GRABARZE POLSKIEJ NADZIEI 1980-2005 

  

Henryk Pająk 

  

  

Przydałoby się nam

 

kilkadziesiąt porcji polonu 210!... 

(b. żołnierz Kedywu AK

) 

  

LUBLIN    2007 

  

  

  

  

MIT OBALENIA KOMUNIZMU PRZEZ „SOLIDARNOŚĆ" 

 

Gdyby neo-bolszewicki globalizm nie wydał wyroku już na 
początku lat 70. na ich własny szatański twór pod nazwą 
Związku Sowieckiego, to nie byłoby żadnej ruchawki ani w 
1976 roku (Radom), ani w 1980 roku w Lublinie, Gdańsku i 
pozostałych miastach. Po prostu nie byłoby „Soli-darności". 
Wszystko by się skończyło na pałkach ZOMO, 
skrytobójczych morderstwach i więzieniach, a szacowna 
zachodnia „demokracja" nie ruszyłaby palcem w obronie tej 
kolejnej demonstracji „polskiego warcholstwa", tej „polskiej 
bohaterszczyzny". 
 
Wałęsa pod pomnikiem stoczniowców powiedział: Tu 
zaczęła się globalizacja. Wcześniej powtarzał, że to on 
obalił komunizm. Groteskowy błazen w piórkach bohatera 
narodowego już nikogo ani nie szokuje, ani nie denerwuje, 
bo komików nie można traktować poważnie, choć Komitet 
Nagrody Nobla już wiele razy dał dowody, że z powodów 
politycznych musi nagradzać błaznów. 
 
„Fenomen" Solidarności to fenomen bezbolesnego zwijania 

żydowskiego Sowłagru przez nowoczesny syjonizm sowiecki 
i zachodni - to przyzwolenie na ten niby „fenomen polskiego 
zrywu", prowokowany przez incydenty w rodzaju podwyżek 
cen na żywność, obcinanie norm produkcyjnych, 
represjonowanie niepokornych „użytecznych durniów". 
 
„Rozbiórkowe" działania amerykańskiego żydolewactwa 
zaczęły się od wyścigu zbrojeń, jako jednego z głównych 
elementów zapędzania Sowietów w zapaść ekonomiczną i 
duszenie światowych cen ropy, podstawowego dochodu 
ZSRR. Równoległym działaniem było sprowokowanie ich do 
zajęcia Afganistanu pozorami zainteresowania USA 
Afganistanem, tworzenia tam własnej strefy strategicznych 
wpływów. Sowieci dali się wciągnąć w tę grę i weszli, a ze 
strony anglo-brytyjskiej „obserwatorem" tego procesu był 
m.in. „nasz" przyszły minister obrony interesów USA i 
Wielkiej Brytanii - Radek (Radosław) Sikorski, wysłany 
tam w roli rzekomego reportera. 
 
Twórcą niszczycielskiej dla Sowłagru „pierestrojki" nie był 
obecny gigant globalizmu, a wtedy pierwszy gensek KPZR 
Michaił Gorbaczow, tylko Jurij Andropow, szef KGB, 
potem gensek KPZR. O żydowskim pochodzeniu Andropowa 
pisali niektórzy autorzy rosyjscy już w latach 90., ale 
musieliśmy czekać do czerwca 2006 roku, aby uzyskać 
oficjalne potwierdzenie tego na podstawie archiwów KGB w 
rosyjskim programie telewizyjnym „Itogi" z 13 czerwca 
2006 roku. 

Andropow urodził sę 15 czerwca 1914 roku w Moskwie jako 
Grigorij Feinstein lub Flekenstein'. W skrupulatnych 
archiwach Łubianki zachowała się fotografia jego majmełe, 
która zmarła w 1929 roku. Jego ojciec to imigrant z 
Finlandii, już wtedy bogaty handlarz rosyjskimi diamentami. 
Zginął w 1919 roku w walkach z bolszewikami, stając po 
stronie białogwardzistów carskich. 
 
Biografia Andropowa była przerabiana aż czterokrotnie i 

zapewne żadna z tych wersji nie oddaje całej prawdy o tym 
„Konradzie Wallenrodzie" światowego żydostwa na 
szczytach sowieckiej władzy. Przeróbek tych dokonywano w 
latach 30. w miarę pozyskiwania coraz to nowych 
dokumentów. W oficjalnej biografii Andropow jest synem 
kolejarza Władimira, z pochodzenia Osetyńca z guberni 
Stawropolskiej. Światowe żydostwo znało jednak od 
początku jego kariery żydowskie pochodzenie Andropowa i 
od jego wczesnej młodości metodycznie w niego 
„inwestowało", podobnie jak przedtem „inwestowało" w 
setki innych ich pobratymców kreowanych do rządzenia 
sowieckim Gułagiem. Taką kreaturą kreowaną następnie 
przez Andropowa okazał się Gorbaczow, jego pupil, 
dyskretnie promowany z zadaniem wymierzenia ciosu 
śmierci bolszewickiemu bękartowi Żydów z pokolenia ich 
ojców. W sposób tajemniczy, podobnie jak później 
Gorbaczowa, zwykle zaciekle żrące się między sobą stado 
zbirów z sowieckiego Politbiura, „jednomyślnie" powołało 
Andropowa na stanowisko pierwszego sekretarza KPZR. 
 
Kariera Andropowa przebiegała jeszcze według 
tradycyjnego schematu i chronologii, natomiast kariera 
Gorbaczowa wystrzeliła jak statek kosmiczny. W Sowłagrze 
wszystkie szczeble awansów były ściśle ustalone i 
skodyfikowane. Tak pisał o tym schemacie awansów 
rosyjski autor Abdurachman Awtorchanow w książce Od 
Andropowa do Gorbaczowa2: 

Aby dotrzeć do Politbiura czy Sekretariatu, choćby na 
stanowisko szefa wydziału KC lub jego zastępcy, 
funkcjonariusz partyjny zaczynający swoją karierę jako, 
powiedzmy, sekretarza rajkomu w wieku lat 30, musi 
przejść wszystkie szczeble drabiny partyjnej. Od 
sekretarza rajkomu, przez I sekretarza gorkomu do 
sekretarza obkomu - wymaga to 20, a nawet 30 lat 
kariery na prowincji. Tak więc kandydat w wieku 50-60 
lat, o ile uzyska protekcję w KC pod warunkiem, że jego 
akta osobowe w KC i dossier w KGB są absolutnie czyste, 

a on sam przewyższa swych najbliższych konkurentów 
pod względem talentu organizacyjnego - dotrze wreszcie 
do owego, wedle wyrażenia Stalina, „aeropagu" - do KC 
partii. Wynika stąd, że obecnie' to nie „młodzi" przejmują 
władzę na Kremlu, lecz „młodzi starcy" mają zastąpić 
„starców zgrzybiałych", przy czym ich bagaż polityczny i 
duchowy jest identyczny z tym, jakim dysponowali ich 
poprzednicy. 

1.  Taką alternatywną pisownię jego nazwiska podaje 
„Ojczyzna" w numerze VI z lipca-sierpnia 2006 roku, 
opierając się na wspomnianej audycji. „Itogi", własność 
żydowskiego „miliardera z niczego" - Gusińskiego. To również 
właściciel takich pism i gazet jak: „Dziś", „Moskiewskij 
komsomolec", „Moskiewska prawda", „Litieraturnaja gazeta". 
Gusiński jest we władzach żydowskiej loży „Bnai-Brith". 
Zob.: Oleg Płatonow Rosja pod władzą masonerii wyd. 
Moska 2000, s. 71. 

2.    Wyd. ANTYK,  1989, s. 83. 

   

Niemal natychmiast po śmierci już za życia 
zmumifikowanego Breżniewa, niewidzialne lobby 
wypromowało Andropowa 10 listopada 1982 roku (w Polsce 
dobiegał końca stan wojenny) na stanowisko I Sekretarza 
KC KPZR, co było naruszeniem wszelkich standardów 
obowiązujących od ponad pół wieku. Nie był taką sensacją 
wiek Andropowa - liczył wtedy 68 lat, to znaczy mieścił się 
w formule „młodego starca". Odstępstwem, wręcz 
herezją partyjną było to, że na stanowisko Politbiura 
„niewidzialni"- mianowali szefa KGB. Zawsze bowiem 
aparat partyjny dominował nad aparatem fizycznego terroru 
- nad GRU, NKWD, KGB.  

Znawcy „dworskiej etykiety" w Imperium Zła otrzymali w 
ten sposób czytelny sygnał, że następuje radykalne 
przesunięcie w hierarchizacji Olimpu władzy - pierwszy, jak 

się okaże rozstrzygający etap kruszenia Sowłagru. 
Oznaczało to, że dokonuje się zasadnicze przesuniecie 
dominacji w nienaruszalnym dotąd trójkącie władzy: 
Partia, armia, KGB. I tylko nieliczni to przesunięcie mieli 
szansę zrozumieć właściwie - że władza radziecka jest 
już dostatecznie silnie spenetrowana przez obce, 
czytaj syjonistyczne siły, aby mógł się tam dokonać 
taki właśnie wyłom, tak radykalne przesunięcie 
centrum „dowodzenia". Teraz, ćwierć wieku po tych 
roszadach, jesteśmy mądrzejsi o te fakty, ale ich dedukcja 
w tamtym czasie wymagała wyjątkowej przenikliwości i 
znajomości sceny politycznej w Sowiecji. Andropowowi 
jego zdalni i miejscowi protektorzy wyznaczyli rolę 
gigantycznego młota pneumatycznego o 
niewyobrażalnej sile kruszenia moskiewskich skał. 
Istotne jest to, że Andropow miał pełną świadomość tego 
historycznego zlecenia, tej misji i podobną wiedzę o 
mechanizmach, które go wyniosły na wierzchołek 
tradycyjnego trójkąta: partia, armia, KGB2.  

 
 
1. To „obecnie" dotyczy początków lat 90. Książka ukazała 
się po raz pierwszy w Paryżu w 1986 roku, wydana przez 
masońską YMCA - Press. 
 
2. Zwolennikiem „pierestrojki" stał się też Markus Wolff, z 
pochodzenia Żyd, szef enerdowskiego wywiadu (HVA). W 
1989 r. Wolff dobrowolnie odszedł z HVA i po cichu 
przeszedł na stronę frakcji „reformatorskiej" NRD. Nagle 
pokochał prawdziwą wolność, równość, braterstwo - jak 
pisał potem w swoich „Wspomnieniach". Od pięciu lat jego 
nacyjny pobratymiec Andropow spoczywał w grobie, a jego 
dusza w piekle, ale ta przemiana Wolffa (Wilka) w owieczkę, 
musiała rozpocząć się znacznie wcześniej. Po 30 latach 
kierowania enerdowskim wywiadem osiadł w Izraelu, 
ojczyźnie jego przodków.  

 

Andropow rozpoczął strategiczny, wielokierunkowy 
proces przygotowywania „pierestrojki". Los pozostawił 
mu niewiele czasu, a on wiedział dobrze, że prowadzi 
wyścig ze śmiercią. W chwili nominacji był już ciężko chory 
na niewydolność nerek. I rzeczywiście, zmarł 9 lutego 1984 
roku, zaledwie po około 15 miesiącach panowania. W 
ostatnich miesiącach życia podobno był w swoim gabinecie 
lub na jego zapleczu stale podłączony do aparatury 
dializującej nerki, a spiskowa teoria podpowiada rzecz mało 
jednak prawdopodobną - że uśmiercono go jakimś skrytym 
majsterkowaniem przy tej aparaturze. 
 
Dopiero następne dziesięciolecie po jego śmierci wykazało, 
że Andro-pow zdążył jednak wykonać swoje podstawowe 
zadanie - przekazać już pośmiertnie władzę nad 
Sowłagrem swemu od dawna protegowanemu i 
awansowanemu Michaiłowi Gorbaczowowi. Podczas 
elekcji Gorbaczowa doszło do niebywałej sytuacji. Całe 
Politbiuro, nagle nie wiedzieć dlaczego, jednomyślnie 
wybrało Gorbaczowa na genseka. I to w jakim stylu! 
Przebieg „konklawe", stał się jednym wielkim peanem na 
cześć w istocie partyjnego przeciętniaka, jakim był wtedy 
Gorbaczow. Oto skróty kilku tych laudacji: 

Griszyn7: 
 
Dlatego uważam, że nie mamy i nie możemy mieć lepszej 
niż M. S. Gorbaczow kandydatury na stanowisko 
Sekretarza Generalnego KC KPZR. 
 
Romanow: 
 
Michaił Sergiejewicz Gorbaczow ma za sobą bogatą 
szkołę życia (...). To człowiek wykształcony (...) chętnie 
udziela ludziom pomocy i darzy ich zaufaniem... 
 

Czebrikow: 
 
Ton naszej dzisiejszej rozmowie nadał Andriej Andrijewicz 
Gromyko. Powiedział on słusznie, że powinniśmy myśleć 
o przyszłości (...). Uważam, że Michaił Siergiejewicz 
Gorbaczow wywiąże się z tego z honorem. Za cechy te 
cenili tow. Gorbaczowa L. I. Breżniew, J. W. Andropow i 
K. U. Czernienko...  

 
To właśnie A. Gromyko zaproponował kandydaturę 
Gorbaczowa. Gromyko był wśród członków Politbiura wciąż 
jeszcze groźnym rozgrywającym. Zapewne to on przemycał 
do Sowłagru pierwsze miazmaty „odnowy" jako wieloletni 
delegat - ambasador w ONZ, gdzie ironicznie nazywano go 
„Towarzyszem NIET!", bo na wszystko miał taką właśnie, 
jedyną odpowiedź.  

 
1. Zob.: Władimir Bukowski: Moskiewski proces, wyd. 
polskie 1998, s. 291, Passim.  

   

   

Diemiczew: 
 
Nieźle znają go także za granicą. O tym, że potrafi 
pracować za granicą, świadczą wyjazdy do Anglii, 
Kanady... 
 
Gromyko: 
 
Także do Włoch. 
 
Diemiczew: 
 
Michaił Siergiejewicz Gorbaczow jest otwarty na nowe 

prądy. 
 
Ligaczow: 
 
(...) W dodatku posiada niewątpliwie wszystkie cechy 
niezbędne dla wybitnego działacza politycznego. W 
dodatku ma jeszcze niespożyty zapas sił intelektualnych i 
fizycznych.  

 
 
 Nieoficjalnymi kanałami puszczono maskującą pogłoskę, że 
podczas wyboru Gorbaczowa trwała „ostra walka", wybrano 
go niemal mniejszością głosów... W istocie wybór był tylko 
formalnym „przyklepaniem" kandydatury Gorbaczowa. 
Autor wspomnianej książki Moskiewski proces („dysydent") 
pisząc z ironicznym sceptyzmem o Gorbaczowie, wskazywał 
na Andropowa jako jego wielkiego protektora. Podkreślał 
zwłaszcza maestrię Andropowa w kreowaniu mitu 
„pierestrojki", ale jak na „dysydenta" przystało, Bukowski 
ani słowem nie wspomniał o siłach, które wypromowały 
samego Andropowa - o kręgach syjono-globalistów USA i 
Europy Zachodniej i Żydów rosyjskich. To właśnie 
Gorbaczow, zausznik Andropowa, położył podwaliny pod 
rychłą lawinowo przebiegającą „pierestojkę". To Andropow 
wykonawcą tej pierestrojki uczynił Gorbaczowa. 
 
Był to największy w historii sukces Zachodu w konfrontacji z 
coraz bardziej niesubordynowanym potworem 
żydobolszewickiej rewolucji z 1917 roku. 
 
Wkrótce potem protegowani Jelcyna i Gorbaczowa, Żydzi: 
Bierezowski, Chodorkowski, Gusiński, Potanin, 
Wekselberg, Abramowicz, Awen, Lifszyc i kilkunastu 
innych „oligarchów", otrzymali przyzwolenie na totalną 
grabież majątku narodowego Rosjan. Tak oto spłacono 
Żydom Zachodu zaciągnięte długi różnorakiego poparcia, 
dokładnie tak samo, jak Lenin spłacił z nawiązką bankowi 

Kuhn & Loeb wszystkie pożyczki, bez których Bolszewia 
pierwszych lat jej istnienia stałaby się wielkim bankrutem. 
Wypłacił swym poplecznikom równowartość 600 milionów 
dolarów w złocie. Pozostałe złoto carskiej Rosji rozkradli 
indywidualnie. 
 
Zakulisowe tajemnice tej groteskowej „pierestrojki" to 
jedyny klucz do zrozumienia tajnych mechanizmów 
upadku Sowietów, a poprzez ten upadek, przez tę 
„pierestrojkę" - klucz do zrozumienia łatwości, z jaką 
zachód bezkrwawo opanował Rosję posowiecką po 
1990 r., tym samym Polskę i pozostałe kraje 
demoludów. 
 
W czterokrotnym preparowaniu życiorysu wspomagano 
Andropowa z zachodu, co jest pośrednim dowodem, że to w 
niego „inwestowano" z dalekim rozbiegiem czasowym. 
Ukończył tylko technikum żeglugi śródlądowej. W 1930 roku 
wstąpił do Komsomołu. Członkiem partii został w 1939 
roku. Tuż potem skierowano go na stanowisko szefa 
Komsomołu w Karelo-Fińskiej SSR (1940-1944). Było 
wykluczone, aby tak forowany Żyd poszedł na front z 
pepeszą w garści - to obowiązek wielonarodowego 
mięsa armatniego ZSRR. Oficjalnie jednak Andropow 
musiał później mieć odpowiednio spreparowany życiorys 
wojenny - rzekomo brał udział w jakiejś partyzantce, tylko 
nikt nie wie w jakiej, bo i kiedy mógł walczyć w 
partyzantce, jeżeli do 1944 roku sekretarzował 
Komsomołowi w podbitej przez ZSRR Finlandii? W 1947 
roku jest już sekretarzem KPZR w Karelii, cztery lata 
później ściągają go do Moskwy, co było pierwszym 
warunkiem następnych awansów. Skierowano go do pracy 
w KC partii. 
 
Na krótko popadł w konflikt z G. Malenkowem, nie byle 
kim, bo formalnym następcą Stalina. Konflikt nastał z 
rywalizacji pomiędzy Malenkowem a Michaiłem Susłowem. 

