Otrzymałaby nauczkę, a także wystarczająco wiele blizn na 
twarzy, aby zniechęcić Harbottle”a i Griffitha, oraz każdego 
innego, z którym się zabawiała.

Ale instynktownie powstrzymał psa.
Nie chciał, aby Marianna została zraniona. Nie chciał, aby 

cierpiała.

- Przeklęty pies! - krzyknęła Marianna z oczami utkwionymi w 

ostrych zębach, które Honey odsłaniała warcząc. - Dlaczego to 
zrobiła?

Wenthayen uspokajał Honey, dopóki nie ucichła, wydając tylko 

słabe pomruki.

- Broni mnie.
- Przecież nie miałam zamiaru cię ugryźć. - Marianna usiadła na 

ziemi i trzepała płaszcz, starając się oczyścić go z trawy i błota.

- Honey nigdy mnie nie lubiła.
- Oczywiście, że nie. Honey jest najważniejszą suką w stadzie i 

przeciwstawia się zagrożeniu jej pozycji.

Marianna odrzekła:
- Ja jej me zagrażam!
- Wiem, ale Honey nie jest o tym przekonana. - Poklepał ją po 

policzku. - Rozpoznaje twój zapach, a ty - uśmiechnął się szorstko 
- jesteś najlepszą samicą w całej psiarni.

Rozdział siódmy

Lionel wiercił się w ramionach Griffitha, który usadził go 

wygodniej wcale o nim nie myśląc. O wiele bardziej niż chłopiec, 
zajmowała go rozmowa z walijskimi najemnikami, a zwłaszcza z 
ich bezlitosnym, pokrytym bliznami kapitanem.

Ale Lionel znowu się zachwiał i mocno schwycił Griffitha za 

włosy.

- Hej, chłopcze! - Griffith postawił Lionela na ziemi. - Co to ma 

znaczyć?

Lionel roześmiał się radośnie i wskazał ogrodzenie psiarni. 

Griffith spojrzał na wysoką, wdzięczną postać młodzieńca 
zamykającego bramę.

Nie młodzieńca, lecz kobiety, wykazującej zbyt wielką wiarę w 

przebranie i zbyt małą w męską spostrzegawczość.

Marianna.
Najemnik Cledwyn upewnił Griffitha z uśmiechem 

odsłaniającym kilka połamanych zębów. Rzekł po walijsku:

- Zwariowana córka hrabiego. Mam zamiar złożyć jej którejś 

nocy wizytę.

Griffith chwycił Cledwyna za brudną, sięgającą kolan opończę, 

przyciągnął go ku sobie. Zajrzał mu głęboko w oczy i odparł po 
walijsku:

- Nie radzę.
- Czy ona - mięsista twarz Cledwyna zadrżała - jest pod twoim 

nadzorem?

- Moim i króla Henryka.
- Króla Henryka? Och, to przerażające. Już się boję! - Najemnik 

wystawił dwa palce celując w oczy Griffitha.

Griffith odepchnął je uderzeniem płaskiej dłoni.
Cledwyn przyjrzał się Griffithowi.
- Umiesz się bić, prawda?
Spokojnie, aby dać mu odczuć, że robi to z własnej woli, Griffith 

rozluźnił chwyt.

- Jak straciłeś zęby?
- Oberwałem maczugą w głowę. - Pozbawiony naturalnego 

rusztowania, które wydłuża twarz, Cledwyn wyglądał, jakby od 
szczęki po czoło ulepiony był z gliny. - Tylko taki twardy 
Walijczyk jak ja mógł przeżyć ten cios.

Griffith skinął głową.
- Byłaby to ironia losu, gdyby ci się to znowu przydarzyło. 

Wątpię, byś miał wystarczająco wiele szczęścia, by przeżyć to po 
raz wtóry.

Wcale nie zaniepokojony Cledwyn jeszcze raz przyjrzał się 

Griffithowi.

- Cóż z ciebie za Walijczyk, skoro grozisz swemu rodakowi?
- Cóż z ciebie za Walijczyk, skoro zdradzasz króla Henryka, 

który pochodzi z Walii?

Cledwyn zdawał się bardziej zaskoczony niż rozeźlony.
- Muszę zarabiać pieniądze.
Lionel szarpnął Griffitha za połę płaszcza, lecz on tylko pogłaskał 

go po główce i odrzekł Cledwynowi:

- To nie usprawiedliwia zdrady.
- Pieniądze usprawiedliwiają wszystko. - Widząc możliwość 

rzucenia wyzwania Griffthowi, Cledwyn parsknął: - Zwłaszcza że 
Henryk pamiętał, że jest Walijczykiem, tylko po to, by jego tyłek 
był bezpieczny na tronie, a potem robił świństwa mojej krainie 
Cymru.

Załkał, co Griffith przyjął bez najmniejszego wrażenia.
- Twoje uczucia dla Walii są gówno warte.
Lionel znowu zaczepił Griffitha, który odsunął go.
- Jeżeli inni Walijczycy myślą podobnie do ciebie i wysługują się 

pomniejszym lordom, którzy mają o sobie wygórowane 
mniemanie, Henryk ma prawo zdradzać Walię, prawda? A z 
Cymru nic nie zostanie.

- Nie miel jęzorem bez potrzeby - podniósł głos Cledwyn. - Nie 

przekonasz mnie, ty przeklęty, nędzny gówniarzu!

Griffith odsunął Lionela od owłosionej nogi Cledwyna, akurat 

gdy najemnik zamachnął się na niego.

- On mnie uderzył! - warknął Cledwyn starając się schwytać 

Lionela. - Ten półgłówek mnie uderzył!

Griffith zacisnął pięści i przyłożył Cledwynowi w pachwinę. 

Cledwyn wyrzucił ramiona w górę i zastygł jak zawieszony na 
sznurze. Następnie zwalił się na ziemię, ku uciesze pozostałych 
najemnych wojowników.

Griffith nie zwrócił uwagi na ich zachwyt, wiedząc, że cieszyliby 

się jednako, gdyby to on odniósł porażkę. Zwracając się do 
jęczącego Cledwyna rzekł:

- Ostrzegałem cię.
- Mama! - Lionel wskazał w kierunku swego dawnego domu.
-Mama!
Griffith zdumiony spojrzał na chłopca:
- Ty umiesz mówić!
- I to wyraźnie - stwierdził jeden z najemników.
- Ćwiczył w samotności - dodał inny.
Griffith uśmiechnął się tak dumny, jakby był jego ojcem.
- To jego pierwsze słowo i skierował je do mnie.
- Mama! - upierał się Lionel.
Griffith rozejrzał się wokół, lecz Marianna zniknęła.
- Dokąd ona poszła?
Najwyraźniej stwierdziwszy, że powiedział już wystarczająco 

wiele, Lionel znów wskazał palcem. Griffith pobiegł przez sad z 
dzieckiem w ramionach, aby odszukać Mariannę. Dostrzegł ją w 
chwili, gdy wślizgiwała się przez furtkę w płocie. Chciał ją 
zawołać po imieniu, ale przemykała się tak ostrożnie, że się 
powstrzymał. Lionel także odczuł potrzebę dyskrecji i nie wydał 
żadnego dźwięku.

Marianna ominęła domek i skierowała się ku murom. Zbliżała się 

do zagajnika i ku niezadowoleniu Griffitha zniknęła mu z oczu. 
Mimo wysiłków nie był w stanie jej dojrzeć. Zrozumiał, dlaczego 
wybrała to miejsce na swoje tajemne spotkania.

Gdy ukazała się ponownie, Griffith cofnął się, aby go nie 

dostrzegła. Nie chciał szpiegować. Nie był to czyn godny 
uczciwego i prawego rycerza, ale mając do czynienia z dzikimi 

stworzeniami oraz kobietami, Griffith stwierdził, że czasami 
najważniejsza jest przebiegłość.

Trzymając w ramionach Lionela wśliznął się do osłoniętego 

murami obronnymi zagajnika. Miał nadzieję, że żaden szpieg nie 
dostrzeże go z góry, a czarna peleryna chroniła go przed 
spojrzeniami innych.

Zagajnik wyglądał tak samo jak kilka godzin temu, ale nie był już 

oświetlony promieniami słońca i wydawał się mniej niebiański. Te 
same drzewa, ten sam hamak, ale coś uderzyło Griffitha. Coś 
uległo zmianie...

Lionel wskazał palcem.
- Mama.
Griffith wpatrzył się w najmroczniejszy cień między drzewami, 

lecz niczego nie dostrzegł.

Lionel ujął twarz Griffitha w dłonie, zajrzał mu prosto w oczy i 

powoli wymówił:

- Mama.
Griffith uśmiechnął się.
- Jesteś moim sojusznikiem, prawda?
Idąc pomiędzy drzewami spostrzegł, co chciał mu wskazać 

Lionel.

Usypany ze świeżej ziemi wzgórek. Przekopany w pośpiechu. 

Umieścił Lionela w hamaku i zaczął kopać. Znalazł czarną, 
woskowaną skrzynkę.

Była pusta.
Dlaczego nosisz takie paskudne ubrania? - spytała Marianna 

przerywając ciszę głęboką jak w klasztorze. Ale nikt jej nie 
odpowiedział. Siedząca tuż przy kominku Cecylia ani drgnęła. 
Obok niej leżał Lionel ssąc palec. Wyglądał na bardzo z siebie 
zadowolonego, bezpiecznego dwulatka. Art i Griffith zajęli ławę i 
grali w szachy, popijając piwo i mamrocząc w niezrozumiałym dla 
Marianny języku.

Zastanawiała się, czy aby na pewno się odezwała, i powiedziała 

tym razem głośniej:

- Grifficie ap Powelu, czemu si tak paskudnie odziewasz?

Griffith uniósł głowę.
- Do mnie mówisz?
- Wszak nazywasz się Griffith ap Powel? - zapytała Marianna.
- I czyż nie jesteś jedyną osobą w komnacie mającą na sobie 

paskudne odzienie?

Griffith przyjrzał się po kolei wszystkim obecnym osobom i 

zatrzymał wzrok na Mariannie, która przygładziła stanik sukni. 
Była to jedna z sukien, którą przysłał jej ojciec. Marianna 
żałowała, że spódnica nie zakrywała jej kostek, oraz że nie nosi 
kwefu, który ukryłby wyraz jej twarzy.

Wsunęła kosmyki włosów pod wstążkę i wyzywająco spojrzała 

na ponurą, brązową kurtkę, którą Griffith narzucił na płócienną 
tunikę.

- Od pięćdziesięciu lat nikt nie nosi kurty o takim kroju, a poza 

tym Wygląda, jakbyś się wytarzał w błocie.

Griffith przyjrzał się swemu odzieniu z umiarkowanym 

zainteresowaniem.

- To wspaniały kolor dla myśliwca i cóż to szkodzi, że jest 

szkaradna? Nie jestem pawiem, który nastawia ogon, żeby 
pochwalić się przed samiczką.

Porzuciwszy ten temat i Mariannę powrócił do przerwanej partii 

szachów.

Był to bardzo dziwny wieczór.
Gdy Marianna wróciła do komnaty w wieży, tak jak obiecała, 

zastała tam jedynie przerażoną Cecylię, która zrywała się za 
każdym razem, gdy zaskrzypiał sufit, i bredziła o złośliwym duchu 
hrabiny Wenthayen. Najwyraźniej jednak jeszcze bardziej 
obawiała się Aria i dlatego została.

Marianna zaniosła przysłaną przez Wenthayena odzież do 

maleńkiego pokoiku nad komnatą, przebrała się i ukryła swój 
skarb, który wykopała w zagajniku. Gdy powrócili Griffith i 
Lionel, klęczała przed kominkiem rozpalając ogień.

Chciała powiedzieć coś błyskotliwego na temat posłuszeństwa, 

jakie okazała Griffithowi, ale na widok Lionela, spoczywającego w 
czułych objęciach olbrzyma, powstrzymała się od wszelkich uwag. 

Griffith najwyraźniej nie był w nastroju do pojedynków słownych. 
Siedział milczący i głęboko zamyślony, toteż gdy do komnaty 
wrócił Art, Marianna podskoczyła radośnie.

Lecz nawet wylewny Art zdawał się zmęczony i niechętny do 

rozmowy.

Spodziewała się, że wieczór przepełniony będzie wzrastającym 

napięciem pomiędzy nią a Griffithem. A tymczasem on całkowicie 
ją lekceważył i miała czas zająć się odpruwaniem obrąbka w 
dwóch pozostałych przysłanych przez Wenthayena sukniach.

Nie miała okazji podjąć walki słownej z Griffithem, ale to, że 

tego chciała, wprawiało ją w zakłopotanie. Czyżby była 
zabiegającym o zainteresowanie dzieckiem?

Ale prawdziwe dziecko, Lionel, odpoczywało spokojnie 

pogrążone w jakichś własnych przyjemnych myślach i porównanie 
z nim wypadło na jej niekorzyść.

- Chodź tu, Lionelu - powiedziała wstając z ławy. - Miałeś długi 

dzień. Położymy się spać.

Jak zwykle, gdy trzeba było iść spać, Lionel wykrzywił się z 

niezadowoleniem, lecz tym razem zaskoczył Mariannę. 
Powiedział:

- Nie!
Marianna osłupiała.
Cecylia chrząknęła, a potem spytała:
- Umiesz mówić?
Lionel powtórzył, nie dając się prosić:
- Nie!
- Moje kochane maleństwo! - Marianna podbiegła i przyklęknęła 

na kocu obok synka.

- Powtórz to jeszcze raz.
- Nie, nie, nie, nie.
- Słyszeliście? - Marianna zwróciła się z durną do wszystkich w 

komnacie. - Powiedział swoje pierwsze słowo. Nie. - Wymówiła, 
jakby to było najwspanialsze ze wszystkich słów. - Nie...

Cecylia oblizała usta.
- On... czy to rzeczywiście jego pierwsze słowo?

- Prawdopodobnie nie powie nic więcej przez długi czas.
- Prawdę rzekłszy... - zaczął Griffith.
Zachwycony, że zwraca na siebie uwagę, Lionel przerwał mu:
- Marna.
Marianna poczuła słodycz w sercu. Z emocji ledwie łapała 

oddech.

- Mama? - wyszeptała.
- Marna. - Podpełzł ku niej i padł w jej ramiona, obsypując 

wilgotnymi pocałunkami. - Mama.

- Tak - zgodziła się Cecylia. - Nigdy nie spodziewałam się, że 

jedno maleńkie słowo może mnie tak zachwycić.

Marianna z Lionelem w ramionach podniosła z podłogi koc i 

wstała. Płomienie na kominku prześwietliły jej cienką spódnicę, 
ukazując nogi w całej okazałości, i gdyby Griffith mógł się 
poruszyć, zasłoniłby Arturowi oczy. Siedział nieruchomy i 
ogłupiały, patrząc, jak Marianna zawija synka. Zatrzymawszy się 
pod schodami rzekła:

- Lionel życzy Griffithowi i Artowi dobrej nocy. Zachwycona 

wyczynem cudownego dziecka nie czekała na odpowiedź.

Ale Lionel powiedział:
- Griffith.
Duma i przestrach walczyły w niej o lepsze. Zachwiała się, jakby 

Lionel nagle stał się dla niej zbyt ciężki.

Po raz pierwszy od wielu lat Griffith poczuł, że policzki pokrywa 

mu rumieniec, i odchrząknąwszy odparł ochrypłym ze wzruszenia 
głosem:

- Spij dobrze, mój mały Lionelu.
- Mamy chyba odpowiedź na pytanie, czy urnie powiedzieć coś 

więcej - zapiał z radości Art.

Cecylia wyciągnęła ręce:
- Ja go poniosę, milady.
Marianna z ociąganiem podała go kuzynce, a potem z rozjaśnioną 

twarzą zwróciła się do Griffitha i Arta.

- Jego pierwszym słowem było „nie”. Czy to oznacza, że zostanie 

rycerzem? - Roześmiała się i weszła za Cecylią na schody.

Griffith nie spuszczał z niej oczu. Przez dziurę w suficie 

dochodziły go odgłosy przygotowywania do snu. Lionel 
protestował ale szybko ustąpił, zmęczony po pełnym emocji dniu. 
Na dół docierały stłumione głosy kobiet. Potem nastąpiła cisza i 
Griffith odwołał się do swojej, dawno nie używanej wyobraźni.

Czy Marianna położyła się? Czy nadal ma na sobie ową zbyt 

skąpą sukienkę, czy też położyła się naga w chłodnej pościeli? A 
jeśli...

Art odwrócił wścibskie spojrzenie, gdy Griffith gwałtownie 

zwrócił się do niego:

- Pierwszym słowem Lionela było: „mama”. Wypowiedział je 

dziś po południu. Czy powinienem jej o tym powiedzieć?

- Nie, jeżeli powiedział je do pana - odparł oburzony Art. - Niech 

lepiej myśli, że pierwszym słowem było „nie”. I że po raz 
pierwszy odezwał się do niej.

- Tak właśnie sądziłem. - Griffith potarł obolałą głowę. Cieszę 

się, że choć jedno zrobiłem dzisiaj dobrze.

- Rozmawiał pan z najemnikami? - zapytał Art.
- Tak.
- Więc zrobił pan dziś dobrze dwie rzeczy.
- W powietrzu wisi zdrada - powiedział Griffith spoglądając na 

dziurę w suficie. - Sam nie wiem, skąd się bierze.

- Na pewno nie od Marianny - zaprotestował Art oburzony nie 

wypowiedzianą sugestią.

- Nie od niej, ale ma z nią związek, jak sądzę. Griffith dotknął 

ramienia sługi. - Rozpalmy duży ogień i usiądźmy na łożu pod 
baldachimem. Będzie nam cieplej i nie przeszkodzimy lokatorom 
wyższego piętra.

Art przykucnął przed kominkiem.
- Pan przyniesie drewno. Napracowałem się dziś na pańskich 

usługach.

Zaskoczony Griffith wykonał niecodzienne polecenie i drewno 

tak, by Art mógł po nie sięgać nie przesuwając się.

Nigdy dotąd nie słyszałem z twoich ust podobnej skargi.
- A ja nie spodziewałem się, że dożyję dnia, kiedy ją wypowiem. 

Art poruszył energicznie pogrzebaczem i wzniecił snop iskier.

- Czy pan wie, że wdowa Jane pochowała pięciu mężów?
- Ach. - Griffith poskrobał się po brodzie usiłując zrozumieć.
- Nie, nie wiedziałem. Mówisz pięciu, hę?
- Pięciu. Tę kłodę tutaj. - Art wskazał mu miejsce. - Pięciu 

mężów i założę się, że wiem, od czego umarli.

- Trucizna? Czary?
- Wyczerpanie. Zaharowała nieszczęśników na śmierć. Mnie 

także chciała wykorzystać.

Zdziwiony oburzeniem Arta Griffith zapytał:
- Przy praniu?
- Przy niej! Ta kobieta...
Griffith zaczął się śmiać.
- ...może rzucać tyłkiem dłużej niż którakolwiek z kobiet, które 

miałem do tej pory. - Art spojrzał na skręcającego się ze śmiechu 
Griffitha. - A miałem niemało.

- Nieprędko któraś da ci radę - wydusił z siebie Griffith 

odzyskawszy mowę.

- Wykończy mnie.
- Przynajmniej umrzesz szczęśliwy.
- Ale wtedy nie pozna pan prawdy, którą zdobyłem puszczając w 

ruch mego rębajłę - ofuknął go Art.

Griffith gwałtownie oprzytomniał.
Jakaż to prawda?
- Zimą przybyło tu wielu najemników. Przeważnie obcych. - Art 

zamrugał podrażniony dymem z kominka. - Rezydenci 
Wenthayena przyglądają się temu z niepokojem. Boją się, że 
dojdzie do bitwy, a to oznaczałoby koniec ich bytności w zamku. 
Ale to nie wszystko. Ci najemnicy to brutalne typy, nie mogą 
doczekać się, kiedy zaczną łupić. Nieraz już urządzali tu burdy, 
grabili miejscowości, gwałcili kobiety, przypiekali niemowlęta na 
rożnie, podkładali ogień w zagrodach.

Griffith przypomniał sobie pokrytą bliznami twarz Cledwyna i 

jego obietnicę złożenia wizyty Mariannie. Pochylił się nad ogniem.

- Najsłodszy Święty Dawidzie!

- Czterem rodzinom spłonęły domy. Wenthayen zapłacił za 

szkody i od tamtej pory nie wypuszczają najemników, ale...

Griffith zsunął buty i postawił obok paleniska.
- Czy twoja wdowa wie, po co ich tu sprowadzono?
- Nie. Ale ja się dowiem. - Art zapatrzył się w płomienie, jakby 

tam znajdowała się odpowiedź. - A pan mówił mi, że należy 
połączyć siły z tymi irlandzkimi buntownikami.

- Z tym szalbierzem hrabią Warwick? Może. Ale lady Marianna 

ma swoje tajemnice i podejrzewam, że tych sekretów obawia się 
król Henryk.

- Czy sądzisz, że jej tajemnice stanowią powód, dla którego 

Wenthayen utrzymuje prawdziwą armię?

- Nic nie wiem. Wiem tylko tyle, ile sam zobaczę. - Griffith wstał 

i dał znak Artowi, aby usiadł pod baldachimem. Przyciągając sługę 
do siebie, zapytał szeptem: - A co, jeśli ojcem Lionela jest ktoś z 
królewskiego rodu?

Stwierdził, że udało mu się poruszyć bystry umysł sługi, 

skrywający się pod wiekową fasadą.

- To nie może być żaden z książąt, którzy zginęli w wieży, 

ponieważ byli zbyt młodzi. A król Edward, ich ojciec? To był 
wszak zepsuty wszetecznik.

- Nawet gdyby Edward zmarł zaraz po poczęciu Lionela, chłopak 

miałby teraz co najmniej trzy lata.

Oblizując usta, Art z ociąganiem wymówił imię, o którym 

obydwaj pomyśleli:

- Ryszard?
Griffith nie zgodził się z nim, tylko przyglądał się, jak na twarzy 

Arta pojawia się na przemian wyraz pełen troski i zdziwienia.

W końcu sługa wybuchnął:
- Dlaczego Ryszard? Po cóż by to uczyniła?
- Potęga? Bogactwo? - podsuwał Griffith. - Perspektywa zostania 

królową po śmierci żony Ryszarda?

Art opadł na plecy zaciskając pięści.
- Czasami chciałbym mego pana rozgnieść na miazgę. Trzeba być 

nie lada cymbałem, aby w ten sposób myśleć o lady Mariannie. 

Nigdy nie spotkałem słodszej dziewczyny.

- Słodka? - ryknął Griffith.
Art uciszył go.
Griffith zniżył głos.
- Słodka? To ostatnie słowo, jakiego użyłbym w stosunku do 

Marianny, ale prawdę mówiąc, podzielam twoje wątpliwości. 
Wtedy gdy złamała mi nos, powiedziała coś. Ból sprawił, że 
zapomniałem o tym, a może po prostu byłem cymbałem i uznałem, 
że to nie ma znaczenia.

- To już lepiej.
- Powiedziała, że Elżbieta poświęciłaby wszystko, aby tylko 

wyratować swych braci ze śmiertelnego uścisku Ryszarda. - 
Griffith ściągnął przez głowę kurtę i umieścił ją w nogach łoża.

- Ona ma rację i pan o tym dobrze wie - powiedział Art i 

popatrzył na brązowy materiał. - Jest paskudny.

- Jutro przywdzieję strój godny pawia - odparł Griffith. Zrzucił 

odzienie. Nagi i drżący narzucił derkę na ramiona i wsunął stopy 
pod kołdrę. - Być może znaleźlibyśmy wytłumaczenie dlaczego 
Elżbieta zachowywała się tak ulegle na dworze Ryszarda.

Tym razem wykrzyknął Art:
- A pan był tak święcie przekonany, że Elżbieta to najgorsza 

rozpustnica!

- Przyznaję, tak było. - Griffith czuł chłód prześcieradła, który 

sprawiał, że jego umysł pozostawał czujny.

A właśnie teraz potrzebował czujności. Był żołnierzem, prostym i 

szorstkim. Często czuł się zagubiony pośród intryg dworskich

i obawiał się, że te intrygi doprowadzą do zguby - jego, Arta, 

Mariannę i Lionela. Odpowiedzialność bardzo mu ciążyła, ale

jednocześnie stanowiła dla niego wyzwanie.
- Lecz Henryk przygarnął Elżbietę do swego łona z miłością i 

wygląda na to, że ceni ją wyżej od wszystkich innych. A Henryk 
nie jest głupcem, więc...

- A więc pan także sądzi, że lady Marianna poświęciła wszystko 

dla młodej księżniczki?

Griffith niechętnie oddał jej sprawiedliwość:

- Jest lojalna.
- Tak, i nieprzeciętnie dzielna. Czy sugeruje pan, że król Ryszard 

III zabił obydwu książąt, a potem posłużył się ich siostrą, aby 
zdobyć szacunek. Może przekonał jej pierwszą damę dworu, że 
może pomóc księżniczce, jeśli złoży w jego łożu ofiarę ze swej 
cnoty?

Zazwyczaj Art wykazywał dar opowiadania, który Griffith 

bardzo sobie cenił. Tej nocy dar zawodził go. Zwłaszcza na temat 
Marianny. Myśl, że Ryszard ją szantażował, a potem zgwałcił, 
wprawiła Griffitha we wściekłość.

- Musimy rozważyć taką możliwość - powiedział.
- A jego własna żona leżała wówczas na łożu śmierci. - Art 

pogładził się po żołądku. - Zbiera mi się na wymioty.

- To by wyjaśniało, dlaczego Henryk przysłał nas do lady 

Marianny i jej syna.

Art wysunął się z łoża i przyniósł dzban oraz dwa kubki. Nalał 

piwa i obydwaj sobie pociągnęli.

- Sądzisz, że Henryk ma zamiar zabić chłopca?
- Ryszard miał innych bękartów i Henryk wcale nie kazał ich 

zabijać. - Art spojrzał na Griffitha i Griffith przyznał:

- Tak. Ale wcale ich dobrze nie traktował.
- Do kaduka! Wcale mi się to nie podoba. Wygląda zbyt prosto i 

łatwo. Lady Marianna ma dziecko z Ryszardem, Wenthayen 
odkrywa prawdę i dostrzega szansę zostania regentem. - Art wypił 
resztkę piwa. - O ile umieści Lionela na tronie.

- Dlatego wynajmuje płatne wojsko i spiskuje z Irlandczykami, 

by odsunąć Henryka od władzy. - Griffith łyknął piwa i krzywiąc 
się odstawił kubek. - A może po prostu planuje powstanie, które 
miałoby ukryć jego knowania?

- Tymczasem Henryk odkrywa prawdę na temat ojca chłopca, 

dowiaduje się o planach Wenthayena i wysyła nas, abyśmy 
pilnowali lady Marianny i Lionela, doskonale zdając sobie sprawę, 
że być może będzie nam musiał wydać rozkaz zabicia chłopca.

- Nie mógłbym zabić chłopca i Henryk o tym wie, i tu kryje się 

brak sensu w naszych domysłach. - Griffith zwinął dłoń w pięść.

- Dlaczego Henryk nie powiedział mi, czego się obawia? Czegoś 

tutaj nie rozumiemy.

Nagle usłyszeli lekkie kroki. Rozejrzeli się dookoła trzymając 

sztylety w pogotowiu.

Pomiędzy schodami a łożem stała Marianna.
- Odłóżcie sztylety. Nie zrobię wam krzywdy.
Jej głos brzmiał stanowczo, ale wysoka sylwetka chwiała się jak 

wierzba na wietrze. Nadal miała na sobie suknię, ale na ramiona 
zarzuciła wełnianą chustę, a falbany jej czepca drżały tak jak ona.

Griffith stłumił instynktowną chęć walki i spojrzał na Arta. 

Obydwaj schowali sztylety do pochew i zwrócili się ku Mariannie 
z identycznymi, jak sądzili, chłopięco niewinnymi uśmiechami.

- Marianno, dziewczyno, zaskoczyłaś nas - rzekł Art.
- Stare nawyki - wyjaśnił Griffith klepiąc poduszkę, pod którą 

ukrył nóż.

- Usłyszałam głosy i pomyślałam... - Poruszyła bosą stopą na 

zimnych deskach podłogi.

- Jasne, cieszymy się, że przyszłaś. - Art mrugnął swym jedynym 

okiem, co wywołało tak dziwaczny efekt, że Marianna 
uśmiechnęła się przelotnie. - Hmm... czy chcesz porozmawiać na 
ten sam temat czy na jakiś inny?

- Nie bardzo rozumiem, o czym rozmawialiście. Znowu 

mówiliście po walijsku.

- Tak - zgodził się z zapałem Griffith.
- To była tylko nudna dyskusja o wyższości walijskiego piwa nad 

angielskim. - Art napełnił odstawiony kubek Griffitha i podał go 
Mariannie. - Musi pani spróbować, zanim wyrazi pani opinię.

Przybliżyła się spoglądając na kubek i Art roześmiał się z 

przyjemnością.

- Byłoby nieuczciwe decydować nie spróbowawszy, ale przekona 

się pani, co czyni mężczyzn silnymi, a kobiety pięknymi, gdy 
popróbuje pani walijskiego piwa.

Postąpiła bliżej.
- Ale to jest piwo angielskie. Jak będę mogła porównać? Art 

potarł czoło dłonią, jakby wcześniej ta trudność nie postała mu w 

głowie.

- Będziesz musiała pojechać ze mną do Walii, dziewczyno, żeby 

się przekonać. Spodoba ci się tam. Góry są strome i piękne, a 
króluje nad nimi szczyt Snowdon. Ludzie są miii i hojni, pełni 
poezji i pieśni. Zamek Powela leży nad skalistym wybrzeżem 
Atlantyku.

O brzeg biją fale i rozbrzmiewa śpiew ptaków. Tak, milady, 

musisz z nami pojechać do Walii.

Griffith patrzył, jak waha się przed uczynieniem ostatniego 

kroku, ale lęka się konsekwencji.

I wcale nie chciał, by go wykonała.
Artowi łatwo zachęcać ją, rzucając wyzwania i rozśmieszając. 

Art nie dostrzegał chusty udrapowanej wokół ramion i nie 
wyobrażał sobie, jak mogą wyglądać jej rude włosy, kiedy je 
rozpuści. Nie obserwował jej giętkich, smukłych dłoni i nie starał 
się sobie wyobrażać, jak obejmuje nimi słodkie, walijskie 
maleństwo. Nie spoglądał na jej nagie wąskie stopy i nie 
wyobrażał sobie, że kładzie je na jego nogach podczas chłodnych 
zimowych nocy. Art nie wyobrażał sobie tych wszystkich 
przyjemności, o których myśli mężczyzna pragnący kobiety na 
żonę.

Ale Art wiedział, o czym myśli Griffith, i miał zamiar zrobić 

wszystko, by jego pan nie mógł się tego wyprzeć.