Malenkow zamierzał usunąć sojusznika Susłowa - Atanasa 
Sneckusa ze stanowiska I Sekretarza KC KP Litwy. W tym 
celu wysłał Andropowa do Wilna, aby wyszukał tam 
stosowne „haki" na Sneckusa. Andropow albo nie chciał 
dogrzebać się do takich „haków", albo też działał w duecie z 
potężnym Susłowem, bo powrócił z Litwy bez „haków", 
toteż Malenkow musiał zrezygnować z usunięcia Sneckusa. 
 
Na pewien czas to starcie Malenkow - Susłow lekko 
zachwiało karierą Andropowa. Malenkow podobno spotkał 
Andropowa na korytarzu KC KPZR, ujął go za łokieć i 
szepnął mu do ucha: Nigdy ci tego nie zapomnę. Czy to 
prawda - nie wiadomo, nikt przecież nie usłyszał tego 
złowrogiego sze¬ptu, ale dalsze fakty jakby to 
potwierdzały, bowiem wkrótce potem Andro¬pow został 
zwolniony z aparatu partyjnego, następnie „zesłany" na 
boczny tor w roli ambasadora na Węgrzech na czas 1954-
1957. 
 
Dla Węgrów okazał się „inwestycją" tragiczną. 
Starając się odzyskać łaski Kremla, Andropow wsławił się 
krwawym stłumieniem powstania Imre Nogy'a w 1956 roku 
i osadzeniem u władzy Janosa Kadara. 
 
Historycy węgierscy przyznają, że to Andropow jest 
głównym sprawcą masakry Węgrów. 
 
Dojście do władzy Chruszczowa w ramach rzekomej 
„destalinizacji" otworzyło Andropowowi drogę powrotu na 
Kreml. To wtedy jego kariera dostaje zaskakującego 
przyśpieszenia. Impulsem stała się otwarta wojna wydana 
przez klikę Chruszczowa z kryptosyjonistami ulokowanymi 
w kręgach decyzyjnych KC KPZR i w licznych republikach. 
Ta sowiecka wersja wojny „Chamów z Żydami", jak wiemy, 
miała swój duplikat w Polsce, zakończony krótkotrwałą 
klęską tych ostatnich w 1968 roku, dwa lata później klęską 
duetu Gomułka - Moczar. 

 
W wyniku walki rosyjskich „Chamów i Żydów", Andropow w 
1962 roku został członkiem Sekretariatu KC KPZR i zajął 
miejsce Susłowa, co dowodzi, że jego wileńska wyprawa po 
„haki" na litewskiego sprzymierzeńca Maleńkowa nie była 
przypadkowa.  

Wkrótce potem Andropow został szefem KGB, a w 1973 
roku członkiem Biura Politycznego KC KPZR. Jednocześnie 
zachował tekę szefa KGB, co było ostatecznym 
przypieczętowaniem zwycięstwa rosyjskich Żydów 
nad rosyjskimi chamami - tym razem cudzysłowy są 
tu zbyteczne. 

 
Oznaczało to długi wstęp do rozbiórki Sowłagru, ale 
wtedy niewielu albo nikt nie mógł być obdarzony tak 
nadprzyrodzonym wizjonerstwem  

- poza samym Andropowem i jego mocodawcami, aby 
zrozumieć, do czego te zmiany zmierzają i kto je 
inspiruje. 
 
Tak oto Andropow uzyskał dwa klucze do demontażu 
Sowłagru  

- władzę nad KGB i członkostwo w Biurze Politycznym KC 
KPZR. 

 
 Cieszył się jednocześnie dyskretną akceptacją Zachodu. 
Coraz wyraźniej kreowano go tam na „liberała", starannie 
zapominając o tysiącach trupów węgierskich 
wyprodukowanych przez tego „liberała" i o jego wielu 
zbrodniach w cichych, rutynowych działaniach KGB. Wtedy 
właśnie rozpoczęło się metodyczne przenoszenie 
dowodzenia Sowłagrem z partii i armii do KGB, od 
dawna naszpikowanego na wszystkich decyzyjnych 
stanowiskach rosyjskimi Żydami: po rozpadzie ZSRR 

aż 20 000 kagebistów wyższego szczebla wyjechało 
bezpośrednio do Izraela, uwożąc wiele miliardów 
dolar ów w złocie, diamentach i samych dolarach, 
tudzież niewyobrażalnie bogatą wiedzę o tajemnicach 
KGB i GRU. Ten proces podporządkowywania partii 
kagiebistom rozpoczął już Breżniew, zapewne 
nieświadomie1, przywróceniem prawa KGB do szpiegowania 
(gromadzenia „haków") nie tylko na członków Komitetu 
Centralnego, lecz również członków Politbiura, które to 
prawo odebrał im Chruszczow. Pęczniejące tajne teczki 
członków Biura Politycznego czyniły z nich posłuszne 
narzędzia w rękach Andropowa, co ułatwiało mu 
dokonywanie zmian partyjnych na szczytach Kremla i w 
republikach. Doskonałym źródłem „haków" była 
powszechna, epidemiczna korupcja w kierownictwie partii, 
co dodatkowo czyniło ich łatwymi ofiarami KGB. 
 
Podobnie, choć nie na taką skalę działo się w armii. Armia 
Czerwona - jakkolwiek by ją oceniać - zawsze była 
gwarantem potęgi i stabilności ZSRR, obiektem dumy 
narodowej Rosjan. Rosyjskie dowództwo wojskowe już nie 
czerpało strawy duchowej z groteskowych szkoleń 
marksizmu-leninizmu, tylko z wiecznie dlań żywej, acz nie 
manifestowanej wojskowo-patriotycznej historii Wielkiej 
Rosji. Stalin wiedział co robił tuż przed wojną, niszcząc 
niemal doszczętnie stary korpus oficerski Czerwonej Armii, 
podobnie wiedział co robić, gdy Niemcy parli na Stalingrad, 
a Moskwa i Leningrad już były oblężone. Zrehabilitował 
wtedy rosyjską armię imperatorską, wielkomocarstwową i 
jej słynnych dowódców, wydobył z łagrów niedobitych 
oficerów, a samą wojnę z hitlerowskimi Niemcami nazwał 
dokładnie tak, jak zawsze w Rosji nazywano wojnę z 1812 
roku: „Wielką Wojną Ojczyźnianą". To przecież rosyjska 
armia wygrała wojnę z Napoleonem i Hitlerem, a nie KPZR, 
NKWD, GRU. Przerażony widmem klęski, Stalin wydobył z 
łagrów gnijących tam hierarchów Cerkwi Prawosławnej, 
kazał im podpisywać wspólne apele do wiernych i „narodu" 

(!) o wytrwanie w walce. 
 
Armia była więc zawsze groźna dla kamaryli partyjno-
kagiebowskiej jako realna siła fizyczna. 
 
Sygnałem medialnym zapowiadającym zmiany, znów 
czytelnym tylko dla nielicznych, była niewinnie wyglądająca 
reakcja „Prawdy" na śmierć genseka Czernienki. Należało 
oczekiwać, że wzorem śmierci poprzednich genseków, cała 
ta sowiecka „Trybuna Ludu" będzie przez najbliższe dni 
ociekać łzami. „Prawda" tymczasem pozwoliła sobie na coś, 
za co przedtem redaktor naczelny wylądowałby w łagrze za 
sabotaż. W dniu ogłoszenia śmierci Czernienki „Prawda" po 
pierwsze ukazała się bez czarnej żałobnej ramki okalającej 
całą pierwszą kolumnę gazety, a co jeszcze bardziej 
niesłychane - bez portretu Czernienki! 
 
W zamian, na tejże pierwszej stronie ukazał się portret 
nowego genseka - Michaiła Gorbaczowa. Rozkład tych 
akcentów był czytelny. Nigdy przedtem nie pozwalano sobie 
na takie poniżenie zmarłego genseka. Stetryczały mamut 
Czernienko zmarł 10 marca 1985 roku. Jeszcze na dobre nie 
ostygły jego zwłoki, jeszcze nie odbył się jego pogrzeb, a 
już wybrano i ogłoszono światu nowego genseka - 
Michaiła Gorbaczowa. Nastąpiło to po zaledwie 
czterech godzinach od ogłoszenia śmierci Czernienki. 
TASS podał to o godzinie 14, a już o 18 tego samego dnia - 
doniósł o wybraniu nowego dyktatora. Nigdy dwa takie 
wydarzenia nie zbiegały się w tak krótkim czasie w długiej 
historii ZSRR.  
 
1. Ożeniony z Żydówką, podobnie jak większość rosyjskich 
„chamów" na szczytach władzy, nie wyłączając Raisy 
Gorbaczowej.  

   

Cytowany Awtorchanow stawiał w swojej książce całkiem 

przytomne pytanie:  

Czy mogło się tak szybko zebrać pozaplanowe 
plenum KC, czyli ponad 400 osób rozrzuconych nie 
tylko po gigantyczym kraju, ale i po świecie? Chyba 
tylko sputnikami można było ich zwieźć tak szybko. 
Nawet sądząc z fotografii zbiorowej uczestników owego 
plenum podczas pożegnania zwłok Czernienki 
(opublikowanej w „Prawdzie" 12.03.1985 r.), w Moskwie 
zebrało się nie więcej niż 200 osób1.  

 
 
A tak Awtorchanow wyjaśnia ten fenomen komunikacyjny:  

W rzeczywistości procedura wybrania Gorbaczowa 
wyglądała tak samo jak w przypadku jego protektora, z 
tą różnicą, że Andropow zmuszony był dokonać po 
śmierci Breżniewa przewrotu pałacowego przeciw 
prawnemu „kronpirinzowi" Czernience, a 
Gorbaczow dokonał tego przewrotu w istocie 
jeszcze za życia swego poprzednika. Gromyko, który 
wniósł na plenum KC kandydaturę Gorbaczowa, 
poinformował, że kierował on już Sekretariatem 
Generalnym KC KPZR, a pod nieobecność Czernienki 
także posiedzeniami Politbiura. W ten sposób faktyczna 
władza nad najwyższymi organami partii była już w 
rękach Gorbaczowa.  

Po śmierci Breżniewa wśród jego potencjalnych następców 
typowano Konstantina Czernienkę, Wiktora Griszyna i 
Władimira Szczerbickiego. Ważnym graczem zza kulis był 
w tych targach o schedę po Breżniewie profesor Jewgienij 
Czazow, osobisty lekarz Breżniewa, z pochodzenia Żyd. 
Stwierdzał on w swoich pamiętnikach, że pozostawał w 
bliskich kontaktach z Andropowem, co zresztą dziwić nie 
może, a ten jako pierwszy otrzymał właśnie od Czazowa 
informację o śmierci Breżniewa. Odbyło się to w ten sposób, 
że Czazow zatelefonował nocą do Andropowa z daczy 

Breżniewa i wypowiedział tylko jedno słowo: „Już". Tak 
samo już nazajutrz rano okazało się, że Andropow został 
wyznaczony na przewodniczącego ceremoniału 
pogrzebowego, co stanowiło rytualny sygnał, kogo właśnie 
namaszczono na następcę zmarłego genseka. 
 
Dyskusja i głosowanie były więc tylko formalnością przy 
dalece niepełnym składzie członków KC. 
 
Tak naprawdę, Andropow został namaszczony przez 
niewidzialne lobby wewnętrzne i zewnętrzne już na kilka 
miesięcy przed śmiercią Breżniewa. Przygotowując się do 
tej sukcesji, dla uniknięcia niekorzystnego wrażenia o 
skupieniu władzy Genseka i szefa KGB w jednej 
osobie, Andropow zrezygnował z funkcji szefa KGB. 
Sukces miał zapewniony z dwóch powodów: dysponował 
bogatym zbiorem „haków" na wszystkich przyszłych 
genseków i aktualnych członków Politbiura. 
 
1. Tamże, s. 85.  

   

„Haki" zbierano zapewne także poprzez penetrację innych 
wywiadów, którym zależało na osadzeniu Andropowa na 
tronie genseka. Aparat polityczny, administracyjny i 
wojskowy ZSRR był wtedy już straszliwie zdemoralizowany, 
„odideologizowany". Jego najważniejsi funkcjonariusze mieli 
za sobą kariery w ambasadach państw zachodnich, a tam 
czekały na nich niezliczone pokusy. No i poznali słodką 
prawdę o życiu na wrażym Zachodzie. Erozja i korozja 
umysłów zrobiła swoje. 
 
Tajna kolekcja „haków" plus jego ludzie rozstawieni w 
rządzie sprawiło, że Andropow wdarł się na kolejny szczyt 
władzy - został Przewodniczącym Rady Najwyższej ZSRR. 
 
Jeżeli aparat partyjno-administracyjny był stosunkowo 

podatny na szantażowanie przez zasoby „hakowe", to nie 
jest jasne, czy one wystarczyły na podporządkowanie 
bandzie KGB generalicji armii, która była mniej 
skompromitowana, zdemoralizowana, staranniej chroniona 
przez kontrwywiad GRU przed wewnętrzną infiltracją. 
 
Tak oto dochodzimy do kluczowego dla losów Polski 
pytania: dlaczego Armia Czerwona nie weszła do 
Polski, aby zdusić narodową rebelię jeszcze przed 
wprowadzeniem stanu wojennego, jako „pokojowej" 
alternatywy Jaruzelskiego?  

Zaistniały na szczęście (?) niebagatelne przeciwwskazania. 
Dwa zwłaszcza:  

— interwencja wojskowa oznaczałaby „siłowe" rozbicie 
„Solidarności" całkowicie już opanowanej przez Żydów z 
KOR, stworzonego pod patronatem Zachodu tylko w tym 
właśnie celu, aby na grzbietach robotników przejąć władzę z 
rąk „Chamów" przy pierwszej nadarzającej się okazji;  

— wtedy awans Andropowa na stanowisko wszechwładnego 
genseka, przygotowywanego do tej roli od dziesięcioleci, 
stałby się bardzo problematyczny. 
 
Tak oto strategicznym a pilnym zadaniem Andropowa 
było niedopuszczenie do interwencji w Polsce. 
Interwencja rozwiałaby plany osadzenia Gorbaczowa 
na stanowisku genseka. Planowana „pierestrojka" by nie 
doszła do skutku w jakimś przewidywalnym czasie, a 
zamiast anihilacji Sowłagru, łatwo mógł on przejść w 
wojskową dyktaturę brutalnie pacyfikującą rozbudzone 
nadzieje narodów Sowłagru. Generalicja znów by doszła do 
głosu. 
 
Tak oto stanęła na historycznym zakręcie przyszłość ZSRR, 
Polski, demoludów, a tym samym Europy i nie tylko. Potem 
lansowano tezę, że Sowieci nie weszli, bowiem ugrzęźli po 

uszy w Afganistanie, ponadto pułkownik Kukliński zdradził 
Amerykanom plany wojskowe Układu Warszawskiego.  

Niestety, przez szereg lat ulegał tej iluzji także niżej 
podpisany.  

Przewidywania skutków interwencji powinny były pójść 
tropem trzech przesłanek:  

— Sowieci byli uwikłani w Afganistanie „na pół gwizdka", 
wprawdzie ponosili kompromitujące porażki prestiżowe, ale 
nie militarne, zdolne osłabić potęgę Armii Czerwonej; 
 
— ich interwencja w Polsce była niemal skazana na sukces 
militarny, bo mało prawdopodobne, by wojsko polskie 
podjęło walkę, zdominowa¬ne przez dowódców w roli 
agentów Moskwy. To stanie z bronią u nogi gwarantował 
sam Jaruzelski jako dowódca armii, agent NKWD od 1944 
roku. Sprawę załatwiłoby kilka dywizji sowieckich, a ich rola 
sprowadzałaby się do opanowania garnizonów, lotnisk, 
łączności oraz internowania dowództwa; 
 
— wrzawa na Zachodzie przeszłaby w stan lodowatej zimnej 
wojny grożącej wojną na niewyobrażalną skalę, ale to by 
tylko wzmocniło rolę dowództwa Armii Czerwonej - jedynej 
w tej sytuacji obrończyni ojczyzny światowego proletariatu.  

 
 
Profesor Anatol Dnieprów trafnie rekapitulował tę sytuację:  

Andropow był de facto głównym autorem radzieckiej 
pierestrojki. Jak wiadomo, to on wylansował na lidera 
KPZR Michaiła Gorbaczowa. Andropow ściągnął z Kraju 
Stawropolskiego nikomu wtedy nieznanego Gorbaczowa i 
wprowadził go z czasem do elity radzieckiego 
kierownictwa. Gorbaczow realizował następnie plan 
demokratyzacji i otwarcia Związku Radzieckiego na 
świat...  

 
 
To już wiemy, ale prof. Dnieprów dochodzi do wątku 
polskiego i tu już nie we wszystkim jest obiektywny:  

Za główną zasługę Andropowa uważa się dziś to, że za 
jego wstawiennictwem w 1981 roku nominację na I 
sekretarza KC PZPR od L. Breżniewa otrzymał właśnie 
gen. Wojciech Jaruzelski. A to dzięki Jaruzelskiemu 
polskie pokojowe reformy były przecież tak udane (no, 
kto by to pomyślał, że udane! - H.P.). Jak wiadomo, 
Andropow był też zdecydowanym przeciwnikiem 
interwencji radzieckiej w Polsce. Pamiętał zapewne 
wydarzenia w Budapeszcie w 1956 roku, gdzie był 
wówczas ambasadorem ZSRR. Takiego tragicznego losu 
chciał niewątpliwie zaoszczędzić Warszawie. Dzięki 
podjętej przez Breżniewa i Andropowa decyzji o 
wprowadzeniu stanu wojennego, którego przebiegiem tak 
znakomicie kierował gen. Jaruzelski, Andropow uratował 
Polskę i utorował drogę do pokojowej transformacji 
całego bloku socjalistycznego...  

 
Andropow uratował Polskę? Przed czym? Przed masakrą? 
Uratował dla kogo? Czyżby scenariusz węgierski sprzed 25 
lat miałby się powtórzyć w 1981 roku, gdyby czerwona 
zaraza wdarła się do Polski? Czyżby prof. Dnieprów 
(nazwisko od Dniepru?) nie wiedział, ile kilometrów dzieliło 
Budapeszt od Berlina, a ile granicę zachodnią Polski od 
tegoż Berlina? 
 