Marianna nadal przyglądała się kubkowi z piwem. Wydawało się, 

że wrosła w podłogę, i Art nie chciał już dłużej czekać. Podszedł 
do niej, zacisnął jej dłonie na kubku i zachęcił:

- Pij.
- Nie mogę - odparła. - Zimno mi.
- Dziewczyno, ty drżysz - zauważył Art i pośpiesznie ruszył w 

stronę kominka.

Drżała. Griffith także to zauważył. Wstrząsały nią fale dreszczy. 

Widać było, że chce zapanować nad swymi uczuciami, 
powstrzymać je. Chwycił ją za nadgarstek i poczuł, że jej dłoń 
drży w jego ręce. Zagryzła wargi. Spojrzała na niego i odwróciła 
wzrok.

Jego dzielna, zuchwała Marianna bała się.
Nie zdając sobie z tego sprawy, osłabił uścisk i odezwał się nieco 

łagodniejszym niż zwykle tonem:

- Czym się martwisz, kochanie?
Spojrzała na jego ciało okryte kocami, na nagą klatkę piersiową, 

a wreszcie twarz.

- Ja... och, dziecko zasnęło, a ja nie chcę go budzić, więc...
Zaczynał rozumieć, ale zachęcał ją” by sama to powiedziała.
- Dlaczego chciałaś obudzić Lionela?
- Nie chciałam. Tylko go przytuliłam.
Zadrżała i Griffith widział, że gruba chusta, którą zarzuciła na 

ramiona, nie jest w stanie jej rozgrzać.

- Zawinąłem w koc rozgrzany w ogniu kamień, i kładę go tutaj,
pośrodku łoża - powiedział Art, a potem zwrócił się do Marianny.
- Mam spotkanie ze słodką wdówką z pralni i muszę wyjść, ale 

Griffith zajmie się panią. - Wsunął kamień między prześcieradła

i szturchnął przy okazji Griffitha. - Prawda?
- Arturze, nie odchodź - rozkazał Griffith, ale Art wysunął się z 

komnaty nie oglądając się za siebie. - Przeklęty człowiek! Mam 
nadzieję, że praczka wyssie go do cna.

Ręka w jego dłoni zadrżała silniej i Marianna szepnęła:
Jesteś rozgniewany.
- Nie, nie na ciebie - zapewnił ją, ale nie potrafił powiedzieć jej, 

żeby usiadła na łóżku i ogrzała sobie nogi przy kominku. Z trudem 
powstrzymał się, by nie ucałować jej dłoni, a lata 
wstrzemięźliwości ponaglały go jak ostroga dźgająca w bok 
narowistego konia. Ponuro opanował się, przypominając sobie, że 
jest jeźdźcem, a nie rumakiem.

Cofając rękę Marianna rzekła:
- Ale masz rację. Nie powinnam była tu schodzić. Przepraszam. 

Pozwól, że zostawię cię w spokoju.

Ucałował jej dłoń.
- Troszczę się o ciebie. Miałaś zły sen?
Nie zdając sobie sprawy z podstępu, zakryła oczy ręką.
- Okropny. Spalili moją chatę, a ja nie mogłam znaleźć Lionela, a 

gdy odnalazłam ciebie, miałeś serce przebite szablą.

Złapał ją za drugą rękę i odsłonił jej oczy. Poczuł wilgoć łez. 

Dojrzał je na policzkach. Usłyszał, że pociąga nosem. Objął ją w 
pasie i posadził na łożu. Owinął jej przemarznięte stopy kocem, 
zawiązał mocniej pasek i powiedział:

- Usiądź koło mnie.
- Dlaczego to robisz? - wybuchnęła.
- Co, dziewczyno?
- Przyciągasz ku sobie, sprawiasz, że robię, co zechcesz, mówisz 

mi, co mam czynić?

Zachichotał zadowolony, że czuje jej biodro obok swego, 

zadowolony, że dzieli ich prześcieradło. Popychając ją na poduszki 
obok siebie, powiedział:

- Połóż się. Spostrzegłem, że nie pozostawiając ludziom wyboru, 

można postawić na swoim.

- Zwłaszcza kobietom? - spytała pogardliwie.
- Zwłaszcza słabym kobietom - poprawił ją. Zanim zdążyła mu 

odpowiedzieć, zapytał: - Nie mogłaś przytulić synka, więc zamiast 
niego przyszłaś przytulić mnie?

Jej dreszcze osłabły. Zaczęła się wyrywać. Była przestraszona, 

rozemocjonowana, wrażliwa. Każdą dziewczynę przestrzegano 
przed niebezpieczeństwem odwiedzin w męskich komnatach. A 
Marianna miała okazję przekonać się o tym na własnej skórze. 
Dowodem był Lionel. Ale pokonała opory, przynajmniej na tyle, 
by przyjść teraz do Griffitha.

Szarpana strachem, ale przyszła.
Więc on powstrzyma swoje zuchwałe żądze i ograniczy się do 

czułości, za którą tęskniła.

Objąwszy ją za ramiona przycisnął jej głowę, dopóki nie spoczęła 

na jego nagiej piersi. Oczywiście stawiała opór, ale nie miała 
szansy wobec jego siły i własnych chęci.

- Oprzyj się o mnie - wyszeptał.
Westchnęła. Poczuł jej oddech na skórze, przygładziła dłonią 

łaskoczące ją w nos kręcone włosy na jego piersi.

- Chciałam cię tylko zobaczyć - wyszeptała.

Uśmiechnął się ponad jej głową, zadowolony, że Marianna nie 

może zauważyć, jak ucieszyło go to wyznanie.

- Wszystkie dziewczyny lubią na mnie patrzeć. Lecz tylko 

niektóre mają przywilej dotykania mnie.

Jego żart sprawił, że uniosła głowę, ale on przytrzymał ją 

łagodnie i spytał:

- Słyszysz, jak bije moje serce?
- Tak.
- Nie jest przebite na wylot. Jest wystarczająco zdrowe, by...
Pocałowała go.
Och, po prostu lekkie niewinne muśnięcie ust. Skóra na jego 

piersi, nic więcej. Skóra ponad jego sercem.

Ale zerwała wędzidło powstrzymujące rumaka, który go 

ponosił... nad którym on panował.

Złożyła głowę na jego piersi i Griffith pomyślał, że nie zdoła 

napełnić płuc wystarczającą ilością powietrza. Mogła usłyszeć 
zdradliwy galop jego serca, lecz już o to nie dbał. Wspaniałość jej 
ognistych włosów zachwycała go i uniósł rękę. Dotknął jej czoła, 
powoli pogłaskał po policzku. Za ich wspólnym przyzwoleniem 
dłoń powędrowała dookoła ucha i w dół ku szyi. Głaskał ją po 
plecach, aż po kraniec wstążki. A potem uniósł dłoń z powrotem i 
zaczął wędrówkę od nowa.

- Dziewczyno, czy mówiłem ci, że masz piękne włosy?
- Nie - powiedziała ledwie dosłyszalnie, ale oddech Marianny 

rozgrzał jego piersi, aż zamknął oczy z przyjemności.

- Dokąd sięgają, gdy je rozpuścisz?
- Sięgają mi do... ach...
Poklepał ją po pośladkach, a potem rozwiązał wstążkę.
- Tak właśnie myślałem.
- Mogę na nich usiąść. Byłyby dłuższe, ale...
Zdjął z jej pleców wełnianą narzutkę i pogłaskał poprzez cienki 

materiał sukni, a ona odsunęła się w zakłopotaniu.

- Ale? - zachęcił ją.
- Gdy byłam dzieckiem, nienawidziłam tego koloru. Wszyscy mi 

dokuczali, więc wzięłam nożyczki i...

- Jesteś zbyt impulsywna. - Zastanawiał się, skąd ma śmiałość 

łajać ją, podczas gdy leżą przytuleni w jego łóżku, a potem 
ostrożnie rozplótł jej warkocz.

- Być może, gdy byłam mała. W wieku pięciu lat dobrze znałam 

swoje obowiązki i panowałam nad wariackimi impulsami. Mój 
ojciec tego dopilnował.

Chciał ją zapytać, co doprowadziło do tego, że wylądowała na 

wznak w męskim łóżku, ale wyczul jej gniew i niepokój i nie 
chciał poświęcać ciepła i miłej pogawędki, z której tak wiele się 
dowiadywał. Może zbliżyła ich tylko ciemność, osamotnienie, 
niecodzienność sytuacji, lecz nareszcie rozmawiali.

Nie prychali na siebie, nie warczeli, lecz wymieniali informacje - 

i to mu się podobało.

- Twój ojciec?
- Tak, zanim umieścił mnie u boku Elżbiety, osobiście wdrożył 

mnie do wypełniania obowiązków wobec osoby zwierzchniej.

- Osobiście?
- Tak - zaśmiała się. - Ale bynajmniej nie z powodu 

szlachetności, zapewniam cię. Tylko po to, by podnieść rangę 
własnej rodziny. Ród Yorków wydawał się wtedy zapewniać 
bezpieczeństwo. Będąc wobec niej całkowicie lojalna miałam stać 
się dla Elżbiety niezbędna i tak się stało.

- Zrobiłaś to dla swojej rodziny?
- Dla Elżbiety - poprawiła go. - Pokochała mnie bardziej niż 

siostrę.

- A twój ojciec nie kocha cię ani trochę.
- Ojciec kocha mnie na tyle, na ile potrafi, być może wcale.
Przeczesując jej włosy palcami rzekł:
- Dobrze znosisz ten brak uczucia.
Wzruszyła ramionami:
- Nie odczuwamy braku czegoś, czego nie zaznaliśmy.
Griffith zamyślił się wspominając własne serdeczne stosunki z 

rodzicami... Oczywiście, miała rację. Nie odczuwała cierpienia.

- Gdyby mój ojciec żywił dla mnie choć odrobinę miłości, nie 

odesłałby mnie z domu i nie musiałabym stać się podporą dla 

Elżbiety. - Potrząsnęła głową. - A ona była bardzo impulsywna. 
Dla miłości była w stanie zrobić wszystko.

Objął ją mocniej.
- A ty co byś zrobiła dla miłości?
Czy chodziło mu o to, czy poświęciłaby siebie, aby pomóc 

Elżbiecie?

Nie, brzmiało to raczej jak pytanie bardziej osobiste.
Już się rozgrzała i Griffith czuł to. Stopami dotykała kamienia, a 

ciało chłonęło ciepło Griffitha. A jednak znowu przebiegło ją 
lekkie drżenie. Podparła się na łokciu, by spojrzeć mu w twarz.

- Co bym zrobiła dla miłości?
Zdawało się, że odczuwała jego chęci i gestami odpowiadała na 

jego nie wypowiedziane pytanie.

Pragnął, by go kochała, aby ofiarowała mu wszystko, co 

kiedykolwiek dała innemu mężczyźnie, a nawet więcej.

- Nie mogę - szepnęła.
- Nie będę cię zmuszał. - Ale uwodził ją uśmiechem. Ujrzała 

Griffitha w całej glorii piękna i uwielbienia.

- To będzie katastrofa.
- To będzie - roześmiał się z głębi serca - wspaniałe.
Poczuł tryumf, gdy mu odpowiedziała. Jej rozpuszczone włosy 

owionęły ich powolną kaskadą jesiennych barw.

Z jej smakiem zapoznał się wcześniej, teraz chłonął zapach 

Marianny. Rozchylone usta, brzoskwiniowe policzki, korzenny 
zapach cedru unoszący się z długo nie używanej sukni. Odgłos 
narzutki spadającej na podłogę, szelest rozplątywanych wstążek, 
jędrne, długie, silne nogi, którymi odrzuciła suknię, płomienne 
włosy na łonie.

- Jeżeli to są wrota piekieł - mruknął - to chcę umrzeć bez 

rozgrzeszenia.

Zaśmiała się ochryple, zadowolona i oczarowana.
- Ty także mi się podobasz. Włosy na piersi i... całe twoje 

owłosienie jest czarne. - Pogłaskała go po głowie. - A te są 
ciemnobrązowe. Czy barwisz je sokiem z orzechów?

Nie pamiętając ich pierwszego spotkania zaprotestował:

- Nie.
Jej wybuch śmiechu wrócił mu pamięć i Griffith ukarał ją 

pocałunkiem, który zaczynał się na ustach, a potem ześlizgiwał się 
powoli i ostrożnie, przez całe ciało, aż ku czubkom palców u stóp.

Nie był to pokaz sztuki miłosnej. Ledwie musnął miejsca, które 

łaknęły jego pieszczoty - miała to być przede wszystkim kara. Ale 
Marianna nie zorientowała się, że ją oszukał. Zdusiła poduszką 
łagodne jęki, zacisnęła pięści na prześcieradłach, wygięła się w 
łuk, co zdradzało niewinność, której jej poprzedni kochanek nie 
zbrukał, i Griffith zebrał się w sobie, by uczynić ten raz pierwszym 
i doskonałym razem.

- Nie trzeba... - zaprotestowała.
- Zaniedbywać twojego zaplecza? Masz rację. - Przekręcił ją na 

brzuch i zabrał się do karku.

Była zadowolona i okazała mu to siłą uścisku, gdy ułożył ją z 

powrotem na plecach. Całym ciałem przydusił ją do materaca, aby 
okazać jej ciału, że bierze ją w posiadanie. Wsunął dłonie we 
włosy rozsypane po obu stronach głowy Marianny, przytrzymał 
mocno i rzekł:

- Jesteś moja.
Jak i poprzednio odezwała się:
- Tylko w tej chwili.
Nie była to odpowiedź, której pragnął. Chciał jej powiedzieć, że 

to, co się w nim rozpaliło, będzie płonęło zawsze, ale ujrzał w 
twarzy Marianny, że wraca do przytomności.

Poczuł, że ogarnia go nieopanowana, rozpaczliwa żądza. 

Wiedział, i me była to próżność, że mógłby wzbudzić w niej takie 
samo pożądanie, tę samą rozpacz, bo chociaż nie był najlepszym 
kochankiem na świecie, był stworzony na jej partnera.

Pomimo że trzymał ją w mocnym uścisku, powiedział:
- Obejmij mnie. Nauczę cię...
Wszystkiego.
Pocałunkami, które doprowadzały ją niemal do płaczu, pokazał 

jej najwrażliwsze miejsca na ciele. Uczył ją, dopóki nie 
zapomniała o wszystkich swoich zahamowaniach i rozsądku.

To było czyste i proste uwielbienie. Ręce Marianny zsunęły się z 

ciała Griffitha. Spoglądała ze zdumieniem, onieśmielona i 
przytłoczona, sprawiała, że czuł się jak pan stworzenia. Kierował 
nią jak niedoświadczoną dziewicą, a ona tak właśnie reagowała, 
gdy zaczął w nią wchodzić.

- Tak tam ciasno - szepnął. - Jesteś taka spięta.
Poczuł przeszkodę, lecz pragnienie rozkoszy pozbawiło go 

rozsądku. Po plecach przebiegły mu dreszcze, starał się opanować. 
Pocałował ją namiętnym pocałunkiem, pogładził piersi Marianny, 
które okazały się bardzo wrażliwe, i zaczął pieścić miejsce, 
którego dotychczas nie dotykał.

Zostawił je na koniec, aby tę ostateczną zmysłową przyjemność 

doprowadzić do granic wytrzymałości.

I tak się stało.
Jęknęła z głębi piersi. Dyszała, wiła się, podskakiwała pod nim, a 

mięśnie wewnątrz pochwy wciągały go.

W końcu stało się tak, jak sobie wyobrażał, ale chyba zupełnie 

oszalał, bo byłby przysiągł, że przebił się przez błonę dziewiczą.

Jęczała i były to jęki wyrażające ból, a nie namiętność. Griffith 

wycofał się, by popatrzeć.

Wykrzywione usta, zalana łzami twarz, zaciśnięte powieki 

powiedziały mu wszystko.

Marianna była dziewicą.
Wszyscy święci, ona była dziewicą.

Rozdział dziewiąty

Usiłowała stłumić jęki, ale było za późno.
Co ona uczyniła? Matko Boska, cóż ona najlepszego uczyniła?
Czy on się domyślił?
Czy mogła to ukryć?
Otworzyła oczy i spojrzała na Griffitha.
Griffith spojrzał na nią. Był wściekły. Jego spojrzenie nie było 

przyjazne. Było gorące. Tak, straszliwie gorące. Ale potem 
uśmiechnął się szeroko i rzekł:

- Zadałem ci ból, lecz, kochanie, to było nie do uniknięcia. 

Teraz... teraz pokażę ci prawdziwą przyjemność.

Gdy skończyli, łoże było w całkowitym nieładzie. Poduszki 

zniknęły, prześcieradła były pościągane, a koce skopane. W 
pokoju panował chłód. Marianna nie odczuwała go, bo aby 
zrekompensować pierwsze rozczarowanie, Griffith dał jej 
prawdziwą rozkosz.

Więcej rozkoszy, niż mogła znieść.
Marianna nie była w stanie przyjść do siebie, była niczym witraż, 

który rozpadł się na kawałki.

Lecz Griffith nie dawał jej czasu na rozmyślanie. Nachylił się nad 

nią i głaskał po szyi, dopóki nie otworzyła oczu, a wtedy 
zażartował:

- Na nic wszystkie te lata jazdy okrakiem.
Czuł zadowolenie. Marianna nie wiedziała wiele, ale tego była 

pewna. Gdy schyliła się po koc, aby się okryć, Griffith 
powstrzymał ją.

- Co masz na myśli? - spytała drżącym głosem.
Uśmiechnął się znowu.
- Jazda konna okrakiem nie pozbawiła cię dziewictwa.
Drgnęła nerwowo.
- Wiem - powiedziała przeciągając to słowo.
Znowu sięgnęła po koc. A on po raz wtóry powstrzymał ją.
- Zimno mi - poskarżyła się.
- Ja cię okryję.
Ale nie miał na myśli koca. Wsunął ją pod siebie, a jego ciało 

paliło ją tak jak jego oczy. Zdławiła strach, gotowa ponieść skutki 
własnej głupoty, lecz nie namiętności.

- Opowiedz mi jeszcze raz, jak doszło do tego, że masz Lionela - 

rozkazał.

Przyłożył dłoń do jej ust, by czuć ich ruch, gdy będzie mówiła. 

Odezwała się, ale nic mu nie wyjaśniła.

- Nigdy ci o tym nie opowiadałam.
Jej wykręt rozgniewał go jeszcze bardziej i wciągnął ją głębiej w 

materace.

- A więc po prostu nędznie mnie okłamałaś. Jaka jest prawda?
- Nie mogę wyjawić prawdy. Oddałam ci siebie. Nie żądaj 

więcej.

- Nie dałaś mi siebie. Dałaś mi swoje ciało, i choć jest piękne, to 

nie dosyć. - Przyciskając palce do jej skroni, wyszeptał: - Chcę 
tego, co masz tutaj. Chcę poznać umysł i duszę lady Marianny 
Wenthayen.

- Nie możesz. Wkrótce odejdziesz, a ja tu pozostanę. - Potrząsnął 

głową, więc spytała: Zaprzeczasz?

- Chcę powiedzieć, że zostanę tu zgodnie z rozkazem mego pana, 

miłościwego króla Henryka.

Spocone dłonie Marianny ześlizgnęły się po ciele Griffitha, gdy 

spróbowała go posadzić. Ale on sam posłusznie usiadł. Był 
całkowicie, wspaniale nagi: mięśnie i skórę miał poprzecinane 
rozrzuconymi tu

i tam bliznami starymi i nowymi. On także przypatrywał się jej, 

gdy siadała, i tym razem nie powstrzymał jej, gdy sięgnęła po koc.

Ale potrzeba okrycia kocem okazała się słabsza niż potrzeba 

zrozumienia Griffitha. Wyszeptała z pełną niedowierzania trwogą:

- Chcesz powiedzieć, że król Henryk kazał ci przebywać blisko 

mnie?

- W liście, który mi przesiał, rozkazał, bym tu pozostał i pilnował 

ciebie i Lionela.

Wolałaby, żeby ją uderzył. Nie mogła znieść myśli, o tym, że 

została oszukana, że okazała się głupia, że zakpiono z jej miłości.

- Przyjechałeś tu, aby mnie szpiegować?
- Przyjechałem, aby przewieźć złoto od żony Henryka, dla jego 

byłej damy dworu, a potem okazało się, że mam chronić ją i jej 
syna.

- Szpiegować mnie? - Rozpalone policzki boleśnie ją zapiekły.
- Tak samo jak mój ojciec?
- Ochraniać cię...
- Inna nazwa dla tej samej czynności. - Oczy jej napełniły się 

łzami. - Pluję...

Zakrył jej usta, gdy miała zamiar wprowadzić słowa w czyn, i był 

równie jak ona rozwścieczony.

Nie prowokuj mnie, moja panno. Okłamujesz mnie od pierwszej 

chwili, a twoje święte oburzenie kłóci się z krwawymi plamami na 
prześcieradle. Nie jesteś tą, za którą się podajesz.

Odtrąciła jego rękę.
- Jestem.
- Nie jesteś matką Lionela.
Z jeszcze większym przekonaniem powtórzyła:
- Jestem.
Niecierpliwym ruchem odgarnął sobie włosy z czoła.
- Narodziny z dziewicy zdarzyły się prawie tysiąc pięćset lat 

temu i powiadam ci, że dziecko, które śpi na górze, nie zostało 
zrodzone z twego ciała.

Chłód panujący w pokoju ostudził jej gniew i sprawił, że dotarło 

do niej niebezpieczeństwo grożące Lionelowi. Pozwoliła omamić 
się przez czułe słówka, ciepło, łagodny dotyk i głęboki glos. 
Oddała się mężczyźnie, któremu, jak sądziła, mogła zaufać, a on 
właśnie okazał się niegodny zaufania.

- Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
- Chcę ci przypomnieć, że jestem jedynym mężczyzną, który wie, 

co mówi, jeśli rozmowa dotyczy ciebie.

Złapała go za ręce i ścisnęła tak mocno, że zatrzeszczały kości i 

ścięgna.

- Jeżeli piśniesz choć słówko na mój temat...
Szybko wyswobodził ręce i przytrzymał jej dłonie.
- Powiedziałem, że będę cię chronił, a rozmowa o tym byłaby dla 

ciebie, i obawiam się, również dla Lionela, złą przysługą. Ale 
musisz uwierzyć we mnie i moją opiekę, aby stała się ona 
skuteczna.

Jego upór doprowadzał ją do szaleństwa.
- Mieć zaufanie do ciebie? Ufać tobie? Nie życzę sobie twojej 

opieki. Nie potrzebuję twojej obrony. Nie przyjęłabym pomocy od 
jednego z fagasów Henryka...

- Nawet jeśli od tego zależałoby bezpieczeństwo Lionela? 

Siedziała nieruchomo, z rozchylonymi ustami, i Griffith pochylił 

się, by ją pocałować. Pierwsza fala gniewu już go opuściła, 
wyparta przez przyjemniejsze odczucia.

- Potrzebujesz pomocy, miła, nawet jeśli nie chcesz się do tego 

przyznać. Twój ojciec snuje jakieś plany.

Spojrzała na niego zaniepokojona.
- Jakie plany?
- Czy nigdy me uderzyła cię liczba najemników, których 

utrzymuje twój ojciec?

- Wenthayen nigdy nie okazywał zainteresowania moją... moją 

osobą.

- Nie, nie... twoją - przedrzeźniał ją Griffith. - Ale czyż można 

znaleźć bezpieczniejsze miejsce dla królewskiego syna? - Jej pełen 
przerażenia wzrok powiedział mu więcej, niż miała zamiar 
wyjawić.

Griffith poznał prawdę, jeśli nie dokładnie, to w najogólniejszych 

zarysach. Przyciągnął Mariannę do siebie i ułożył pomimo 
bezcelowych prób oporu.

- Och, dziewczyno. Zostań tu i śpij obok mnie. O poranku 

wszystko okaże się łatwiejsze. Porozmawiamy i przekonasz się, że 
mam rację.

Zaniepokojony jej biernym przyzwoleniem, ułożył koce i okrył ją 

po szyję.

- Porozmawiamy rano - powtórzył.
Namiętność i gniew już go opuściły, pozostawiając go 

odprężonym i odświeżonym. Tak dobrze nie czuł się od wielu lat.

Tak dobrze nie czuł się jeszcze nigdy i nie mógł się nadziwić tej 

cudownej kobiecie. Jego kobiecie. Jego miłości.

Zwinęła się jak dziecko, a on głaskał ją, starając się dotykiem 

rozbudzić w niej zaufanie do niego, do nich. Spod koców, które ją 
okrywały, usłyszał:

- Ale ja ciebie nie znam.
Zaśmiał się.
- Poznałaś mnie lepiej niż jakakolwiek kobieta w ciągu ostatnich 

dwóch lat.

- Tylko głupcy sądzą, że mężczyźnie, z którym dzieli się łoże, 

można zaufać.

Przytulił ją do siebie.
- Więc nazywaj mnie głupcem.
Jestem głupcem! - ryknął Griffith po walijsku i jego grzmiący 

głos odbił się echem w wieży. - Szalonym bełkoczącym głupcem!

Art zaciągnął go z powrotem do komnaty hrabiny.
- Święty Dawidzie, ratuj nas! Człowieku, nie ogłaszaj tego 

całemu światu!

Griffith zatrzasnął drzwi, które omal nie wypadły z zawiasów.
- Dokąd mogła pójść? Na dodatek z dzieckiem?
- I ważniejsze pytanie: dlaczego odeszła? - zapytał Art 

oskarżycielskim tonem i Griffith zbliżył twarz do jego twarzy.

- Bo zrobiliśmy to, do czego nas zachęcałeś.
Art wybuchnął gniewnie:
- Potraktował ją pan tak strasznie, że aż uciekła?
- Och, Arturze! - Griffith zacisnął pięści. - Och, Arturze, czy 

zdajesz sobie sprawę, że miałbym ochotę skręcić ci kark? 
Traktowałem ją lepiej, niż na to zasługiwała. Nie zapomni mnie 
przez długi czas. Prawdę rzekłszy... - przeszedł się po komnacie - 
nie zapomni mnie nigdy.

- Pyszałek! - wrzasnął Art.
- Wcale nie - odparł Griffith. - Sam mi powiedziałeś, że kobiety 

nie zapominają swego pierwszego kochanka.

- Tak, pamiętam, że to mówiłem, ale... - Art zamilkł i 

wytrzeszczył oczy. - Co pan mówi?

Griffith podszedł do Arta, złapał go za poły kaftana i uniósł nad 

podłogę.

- Mówię, że nie musimy zastanawiać się, kto jest ojcem Lionela, 

lecz kto jest jego matką.

Art poruszał bezgłośnie wargami, a wreszcie wydał z siebie długi 

cichy gwizd.

- A więc to tak?
- Tak. Właśnie tak.
Art wyrwał się z uścisku Griffitha.
- Powinien pan mieć specjalne względy dla dziewicy. Czy był 

pan szczególnie ostrożny?

Griffith roześmiał się gorzko i nachylił się, by wyjrzeć przez 

okno.

- 0, tak. Otoczyłem ją szczególną opieką.
Art otworzył szafę i wyrzucił ubrania Griffitha.
- Gdzie zaczniemy szukać?
- Nie wiem. Spójrz! - Griffith podniósł suknię Marianny. - 

Zostawiła wszystko. Spójrz! - Wskazał na kominek. - Nawet swoją 
szablę.

Art usunął klingę spośród szczap drewna. Otarł ją szmatą i oparł 

o kominek.

- Może po nią wróci - powiedział.
Griffith wspiął się na drabinkę, wiodącą ku klapie w suficie, i 

zawołał po angielsku:

- Cecylio, zejdź do nas! Zejdź tu natychmiast!
W otworze ukazała się jasnowłosa Cecylia, co wskazywało na to, 

że podsłuchiwała, i Griffith poczuł ponurą satysfakcję na myśl, że 
dziewczyna nie rozumie po walijsku ani słowa. Wskazał jej 
miejsce przed sobą i Cecylia szybko zeszła na dół.

- Słucham pana, milordzie.
- Kiedy pani odeszła?
Cecylia zamrugała oczami.
- Odeszła?
Art odezwał się po walijsku:
- Tak, i dobrze o tym wiesz, ty dziewko.
Cecylia spojrzała na niego, ale Art był zajęty wpychaniem ubrań 

do skórzanych juków i nie uniósł głowy.

- Chyba słyszałam coś koło północy - przyznała.
Griffith poczuł, że świerzbi go ręka. Nie lubił małych, 

głupkowatych służących, zwłaszcza takich, co kłamią, gdy prawda 
mogłaby okazać się pomocna.

- Dlaczegoś jej nie zatrzymała?
Skierowała na niego szeroko otwarte niebieskie oczy.
- Myślałam, że to sen. Moja pani nigdy przedtem mnie nie 

opuszczała.

- Nie? - warknął Griffith. - Nigdy?
Oczy Cecylii zasnuły się łzami.
- Lady Elżbieta musiała pójść na wygnanie i lady Marianna nie 

chciała, bym pojechała wraz z nimi.

- Dlaczego?
- Bo chciała, abym sobie znalazła męża na dworze.
- Nie o to chodzi - pohamował gniew Griffith. - Pytam, dlaczego 

lady Elżbieta poszła na wygnanie.

- Z powodu pogłosek, że ma poślubić króla Ryszarda.
Art przerwał pakowanie.
- Kiedy poszła na wygnanie? - zapytał Griffith.
- Dwa lata temu. Wtedy... - zaczerwieniła się - gdy lady Marianna 

powiła Lionela.

Art wrócił do pakowania.
Griffith otarł pot z czoła.
- A więc słyszałaś, że lady Marianna wychodzi o północy.
- Nic nie słyszałam - odparła Cecylia. - Nie słyszałam nic a nic.
- Słyszała zbyt wiele - skomentował Art po walijsku.
Cecylia z wściekłością zwróciła się do Arta:
- Nie wiesz, co mówisz, a ja powiadam prawdę. Nie wiem, dokąd 

poszła lady Marianna, nie wiem kiedy ani dlaczego. Ale jestem 
pewna, że - uniosła się i spojrzała na Griffitha - że ktoś tutaj 
dobrze wie.

Art poskrobał się po siwym zaroście i rzekł, tym razem po 

angielsku:

- To może być prawda.
Rozzuchwalona Cecylia zwróciła się do Griffitha:
- Jeśli pan zhańbił lady Mariannę po raz wtóry, Wenthayen zabije 

was obydwoje. Jeszcze jedno dziecko całkowicie zniszczyłoby 
jego plany względem córki.

Walijski, jakim posługiwał się Art, brzmiał lirycznie, ale treść 

jego wypowiedzi wcale taka nie była:

- Ty także nosisz dziecko pod sercem. Wkrótce sama będziesz 

miała wielkie brzuszysko.

Griffith przyjrzał się brzuchowi Cecylii i spojrzał na Arta.

Art skinął głową.
- Znam się na tym. Za dwa tygodnie każdy łatwo pozna.
Cecylia zarumieniła się pod ich spojrzeniami, a jej ręka spoczęła 

na brzuchu, zdradzając prawdę.

- A więc nie wiesz, kiedy twoja pani wyszła? - zapytał Griffith.
- Czy wiesz, dokąd mogła się udać?
Cecylia odparła posępnie:
- Prawdopodobnie ukryła się gdzieś w zamku. Odeszłaby tylko 

wtedy, gdyby obawiała się, że Lionelowi grozi niebezpieczeństwo.

- A gdyby się obawiała?
- Wtedy uciekłaby tak daleko, jak tylko możliwe. Do lady 

Elżbiety, tak myślę - wymamrotała Cecylia.

Griffith wskazał jej drzwi:
- Idź prędko śniadać i nie opowiadaj nikomu o zniknięciu lady 

Marianny.

Cecylia wybiegła z komnaty i obaj mężczyźni powrócili do 

języka walijskiego.

- Ciekawe jak długo potrwa, nim dowie się cały zamek? - 

zastanawiał się Art.

- Niedługo.
- Myśli pan, że Marianna jest w zamku?
- Nie sądzę.
- Sądzi pan, że wróciła do lady Elżbiety?
Griffith potrząsnął głową z namysłem.
Art ściszył głos, nie ufając, że walijski zapewnia im całkowite 

bezpieczeństwo:

- Elżbieta jest jego matką, prawda?
- Tak podejrzewam. - Griffith zaczął wspinać się po schodach.
- Chodźmy sprawdzić, czy Marianna pozostawiła jakieś 

wskazówki.

Sir Adrian Harbottle zasiadł w kwaterze najemników, 

rozmasował barki i uśmiechnął po raz pierwszy od czasu spotkania 
z lady Marianną. Był to jego pierwszy uśmiech, odkąd Griffith 
wykręcił mu prawe ramię, aż kość wypadła ze stawu, czyniąc go 
bezużytecznym, obolałym i pozbawionym dochodów.

Cledwyn uśmiechnął się także. Z tego samego powodu i równie 

uprzejmie.

Suka i szczenię zniknęły.
Wymknęła się o świcie, ubrana w męski strój i pozostawiając 

ślad, który mógł odnaleźć nawet głupiec. Ich pierwszym impulsem 
było wyśledzenie jej od razu, dla przyjemności zemsty, lecz 
zdrowy rozsądek nakazywał zaczekać. Marianna znajdowała się na 
razie zbyt blisko zamku Wenthayena. Co gorsza, Griffith nie 
pozwoliłby im na żaden gwałt, a obydwaj mieli już okazję 
przekonać się, jak bardzo może być niebezpieczny.

Toteż zatarli ślady, sporządzili kilka fałszywych i czekali, aż 

rozpocznie się pościg.

- Będziemy mieli nie lada uciechę - rzeki Cledwyn.
Harbottle uśmiechnął się raz jeszcze.
0, tak. Naprawdę nie lada uciechę.
Marianna rozejrzała się po polanie. Spojrzała na ślady, które 

pozostawiła za sobą. Zsunęła się z siodła wraz z Lionelem, którego 
przytroczyła do siebie rzemieniem. Zanim rozwiązała rzemień, 
Lionel wysunął się sam i upadł na twarz. Nie zdążyła obejrzeć jego 
obrażeń, a już umknął jej po świeżej wiosennej trawie.

- Nie oddalaj się, Lionelu! - zawołała.
- Nie!
Zmrużyła oczy od słońca i zdjęła najcięższy z przytroczonych do 

siodła worków, żeby nie ciążył koniowi, gdy będzie się pasł.

Dwa lata oczekiwań na pierwsze słowo Lionela, a teraz po 

upływie zaledwie jednego dnia miała zupełnie dosyć, ale była 
nazbyt zmęczona i przestraszona, by żądać od niego 
posłuszeństwa. Lionel nie lubił cienistych zakątków. Przekonała 
się o tym podczas poprzednich popasów. Nie straci go z oczu.

Stracić z oczu. Okropna myśl. Ktoś nie tracił ich z oczu. 

Namacała dobrze naostrzony nóż kuchenny, który miała u pasa, i 
dotknęła szabli u siodła. Wolałaby swoją własną szablę. ale 
zabranie jej okazało się niemożliwe. Pozostała wśród szczap 
drewna w niższej

komnacie, nazbyt blisko Griffitha. Zamiast niej zabrała szablę z 

obfitej kolekcji broni Wenthayena.

Gdyby umiała posługiwać się procą lub łukiem, czułaby się o 

wiele bezpieczniejsza. Nie niepokoiłaby się o chłopca ani o skarb 
umieszczony w skórzanym woreczku i przymocowany do nogi. 
Pocieszała się jednak, że nie potrzebuje takiego arsenału. Wreszcie 
udało się jej zgubić tego, kto podążał jej śladem.

Początkowo obawiała się, że to Griffith. Bo to mógł być Griffith. 

Nie zdziwiłaby się, gdyby to był Griffith. Ale nie miała ochoty na 
spotkanie z Griffithem, zwłaszcza po tym, co wydarzyło się 
ostatniej nocy. Po bólu i ekstazie, jakich z nim doznała.

A potem doszła do wniosku, że Griffith nie przemykałby się za 

nią niczym złodziej. Nadjechałby otwarcie i zażądał 
wytłumaczenia. Byłby zły, oburzony, obrażony i upierałby się, by 
postąpiła zgodnie z jego rozkazami, ale nie skrzywdziłby jej. Z 
całą pewnością nie skrzywdziłby jej ani Lionela.

A takiej pewności nie mogła mieć co do nikogo innego. Kto więc 

ją ścigał? Jakiś sługus jej ojca? Ktoś, kto jej źle życzył?

Przysiadła pod drzewem i odkorkowała flaszkę z wodą.
- Lionelu, chodź się napić.
Marianna przycisnęła dłoń do żołądka i napiła się wody, mając 

nadzieję, że ulży to jej bólowi. Bardzo się bała, bo wielu ludzi 
mogłoby jej źle życzyć.

Ten głupiec, sir Adrian Harbottle.
Król Henryk Tudor.
Jej ojciec, hrabia Wenthayen.
Oskarżenia Griffitha przeraziły ją minionej nocy. Czy Wenthayen 

rzeczywiście wynajął płatnych żołnierzy ze względu na Lionela? 
Jeżeli tak uczynił, zrobił to nie zapytawszy jej o zdanie. I jeśli 
nawet Marianna chciałaby skorzystać z pomocy Wenthayena, to 
pod warunkiem, że to ona będzie podejmować decyzje. Pragnęła 
być znowu ważna. Pragnęła panować nad sytuacją.

- Nie.
Nagle okazało się, że nie panuje nad sytuacją. Oszustwa, których 

tajemnicy strzegła, wyszły na jaw. Krążyły po całym królestwie i 
nie wiedziała nawet, dokąd dotarły i kto o nich wie.

Griffith miał rację. Lionel był synem króla, a królewskie dziecko 

stanowiło łatwą zdobycz dla tych, którzy pragnęli władzy.

Dlatego teraz zacierała ślady, kluczyła, nasłuchiwała, rozglądała 

się i tłumiła dłonią okrzyki Lionela.

Zgubiła ich. Była pewna. Tylko że... czasami wydawało jej się, że 

słyszy ciche stąpanie i dyszenie.

Miała dobrego konia: posłusznego, wystarczająco silnego, by 

podążać przez zdradliwe drogi, dość szybkiego, by pozostawić za 
sobą pogoń.

Ale nie mogła wykorzystać należycie jego prędkości, bo zbyt 

często musiała się zatrzymywać. Podróż w towarzystwie 
niesfornego dwulatka przekraczała zasoby jej i, jak sądziła, także 
jego cierpliwości.

- Lionel! - zawołała. - Spójrz na wiewiórkę na tym drzewie.
Spojrzał w górę, klasnął, a wiewiórka zniknęła; chłopiec 

wykrzyknął:

- Nie!
Gdy wyniosła Lionela z pokoju, gdzie spał u boku Cecylii, był 

głęboko uśpiony. Zaniosła go do stajni. Nie drgnął nawet, gdy 
Marianna namawiała wartownika Billy”ego, aby opuścił most 
zwodzony i pozwolił jej odjechać. Ale były to ostatnie chwile 
spokoju.

Obudziły go promienie słońca i natychmiast był gotów do 

badania nowych miejsc. Głośno protestował, gdy mu na to nie 
pozwoliła. Nie chciał jechać konno, chciał biegać na własnych 
nogach. Nie chciał przyglądać się drzewom, chciał ich dotykać. 
Nie chciał jeść suszonego mięsa, chciał jeść zaschnięte błoto.

Chciał zsiadać z konia, a ona pozwalała mu na to rzadziej, niż 

tego pragnął. Rozdarta między szaloną chęcią ucieczki i żądaniami 
chłopca, Marianna straciła pewność siebie.

Ujrzawszy czerwonawą sylwetę czworonożnego stworzenia o 

wielkich rogach, krzyknęła:

- Lionelu, spójrz szybko. Jeleń!
Lionel odwrócił się i patrzył wszędzie, tylko nie w kierunku 

ukrytego wśród drzew jelenia.

- Tam - pokazała mu, ale jeleń zadarł ogon i zniknął. - Uciekł.
- Nie - stwierdził stanowczo Lionel.
Dlaczego Henryk przysłał Griffitha? Jak wiele wiedział? Drżała 

wtedy ze strachu, obawiając się zdemaskowania prawdy. Ale noc 
poślubna minęła i najwyraźniej nic złego nie zaszło. Czyżby 
Henryk nic nie zauważył? Czyżby był aż tak głupi, że nie wiedział, 
jaka jest różnica między dziewicą a kobietą oczekującą dziecka? 
Czyżby był aż tak zaślepiony namiętnością, że nie domyślił się, że 
jest oszukiwany? Czy też chciał za wszelką cenę utrzymać tron i 
dlatego zachował spokój i robił Elżbiecie wyrzuty w samotności?

- Lionelu, nie jedz chrabąszczy!
Spojrzał na nią sponad posiłku składającego się z jakichś żuków. 

Z ust wystawały mu czułki owada.

- Nie!
Marianna wstała i podeszła do niego.
- Tak! Wypluj to!
- Nieee!
Żuk skorzystał z okazji, że Lionel otworzył usta, i wyskoczył, 

śmiesząc Lionela i wybawiając Mariannę z przykrej sytuacji. 
Zaproponowała mu chleb zamiast owadów i Lionel przyjął go, 
choć niechętnie.

Patrzyła na grę świateł na jego ciemnych włosach i myślała, że 

bardziej przypomina ojca, a tylko trochę matkę. Myślała o tym, jak 
wiele dla niego pragnęła i jak trudno będzie jej to zdobyć. Myślała 
o tym, jak bardzo był teraz pełen życia, i o tym, jak bardzo jest 
prawdopodobne, że nie doczekają jego trzecich urodzin. 
Wiedziała, że będzie chroniła g kosztem własnego życia, bo mimo 
tego, co powiedział Griffith, Lionel był jej synem. Synem jej serca.

Griffth. Wiedział teraz zbyt wiele. Sądził, że wie wszystko, lecz 

tak wcale nie było. Nikt nie znał całej prawdy, poza Elżbietą i nią 
samą. Wszyscy inni, którzy znali prawdę, już nie żyli.

Dlaczego nie powiedział jej wcześniej, że Henryk wysłał go, aby 

czuwał nad nią i Lionelem?

Może dlatego, że nie był to odpowiedni moment ani miejsce. 

Może dlatego, że nie podobała mu się misja, którą uważał za 

pozbawioną sensu. A może dlatego, że tak źle go potraktowała.

Rzuciła mu wyzwanie, kpiła z niego, wyśmiewała go. A ten 

dziwny, pełen nieśmiałości flirt, zrodzony z... czego? Wiosny i 
rozkwitających kwiatów? Żądzy i namiętności? Czy też po prostu 
spotkania dwóch zagubionych dusz?

Uwiódł ją, a ona postąpiła wbrew przekonaniu, jakie żywiła, że 

nie zrobi nic, co zagroziłoby bezpieczeństwu Lionela. Tym 
bardziej bolała ją własna zdrada. Griffith został nasłany, aby ją 
szpiegować, lub jeszcze gorzej, by oczekiwać rozkazu Henryka. 
Rozkazu zabicia jej dziecka.

Co on powiedział?
Że Marianna musi zdać się na jego opiekę, bo od niej zależy 

bezpieczeństwo Lionela. Czy oznaczało to, że Griffith będzie 
chronił Lionela, jeśli będzie go przekupywała, jeśli spędzi z nim 
noc? Czy o to mu chodziło? Na jak długo wystarczy taka ofiara? 
Aż Marianna mu się znudzi? Dopóki nie znudzi mu się Lionel? Do 
chwili gdy Henryk przyśle rozkaz zabicia. Lionela?

Do diabła z Griffithem, jego ogorzałą twarzą i umięśnionym 

ciałem. Najpierw odgrywał groźnego rycerza, a następnie pokazał, 
że jest wykształcony i bije w nim serce poety. Mamił ją, dopóki 
mu nie zaufała, a wtedy okazało się, że jest podstępny i kłamliwy.

Gdyby zawczasu pojęła, co się dzieje, nie dałaby się zaskoczyć. 

Stawiałaby opór. Nie położyłaby się do łoża Griffitha jak jakaś 
łatwa kobieta, której wystarczy zapłacić.

Jak to możliwe, że coś tak cudownego okazało się tak niegodne?
Czy mężczyzna, który wymierza karę sprawiając przyjemność, 

może być całkiem zły? Czy możliwe, że tak bardzo się omyliła?

Nagle uniosła głowę i rozejrzała się po polanie. Czy możliwe, by 

w tak krótkim czasie Lionel tak bardzo się oddalił?

- Lionel!
Żadnej odpowiedzi.
- Lionel!
Nasłuchiwała, lecz bez skutku. Schował się. Była to ich częsta 

zabawa w mniej groźnych okolicznościach, ale teraz napędził jej 
prawdziwego strachu. Wesołym, śpiewnym głosem zawołała:

- Gdzie jest Lionel?
Odpowiedział jej chichot i Marianna odprężyła się. Nie zgubił 

się. Nie został porwany. Teraz musiała go odszukać, podnieść, 
posadzić na koniu i ruszyć dalej w wyczerpującą drogę.

- Lionel! - Ostrożnie podchodziła do syna. - Gdzie jest Lionel? 

Gdzie jest Lionel? - Za każdym jego chichotem była coraz bliżej. 
W ostatniej chwili nie wytrzymał i zaczął biec - prosto do 
strumienia. - Och, Lionel! - krzyknęła Marianna i ruszyła za nim. 
Woda przelewała jej się przez wierzch butów i moczyła 
pończochy. Lionel potknął się i upadł. Wyciągnęła go z wody, 
mocząc rękawy i dół płaszcza. Wyniosła go na brzeg. - Jesteś 
kompletnie przemoczony - rozpaczała tuląc dygoczące dziecko. - 
Mam nadzieję, że się nie rozchorujesz. Och, Lionel!

Tego już zbyt wiele. Ponad jej wytrzymałość. Opanowała łzy, 

przebrała go, wylała wodę ze swych butów i wykręciła rękawy.

Zaćwierkała ze sztucznym uśmiechem:
- Czas w drogę, Lionelu.
- Nie!
Mocowała się z nim.
- Mama obwiąże cię rzemieniem i...
- Nie!
- ...i posadzi na koniu...
- Lionel nie jedzie - odparł wyraźnie.
Marianna zachwiała się. Wczoraj wymówił swoje pierwsze 

słowo. Dzisiaj wypowiedział pierwsze zdanie. Przypomniała jej się 
matka Griffitha, uskarżająca się na zbytnią gadatliwość syna, który 
zapewniał Mariannę, że Lionel także wkrótce zacznie mówić. 
Zapragnęła, by Griffith, taki za jakiego go uważała, był tutaj, bo 
ptaki zamilkły, i Marianna po raz kolejny usłyszała zbliżające się 
kroki.

Rozdział dziewiąty

Od siedzenia na koniu boli mnie już tyłek. W dwa dni 

przeszukaliśmy połowę posiadłości Lancasterów i wszystko na nic. 

- Art wskazał ręką otaczający ich ponury las. - Jedynie, co 
wytropiliśmy, to ślady wiodące donikąd. Nikt nie widział lady 
Marianny i jeśli chce pan poznać moje zdanie, zostaliśmy 
wystrychnięci na dudków. Prawdopodobnie dziewczyna nadal tkwi 
w zamku Wenthayen, ukrywając się w wygodnej komnacie z 
łożem.

- Być może - mruknął Griffith. - Byłbym przysiągł że umyka 

niczym spłoszona sama. Nie sądzisz, że to ktoś inny wyprowadza 
nas

w pole?
- Myśli pan, że ktoś ją pojmał i śmieje się w kułak, że szukając 

Marianny robimy z siebie głupców? - spytał Art rozcierając 
wzmiankowany tyłek.

- Możliwe. Zaczynam sądzić, że to zupełnie prawdopodobne.
Kierując konia ku zamkowi Wenthayen Griffith powiedział:
- Wracamy. Naszą zabawę zakończymy innym razem.
Art skwapliwie podążył za nim. Był zmęczony i doskwierał mu 

podeszły wiek. Griffith zaś pomyślał, że gdy napotka Mariannę, 
skręci jej kark. Gdy ją napotka. I jeśli nic jej nie będzie. Czy to 
normalne, że jednocześnie pragnie uciskać ją i ukarać? A może jest

to po prostu jeszcze jedna sztuczka Marianny, która ma ją 

wyzwolić spod jego kontroli?

Zapyta ją, gdy ją odnajdzie. Jeżeli ją odnajdzie.
- Czy nadal masz list od Elżbiety? - zapytał.
- Niepokoi się pan o ten list? - Art poklepał woreczek zawieszony 

na ramieniu pod kurtką. - Tak. Mam go nadal. Czy jest w nim coś 
nakłaniającego do ucieczki?

- To zwykły, czuły list damy do przyjaciółki na wygnaniu. Nie 

ma w nim nic.., chyba że ktoś wie, jak go czytać. - Griffith uchylił 
się przed gałęzią i zlustrował otoczenie. Zbliżali się do drogi. 
Zanim zapadnie wieczór, znajdą się wśród niezadowolonych i źle 
dobranych gości Wenthayena. Będą ukradkiem poszukiwać 
Marianny, a każde ich słowo będzie podsłuchiwane. Art ze swoim 
przewrotnym umysłem może rzucić nowe światło na zawartość 
listu Elżbiety. Światło, którego Griffith przy swoim 

zaangażowaniu nie dostrzegał.

Zwolniwszy zrównał się z Artem i korzystając ze swej wspaniałej 

pamięci wyrecytował:

- „Od lady Elżbiety dla jej najdroższej Siostry Serca, lady 

Marianny. Życzę Ci wszystkiego najlepszego i przesyłam Ci 
błogosławieństwo boskie i moje własne, zapytując najczulej o 
twego syna Lionela. Modlę się, by ten list zastał go w zdrowiu i 
sile, a także modlę się o długie sprawozdanie na temat jego 
rozwoju i zachowania. Twoje opowieści o jego żywym umyśle i 
uroku sprawiają mi wielką przyjemność, ponieważ wiem, że mój 
syn Artur wkrótce postąpi jego śladem. Chciałabym, by mogli 
przebywać razem, i bardzo martwię się Twoją nieobecnością, i 
brak mi pociechy, którą mogłabyś mi ofiarować. Artur zapełnia 
pustkę w moim sercu, która powstała po zniknięciu moich braci 
oraz na skutek zdrady, która mnie otaczała. Zdradzili mnie 
wszyscy oprócz Ciebie, droga Siostro.

Muszę Ci także opowiedzieć o moim drogim Panu Mężu, królu 

Henryku. Często wyraża się o Tobie miłymi słowami, choć Cię nie 
spotkał. Jest niesłychanie hojny i zachęca mnie, bym wysłała Ci 
pieniądze, ponieważ jest Ci wdzięczny za pociechę i pomoc, którą

mi ofiarowałaś podczas dni najcięższej próby. Na pamięć 

dawnych czasów, zaklinam cię, przyjmij tę sakiewkę i używaj w 
miarę potrzeby na utrzymanie Twoje i Twego drogiego syna, a 
mego chrześniaka, dziecka, o którym codziennie myślę, za które 
się modlę”.

- Nieszczęsna lady Elżbieta - stwierdził Art, który łatwo ulegał 

współczuciu. - Jest rozdarta w swym poczuciu lojalności i stara się 
ostrzec lady Mariannę, by nie grzebała w odchodach, bo to może 
spowodować straszny fetor.

- Sądzisz, że właśnie to ma na myśli? - Griffith poczuł, że z serca 

spada mu ogromny ciężar. - Ja także myślałem, że właśnie to chce 
powiedzieć, ale jestem słynny z tego, że źle odczytuję intencje 
kobiet.

- Jest pan jedynym mężczyzną na świecie, któremu coś takiego 

się przydarza.

- Z Marianną także postępowałem niewłaściwie.
- Gdyby mi pan nie powiedział, nigdy bym na to nie wpadł.
- Ale jeśli sądzisz, że lady Elżbieta chce powiedzieć... - Griffith 

przypatrywał się uśmieszkowi na twarzy Arta. - Arturze, czy ty 
sobie ze mnie żartujesz?

- Nie, milordzie, dlaczegóż miałbym to czynić? Nie śniłoby mi 

się nawet - Art uchylił się przed rzuconymi weń rękawicami 
Griffitha - by kpić sobie z tak szanowanego rycerza, jakim jesteś, 
mój panie. Przecież, gdy pomyślę o całej mądrości, którą nosisz w 
samym tylko małym palcu - Art uchylił się jeszcze raz - nie mogę 
wyobrazić sobie, że... że...

Jego glos zamarł i Art uniósł dłoń, i pochylił głowę w pozie 

oznaczającej, że nasłuchuje. Griffith również uniósł się w 
strzemionach, usłyszał bowiem odgłos kroków. Pognał konia w 
kierunku głównej drogi i ujrzał strażnika zaprzyjaźnionego z 
Marianną, który podążał w ich kierunku. Billy podbiegł, spojrzał 
na nich i zatrzymał się gwałtownie.

- Milordzie!
Oparł dłonie na kolanach, starając się złapać oddech. Wreszcie 

przemówił:

- Jeśli łaska... Mam wieści o lady Mariannie.
Griffith i Art wymienili spojrzenia i Art podał Billy”emu butelkę 

z wodą. Billy napił się łapczywie, resztę wody wylał sobie na 
głowę. Griffith uznał, że Billy może już mówić, i rozkazał:

- Opowiedz nam.
- Opuściła zamek rankiem, dwa dni temu.
- Skąd wiesz? - warknął Art.
- Sam wypuściłem ją i śpiące dziecko. - Usłyszawszy pełen 

oburzenia okrzyk Arta, Billy zaczął wyjaśniać: - Ona jest damą i 
robi to, co chce, i pomyślałem sobie, że lepiej ja to zrobię, a nie kto 
inny, kto mógłby jej zaszkodzić. I dobrze zrobiłem, bo nie byłem 
jedyną osobą, która widziała jej odejście.

Griffith zesztywniał w siodle.
- Czy ją schwytano?
- Nie, milordzie. Kiedy widziałem ją po raz ostatni, wszystko 

było w porządku. Wypuściłem ją i patrzyłem, co się stanie. Ten 
kapitan od najemników zbyt dobrze wie, co się dzieje u 
Wenthayena, a jego ludzie zawsze pakują nosy w nie swoje sprawy 
i ja im ani trochę nie ufam. I pierwsze, co zobaczyłem, to 
Cledwyna obserwującego lady Mariannę. A potem przyłączył się 
do niego ten cały Harbottle i obaj pośpieszyli za panią, ale nie 
wiedzieli, że ja idę za nimi.

- Dobrze zrobiłeś - rzekł Griffith.
- To mój obowiązek - odparł Billy. - A poza tym nie przepadam 

za tymi cudzoziemcami przybywającymi do Shropshire i ich 
obcych języków. Błagam o przebaczenie, milordzie.

Griffith dobrze pamiętał wyzywające zachowanie Billy”ego owej 

nocy, gdy odprowadzał Mariannę do jej domku, i spytał:

- Nie ufasz Harbottle”owi i Cledwynowi, a mnie?
- To trudna sprawa dla prostego człowieka jak ja, milordzie, ale...
- Billy wyprostował się i spojrzał na Griffitha oskarżycielskim 

wzrokiem - ...ale w zamku Wenthayen nie ma nikogo więcej, kto 
by się o nią troszczył. Pan się troszczy... chociaż nie podoba mi 
się,

dlaczego pan się troszczy. Węszy pan wokół niej jak spaniel 

hrabiego Wenthayena wokół suki.

- To węszenie wyjdzie jej na dobre - rzekł Art.
Griffith pozostał nieporuszony, ale Billy przyglądał mu się z taką 

samą uwagą, z jaką patrzyłby na spaniela.

- Tak, przypuszczam, że ma dobre intencje, nawet jeśli zamierza 

wetknąć jej swój knot.

Niezadowolony z przebiegu rozmowy Griffith przemówił przez 

zaciśnięte zęby:

- Zamierzam ją poślubić.
Nachmurzone oblicze Billy”ego rozjaśniło się jak niebo pokryte 

obłokami, które rozpędzał wiatr.

- Tak się należy. Nie jest aż taka światowa, za jaką chciałaby 

uchodzić. Będzie zajęta przy dzieciach przez cały rok i nie 
wystarczy jej czasu, by ściągać sobie na głowę kłopoty.

- Sprawię, że będzie zajęta.

Griffith uroczyście złożył przyrzeczenie, jakby Billy był ojcem 

Marianny, a Billy przyjął je nie mniej uroczyście.

- A gdzie jest teraz? - spytał Art.
Billy rozgarnął stopą piasek. Minę miał zakłopotaną i 

zmartwioną.

- Nie mogę wam dokładnie powiedzieć, gdzie jest teraz. 

Musiałem tu przyjść, żeby wam wszystko opowiedzieć. - Rozjaśnił 
się. - Ale mogę wam powiedzieć, gdzie trzeba zacząć jej szukać. 
Cledwyn i Harbottle podążali za nią na południe przez cały ranek, 
a ja za nimi, i ona w końcu skręciła na zachód, w stronę Walii, i 
trzyma się kierunku na ten pogański kraj, błagam o przebaczenie, i 
ci dwaj łotrzykowie stwierdzili, dokąd podąża, i zawrócili.

- Do Walii? - spytał z niedowierzaniem Art. - Po cóż by jechała 

do Walii? Nie zna tamtejszego języka, a poza tym Walia jest naszą 
ojczyzną. Ucieczka do Walii to poddanie się naszej woli.

- Jeśli ją złapiecie - przypomniał mu Billy.
Griffith pogładził się po dwudniowym zaroście.
- Ona nie jest szalona. Ona myśli, że tam nie będziemy jej 

szukać, i nie szukalibyśmy, gdyby nie informacje Billy”ego. Jest 
tam z dala od Henryka, a żeby zniknąć na terenie Anglii, trzeba by 
udać się na północ do jeziora County. A to podróż nie lada.

- Myśli pan, że pojedzie do... - Art westchnął i przyznał się 

Griffithowi. - Nie jest pan jedynym mężczyzną, który nie rozumie 
kobiet. Mężczyźni w Walii to nie łagodne, pełne obojętności 
jaszczurki, które żyją, by wylegiwać się na słońcu, jak to jest w 
przypadku Anglików.

Griffith potarł podbródek.
- To rycerze - ciągnął Art - którzy żyją po to, by zabijać 

Anglików.

- Tego nie powiedziałeś - przypomniał mu Griffith. - Pamiętasz? 

Owej nocy przed jej ucieczką, opowiedziałeś pełną liryzmu bajkę o 
pięknej Walii, której synowie chętnie przyjmą ją na swoje łono.

Tym razem przerażenie Arta było szczere:
- Billy, jesteś pewien? Widzieliśmy jej ślady wiodące na 

południe.

- Cledwyn i Harbottle zacierali ślad kilkakrotnie, bo nie chcieli, 

by ktoś oprócz nich wiedział, dokąd się udała.

- I założę się, że sporządzili fałszywe ślady - rzeki zamyślony 

Art. - Jestem pełen podziwu dla tych szczwanych łotrów.

Griffith był wściekły, że nie sprawdził, gdzie się podziewa 

Cledwyn, i że nie zabił Harbottle”a, gdy była po temu okazja.

- Wkrótce będą ich zżerać robaki - rzeki.
Billy zgodził się skwapliwie.
- Z pewnością, milordzie. Szedłem śladem lady Marianny przez 

dwa dni i z pewnością jest w Walii, tylko porusza się wolno

z powodu dziecka. Pokażę wam miejsce, gdzie ich zostawiłem, i 

wyruszymy stamtąd.

- Pokaż nam miejsce, w którym widziałeś po raz ostatni lady 

Mariannę, a ja i Art wyruszymy stamtąd. - Griffith pochylił się w 
siodle, by znaleźć się bliżej Billy”ego. - A ty wrócisz do

Wenthayena. Może się okazać, że są jakieś przeszkody w 

podążaniu śladem Cledwyna i Harbottle”a.

Szeroką twarz Billy”ego rozjaśnił uśmiech:
- Tak, możliwe, że są.
Ach, Billy. - Wenthayen uśmiechnął się do strażnika, który 

zatrzymał się w drzwiach jego sypialni, by poklepać po głowie 
Honey. - Wejdź, Billy. Witam.

Wenthayen nie zwracał uwagi na zakłopotanie służącego, który 

piędź po piędzi przesuwał się przez komnatę. Nie zwracał uwagi 
na błoto, którym Billy plamił jego drogocenny dywan, ani na to, że 
oddychał hałaśliwie przez otwarte usta. Nalał dwa pełne kielichy 
mocnego piwa, przywołał spaniela do nogi i zamaszyście podszedł 
do miękkiego fotela, który nazywał swoim własnym.

- Chodź, Billy. Siadaj. Napijemy się.
- Milordzie - tak zakłopotani bywali tylko nowi służący. - Nie 

mogę pić z panem.

- Dlaczego?
- Tak się nie godzi.
Wenthayen zachichotał pobłażliwie i osunął się na fotel z Honey 

przy nodze.

- Sądzę, że ja tu decyduję, co jest właściwe, prawda? A poza tym, 

jeżeli chcę się napić piwa z jednym z moich najstarszych i 
najbardziej zaufanych ludzi, to kto mi zabroni?

Billy wymamrotał coś niezrozumiałego.
- Chodź, siadaj - Wenthayen przysunął nogą wyściełany taboret
- porozmawiamy.
Nie zwracając uwagi na zakłopotanie Billy”ego, uśmiechnął się i 

okazywał dobrą wolę, dopóki Billy nie zasiadł na niskim stołku.