Prawdą jest natomiast, że to duet Breżniew - Andropow był 
autorem stanu wojennego, a hunta Jaruzelskiego - 
Kiszczaka jego wykonawcą. Mijało się to rozwiązanie z 
oczekiwaniami generalicji sowieckiej. Już zacierała 
ręce. „Krasnaja Zwiezda" - organ Armii Czerwonej już 
nazajutrz po oficjalnym zarejestrowaniu „Solidarności", 16 
listopada 1980 roku opublikował znamienny w intencjach 

artykuł o wojnie polsko-sowieckiej z 1920 roku. Artykuł 
kończył się słowami Lenina, którymi zapowiadano 
oczekiwaną interwencję: 
 
Wojna z Polską została nam narzucona. 
 
Wiele też mówią zmiany personalne w armii sowieckiej 
podjęte między grudniem 1980 a marcem 1981. Zaczęło się 
od dymisji dowódcy sił lądowych gen. Pawłowskiego i 
jego zastępcy do spraw politycznych, generała Wasiagina. 
W następnym miesiącu z kluczowych stanowisk 
zostali usunięci doświadczeni dowódcy ze wszystkich 
(oprócz jednego) okręgów wojskowych graniczących 
z Polską, a ich miejsca zajęli generałowie przeniesieni 
znad granicy chińskiej!1  Wywiad amerykański ustalił 
mylnie czy też celowo dezinformacyjnie - to rzecz 
drugorzędna - że wkroczenie armii sowieckiej jest 
planowane na 15 grudnia. Dowódcom znad granicy 
chińskiej brakowało znajomości przy graniczą polsko-
sowieckiego, terenów w głębi Polski i wielu innych realiów. 
 
W prasie sowieckiej ukazały się zasłony dymne 
usprawiedliwiające te wędrówki dowódców. Miały rzekomo 
wystąpić poważne problemy w mobilizacji rekrutów. 
Wzywani do macierzystych jednostek rezerwiści podobno 
masowo dezerterowali, z czym dotychczasowi dowódcy w 
rejonach przygranicznych rzekomo nie mogli się uporać, 
należało więc odwołać tych fajtłapów. Doniesienia o 
masowych dezercjach były prymitywną fikcją. Dezercje z 
armii Sowłagru były zawsze rzadkością, bo kończyły się dla 
delikwentów skutkami wręcz niewyobrażalnymi, włącznie z 
karą śmierci, toteż mówienie o „masowych" dezercjach, 
które by poważnie osłabiały zdolność bojową armii, było 
niepoważne.  

 
1. Miała to być powtórka taktyki inwazji na Węgry w 
październiku 1956 r. Ściągnięto wtedy oddziały i dowódców 

ze wschodnich regionów ZSRR. Wielu sołdatów było 
przekonanych, że walczą „gdzieś" w imperialistycznej 
Europie. Czołgiści strzelali z cekacmów gdzie popadnie. 
Posiekali kulami okna polskiej ambasady, choć na 
frontonie budynku powiewał sztandar PRL, ale oni nie 
wiedzieli czyj to sztandar. Dopiero jesienią 2006 roku 
„Gazeta Polska" opublikowała tajny raport ambasady 
opisujący dokładnie zniszczenia w środku ambasady!  

   

Wojskami dowodził wtedy marszałek Kulikow. Był on 
zdecydowany wkroczyć do Polski dwukrotnie, w grudniu 
1980 i marcu 1981. W obydwu okresach atak był 
odwoływany. Andropow czuwał nad tym poprzez swoich 
ludzi w KC i generalicji. Miał swoich protegowanych na 
strategicznych stanowiskach w armii i partii. 
 
Ostatnim sukcesem partyjnych dinozaurów było 
przepchnięcie żywej mumii (83 lata!) - Konstantina 
Czernienki na stanowisko genseka. Pożył jeszcze na tym 
stanowisku tylko 13 miesięcy, o kilka miesięcy krócej niż 
przedtem Andropow. W tym czasie śmiertelnie chory był już 
Dymitr Ustinow. Gdyby armia zachowała swoje tradycyjne 
wpływy i pozycję, naturalnym jego następcą powinien był 
zostać marszałek Nikołaj Ogarkow, najzdolniejszy z 
sowieckich generałów, a co ważniejsze, zwolennik 
agresywnej, imperialnej polityki sowieckiego imperium. 
Jako szef sztabu armii, od 1977 roku kierował się 
przekonaniem, że wobec spodziewanej utraty przez Związek 
Sowiecki przewagi nad NATO, najlepszym rozwiązaniem 
pozostaje konfrontacja militarna na wybranym terenie. 
Konsekwentnie zmierzając do takiej konfrontacji, rozkazał 
zestrzelić 1 września 1983 roku południowokoreański 
samolot pasażerski KAL 007, pod pretekstem naruszenia 
przezeń przestrzeni powietrznej ZSRR, podczas gdy takie 
naruszenie kwalifikowało się tylko do ostrego protestu 
dyplomatycznego. 

 
Sukcesem Andropowa było takie osłabienie wpływów armii, 
że zanim w grudniu 1984 zmarł Ustinow, zdołano przedtem 
usunąć „jastrzębia" Ogarkowa ze sztabu. Ministrem obrony 
został generał Siergiej Sokołow człowiek niejako z 
„kapelusza", „z teczki", bowiem nigdy nie był on nawet 
członkiem Politbiura. Ogarkowa natomiast „zesłano" do 
Legnicy, na całkiem boczny tor, skąd miał dowodzić 
radzieckimi wojskami w Polsce i NRD'. Legnica okazała się 
ostatnim przydziałem dla Ogarkowa - zmarł w 1994 roku. 
Ostatnim oficerem KGB, który go nadzorował w Legnicy, był 
płk NKWD Władimir Putin, późniejszy prezydent osadzony 
na tym stanowisku przez skorumpowanego pijaczynę 
Jelcyna. W czasie słynnego puczu Janajewa w Moskwie 
poparł on i obronił Gorbaczowa, a najpewniej uratował mu 
życie.  

1. Dzięki tej nominacji, miał z nim kontakty gen. W. 
Jaruzelski. Oceniał Ogarkowa jako dowódcę inteligentnego, 
a co dziwniejsze kulturalnego.  

   

Po czerwcowym plenum KC KPZR w 1985 roku, ustaliło się 
twarde jądro władzy pomijające zwapniałe Politbiuro. 
Wyłoniła się dyktatura bardzo wąskiej grupy, taki 
„dyrektoriat pięciu": gensek Gorbaczow, „drugi gensek" 
Ligaczow i aż trzech generałów KGB - pierwszy zastępca 
szefa rządu Alijew, przewodniczący KGB Czebrikow i 
minister spraw zagranicznych Szewardnadze, który w 
przyszłości podobnie bezkolizyjnie ustąpi miejsca 
amerykańskiemu agentowi wpływu Saakaszwilemu w 
Gruzji, która tym samym stanie się kolejną strefą wpływów 
amerykańskich. Z tego dyrektoriatu armia została 
całkowicie wyłączona, co do złudzenia przypominało 
„dyrektoriat pięciu" z czasów Rewolucji Francuskiej, dopóki 
Napoleon Bonaparte nie dokonał swego słynnego zamachu 
stanu poparty przez masonerię, sprawcę Rewolucji 

Francuskiej już zdegustowaną jej makabrycznym 
rozpasaniem. W Rosji w 1917 roku rządził podobny 
„dyrektoriat pięciu" pod wodzą żydomasona Aleksandra 
Kiereńskiego. Rządził niedługo i oddał władzę bandzie 
Lenina -Trockiego. 
 
Czebrikow podobnie jak Andropow, trafił do aparatu 
partyjnego z KGB. Podobnie zawodowymi czekistami 
byli Alijew i Szewardndze. Nic by później nie wiedziano o 
zaistnieniu Alijewa i Szewardnadze, gdyby nie 
wszechobecna instytucjonalna korupcja rozpleniona za 
czasów Breżniewa. Wzorcowymi republikami były pod tym 
względem Azerbejdżan i Gruzja. Ich pierwsi sekretarze 
Achundow i Mżawanadze zostali ostrzeżeni przez 
własnych policyjnych generałów, że albo będą przymykać 
oko na korupcję, albo sami będą w niej uczestniczyć. 
Generałami tymi byli właśnie - w Azerbejdżanie Alijew, a w 
Gruzji minister spraw wewnętrznych Szewardnadze. 
Popierał ich szef KGB Andropow, który ich przeforsował na 
stanowiska pierwszych sekretarzy tych republik. Potem 
znaleźli się w Politbiurze KC KPZR. 
 
Samo mianowanie Szewardnadze ministrem spraw 
zagranicznych ZSRR przez Gorbaczowa, było wyjątkowo 
śmiałym i dziwnym na tle praktyki w ZSRR posunięciem. 
Odsunął Gromykę z tego stanowiska, co oznaczało kurs na 
„odprężenie" z Zachodem, a także przejęcie przez 
Gorbaczowa kontroli nad polityką zagraniczną. Nominacja 
Szewardnadze na ministra spraw zagranicznych ZSRR była 
szokiem dla sowieckiego korpusu dyplomatycznego, w 
którym nie brakowało wytrawnych dyplomatów znających 
języki obce. Degradację Gromyki Gorbaczow osiągnął przez 
odebranie mu stanowiska przewodniczącego Rady 
Najwyższej ZSRR. Bezceremonialnie pogonił z Biura 
Politycznego i Sekretariatu KC kogoś, kto szkodził jedności 
aparatu partyjnego i policyjnego - będącego w pełni sił 
swego rywala Romanowa, który go popierał na 

wspomnianym konklawe. 
 
Tak naprawdę, to przygotowania do rozbiórki Sowietów 
rozpoczęły się już u progu lat 60. i nie w samym ZSRR. 
Kongres USA w 1959 roku przyjął dalekosiężny plan 
rozbicia Sowłagru na 22 państwa. Rola śmiertelnych 
korników przypadła żydomasońskiej agenturze wewnątrz 
ZSRR, usytuowanej w resortach siłowych i na szczytach 
KPZR. 
 
W początkach lat 60. na Uniwersytecie Kolumbia 
rozpoczynali swoją karierę żydowscy prekursorzy 
„pierestrojki" A. Jakowlew i O. Kaługin, wysokiej rangi 
funkcjonariusz NKWD, a pytanie o to, jak oni się tam 
dostali, jak wyjechali za żelazną kurtynę, jest z gatunku 
pytań o swobodne wojaże „naszych" prekursorów, takich 
jak Michnik, Geremek, Blumsztajn, J. T. Gross i 
dziesiątki innych KOR-ników. 
 
Jakowlew i Kaługin należeli do kadrowych funkcjonariuszy 
KGB, co ujawnił w 1993 roku przedstawiciel KGB W. 
Kriuczkow'. W połowie lat 60. Jakowlew w „Litieraturnoj 
Gazietie" otwarcie krytykował „nacjonalizm" rosyjski, 
występował antyrosyjsko i jakoś przechodziło mu to 
bezkarnie. Jakowlew swobodnie podróżował do Kanady, 
gdzie wchodził w nieformalne układy z wpływowymi 
przedstawicielami tamtejszej masonerii, na czele z 
premierem Kanady Pierre Trudeau. 
 
W połowie lat 60.-70. we władzach centralnych KPZR 
uformowała się grupa agentów wpływu pochodzenia 
żydowskiego: F. Burłaszkin, G. Szachnazarow, G. 
Gierasimow, Arbatow i Bowin. Czołową postacią był w 
tej grupie Arbatow. Urodzony w 1923 roku, był członkiem 
KPZR nieprzerwanie od 1943 do 1991 roku. W latach 60. i 
70. Arbatow był jednym z głównych zakulisowych 
rozgrywających w polityce zagranicznej ZSRR, m.in. jako 

dyrektor Instytutu USA i Kanady. Zajmował 
zdecydowanie proamerykańskie stanowisko, o czym wtedy 
nie wiedziały jeszcze (rzekomo), sowieckie służby 
wywiadowcze. Przyjacielem Ameryki stał się już w latach 
70. Wtedy też ważnym tuzem żydomasońskiej agentury 
wpływu okazał się słynny A. Sacharow i jego żona H. 
Bonner. Wtedy też rozpoczynała się gra o globalną 
dominację międzynarodowego syjonizmu spod znaku loży 
Bnai-Brith, Bilderberg Group i Komisji Trójstronnej, 
której współzałożycielem był „nasz" Zbigniew Brzeziński, 
zakulisowy promotor wyboru kard. K. Wojtyły na papieża. 
Inną międzynarodową atrapą oligarchów świata stał się 
słynny Klub Rzymski. Jego członkiem był późniejszy 
„rosyjski" premier i miliarder „z niczego" J. Primakow 
(1972). 
 
Wtedy właśnie harwardzki historyk żydowskiego 
pochodzenia Ryszard Pipes opracował dla administracji 
prezydenta Reagana strategiczny program erozji 
sowieckiego molocha za pomocą dywersji w takich 
dziedzinach, jak polityka międzynarodowa, kultura i 
ekonomia. Był to na razie program „wojny propagandowej" 
o powolny demontaż ZSRR.  

 
1. „Młoda Gwardia", 1992, nr 10 s. 84. Zob.: Oleg 
Płatonow: Rosja pod władzą masonerii, Moskwa 2000, s. 
10. Passim. 

   

 

 
Na gruncie polskim próbami siłowymi okazała się 
prowokacja z grudnia 1970 roku, zakończona masakrą 
stoczniowców Trójmiasta, potem w 1976 r. jednorazowa 
podwyżka cen żywości o 70 proc, której wynikiem stały się 
zamieszki w Radomiu i innych miastach7. A jeszcze 
wcześniej - tzw. „wydarzenia marcowe" 1968 w Warszawie 
oraz „praska wiosna" w Czechosłowacji. Wszystkie te 
wydarzenia były koronkowo zorganizowanymi 
prowokacjami. 
 
Na przełomie lat 70. - 80. agentura wpływu usadowiona na 
szczytach KC KPZR, KGB i GRU, w ekonomii i polityce 
zagranicznej ma już zwarty program i funkcjonuje 
sprawnie. Umyka to uwadze rzekomo wszechwiedzącym 
KGB i GRU, ale to już dziwić nie może, zwłaszcza w 

kontekście kariery Andropowa, wkrótce Gorbaczowa.  

 
1. Zob. rozdział: Jaruzelski wykańcza Gierka i gospodarkę.  

   

„Zachód", czyli głównie USA, wyasygnował na „proces 
demokratyzacji" ZSRR 90 miliardów dolarów. Te dolarowe 
dywizje szły głównie na wspieranie setek żydowskich 
agentów wpływu usadowionych we wszystkich dziedzinach 
życia Sowłagru, w tym na nowoczesny sprzęt wywiadowczy, 
na instrukcje, literaturę „drugiego (skąd my to znamy!) 
obiegu".  

W trakcie, a nawet już po pierestrojce, świat dziwił się tej 
„nagłej" bezkrwawej, pokojowej transformacji, 
„demokratyzacji" ZSRR. Cudownej przemianie bestii w 
baranka. 
 
Arbatow, przy ścisłej współpracy Gorbaczowa i 
Jakowlewa, zajął czołową rolę w kierowaniu procesami 
„transformacji" ZSRR w masę upadłościową. Wokół 
Arbatowa skupili się inni czołowi agenci wpływu, tacy jak 
Koroticz, Afanasjew, Popów, Primakow. Zwłaszcza 
Primakow, wkrótce „milioner z niczego". 
 
Dziwnym trafem, byli to w całości tego składu rosyjscy 
Żydzi, To jeszcze jeden, a tak naprawdę to jedyny cud 
sowieckiej „pierestrojki". Dokłanie jak i u nas. „Nasza" 
pierestrojka to kalka tamtej. 
 
W tym kręgu głównym rozgrywającym stawał się 
Gorbaczow. Charakterystyczne, że poza tym kręgiem 
pozornie pozostawał Andropow. Nie kojarzono go ze 
spiskowcami. Przeciwnie, jeszcze uchodził za 
twardogłowego stalinowca starej daty.  

Partyjny aparat KPZR, czołowi działacze kultury i nauki, 

stanowili otoczkę, zewnętrzny pierścień tego rdzenia. 
 
W Polsce już mieliśmy za sobą rzekomo spontaniczną 
eksplozję „Solidarności", umowę sierpniową, stan wojenny, 
nikomu jeszcze nieznane tajne rozmowy Kuronia i Wałęsy z 
SB w sprawie przejęcia władzy przez żydomasoński KOR, 
podczas gdy w ZSRR trwała gigantyczna praca agentury 
wpływu. W latach 1989-1992 odbyło się w ZSRR ponad 
50 „naukowych konferencji" w czołowych ośrodków 
ZSRR - w Moskwie, Rydze, Leningradzie, 
Swierdłowsku, Woroneżu, Tallinie, Wilnie, Irkucku, 
Tomsku. W samej Moskwie odbyło się sześć takich 
instruktażowych konferencji. 
 
KGB i GRU nie reagowały. Straciły rewolucyjną czujność!  

Oficjalnie wszyscy z mocą akcentowali, na czele z 
Gorbaczowem, „przewodnią" rolę partii. 
Ukochane dziecko GRU, organizacja pod nazwą „Narodowy 
udział w demokracji" (przewodniczący A. Wajnsztejn), 
finansowała działalność Instytutu Sacharowa, który 
propagował:  

 — 1984 r. - działalność na rzecz „praw człowieka"  

— 1986 r. - działalność „wolnych uniwersytetów" (skąd my 
to znamy!).  

   

W 1990 roku specjalny fundusz Kongresu USA finansuje 
działalność tzw. „Międzynarodowej parlamentarnej grupy 
Wierchownogo Sowieta SSSR".' 
 
Konsoliduje się czołówka przyszłego reżimu pijaczyny 
Jelcyna, marionetki żydowskich oligarchów: Popow, 
Starowojtowa, Połtorianin, Muraszow, Stankiewicz, 
Gajdar, Boczarow, Jawlińskij, Bołdyriew, Łukin, 
Czubajs, Nyjkin, Szabad, a także główni promotorzy 

wyboru Jelcyna na prezydenta: Urmanow, Wiriutin, 
Rzeźnikow, Andrejewskaja, Nazarow oraz czołowi 
przedstawiciele prasy i telewizji. 
 
I znów, dziwnym trafem, wszyscy, dokładnie wszyscy tu 
wymienieni mieli pochodzenie „jerozolimskie".  