- Wygodnie ci, Billy?
Nie było mu wygodnie, lecz skwapliwie skinął głową.
- Masz tu piwo, Billy.
Billy wyciągnął rękę, która w widoczny sposób drżała.
- A więc, Billy, jak długo u mnie służysz?
- Ach... - Czarka zadzwoniła o zęby Billy”ego, który usiłował się 

napić. - Ach... to znaczy, ile lat?

Wenthayen cierpiętniczo przymknął oczy.
Tęsknił za Marianną. Brakowało mu kogoś, z kim mógłby 

zmierzyć swój dowcip. Chciał mieć przy sobie choćby jedną 
osobę, która nie byłaby niewiarygodnie głupia. Otworzywszy oczy 
ujrzał, że Honey podniosła się i węszy, jakby zwietrzyła trop.

- Tak, ile lat? - zwrócił się do Billy”ego.
- Ach... wstąpiłem do wojska, mając około jedenastu lat, 

milordzie, a teraz mam... - Billy obliczał z wysiłkiem. - Ach, 
myślę, że mam trzydzieści dwa... ach, więc około szesnastu lat, tak 
mi się wydaje, milordzie.

Hrabia niecierpliwie pochylił się w fotelu. Głupi, głupi, głupi.
- Dobrze, Billy.
Honey podeszła do zasłon wiszących na ścianie i węszyła 

głośniej.

- I jak często w ciągu szesnastu lat opuszczałeś zamek?
- Nigdy! To jest - Billy poruszył się niespokojnie, gdy pojął, do 

czego zmierzają pytania Wenthayena - raz. Na dwa dni.

- Wczoraj i przedwczoraj? - Honey wsadziła łeb za zasłonę i 

pomerdała ogonem.

- Tak... tak, ma pan rację.

- Wypij piwo, Billy. Przykro mi widzieć cię takim zakłopotanym, 

sprawiasz, że czuję się kiepskim gospodarzem. - Zaciekawiony i 
podejrzliwy Wenthayen podszedł do zasłony. - Drżysz, Billy, czy 
to od przeciągu? Czy chcesz, abym zaciągnął zasłony, by nie 
wiało?

Zasłona poruszyła się, pies odskoczył do tyłu i Wenthayen omal 

nie wybuchnął głośnym śmiechem, zdawszy sobie sprawę z tego, 
co zaszło.

- Nie, milordzie, nie jest mi zimno - powiedział Billy. - Nie jest 

mi zimno, naprawdę.

Wenthayen postukał palcami w kotarę i powiedział:
- Skoro tak twierdzisz, nie zasunę kotary... teraz. Honey, do nogi!
Wrócił na fotel. - Czy jest ci wystarczająco miękko?
Billy wyjąkał:
- Tak, milordzie, mój zadek nigdy jeszcze nie był tak 

rozpieszczany.

- To wspaniale, Billy. Cudownie. Czuję się, jakbyśmy byli 

starymi przyjaciółmi.

- Tak... eee... nie, to jest... milordzie, opuściłem zamek, bo 

miałem ku temu powody.

- Czyżby? - Wenthayen przyjrzał się swoim paznokciom. - 

Chcesz mi o tym opowiedzieć?

- Pojechałem, żeby ochraniać pańską córkę - odparł odważnie 

Billy.

- O ile mi wiadomo, opuściła zamek wczesnym rankiem.
Twarz Billy”ego wyrażała nieufność i zakłopotanie.
- Tak, milordzie, ale kto panu powiedział?
Sposób, w jaki Billy zadał mu pytanie, zupełnie jakby miał prawo 

domagać się odpowiedzi, spowodował, że Wenthayen uśmiechnął 
się. Marianna wykorzystała lekcję, której jej udzielił, wzbudziła 
sympatię tego osiłka i Billy okazał się oddanym sługą. W 
odpowiedzi rzeki:

- Ostatnio mieliśmy tutaj kilka niezrozumiałych zdarzeń, które 

bardzo pobudziły moją ciekawość. Wezwałem do siebie młodego 
Harbottle”a. Znasz Harbottle”a?

- Nie jest wart, by czyścić moje zelówki.
Niespodziewanie zachwycony Wenthayen rzekł:
- Widzę więc, że znasz Harbottle”a. Rozmawiając z nim ostatnio 

odniosłem wrażenie, że coś mu się przytrafiło. Wyłamano mu 
ramię ze stawu. Powiadają, że to sir Griffith ap Powel.

Billy poczuł się wystarczająco pewnie, by odpowiedzieć:
- Okazało się, że to dobry człowiek.
- Jego także znasz? - spytał Wenthayen udając zaskoczenie.
- Zniknął niemal jednocześnie z moją córką.
Billy zmarszczył czoło, zastanawiając się z wysiłkiem. 

Najwyraźniej nie ufał Wenthayenowi. Równie oczywiste było, że 
nie chce zdradzić Marianny i Griffitha.

- Sir Griffith został przysłany do mej siedziby przez samego króla 

Henryka.

Wyraźnie poruszony Billy rozjaśnił się.
- Ale nie wiem, dlaczego król przysłał do mnie sir Griffitha, i to 

mnie niepokoi. - Wenthayen przesłonił czoło dłonią. - Czy misja 
Griffitha nie jest szacowna?

- Jest bardzo szacowna - odparł Billy z wielką pewnością siebie. - 

Sir Griffith jest równie oddany lady Mariannie jak pani...jak ja.

- Bardzo interesujące. Skąd o tym wiesz?
- Ponieważ dal mi słowo honoru.
Wenthayen poczuł, że po plecach przelatuje mu dreszcz. Pochylił 

się do przodu:

- Słowo honoru?
- Złożył przysięgę, że poślubi lady Mariannę.
Billy przestraszył się gniewu Wenthayena, lecz hrabia potrafił 

nad sobą zapanować.

- Poślubić lady Mariannę? - Podniósł głos. - Poprzysiągł że 

poślubi moją córkę?

- Tak i że w ciągu roku da jej dziecko, by miała zajęcie i 

bezpiecznie spędzała czas w domu - odparł Billy, a następnie 
odchylił się do tyłu ostrożnie osłaniając uniesioną ręką, ale 
Wenthayenowi ani w głowie pozostało, by go uderzyć Gniewał się 
nie na Billy”ego, lecz na sir Griffitha, za to, że ośmielał się sądzić, 

iż poślubi córkę hrabiego Wenthayena. I na Mariannę, tę dziewkę, 
która nie chciała być mu posłuszna.

Do diabla, była przecież jego córką. Myślał, że spuści z tonu, 

powróciwszy do domu z bękartem, lecz ona me prosiła o 
przebaczenie, ani nie tłumaczyła się i gdy Wenthayen opanował 
gniew, zrozumiał, dlaczego tak postępowała.

Jej syn - jak miał na imię? - Lionel. Lionel wyglądał zupełnie jak 

potomek Yorków. Zupełnie jak król Anglii Ryszard.

Oczywiście, królewskie bękarty nie były wiele warte, zwłaszcza 

dzieci króla pozbawionego władzy, ale Wenthayen miał pewne 
podejrzenia co do okoliczności narodzin Lionela. A jeśli nawet był 
w błędzie? Co mógł stracić? Był krewnym owdowiałej królowej z 
rodu Woddyille”ów. W miarę jak Henryk czuł się coraz pewniej na 
tronie królewskim, coraz mniej zależało mu na poparciu 
Wenthayena i innych popleczników. Wenthayen przyglądał się, jak 
z każdym dniem jego oddanie dla króla traci na znaczeniu wobec 
młodzieńczego postanowienia Henryka, że stanie się silnym 
władcą Anglii.

Zaczął odczuwać wdzięczność dla Marianny. Przywiozła mu 

królewskiego syna, którym będzie się mógł posłużyć. Być może, 
nie zrobiła tego celowo i może wcale nie pragnęła, by tak się stało, 
ale on był ojcem i wiedział, co jest najkorzystniejsze.

Obserwowanie Marianny utwierdzało go, że się nie myli. Córka 

nienawidziła życia z dala od dworu królewskiego. Starała się, by 
jej syn miał wszystko, co najlepsze. Wiedział, że gdy nadejdzie 
odpowiednia chwila, Marianna doceni jego wysiłki, dlatego 
układał plany i czekał. I oto gdy odpowiedni moment był bliski, 
Marianna uciekła w ramiona mało znaczącego rycerza walijskiego, 
który sobie wyobrażał, że jest wystarczająco dobry, by zostać jej 
mężem.

Wenthayen wygładził odzież na brzuchu. Boże, miej ją w swej 

opiece. Marianna rozpaliła ogień w jego trzewiach. Marianna, a nie 
wino, i spójrzcie tylko na tego bohatera, Billy”ego. Przeszedł w 
drugi koniec komnaty i tęsknym okiem spoglądał na drzwi.

Powiedziano Wenthayenowi, że Billy, utraciwszy panowanie nad 

sobą, stawał się diaboliczny, ale gra toczyła się o zbyt wysoką 
stawkę, by się teraz wycofać. Zadanie Wenthayena, tak jak je teraz 
widział, polegało na zdobyciu zaufania Billy”ego. Sprawa 
niełatwa, bo Billy był świadkiem zbyt wielu lat ojcowskiej 
obojętności i zaniedbań wobec Marianny. Wenthayen był jednak 
przekonany, że odpowiednim naciskiem można uformować 
każdego człowieka. Musiał teraz znaleźć sposób na Billy”ego.

Jak ma go przekonać, że przyświeca mu jedynie wzgląd na dobro 

i bezpieczeństwo Marianny? Mógłby go zachęcić do powiedzenia 
prawdy na temat Marianny oraz roli Griffitha w jej zniknięciu, lecz 
nie mógłby go zmusić do skrzywdzenia Marianny lub jej syna. 
Uspokoił się i zawołał:

- Honey, chodź tu, suczko!
Pies podszedł i zachwycony zamerdał ogonem. A gdy Wenthayen 

poklepał się po kolanie, wskoczył na nie, jakby mu ufał na śmierć i 
życie.

Bo tak właśnie było. Ten pies, kochający, wiemy, chcący się 

przypodobać, nigdy go nie zawiódł, tak jak Wenthayen nigdy nie 
zawiódł psa. Honey uwielbiała go. Wenthayen zdawał sobie 
sprawę, jak pięknie jej złota sierść odcina się na bogatej tkaninie 
kubraka. Zdawał sobie również sprawę z reakcji Billy”ego, reakcji, 
której oczekiwał.

Człowiek tak kochany przez swego psa nie może być zupełnie 

zły. Człowiek tak dbający o psa nie może skrzywdzić własnej 
córki. Wenthayen wiedział, nawet nie patrząc na Billy”ego, że z 
każdym ruchem jego ręki, głaszczącej sierść spaniela, Billy coraz 
bardziej się odpręża. Gdy uznał, że jego zabiegi odniosły 
oczekiwany skutek, spojrzał na niego i rzeki niedbale:

- Billy, podaj nam ten kawałek chleba i ser. Posilimy się, a ty 

opowiesz mi, jak doszło do tego, że sir Griffith złożył ci tę 
przysięgę.

Billy odparł ważąc każde słowo:
- Śledził lady Mariannę, tak jak i ja. Nie chciałem go przepuścić, 

dopóki mi nie przyrzekł. Gdy go widziałem po raz ostatni, ścigał ją 
na terenie Walii.

- W Walii? - spytał Wenthayen z nie ukrywanym zdumieniem.
- Co ją skłoniło, by udać się do Walii?
- Sir Griffith przypuszcza, że lady Marianna nie spodziewa się, że 

będzie tam jej szukał. Wydaje mi się - Billy postukał się grubym 
palcem w czoło - że uciekała w prawdziwym lęku.

- Dlaczego w lęku?
- Nie wiem.
- Spędziła noc w sypialni sir Griffitha.
Billy potrząsnął głową.
- Nie powiedziała ci o tym? Założę się, że sir Griffith także ci nie 

powiedział. - Wenthayen zauważył, że Billy jest zupełnie 
wyprowadzony z równowagi, i pogratulował sobie udanego ataku. 
- Porozmawiajmy więc o jej szczęśliwym powrocie.

- O jej szczęśliwym powrocie? - powtórzył Billy.
- Oczywiście. - Wenthayen podrapał Honey za uszami. - Lady 

Marianna musi tu wrócić.

Billy przyglądał się pozostawionym na stole resztkom jedzenia.
- Nie wróci, jeżeli poślubi Griffitha.
- Billy, nie rozmawiamy o córce wieśniaka. Mówimy o córce 

hrabiego Wenthayena. Jeżeli sir Griffith zechce ją poślubić, a nie 
wątpię, że tego pragnie, uczyni to. Ale bądź pewien, że nie uczyni 
tego wyłącznie z powodu uczucia. Małżeństwo z lady Marianną to 
złoty interes. Jego rodzina zechce wiedzieć, jaki jest posag 
Marianny, a ja muszę wiedzieć, co jej zapewnią, w razie gdyby 
owdowiała. Trzeba będzie przedyskutować kontrakt ślubny, ilość 
płótna i ubrań, które Marianna zabierze ze sobą. Będzie musiała 
wrócić, aby omówić sprawę ziemi i pieniędzy, które będą jej 
przekazane.

Billy opanował się i spojrzał na chleb i ser, który trzymał w 

dłoniach.

- Sir Griffith nie żeni się z nią dla pieniędzy.
- Może. Pokroisz chleb? Nie lubię zdejmować psa z kolan, gdy 

jest mu wygodnie. Ale ap Powel z pewnością nie odrzuci 
pieniędzy. Moje pieniądze pójdą do Walii. Trudno się z tym 
pogodzić.

- Mnie także to martwi - zgodził się Billy. - Nie pańskie 

pieniądze, lecz to, że sir Griffith jest Walijczykiem. - 
Wyciągniętym zza pasa nożem Billy odkroił kawałek chleba i 
podał go Wenthayenowi. - Myśli pan, że to dzikus?

- Nie chciałbym go spotkać na polu bitwy, jeśli o to ci chodzi.
Lecz nie sądzę, by skrzywdził lady Mariannę. - Wenthayen podał 

psu kawałek chleba. - Przynajmniej nie poważnie. - Uniósł głowę i 
spojrzał na Billy”ego. Napotkał jego przerażone spojrzenie. - Ale 
jest jeszcze Harbottle... wyrzuciłem go.

Dobrze pan zrobił, milordzie - gorąco pochwalił Billy.
Tak, to zły człowiek, ale Griffith okazał prawdziwą 

bezwzględność i spryt wyłamując Harbottle” owi ramię, którym 
posługuje się podczas walki na szable. - Wenthayen odgryzł kęs 
chleba i żuł go w zamyśleniu. - Czy owego ranka, gdy pomagałeś 
jej zbiec, lady Marianna miała jakieś obrażenia?

- N-nie - wyjąkał Billy. - Żadnych sińców, ale było ciemno i 

mogłem nie zauważyć.

- Hmm. Prawdopodobnie uciekła przed Griffithem w głupim, 

panieńskim zakłopotaniu. Oczywiście, nie jest już panną, ale to 
możliwe. - Chleb i smakowity ser rozluźniły węzeł ściskający 
żołądek Wenthayena, a jego kampania, by zdyskredytować 
Griffitha, zdawała się przynosić nadspodziewanie dobre rezultaty. 
Oparł się o poduszki i rzucił: - Chciałbym wierzyć, że Marianna 
stanowi dobrą partię. Chciałbym jej pomóc, gdyby uciekła z 
fortecy Powela. Ale nie ma sposobu, by prosić uczciwego Anglika, 
aby przeszukiwał obce terytorium, poto tylko, abym ja nie musiał 
się niepokoić o córkę.

Billy uniósł dłoń, lecz Wenthayen nie dal mu dojść do słowa.
- Nie, Billy. Pozwól, że się zastanowię. Odłamał kawałek sera dla 

Honey. - Mam tu walijskich najemników, którzy mogliby 
przeczesać swoją ziemię, ale problem polega na tym, że im nie 
ufam. Zanim odprowadziliby tu lady Mariannę, najpierw zażyliby 
z nią przyjemności i jeszcze zażądali zapłaty.

Milordzie, dopraszam się...
Jeżeli jest jakiś sposób...

Wenthayen odgryzł ogromny kęs, który nie pozwalał mu mówić, 

i Billy wybuchł niecierpliwie:

- Ależ, milordzie. Jest sposób. Postawić mnie na czele 

najemników!

Wenthayen przełknął ser i odchrząknął. Spojrzał w lśniące oczy 

Billy”ego i rzekł:

- Nie możesz stanąć na czele najemników. A kto się zajmie 

obroną zamku? Nie możesz pozbawić Wenthayena jego rycerzy.

- Mamy angielskich wojowników - odparł Billy. - Chętnych i 

gotowych do obrony zamku. Ale jeśli pan chce zatrzymać

Walijczyków, potrzeba mi będzie tylko trzech ludzi. Trzech 

ludzi, a przywiozę lady Mariannę z Walii.

- Boże dopomóż nam, jeśli to nie jest doskonały pomysł - rzekł 

Wenthayen. Odstawił psa na podłogę, schylił się, by go pogłaskać i 
ukrył twarz, by nie ukazać malującego się na niej tryumfu. - 
Czemu nie? Chętnie dam ci pięciu ludzi. Weź pięciu najemnych 
żołnierzy. Oni poprowadzą cię przez Walię i przywieziesz mi lady 
Mariannę. Do domu.

Billy jęknął, lecz tak cicho, że Wenthayen prawie go nie 

dosłyszał:

- A jeśli poślubi sir Griffitha? Przysiągłbym, że to uczciwy 

człowiek.

- Jest wielu uczciwych ludzi, którzy nie traktują należycie swoich 

kobiet stwierdził Wenthayen i Billy przyznał mu rację. - Lecz 
chociaż miałem co do niej większe plany, jeżeli ma ochotę 
poślubić sir Griffitha, dam jej swoje błogosławieństwo i posag i 
uznam Walijczyka za swego najbliższego krewnego.

Billy nie sprawiał wrażenia zachwyconego perspektywą 

walijskich krewnych, lecz wstał i rzekł:

- Wybiorę sobie ludzi...
- Weź Cledwyna - rozkazał Wenthayen.
- Nie jest godzien zaufania.
Jest dowódcą najemnej armii i mówi po walijsku i angielsku. 

Musisz go zabrać.

Billy bił się z myślami, lecz nie potrafił zaproponować nic 

lepszego.

- Niech będzie, jak pan powiedział, milordzie, ale będę go miał 

na oku.

- Słusznie. - Gdy Billy skierował się ku drzwiom, Wenthayen 

mruknął: - A on będzie miał na oku ciebie.

- Słucham milordzie? - spytał Billy zatrzymując się.
- Dziękuję ci, Billy. Wybawiłeś mnie z kłopotu. - Wenthayen 

skinął mu ręką z uśmiechem, a potem schylił się, by jeszcze raz 
pogłaskać Honey.

Upewniwszy się, że strażnik nie może go usłyszeć, podszedł do 

okna i wylał resztki piwa. Wrócił do stołu i nalał dwa kielichy 
wina. Wziął jeden z nich i zbliżył się do kotary na ścianie. Silnym 
pociągnięciem zasunął materiał.

- Chodź i napij się ze mną, moja droga - rzekł. - I nie wyobrażaj 

sobie, że można szpiegować swego pana.

Rozdział dziesiąty

Lady Marianna tutaj? - zapytał Art patrząc na zrujnowaną chatkę, 

targaną wiatrem i moknącą w deszczu. - Tutaj? - Spoglądał na 
nędzny zaścianek w walijskich górach Clwyd.

- Nie mieści się w głowie, prawda? - Jakim sposobem Marianna 

dotarła tak daleko, sama, i dlaczego tutaj się zatrzymała, Griffith 
nie mógł zrozumieć. Początkowo mieszkańcy wioski przeczyli, by 
tu była, ale lśniąca moneta wręczona jednemu ze starców sprawiła, 
że wskazano mu lepiankę na skraju wioski. Teraz mieszkańcy, 
niezadowoleni, że stracą bogatego gościa, stanęli w drzwiach i 
spoglądali poprzez deszcz, który zacinał z zachodu.

- Dlaczego nie zatrzymała się u wielebnych braci? - dociekał Art.
- Byłaby tam przynajmniej bezpieczna i nie cierpiałaby chłodu.
- Ale też łatwa do znalezienia - dodał Griffith. Czuł satysfakcję 

na myśl, że tak dobrze ją rozumie. Zaczął nawet częściowo 
solidaryzować się z jej zamiarem ucieczki. Nie podobało mu się 

tylko, że uciekała przed nim.

Art nieświadomie podsycił jego gniew.
- Będzie się opierać, jeśli spróbuje ją pan stąd zabrać.
Przemoczony deszczem i gradem Griffith odparł kpiąco:
- Dlaczego sądzisz, że będzie wolała pozostać tutaj, a nie udać się 

ze mną tam, gdzie jest ciepło i... - uniósł przemoczoną połę 
płaszcza - sucho?

- To sprytna bestia. - Art rzucił okiem na Griffitha. - I chyba 

dlatego wygląda pan jak wojownik, który ma sforsować twierdzę. 
Chce pan tam wtargnąć jak burza, czy też wkroczyć jak taran?

Griffith przyjrzał mu się i ruszył naprzód.
- Znaczy staranować - stwierdził z satysfakcją Art.
Griffith otworzył gwałtownie maleńkie drzwi. Na środku podłogi 

płonął słabowity ogieniek, z którego unosiły się kłęby dymu, 
porywane przez krążące przeciągi. Jedyne umeblowanie stanowiły 
łóżko i lawa. W tym pomieszczeniu Marianna nie musiała obawiać 
się szpiegów. Na brudnej podłodze leżały kawałki gliny, które 
pozostawiły w ścianach otwory tak duże, że nikt nie mógłby się 
ukryć.

Wiatr i deszcz wpadały do środka. Griffith mrugał powiekami, 

podrażnione dymem oczy zaszły łzami. Marianna leżała na małym 
łóżku pod derką. Oczy miała zamknięte. Obok niej bawił się 
Lionel układając kawałki drewna. Podniósł wzrok i zauważył 
Griffitha, wydał okrzyk radości i podniecony rzucił drewienka:

- Griffith - powiedział.
- Nie, kochanie - szepnęła ochryple Marianna nie otwierając 

oczu. - Nie ma Griffitha.

Griffith był zdecydowany zmuszać ją, krzyczeć, gotował się do 

walki z nią - a tu taka niespodzianka. Dlaczego ona leży zupełnie 
nieruchomo? Dlaczego nie uniosła powiek, gdy gwałtownie 
otworzył drzwi? Zbliżył się do wezgłowia łóżka, przysiadł obok 
Marianny i jej syna. Lionel wyciągnął do niego rączki i Griffith 
przytulił go.

- Jestem tu, Marianno.
Uniosła powieki. Rozpoznała go i oczy zabłysły jej radością, a 

potem strachem. Usiłowała usiąść. Poruszyła ustami:

- Griffith. - Lecz z jej gardła nie dobył się żaden dźwięk.
Jej rozgorączkowana twarz i pełne rozpaczy spojrzenie wyjaśniły 

mu wszystko. Była chora, tak chora, że nie mogła mówić, tak 
chora, że Griffith przeraził się o jej życie.

Osunęła się na łóżko, zbyt słaba, by utrzymać się w pozycji 

siedzącej. Chciała dotknąć Lionela, lecz ramiona opadły jej 
bezwładnie. Własna bezsilność napełniła jej oczy łzami i Griffitha 
zalała fala współczucia i smutku. Zdjął płaszcz, podwinął rękawy i 
przyłożył dłoń do jej czoła. Było przerażająco rozpalone. Griffith 
przywołał Arta ruchem głowy.

Art zbliżył się powłócząc nogami. Griffith spodziewał się tego. 

Stary sługa miał odwagę iwa połączoną z miłosierdziem mnicha. 
Nie bał się własnej śmierci, ale nie mógł znieść myśli o śmierci 
tych, których kochał, a już zdążył pokochać Mariannę. Patrząc na 
nią załzawionymi oczami wyszeptał:

- Ma gorączkę?
- Arturze - odparł z naganą Griffith - nie opłakuj żywych.
Marianna wysunęła rękę spod koca i ujęła zdrętwiałe palce Arta. 

Przycisnęła je do ust i wychrypiała:

- Art. Mój syn... chroń go... dbaj o jego bezpieczeństwo.
Błagała ostatkiem sił. Art przysiągł solennie.
- Pomożemy ci.
- Lionel... - upierała się chwytając wychudzoną dłonią rękę Arta.
- Przysięgnij mi.
Zdumiony Griffith cofnął się i usiadł z łoskotem na podłodze. Nie 

ufała mu. Obawiała się, że zagraża życiu jej syna.

Griffith także zastanawiał się, jakie intencje ma Henryk. Zupełnie 

logiczne, że można go było uznać za przysłanego przez króla 
mordercę. Ale, do diabła, powinna mu była zaufać. On jej zaufał: 
dał jej swoje nasienie.

Art nie od razu zrozumiał przerażenie Marianny, a gdy pojął, o co 

jej idzie, zaprotestował:

- Dziewczyno, Griffith nigdy by nie...
- Przysięgnij jej, Arturze.

Przerażony Art złożył ręce błagalnym gestem.
- Ależ ona myśli, że...
- Wiem, co myśli. - Griffith czuł w ustach gorycz krzywdy.
- Przysięgnij jej, niech się uspokoi.
Jąkając się Art złożył przysięgę, że będzie chronił Lionela nawet 

z narażeniem życia, zawsze i przed wszelkimi 
niebezpieczeństwami.

Marianna opuściła rękę na siennik i nieufnie spoglądała na 

Griffitha.

Nie spuszczając jej z oczu Griffith zwrócił się do Arta:
- Art, weź chłopca.
- Griffith, ona jest chora. Nie wie, co mówi. - Art nachylił się nad 

łóżkiem i posadził sobie Lionela na ramionach.

- Wie, co mówi. Idź kupić wóz.
- Nie będzie pan na nią krzyczał?
- Nie, nie będę na nią krzyczał - odparł Griffith z imponującą 

cierpliwością. - I kup tyle derek, ile tylko mają w tej zapomnianej 
przez Boga wiosce.

Art zakołysał się, by uspokoić Lionela, i odrzekł spoglądając na
Griffitha:
- Ma pan gwałtowne usposobienie.
- Nie wierzysz, że potrafię nad sobą zapanować?
Art uspokoił się i powiedział:
- Ci wieśniacy wycisną ze mnie ostatni grosz.
- Powiedz im - Griffith odsłonił zęby - że jeśli nie okażą 

rozsądku, będą mieli do czynienia z brutalnym żołnierzem.

- Mam lepszy pomysł. Powiem im, że dziewczyna zawlokła tu 

zarazę, a my ją stąd zabieramy.

Griffith omal się nie uśmiechnął, ale usta miał zbyt napięte, by 

rozciągnąć je w uśmiechu. A wszystko przez nią. Z powodu 
rozczarowania.

Zbliżył się do łóżka, pochylił nad Marianną.
- Spójrz na mnie - zażądał. - Spójrz na mnie. Popatrz na mnie.
- Celowo wypełnił sobą pole jej widzenia. Ramionami, klatką 

piersiową, barkami i twarzą, którą Art pogardzał, a ona uznała za 

godną pożądania.

Wargi Marianny zadrżały, a w oczach pojawiły się nowe łzy. Ale 

otarła je o szorstką derkę i zrobiła, jak sobie życzył. Jej wzrok

wędrował po nim wszerz i wzdłuż, niczym poszukujący 

schronienia wędrowiec. Griffith czekał, aż się napatrzy, i wreszcie 
rzekł:

- Jestem rycerzem. Mężczyzną zrodzonym do walki. Gdybym 

tylko zechciał, mógłbym jednym uderzeniem złamać kark Artowi i 
odebrać mu Lionela.

Poruszyła ustami:
- Nie Artowi.
- Nie, nie skrzywdziłbym Arta. Wybrałaś odpowiedniego obrońcę 

dla Lionela. Ale kto będzie bronił ciebie?

Widział, że się zastanawia. Trwało to długo i kosztowało wiele 

wysiłku. Wreszcie niepewnie wskazała na niego.

Uderzył się w pierś.
- Tak, ja będę cię bronił.
Jeszcze się zastanawiała.
Dlaczego musiała się zastanawiać? Co sobie wyobrażała? że ją 

tutaj zostawi? że zabije ją w drodze? Czy że przyjmie obojętnie jej 
chorobę i pozwoli, by zabrał ją Bóg, pozostawiając mu czyste 
sumienie?

Czy zdawała sobie sprawę, jak bardzo go rani swym brakiem 

zaufania? Sądził, że tak, lecz była zbyt słaba, aby ukryć swe 
uczucia. Nie wiedział, czy zdoła jej to wybaczyć.

A potem Marianna skinęła głową i Griffith poczuł, że jego żal 

zaczyna topnieć. Miał jeszcze jedno pytanie:

- Ufasz, że się tobą zaopiekuję?
Skinęła głową bez wahania i uśmiechnęła się słabo. Gdy 

spoglądała na niego w taki sposób, bał się, że wybaczy jej 
wszystko. Nie chcąc okazywać jej czułości rzekł obojętnie:

- To dobrze. To już pewien postęp.
Podniósł Mariannę ostrożnie i troskliwie owinął derką.
- Rozpalę tu porządny ogień, nakarmię cię gorącym rosołem i 

poczujesz się silniejsza. - Otarł czoło o jej włosy i uśmiechnął się.

- A potem zabiorę cię do mojej matki.
Marianna nie miała siły, by protestować.
Podczas drogi pozostawała milcząca. Zmarznięta i przemoknięta. 

Rozgorączkowana. Spała i budziła się na przemian. Drewniane 
koła wozu podskakiwały na nierównościach. Miała obolałe kości i 
głowę, szczękała zębami.

Wóz zatrzymał się i Marianna otworzyła oczy. Nic nie widziała. 

Było ciemno i duszno. W zakamarkach jej mózgu zrodziło się 
pytanie: czy już umarłam? Czy umieszczono mnie w trumnie? Kto 
zaopiekuje się Lionelem?

Poruszyła się niespokojnie, poczuła ból w stawach i 

przypomniała sobie - Art zaopiekuje się Lionelem. Art przysiągł 
zaopiekować się Lionelem, na przekór niezadowoleniu Griffitha. 
Art dotrzyma przysięgi.

A ona żyje. Zbyt źle się czuje, by być nieżywa.
Wokół niej, daleko i blisko, rozlegały się głosy pokrzykujące w 

tym dziwnym języku. W dziwacznym języku walijskim. A potem 
usłyszała tuż przy wozie:

- Matko, coś ci przywiozłem.
Griffith. Przyjechali do domu Griffitha? Z pewnością. A jednak 

mówił po angielsku. Nie miała czasu na zastanawianie się, bo obok 
rozległ się żywy, energiczny głos:

- Twoje brudy mogą poczekać.
Rozległy się śmiechy i krzyki, ale Griffith odparł:
- To prezent, o który prosisz mnie już od dawna. Wnuczek.
Wnuczek? Marianna zaniepokoiła się. Cóż to za spisek? Jak on 

śmie przedstawiać Lionela jako własne dziecko? Nic dziwnego, że 
mówił po angielsku. Chciał, aby go słyszała i rozumiała. Śmiechy 
wokół wozu ucichły. Zapadła wymowna cisza.

Dobrze. Bliscy Griffitha byli równie oburzeni jak ona. Nie 

słyszała nic. Wreszcie Lionel zapiszczał:

- Griffith.
Art zwrócił się do niego:
- Tak, chłopcze. A to jest mama Griffitha.
Gdybyż mogła mówić! Oczekiwała oburzenia i omal nie 

zemdlała, gdy matka Griffitha okazała całkowitą aprobatę:

- Piękny chłopak i ciężki. Ile ma lat?
Griffith odpowiedział z dumą:
- Nie ma jeszcze dwóch, ale jest mądry i ruchliwy.
Odezwał się męski głos, podobny do głosu Griffitha:
- Czy jest coś, co powinieneś nam wyznać, Grifficie Rhys 

Vaughn Ednyfed Powelu?

- Powiem ci, ojcze, ale najpierw...
Marianna nie spodziewała się nagłej jasności, gdy Griffith 

ściągnął z niej derkę. Zakryła rękami oczy przed oślepiającym 
blaskiem.

Usłyszała okrzyk matki Griffitha:
- Na głowę świętego Winifreda, czy ona żyje? Weź dziecko, 

Rhys. - Wóz zachwiał się i na policzku Marianny spoczęła dłoń. 
Słodko brzmiący głos zbeształ Griffitha: - Griffith, nie masz za 
grosz rozumu. Ona jest chora. Nie masz oczu? Nie możesz ciągnąć 
jej przez całą Walię, jakby to były twoje brudy do prania. Drogie 
dziecko...

- Lady Marianno - podpowiedział Griffith.
- Lady Marianno - powtórzyła jego matka. - Jestem Angharad, 

matka Griffitha, żona Rhysa, córka najstarszego rodu lekarzy 
Rhiwallon. Jesteśmy słynnymi uzdrowicielami. Pomogę ci.

Marianna powoli otwierała oczy. Wóz znajdował się wewnątrz 

wysokiej oświetlonej stajni, pełnej zapachu siana i bydła. Wokół 
rozlegały się krzyki siedzących na grzędach sokołów. Swiatło było 
przyćmione, wcale nie jaskrawe, jak jej się w pierwszej chwili 
wydawało, lecz Marianna ciągle była oślepiona. Wóz otaczał krąg 
służących i parobków. Tuż obok niej stało kilku mężczyzn - 
Griffith, Art i jeszcze jeden mężczyzna, równie wysoki jak 
Griffith. Ten wysoki, nieznany człowiek, trzymał w ramionach 
Lionela - a więc to był Rhys. Ale uwagę Marianny przykuła 
Angharad.

Głowa kobiety obwiązana była staroświeckim, białym zawojem 

odsłaniającym jedynie białoróżową twarz. Gdy się uśmiechała, w 
policzkach ukazywały się dołeczki, a porysowana zmarszczkami 

twarz świadczyła o tym, że uśmiechała się często. Oczy miały

niezwykłą barwę - jasną, złocistą, tak jak u Griffitha, lecz 

pozbawione były surowości, która cechowała usposobienie syna 
Angharad.

- Biedne maleństwo - powiedziała z czułością matka Griffitha i 

przygarnęła Mariannę do swego obfitego biustu.

Może na skutek zapachu świeżego chleba, który do niej dotarł, a 

może na skutek tej nieoczekiwanej serdeczności Marianna

zaczęła popłakiwać. Cichy szloch wstrząsał jej ciałem i dławił w 

gardle.

- Biedne maleństwo - powtórzyła Angharad. - Griffith, zabierz ją 

natychmiast do zamku.

Griffith pochylił się nad wozem i uniósł Mariannę.
- Chodź - zakomenderował, jakby miała jakikolwiek wybór. 

Poczuła ból, który wydusił z niej nowe łzy, a jej głowa opadła na 
ramię Griffitha. Po raz pierwszy odezwał się niepewnie: - Mamo...

- Zajmę się nią - powiedziała Angharad. - Art, narzuć na nią tę 

derkę, żeby nie przemokła, Rhys, zanieś dziecko.

Głowę Marianny przykryto białym wełnianym pledem, ale go 

odsunęła. Nie chciała mieć zakrytych oczu ani utrudnionego 
oddechu. Chciała widzieć, wdychać świeże powietrze. 
Podchwyciła zmartwione spojrzenie Arta, który rzekł:

- To wszystko z gorączki.
- Nie martw się, Art. Wkrótce wydobrzeje. - Angharad owinęła 

kocem szyję Marianny. - Tak lepiej?

Griffith powiedział:
- Zaniosę ją do mojej sypialni.
- Jesteście zaślubieni? - spytał Rhys.
- Jeszcze nie, ojcze.
- Jest wdową? - Zapytał Rhys, jakby miał prawo wypytywać 

Griffitha, co poruszyło Mariannę. Znała Griffitha jako 
apodyktycznego rycerza, a tutaj znalazł się człowiek, który żądał 
od niego respektu i otrzymywał go.

- Nie, ojcze. Nie jest wdową.
Rhys przesunął Lionela w ramionach, jakby go nagle uznał za 

zbyt gorącego, by go obejmować.

- Nie jest zamężna?
- Nie, ojcze - odparł poważnie Griffith. - Nie jest zamężna.
Rhys skinął głową.
- To dobrze. Zastanawiałem się, czy mam oczekiwać najazdu 

jakiegoś zdradzonego małżonka.

- Potem wypytasz Griffitha - rzekła Angharad, a Marianna 

poczuła wątpliwość, czy władza Rhysa jest tu rzeczywiście 
absolutna.

- Teraz musimy zaopiekować się lady Marianną. Griffith, zabierz 

ją do swojej sypialni.

- Żono...
Głos Rhysa zabrzmiał złowieszczo, lecz Anharad wcale się tym 

nie przejęła.

- Griffith może spać w hallu wraz ze służbą.
Rhys mruknął:
- Jesteś tyranem.
Angharad uśmiechnęła się i skłoniła przed nim, a potem złożyła 

ręce na fartuchu.

- Na głowę świętego Winifreda, muszę wysłać służbę, by 

przygotowała komnatę, i powiedzieć kucharzowi, żeby uwarzył 
godny obiad! - Wybiegła lekko niczym prawdziwy anioł ze 
skrzydłami.

Griffith spoglądał za nią takim wzrokiem, że Marianna poczuła 

ucisk w gardle, a potem powiedział:

- Straciłaś matkę, Marianno, więc daję ci moją. - Przytuliwszy ją 

mocniej ruszył ku drzwiom.

Twarz Marianny zrosił łagodny deszczyk, który zmieszał się ze 

spływającymi po jej policzkach łzami. Zamrugała powiekami, 
strząsnęła łzy i przyglądała się zamkowi Powel.

Grube zewnętrzne mury sprawiały, że stojący na ich tle strażnicy 

zdawali się karzełkami, a ponad murami dominowały cztery 
baszty. Główna twierdza, przysadzista, z szarego kamienia, stała 
na pagórku.

W miarę jak się zbliżali, twierdza stawała się coraz większa. 

Mocarna, onieśmielająca, nieustępliwa - przypominała coś 
Mariannie.

Griffitha.
Pragnęła zagłębić się w jego ramionach, a jednocześnie czuła 

chęć ucieczki. To miejsce ukształtowało Griffitha na swoje 
podobieństwo. Tak jak Griffith odpierało brutalnie nieprzyjaciół, 
lecz chroniło tych, którzy znajdowali się pod jego pieczą. Jeżeli 
ustąpi Griffithowi, także znajdzie się pod jego opieką. A jeśli nie, 
będzie uderzała w mur jego zdecydowania, zupełnie 
bezskutecznie.

Stanęli przed wielkimi, dębowymi wrotami, które rozwarły się, 

by ją połknąć, i Marianna, zdjęta lękiem, zaczęła się wyrywać.

- Marianno...
Griffith wypowiedział jej imię. Spojrzała na niego dzikim, 

wystraszonym wzrokiem.

Wiedział, czego się obawia.
- W Walii niektórzy hołdują zwyczajowi przenoszenia panny 

młodej przez próg. To wspomnienie z czasów, gdy pannę młodą 
wykradało się z domu rodziców. Czy macie podobny zwyczaj w 
Anglii?

Chciała krzyczeć, a mogła zaledwie z trudem szeptać:
- Ty wstrętny...
Zamknął jej usta gwałtownym pocałunkiem i wkroczył do 

twierdzy. Zatrzymał się na schodach wiodących do głównego 
przedsionka, aby mogła obejrzeć wnętrze.

- Wasz angielski król Edward wznosił zamki, aby pokonać 

walijskich buntowników, a my wybudowaliśmy zamek Powelów, 
aby z nim walczyć. Przegraliśmy oczywiście. Zamek Powelów 
pozostawał w rękach Anglików, dopóki mój przodek nie zaczął się 
czołgać w prochu przed nowym panem.

Idąca tuż za nim Angharad popchnęła syna.
- Na górę, do twojej komnaty, Griffith. Lady Marianna wysłucha 

wspaniałej historii rodu Powelów, gdy lepiej się poczuje. To stara, 
omszała twierdza, i nie ma się czym przechwalać.

Marianna rozumiała uwagę Angharad. Twierdza okazywała swój 

sędziwy wiek brakiem wygód. Ale wynagradzały je poduszki, 
dywany i nieustannie płonący ogień w kominkach. Pomieszczeń 
nie napełniał dym, okna wpuszczały tak wiele światła, ile tylko 
było możliwe, a służba wykonywała swoje obowiązki z 
uśmiechem.

Art ruszył za nim po schodach i zsunął wilgotny koc z Marianny.
- Będziesz miła dla lady Angharad, prawda? - zapytał.
Marianna zawahała się, ręce poczęły jej drżeć.
- Bez względu na to, jak obrzydliwe lekarstwo ci poda, połkniesz 

je. Dobrze?

Uniosła podbródek, a w jedynym oku Arta zakręciła się łza.
- Nigdy ci nie mówiłem, ale przypominasz mi moją najstarszą 

córkę. Nie zniósłbym utraty jeszcze jednej drogiej dziewczyny.

- Szantaż - szepnęła, ale czuła, że przegrała. - Obiecuję. Art 

uśmiechnął się wesoło, a jego łzy obeschły jak za dotknięciem 
czarodziejskiej różdżki.

- Zrobisz to, co powie lady Angarad, i ozdrowiejesz, a ja... - 

spojrzał z zakłopotaniem na Griffitha, ale szedł dalej niosąc 
Lionela, którego odebrał z ramion Rhysa - ...a ja zaopiekuję się 
twoim chłopakiem, tak jak ci obiecałem. Nie martw się o niego.

- Nie - odparła słabym głosem, bo jakże mogła nie lękać się o los 

Lionela. - Nie będę się martwić.

W komnacie, do której wniósł ją Griffith, uwijało się wiele 

służebnic. Ogrzewały prześcieradła, rozdmuchiwały świeżo 
rozpalony ogień, rozsypywały wonne zioła pośród czystej słomy 
na podłodze. Na palenisku bulgotał czajnik z wodą i Angharad 
rzekła:

- Dobrze. Przynieście moje lekarstwa.
Pokojówki skłoniły się z uśmiechem, gdy Griffith układał 

Mariannę w pościeli. Schylił się i oparł dłonie po obu stronach jej 
głowy.

- Croeso i Cymru. Witaj w Walii.
Czy odczuła ulgę ujrzawszy go w owej chatce w górach? Jeśli 

tak, to już zapomniała dlaczego. Był to zaborczy, niemiły 
człowiek, który zbyt wysoko cenił swój kunszt miłosny oraz 

prawa, które dawał mu ten kunszt.

Zdenerwowana starała się go odepchnąć. Angharad przyszła jej z 

pomocą.

- Zostaw ją mnie - rzekła.
- Pozwól mi zostać i być pomocnym - odparł Griffith. - 

Opiekowałem się nią podczas drogi do Powel. Z pewnością mogę 
okazać się przydatny.

- Nie! - wychrypiała Marianna.
Angharad spojrzała w stronę drzwi.
- Rhys!
Rhys postąpił ku niej.
- Mamy do omówienia pewne sprawy. Jeśli lady Marianna 

pozwoli. Lady Marianna...

Odpowiadając na jej pytanie, Griffith rzekł:
- Lady Marianna Wenthayen.
- Wenthayen? - zapytał ostro Rhys. - Z Shropshire?
Zaniepokojona Marianna uniosła głowę.
- Tak, z Shropshire - potwierdził Griffith. - Ale co...
Rhys położył dłoń na ramieniu syna.
- Musimy natychmiast porozmawiać.
Griffith wycofał się za ojcem i zamknął drzwi spoglądając na 

Mariannę.

Był zadowolony. Za każdym razem, gdy spoglądał na Mariannę, 

odczuwał niepokój. Jej policzki rozpalała gorączka. Oczy miała 
dzikie i niespokojne. Lecz teraz zdawało się, że jego dom już 
zaczął na nią wywierać swój dobroczynny magiczny wpływ.

Wiedział jednak, że to nie koniec kłopotów, i zwrócił się do ojca:
- Skąd znasz nazwisko Wenthayena?
- Nie dalej jak dwie noce temu do naszej bramy przybył owinięty 

w derki i okryty łachmanami żebrak. Znamy chrześcijańskie 
miłosierdzie, więc usadziliśmy go przy palenisku, aby go 
nakarmić.

- Rzucił okiem na Griffitha i dodał: - Zainteresował mnie ten 

angielski żebrak.

- Anglik? - zdumiał się Griffith. - Tutaj?

- Dość daleka droga dla zwykłego żebraka, pomyślałem sobie.
- Tak. Miał jakieś wytłumaczenie, czemu udał się w te strony?
- Z początku nie. Dopóki nie wypił potężnej porcji wina. Wtedy 

zaczął utyskiwać na gorąco i zrzucił z siebie okrycie. - Rhys 
uśmiechnął się posępnie. - A później zbudziły się w nim żądze i 
zaczął wabić służebne. Przypuszczam, że gdyby nie był pijany, 
dobrze by sobie radził.

- Przystojna twarz? Jedna ręka zraniona? - Griffith, pełen złych 

przeczuć, poznał Harbottle”a.

- Ach, więc go znasz. Obecnie na żołdzie Wenthayena w 

Shropshire oraz kochanek jego córki.

Griffith ryknął:
- Ten nędzny, kłamliwy psi syn? Gdzie on jest?
- Chodź ze mną. - Przeszli do komnaty w pobliżu sypialni 

Griffitha i Rhys rzekł: - Zamknąłem go tutaj. Dostaje trzy posiłki 
dziennie i tyle piwa, ile zdoła wypić. Twoja matka nastawiła mu 
zwichnięte ramię i opatrzyła je. Nosi mu wino, a ostatnio 
słyszałem, że dwie dziewki służebne odwiedzają go nocą i 
zaspokajają inny głód. Podejrzewałem go od pierwszego wieczoru. 
To przystojny brutal.

- Wyleczę go z tego - przysiągł Griffith.
- Twoja szlachetna matka nie przystanie na gwałt na więźniu - 

rzekł Rhys. - Nie oprze się dziecku ani choremu, tak jak twemu 
uśmiechowi. Wiesz, że uzdrowi lady Mariannę. Lecz uzdrowiła 
także Harbottle”a.

Wsunął masywny klucz do ciężkiego, żelaznego zamka i pchnął 

dębowe drzwi. Otworzyły się skrzypiąc i ukazał się kominek, 
prycza, ława, stół i taca ze smakołykami, które skusiłyby 
posiadacza najbardziej wybrednego podniebienia. Rhys znużonym 
gestem wskazał przywiązanego za nogę do łóżka Harbottle”a.

- Jej współczucie nie zna granic.
Harbottle zwęszył w jego tonie groźbę i warknął niczym 

osaczony wilk:

- Griffith ap Powel!
Z ukłonem naśladującym gest dworzanina, Griffith odparł:

- Usłyszawszy, że mamy gościa, natychmiast przybywam, by go 

powitać. Wielki to zaszczyt gościć u siebie człowieka władającego 
szablą najlepiej w całej Anglii. - Wszedł do małej komnaty.

- A może drugiego w kolejności?
Ująwszy zranione ramię drugą ręką Harbottle ujawnił swoją 

słabość.

- Jeżeli tkniesz mnie choćby jednym palcem, rozgniewasz swoją 

matkę.

- Moja matka zajmuje się teraz lady Marianną Wenthayen i twoje 

krzyki nie dotarłyby do niej.

Imię Marianny jakby odmieniło Harbottle”a.
- Lady Marianną? - Zdawał się smakować te słowa. - Przybyła 

tu?

Griffith uniósł ręce i zacisnął je, jakby na karku Harbottle”a.
Harbottle zesztywniał.
- A może wasze słowa są równie nieszczere, jak wasza 

gościnność? Była tu cały czas?

Rhys ujął syna za ramię i wymamrotał:
- Spokojnie, chłopcze. - Zatrzasnął za sobą drzwi i zwrócił się do 

Harbottle”a: - Przyszliśmy tutaj, aby spokojnie porozmawiać. Nie 
przyświeca nam żaden inny cel.

- Chcesz mnie wtrącić do lochu! - oskarżał Griffitha Harbottle.
- Ty także miałeś na to ochotę, ale twoja żona, która jest damą, 

nie pozwoliła ci na takie traktowanie rannego gościa.

- Jestem znany z gościnności w całym Cymru - odparł Rhys.
- Zastanów się, jak by cię przyjęto gdziekolwiek indziej.
Harbottle zbladł i wymamrotał:
- Żałuję, że tu przyjechałem.
- Przysłał cię Wenthayen? - spytał Griffith.
- Nie.
Harbottle najwyraźniej chciał dodać jeszcze coś, lecz zmusił się
do milczenia. Ze strachu przed Wenthayenem? - zastanawiał się 

Griffith. Bardzo możliwe. Długie ramię Wenthayena mogło 
dosięgnąć nawet zamku Powel.

- Więc dlaczego przybyłeś do Walii? - dopytywał się Rhys.

- Przy takiej pogodzie to długa i niemiła podróż.
- Obiecał mi, że lady Marianna będzie dzielić ze mną łoże.
Griffith zapytał pogardliwie:
- Hrabia Wenthayen obiecał ci swoją jedyną córkę?! Swoją 

dziedziczkę?

- W zamian za świadczone usługi. - Griffith i jego ojciec 

wymienili znaczące spojrzenia, a Harbottle dodał, chcąc ukryć 
gafę:

- A poza tym wcale nie byłby to aż tak niedobrany związek.
- Wenthayen jest hrabią, człowiekiem bogatym i wpływowym. 

Mógłby znaleźć kogoś lepszego dla Marianny. Jeśli w ogóle 
mówisz prawdę - rzekł podejrzliwie Griffith. - Idę o zakład, że 
spróbowałeś otrzymać nagrodę, zanim wyświadczyłeś te usługi, i 
Wenthayen po prostu cię wyrzucił.

Harbottle oddychał chrapliwie, lecz nie odezwał się.
- A jakież to usługi? - zapytał Griffith z fałszywym ożywieniem.
- Ciekaw jesteś? - spytał nieufnie Harbottle, a spojrzawszy 

Griffithowi w oczy krzyknął przestraszony: - Chciał, bym pokonał 
ją w pojedynku na szable!

- Już próbowałeś.
- Miał mnie nauczyć pchnięć, jakich ona nie zna. Mieliśmy 

walczyć po raz wtóry.

- Żeby ją zabić?
- Nie. Ja... - Głos Harbottle”a załamał się. - Nie, on nie chciał... 

Cóż, w końcu to jego córka. Cóż by mu przyszło z namawiania 
mnie, bym ją zabił?

- Może chodziło o jej syna? - podsunął Rhys, lecz Griffith uciszył 

go gestem dłoni.

- Jej syn? A kimże on jest? - spytał drwiąco Harbottle. - Nikt 

nawet nie wie, kto jest jego ojcem. - Jego niebieskie oczy zabłysły.

Pogładził mocny podbródek. - Kim musiałby być ojciec, by 

Wenthayenowi zależało na zgubie tego dziecka?

- Bzdury - uciął Griffith. - Musi chcieć od ciebie czegoś zupełnie 

innego...

- Miałem sprawić, by zainteresowała się mną - rzucił Griffithowi 

prosto w twarz.

- Marianna ma lepszy gust - odparł Griffith.
- Czy znajdzie kogoś godniejszego ode mnie? - Harbottle wstał, 

potknął się o sznur, którym był przywiązany do łóżka, i wykonał 
pełen gracji podskok. - Spójrz na mnie. Nie jestem jakimś dzikim 
walijskim barbarzyńcą, który posługuje się niecywilizowanym 
językiem i żyje w wilgotnym, zapleśniałym zamczysku z dala od 
królewskiego dworu. Jestem z krwi i kości angielskim 
dżentelmenem.

- Ostatnim ze szlachciców. Najniższym wśród szlachetnie 

urodzonych. - Do diabła! Griffith pragnął obić tę przystojną gębę, 
lecz nie mógł. Rzeki tylko: - Zwyczajni ludzie przewyższają cię 
szlachetnością o głowę.

- Tak - dorzucił Rhys. - Lepiej być głową osła niźli ogonem 

konia.

- Nieprawda! Jestem szlachcicem i człowiekiem o wiele bardziej 

godnym zaufania niż jakikolwiek Walijczyk.

- Jak na człowieka z przywiązaną nogą jest bardzo hardy - 

zauważył Rhys.

- Może by tak za szyję? - Griffith wsparł się pod boki i roześmiał 

się ze swego pomysłu.

Ale jego uśmiech zbladł, gdy Harbottle oświadczył:
- Przybyłem na ratunek lady Mariannie.
Griffith nie posiadał się z wściekłości:
- Zatrzymała się u mnie.
- Bo ją do tego zmusiłeś. - Harbottle znalazł słaby punkt Griffitha 

i zaatakował: - Jak mogła zaufać obcemu człowiekowi na usługach 
króla, którym pogardza?

- Ufa mi. Ona po prostu...
Słowa zawiodły Griffitha, lecz nie Harbottle”a, który z błyskiem 

w oku i wyzywającym uśmiechem zbliżył się do przeciwnika.

- Ja jej z łatwością upilnuję, a szczeniaka może sobie zabrać 

Wenthayen. Zrobię jej parę dzieciaków, to zapomni o bękarcie. 
Kiedy zostanę jej mężem, Marianna przedstawi mnie znajomym na 
dworze królewskim, będzie musiała milczeć i starać się, aby mi 

było dobrze. Dotyczy to również rozkładania nóg, wtedy i tam, 
gdzie ja...

Harbottle zapiszczał jak szczur, gdy Griffith rzucił mu się do 

gardła. Zdołał jednak grzmotnąć Griffitha pięścią w brzuch. 
Griffith zgiął się wpół i obolały ledwie słyszał wrzask Harbottle”a.

- Zasłużyłeś sobie na to.
Doszedł do niego okrzyk Harbottle”a, gdy ten otrzymał kilka 

solidnych razów od Rhysa, a potem rozległo się uderzenie głowy o 
ścianę. Griffith pozbierał się z wysiłkiem i zataczając się wypadł 
przez drzwi, które otworzył ojciec.

Rozdział jedenasty

Harbottle jęknął na dźwięk obracającego się w zamku klucza. Na 

Boga, jakąż przyjemność sprawiło mu pobicie Griffitha. Z chęcią 
okładałby go pięściami i kopniakami, dopóki nie zacząłby krwawić 
ze wszystkich otworów w ciele. Zadowolenie, którego doznał, było 
tak wielkie, że nieomal zapomniał o własnym cierpieniu. 
Obmacując obolałą szczękę wstał i przejrzał się w miednicy z 
wodą.

Z trudem dostrzegał własne odbicie, lecz wzdrygnął się 

stwierdziwszy, że pięść Rhysa pozostawiła siniec. Zaczerpnął w 
dłonie lodowatozimnej wody i spryskał twarz.

Przy odrobinie szczęścia może uniknie opuchlizny i bólu.
Harbottle nienawidził bólu. Był to najskrytszy sekret wspaniałego 

szermierza. Nie znosił, gdy zadawano mu ból.

Ostrożnie pomacał guz na tyle głowy. Czy te dzikusy nie znały 

zasad dotyczących traktowania pozostających w niewoli 
szlachetnych zakładników?

On oczywiście nie był zakładnikiem. Nikt nie zapłaci, by go stąd 

wydostać, ale bywał już w gorszych opałach. Po prostu będzie się 
musiał stąd wydostać.

Na jego twarzy pojawił się leniwy uśmiech i Harbottle przejrzał 

się w miednicy z wodą. Jakiż z niego przystojny mężczyzna! 
Piękne zęby, dobrze zarysowana szczęka, wspaniałe włosy, rzęsy, 

których pozazdrościłaby mu niejedna kobieta... Tak, dla 
mężczyzny o jego wyglądzie kobiety gotowe są wiele uczynić.

Właśnie w ten sposób się oswobodzi.
Bez trudu.
Trudniej natomiast zdecydować, kogo ze sobą zabierze.
Mariannę? Tak, pragnął Marianny z wielu powodów. Ponieważ 

odtrąciła go i wybrała Griffitha. Ponieważ była córką Wenthayena, 
a on szukał okazji, by zemścić się na hrabim.

Pragnął jej gwałtownie. Czyżby zachorował? Wystarczyło, że o 

niej pomyślał, by dostawał gorączki, a gdy wyobrażał sobie, że 
oduczy ją hardości, po plecach przebiegały mu dreszcze. 
Fantazjował na temat ich przyszłego pojedynku na szable. 
Marianna będzie walczyła używając całej swej siły i technicznych 
umiejętności, lecz on pokona ją, a gdy wreszcie wytrąci jej szablę 
z dłoni, udowodni jej, jaki użytek z broni może uczynić prawdziwy 
mężczyzna.

Niepokoił się jedynie tym, że nie chciałby zrezygnować z niej 

nawet, jeśli Wenthayen wydziedziczyłby ją. Poślubiłby ją dla 
samej tylko przyjemności poskromienia złośnicy, lecz najlepiej 
byłoby zgarnąć wszystko: Mariannę, pozycję i pieniądze.

Musi to jeszcze rozważyć.
Musi się zastanowić.
Kluczem do wszystkiego był ten jej szczeniak. Marianna poczęła 

go przebywając na dworze królewskim, i wszystko wskazywało na 
to, że Griffith i Wenthayen uważali dzieciaka za cennego. A skoro 
Wenthayen uznał kogoś za cennego, warto go było posiadać.

Jeżeli uda mu się oswobodzić i jeżeli uda mu się schwytać 

chłopaka, i jeżeli zdoła zbiec z zamku... cóż, wtedy posiądzie 
Mariannę, i to na warunkach, które sam podyktuje.

Uśmiechnął się. Gra była warta świeczki, nawet za cenę 

cierpienia.

Griffith także cierpiał. Z powodu obolałego brzucha, a jeszcze 

bardziej z powodu ojcowskiej dezaprobaty.

Zatrzaskując kopniakiem drzwi, Rhys zarządził:
- Zrzuć z siebie mokre odzienie i opowiedz swemu kochającemu 

ojcu o tym, co cię łączy z lady Marianną.

Ojciec był najwyraźniej wściekły, stwierdził Griffith, i nie bez 

powodu. Żona nie była prywatną sprawą mężczyzny, jego wybór 
dotyczył całej rodziny. Mężczyzna żenił się, aby pomnożyć 
rodzinne posiadłości, dobra i wpływy.

Griffith dopełnił tego wstępując w związek z pierwszą żoną i 

wszyscy byli zadowoleni. Nie dochodziło do żadnych kłótni, bo

żona znała swoje miejsce. Nie było dyskusji, bo nie orientowała 

się w polityce ani sztuce prowadzenia wojen, ale za to czekały go 
gorące posiłki na stole i ciepłe ciało w łóżku, czyli wszystko, 
czego mógł sobie życzyć mężczyzna.

Zaledwie miesiąc temu wybuchnąłby śmiechem, gdyby ktoś 

zasugerował mu, że poczuje potrzebę posiadania drugiej żony. 
Chyba po to, by pozbyć się świerzbienia w portkach.

Ale miesiąc temu nie znał Marianny.
Dobry Boże, Marianna. Najbardziej nieodpowiednia ze 

wszystkich kobiet. Zaczął mówić bezsilnie:

- Jest dobrą kobietą. Łagodną, poważną...
Rhys przerwał mu pełnym zniecierpliwienia gestem i Griffith 

przypomniał sobie, jak bardzo onieśmielająco działa na niego 
ojciec.

- Zbliż się do ognia i rozdziej się z mokrego ubrania.
Griffith uczynił, co mu kazano, potulnie jak mały niesforny 

chłopczyk, którym był przed laty. Tymczasem Rhys podszedł do 
stojących pod ścianami kufrów z odzieniem i pootwierał je. Z 
całkowitym lekceważeniem dla porządku utrzymywanego przez 
Angharad przewracał ich zawartość, dopóki nie skompletował 
pełnego ubioru. Trzymając go poza zasięgiem Griffitha, zwrócił 
się do niego:

- A teraz mów jeszcze raz, tym razem prawdę.
Prawdę? Jaką prawdę? Że Marianna chodzi w męskim przebraniu
i pojedynkuje się na szable? Że gdy wyzdrowieje, stanie się 

równie ruchliwa i niespokojna jak jej synek? Nie. Griffith nie mógł 
powiedzieć ojcu prawdy.

- Polubisz ją, gdy ją poznasz. - Roztarł gęsią skórkę, która 

pokrywała jego zmarznięte ciało. - Jest miła i uprzejma... - Gęsia 
skórka wzmogła się, tym razem jednak nie spowodował jej chłód 
pomieszczenia, lecz surowy wyraz ust Rhysa.

- Czyżbyś przebywał w Anglii tak długo, że zapomniałeś, co to 

jest prawdomówność?

Wpraw przeciwnika w zakłopotanie, a łatwiej się ugnie. Dobra 

taktyka, i chociaż Griffith niejednokrotnie się nią posługiwał, 
zdążył zapomnieć, od kogo się jej nauczył. Odezwał się błagalnie:

- Tato, proszę, daj mi ubranie.
Ojciec prychnął pełen oburzenia:
- Kto ci zmieniał pieluchy i nauczył sikać do strumieni? Nie 

miałeś przede mną żadnych tajemnic... prawda?

- Chcesz, abym opowiedział ci o lady Mariannie?
- Nie. Chcę, żebyś mi opowiedział prawdę o lady Mariannie.
Griffith zastanawiał się, jak ma ułagodzić ojca. Już tak dawno 

pożegnał się ze swoją dziką walijską naturą. Czy ją jeszcze 
pamiętał?