Gorbaczow już jako gensek KPZR znał doskonale przebieg i 
programy szeroko zakrojonej „pierestrojki" ZSRR w 
wykonaniu tej piątej kolumny. Nie sprzeciwiał się niczemu. 
Przeciwnie, dyskretnie roztaczał nad tą robotą parasole 
ochronne. KGB go o tej kreciej robocie informowało 
wielokrotnie, bowiem ta machina wciąż jeszcze „rabotała" 
rzekomo proradziecko. W 1990 roku meldował mu o tym 
przedstawiciel KGB Kriuczkow, o czym pisała „Sowietskaja 
Rossija" w 1992 (21 X) i 1993 roku (29 V). Wydarzenia 
toczyły się już lawinowo. Do gry wchodzi Fundacja Sorosa 
i jego liczne agentury „pozarządowe". Pilotują tę robotę 
tacy agenci wpływu jak J. Afanasjew redaktor naczelny 
pisma „Znamia" -G. Bakłanow, ideolog pierestrojki 
Zasławskaja, sędzia Trybunału Konstytucyjnego 
Ametystów.  

W szóstym numerze pisma „Znamia" (1989) Soros już 
jawnie nawołuje do walki z rosyjskim 
„nacjonalizmem", upatrując w nim wielkie 
niebezpieczeństwo dla światowych sił „demokracji". 
 
I znów - identycznie w Polsce: „nacjonalizm", „szowinizm", 
„ksenofobia" i, ma się rozumieć, „antysemityzm".  

Cała czołówka rosyjskiej „pierestrojki", to żydomasoneria. 
Pierwsze związki i kontakty żydowskich liderów KPZR z 
masonerią zachodu, datują się na długo przed faktyczną 
pierestrojką, już w latach 60. i 70. Pierwszy kontakt z 
masonerią zachodu Gorbaczow nawiązał podczas 
prywatnego urlopu we Włoszech, gdzie prężnie działały loże 
masońskie na czele ze słynną lożą „P-2". Jakowlew wszedł 

w konspiracyjne związki z masonerią w Kanadzie. Spotykał 
się tam z masonem Pierre Trudeau, premierem Kanady. 
 
Pierwsze wzmianki o masońskiej inicjacji Gorbaczowa 
pojawiły się w 1988 roku w niemieckiej prasie i w „Nowym 
rosyjskim słowie" z 4 października 1989 roku. Tam właśnie 
ukazały się zdjęcia Grobaczowa z prezydentem G. Bushem 
(seniorem), przekazującymi wolnomularskim „braciom" 
masońskie gesty nieznane „profanom".  

 
1. Sowietskaja Rossija, 26 października 1992.  

   

Do światowej masonerii Gorbaczow dołączył po wstąpieniu 
do Komisji Trójstronnej z inicjatywy agenta Mossadu G. 
Sorosa1. To Soros finansował rosyjsko-amerykański 
fundusz pod nazwą „Inicjatywa kulturalna". Bardzo 
kulturalna, jak wynikało z jej rezultatów. 
 
Wśród funkcjonariuszy i beneficjentów Funduszu Sorosa 
znaleźli się m.in. tacy wpływowi rusofobi, jak wspomniany 
Afanasjew, Makarow i Ametystow. 
 
Gorbaczow stał się członkiem Komisji Trójstronnej w 1989 
roku, ale główny, wręcz historyczny w skutkach sabat 
światowej masonerii odbył się w Moskwie pod wodzą 
Dawida Rockefellera i członka loży Bnai-Brith Henry 
Kissingera2 , światowej rangi żydomasona Valery'ego 
d'Esteinga Giscarda oraz Nakasone. Ze strony 
rosyjskojęzycznej żydo-masonerii, oprócz Gorbaczowa, w 
tym masońskim zlocie wzięli udział Jakowlew, 
Szewardnadze, Arbatow, Primakow, Miedwiediew i 
inni.  

W rezultacie tajnego porozumienia, zostały wtedy 
opracowane dalekosiężne plany dekompozycji ZSRR, długo 
jeszcze nieznane nawet liczącym się politykom i 

obserwatorom sceny politycznej w ZSRR. 
 
Nie rozumieli oni tajnej istoty historycznego spotkania 
Gorbaczowa na Malcie, bastionie światowej loży „Kawalerów 
Maltańskich"3 z amerykańskim prezydentem. Malta stała się 
miejscem kluczowych ustaleń, które doprowadziły do 
demontażu Związku Sowieckiego i rzekomo spontanicznych 
przewrotów w krajach „demoludów" sowieckich.  

Dodajmy, że Gorbaczow, Jakowlew, Szewardnadze 
(były szef KGB), Miedwiediew i Primakow, to członkowie 
Politbiura KPZR, od których wychodziły wszystkie 
najważniejsze decyzje polityczne Sowłagru. 
 
Dodajmy także, że chronologicznie pierwszą strukturą 
masońską powołaną w ZSRR była loża żydowska Bnai-
Brith. W 1989 roku „L'Arche" - żydo-masoński periodyk 
wychodzący w Paryżu napisał, że w Moskwie w dniach 
23-29 października 1989 roku gościła delegacja 
francuskiego dystryktu tej światowej loży żydowskiej Bnai-
Brith, w składzie 21 przedstawicieli, na czele z prezydentem 
dystryktu M. Aronem. W skład powołanego wtedy 
rosyjskiego dystryktu Bnai-Brith weszło 63 rosyjskich 
wpływowych Żydów, faktycznych twórców „rosyjskiej" 
pierestrojki!  

 
1. Z powodu powiązań z Mossadem, Soros został wydalony 
z Węgier, skąd pochodził, a także z Rumunii i 
Czechosłowacji. Zob. O. Płatonow, op. cit., s. 23.  

2. Jesienią 2006 roku - żyd-syjonista i mason (dod. 
red. polonica.net)- Kissinger został nieformalnym 
doradcą papieża Benedykta XVI do spraw 
międzynarodowych.  

3. Czołowymi masonami z loży Kawalerów Maltańskich są: 
Jelcyn, Gorbaczow, Bierezowski, Jakowlew, 
Abramowicz, Szewardnadcze, Lisowskij i Borodin.  

 

 
W tym samym czasie powołali przedstawicielstwa (filie) 
Bnai-Brith w Wilnie i Rydze, a w późniejszym czasie w 
Petersburgu, Kijowie, Odessie, Niżnym Nowogrodzie i 
Nowosybirsku'. 
 
Najważniejsi członkowie rosyjskojęzycznej loży Bnai-Brith, 
poza Gorbaczowem to: miliarder z niczego Gusińskij, 
Łużkow, Smoleńskij, Szajewicz, Chodorkowski 
(odsiaduje ośmioletni wyrok za miliardowe grabieże 
podatkowych należności za ropę i gaz), Fridman, Awien i 
Hajt. 
 
Te ekskluzywną sitwę światowej rangi żydomasonów z Bnai-
Brith uzupełnią potem następni giganci Bnai-Brith i innych 
rytów: Czernomyrdin, Gajdar, Czubajs, Jawlinskij, 
Niemców, późniejszy premier Kirijenko, Hakamada i 
Fiedorow.  

Wymieńmy jeszcze „rosyjskich przyjaciół" Wielkiego 
Wschodu Francji. Są to: Łużkow, Primakow, 
Karaganow, Lebied (zginął w „wypadku" helikoptera). 
 
Członkami „Wielkiego Turana" (masonerii islamskiej) są: 
Szaimujew, Auszew i znani przywódcy czeczeńscy 
Maschadow i Basajew. 
 
Takie to były kulisy, tacy to byli twórcy „rosyjskiej" 
pierestrojki, pod którą podwaliny położył Żyd Andropow i 
kontynuował jego protegowany Gorbaczow. 
 
Nasze rozważania o „cudzie" bezkrwawej pierestrojki 
zakończymy rolą Jana Pawła II w tej międzynarodowej 
operacji „zwijania" Sowłagru. W książce Nowotwory 
Watykanu wykazaliśmy, że promotorem tej nominacji było 
światowe żydostwo ze wspomnianych dykasterii 

masońskich, na czele ze Zbigniewem Brzezińskim, H. 
Kissingerem, D. Rockefellerem, przy współudziale kilku 
watykańskich kardynałów żydowskiego pochodzenia. 
Kardynał Karol Wojtyła odbył promocyjne, nieoficjalne 
podróże do USA i Kanady, podejmowany m.in. przez 
masona Trudeau. W tym czasie ministrem do spraw 
wielokulturowości był w rządzie Trudeau polskojęzyczny 
„szlachcic jerozolimski" senator Stanly Haidasz. Odbywał 
on spotkania z kard. Karolem Wojtyłą także w prywatnym 
gronie kanadyjskich Żydów.  

Jedno z takich spotkań dokumentujemy fotografią nigdzie 
dotąd nie publikowaną.  (patrz poniżej - red. polonica.net)  

 

Po wyborze kard. K. Wojtyły, senator Haidasz i Zbigniew 
Brzeziński byli pierwszymi gośćmi nowego papieża Jana 
Pawła II.  

 
1. Zwróćmy uwagę na zbieżność czasową tych wydarzeń z 
„polskim" Okrągłym Stołem z lutego 1989 roku.  

   

Senator Haidasz to Wielki Mistrz Zakonu Maltańskiego 
Szpitalników, wyjątkowo wpływowej w Kościele Katolickim 
loży masońskiej udającej szlachetne cele humanitarne i 
charytatywne, jak zresztą każda loża masońska. Na 
wniosek senatora Haidasza, Senat Kanady wysłał gratulacje 
Janowi Pawłowi II z okazji jego wyboru na papieża. 
Ówczesny sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej, wybitny 
mason watykański kard. J. Villot1 przysłał senatorowi 
Haidaszowi podziękowanie za tę inicjatywę. 
 
Historia XX wieku wciąż bezskutecznie czeka na definitywne 
ustalenie zleceniodawców zamachu na Jana Pawła II 13 
maja 1981 roku. Papież sam stwierdził, że Agca był tylko 
wykonawcą zlecenia. Kim więc byli zleceniodawcy? Czy 
służby specjalne Andropowa? On sam? Jeżeli tak, to kłóci 
się ten zamach z rolą Andropowa jako zakulisowego wodza 
„rosyjskiej" pierestrojki. Czyżby więc był ten zamach 
rezultatem niesubordynacji KGB wobec wodza? Wszak Jan 
Paweł II spełniał kluczową rolę w tajnych działaniach na 
rzecz demontażu Sowłagru. Po cóż więc zamach na 
zwolennika pierestrojki?  

Same pytania i ani jednej przekonującej odpowiedzi2. 
 
Tak oto Gorbaczow - „pierestrojkowicz" z nadania 
Andropowa całkowicie zapanował na Kremlu i mógł 
przystąpić - etapami - do rozbiórki Sowłagru, a tym 
samym do odpadania demoludów od „matiuszki". 
Odbywać się to musiało w miarę bezkolizyjnie. Efektem 
tego było w Polsce zamrożenie na całe 8-9 lat 
„demokratyzacji", dzięki stanowi wojennemu, a przedtem 
metodycznemu wyrzucaniu z „Solidarności" jej prawdziwych 

przywódców i założycieli, przez żydowskich 
sprzymierzeńców Zachodu i Gorbaczowa, na czele z „bandą 
czterech" 
- Michnikiem, Kuroniem, Mazowieckim i Geremkiem. 
Szło im jak po sznurku, od Moskwy po Berlin Wschodni, bo 
mieli w cuglach Wałęsę. 
 
Dopiero po takim „wstępie" wyjaśnia się, dlaczego na 
stanowisko rzekomo głównego rozgrywającego w 
„Solidarności" desygnowano Wałęsę, oscylatora 
pomiędzy Bezpieką a „Solidarnością", który niszczył i 
wyrzucał ze Związku radykalniejszych „gojów", bo 
przeszkadzali w „pokojowej transformacji" Polski i 
całego bloku, bo myśleli i działali w kategoriach 
dobra robotników, Polski, a tamci w kategoriach 
żydolewackiego internacjonału.  

Jednocześnie otrzymujemy pośrednią odpowiedź na dotąd 
nie rozstrzygnięte pytanie: czy Jaruzelski i Kiszczak musieli 
wprowadzić stan wojenny?  

 
1. Posądzany o otrucie papieża Jana Pawła I. 
 
2. Szerzej i więcej na te fascynujące pytania - w książce 
autora" Rosja we krwi i nafcie, która się ukaże latem 2007.  

   

   

I na drugie pytanie: czy Sowieci weszliby do Polski, 
gdyby Jaruzelski odmówił „towarzyszom radzieckim" 
wprowadzenia stanu wojennego? 
 
Przesłanki wyłożone w tym rozdziale wskazują na to, że:  

- Jaruzelski musiał wprowadzić stan wojenny. W 
przeciwnym razie jego los byłby nie do pozazdroszczenia.  

Musiał wprowadzić stan wojenny również dlatego, że nigdy 
w całej swojej karierze, w żadnej sprawie, nawet 
nieskończenie mniej ważnej niż stan wojenny, nie 
powiedział swym kremlowskim mocodawcom: „NIET!"  

Gdyby nawet odmówił, to Sowieci i tak by nie weszli, 
czego gwarantem był sam Andropow i totalnie 
zażydzone struktury KGB, przygotowane przez 
Andropowa do historycznej rozbiórki Sowłagru 
decyzją światowego syjonizmu, któremu w budowaniu 
wszechświatowego globalizmu w miejsce wszechświatowego 
komunizmu, już od dawna przeszkadzał skostniały 
stalinowski aparat partyjnych mamutów z czasów rewolucji 
żydo-bolszewickiej 1917 roku. 
 
Niewprowadzenie stanu wojennego spowodowałoby 
niekontrolowaną erozję władzy sowieckiej w Polsce metodą 
strajków, interwencji ZOMO, ogólnego chaosu, ale bez 
siłowej kontrrewolucji. Zmierzalibyśmy do tego samego 
finału jak po stanie wojennym - do Okrągłego Stołu. 
 
W latach 1980-1981 Jaruzelski stał się postacią w 
pewnym sensie tragiczną: gdyby odmówił, jego nie 
tylko kariera starego agenta NKWD, ale i jego życie 
byłoby realnie zagrożone. Towarzysze radzieccy wszak 
umieli te sprawy załatwiać bezszelestnie, a zdrada 
światowej ojczyzny proletariatu zwykle kończyła się 
strzałem w tył głowy lub spożyciem „ciastka z kremlem". 
 
Generał Jaruzelski jak zwykle mijał się z prawdą wmawiając 
Polakom, że stan wojenny był mniejszym złem niż wejście 
„Wani" i że Sowieci stawiali to wejście jako nieuniknioną 
alternatywę rezygnacji ze stanu wojennego. Z 
omówionych tu powodów Andropow i potem jego 
masoński następca Gorbaczow nigdy by się nie 
zdecydowali na rozpętanie w Polsce „drugich Węgier" 
z 1956 roku czy Czechosłowacji z 1968 roku. 
 

Czy jednak Jaruzelski, Kiszczak i pozostali z esbecko-
wojskowej hunty wiedzieli, co tak naprawdę dzieje się 
podskórnie w Sowłagrze? To mianowicie, że zachodzą tam 
zasadnicze przesunięcia sił na korzyść pełnej dominacji KGB 
i władca imperium Andropow całkowicie wykluczył zbrojną 
interwencję, bo to by naruszyło dominację KGB i oddało 
władzę i dawną rangę armii, nadto zamroziłoby na czas 
nieokreślony od dawna zaplanowaną „pierestrojkę"?  

   

Na to pytanie nie otrzymamy odpowiedzi nawet od samego 
Jaruzelskiego, bo krętactwo i kłamstwo stanowiło 
podstawowy rys jego osobowości. Można jednak pokusić się 
o założenie, że rządząca klika jednak nie rozumiała tej 
dalekosiężnej strategii i celu Kremla, jego głównego 
lokatora. Reżim sowiecki jeszcze za czasów „wczesnego" 
Gorbaczowa przynajmniej werbalnie kreował bowiem pozory 
kontynuacji stalinowskiego monolitu. Gorbaczow w 
ówczesnych wystąpieniach posługiwał się twardą retoryką 
stalinizmu. Mówił o wiecznie żywym komunizmie, o 
nieuchronnej klęsce kapitalizmu. W tym samym tonie 
paplała „Prawda". 
 
Jaruzelski mógł śledzić dość czytelne personalne 
przegrupowania sił na korzyść KGB, czy jednak już 
wtedy trafnie rozpoznawał ich dalekosiężny cel, jakim 
był pokojowy demontaż Sowłagru siłami 
zażydzonego, agenturalnego KGB i partii, będącej już 
tylko atrapą dawnej KPZR? 
 
Można w to wątpić, ale pewności brak. Propagandową 
retorykę swych kremlowskich mocodawców Jaruzelski 
zawsze przyjmował jako nieodwołalne prawdy. 
 
Utwierdzać go w tym mogła zwłaszcza retoryka 
Gorbaczowa. Jeszcze na dwa tygodnie przed XXVII zjazdem 
KPZR, w wywiadzie dla komunistycznego francuskiego 

„L'Humanite", Gorbaczow stanowczo zapewniał, że w ZSRR 
nie istniał żaden stalinizm:  

- Stalinizm to pojęcie wymyślone przez wrogów 
komunizmu, aby oczerniać ZSRR i cały socjalizm1.  

Te słowa padały pięć lat po wprowadzeniu stanu 
wojennego! 
 
Jeszcze bardziej betonowo przemawiali generałowie 
Andropowa i on sam aż do swojej śmierci w 1984 roku. Tak 
więc Jaruzelski mógł wierzyć w tamten i późniejszy bełkot 
Andropowa i globalisty Gorbaczowa. Tym bardziej, że był to 
miód na jego serce, stalinowca oddanego komunizmowi na 
śmierć i zakłamane do końca życie. Przecież wszystko 
zależało, w tym jego życie, od trwałości i potęgi Wielkiego 
Brata. 
 
Gadając o niezniszczalności komunizmu, Gorbaczow w tym 
samym czasie czynił wiele na rzecz rozbiórki światowej 
ojczyzny proletariatu. Potwierdził to swoją postawą już po 
pomyślnym zakończeniu swej misji, nagle zamieniając się w 
ideowego, fanatycznego piewcę globalizmu, wolności, 
„demokracji", wolnego rynku, uniwersalnego masońskiego 
„Humanizmu" i New Age.  

 
1. „Prawda", 8 lutego 1986.  

   

W „Newsweeku" z 19 września 1998 roku, kiedy już dawno 
opadły z niego maski werbalne, a ze Związku Sowieckiego 
żelazna kurtyna, Gorbaczow ogłosił swoje credo:  

Rozwój świata jest możliwy tylko przy 
poszukiwaniu konsensusu dla wspólnego 
budowania, tak jak my (globaliści - H.P.) kroczymy 
do Nowego Porządku Świata. To o czym mówimy, 

jest jednością w różnorodności1.  

Gorbaczow otrzymał od rządu amerykańskiego, w 
podziękowaniu za pokojowe rozbicie Związku Sowieckiego 
ranczo po byłej bazie wojskowej w Presidio koło San 
Francisco w Kalifornii. Logo tego presidio jest identyczne z 
masońskim logo tzw. Zjednoczonej Inicjatywy. Gorbaczow 
został prezydentem Międzynarodowego Zielonego Krzyża 
(Green Cross International) - globalistycznej organizacji 
Zielonych. Logo tego Międzynarodowego Zielonego Krzyża 
jest identyczne z logo organizacji pod nazwą United 
Religions Initiative... 
 
Ciekawe, że „humanistyczny" wspólnotowy żargon 
globalizmu zaczynał już opanowywać pozornie 
niereformowalny „późny" Breżniew, może dzięki temu, że 
jego żoną była Żydówka rosyjska, a może działały nań 
fluidy Andropowa i jego niewidzialnych a nietykalnych 
protektorów zagranicznych i wewnętrznych. Breżniew 
jednak nie mógł być tak otwarty, jak wiele lat później 
Gorbaczow.  

Łączył jednak mantrę socjalizmu z czymś nowym:  

Sowieckie społeczeństwo jest urzeczywistnioną 
ideą proletariackiego i socjalistycznego 
humanizmu2.  

Wiemy aż do bólu, co oznaczał w praktyce ten proletariacki 
i socjalistyczny „humanizm": dziesiątki milionów ofiar 
żydobolszewickiego terroru w Sowłagrze. 
 
Gdybyśmy się wdali w lekturę przemówień generała 
Jaruzelskiego z tamtych czasów aż po Rakowskiego: 
Sztandar Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej 
wyprowadzić, otrzymalibyśmy wielce pouczające 
podobieństwo do tamtych schematów oficjalnego żargonu 
naszych okupantów. Należał bowiem Jaruzelski do 
niereformowalnych twardogłowych, a jego sztywna 

sylwetka jakby na zawsze dopasowała się do gorsetu 
duchowego. Poszedł na konfrontację z narodem, godząc się 
nawet z odstraszającą masakrą górników kopalni „Wujek", 
co było zresztą całkowicie zbędne, nadto stało w jawnej 
sprzeczności z nawoływaniem do spokoju, rozwagi, 
jedności.  

Generał Kiszczak był jego twardogłowym alter ego. 
Masakra „Wujka" wynikała z ich bolszewickiej, 
agenturalnej do szpiku kości formacji duchowej: 
utopić we krwi, rozdeptać, rozjechać gąsienicami 
czołgów jak na Węgrzech i w Czechosłowacji, choć 
jednocześnie wiedzieli, że zwyczajna blokada kopalni 
„Wujek" w zupełności by wystarczyła do jej neutralizacji. 
Gdyby Jaruzelski był inny niż Kiszczak i jego armia zbirów z 
ZOMO, MO i SB, to zrobiłby wszystko, aby z wysokości 
swego stanowiska skutecznie powściągać „jastrzębi" i 
prowokatorów Kiszczaka i jego samego. Mord na księdzu 
Jerzym Popiełuszce był oczywistą prowokacją od nich 
niezależną, obliczoną na wściekłość katolickiego narodu, na 
radykalizację nastrojów właśnie uciszanych przez 
konstruktywną opozycję „bandy czterech": Kuronia, 
Michnika, Geremka i Mazowieckiego pod wodzą generała 
Kiszczaka. 
 
No właśnie: kto zatem stał za tym mordem? Gdyby stali 
Kiszczak z Jaruzelskim, byłaby to akcja samobójcza. Oni 
przecież wiedzieli, że nastrojów katolickiego narodu nie 
ucisza się mordowaniem kapłanów, jak w latach 1945-1955. 

Czy więc Grzegorz Piotrowski - „szlachcic 
jerozolimski" działał ponad głowami Jaruzelskiego i 
Kiszczaka, choć za wiedzą różnych Pietruszków i 
Płatków, dających Piotrowskiemu jedynie logistyczną 
osłonę? 
 
Na co mógł liczyć sowiecki potwór zlecając mord na 
popularnym kapłanie, jeżeli wiemy już, że zależało mu na 

łagodnej transformacji ZSRR i demoludów? 
 
Co więcej - po śmierci Jana Pawła II prokuratura i sąd 
włoski, które prowadziły śledztwo i skazały Ali Agcę, 
zaczęły jawnie oskarżać KGB o zlecenie zamachu na 
papieża, podczas gdy przez 20 lat ustalenia kończyły się na 
„bułgarskim śladzie". Czy Andropow mógł skorzystać na tej 
śmierci? Z pewnością tak, lecz ryzyko było straszliwe! 
 
Czymś innym był mord na księdzu Popiełuszce, dokonany w 
Polsce, co nieuchronnie wskazywało na domniemanych 
policyjno-esbeckich zleceniodawców. Breżniew i potem 
Andropow jawnie przypisywali nominację kard. Wojtyły na 
papieża Zbigniewowi Brzezińskiemu i jego wpływom, o 
czym pisałem w książce Nowotwory Watykanu. 
Potwierdził to sam Brzeziński, w wywiadzie dla 
kanadyjskiego filmu biograficznego o Janie Pawle II. Papież 
powiedział do niego po konklawe: Ty mnie wybrałeś, 
więc musisz mnie odwiedzić. 
 
Po upływie ćwierćwiecza wiemy o tych dwóch zbrodniach 
niemal tyle samo co wtedy - nadal nie znamy 
zleceniodawców. Znamy tylko „rękę i miecz".  

Żydowskie przysłowie mówi: Nie sztuką jest rzucić w 
kogoś kamieniem, sztuką jest szybko schować rękę.  

Zleceniodawcy schowali ją z szybkością światła!  

 
1. World progress is onlypossible trough a searchfor 
universal human as we moveforward to a new world 
order... What we are talking about... is unily in diwrsity. 
 
2. Przekład z przekładu angielskiego Denissa Laurence 
Cudd'ego: Secular Humanizm... w „Christian World Report", 
wrzesień 1989.  

   

Ten sam Jaruzelski, który jeszcze w latach 70. patronował 
usuwaniu Żydów z armii, w stanie wojennym i potem 
radykalnie przestawił azymuty na służalczość wobec nowych 
panów. Pod groźbą izolacji reżimu w kręgach politycznych i 
gospodarczych Zachodu, zaczął usłużnie zabiegać o 
akceptację wpływowych kręgów żydowskich w Europie i na 
świecie.  
 
Występował jako przyjaciel Żydów, który rozgromił 
pierwszą „Solidarność", gdyż była „antysemicka", 
„nacjonalistyczna". Sprzyjała kreowaniu takiego obrazu 
„otwartego" na Zachód Jaruzelskiego jego komitywa z Mi-
chnikiem. Starając się zyskać poparcie światowego lobby, 
Jaruzelski oskarżał Polaków o „antysemityzm", co było 
szczególną podłością tego zdrajcy i zaprzańca polskości. Są 
tego przynajmniej dwa nikczemne przykłady. Jeden z nich 
podaje osławiony Aleksander Smolar, zaciekły wróg 
polskości na łamach podziemnego „Aneksu" z 1986 roku 
(nr 41-42, s. 121)'. Potwierdzał takie przykłady żydowski 
publicysta z USA Michael Kaufman w książce Mad dreams 
saving grace, Poland: A Nation in Conspiracy, New York 
1989, s. 17P. Kaufman opisał tam zachowanie Jaruzelskiego 
w czasie wizyty w Polsce prezesa Światowego Kongresu 
Żydów Edgara Bronfmana. Pisał, że rządowi oficjele wciąż 
powtarzali oskarżenia, że Solidarność wyrażała 
antysemickie poglądy i postawy. Tak oto sami światowej 
rangi Żydzi - syjoniści potwierdzali, że w zniszczeniu 
pierwszej „Solidarności" hunta Jaruzelsko-Kiszczkowa 
sprzęgła swoje wysiłki z polskojęzycznymi Żydami w walce 
z „Solidarnością", z jej twórcami, a nurt ten reprezentowała 
właśnie „banda czterech" - Kuroń, Geremek, Mazowiecki, 
Michnik i cały KOR, bastion późniejszej Unii Demokratycznej 
i Unii Wolności. 
 
Mając dookoła tylu wrogów - w szeregach własnych, w 
wojsku, Bezpiece, w KOR i w zachodnim syjonizmie - 
„Solidarność" musiało spotkać to, co ją spotkało - 

rozbicie od wewnątrz, eliminacja jej twórców o 
narodowym, robotniczym rodowodzie. Ciąg dalszy, 
czyli skutki tej zmasowanej dywersji, sabotażu, pałek ZOMO 
i pałek propagandy medialnej polskojęzycznej i zachodniej - 
już znamy. 
 
Zapamiętajmy więc Jaruzelskiemu ten jego zakłamany, 
koniunkturalny filosemityzm, jego marsz po trupie pierwszej 
„Solidarności" i po trupach wielu jej działaczy. Był do końca, 
przez całą swoją karierę agenta NKWD bezwzględny wobec 
słabych, śliski jak glista wobec aktualnie silniejszych - 
wobec żydostwa sowieckiego i potem zachodniego. Z takimi 
można było wypić wiadra gorzałki, a potem nagle zobaczyć 
noże wyciągnięte zza cholew walonek...  

Z jednym tylko - „historycznym" wyjątkiem - obradami 
Okrągłego Stołu i spiskowaniem w gabinetach SB, jak to 
robili Kuroń, Wałęsa. Protokoły rozmów Kuronia z esbekiem 
Janem Lesiakiem, sądzonym w 2006 roku za „inwigilację 
prawicy", publicysta Stanisław Michalkiewicz nazwał 
„protokołami mędrca Kuronia", co było werbalnym 
nawiązaniem do słynnych „Protokołów Mędrców Syjonu". 
Ale cóż, Michalkiewicz to przecież „antysemita", więc człek 
niewiarygodny. 
 
1. Zob. J. R. Nowak: Antypolski separatyzm, „Nasz 
Dziennik", 3 października 2006. 
 
2. Tamże.  

   

   

 

   

   

   

DRUGIE DNO PIERESTROJKI  

 
 
Dokopywaniem się do prawdziwych przyczyn i celów 
sowieckiej pierestrojki zajmuje się niewielu analityków, a 
wszyscy są porażeni wirusem politycznej poprawności. 
Skutek jest taki, że jeżeli nawet trafnie niektórzy z nich 
rozpoznawali oszukańczą taktykę i retorykę pierestrojki, to 
jednak zatrzymują się w połowie drogi. Uważają, albo udają 
że tak uważają, iż „długi marsz" sowieckiego komunizmu do 
„wspólnego domu europejskiego" (slogany zarówno 
Breżniewa, Szewardnadze i głównie Gorbaczowa) był 

jedynie Fatalną fikcją1, kamuflażem, genialną mimikrą, 
oszustwem, a najdokładniej to koniem trojańskim, w 
którym niereformowalny bolszewizm chciał wcisnąć się do 
owego „wspólnego domu europejskiego". Albo jeszcze 
inaczej - przenieść Sowłagier na Zachód. Połowiczność tych 
„analiz" tkwi w pomijaniu roli prawdziwych sprawców i 
organizatorów tej pierestrojki - Żydów sowieckich i 
zachodnioeuropejskich, zwłaszcza amerykańskich. 
 
W tę samą mieliznę dał się wciągnąć analityk owej 
pierestrojki Dariusz Rohnka w książce (zob. przypis) 
wydanej w Poznaniu w 2000 roku niemal konspiracyjnie, 
własnym sumptem, w szacie graficznej typowej dla 
literatury drugiego obiegu z lat 80. I taki właśnie 
drugoobiegowy był los tej książki - konia z rzędem temu, 
kto ją zdybie nawet w bibliotekach wojewódzkich! 
 
Powód zesłania tej książki do łagru niepoprawności 
politycznej jest prosty - Rohnka wykazuje, że 
gorbaczowizm wprawdzie doskonale przebrał się w 
szatki i piórka żalu i ekspiacji za zbrodnie 
bolszewizmu traktowane jako czas błędów i 
wypaczeń, wyraził szczery żal i chęć pokuty, ale w 
konfesjonał rozgrzeszająco już z daleka pukał 
sowieciarzom szeroko pojęty „zachód", na czele ze 
Stanami Zjednoczonymi. Bo tenże zachód, słusznym 
zdaniem Rohnki, to zakamuflowany endemiczny socjalizm, 
komunizm, trockizm z jego nieśmiertelną ideą walki 
permanentnej o światowe, nie tylko europejskie zwycięstwo 
komunizmu, przybranego teraz w owe szatki demokracji, 
socjaldemokracji, pokojowego współistnienia, odprężenia, 
walki o pokój.  

 
1. Dariusz Rohnka: Fatalna fikcja. Nowe oblicze 
bolszewizmu - stary wzór. Poznań 2000.  

   

Uznanie „demokratycznego" Zachodu za komunizm w nowej 
wersji, za nowy totalitaryzm, to grzech główny Dariusza 
Rohnki wobec politycznej poprawności, ale i jego poraziła 
poprawność polityczna: nigdzie nie znajdziemy w jego 
studium nawet nieśmiałej sugestii, że po obydwu 
stronach tej gigantycznej, światowej pseudobarykady 
stali ludzie tej samej nacji - Żydzi. To przecież oni w 
Związku Sowieckim montowali „pierestrojki" w czasach, 
kiedy się nikomu jeszcze o tym nie zaśniło, a w tym 
zbożnym dziele wspierali ich pobratymcy usytuowani we 
wszystkich decyzyjnych strukturach władzy na zachodzie: w 
rządach, organizacjach „pozarządowych" potężniejących 
korporacjach przemysłowych i światowych żydowskich 
finansach. Rohnka streszczając program gorbaczowizmu, 
cytując jego stałe mantry propagandowe, jak m.in. „walkę z 
rasizmem, ksenofobią", nigdy nie wymieni słowa 
„antysemityzm". A to przecież klucz do tych, którzy pchali 
Związek Sowiecki do wspólnego łagru europejskiego. 
 
Jednym z niesamowitych trików sowieckich harcowników 
pierestrojki jeszcze przed Gorbaczowem, było 
organizowanie przez KGB i bezpieki państw obozu 
socjalistycznego tzw „opozycji", kreowanie 
„dysydentów", całych nielegalnych organizacji 
politycznych, etc. Cel tych prowokacji był podwójny:    

— uprzedzić powstawanie prawdziwych narodowych 
organizacji opozycyjnych i odpowiednio ukierunkować ich 
programy;  

— stworzyć przez to pozory, że system sowiecki jest już 
słabowity, bo nie potrafi poradzić sobie w swój 
wypróbowany sposób z takimi „dysydentami" i związkami 
dysydentów.  

 
Poletkiem doświadczalnym, a wkrótce wzorcowym, był 
„dysydentyzm" w Polsce. Drogą takiej właśnie prowokacji 

zrodził się m.in. żydowski KOR.  

Setki postkoszernych „opozycjonistów" wywodziły 
się z twardego jądra stalinizmu, beriowszczyzny w 
Związku Sowieckim i bermanowszczyzny w Polsce: 
synale prominentów komunistycznych. Oni nie ginęli 
w podejrzanych okolicznościach, jak setki naiwnych 
gojów. Oni pisali prace magisterskie w „więzieniach" 
(jak Michnik), oni spotykali się potajemnie z Bezpieką 
jak Kuroń.

 (podkr. i kolor red. polonica.net) 

 
I oni wreszcie, co jest ostatecznym dowodem na tę 
mimikrę „opozycji demokratycznej" - stawali się 
potem władcami zdemokratyzowanych demoludów, 
czego znów znakomitym, niedoścignionym 
przykładem stała się Polska „posierpniowa". I znów 
dziwnym trafem, głównymi rozgrywającymi stali się odtąd 
funkcjonariusze niedawnego aparatu terroru, którzy mając 
szafy spuchniętego od dowodów agenturalności 
świecznikowych „opozycjonistów", bezwzględnie nimi 
sterowali, a sami przeskakiwali na lukratywne stanowiska i 
pozycje właścicielskie w najcenniejszych perełkach majątku 
narodowego, zamienianego właśnie w masę upadłościową 
przez „opozycję" z KOR i okolic.  

 
 
Te ponure prawidłowości postaramy się 
udokumentować w szeregu odrębnych rozdziałów tej 
pracy.  

Publicysta Stanisław Michalkiewicz w artykule Pocałunek 
Almanzora,1 relacjonuje swoją rozmowę ze znanym 
publicystą politycznym Gwidonem Sormanem na temat 
„opozycji" w krajach demoludów, heroicznie bijących się o 
wolność i demokrację w tychże demoludach. Sorman 
opowiadał, że ilekroć prezydent Mitterand (jeden z 
czołowych masonów europejskich, kryptokomunista pod 

przykrywką socjalisty), odwiedzał kraje socjalistyczne, to 
zawsze życzył sobie spożyć śniadanie z jakimś miejscowym 
dysydentem. W Bułgarii powstał kłopot:  

- Kiedy miał odwiedzić Bułgarię, ambasada francuska w 
Sofii gorączkowo poszukiwała jakiegoś dysydenta, ale 
bezskutecznie. W desperacji ambasador zwrócił się do 
tamtejszego MSW, które od-powiedziało, że żadnych 
dysydentów w Bułgarii nie ma. Aliści po paru godzinach 
zadzwonił telefon z MSW, że dysydent jest. Dostarczono 
go więc na śniadanie. Potem, już po „aksamitnej 
rewolucji" w Bułgarii, ten „dysydent śniadaniowy", 
właśnie jako sławny dysydent, został wysokim 
dygnitarzem państwowym.  