Pełen wahania zaczął odnajdywać właściwe słowa:
- Lady Marianna. Widzę ją za każdym razem, gdy spoglądam w 

słońce. Ona jest jak królewski sokół unoszący się na wietrznym 
niebie, dziki i dumny, latający wyżej niż skowronek...

Rhys rzucił mu płócienną koszulę. Griffith wciągnął ją przez 

głowę i zasznurował rozcięcie.

- ...jego upierzenie lśni w blasku poranka.
Rhys przyjrzał mu się z uwagą, rzucił opończę i mruknął:
- Nareszcie słowa prawdy.
Griffith zamilkł, zaskoczony własnym liryzmem, który uznawał 

za dawno stracony, zabity przez prozę życia.

- To nie słowa prawdy, to po prostu...
- To po prostu walijska dusza, którą pogrzebałeś tak głęboko, aż 

obawiałem się, że nigdy jej nie odnajdziesz. - Rhys rzucił 
Griffithowi pozostałą odzież i przysunął fotel do kominka.

Rozbawiony własnymi słowami i zadowoleniem ojca, Griffith 

ubrał się i kontynuował hymn na cześć sokolej damy swego serca:

- Gdy któryś ze zwykłych śmiertelników schwyta sokoła w 

pułapkę i usiłuje wziąć do ręki, drze ich swymi szponami i 
dziobem aż do krwi. A napastnik, który utracił zdobycz, nigdy nie 
przestanie tęsknić za trzepotem skrzydeł i krzykami zwiastującymi 
przybycie sokoła.

- Ale ty potrafisz ją obłaskawić?
- Żaden człowiek nigdy jej nie obłaskawi. - Griffith znał okrutną 

prawdę. - Będę gwizdał, aż wyschnie mi ślina, a wtedy może 
zbliży się z ociąganiem. Nie użyje szponów i pozostanie przy 
mnie, tylko pod warunkiem, że jej się przymilę. - Głos mu zadrżał. 
- Z przyjemności nie potrafi rezygnować. I wtedy, przez krótką 
chwilę zmęczona i zaspokojona, będzie należała do mnie i tylko do 
mnie.

Rhys wyrecytował:
- Z pustymi rękami nie zwabisz sokoła.
Wytrącony gwałtownie z poetycznego nastroju Griffith 

zaprotestował:

- Oddałem jej siebie.
- Lecz nie bez reszty.
- Oddałem jej to, co najważniejsze. Tę część, która nie poniosła 

uszczerbku. Ona i tak się nie pozna.

- Nie? - Rhys złożył dłonie. - Sokoły i kobiety wyczuwają 

instynktownie, komu mogą zaufać.

Wspomnienie przysięgi, którą Marianna wymusiła na Arcie, 

jeszcze raz zraniło serce Griffitha. Nalał sobie wina do czary i 
wypił usiłując spłukać złe przeczucia.

- Muszę się tego nauczyć, ale będzie mi ufała.
Słowa Rhysa pozbawiły go złudzeń.
- Jeżeli nie pozwolisz jej, by cię poznała do końca, nigdy ci nie 

zaufa.

Griffith odwrócił głowę. Rhys poklepał go po ręce i rzekł:
- To, co się stało, należy do przeszłości. My wszyscy 

przebaczyliśmy ci, tylko ty nie wybaczyłeś sam sobie.

Gorycz i wstyd pobruździły twarz Griffitha.
- Utrata zamku Powelów nie była ważna?
- Utraciliśmy go tylko na pewien czas. Nie oddałbym go, gdybym 

nie wiedział, jak go odzyskać. Istniały inne sposoby, by cię odbić, 
choć niełatwe.

- Mogłem się bez tego obejść. Byłem głupim, zepsutym 

młodzieńcem.

- Nie zepsutym. Upartym. I tak jak powiedziała twoja matka  - 

gdybym tobą lepiej pokierował, całe to zdarzenie nigdy by nie 
miało miejsca.

Griffith łagodził dawno miniony gniew ojca:
- Wszystkiemu winne było napięcie w odpierającej natarcie 

warowni, skąpe dostawy żywności i strach, że mogą nam zatruć 
źródło zasilające studnię.

- Tak, twój wybryk spowodowany był napięciem, jakie panowało 

w czasie oblężenia. Na wszystkich świętych, człowieku, powiedz 
jej, co zaprząta twój umysł, a może z własnej woli zechce z tobą 
mieszkać. - Griffith nic nie odrzekł. Rhys wyciągnął przed siebie 
nogi i rozparł się wygodnie w fotelu. - Czy tego właśnie pragniesz? 
Założyć z Marianną wspólne gniazdo?

Griffith zapytał, zadowolony ze zmiany tematu:
- Czy to cię niepokoi?
- Nasz ród jest wystarczająco szanowany, by znieść hańbę 

przyjęcia do rodziny kobiety pochodzącej z Anglii, lecz czy 
wniesie ona posag?

- Nie wiem. Wątpię.
- Więc jaki z niej pożytek dla rodziny?
- Ma znaczne znajomości na dworze królewskim. - Griffith 

starannie dobierał słowa. - Jej przyjaciółką jest królowa Anglii.

To wywarło na Rhysie wrażenie.
- Widzę, że wątpisz w jej dobry charakter. Ale Art wydaje się nią 

zachwycony, a on nieczęsto bywa kimkolwiek zachwycony.

Griffith mruknął:
- Sam nie wiem, po co trzymam tego starca.
- Może dlatego, że zawdzięczasz mu życie? - podsunął Rhys.
- Możliwe. - Griffith nalał wina do czary i podał ją ojcu.
Rhys przyjął wino i rzekł:
- Sądziłem, że zechcesz, by twoja druga żona przypominała 

Gwenilian. Słyszałem po wielokroć, jak twierdziłeś, że lubisz 
domatorki, obeznane z igłą i zadowolone z przesiadywania w 
domu.

- Marianna nauczy się tego - powiedział Griffith z przekonaniem. 

Tak, nauczy się.

Griffith podejrzewał, że jego ojciec przysłonił czarą malujący się 

na jego twarzy uśmiech, ale gdy Rhys dopił wino i otarł usta, z 
jego rozbawienia nie pozostało ani śladu:

- Zastanawiam się, czy ojciec lady Marianny rozłoży się obozem 

u naszych progów i nie zażąda zwrotu córki.

Griffith opad! na ławę i pochylił się w stronę ognia.
- Może uczyniłby tak, gdyby wiedział, gdzie ona się znajduje. 

Lecz oblężenie nie jest ulubioną metodą Wenthayena. On raczej 
zaczaiłby się wśród wydm, niczym łasica i uniósłby zdobycz 
chwyciwszy za gardło.

- Pocieszające. Czy mamy jej strzec przed uprowadzeniem?
- W zamku Powelów jest bezpieczna - odparł Griffith z nadzieją.
- Lionelowi zagraża większe niebezpieczeństwo.
- Poszukuje go ojciec?
- Nie wiem, kto jest ojcem Lionela, ale jak dotąd nie okazywał 

najmniejszego zainteresowania synem. A jednak Lionel z wielu 
względów jest dzieckiem niezwykłym, choć sam nie rozumiem 
dlaczego.

- Miałem więc rację. Marianna jest dla Wenthayena cenna ze 

względu na syna.

- Podejrzewam, że taka jest prawda, lecz nie chcę, by poznał ją 

Harbottle.

- Czemuż to jej syn jest tak ważny?
Griffith chciał ojca zapytać o radę i dlatego powinien mu był 

wszystko wyjaśnić. Uznał jednak, że bez zgody Marianny byłaby 
to zdrada, a tę ojciec uważał za niegodną.

Rzekł więc tylko:
- Tato, ze względu na honor nie mogę ci nic powiedzieć, lecz 

ostrzegam cię, że przetrzymywanie Marianny i Lionela może 
sprowadzić niebezpieczeństwo na zamek Powelów oraz na 

wszystkich jego mieszkańców. Jeżeli chcesz, możesz odmówić im 
schronienia, wywiozę ich gdzie indziej.

- Bzdury - odparł Rhys mało elegancko. - Gdyby twoja matka się 

dowiedziała, że ze strachu o własne życie odmówiłem im 
schronienia, zrzuciłaby mnie z najwyższej wieży, a co gorsza nie 
dopuściłaby mnie do swego łoża.

Griffith zaśmiał się. Tego się właśnie spodziewał, lecz czul, że 

musi ojca ostrzec.

- Jedno mogę ci powiedzieć, tato. Marianna nigdy nie była 

kochanką Harbottle”a.

Rhys zmrużonymi oczyma zlustrował go od stóp do głów:
- Nie będę cię prosił, byś postępował niezgodnie z honorem, lecz 

nie mów matce. Ona nie znosi tajemnic.

Griffith odprężył się na myśl, że przynajmniej chwilowo ojciec 

wyzbył się obiekcji co do Marianny.

- Więc co zrobimy z Harbottle”em? - zapytał. - Z tym Gwarwyn-

a-Throt?

- Nazywasz go imieniem straszydła? - Rhys wybuchnął 

śmiechem. Lecz natychmiast spoważniał. - Nie obrażaj straszydeł, 
bo cię skrzywdzą. A nadając ich imię Harbottle”owi, krzywdzisz 
je.

- Tak. W ten sposób obrażam nawet straszydła - zgodził się 

Griffith. - Zatrzymamy go w zamknięciu? To podstępny brutal i 
może lepiej mieć go na oku?

- A może go wyrzucić? - zastanawiał się Rhys. - Wiosenna 

pogoda jest taka niepewna - raz mokro, to znowu zimno. Jeśli 
zostanie w okolicy, wkrótce poczuje się nieszczęśliwy.

- A w więzieniu jest mu bardzo wygodnie.
Ich oczy spotkały się i rzekli unisono:
- Wyrzucimy go stamtąd.
Musisz wypić lekarstwo - namawiała Angharad, trzymając napój 

przed zaciśniętymi ustami Marianny. - Obiecałaś Artowi.

Marianna zatkała nos przed zapachem mikstury.
- Nie obiecywałam, że będę ją brała bez końca. Czuję się lepiej.
- To prawda. Ostatni tydzień dobrze ci zrobił. - Angharad 

umieściła czarkę w dłoni Marianny. - A przyszły będzie jeszcze 
lepszy.

- Przyszły tydzień? - zaskrzeczała Marianna i ku jej 

niezadowoleniu głos odmówił jej posłuszeństwa, z czego 
Angharad natychmiast skorzystała:

- Widzisz, sama siebie krzywdzisz. - Pogłaskała ją po policzku, 

niczym matka zachęcająca dziecko. - A jeśli ładnie wypijesz 
lekarstwo, zgodzę się, by przyszli do ciebie goście.

Marianna spojrzała na nią żałując, że jest tak osłabiona. Myślała, 

że umrze - była o krok od śmierci. Bez końca leżała pogrążona w 
gorączce. Czuła się jak czarny kłębek bólu i strachu. Śniły jej się 
koszmary, a budziła się tylko po to, by kaszleć, aż chwytały ją 
mdłości.

Choroba wypaliła iskrę płonącej w niej energii. Miała dość siły, 

by unieść z poduszki głowę, lecz nie widziała powodu, dla którego 
miałaby to uczynić. Mogłaby sprawdzać dzień po dniu, czy jej 
skarb nadał znajduje się w torbie, w której go ukryła, lecz straciło 
to dla niej znaczenie. Mogłaby usiąść, by rozczesać włosy i wstać, 
aby zająć się potrzebami ciała, ale nie chciało jej się wstawać i 
stawiać czoła milionom trudności, które niosło życie. Jej syn był 
bezpieczny i opiekowano się nim, a ona czuła się zbyt osłabiona. 
Wycieńczona.

- Natrę ci plecy - zaoferowała się Angharad.
Marianna ustąpiła. Angharad umiała z nią postępować. Griffith 

ofiarował jej swoją matkę, jakby to był najcenniejszy podarunek, 
którym dysponował, a Angharad okazała się niezastąpiona. Wzięła 
Mariannę pod swoje czułe skrzydła, jakby dziewczyna była 
upragnionym i ukochanym pisklęciem. Marianna uważała, że 
troszczy się o nią nieco przesadnie, ale robiła to z taką serdeczną 
troską, że ustępowała jej we wszystkim, aby tylko się nie 
niepokoiła. Angharad była przepełniona miłością. Pokochała 
Mariannę i Lionela tak czule, jakby należeli do najbliższej rodziny. 
Zastawiała swe sidła, wyścielając je puchem macierzyństwa, a 
Marianna w nie wpadła i już tam pozostała.

- Despotka - mruknęła i wypiła do dna obrzydliwy napar. 

Smakował jak uwarzony na skrzydłach nietoperza, 
prawdopodobnie właśnie tak było. Zastanawianie się nad 
składnikami lekarstw Angharad nic by jej nie dało, toteż Marianny 
popijała je piwem, aby spłukać paskudny smak i obracając się na 
brzuch uniosła luźną płócienną koszulę. - Rozmasuj, proszę.

Angharad usiadła na materacu obok Marianny, odgarnęła na bok 

długi, ciężki rudy warkocz i zaczęła masować mięśnie karku i 
pleców, które protestowały przeciw długiej bezczynności w łóżku.

Marianna jęknęła z rozkoszy, a potem spytała:
- Czy Lionel przyjdzie mnie odwiedzić?
- Lionel, Rhys i Griffith.
- Griffith? - Słabość, którą odczuwała Marianna, zelżała. - Nie 

chcę widzieć Griffitha - rzekła opierając się na łokciach.

- Odmawiasz zobaczenia się z nim już od tygodnia, a on się nie 

może doczekać. - Angharad klepnęła ją po pośladkach.

- Nie czuję się wystarczająco dobrze, by go oglądać.
Angharad przydusiła jej twarz do poduszki.
- Jeszcze przed chwilą czułaś się wystarczająco dobrze, by wstać.
Marianna zaprotestowała przyduszona:
- Jego wizyta mi zaszkodzi.
- Zrobi ci lepiej. - Angharad przyłożyła dłoń do pleców 

Marianny.

- Czuję, jak bije twoje serce. Krew zacznie krążyć żywiej i 

pozbędziesz się wszystkich złych myśli, które sprawiły, że 
zachorowałaś.

Marianna ukryła twarz w poduszce, by nie okazać palącego 

policzki rumieńca. Angharad tak łatwo rozpoznaje jej 
zakłopotanie, strach i zdenerwowanie. A inni? A Griffith?

Marianna nigdy w życiu nie unikała kłopotów. Wprost 

przeciwnie.

Lady Elżbieta skarżyła się, że Marianna wychodzi im naprzeciw. 

Ale teraz było inaczej. Tu nie chodziło o walkę, którą miała 
stoczyć lub wyzwanie, które miała odeprzeć. Chodziło o stawienie 
czoła mężczyźnie, który wyprowadzał ją z równowagi, sprawiał, 
że przestała nad sobą panować. Zdobył ciało Marianny i to przy jej 

własnej pomocy. Skradł coś, co już nigdy nie wróci - jej 
niewinność, a w zamian pozostawił niezaspokojenie. Dlatego nie 
chciała nigdy więcej oglądać Griffitha.

Uniosła głowę i rzekła błagalnym tonem:
- Czy możemy zaczekać do jutra?
Drgnęła usłyszawszy głos Griffitba, który odparł:
- Żadnego innego dnia.
Jedno spojrzenie wystarczyło. Wyglądał jak jeden z owych 

prastarych kamiennych bloków, które wyrastały z ziemi. 
Widywała je podczas swych podróży po Anglii, a najwięcej 
widziała ich w Walii. Menhiry, tak je tam nazywano. Smagane 
wiatrem i deszczem, stały nieporuszone, niezniszczalne, 
niewytłumaczalne: pomniki opierające się upływowi czasu, aby w 
milczeniu ogłaszać swą moc.

Cisza w komnacie wytrącała Mariannę z równowagi. 

Zaryzykowała jeszcze jedno spojrzenie.

Tym razem stał bliżej. Nie był już tylko sylwetką, lecz 

mężczyzną. Mężczyzną twardym, gorącym i zwalistym niczym 
menhir, rozgrzewany ciepłem płynącym z głębi ziemi, z której 
wyrastał.

Czy mogą porozumiewać się bez słów? Ku swemu 

niezadowoleniu Marianna spostrzegła, że mogą. Doskonale 
wiedziała, że jest na nią wściekły, a jednocześnie pragnie jej. 
Pragnie jej rozpaczliwie, choć wcale sobie tego nie życzy.

Czy Griffith miał jakąś słabość? Jeżeli tak, była nią Marianna i 

walczył, aby usunąć ją na właściwe miejsce w swoim dobrze 
zorganizowanym życiu.

- Dobrze się czujesz? - zapytał. szorstko.
Marianna po raz kolejny stwierdziła, że zawiódł ją głos, więc 

skinęła tylko głową.

- Pobierzmy się, zaraz po daniu zapowiedzi.
Natychmiast powrócił jej głos:
- Nie!
Zdawało się, że Griffith stał się jeszcze wyższy.
- Musimy postępować w sposób odpowiedzialny.

Patrząc na niego myślała jedynie o ich gwałtownym, zbyt 

przyjemnym spotkaniu w łożu. Ale należało zastanowić się nad 
czym innym. Była odpowiedzialna za Lionela. Ostrożnie, aby nie 
nadwerężyć swego wrażliwego gardła, rzekła:

- Postępuję odpowiedzialnie. Nie mogę poślubić człowieka 

służącego Henrykowi. Ani teraz, ani nigdy.

Dziwnie było odczuwać jego ból jak własny.
Griffith podszedł do okna wychodzącego na mury obronne. Oparł 

się ramieniem o ścianę i przemówił głosem, jakim przemówiłby 
menhir, gdyby umiał mówić:

- Powiedziałem księdzu, żeby dawał na zapowiedzi przez trzy 

najbliższe tygodnie.

- Niepotrzebnie.
- Jeszcze się przekonamy - odrzekł.
- Synu - wtrącił się pełnym niezadowolenia tonem Rhys. - Nie 

możesz jej zmusić, by za ciebie wyszła.

Marianna spojrzała zaskoczona. Stal na środku pokoju z 

Lionelem w ramionach, jakby znajdował się tam przez cały czas.

A ona go nie dostrzegała. Nie zauważyła swego dziecka, za 

którym tęskniła. Żeby powiedzieć prawdę, przestała również 
dostrzegać Angharad, która nadal rozcierała jej napięty kark.

- Musimy się pobrać - upierał się Griffith. - Dla bezpieczeństwa 

Marianny i jej dziecka.

- Zapewnimy im obojgu bezpieczeństwo - przyrzekł Rhys. - Ale 

niezależnie od niebezpieczeństwa, ksiądz nie ogłosi zapowiedzi, 
dopóki Marianna nie zgodzi się na małżeństwo.

Griffith zgarbił się i skrzyżował ręce na piersi.
Rhys patrzył na swego syna i czekał, lecz Griffith nie odezwał 

się, więc Rhys zapytał:

- Czy lady Marianna czuje się wystarczająco dobrze, by 

potrzymać Lionela?

- Tak, może go potrzymać - odparła Angharad. Obydwoje rodzice 

czynili wysiłki, by zażegnać konflikt pomiędzy Griffithem i 
Marianną.

- Od trzech dni nie miała gorączki, a chłopak jest tak zdrowy jak 

Griffith w jego wieku. I równie jak Griffith niezaradny.

Marianna odebrała Lionela z ramion Rhysa i mrucząc z 

przyjemnością przytuliła jego niespokojnie wijące się ciałko.

- Czy sprawia wiele kłopotu?
- Nie - odpowiedział Lionel.
Rhys roześmiał się.
- Sprawia nam wielką radość. Wyświadczyłaś światu wielką 

przysługę, chowając go na bystrego i pełnego ciekawości 
chłopaka.

- Nie - powtórzył Lionel i wycisnął pocałunek na ustach 

Marianny. Spojrzała na Griffitha i stwierdziła, że przygląda się im 
z uśmiechem. Spędzony we własnym domu tydzień dobrze mu 
zrobił. Wykąpał się i ubrał w nowe, czyste odzienie - barwne i 
uszyte według panującej na dworze mody. Jego włosy zostały 
przycięte i wyszczotkowane, aż lśniły jak polakierowane drewno. 
Rzeczywiście, tak jak przepowiadała Angharad, krew żywiej 
krążyła w żyłach Marianny. Griffith wyglądał jak mężczyzna w 
konkurach.

Ledwie to pomyślała, Griffith rzekł:
- Poznałem Mariannę dzięki Lionelowi. Jestem mu wdzięczny i 

nie zapomnę o tym.

Zrozumiałam, pomyślała Marianna, żebym w to jeszcze mogła 

uwierzyć.

Podczas gdy Marianna zajmowała się Lionelem, oddając mu 

własną poduszkę i okrywając kocem nogi, Angharad przerwała 
ciszę:

- Dobrze, że nie poznaliście się w takich okolicznościach jak ja i 

Rhys.

- Hej! - zaprotestował Rhys. - Nie było tak źle.
- Nie było źle? - Angharad zwróciła się do Marianny i wyznała:
- Poznaliśmy się podczas ceremonii ślubnej.
- Nasi rodzice sądzili, że tak będzie najlepiej - rzekł Rhys 

uroczyście i nabożnie, a potem dodał z uśmiechem: - Cóż oni 
wiedzieli? I co ja wiedziałem na ten temat? Nie przejmowałem się. 
Co mi tam żona! Miałem dwadzieścia jeden lat, właśnie zostałem 

pasowany na rycerza, stałem się człowiekiem światowym.

- A ja miałam lat dwanaście - rzekła Angharad.
Rhys uniósł dłoń z nastawionym ku górze małym palcem.
- I miała taką figurę.
- Byłam śmiertelnie przerażona.
- Sądziłem, że powinienem wydać się jej groźny.
- Wszedł do komnaty sypialnej, rzucił na mnie okiem. Leżałam 

naga i drżąca, a on rzekł: „Nie sypiam z dziećmi”.

- I wyszedłem.
- Wypadłeś stamtąd tupiąc - oskarżyła go Angharad.
- Nie obudzisz we mnie poczucia winy - rzekł Rhys.
- Nie - odparła Angharad z błąkającym się wokół ust 

uśmieszkiem.

- W tajemnicy przed wszystkimi odczułam ulgę. Choć publicznie 

zostałem upokorzona.

Rhys uśmiechnął się do żony i Marianna wyobraziła sobie, jak 

otacza Angharad ramionami. Wyczuwało się, że lubią być razem, 
wyczuwało się też czułość wzmacnianą wspólnie spędzonymi 
latami i dawne pożądanie, które łatwo wybuchało na nowo.

Griffith pokiwał głową i westchnął:
- Ciągle są w sobie zakochani - wyjaśnił zwracając się do 

Marianny. Nic nie odrzekła. Z łatwością wyobrażała sobie, że oni 
także mogliby stać się taką parą, opowiadającą bez zażenowania o 
pierwszych zalotach, rozumiejącą się bez słów.

Z bólem pomyślała, że równie łatwo może sobie wyobrazić, że 

nie pogodzą się przez najbliższe czterdzieści lat. Spytała ochryple, 
bliska łez:

- I co było dalej?
- Chodzi ci o to, jak doszliśmy do porozumienia? - Angharad 

złożyła na podołku zniszczone pracą dłonie. - Dorosłam.

- I to bardzo ładnie - dodał Rhys.
Angharad ofuknęła go:
- Nawet nie zauważyłeś. Zajmowałam się twoim domem, a 

wdowa we wsi dawała ci zadowolenie. Moje wdzięki wcale cię nie 
pociągały.

- Dopóki nie zaczęłaś flirtować z moim giermkiem.
- Giermek był moim rówieśnikiem. - Angharad pochyliła się ku 

Mariannie. - Urodziwy nadzwyczajnie.

- I głupi - dodał Rhys.
- Na głowę świętego Winifreda! Jeżeli się narzucał, to tylko 

dlatego, że sądził, że ty o mnie nie dbasz. I nie dbałeś, dopóki nie 
stwierdziłeś, że interesuje się mną ktoś inny. - Angharad obruszyła 
się na to wspomnienie.

- Nie byłem aż tak nieczuły, jak ona opowiada - rzeki Rhys 

półgłosem zwracając się do Marianny.

Angharad skrzyżowała ramiona na obfitej piersi.
-Ha!
- Och, zauważałem ją. Jej figura bardzo się zaokrągliła. - Rhys 

wibrująco wymówił głoskę „r”. - Ale od ślubu minęły cztery lata i 
nie tak łatwo było zmienić przyzwyczajenia dotyczące łoża. Nie 
chciałem wyjść na głupca zalecając się do własnej żony. - 
Westchnął i ciągnął głęboko strapiony. - Ale zaloty byłyby 
łatwiejsze.

Angharad stłumiła lekki uśmieszek, lecz Marianna okazała się 

mniej powściągliwa. Widząc tego ogromnego, 
niedźwiedziowatego mężczyznę, urabianego przez swą maleńką 
żonę, nie wytrzymała i wybuchnęła śmiechem.

- Widzisz? - zwrócił się Rhys do syna. - Widzisz, synu? Kobiety 

nie szanują swoich ukochanych. Opowiadam historię mego 
upokorzenia, a one chichoczą.

- To wstrząsające, tato - zgodził się Griffith.
- Tak. - Rhys ponuro zmarszczył brwi i pochylił głowę ku 

Mariannie. - W moich kłopotach nie ma nic śmiesznego.

Marianna chrząknęła i próbowała się opanować.
- Proszę opowiadać dalej. Co pan zrobił z giermkiem?
- Odesłałem go do domu. Okrytego wstydem. Wyciągnąłem tego 

szczeniaka z zagrody we wsi i wychowałem na swego giermka, a 
on odpłacił mi uwodząc moją żonę. - Rhys gestykulował gniewnie.

- Moją żonę!
Marianna podejrzewała, że wyrzucenie giermka nie obyło się bez 

przykrości. Angharad rzekła:

- Wiesz, że wrócił.
- Myślisz, że o to dbam? - wrzasnął Rhys. - Głupi, młody...
- Nie jest już młody, ale nadal przystojny, nadal rozgniewany i 

radzę ci, żebyś uważał.

Stara nienawiść wciąż jeszcze budziła wiele emocji. Rhys 

spurpurowiał, a Marianna śpiesznie spytała:

- Co się stało, gdy zostaliście sami?
Rhys najwyraźniej powstrzymał obraźliwe słowa. Spojrzał na 

zdenerwowaną żonę i chwilę milczał.

- Chodziłem po domu wściekły. Oczekiwałem, że Angharad 

będzie się przede mną płaszczyć.

Angharad parsknęła:
- A ja nie miałam zamiaru.
- Ona także była rozgniewana. - W jego głosie ciągle brzmiała 

nuta zdumienia, że na pozór łagodna żona tak nagle się 
przeobraziła.

- Jakbym to ja zawinił.
- Bo to była twoja wina - powiedziała Angharad.
- Następne, co pamiętam, to to, że moja dwunastoletnia panna 

młoda powiedziała mi, że skończyła lat szesnaście i nie chce być 
traktowana jak dziecko.

- A on powiedział, że jeśli chcę być traktowana jak kobieta, mam 

się zachowywać jak kobieta.

- Więc zabrałem ją do łóżka.
Byli bardzo przejęci swoim opowiadaniem, ale zuchwałe 

stwierdzenie Rhysa sprawiło, że obydwoje poczerwienieli. 
Wymienili prędkie, zawstydzone spojrzenie, a potem Rhys 
zakaszlał. Kiedy się znowu odezwał, jego głos brzmiał łagodniej.

- Tylko że ona była dziewicą, a ja byłem wściekły. Nie poszło 

nam łatwo. Wcale a wcale. Łzy...

- Nie tylko moje - wtrąciła Angharad.
- ...i mężczyzna musi się starać, w trudnej sytuacji. - Zamyślił się 

na chwilę i ciągnął: - Wy oczywiście nie będziecie mieli tego 
problemu, więc bądźcie wdzięczni losowi.

- Rhys - upomniała go Angharad.
Zapanowała kamienna cisza i wszyscy przyglądali się Lionelowi, 

który chował się pod kocem. Nikt nie miał ochoty na dalszą 
rozmowę, Marianna nie miała odwagi spojrzeć na Rhysa i 
Angharad, a zwłaszcza na Griffitha.

Wreszcie Griffith chrząknął i rzekł:
- Cóż, prawdę mówiąc...
Marianna spojrzała na niego pełnym oburzenia wzrokiem. Chyba 

oszalał, pomyślała, przecież wie, że nie wolno mu wyjawić 
prawdy.

- Marianna i ja...
Oddychała z trudem i usiadła wzburzona.
- Griffith!
- ...mieliśmy zupełnie podobne doświadczenia...
- Griffith, ani słowa więcej!
- ...i potrzebuję waszej pomocy, aby poradzić sobie ze skutkami.
- Griffith oparł się o framugę okna. - Nie obawiaj się, kochanie, 

mama i ojciec zawsze mi dają dobre rady.

Nic nie rozumiejąc, rzekła z rozpaczą:
- Tu nie chodzi wyłącznie o ciebie i o mnie.
- Rada, o którą proszę, ma dotyczyć nie tylko mnie i ciebie. - 

Griffith pochylił się ku Mariannie, ale trzymał się poza zasięgiem 
jej pięści.

- Jeśli Bóg pozwoli, poradzimy sobie. Tu chodzi głównie o 

Lionela.

- Griffith, zabraniam ci... - Marianna usiłowała krzyknąć. 

Rozczarowana uznała, że ją zupełnie zawiódł.

- Chłopak nie jest jej synem - rzekł Griffith. Marianna zrobiła 

kilka głębokich wdechów, sądząc, że chłodne powietrze ożywi jej 
gardło, lecz Griffith uparcie ciągnął dalej:

- Miałem na to dowód niecały miesiąc temu. Angharad i Rhys 

spojrzeli na siebie w osłupieniu. Następnie popatrzyli na Lionela, 
potem na Mariannę i wreszcie na Griffitha.

Rhys opanował się pierwszy:
- Co chcesz przez to powiedzieć?

Na twarzy Griffitha pojawiła się durna i zakłopotanie, ale gładko 

odrzekł:

- Chodzi mi o to, że przyszła do mego łoża jako dziewica. 

Marianna zakryła twarz rękami i jęknęła. Stało się, tajemnica 
Lionela została zdradzona.

- Jak doszło do tego, że trafiła do twego loża? - Angharad aż się 

zająknęła z podniecenia.

- Miała... miała straszny sen. - Griffith zdał sobie sprawę, jak 

absurdalnie zabrzmiały jego słowa i dodał pośpiesznie: - 
Naprawdę, przyśnił jej się koszmar. Była blada i drżąca... Tego 
dnia chciano porwać Lionela i Marianna bała się... że ktoś...

- Oczywiście, oczywiście - zgodził się ochoczo Rhys. - Ale 

powiedziałeś, że się kochałeś z tą dziewczyną. Że nie żyjesz już w 
celibacie? Tak powiedziałeś?

- Tak, tato.
Nic nie rozumiejąc Marianna uniosła głowę. Ona i rodzice 

Griffitha myśleli o zupełnie różnych sprawach. One niepokoiła się, 
że zdradzono tajemnicę pochodzenia Lionela, i o to, jakie będą 
tego skutki. A oni zdawali się interesować wyłącznie Griffithem... 
i nią.

Rhys zatarł ręce z zadowoleniem.
- Dlaczego spałeś z nią?
Griffith zwiesił głowę.
- Straciłem panowanie nad sobą, tato.
Angharad klasnęła w dłonie z zachwytem.
- Ty straciłeś panowanie?
- Tak - przyznał Griffith.
- Z lady Marianną? - naciskała Angharad.
- Tak - powtórzył.
Angharad wzniosła ręce do nieba.
- Chwała Bogu, wreszcie będziemy mieli synową.
- Amen - dodał nabożnie Rhys.
Angharad gwałtownie ucałowała Lionela, uściskała zdumioną 

Mariannę i rzekła:

- Urządzę wam wesele.

Rhys wstał z fotela i podszedł do żony.
- A ja pójdę do księdza i dam na zapowiedzi.
Mariannie kręciło się w głowie.
- Ale powiedzieliście, że nie pozwolicie na ślub, dopóki ja nie 

wyrażę zgody - zaprotestowała.

- Powiedziałem tak, zanim usłyszałem te niezwykłe wiadomości. 

Angharad ujęła Rhysa za ramię i spoglądała to na Mariannę, to na 
Griffitha.

- Przywróciłaś nam syna.
Marianna nie widziała w tym najmniejszego sensu. Gdyby była 

ubrana, zerwałaby się, by porachować się z Rhysem.

- A co z Lionelem? - spytała.
- Z Lionelem? - Rhys spojrzał na chłopca. Lionel ukrył głowę 

pod kocem, zrzucił poduszkę na podłogę i walił piętami w 
zagłówek.

- Weź Lionela, Angharad. Zostawmy tych gołąbeczków samych.
- Myślę, że Marianna chce wiedzieć, co o nim sądzicie teraz, gdy 

już wiecie, że nie jest jej synem - rzekł Griffith.

- Chcę wiedzieć - wybuchła Marianna - czy przysięgniecie, że 

zachowacie jego tajemnicę.

Rhys i Angharad nie rozumieli, o co jej chodzi. Wreszcie Rhys 

przemówił w imieniu obojga:

- Jeżeli wzięłaś tego chłopaka, jakby był twój własny , 

zrujnowałaś sobie reputację i pozbawiłaś szansy na szczęście 
osobiste, to myślę, że uczyniłaś tak z ważnego powodu. Cóż, znasz 
ten powód i Griffith bez wątpienia także. Ale ponieważ nie chcesz 
nam powiedzieć prawdy, to znaczy, że nie powinniśmy jej znać... 
Czy o to właśnie ci chodziło?

- Przysięgnijcie, że zachowacie tajemnicę - wyszeptała Marianna 

z przerażeniem. - Przysięgnijcie.

Rhys zesztywniał, a Angharad westchnęła przestraszona. Griffith 

jęknął i potrząsnął głową.

- Ona nie chce was obrazić, tato. Zrozumiesz, jak poznasz jej 

ojca. Wyniosły wyraz twarzy Rhysa stal się jeszcze bardziej 
wyniosły.

A potem Angharad dotknęła jego piersi. Spojrzała na niego, a on 

skinął głową i zbliżył się do Marianny. Ujął jej dłoń w swoje 
stwardniałe dłonie.

- Harbottle opowiedział mi o twoim ojcu, dlatego przebaczam ci 

zniewagę. Lecz teraz jesteś w Walii, wśród swoich. A jeśli nie 
możesz zaufać bliskim, to komu zaufasz?

Rozdział dwunasty

Drzwi zamknęły się cicho za Rhysem Angharad i Lionelem. 

Marianna spoglądała za nimi i zastanawiała się, czy aby rodzice 
Griffitha nie są obłąkani. Ufać im, bo byli bliską rodziną? Cóż za 
szaleństwo!

A jednak ufała Angharad. Nie można było jej nie ufać. A Rhys... 

cóż. Art został towarzyszem Lionela, Griffith zastąpił mu ojca, a 
Rhys stal się dla niego bohaterem. Chłopak garnął się do niego. 
Marianna zarumieniła się wspominając zranioną dumę Rhysa, gdy 
zażądała, aby przysiągł że dochowa tajemnicy.

- Dlaczego Harbottle jest tutaj? - spytała.
Griffith z westchnieniem odszedł od okna.
- Najwidoczniej podążał twoim tropem do Walii, a gdy go stracił, 

pytał o drogę do zamku Powelów.

- Dlaczego?
Podszedł do łóżka cicho i ostrożnie.
- Bo cię pragnie.
- Bzdura. - Jej głos drżał. - Musiał go wysłać mój ojciec.
- Wygląda na to, że twój ojciec umył od tego ręce. Tak samo jak 

my. Wyrzuciliśmy go trzy dni temu z żywnością która z trudem 
wystarczy mu na dotarcie do Anglii, jeżeli się pośpieszy. Ale zdaje 
się, że on ma zamiar rzucić wyzwanie losowi i dostać cię w swoje 
ręce, bo otrzymaliśmy meldunki o mężczyźnie, który obserwuje 
zamek.

Chciała zadać mu więcej pytań, ale Griffith zdjął buty i kubrak. 

Marianna wyszeptała:

- Co robisz?

- Zamierzam wyjaśnić tajemnicę Lionela. Czyż nie w ten sposób 

zdobyłem wyjaśnienia na twój temat? Przyszłaś i położyłaś się w 
łożu obok mnie, rozmawialiśmy, kochaliśmy się, a potem 
poznałem twoją tajemnicę.

Krew zastygła jej w żyłach. Nie miała już wątpliwości, dlaczego 

musiała ozdrowieć. Żeby uciekać.

- To nie było takie...
- Jakie?
- Takie proste.
Roześmiał się.
- To najprostsza rzecz na świecie. Dlatego Pan Bóg stworzył nas 

innymi, żebyśmy tak dobrze do siebie pasowali.

Rozciągnął się obok niej. Nagi, brązowy i muskularny. 

Przytrzymał ją, gdy spróbowała odsunąć się na brzeg łóżka. 
Kładąc się z powrotem podtrzymywała koc obydwoma rękami.

- Ktoś może wejść do komnaty - wyszeptała.
- Jesteśmy w Walii, a wszyscy wiedzą, że w sobotę daliśmy na 

zapowiedzi. - Z uśmiechem umieścił poduszkę Lionela tuż koło 
Marianny i położył się tak, że jego głowa spoczywała obok jej 
ramienia. - Walijczycy znają się na dobrych manierach.

Wydawał się bardzo zadowolony. Nie powiedział nic więcej, nie 

poruszył się. Czas płynął i napięcie Marianny tak narastało, że 
wydawało jej się, że ścięgna karku rozerwą się z trzaskiem. 
Wreszcie, nie mogąc już znieść ciszy, wybuchnęła:

- Czego chcesz?
- Kilku rzeczy. - Uniósł rękę i pogłaskał ją po piersiach. - Po 

pierwsze, jak już mówiłem, chcę poznać historię Lionela.

Nakrycie, które uważała za ochronę, stało się nagle cienkie i 

mizerne.

- Nie mogę ci jej opowiedzieć.
Westchnął i ciepłe powietrze przeniknęło przez luźno utkany koc 

i ogrzało pierś Marianny.

Griffith rzekł ze smutkiem:
- Tego się właśnie obawiałem. Nie mogę wymusić prawdy, która 

winna przyjść do mnie z dobrej woli.

Jego ton sprawił, że drgnęła, a dotyk przypomniał to, o czym 

starała się zapomnieć. Gdyby była doświadczoną kobietą, za jaką 
pragnęła uchodzić, miałaby inne wspomnienia, do których 
mogłaby się odwołać. Dysponowała jednak tylko jednym 
wspomnieniem. Nocy spędzonej w ramionach Griffitha. A 
wspomnienie owo było tak żywe, że niemal przesłaniało jej lęk 
przed rozmową.

- Nie mogę powiedzieć nikomu.
- Nawet przyszłemu mężowi?
- Nie mogę cię poślubić.
- A więc jeszcze to na dodatek. Chcę, żebyś mi przyrzekła, że za 

mnie wyjdziesz.

- Nie. - Nie zabrzmiało to tak stanowczo, jak tego pragnęła, ale 

tylko dlatego, że właśnie ją pocałował. Lekki pocałunek w to 
miejsce, gdzie ucho łączy się z policzkiem.

- Małżeństwo mogłoby nam przynieść korzyści.
- I szkody.
- Jakie?
- Lionel nie może być... - Zamilkła. Omal się nie wygadała. 

Mimo woli czuła podziw dla sprytu Griffitha, który tak ją 
podszedł.

Uśmiechnął się ponuro. Miała ochotę dotknąć jego ust językiem.
- Po pierwsze - powiedział Griffith - Lionel będzie 

bezpieczniejszy przy mnie niż beze mnie. - Marianna zesztywniała 
i Griffith uniósł głowę. - Nie zgadzasz się ze mną?

Nie wiedziała, co odpowiedzieć, bo jej serce i rozsądek walczyły
ze sobą o lepsze. O panowanie nad ciałem. Może Lionel będzie 

bezpieczniejszy z Griffithem, lecz Marianna złożyła przysięgę lady 
Elżbiecie i nie mogła jej złamać.

- To prowadzi do następnego argumentu za naszym małżeństwem
- dodał Griffith gładko niczym dworzanin i chłodno jak król.
- Rozmawiałem z naszym księdzem, bo to mądry człowiek. 

Dowiedziałem się, że przysięga małżeńska ma pierwszeństwo 
przed

przysięgą rycerską wobec króla, choć obie są święte i złożone w 

obliczu Boga. Mam nadzieję, że nie będę musiał dokonywać

wyboru pomiędzy żoną a władcą. Mam nadzieję, że będę mógł 

nadal pełnić służbę u mego władcy, służąc jednocześnie żonie. 
Lecz

w razie konfliktu zachowam tajemnice żony, będę się troszczył o 

własność żony oraz dzieci i pozostanę wobec niej lojalny bez

względu na wszystko inne.
Marianna przebierała nerwowo palcami po okrywającym ją kocu.
- Ach, tak - rzekła.
- Wierzysz mi? - spytał, a mięśnie całego ciała napięły się, oparł 

się na łokciu i nachylił się nad Marianną. - Czy chcesz usłyszeć, 
jaki jest trzeci argument przemawiający za naszym małżeństwem?

- Wydaje mi się...
- Po prostu taki. - Pokrył jej twarz pocałunkami. Suchymi 

pocałunkami, które zaznajamiały Mariannę z kształtem ust 
Griffitha, korzennym zapachem jego oddechu i dotykiem 
ogolonych policzków.

Zaniknęła oczy, by bronić się przed przyjemnością, lecz 

daremnie.

- Przestraszyłaś mnie, najmilsza - wyszeptał jej do ucha. - 

Myślałem, że cię tracę, a tego bym nie zniósł.

- Nie powinieneś tego robić. - Marianna pragnęła, by jej głos 

brzmiał głośniej.

- Robię to po to, by przekonać cię, że powinnaś wyjść za mnie za 

mąż.

Otworzyła oczy.
- Więc pójdziesz sobie, jeśli się zgodzę?
Spojrzał na nią. A ona na niego.
- Zgadzasz się? - zapytał z zastygłą twarzą.
- Ty odpowiedz pierwszy.
Teraz on toczył walkę między ciałem a rozumem. Wreszcie 

odprężył się.

- Nie. Nie odejdę. Bez względu na to, co ty odpowiesz. - 

Pociągnął za koniec wstążki i rozpuścił jej włosy. - Pozbawiłaś 
mnie opanowania, odebrałaś dumę, a jednak uczyniłaś mnie 

bardziej męskim, niż byłem dotychczas. - Zanurzając twarz w 
lśniące pasma jej rudych włosów rozsypanych po poduszce, 
wyszeptał: - Więc zrobię dla ciebie to, co ty uczynisz dla mnie.

- Zrobisz ze mnie mężczyznę? - spytała na wpół śmiejąc się, na 

wpół płacząc.

- Pozbawię cię panowania nad sobą. - Uniósł rękę i wyglądał jak 

rycerz, który jest pewien zwycięstwa jeszcze przed bitwą.

Marianna była osłabiona, ale nie tak jak przed kilkoma minutami. 

Nie na tyle, by nie mogła z nim walczyć. I gdy sięgnął, by 
rozwiązać jej koszulę, Marianna przytrzymała jego dłoń.

Griffith uśmiechnął się.
- Gdzie chcesz ją umieścić, pani moja? Twoje życzenie jest dla 

mnie rozkazem. Czy chcesz, abym dotykał twych ramion, pani? Są 
najpiękniejsze ze wszystkich, jakie kiedykolwiek widziałem, silne, 
muskularne, lecz zagłębienie między obojczykami świadczy o ich 
kobiecości. Oglądałem je od tyłu i zachwycałem się, jak pięknie 
przechodzą w długie, wąskie plecy, a plecy zwężają się w talii, 
apotem zaczynają się biodra, które obiecują mężczyźnie rajskie 
rozkosze.

Marianna poczuła, że drżą jej dłonie. Przycisnęła je do poduszki i 

zamyśliła się nad zmysłową przyjemnością, którą czerpała z jego 
słów.

- Czy moja dłoń jest dla ciebie zbyt ciężka, o pani? - Jego glos 

był zduszony, leniwy, niski i zmysłowy. - Połóż ją tam, gdzie tego 
pragniesz.

Zebrała siły i ułożyła jego dłoń na kocu, daleko od siebie.
Nie przestając się uśmiechać, podparł się na łokciu, uniósł głowę 

i spojrzał uważnie na rękę, którą odepchnęła.

- Bardzo rozsądny pomysł, o pani. Rozważmy zatem, od czego 

należy zacząć. Jeśli chodzi o moją przyjemność, wybrałbym piersi. 
Nie są zbyt małe, ani zbyt wielkie, ale bardzo wrażliwe. Nigdy nie 
zapomnę głosu, jaki wydałaś, gdy dotknąłem językiem przestrzeni 
pomiędzy nimi. Jak kotka, pamiętasz?

Marianna z trudem chwytała powietrze, a komnata wokół niej 

zawirowała. Czy to nawrót choroby? Czy też zbyt silna dawka 

leku?

- I pragnęłaś czegoś więcej, lecz nie wiedziałaś czego. Teraz już 

wiesz co to, prawda?

Jej sutki stwardniały, wzniosły. się i odpowiedziały za nią. 

Skrzyżowała ramiona na piersi, chociaż przez koc i tak nie było 
widać.

- Pamiętasz - zaśmiał się Griffith. - Kiedy zacząłem je ssać, 

musiałem cię powstrzymywać, tak szalone było twoje pożądanie. 
Ciągnęłaś mnie za włosy i sam nie wiedziałem, czy starasz się 
mnie powstrzymać, czy zachęcić. Ale gdy spróbowałem przestać...

- Na wszystkich świętych...
- ...objęłaś mnie za szyję i pieściłem twoje piersi, aż wydawało 

mi się, że umrę z rozkoszy. - Pogładził własną pierś, a Marianna 
patrzyła zafascynowana, jak kręcone włosy stają dęba, gdy 
przeciąga po nich dłonią.

- Mężczyzna również może mieć z tego przyjemność.
Wyobraźnia Marianny podsunęła jej żywe obrazy reakcji 

Griffitha na takie śmiałe pieszczoty.

Właśnie o to mu chodziło. Uśmiech uniósł kąciki ust Griffitha, a 

Marianna poczuła złość na myśl, że tak ją uwodzi słowami. 
Potrząsnęła głową i zażądała:

- Idź precz!
Griffith czule odgarnął kosmyk włosów z jej czoła.
- Żądasz zbyt wiele, ukochana. - Ujął jej twarz w dłonie i 

obrysował kciukami powieki. - A jednocześnie zbyt mało. Nie

wiesz jeszcze wielu rzeczy o miłości. Bo niby skąd? Nie miałem 

czasu, żeby cię nauczyć. Czy wiesz na przykład, że mężczyzna 
może pocałować kobietę, o tutaj... - jego dłoń spoczęła na wzgórku 
łonowym - i sprawić jej tyle przyjemności, że będzie płakała z 
rozkoszy?

Marianna natychmiast zsunęła kolana, aby powstrzymać jego 

palce przed dalszym zagłębianiem się, i poczuła ulgę. Lecz tylko 
chwilową. Potem napięcie wzmogło się, stało się prawie bolesne, 
prawie rozkoszne.

- Nie!

- Przysięgam, że to prawda. I kobieta może to samo zrobić 

mężczyźnie.

- Będziesz płakał? - Chciała, by zabrzmiało to ironicznie. 

Zabrzmiało tęsknie.

- Spróbuj. - Przewrócił się na wznak i założył ramiona nad głową. 

Jego barki, ramiona i klatka piersiowa były pękate od mięśni, lecz 
dolne żebra zanurzały się pod skórą. Mięśnie jego brzucha 
zadrgały, gdy Marianna przesunęła po nich wzrokiem. Wydawało 
jej się, że nogi również się poruszyły. Nie była pewna. Nie była w 
stanie spojrzeć poniżej... Uniosła głowę i napotkała jego wzrok.

Oczy Griffitha lśniły niczym roztopione złoto. Sprawiały, że 

płonęła. Działały na nią silniej niż dotyk Griffitha i słowa, bo one 
niezdarnie wyrażały jego myśli. Teraz zaglądała prosto w jego 
duszę i pojmowała wszystkie pragnienia.

- Wyobraź sobie - szepnął - jak bezbronny się stanę, gdy będziesz 

poznawała moje ciało. Wyobraź sobie, jak zapłonę, gdy dotkniesz 
moich piersi, pogładzisz mnie po brzuchu. Wyobraź sobie, jaki 
poczujesz smak i jak jęknę, gdy mnie pocałujesz. Rozchylone 
wargi, wilgotne i ciepłe wezmą mnie...

Uciszyła go kładąc mu dłoń na ustach.
Nie miała zamiaru go dotykać, lecz nie mogła tego dłużej 

słuchać.

Kiedy to rycerz zmienił się w walijskiego poetę? Kiedy nauczył 

się tak uwodzić słowami?

Ucałował jej dłoń, a gdy próbowała się wyrwać, chwycił ją za 

nadgarstek. Szorstkim kciukiem wynajdywał wrażliwe wzgórki, 
najwyraźniej zafascynowany gładkością skóry; łaskotał każdy jej 
palec, aż zadrżały. A wtedy, jeden po drugim, włożył jej palce do 
ust i zaczął ssać.

Pragnął, żeby ona zrobiła to samo. Marianna także. Odrzuciła 

głowę i usiadła. Koc opadł, odsłaniając ukryte pod cienką koszulą 
piersi. Griffith jęknął na ten widok.

- Piękne - powiedział ochryple. A potem dodał: - Moje.
- Moje - poprawiła go Marianna.
Pochyliła się ku niemu czując pulsowanie krwi w żyłach. Po raz 

pierwszy, odkąd przekroczyła próg zamku Powelów, nic jej nie 
dolegało. Przekonana była, że pozostanie tu do końca życia.

- Ale jeśli położysz znów ręce za głową, pozwolę ci spróbować, 

jak smakują.

Było to ryzyko pełne wyrachowania. Griffith mógłby użyć siły i 

bez wątpienia dopiąłby celu. Nawet gdyby Marianna broniła się. 
Wiedział bowiem, że pragnie go rozpaczliwie. Chciał jednak 
okazać siłę jej żądzy.

Rozkazała:
- Ręce za głowę.
Z wyrazem pełnej bólu rezygnacji zrobił, jak poleciła.
Od czego zacząć? Z rozciągniętym Griffithem i perspektywą 

całego dnia, którego nikt nie miał zakłócać, była to ważna decyzja. 
Położyła mu dłonie na ramionach i pogładziła po piersi, brzuchu, 
biodrach i udach. Badała jego mięśnie, cal po calu, z leniwą 
uwagą, ciekawa męskiego ciała. Ciekawa jego reakcji.

Twarz Griffitha zastygła. Palce i łydki drgały, a reszta ciała 

napięła się i stwardniała.

- Sam tego chciałeś - przypomniała mu Marianna.
Zażądał szorstko:
- Więc daj mi to.
- Wszystko w swoim czasie.
Uklękła, oparła się dłońmi po obu bokach Griffitha i pochyliła się 

nad nim.

- Wszystko w swoim czasie.
Poczuła silny zapach mydła.
- Kąpałeś się? - spytała.
- To tradycja rodzinna - przerwał, gdy połaskotała go w ucho - 

kąpiemy się przed ślubem. A ja byłem zdecydowany... nie mogę 
mówić, gdy liżesz mnie jak kot.

- Panuj nad sobą - przypomniała mu. Smakował równie dobrze, 

jak wyglądał. Griffith zadrżał, gdy zwilżyła językiem jego pępek, a 
potem osuszyła go dmuchnięciem.

Wpatrując się w belki sufitu dokończył:
- A ja byłem zdecydowany uznać dzisiejszy dzień za dzień 

zaślubin. Tylko że robimy to w odwrotnej kolejności.

- Co robimy? - Otarła policzek o jego brzuch poniżej żeber.
- Pobieramy się. Pobieramy się w odwrotnej kolejności. Najpierw 

skonsumowaliśmy małżeństwo. Teraz dajemy na zapowiedzi, a 
potem pójdziemy do księdza i złożymy śluby.

- Jedno skonsumowanie całkowicie wystarczy. - Chwyciła go za 

biodra i przejechała językiem od kolan aż po uda. - Po co nam 
drugie?

Uniósł głowę i spojrzał na Mariannę.
- Bo obawiałem się, że umrzesz.
Wobec jego zmartwienia śmiech zamarli na ustach Marianny.
- Wydawało mi się, że znalazłem cię w domu twego ojca, taką 

silną, szczęśliwą, krzepką tylko po to, by cię utracić. - Wyjął ręce 
spod głowy i wyciągnął ku niej. - Kochajmy się, kobieto. Pokaż, że 
znów jesteś pełna siły. Pozbądź się smutku.

Jego słowa wstrząsnęły nią do głębi.
Ten mężczyzna podobny do skały potrzebował jej. Pragnął jej tak 

bardzo, że jego silna wola uginała się wobec tej żądzy.

Czy może to potraktować lekko? Griffith żądał czegoś więcej niż
leżącego obok niego kobiecego ciała. Żądał, aby ofiarowała mu 

całe swoje życie.

Żaden inny mężczyzna nie kusił jej, aby mu się oddała. A ona 

uczyniła to dla Griffitha ap Powela i nie żałowała tego. Z ufnością 
powierzyła mu siebie, czy będzie mogła powierzyć mu Lionela? 
Czy może zaufać, że dla Griffitha ważniejsze będą przysięgi 
wobec żony niż wobec króla?

Tak, odpowiedziało jej ciało, choć rozum pełen był zwątpienia.
Ucałowała jego palce, a on zamknął dłoń wokół jej ust. Drżącymi 

rękami Marianna ułożyła ramiona Griffitha za jego głową. Jej 
piersi muskały go po twarzy i Griffith odwrócił głowę, by 
schwytać ustami brodawkę. Marianna zamarła, gdy zaczął ją ssać 
poprzez lnianą koszulę. Nie dotknął jej. Nie musiał. Cała 
zgromadzona w jej ciele namiętność wibrowała jak dzwon 
kościelny w czasie uroczystości i gdy Griffith wypuścił sutkę z ust, 
Marianna nie ruszała się przez długą, pełną słodyczy chwilę.

A potem cofnęła się i posłała Griffithowi złośliwy uśmiech. 

Przyjęła jego wyzwanie i odpowiedziała tak, jak tego chciał. 
Zbudziła w jego ciele nowe życie.

Patrzyła na jego reakcję rozwiązując koszulę powolnymi, 

zmysłowymi ruchami. Unosiła cal po calu obrąbek odsłaniając 
ciało. Ściągnęła ją przez głowę i odłożyła.

Uchwyciła tę część Griffitha, z którą dotychczas się nie 

zaznajomiła, i roześmiała się głośno.

Twardy niczym skała - rzekła żartobliwie, chociaż Griffith 

prawdopodobnie nawet nie usłyszał, i gdy ujęła go w usta, jęknął 
jak ktoś, kto kompletnie postradał zmysły.

A jednak zdołał mówić. Niewyraźnie, bełkotliwie, ale 

powiedział:

- Teraz musisz przyjść do mnie.
Gdy pochyliła się nad nim, jego oczy lśniły, jakby spoglądał na 

słońce.

Widząc niepewność Marianny pouczył ją:
- Siadaj okrakiem.
Pojęła go w ułamku sekundy. Wpuściła go w siebie powolnymi, 

wilgotnymi ruchami. Był zbyt wielki, ale przykrość zamieniła się 
w podniecenie.

Miała teraz pod sobą wojownika, który zdany na jej łaskę 

poddawał się jej bez reszty. Mogła wypróbować granice jego 
wytrzymałości.

Udając, że nie wie, co ma robić, spytała:
- A co teraz?
Spojrzał niedowierzająco.
- W górę i na dół. Czy tak?
Tak.
- Teraz dobrze?
- Tak.
- Szybciej?
- Tak. Nie. O Boże! Jak chcesz.
Nie przestając go ujeżdżać, odchyliła się do tyłu i oparła ręce na 

jego udach.

- Dobrze ci teraz?
Jęknął żałośnie.
- Chcesz mnie zabić?
- Z przyjemnością. - Przesunęła ręce do przodu, lekko drapiąc 

ciało Griffitha, znacząc je po swojemu.

Bezwstydna - mruknął Griffith czując, że Marianna poruszyła się 

u jego boku.

Co? - Jej głos był ochrypły od snu i brzmiało w nim tyle 

zakłopotania, że Griffith poczuł się winny. Była jeszcze zbyt słaba, 
by kochać się tak gwałtownie, lecz cóż mógł poradzić. Gdyby 
czekał z tym, aż Marianna poczuje się lepiej, uniknęłaby mu, 
posługując się swoją chytrością. Wykorzystał więc okazję. Teraz, 
gdy zda sobie

sprawę z tego, że są rozebrani, gdy wspomnienia jej zuchwalstwa 

i jego przyjemności zaczną powracać, Marianna spróbuje się z tego 
wycofać.

Aby ją uprzedzić, Griffith powtórzył:
- Jesteś bezwstydna i gwałtowna. Zabiłaś mnie rozkoszą, którą mi 

ofiarowałaś, nie potrafię sobie wyobrazić przyjemniejszej śmierci - 
mówił z łagodnym, urzekającym akcentem walijskim, który 
nadawał jego słowom zmysłowość.

Zamarła w bezruchu, a potem położyła mu głowę na piersi. 

Uśmiechnął się. Pewnie uważa, że bezpieczniej będzie przysunąć 
się bliżej niż spojrzeć mu w oczy.

- Myślałem właśnie - ujął pasmo jej włosów i ułożył sobie na 

piersi, przeplatając ich lśniącą czerwień z czernią swoich - że 
moglibyśmy zorganizować elsteddfod podczas wesela.

Nieśmiałość Marianny nie trwa długo. Unosząc się na łokciu 

odepchnęła jego ręce.

- Elste...? Podczas wesela?
- Elsteddfod - wymówił wyraźnie, jakby jedyny problem 

stanowiła jej nieznajomość walijskiego. - To zebranie muzyków i 
bardów, którzy śpiewają pieśni i recytują poezję.

Spojrzała na niego poważnie.
- Nie mówiłam, że za ciebie wyjdę.

- Wolisz wyjść za człowieka, któremu nie będziesz mogła 

powierzyć syna? Czy jesteś aż tak kapryśna, że mi nie ufasz?

Odgarniając niepewnym gestem włosy z czoła, Marianna odparła:
- Mądrzejsze niźli ja kobiety ufały swojemu instynktowi i zostały 

zdradzone. A poza tym może czekasz, by nas na czyjś rozkaz 
skrzywdzić?

Ubodło go, że coś takiego mogło jej przyjść do głowy. Usiadł
powoli.
- Nie zabiję dziecka, choćby mi rozkazywano.
- Nawet gdybyś miał zostać ogłoszony zdrajcą i utracić swoje 

dobra? Nawet gdybyś miał być pozbawiony szans na awans?

Odparł bez zmrużenia powiek:
- Nie wojuję z dziećmi.
- Nawet teraz może sądzisz, że z nadejściem innych dzieci... 

twoich dzieci, los Lionela przestanie mnie obchodzić.

Powtórzyła słowa Harbottle”a z niesamowitą dokładnością. 

Griffith poczuł rozdrażnienie, że Marianna tak łatwo przypisuje 
mu wszystkie złe cechy.

- Jeżeli się pobierzemy, będę od ciebie oczekiwała szacunku, ale 

wydaje mi się, że mężczyzna często lekceważy oczekiwania żony - 
dodała Marianna.

- Jeżeli poślubiła go ze względu na oczekiwania...
- Nauczyłam się nieufności od mego ojca i to legło głęboko w 

moim charakterze. Nie chodzi o ciebie. Na dworze królewskim 
napatrzyłam się na rzeczy, które wydawały się odrażające nawet 
ich sprawcom. Czy znałeś króla Ryszarda, stryja lady Elżbiety?

- Nie.
- A ja znałam. - Odepchnęła Griffitha i ułożyła koc przed sobą, 

ukazując plecy okryte jedynie płomiennomiedzianymi pasmami 
włosów. - Był ukochanym stryjaszkiem Elżbiety i jej braci, 
dobrym bratem króla Edwarda. Nigdy w życiu nie 
podejrzewałabym go o zbrodnie, do których okazał się zdolny.

Griffith przeczesał palcami włosy Marianny i położył jej dłoń na 

ramieniu.

- Nie czuję się zaszczycony tymi porównaniami.

- Ja was nie porównuję. Nie porównuję cię również ze swoim 

ojcem - odrzekła zniecierpliwiona, lecz nie obejrzała się, by na 
niego popatrzyć. Czy nie mogła znieść jego widoku, bo jej własna 
podejrzliwość wprawiała ją w zakłopotanie? - Chcę tylko 
powiedzieć, że dusza mężczyzny jest ciemna i niebezpieczna, i nie 
wiem, gdzie błyska w niej światełko prawdy.

- Rozumiem. - Rzeczywiście zrozumiał i jego ręce opadły 

opuszczając ciepło ciała Marianny, za którym natychmiast 
zatęsknił. Ale nie miało sensu pozostawanie w łóżku z kobietą, 
która uważała go za podobnego łajdakom, którzy zbrukali jej 
życie.

Zsuwał się z łóżka, gdy Marianna chwyciła go za ramię.
- Sądzisz, że powinnam zaufać instynktowi?
Nadzieja, choć wątła, powróciła Griffithowi.
- Tak. Tak właśnie sądzę.
- Cóż, mój instynkt mówi mi, że coś przede mną ukrywasz.
Nadzieja zgasła i niespodziewanie opanowała go wściekłość. Nie 

przygotowany Griffith dał jej się ponieść.