Wypisz-wymaluj jak w Polsce. Z tą jednak różnicą, że u nas 
mieliśmy wprost zatrzęsienie takich „dysydentów". Nic to 
dziwnego, wszak pierestrojka pokojowa w demoludach 
miała się zacząć w Polsce. W 1956 roku na pierestrojki, na 
„transformacje ustrojowe" i zwijanie Sowłagru było jeszcze 
dalece za wcześnie, a jednak zafundowano nam preludium, 
coś w rodzaju „rozpoznania bojem", czyli krwawe 
wydarzenia czerwcowo-październikowe. Sprowokowała je 
Służba Bezpieczeństwa, a niepodważalnym dowodem na to 
były liczne „piegi" od kul na budynku SB, atakowanym i 
spalonym przez tłum. Skąd „tłum" miał broń? 
 
Gdyby prezydent Mitterand zażyczył sobie podczas wizyty w 
ZSRR spożyć śniadanie z udziałem jakiegoś wybitnego 
sowieckiego „dysydenta", zapewne zasiadłby z nim Andrzej 
Sacharow. To wręcz pokazowy, reprezentacyjny 
„dysydent". Sumienie demokracji. Męczennik za 
demokratyzację Sowłagru, a jednocześnie wielki zwolennik 
tzw. ustrojowej konwergencji, o której za chwilę. Jego 
rola jako świecznikowego „dysydenta" została wpisana 
przez KGB w długofalowe cele sowieckiej strategii, w tenże 
„długi marsz"1.  

 
1. „Najwyższy Czas" nr 7, 17 II 2001. Almanzor: ar.: al.-
Manzur - „Zwycięski", przydomek wielu muzułmańskich 
władców i wodzów, zwłaszcza drugiego kalifa Abbasydów - 
Abu abdallah al. Mansur (754-75) i hadżiba (naczelnika 
dworu) kalifatu Kordoby, wroga chrześcijan. Imię 
Almanzora utrwalił A. Mickiewicz w balladzie „Alpuhara" z 
poematu Konrad Wallenrod (1828). Zob.: W. Kopaliński 
Słownik mitów i tradycji kultury, 1987, s. 33. 
 
 
 

W całej „dysydenckiej" publicystyce Sacharowa, 
współtwórcy bomby wodorowej, nie znajdziemy niczego, co 
by mogło wtedy szkodzić Sowietom. Jako popularyzator 
tzw. „teorii konwergencji", która przyniosła mu sławę 
może większą niż bomba wodorowa, mógł zaszokować 
każdego wnikliwego czytelnika zasadami owej 
konwergencji. Zaskoczenie wynikało z dychotomii pomiędzy 
jego oficjalnym statusem „dysydenta pod nadzorem", a tym 
co pisał:  

- Narastająca w krajach socjalistycznych walka ideowa 
między siłami stalinizmu i maoizmu z jednaj strony i 
realistycznie zorientowanej siłami komunistycznej lewicy 
leninowskiej i „lewych zachodniowców", doprowadzi do 
zasadniczego rozgraniczenia ideowego w skali 
międzynarodowej, państwowej i wewnętrzno-partyjnej... 

Zatrzymajmy się przy tej sekwencji wywodów Sacharowa. 
Okazuje się, że Sacharow nie widział „w krajach 
socjalistycznych", po naszemu demoludach, „narastającej 
walki" o wyzwolenie spod okupacji sowieckiej, tylko walkę 
ideową pomiędzy stalinistami a leninowską „konstruktywną 
lewicą" i „lewymi zachodniowcami". Polecam pamięci 
Czytelnika tę frazę Sacharowa, gdy polskojęzyczna „lewica 
leninowska", a ściślej trockistowska pod wodzą J. Kuronia, 

Michnika i pozostałych z KOR, będzie starała się 
ucywilizować polski komunizm, nadawać mu „ludzką twarz"; 
przebudowywać a nie niszczyć.  

Starsi pamiętają to słynne Kuronia: 
 
- Nie palcie Komitetów! Zakładajcie własne!  

Kuroń wiedział, że płynie na licencjonowanej przez Bezpiekę 
fali przemian, teorii konwergencji znanej wtedy tylko takim 
jak on, Michnik i Geremek, którzy na tajnych 
konwentyklach w ścisłym gronie Schaffów Kołakowskich, 
Żółkiewskich, a potem podczas szkoleń na zachodzie, 
dokąd wyjeżdżali bez najmniejszych przeszkód, poznawali 
tajniki zbliżającej się walki nie o zniszczenie komunizmu i 
Sowłagru światowego proletariatu, tylko o jego pokojową 
przebudowę, pierestrojkę. Kuroń i jego paka w łonie 
pierwszej Solidarności lali oliwę na wzburzone fale polskiej 
nadziei na wolność, a wspierał ich w tej robocie posłuszny 
„zdalnie sterowany" ciemniak Lech Wałęsa. Pacyfikowali 
strajki, wolne związki zawodowe, usuwali po kolei 
radykalnych patriotycznych gojów ze struktur gdańskiej 
Solidarności; siali pomówienia i oszczerstwa na nich; 
niszczyli związkową drukarnię - krwiobieg każdej rewolty 
sięgający dalej i głębiej niż zakładowy radiowęzeł. 
Wykażemy to w następnych rozdziałach. Nawet dziś, 25 lat 
później, dotyka się tylko powierzchni tej roli „kuroniady".  

 
1. O tej roli Sacharowa pisze Anatolij Golicyn w książce New 
Lies for Old. 

   

Nazywa się ją „trockistowską", czyli optującą za 
permanentną rewolucją Bronszteina-Trockiego. Można by to 
od biedy uznać za prawdę, gdyby ze słowa rewolucja 
usunąć przedrostek re, aby zostało ewolucja! Pierestrojka, 
a w jej trakcie - konwergencja.  

Sacharow: 

- Proces ten doprowadzi zarówno w Związku Sowieckim, 
jak i w innych krajach socjalistycznych, do systemu 
wielopartyjnego i ostrej walki ideologicznej, do 
polemik, a w następstwie do ideowego zwycięstwa 
realistów, do utrwalenia orientacji na pokojowe 
współistnienie...1  

Sacharow nawołuje więc do powstania systemu 
wielopartyjnego, a to przecież stanowi podstawę każdej 
pseudodemokracji zachodniej, bo wielopartyjność to 
warunek mącenia w partiach i między partiami na korzyść 
niewidzialnych sterników, co także wykażemy dalej na 
przykładzie losów tzw. partii prawicowych po 1990 roku w 
Polsce. O jakich to „realistach" mówi Sacharow, których 
zwycięstwo w przyszłości jest jego zdaniem nieuchronne? 
Są nimi wszyscy „realiści", przekonani, że tak dalej być nie 
może, a ZSRR musi się zdemokratyzować na wzór zachodni. 

W następnym akapicie Sacharow nie pozostawia już 
żadnych złudzeń: Stany Zjednoczone muszą się stać 
państwem komunistycznym, a to samo przecież głosił 
towarzysz Lenin, prawiąc o nieuchronności nastania zrazu 
„Stanów Zjednoczonych Europy", a następnie „Stanów 
Zjednoczonych Świata". Tę mantrę będzie powtarzał do 
znudzenia Gorbaczow już w roli byłego genseka, masona - 
globalisty.  

Sacharow:  

- Natarczywe postulaty życiowe społecznego postępu i 
pokojowego współistnienia, nacisk wewnętrznych sił 
postępowych (klasy robotniczej i inteligencji) i przykład 
krajów socjalistycznych doprowadzi w Stanach 
Zjednoczonych i innych krajach kapitalistycznych do 
zwycięstwa lewicowego, reformistycznego skrzydła 
burżuazji, która w swej działalności przejmie program 
zbieżności z socjalizmem, to znaczy pójdzie na reformy 

społeczne, pokojowe współistnienie i współpracę z 
socjalizmem w skali ogólnoświatowej oraz na 
wprowadzenie zmian strukturalnych do zasady własności 
prywatnej. Częścią tego programu będzie poważne 
zwiększenie roli inteligencji i walka z siłami rasizmu i 
militaryzmu... 

Jakiego rasizmu? Jaki ma związek „walka z siłami rasizmu" 
z walką o zmiany strukturalne, z walką z militaryzmem? 
Komu, jakiej to „rasie" zagraża rasizm tak radykalnie, że 
Sacharow w swym memoriale musi go napiętnować z takim 
zdecydowaniem? Czy aby nie chodzi tu tylko i wyłącznie o 
rasizm „antysemicki", bo przecież i on sam jest 
stuprocentowym rosyjskojęzycznym Żydem. Sacharow nie 
mógł sobie otwarcie pozwolić na użycie słowa 
„antysemityzm".  

 
1. Andrej Sacharow: Rozmyślania... Zob.: D. Rohnka, 
passim.  

   

To by rażąco osłabiło uniwersalizm jego wołania o walkę z 
„rasizmem", uczyniło ją partykularną prywatą na rzecz 
nowej rasy panów. 
 
Wreszcie pada słowo „konwergencja": 

- Konwergencja socjalistyczna doprowadzi do 
wygładzenia różnic strukturalno-społecznych, do 
rozpowszechnienia się wolności intelektualnej, rozwoju 
nauki i sił wytwórczych, powstanie rząd światowy, 
osłabną narodowe przeciwieństwa...  

Tu Sacharow wykłada karty na stół i kawę na ławę: celem 
jest „powstanie rządu światowego" i „osłabienie 
narodowych przeciwieństw" - czytaj: zniszczenie 
państw narodowych, rzekomo odwiecznego zarzewia 

wojen. 
 
Na początek uściślijmy treść słowa „konwergencja". 
Pochodzi ono od średniowieczno-łacińskiego słowa convergo 
- skłaniam się ku czemuś: zbieżność, tworzenie zbieżności. 
W odniesieniu do konwergencji komunizmu i kapitalizmu 
oznacza to wzajemne zbliżenie postaw, idei, systemów 
ekonomicznych, struktur własnościowych. Nie tylko 
zbliżenie: wzajemne przenikanie, wymiana polityczno-
gospodarczo-ideowych pryncypiów komunizmu i 
kapitalizmu. Dzięki temu powstanie nowa jakość; 
pośrednia, inna od obydwu w praktyce ustrojowej i 
gospodarczej „trzecia droga". Ani komunistyczna ani 
kapitalistyczna, taki sobie klon z probówki, twór in vitro. 
 
Okazuje się, że idei konwergencji komunizmu i kapitalizmu 
nie wymyślił ani Sacharow, ani Gorbaczow, ani tym 
bardziej enkawudziści Andropow i Szewardnadze. 
Istniała ona od dawna, szczególnie modna w okresie 
„rewolucji 68", a kiedy pokolenie tej rewolucji 
symbolizowanej przez Clintona, francuskiego Żyda Cohn-
Bendita, u nas przez polskojęzycznych Kuroniów i 
Michników doszło do władzy, konwergencja stała się 
ciałem, przerażającą rzeczywistością zwłaszcza 
współczesnej Europy, a szczególnie w skutkach 
dramatyczną w Polsce. 
 
Faktycznym ojcem idei konwergencji był pozornie 
zapomniany Antonio Gramsci (1891-1937), włoski 
komunista, filozof, politolog, wraz z Palmiro Togliattim1 
współtwórca i pierwszy przywódca Włoskiej Partii 
Komunistycznej. W 1929 roku aresztowany przez rząd 
Mussoliniego i skazany na 20 lat więzienia, resztę życia 
spędził w celi. Tam pisał, ale presja odosobnienia, warunki 
więziennie nie pozwalały mu stworzyć zwartego systemu 
nowego marksizmu, ale wystarczająco jasno skodyfikował 
nieuchronną jego zdaniem konieczność konwergencji 

komunizmu i kapitalizmu i w wyniku tego - przeobrażenie 
kapitalizmu w zmodyfikowany komunizm.  

 
1. Palmiro Togliatti (1893-1964): od 1927 r. sekr. gen. 
WPK, od 1925 członek Kom. Wykonawczego Kominternu, w 
latach 1926-44 na emigracji we Francji i ZSRR, dzięki 
czemu uniknął losu Gramsciego. Zwolennik 
parlamentarnych metod przechodzenia do socjalizmu, co u 
jego przyjaciela Gramsciego zaowocowało teorią 
konwergencji. Gramsci i Togliatti mieli korzenie żydowskie. 

   

Ujmując najkrócej, Gramsci jest prekursorem 
współczesnego globalizmu na bazie pogodzonych, 
skonwertowanych, sklonowanych „genetycznie" 
(programowo) dwóch pozornych przeciwieństw - 
komunizmu i kapitalizmu.  

Idee Gramsciego zwyciężają zza jego grobu. Dzisiejszy 
świat to nic innego jak „uszlachetniony", skonwertowany 
komunizm i kapitalizm - docelowa realizacja marzeń 
Gramsciego: światowy rząd, globalizacja w każdej 
dziedzinie, unifikacja i terror politycznej poprawności 
przestrzeganej niejako dobrowolnie, bez prymitywnych 
łagrów, więzień, egzekucji i fizycznych form terroru. 
 
To przecież obecna Unia Europejska. To obecna Polska, ale 
to wszystko stanowi zaledwie namiastkę tego, co czeka 
nasze wnuki. 
 
W 1920 roku Gramsci współorganizował tzw. turyńskie rady 
fabryczne, które w przyszłości miały stać się organami 
władzy proletariatu. Nastąpiły represje, a po dojściu do 
władzy Mussoliniego, Gramsci salwował się rejteradą do 
Moskwy. Tam, Gramsci zrażony żydobolszewskim terrorem, 
postawił na głowie cały teoretyczny marksizm-leninizm. 
Uznał, że to nie byt - jak w marksizmie - kształtuje 

świadomość, tylko odwrotnie - to świadomość 
determinuje byt. Stąd jego taktyczny wniosek, że 
rewolucja nie może się ograniczyć do obalenia 
rządów i tępego terroru. Musi odnieść zwycięstwo 
przede wszystkim w sferze świadomości, wartości; 
złamać kulturową, intelektualną dominację klasy 
rządzącej. Powinien więc być prowadzony długofalowy 
„Długi marsz", wojna pozycyjna. Wojna o umysły i 
postawy1. 
 
Do takich wniosków skłoniła Gramsciego obserwacja roli 
chrześcijaństwa, w nim zwłaszcza Kościoła katolickiego we 
Włoszech. W tym katolickim państwie społeczeństwo miało 
od dziewiętnastu wieków wszczepione katolickie antyciała 
odrzucające wszystko, co nie mieściło się w Dekalogu, w 
odwiecznych kanonach wartości. Komunistów, którzy by 
zdołali obalić siłą władzę państwa katolickiego, czekała 
izolacja, masowy, w tym nawet zbrojny opór, a złamany, 
mógłby przejść w bierne formy oporu, w „emigrację 
wewnętrzną" - dokładnie taką, jak to miało miejsce w 
katolickiej Polsce w latach 1944-1990, co Gramsci mógł 
obserwować już tylko z czeluści piekieł, gdzie jego dusza 
wylądowała niechybnie jako śmiertelny wróg 
chrześcijaństwa.  

 
1. A. Gramsci: Pisma wybrane, W-wa 1961. 
Charakterystyczne, że to właśnie u progu lat 60. zostały w 
Polsce wydane jego Pisma. To wtedy w Związku Sowieckim 
potajemnie kiełkowały praktyczne działania na rzecz 
„konwergencji". Zapewne najbardziej uważni czytelnicy jego 
„ teorii" nie zdawali sobie wtedy sprawy z tego, że przyjdzie 
im oraz ich dzieciom żyć w warunkach praktycznego 
zwycięstwa „konwergencji".  

   

Pisał: 

- Cóż może przeciwstawić klasa nowatorska temu 
gigantycznemu kompleksowi szańców i fortyfikacji klasy 
panującej? Musi mu przeciwstawić ducha rozłamu, czyli 
stopniowego zdobywania własnej świadomości 
historycznej, ducha rozłamu... wszystko to wymaga 
stopniowej pracy ideologicznej, a pierwszym jej 
warunkiem jest dokładna znajomość terenu badań 
(światopoglądu chrześcijańskiego - H.P.) i w ogóle 
wszelkie dawne (dawno powstałe, ale wciąż istniejące - 
H.P.) koncepcje świata (...), niezmordowanie powtarzać 
własne argumenty (...), powtarzanie jest bowiem 
środkiem dydaktycznym, działającym najskuteczniej na 
umysłowość ludu (...). Nasza doktryna nie jest 
doktryną zbuntowanych niewolników, jest to 
doktryna władców, którzy w codziennym trudzie 
przygotowują broń, by zapanować nad światem.  

   

Zapanować nad światem - toć to przecież duch trockizmu-
leninizmu, wiecznie żywy, tylko modernizowany na 
bolesnych przykładach bezowocności terroru 
żydobolszewickiego

. No i ten duch rozłamu! Oszczędzimy 

Czytelnikowi cytowania licznych fragmentów osławionych 
Protokołów Mędrców Syjonu, powstałych przed narodzinami 
Gramsciego - mamy tam apologetykę owego ducha 
rozłamu we wszystkich dziedzinach życia gojów, a już 
szczególnie w sferze ducha i w jego bastionie - 
katolicyzmie. 
 
Tak oto otrzymujemy pouczającą lekcję totalnej 
destrukcji w cywilizacji chrześcijańskiej, wtedy 
jeszcze tylko zachodniej. Klatki tego filmu odwijają się 
nam wstecznie, cofamy się w czasie, ale idea jest ta sama i 
tożsama.  

Zacznijmy od współczesności:  

— dzisiejszy globalizm, bezkrwawy eurołagier, wojna z 

chrześcijaństwem na wszystkich frontach w już post-
chrześcijańskiej Europie zachodniej; 
 
— w latach 60. rodzi się idea „zwijania" Sowłagru jako 
nieudacznika w opanowywaniu świata przez jedynie słuszną 
doktrynę - to już Stalin ją zdradził, porzucając ideę wojny 
permanentnej o władzę nad światem. Otorbił ZSRR żelazną 
kurtyną i stamtąd siał destrukcję, która nie mogła odnieść 
sukcesu, bowiem na przeszkodzie stały chrześcijańskie 
kanony milionów Europejczyków i nie tylko; 
 
— następna klatka filmu - Lenin i Trocki. Postawili na 
prymitywny krwawy terror, zresztą do tego poniekąd 
zmuszeni, bowiem masa bezwładności carskiego 
prawosławnego narodu była zbyt wielka, a czas zbyt naglił, 
aby bawić się w jakiś „długi marsz do mózgów": preferowali 
strzały w tył głowy;  

— szerzej widział zadania komunizmu Trocki, stawiał na 
rewolucję nie skokową tylko permanentną, o skali terroru 
przewyższającej wszystko co dotąd widziała i przeżyła 
ludzkość. Ale mózgi gojów - jeszcze nie roztrzaskane 
strzałami w tył głowy - a było ich ponad sto milionów w 
samej Rosji - funkcjonowały według starych wartości, 
według starego rosyjskiego ducha.  

Oleg Płatonow w książce Pod władzą Bestii1 pisał:    

- Rosja rozpadła się na większość narodu, głównie 
włościan, nosicieli tysiącletniej tradycji rosyjskiej 
cywilizacji. Druga część to ogłupione hasłami 
pacyfistycznymi i socjalnymi 5-10 proc. ludności, 
składające się z przeciwników rosyjskiego 
duchowego i religijnego dziedzictwa i agresywnych 
mniejszości, głównie Żydów.  

 
Rozpad dokonał się według schematu, który w XIX wieku 
przepowiedział Fiodor Dostojewski w Biesach. 

Symbolizował to Wierchowienski - przestępców, sadystów i 
morderców uosobionych w postaci Fiedki Katorżnego.  

Dalej Płatonow przypomina jednym a informuje innych, że 
zwycięska żydowska szumowina skoncentrowała się na 
rozbijaniu tradycyjnych struktur państwa uosobionych w 
Cerkwi prawosławnej, co na tamtym etapie dokładnie 
wpisywało się w późniejsze postulaty Gramsciego: struktury 
państwa należy rozbić nie tracąc czasu, ale potem czeka ich 
„długi marsz" do umysłów. Leninowcy-trockiści wybrali 
krótszą drogę - nagany i strzały w tył głowy. To błąd i droga 
donikąd według Gramsciego. 
 
Płatonow: 

- Władzę w Rosji przechwyciła grupa masońskich 
spiskowców, przyjąwszy nazwę „Wremiennogo 
prawitielstwa" - Rządu Tymczasowego2. Na zjeździe 
(marzec 1917 - przyp. H.P.) postulowano oficjalne 
ujawnienie masońskiej władzy nad Rosją i wejście we 
współpracę z lożami innych państw. Sprzeciwili się temu 
ujawnieniu starzy rosyjscy masoni, żądając pełnego 
utajnienia obecności masonów we władzach. Wszyscy 
członkowie Rządu Tymczasowego, poza 
Kartasewem i Wierchowskim, byli 
wolnomularzami...  

 
A był to zaledwie wstęp, przedsionek piekła, pucz masoński, 
który wkrótce ustąpił leninowskim rzeźnikom na masową 
ludobójczą skalę. 
 
Tego Gremsci nie mógł akceptować. Nie z humanitaryzmu, 
tylko bezsensu takiej taktyki. Zadanie miał zresztą 
ułatwione. Pisał z dystansu kilkunastu lat praktyki 
żydobolszewickiej i w dalekiej Italii, tym gigantycznym 
muzeum humanizmu, sztuki, starożytności. I religii 
katolickiej.  

 
1. Pod włastiu zwieria. Z cyklu Spisek przeciwko Rosji. 
Moskwa. Ałgoritm 2005.  

2. Rządu żydo-masona Aleksandra Kiereńskiego (1881-
1970).  

   

   

Od wczesnych lat 60. dzieła Gramsciego, jego koncepcje 
konwergencji nagle ożyły. Stały się bardzo popularne, bo 
jego idea konwergencji komunizmu i kapitalizmu zaczęła 
„długi marsz" ze wschodu na zachód i z zachodu na wschód. 
Gramsci „odkrył" bowiem prawidłowość socjologiczną 
banalnie oczywistą - ogromną, rozstrzygającą rolę instytucji 
i instancji pozarządowych, takich jak religijne, społeczne, 
kulturowe. Twierdził, że warunkiem trwałego 
zwycięstwa komunizmu jest zapanowanie w tych 
właśnie obszarach, w płaszczyźnie ducha, postaw, 
przekonań, poglądów. W tym celu jest niezbędny 
wspomniany „długi marsz" przez instytucje. Jakimi 
szlakami? Którędy? Odpowiadał - właśnie poprzez instytucje 
kreujące postawy i poglądy - przez media, których tak 
jeszcze nikt nie nazywał; przez uniwersytety, centra władzy 
i kultury.  

A wszystko po to, aby zniszczyć, poddać erozji tradycyjne 
fundamenty stabilności narodowej i kulturowej, głównie 
właśnie religię katolicką i w ogóle chrześcijańską, a w nich 
tradycyjną moralność, rodzinę, harmonię 
międzypokoleniową.  

 Rozejrzyjmy się dokładniej po obecnej rzeczywistości. Czyż 
gramscizm nie święci pełni swego zwycięstwa? 
Rzeczywistość przełomu wieków czyni z Gramsciego 
najskuteczniejszego komunistę XX wieku: religia, 
zwłaszcza katolicka dogorywa w kruchtach opustoszałych 

kościołów i dusz, choć w Polsce jeszcze trzyma się całkiem 
mocno, a co czyni ją właśnie w Polsce przedmiotem 
fanatycznych ataków. Na instytucję rodziny idą ataki ze 
wszystkich stron; m.in. poprzez feminizm mający odebrać 
kobiecie rolę matki, żony, westalki domowych ognisk. 
Skłócanie, antagonizowanie dzieci z rodzicami, rodziców z 
dziećmi, proklamowanie „praw dziecka", odbieranie 
rodzicom wpływu na wychowanie, kult szkolnego „luzu", 
obowiązkowe nauczanie o „seksie" i jak ostatnio w Europie 
zachodniej - o homoseksualizmie jako czymś „naturalnym".  

Niszczycielski pochód gramscizmu trwa już ponad 
trzydzieści lat. Stanowi ideologię elit. To one, poprzez swoją 
potęgę wcielają go w życie, atakują tam, gdzie ojciec jest 
jeszcze ojcem, matka matką, dziecko dzieckiem rodziców i 
cała trójka stanowi integralną komórkę społeczną o formacji 
narodowej, chrześcijańskiej.  

Wielopłaszczyznowa erozja chrześcijaństwa, zwłaszcza 
katolicyzmu, trwająca nieprzerwanie od czasów Soboru 
Watykańskiego II osiągnęła takie rozmiary i skutki, że z 
pewnością przekroczyła ona najśmielsze marzenia 
Gramsciego i antykościelnych tajnych dykasterii.  

Tragicznym w skutkach faktem jest odejście 
ostatnich papieży od ich fundamentalnej obrony 
Kościoła, przed niszczycielskimi nowinkami. 
Obserwuje się w ciągu ostatnich czterdziestu lat 
prowadzone na wielką skalę wprowadzanie niszczycielskich 
innowacji właśnie przez papieży. Czasową granicą 
demarkacyjną był przedsoborowy stan Kościoła. Trwał on w 
stanie rozkwitu. Nie wymagał żadnych zmian.  

 
Obecny papież Benedykt XVI, były wieloletni prefekt 
Kongregacji Doktryny Wiary, w 1988 roku przyznał:  

- Sobór Watykański nie jest traktowany jako część całej 
żywej 

tradycji Kościoła, lecz jako koniec Tradycji, jako nowy 
początek 
startujący z punktu zerowego.  

 
Widział to już papież Paweł VI, co jednak nie skutkowało 
najmniejszymi próbami ratowania Kościoła przed 
destrukcją. Stwierdzał on już w 1968 roku, że Kościół 
znajduje się w stanie autodestrukcji, a więc sam Kościół 
niszczy swoje fundamenty, a jego niszczyciele znajdują się 
wewnątrz, a nie zewnątrz Kościoła.  

Autodestrukcja prowadzana przez wielu hierarchów Kościoła 
miała charakter wyjątkowo podstępny. Formalnie nie 
odrzucono żadnego przed-soborowego dogmatu, żadnego 
artykułu doktryny wiary. I oto nagle, w ciągu zaledwie kilku 
lat po Soborze II dokonały się radykalne, wręcz rewolucyjne 
zmiany w Kościele, wszystkie usprawiedliwiane „duchem 
soborowym", „otwarciem" na współczesny świat. Nikt w 
Kościele nie daje do dziś przekonującej diagnozy przyczyn 
katastroficznego porzucenia stanu kapłaństwa i szat 
zakonnych przez dziesiątki tysięcy księży, zakonników i 
zakonnic. W samym Kościele rozpanoszyli się jawni 
heretycy -teologowie i nikt ich nie usiłował ani 
dyscyplinować, ani ekskomunikować, poza jednym H. 
Küngiem, któremu zakazano wykładów w uczelniach 
katolickich.  

W awangardzie nowinkarstwa soborowego znajdował się 
ówczesny kardynał Karol Wojtyła, który wśród ojców 
soborowych cieszył się zadziwiającą sympatią i poparciem, 
Jego postawy i propozycje były wybitnie antytradycyjne.  

W amerykańskim „Commonweal", tuż przed beatyfikacją 
papieży Jana XXIII i Piusa IX w 2000 roku, tak oto 
zbilansowano liberalizm Jana Pawła II i podsumowano jego 
niszczycielski pontyfikat:  

- Wielki absurd nadchodzącego wydarzenia (beatyfikacji 

wspomnianych papieży - H.P.) może być wychwycony, 
gdy rozpoznamy to, że zarówno Jan XXIII jak i Pius IX 
byliby potępieni za swe idee i za swoje słowa, jeśli by je 
wyznali w czasie, gdy Pius X był u władzy'.  

 
 
To, co zewnętrzni wrogowie Kościoła nie zdołali osiągnąć od 
wieków, w ciągu kilku dziesięcioleci uczynili jego wrogowie 
wewnętrzni. Oto w skrócie opis gruzów, w jakie 
zamieniono Kościół i wiarę w ciągu zaledwie 40 lat, 
realizując m.in. „długi marsz" do nihilizmu. 
 
1. „Commenweal", 12 sierpnia 2000. Cytuje autor eseju na 
ten temat Lech Maziakowski w Bibule, pi¬śmie 
wychodzącym w Waszyngtonie, z kwietnia 2004, numer 18.  

   

  
Nowa liturgia, w tym głównie Msza Święta nie ma 
żadnego umocowania w Tradycji. Liturgia w nowym „rycie", 
w językach narodowych, z kapłanem tyłem do 
Tabernakulum, z Sakramentem przyjmowanym na stojąco, 
potem „na rękę":  

 
 
— Prawdziwa destrukcja tradycyjnej Mszy św. w 
tradycyjnym rzymskim rycie, stanowi całkowitą destrukcję 
wiary...1 
 
— Zniszczenie szacunku dla Najświętszego Sakramentu, 
Jego transcendentnego przesłania - poprzez komunię na 
rękę, świeckich szafarzy i szafarki. 
 
— Brutalna likwidacja łaciny we Mszy Św. - uniwersalnego 
języka wspólnoty Kościoła. Minęło zaledwie kilka lat od 
czasu Soboru, gdy papież Paweł VI zakazał Mszy łacińskiej, 

trydenckiej. 
 
— „Ekumenizm" jako niszczycielskie narzędzie 
protestantyzacji Ko¬ścioła katolickiego, a poprzez tę 
protestantyzację - jego judaizację. Przykładem są wspólne 
modły z odszczepieńcami, sekciarzami i inny¬mi „religiami", 
uprawiane w Asyżu przez Jana Pawła II. To przekreślenie 
nienaruszalności zasady Extra ecclesia nulla est salus, 
przejawiające się zwłaszcza w „dialogu" katolicko-
żydowskim. Pius XI w encyklice Mortalium animos pisał, że 
tzw. spotkania międzyreligijne katolików z wyznawcami 
innych religii są „zawsze zabronione":  

- Jedność może powstać tylko z jednego autorytetu 
nauczycielskiego, 
   jednego prawa wiary, jednej wiary Chrześcijan.  

 
 
Na Soborze Florenckim (1438) dekretowano:  

- Poganie, Żydzi, heretycy i schizmatycy są poza 
Kościołem katolickim i jako tacy nie mogą wziąć 
udziału w życiu wiecznym, chyba że przed śmiercią 
dołączą do jedynego prawdziwego Kościoła Jezusa 
Chrystusa: Kościoła Katolickiego.  

 
 
Jak więc - zapytajmy otwarcie - zostałby potraktowany 
przez Ojców florenckiego soboru, Jan Paweł II, animator 
takich „spotkań międzyreligijnych"?  

- Nowa ewangelizacja to wylęgarnia przeróżnych nurtów i 
ruchów „neokatechumenalnych", „charyzmatycznych".  

- Zuchwała akceptacja teologii tzw. „uniwersalnego 
zbawienia". 
 

1. Klaus Gamber, zob. Bibuła, s. 8. 

 
 
 - Powszechny proces modyfikowania Pisma Świętego, 
eliminujący „niepoprawne" wersety, negatywne wobec 
żydów1. 
 
 - „Demokratyzacja Kościoła" - odmawianie papieżowi 
Władzy Piotrowej, za czym zaciekle gardłowali tacy 
heretycy, jak Hans Küng, o. Karl Rahner, o. Y. Congar i 
wielu innych.  

 - Zamienianie teologii w socjologię, czyli 
antropocentryczne rozu-mienie człowieka i przypisywanie 
mu boskości.  

 - Redefinicja pojęcia misji katolickich: z walki o dusze 
pozostające poza Kościołem, w pojęcie humanitarnej 
pomocy, czyli odrzucedenie Apostolstwa Kościoła 
katolickiego.  

 - Likwidacja muzyki polifonicznej wraz z chorałem 
gregoriańskim jako fundamentem muzyki liturgicznej w 
Kościele. Promuje się modernistyczną kakofonię zamiast 
muzyki polifonicznej, która „uzmysławiała majestat miejsca 
i świętość obrzędów" - jak powiedział papież Pius IX w 1928 
roku. Chorał i polifonię zastąpiono muzyką „nowoczesną" z 
rockiem, popem, big-beatem i gitarami, nie wyłączając 
radosnych pląsów przed ołtarzem podczas Mszy św.  

 - Nowa estetyka kościołów - niszczenie odwiecznych 
elementów architektury wnętrz świątyń, które tworzyły 
atmosferę skupienia, kontemplacji, majestatu Wiary. 
Dzisiejsze kościoły przypominają hale, baraki, sale sportowe 
i widowiskowe. W środku brak ławek (składane krzesła), 
klęczników, konfesjonałów, rzeźb i obrazów wyrugowanych 
pod pretekstem walki z kultem „idolatrii". Ołtarz ustąpił 
stołowi biesiadnemu, bo Msza św. to już nie mistyka 

Przemienienia Pańskiego, tylko biesiada „na pamiątkę" 
Ostatniej Wieczerzy. Rozwalono, zwłaszcza w USA dostojne 
ołtarze, zniszczono wystrój wnętrz kościelnych, poniszczono 
wiekowe witraże - wszystko za milczącą zgodą Stolicy 
Apostolskiej w czasach pontyfikatu Jana Pawła II.  

 - Homoseksualizm i pederastia, molestowanie dzieci, to 
plaga stanowiąca ostatni gwóźdź do trumny Kościoła 
katolickiego. Rzymskokatolicka diecezja Davenport w USA, 
11 października 2006 roku ogłosiła swoje bankructwo. To 
już czwarta diecezja w Stanach Zjednoczonych, która nie 
jest w stanie spłacić należności z tytułu zasądzonych 
odszkodowań dla ofiar molestowania seksualnego przez 
księży. 
 
Ordynariusz tej diecezji biskup William Franklin poprosił 
wiernych o modlitwę w intencji diecezji mówiąc:  

- Mimo dobrej pracy wykonywanej przez 
wiernych diecezji w zwiastowaniu Ewangelii o 
Jezusie Chrystusie, zarówno w przeszłości, jak i 
teraźniejszości znajdujemy się obecnie na 
rozdrożu z powodu czynów oraz ich zaniechania 
przez ludzi, którzy spowodowali wielką tragedię 
w życiu wielu członków naszego Kościoła.  

Następnie sam podał się do dymisji.  

 
1. Polskojęzyczny ks. prof. M. Czajkowski (anty-ksiądz - 
polonica.net) domagał się zmiany tytułów niektórych 
rozdziałów i podrozdziałów Pisma Świętego.  

   

 Wspomniana diecezja ma jeszcze przed sobą 25 
następnych spraw sądowych z tytułu molestowania dzieci. 
„Bohaterem" jednej z nich był ordynariusz Sioux City bp 
Lawrence Soens. Miał molestować 15 chłopców.  

 
 
Oto liczby obrazujące „długi marsz" katolików 
amerykańskich do „nowego Kościoła": 
 
— 72 proc. katolików twierdzi, że można być dobrym 
katolikiem nie przestrzegając nauczania Kościoła w 
sprawach tzw. regulacji poczęć. 
 
— 65 procent nie zgadza się z nauczaniem Kościoła w 
sprawach rozwodów i powtórnych małżeństw. 
 
— 53 proc. amerykańskich „katolików" nie zgadza się z 
Kościołem w sprawach „aborcji". 
 
— co czwarty nie wierzy w Zmartwychwstanie. 
Przerażające są postawy „katolickich" nauczycieli w USA: 
 
— aż 90 proc. amerykańskich nauczycieli szkół 
podstawowych mieniących się katolikami nie zgadza się z 
nauczaniem Kościoła w sprawie stosowania antykoncepcji. 
 
— 79 procent z nich nie wierzy w działanie Ducha Św. przy 
spisywaniu Ewangelii. 
 
— 57 proc. nauczycieli uważa, że kapłaństwo nie musi być 
przypisane tylko mężczyznom. 
 
— 26 proc. nie wierzy w życie pozagrobowe. 
 
— 13 proc. nie wierzy w Zmartwychwstanie. 
 
— 9 proc. nie wierzy w boskość Chrystusa. 
 
— 2 procent nie wierzy w Boga! 
 
Przy wzrastającej liczbie nominalnych „katolików" w USA, w 

latach 1965-2002 liczba księży zmniejszyła się o 22 proc. Z 
30.992 księży katolickich w USA w 2000 roku, tylko 27 
tysięcy pracowało w parafiach i aż 16 tysięcy z nich 
pochodziło z obcych krajów. Praktycznie więc te 16 
tysięcy kapłanów było w USA na misjach! W 1965 roku 
w USA był tylko jeden procent parafii bez księdza, a w 2002 
roku liczba parafii bez księży wzrosła o 500 proc. Pomiędzy 
latami 1965 a 2002 spadek liczby kandydatów do 
kapłaństwa wyniósł 90 proc!  