Musiał się zdradzić w jakiś sposób. Gdzieś, kiedyś... a ona 

usłyszała starą plotkę. Marianna przytrzymała go mocniej. 
Przyjrzał się jej dłoni. Długie smukłe palce i kwadratowa, mocna 
dłoń. Trzymała go mocno, jak szablę, której użyje wedle własnej 
woli. I to go uraziło. Boże, jakże się poczuł urażony.

Nie życzył sobie, by jakakolwiek kobieta czytała w nim, jak w 

książce, a potem nim kierowała. Pragnął kobiety, która będzie 
szyła i uprawiała ogród, dawała mu dzieci oraz okazywała 
posłuszeństwo bez granic. Pragnął kobiety, która zrozumie, że 
przywilejem mężczyzny jest żądanie odpowiedzi na jego pytania, 
oraz pogodzi się z tym, że to on rządzi życiem rodziny, kierując się 
własną mądrością. Pragnął kobiety, która wie, że nic jej po 
myśleniu, która nie mówi zbyt wiele i nie próbuje przejrzeć 
tajemnic mężczyzny - a jednak nadal pragnął Marianny.

Zuchwałej Marianny. Wścibskiej Marianny.
- Mężna Marianna - powiedział głośno. - Zbyt głupia, by 

wiedzieć, że po raz ostatni przekroczyła granice mojej władzy.

Marianna wyskoczyła spod koca oburzona i gotowa do walki.
- Nie powinieneś był mówić o ślubie ze mną. Nie jestem jakąś 

głupią dziewczyniną, która ustąpi mężczyźnie wbrew własnemu 
rozsądkowi.

Położył dłonie na jej ramionach.
- Jeżeli pragniesz mężczyzny, który pozwoli ci, byś go wlokła za 

sobą jak nędzną kobyłę, to nie powinnaś wchodzić do mojego loża. 
Ale już za późno dla nas obydwojga. Ja postanowiłem wesele, a ty 
nosisz w łonie moje nasienie, więc dzięki Bogu pobierzemy się, a 
ja nauczę cię, gdzie jest twoje miejsce.

Oczy mu lśniły, a głos brzmiał zdecydowanie i poważnie, jak 

wtedy, gdy spotkali się po raz pierwszy. Ale gdy spotkali się po raz 
pierwszy, obydwoje byli odziani, a za nimi nie było łoża ze zmiętą 
pościelą.

Gdyby miała rozsądek, zamknęłaby usta i przy najbliższej okazji 

wymknęłaby się z zamku Powelów. Ale Marianna nigdy nie była 
rozsądna.

- A może to ja nauczę cię, gdzie jest twoje miejsce - powiedziała.
- Może to ja...
Pocałunek zagłuszył resztę i Griffith namiętnie pociągnął ją na 

łoże. Czy był wściekły? Możliwe, lecz Marianna wyczuła jego 
wątpliwości i niepokój i częściowo go rozumiała.

Griffith pragnął spokojnego życia, tradycyjnej żony, ale dał się 

złapać w pułapkę własnego honoru. Odebrał jej dziewictwo, 
nauczył ją pożądania i teraz wyobraża sobie, że musi się z nią 
ożenić. Odsuwając głowę powiedziała:

- Nie musisz.
- Czego?
- Żenić się ze mną. Nie jestem dla ciebie odpowiednia...
Zamruczał i znów zamknął jej usta stanowczym, 

niepohamowanym pocałunkiem. Ujął jej twarz w dłonie, spojrzał 
w oczy i rzekł:

- Jesteś moja. Nieważne, jak i kiedy, jesteś moja.
- Myślę...
- Nie myśl. - Pocałował ją, a ona wyrwała mu się.

- Ale ty...
- Żadnych ale. - Pocałował ją jeszcze raz.
- Ty...
- Żadnego ty. Żadnego ja. Tylko my.
Zapomniała, co chciała mu powiedzieć, i jej wyrywanie stało się 

bezcelowe, a jego zapal złagodniał. Nadal jej pragnął, ale chciał, 

żeby i ona go pragnęła. To, co zaczęło się jako walka, zmieniło 

się w grę i Marianna zawahała się. Była bliska ustąpienia, gdy 
rozdzieliły ich dochodzące z korytarza krzyki.

- Nie możesz tam wejść! - krzyczał Art.
Inny, nieznany głos odparł:
- A więc są tutaj. Dobrze, bo muszę zrobić to, co powinno być 

zrobione.

Griffith zaklął i otwarte z impetem drzwi stuknęły o ścianę. 

Marianna krzyknęła, a grobowy głos obwieścił:

- Przywożę wam pozdrowienia od waszego pana, króla Henryka.

Rozdział trzynasty

Art zaskrzeczał niczym kura, do której dobiera się lis:
- Próbowałem go powstrzymać, Griffith, ale mnie nie słuchał.
Griffith okrył Mariannę kocami i skoczył na równe nogi. Nagi i 

wściekły zbliżał się do posłańca.

- Oliver Churl, nieprawdaż?
Nieporuszony posłaniec skorygował go:
- Oliver King. A właściwie prywatny sekretarz Henryka Tudora. 

Przywożę pozdrowienia od naszego władcy.

Griffith spojrzał na poruszający się kształt pod kocami.
- Mój władca obrał właściwy moment. Art, podaj mi odzienie.
Podczas gdy Art uwijał się porządkując przemieszaną odzież, 

Griffith wsparł się pod boki, wyprostował się na całą wysokość i 
robił wszystko, co możliwe, by wprawić w zakłopotanie małego 
eleganckiego człowieka przed sobą.

Bez skutku.
- Przepraszam, sir Griffith, że przeszkodziłem, lecz jak pan wie, 

nasz władca, król Henryk, jest bardzo niecierpliwy. Wysłał mnie 
do pana przed dwoma tygodniami. Udałem się najpierw do 
Wenthayena, a potem jeździłem po wszystkich walijskich górach, 
aby pana znaleźć.

- Podróżujesz nieśpiesznie - nie wytrzymał Griffith.
- Wcale nie. Podróżowałem szybko, tylko nie wiedziałem, dokąd 

się udać. Król Henryk był przekonany, że będzie pan wykonywał 
zadanie, które panu zlecił, a nie odpoczywał w domu. Chyba że - 
spojrzał na Arta - pański sługa nie dostarczył panu listu. 

Art potraktował go z szacunkiem, który okazywał tylko 

nielicznym:

- Dostarczyłem, jak mi kazałeś, milordzie.
Griffith zwrócił uwagę na niezwykłą uprzejmość Arta, więc 

przyjrzał się stojącemu przed nim Oliverowi. Nosił nieco zbyt 
dobre ubranie, mówił z lekkim akcentem francuskim, ale mimo 
niewielkiego wzrostu był dobrze umięśniony, a jego spojrzenie 
zdradzało żywą inteligencję.

Oczywiście, Henryk umiał sobie dobierać ludzi. Oliver był 

jednym z niewielu, którzy trwali przy nim, gdy przebywał na 
wygnaniu oraz w dniach jego tryumfu.

Wściekłość Griffitha minęła. Ubierał się, a Art podawał mu 

odzienie.

- Wykonałem polecenie króla - rzekł Griffith rzeczowym tonem.
- A więc gdzie jest lady Marianna? - zapytał Oliver King.
Griffith wskazał łoże.
Przez oblicze Olivera przemknęło kolejno zdziwienie, oburzenie i 

namysł, a wszystko zakończyło się pustym, gładkim wyrazem 
twarzy wytrawnego dworzanina.

- Nie przypominam sobie, by nasz władca podyktował mi takie 

właśnie instrukcje, lecz umysł króla jest zawsze bardzo subtelny. 
Być może, tego się właśnie spodziewał lub taką miał nadzieję.

Art potarł czoło. Griffith uciszył Olivera Kinga i spojrzał na 

poruszające się koce. Lecz Marianna nie ukazała się i Griffith 
uznał, że to wzruszające ze strony kobiety o takiej reputacji. 
Zwłaszcza że nie mogła mieć wątpliwości co do domysłów 

Olivera.

King również uznał jej opory za interesujące i nie spuszczał oczu 

z łoża.

- Król życzy sobie, by pan natychmiast do niego przybył. Griffith 

zatrzymał się w pół gestu wkładając płaszcz.

- Dlaczego?
- Hrabia Lincoln zawinął do Irlandii, gdzie połączył swe siły z 

hrabią Kildare i hrabią Desmondem oraz pretendentem do tronu.

W katedrze Chrystusa w Dublinie ukoronowali oszusta, nadając 

mu imię Edwarda króla Anglii.

- Matko Boska - wyszeptał Art.
Oliver ponuro skinął głową.
- Śmiało można tak powiedzieć, bo ukradli wysadzany drogimi 

kamieniami wieniec z figury Matki Boskiej, aby umieścić go na 
jego niegodnej głowie.

- Świętokradztwo!
- Tak. Gdy opuszczałem dwór, krążyły pogłoski, że płyną do 

Anglii.

- Jak wiele wojska? - spytał Griffith.
- Ich ludzie - odparł Oliver. - Tomasz Fitzgerald, kanclerz 

Irlandii, dowodzi wojskami irlandzkimi. Ale co ważniejsze 
towarzyszą im wojska najemne pod dowództwem Maruna 
Schwarza.

Griffith poczuł wdzięczność, że znów zmienia się z 

niefortunnego kochanka w rycerza. Mimo czekających go intryg, 
spisków, języka dworskiego, rzeki doznając dziwacznej ulgi:

- Imponujący szyk bojowy, lecz kosztowny. Kto go opłaca?
- Małgorzata, siostra Edwarda IV.
- Ach, Małgorzata - powtórzył z namysłem Griffith. - Ta stara 

wiedźma jest gotowa na wszystko, by zrzucić z tronu Henryka 
Tudora. I ma środki, by tego dokonać.

- Nie zapominajmy, że hrabia Lincoln jest wnukiem brata 

Ryszarda III i jego dziedzicem. - Oliver okazał przebiegłość, która 
czyniła go zasługującym na zaufanie sekretarzem. - Słuchałem w 
drodze, co mówią podróżni. Opowiadają, że na wybrzeżu 

Lancashire ląduje wojsko.

- Człowieku! - Griffith poklepał Olivera po plecach. - Te 

informacje są bardziej prawdopodobne niż pogłoski krążące na 
dworze. Co jeszcze mówią?

- Mało i nic interesującego. Pogłoski są zgodne co do lądowania 

wojska, ale sprzeczne, jeśli chodzi o ich przeznaczenie i 
przynależność. A z chwilą gdy znalazłem się w Walii, o sytuacji w 
Anglii w ogóle się nie mówi.

- Słusznie, milordzie. - Art uśmiechnął się bezzębnymi ustami.
- Walijczycy pokładają w Henryku zaufanie i wierzą, że utrzyma 

tron.

- I tak będzie, póki ja żyję. - Griffith odetchnął i wydawało mu 

się, że już czuje zapach spienionych koni, krwi, wypalonych pól 
bitewnych. Znał się na wojowaniu. Znał się na taktyce. Wiedział, 
że zwycięży ten, kto zachowa pozycję na twardym gruncie, a 
przegra ten, kto da się zepchnąć na bagna. Była to trudna, ale 
zrozumiała męska praca, odpowiednia dla rycerza, i przedkładał ją 
nad kłopoty uczuciowe, w których się pogrążał, gdy miał do 
czynienia z Marianną.

Targało nim poczucie winy. Spojrzał na łoże i rzeki:
- Wrócę.
Art przejął rolę gospodarza, aby Griffith mógł zająć się 

Marianną.

- Lordzie sekretarzu, zechce pan zejść na dół do głównego hallu i 

odświeżyć się nieco. Przebył pan szmat drogi. Może zastanie pan 
lorda Rhysa i jego żonę, którzy przyjmą pana należycie.

- Ach. - Oliver strzepnął podbity futrem płaszcz. - Z 

przyjemnością spotkam się z lordem Rhysem. Zobaczymy się 
wkrótce, sir

- zwrócił się do Griffitha.
- Niebawem. - Griffith poczekał, aż Art i Oliver zamkną za sobą 

drzwi i zwrócił się ku łożu. - Najmilsza - wyszeptał odsuwając 
koce - poszli sobie. Możesz wyjść.

Wzburzone włosy Marianny nie były w stanie ukryć srogości jej 

spojrzenia.

Poczuł bolesne rozczarowanie. Słuchała tylko po to, by poznać 

plany Henryka.

- Szpiegowałaś mnie - rzeki powtarzając jej słowa, 

oskarżycielskie słowa, które tak go rozwścieczyły w zamku 
Wenthayena.

Zrozumiała jego intencję i odrzekła wyniośle:
- Obrzydliwy nawyk, prawda? Ale może się okazać korzystny,
jak sam się przekonałeś. Zdaje się, że masz zamiar natychmiast 

opuścić zamek.

Obliczył, jak wiele potrzebuje czasu na zebranie i przygotowanie 

swoich ludzi, i odrzekł:

- Jutro rano. Zostaniesz tu, dopóki nie wrócę. Zostaniesz i 

będziesz traktowana z honorami należnymi mojej przyszłej żonie. - 
Uniosła podbródek, a Griffith podniósł jej głowę jeszcze wyżej. 
Chciał ją zdominować. - Posłuchaj mnie. Jesteś tutaj bezpieczna. 
Lionel także. Mój ojciec i matka dopilnują tego. Jeżeli odejdziesz 
stąd, będę się o ciebie niepokoił. Więc przysięgnij mi...

Marianna błyskawicznie przykryła mu usta dłonią.
- Nie składam żadnych przysiąg człowiekowi, który śpieszy na 

każde zawołanie Henryka.

Warknął ze złością i odepchnął jej dłoń.
- Znów do tego wracamy?
- A czy kiedykolwiek zarzuciliśmy ten temat?
Griffith zwrócił się do niej cierpliwie, jak do dziecka:
- Henryk jest moim władcą. Zgodnie z zasadami rycerstwa 

chrześcijańskiego mam obowiązek dotrzymać ślubów, a 
najważniejszym z nich jest przybyć do króla, jeśli potrzebuje 
moich usług na polu bitwy. Jeżeli słuchałaś Olivera Kinga, z 
pewnością wiesz, jakie zagrożenie dla Henryka stanowi ten 
pretendent do tronu.

Odwróciła się.
Griffith dodał, poniesiony nagłym gniewem:
- I dla lady Elżbiety.
- Oczywiście, że musisz jechać. - Zwróciła się znowu ku niemu i 

dodała z wymuszonym uśmiechem: - A więc jedź.

Takie przyzwolenie nie usatysfakcjonowało Griffitha.
- Zaufałabyś mężczyźnie, który nie wypełnia przysięgi złożonej 

swemu władcy?

- Nie ufam żadnemu mężczyźnie.
- Ufasz Artowi.
Twarz Marianny złagodniała.
- Ufam Artowi.
- Jest moim najdroższym sługą.
Skinęła głową.
- Czy Art służyłby mi tak przykładnie, gdybym nie był tego wart?
- Nie wiem.
- Spytaj go - odparł Griffith prawie z uśmiechem.
- Och, czasami ci ufam - wybuchnęła Marianna. - A potem ty 

jedziesz służyć Henrykowi, a ja przypominam sobie o moich 
obowiązkach. - Chłodnymi palcami dotknęła jego twarzy. - Jedź, 
Griffith. Walcz w swej bitwie i pozwól mi rozegrać moją.

- Będziesz tu, kiedy wrócę?
- A wrócisz? - wypaliła Marianna.
To pytanie wprawiło go w zdumienie. Co miała na myśli? Czy 

niepokoiła się, że ją porzuci? Czy obawiała się, że ona znajdzie 
sobie kogoś innego?

A może bała się, że zostanie ranny w bitwie?
Powolny prąd ciepła odezwał się w jego trzewiach i zaczął 

rozprzestrzeniać się po całym ciele. Marianna poczuwszy owo 
ciepło, cofnęła dłoń, jakby się lękała poparzenia. Griffith zdał 
sobie sprawę, że się uśmiecha.

- Przysięgam, że do ciebie wrócę - rzekł. - Ale daj mi jakąś 

pamiątkę, żebym ją mógł nosić na sercu.

Poczuł się zraniony, gdy Marianna odwróciła głowę i odparła:
- Nie mam nic, co bym ci mogła ofiarować na pamiątkę.
- A więc sam sobie wezmę. - Ujął długi kosmyk jej rudych 

włosów. Wyrwał go jednym. szarpnięciem i pomachał nim przed 
twarzą Marianny. - To mi da moc równą sile Samsona w bitwie, 
którą mam stoczyć.

Poczucie winy wygnało Mariannę z wygodnego łoża, zanim 

wzeszło słońce. Poczucie winy utrzymywało ją w pozycji stojącej i 
dodawało sił, by uporać się z krętymi schodami, które zdawały się

przesuwać pod jej niepewnymi stopami. Nadwerężyła swe wątłe 

siły poprzedniego dnia, ale musiała choć raz spojrzeć na Griffitha, 
zanim stąd odjedzie.

Nie mogła pozwolić, aby odjechał bez pożegnania.
Mogła go już nigdy więcej nie ujrzeć.
Ocierając rękawem załzawione oczy, wytrwale schodziła na dół. 

Otwarte drzwi wpuszczały wiatr, który wirował w wieży, i 
Marianna ciaśniej otuliła się derką. Docierały do niej wesołe 
sprośności, które wykrzykiwali gotowiący się do bitwy mężczyźni.

Zaślepieni głupcy. Czyż nie rozumieją, że mogą umrzeć? Czy 

Griffith także tego nie rozumie? Czyż nie zdaje sobie sprawy, że 
wszystkie te przygotowania do bitwy okażą się na nic, jeżeli 
kamień z katapulty roztrzaska mu kości albo strzała z kuszy 
przebije jego zbroję, lub zostanie zrzucony z konia, a jakiś rycerz 
stratuje go na śmierć? Marianna spędziła calutką noc wyobrażając 
sobie czyhające na polu bitwy śmiertelne niebezpieczeństwa. A 
ludzie Griffitha śmiali się!

Zszedłszy na dół oparła się o mur, kilka razy odetchnęła głęboko 

i z trudnością przełknęła ślinę. Chciała zakaszleć, ale nie miała

odwagi, by nie czynić hałasu. Całe to przedsięwzięcie wprawiało 

ją w zakłopotanie i jeśliby ktoś - włącznie z Griffithem - spostrzegł 
ją, czułaby się upokorzona.

Przez otwarte drzwi dostrzegła mężczyzn, chłopców i konie. Ale 

nie widziała Griffitha, więc wychyliła się nieco do przodu. Od 
kamiennej podłogi ciągnął chłód. Wspięła się na palce na progu i 
wtedy go zobaczyła.

Śmiał się. Głowę odchylił do tyłu, wsparł się pod boki, a z całej 

jego masywnej postaci promieniowało zadowolenie.

Szybko cofnęła się do wieży, lecz on nie śmiał się do niej. Śmiał 

się z radości, jak wszyscy ci idiotyczni, pozbawieni wyobraźni 
mężczyźni, którzy jadą na wojnę i nie oglądają się za siebie. 
Marianna drżąc całym ciałem, przywarła do muru i otarła z czoła 
zimny pot.

Nie powinna wczoraj być taka małostkowa. Trzeba było uznać 

jego powinność wobec króla. A ona okazała się zgryźliwa, 
naopowiadała kłamstw, powiedziała, że go nie chce. A teraz zżera 
ją zazdrość.

Zazdrość o Henryka.
Och, wiedziała, że jeśli weźmie Griffitha za męża, nie będzie się 

nigdy musiała niepokoić o inne kobiety. Przysięga małżeńska 
stanie się częścią jego rygorystycznie przestrzeganego kodeksu 
honorowego, którego nigdy nie złamie. Nie, jeśli wyjdzie za 
Griffitha, będzie jego jedyną kobietą, stworzeniem, które będzie 
mniej ważnie niż wojna i służba królowi.

Jak on śmiał wyskoczyć z jej łoża i śpieszyć na zawołanie 

Henryka? Jak śmiał tak porywczo odrzucać namiętność, która ich 
połączyła?

Griffith wyobrażał sobie, że ona nie wie, a ona doskonale 

wiedziała, jak bardzo nienawidzi szaleństwa, które go ogarniało, 
gdy był w jej ramionach. Nie wiadomo dlaczego wyobrażał sobie, 
że dla Marianny mniejszą hańbą była zdrada jej własnego honoru 
niż dla niego uleganie żądzy.

Tak więc służba Henrykowi była zaszczytna, a Mariannie - 

niecna. Własna zazdrość przerażała Mariannę. Cóż to za uczucia 
budził w niej Griffith? Czy to coś więcej niż żądza? Czy było to 
jakieś smętne uczucie, które ją osłabiało, sprowadzało z drogi, 
którą uważała za słuszną i właściwą?

Musiała z tym skończyć. Skończy z tym, ale jeszcze nie dzisiaj. 

Dzisiaj stała wobec faktu, że może już nigdy więcej nie ujrzy 
Griffitha.

Spojrzała na czerwoną skórzaną torbę, którą trzymała w dłoni. 

Zastanawiała się, jak dać ją Griffithowi bez jego wiedzy. Wzięła ją 
nie zastanawiając się nad logiką swego postępowania. Ale teraz 
musiała podjąć decyzję. Albo ofiaruje mu ją otwarcie, lecz nie 
sądziła, by durna pozwoliła jej na to, albo musi znaleźć sposób, by 
wsunąć mu ją do sakwy podróżnej.

- Milady!
Głos Arta sprawił, że podskoczyła i obróciła się ku niemu.

- Co pani tu robi? Jest zimno, a pani jest wciąż niezdrowa. - Art 

położył jej dłoń na ramieniu i skierował ku schodom. - Możesz 
pomachać Griffithowi z okna pokoju, jeśli sobie życzysz, 
dziewczyno... - Cofnął się i spojrzał jej w twarz. - Czemu się 
uśmiechasz?

Griffith, przeprawiwszy się w bród przez rzekę Trent, wjechał do 

królewskiego obozu pod wioską Radcliffe. Był mokry. Z jednej 
jego strony zdążał Oliver King, a z drugiej Art. Za nimi ciągnął 
mały oddział rycerzy walijskich. Podróż zajęła im sześć dni 
szybkiej jazdy. Najpierw do Kenilworth, dokąd Henryk udał się, 
gdy otrzymał wiadomość o lądowaniu wojsk, i gdzie najbardziej 
zaufani sprzymierzeńcy dołączyli do niego z czterema tysiącami 
żołnierzy. Zanim jednak oddział Griffitha dobrnął do Kenilworth, 
dotarła do nich wieść, że Henryk maszeruje na Nottingham, gdzie 
jego armia ma się połączyć z pięcioma tysiącami lojalnych wojsk 
angielskich i walijskich. Griffith, Oliver, Art i rycerze skręcili na 
północ i dotarli do Notthingam, lecz nikogo tam nie zastali. 
Lincoln i jego buntownicy posuwali się na południe i Henryk 
opuścił Nottingham, by udać się do Radcliffe i zatrzymać ich.

- Gdzie jest namiot króla Henryka? - krzyknął Oliver do 

najbliższego wartownika.

- Kto pyta? - odkrzyknął wartownik.
Oliver schylił się w siodle i spojrzał na niefortunnego żołnierza.
- Prywatny sekretarz króla.
- Oliver King? - Oliver krótko skinął głową, a strażnik 

zasalutował przesadnie. - Król Henryk pytał o pana. Musi pan 
natychmiast do niego jechać. Tędy. Widzi pan sztandar?

- Piękny widok - mruknął Art. - Sądzisz, że znajdziemy drogę?
Śmiechy, które rozległy się wokoło, zamarły pod spojrzeniem 

Griffitha i walijscy rycerze wjechali pomiędzy innych, już 
obozujących Walijczyków.

- Wyglądają na zadowolonych, że uwolnili się od swoich tyranów 

- powiedział Art.

- Ty nie masz takiego szczęścia - warknął Griffith. - Zostań przy 

mnie i pilnuj bagaży.

Drogę do królewskiego namiotu przebyli w ciszy, a w przypadku 

Arta w milczącym gniewie. W sumie była to niełatwa podróż, bo 
chociaż pogoda była dobra, to nastrój Griffitha taki nie był. 
Griffith rozmyślał, a ponieważ nie miał w tym doświadczenia, stał 
się nieznośny.

Marianna pozwoliła mu odjechać bez jednej łzy żalu.
Nie przesłała mu czułej wiadomości i w żaden sposób nie 

okazała, że się o niego troszczy. Nie podeszła nawet do okna, aby 
mu pomachać. Griffith sprawdził to, wyjeżdżając z zamku. Czyżby 
nie rozumiała, że niektórzy polegną w tej bitwie? Nie rozumiała, 
że może zostać ranny?

Ufał w swoje szczęście i wyśmiałby kobiecą troskliwość. Ale 

pragnął, by jego kobieta bała się o niego, tęskniła za nim w czasie 
jego nieobecności.

Zanim zsiedli z koni przed namiotem królewskim, Henryk we 

własnej osobie wyszedł na ich powitanie.

- Gdzie się podziewałeś, Griffith? Walczyłem bez mego 

najbardziej zaufanego doradcy. Gdzie ty byłeś, Oliverze? Moje 
listy pisuje giermek i partaczy je.

Giermek i doradcy królewscy otoczyli króla, głośno protestując, 

lecz czynili to z uśmiechem. Griffith doszedł do wniosku, że 
kampania musi nieźle przebiegać. Rzucając cugle giermkowi, 
zapytał:

- Gdzie jest hrabia Lincoln i jego wojska?
Henryk poklepał go po ramieniu.
- Miłe powitanie.
Zdawszy sobie sprawę, że okazał się zbyt prędki, Griffith rzekł:
- Posłałeś po swego uniżonego sługę, panie, i przybyłem jak 

wiatr, królu mój. - Owinął się płaszczem. - Gdzie jest Lincoln?

Henryk roześmiał się i potrząsnął głową. Zwrócił się do 

otaczających go mężczyzn:

- Czy słyszeliście o pozbawionym złotych ust Walijczyku?
- Być może, mój królu - rzekł Oliver - Walijczyk potrzebuje 

walijskiej ziemi pod stopami i pięknej kobiety w ramionach, aby 
stać się złotoustym.

Griffith spojrzał na Olivera:
- Być może królewski sekretarz powinien trzymać gębę na kłódkę 

i chronić zęby przed uszkodzeniem.

Oliver delikatnie pociągnął nosem i wyraził życzenie, by 

przejrzeć królewską korespondencję, ale Griffith wiedział, że 
sprawa nie została zamknięta. Prywatny sekretarz Henryka nie 
tylko pisywał jego listy. Zajmował się także przesiewaniem 
wszystkich plotek pozostawiając tylko cenne informacje.

Scena, której stał się świadkiem w zamku Powelów, była bryłką 

najczystszego złota.

Henryk ruszył do namiotu. Za nim pośpieszyli Griffith i Oliver. Z 

tyłu podążał Art, niosący torby Griffitha i własną.

Wskazując ławę, stojącą naprzeciw swego fotela, Henryk 

rozkazał:

- Usiądźcie i posilcie się. Twój giermek Art... bo to Art, prawda?
Art uśmiechnął się i skinął głową, mile połechtany królewską 

uwagą.

- Art usłuży wam, a ja pokażę wam, gdzie rozlokowały się 

wojska Lincolna.

Griffith opadł na ławę mrucząc słowa podziękowania, ciągle 

niezadowolony, że Marianna tak go zaniedbała. Czy wspomnienie 
tej kobiety już nigdy go nie opuści?

Henryk nie zwracał uwagi na ponury nastrój Griffitha i wrócił do 

tematu:

- Otrzymałem wiadomość, że Lincoln chce obalić panowanie 

Yorków.

Griffith wziął chleb i piwo z rąk Arta i zapytał:
- Czyżby był aż tak głupi, by nie rozumieć, że przemarsz przez 

kraj wystawi go na nasz ogień krzyżowy?

- Chciałbym, żeby tak było - westchnął Henryk. - Przeprawił się 

przez rzekę Trent i rozbił obóz wzdłuż działu wód.

- Dlatego tu jesteśmy? Możemy więc ruszyć w górę Fasseway i 

zepchnąć ich na bagna? - Henryk skinął głową, a Griffith 
uśmiechnął się. - Kiedy wyruszamy?

- Wkrótce. Dziś po południu. Królewskie siły są lepiej uzbrojone 

i wyekwipowane niż rebelianci. Moi generałowie są bardziej 
doświadczeni. - Henryk wziął piwo i wzniósł toast. - Mam więcej 
wojska. Według szpiegów stosunek liczebny wynosi dwa do 
jednego. Tylko kolosalny błąd mógłby odebrać nam zwycięstwo.

Griffith wzdrygnął się na te słowa z dezaprobatą. Był 

wystarczająco doświadczonym żołnierzem, by wiedzieć, że losy 
bitwy mogą się różnie potoczyć, a także na tyle przesądnym 
człowiekiem, by obawiać się zbytniej pewności Henryka.

- Za jeden taki błąd pod Bosworth Ryszard zapłacił życiem, panie 

mój.

Obecni w namiocie mężczyźni oniemieli słysząc tak zuchwałą 

odpowiedź, a Henryk odstawił swój kielich.

- Do diabła, człowieku, co cię gryzie?
Griffith zorientował się, że postąpił nietaktownie, i odparł, by 

oczyścić atmosferę:

- Nic, mój panie, to tylko moje pragnienie, by ochronić was przed 

skutkami chełpliwości. - Obecnym znów zaparło dech, a Griffith 
ciągnął dalej: - To znaczy, powinniśmy błagać Boga, aby zapewnił 
nam zwycięstwo, a nie wyzywać go chełpliwymi 
przewidywaniami.

- Wiem, co chcesz powiedzieć, nie sposób tego nie zrozumieć, i 

bądź pewien, że wezmę to sobie do serca. - Henryk spojrzał na 
Olivera i pytająco uniósł brew, a Oliver wstał od stołu i podszedł 
do niego. Szepnął coś królowi do ucha, podczas gdy Griffith 
cierpiał katusze. Wreszcie Oliver skończył i Henryk odesłał go 
ruchem ręki.

- Co powiedział? - spytał Griffith.
- A jak myślisz? - odparował Henryk i pochylił się ku niemu.
- Ożenię się z nią - powiedział Griffith szybko i buntowniczo, bo 

jego władca miał wszelkie prawa, by nie zezwolić na ten związek, 
o ile zechce. Griffith zdawał sobie też sprawę, że ma jedną jedyną 
szansę, by przekonać go o słuszności swego wyboru.

Henryk najwyraźniej rozumiał go. Oliver musiał powiedzieć 

królowi, o kogo chodzi, bo Henryk nie zapytał o jej imię. Lecz król 
uniósł głowę i Griffith poczuł, że krwawi mu serce.