 Wystarczy? Chyba tak. Długi marsz przez instytucje w 
ramach konwergencji kapitalizmu w komunizm i komunizmu 
w kapitalizm, zakończył się w połowie drogi - w Europie 
Zachodniej. Tam jest jeszcze gorzej. Gramsci zwyciężył.  

 
 
Ku pokrzepieniu serc przywołajmy słowa Prymasa 
Tysiąclecia Stefana Wyszyńskiego:  

- Kościół posoborowy (...), Kościół, którego 
Credo staje się elastyczne, a mentalność 
relatywistyczna (...). Kościół na papierze, a bez 
Tablic Dziesięciorga Przykazań!  Kościół, który 
zamyka oczy na widok grzechu, a za wadę 
uważa bycie tradycyjnym, zacofanym, 
nienowoczesnym1.  

Na pogrzebie Prymasa Tysiąclecia nie krzyczano: Santo 
subito! Nie było takich transparentów. Ten Prymas już 
wtedy był nienowoczesny. Staroświecki, 
tradycjonalistyczny. Nie pasował do gramscizmu w Kościele, 
do tajfunu „aggiornamento" - otwarcia. Stał obok długiego 
marszu przez instytucje Kościoła. Patrzył na to z 
przerażeniem.  

Kiedy czyta się oceny skutków „długiego marszu przez 
instytucje" w Ameryce, wypowiadane przez zatrwożonych 
duchownych i normalnych czyli niezależnych analityków, 

odruchowo nasuwa się podobieństwo z ofensywą „długiego 
marszu" przez Polskę, choć skala inwazji na Kościół w 
Polsce, to zaledwie zapowiedź spustoszeń, jakie nas czekają 
nieuchronnie, bo pod rygorem wdrażania nihilizmu Unii 
Europejskiej, tej nowoczesnej formy eurołagru 
komunistycznego.  

Oto jezuicki teolog, członek Fundacji im. kardynała 
Mindszentiego o. John A. Hardon:  

- Pod koniec dwudziestego wieku obserwujemy 
najpoważniejszy kryzys chrześcijaństwa w historii. W 
mojej ocenie, w centrum tego kryzysu znajduje się 
głęboka penetracja marksizmu w życie naszego 
kraju. Myślę, że mogę powiedzieć jeszcze 
więcej.  Nasza Ojczyzna jest państwem 
marksistowskim. Czy mogę to powiedzieć jeszcze 
mocniej?  Stany Zjednoczone Ameryki są 
najpotężniejszym marksistowskim państwem na 
świecie2.  

Ktoś by pomyślał, że ten Gramsciego „długi marsz przez 
instytucje" omijał instytucje kościelne. Wręcz przeciwnie - 
właśnie upodobał sobie marsz przez instytucje kościelne. 
Ponurym przykładem jest doktrynalna kondycja np. Zakonu 
Jezuitów, co szeroko przedstawiłem w książce Nowotwory 
Watykanu. Od tego czasu marsz ku samozagładzie tego 
zgromadzenia zakonnego trwa z coraz większą, coraz 
bardziej diaboliczną siłą i rozpasaniem.  

Oto prestiżowy jezuicki Georgetown University w 
Waszyngtonie: kardynał Francis Arizne, prefekt 
watykańskiej Kongregacji Kultu Bożego i Dyscypliny 
Sakramentów, wygłasza tam 17 maja 2003 roku 
odczyt, w którym potępia homoseksualizm. Kadra 
profesorska uniwersytetu na znak protestu jak jeden 
mąż opuściła salę wykładową, następnie 70 
profesorów w liście otwartym zaatakowało kardynała 
i nauczanie Kościoła w aspekcie zboczeń 

homoseksualnych, które przecież expressis verbis są 
potępione w Ewangelii i to kilkakrotnie.  

 
1. W homilii wygłoszonej w katedrze warszawskiej 9 
kwietnia 1974 r. 
2. John A. Hardon: Marxisms influence in the USA Today. 
Mindszenty Report, sierpień 1998. Cytuje D. Rohnka.  

   

 Tacy są dzisiejsi jezuici, przynajmniej amerykańscy, 
niegdyś intelektualna elita całego Kościoła katolickiego!1 
 
W osobnym rozdziale o niszczycielskiej roli prezydenta 
Aleksandra Kwaśniewskiego w „Trzeciej RP" informujemy, 
że po zakończeniu jego tragicznej dla Polski prezydentury, 
został zaproszony na cykl wykładów przez tenże 
Georgetown University, gdzie przedtem uczone gawędy 
wygłaszali czołowi globaliści, wrogowie Kościoła i państw 
narodowych, propagatorzy homoseksualizmu i podobna 
fauna.  

Ojciec Hardon stwierdził, że najbardziej zaciekłe ataki idą w 
USA w stronę instytucji rodziny poprzez propagowanie i 
wdrażanie tzw. emancypacji kobiet, rozumianej jako ich 
„prawo" do wycofywania się z życia rodzinnego i opieki 
nad dziećmi oraz na rzecz niszczenia niegdyś niezbywalnych 
praw rodziców do wychowania swych dzieci. Pamiętamy, jak 
za niedawnych rządów SLD przez cztery lata szalały znane 
aż do obrzydzenia „cioty rewolucji" obyczajowej w rodzaju 
Szyszkowskiej, Senyszyn, Jarugi-Nowackiej (szły w 
pochodzie homoseksualistów w Warszawie) i Małgorzaty 
Blidy. To zaledwie początek. Hannibal (dopiero) antę 
portas.  

 
Paul Weyrich, prezes Fundacji Kongresu Wolności (ale tej 
prawdziwej), pisał w liście do sympatyków organizacji:  

- Ideologia politycznej poprawności, która 
otwarcie wzywa do zniszczenia naszej tradycyjnej 
kultury, tak dalece zawładnęła naszym życiem 
politycznym, naszymi instytucjami („marsz przez 
instytucje" się kłania - H.P.), że jej zgubny wpływ 
dotarł nawet do instytucji Kościoła. Całkowicie 
opanowała środowisko akademickie (...). Zwolennicy 
politycznej poprawności, którą bardziej trafnie można 
określić jako „kulturowy marksizm".  

Gorbaczow już jako były gensek Sowłagru mógł stwierdzić, 
że społeczeństwo amerykańskie dojrzało do zmian. I 
wiedział co mówi. Gramsciego „długi marsz przez 
instytucje" do tego czasu zrobił swoje: homoseksualizm, 
aborcja, eutanazja, „śmierć religii", antropologiczna 
konwergencja człowieka w Boga, to historyczny sukces 
ideowych spadkobierców Marksa, Lenina i Gramsciego. 
Gorbaczow:  

- Potrzebujemy nowego społeczeństwa, nowej 
cywilizacji i konwergencji wszystkich elementów 
najlepszych w obu systemach.  

 
1. Zob.: Bibuła, Waszyngton, kwiecień 2004 roku, numer 
18, s. 21. 
 
 
 
Gorbaczow mówił to podczas telewizyjnego programu „Larry 
King Live" w listopadzie 1994 roku, a Gramsci gdyby mógł, 
biłby mu brawo w piekle. Brytyjska premier M. Thatcher, 
po „babsku" konserwatywna, czuła co się świeci, gdy 
mówiła o zagrożeniach ze strony paneuropejskiego 
molocha, federacji państw połączonych wspólną 
konstytucją, wspólnym prezydentem, wspólnym 
parlamentem i rządem. To koniec suwerennych państw1:  

Realizują się Trockiego „Sowieckie Stany 

Zjednoczone Europy".  

 
To samo powtórzył Michaił Gorbaczow, poszerzając rojenia 
Trockiego na obszary od Atlantyku aż po wybrzeża Pacyfiku. 

Dalekosiężny plan „pierestrojki" zdradził Zachodowi Anatolij 
Golicyn, kiedy w grudniu 1961 roku, jako major KGB zgłosił 
się do ambasady amerykańskiej w Helsinkach i poprosił o 
azyl polityczny. 
Golicyn zgłosił się do Franka Friberga, szefa misji CIA w 
Helsinkach jako major KGB Anatolij Michajłowicz Klimów. 
Stało się to 15 grudnia 1961 roku. Wkrótce obaj zostali 
przewiezieni specjalnym samolotem CIA do tajnej siedziby 
CIA w okolicach Frankfurtu.  

Klimów, to fałszywe nazwisko Anatolij a Golicyna. W 
Helsinkach pełnił funkcję oficera kontrwywiadu w misji KGB 
pod przykrywką funkcji drugiego sekretarza ambasady. 
Jego ucieczka była rzekomo spowodowana konfliktem, w 
jaki popadł ze swym przełożonym, pułkownikiem 
Żenikowem na tle krytycznego raportu sporządzonego przez 
Golicyna dla Centrali w Moskwie na temat pracy 
rezydentury w Finlandii2. Centrala KGB rzekomo 
odpowiedziała, że ma się nie mieszać do tych spraw i 
siedzieć cicho. To oznaczało koniec kariery, rychłe 
odwołanie do Moskwy.  

Golicyn był absolwentem Wyższej Szkoły Dyplomacji przy 
Uniwersytecie Marksizmu-Leninizmu oraz Wyższej Szkoły 
Wywiadu KGB (kontrwywiad). Pełnił m.in. funkcję szefa 
departamentu kontrwywiadu przeciwko USA w Centrali; był 
rezydentem w Wiedniu, a po powrocie - w latach 1958-1960 
głównym analitykiem do spraw NATO. Wydał kilka książek 
do użytku wewnętrznego na temat zasad pracy wywiadu i 
kontrwywiadu. Inteligentny, wyniosły, znający języki 
ewoluował w kierunku raczej naukowca niż agenta 
wywiadu. Przesłuchujący go wysocy rangą oficerowie CIA i 
FBI byli w dużym kłopocie, aby odcedzić jego prawdziwe 

informacje od fantazyjnych zmyśleń, które byli skłonni 
przyjmować jako próby dezinformacji, a nie naturalnych 
skłonności Golicyna do konfabulacji.  

 
1. M. Thatcher: Wykład z 29 września 1988. 
2. Sebastian Rybarczyk: Demony CIA. Część II. Zob.: 
http://www.abonet.com.pl/ypl/arty-kul.php?art/id= 1376-
token. Także w: Józef Darski: O dezinformacji 
komunistycznej, W-wa 1989 oraz: Anatolij Golicyn: New 
Lies for Old, Londyn 1984 r.  

   

   

Odpowiedzialnym za rozmowy z Golicynem był spec od 
tajnych operacji w Dziale Planowania Richard Helms, a 
wspierali go w tym Raymond Rocca - szef analityków 
kontrwywiadu CIA Newtona („Scotty"), Miller i sam 
szef szefów - Angleton. Golicyn domagał się bezpośredniej 
rozmowy z prezydentem Kennedym, ale się tego nie 
doczekał. Kilka lat później spotkał się z jego bratem Bobim. 
 
Główne rewelacje Golicyna sprowadzały się do czterech 
wątków:  

 — KGB przygotowała dalekosiężną strategię pokonania 
demokracji zachodniej bez walki militarnej  

— wywiady państw NATO są spenetrowane przez zdrajców 
pracujących dla KGB  

— KGB wyśle fałszywych dezerterów z zadaniem 
skompromitowania wiedzy Golicyna oraz jego samego  

— KGB planuje zamach na jednego z przywódców Zachodu. 
Czołową rolę w bezkrwawej inwazji na demokracje 
zachodnie KGB przypisał dezinformacji.  

 
 
Golicyn wyszczególnił główne kierunki tej dezinformacji: 
 
— powołanie frontów politycznych z zadaniem 
współdziałania między komunistami a socjalistami i 
socjaldemokratami Zachodniej Europy, a także 
komunistami i nacjonalistami w krajach Trzeciego Świata i 
aktualizację działań na rzecz wyparcia USA z Europy 
 
— wyparcie krajów Zachodu z Afryki i Azji, w przyszłości 
także z Ameryki Łacińskiej 
 
— istniejącą równowagę sił militarnych przechylić na 
korzyść Związku Sowieckiego 
 
— wywołanie sztucznych konfliktów w bloku 
sowieckim - między ZSRR a Jugosławią, ZSRR a Rumunią, 
ZSRR a Chinami 
 
— stworzenie teorii rzekomej walki na Kremlu pomiędzy 
„gołębiami" i „jastrzębiami" 
 
— tworzenie stałego wrażenia, że komunizm się reformuje i 
demokratyzuje. 
 
 
Nie był gołosłowny. Dostarczył dziesiątki dokumentów i 
analiz z powołanego w 1959 roku Departamentu „D" KGB, 
przemianowanego potem na Służbę „A" w I Zarządzie 
Głównym (wywiad).  

 
 
Metody osiągania tych celów: 
 
— infiltracja służb wywiadowczych przeciwnika 
 

— pozyskiwanie i szkolenie agentów wpływu w mediach, 
uniwersytetach i innych ośrodkach opiniotwórczych („marsz 
przez instytucje") 
 
— wspieranie ruchów pacyfistycznych, czyli osławiona 
„walka o pokój" 
 
— kreowanie kontrolowanej „opozycji" 
 
— inicjatywy rozbrojeniowe pod pretekstem „walki o pokój"  

Rewelacje Golicyna potwierdzone w całości przez 
wydarzenia w następnych dwóch dziesięcioleciach, 
przyjmowano wtedy nieufnie, może z powodu trudności w 
odcedzaniu jego fantazji od faktów. Rezerwę zachowała 
zwłaszcza FBI, kiedy to w czerwcu 1962 roku spotkali się z 
nim: szef kontrwywiadu FBI do spraw sowieckich Don 
Moor, jego zastępca William Branigan, William Sullivan 
- szef działu wywiadowczego i jedyny w tym gronie, znający 
język rosyjski pracownik tego działu Aleks Potanin. CIA 
reprezentował Angleton. Golicyn mówił ponad godzinę, 
lecz agenci FBI pozostali sceptyczni. W raporcie z tej 
rozmowy znalazły się wyłącznie negatywne opinie o samym 
Golicynie i jego „teoriach". Moor uznał go za faceta 
nieprzystępnego, odmawiającego pełnej współpracy z FBI. 
Za agenta, który wie bardzo wiele, ale to „wiele" 
zachowującego dla siebie, na później1. Golicyn nalegał na 
spotkanie z Hooverem, szefem FBI, ale się nie doczekał. A 
przecież Golicyn rozpoznał i podał im nazwiska wszystkich 
agentów KGB z ambasady w Waszyngtonie i stałego 
przedstawicielstwa ZSRR w ONZ. Wspomniał też o kilku 
innych, ale wiedzę o nich zachował dla siebie na kilka 
dalszych miesięcy. Poinformował, że do Anglii przybył 
Rosjanin, który osiadł blisko lotniska i planuje w przyszłości 
akcje sabotażowe. Anglicy poszli tym tropem i wytypowali 
podejrzanego. Okazał się nim niejaki Sokołow-Grant 
ożeniony z Brytyjką Rosjanin, przybyły tam pięć lat 
przedtem, ale ustalono, że Sokołów nie był poszukiwanym 

szpiegiem, albo dopiero znajdował się na liście KGB do 
werbunku i na skutek tego został zapamiętany przez 
Golicyna.  

 
Strategię dezinformacji opracował były szef KGB 
Aleksander Szelepin. Polegała na stwarzaniu pozorów, że 
ZSRR jest słaby i rozbity wewnętrznie, w demoludach wrze 
podskórnie, piętrzą się trudności ekonomiczne, zatem ZSRR 
z konieczności porzucił imperialne ambicje, a światu 
zagraża tylko partyjny poststalinowski beton... 
 
Golicyn zapowiedział rządy Breżniewa, interwencję w 
Afganistanie, akcje przeciwko „dysydentom" zostaną 
potępione, podobnie jak rządy Noyotnego2. Partia 
podejmie reformy ekonomiczne na wzór 
jugosłowiańskich lub całkiem zachodnich. Otwarte 
zostaną kluby polityczne dla bezpartyjnych. Czołowi 
„dysydenci" powołają jedną lub więcej partii 
alternatywnych pozorujących wielopartyjność. 
Cenzura zostanie ograniczona. Pojawią się 
kontrowersyjne książki, filmy, sztuki teatralne. Do 
ZSRR powróci z Zachodu wielu autorów. Obywatele 
uzyskają większe możliwości podróżowania do 
Europy zachodniej.  

 
1. Słusznie uznał, że jeśli „wystrzela" całą amunicję, 
zostanie odsunięty na boczny tor. 
2. Antonin Novotny, pierwszy sekretarz KC KP 
Czechosłowacji i prezydent, od czasów przedwojennych 
agent Kominternu, w 1948 roku (luty), przyczynił się do 
zdławienia próby obalenia ustroju komunistycznego, 
powtórzonej 20 lal później z podobnym skutkiem.  

   

   

Golicyn „przewidział" także pojawienie się Gorbaczowa. Nie 
jego konkretnie, lecz genseka, który obierze szeroki kurs na 
liberalizację i zbliżenie z Zachodem. Określił go mianem 
sowieckiego Dubczeka1. Wybuchnie fałszywa walka 
wewnętrzna o władzę, Andropowa zastąpi młody gensek, 
który będzie intensywnie kontynuował liberalizację.  

Wiemy teraz, że tym gensekiem okazał się Gorbaczow, 
pupil Andropowa kreowany do tej roli od dawna. Wyłania się 
zatem kluczowe pytanie:  
 
— czy Golicyn wiedział, że wszystkie te przemiany nie 
będą w gruncie rzeczy mistyfikacją, zasłoną dymną, 
tą właśnie „dezinformacją", tylko autentycznym 
ruchem, marszem ZSRR na Zachód, który właśnie 
rozpoczynał swój marsz „na wschód", ku 
marksizmowi w nowym wydaniu, „z ludzką twarzą", 
w ramach tejże konwergencji, która za kilka lat 
stanie się sztandarowym modelem młodzieżowych 
ruchów kontestacyjnych w 1968 roku? 
 
Jeżeli Golicyn wiedział, że nie będą to żadne mistyfikacje 
tylko autentyczna pierestrojka, co potwierdziła praktyka 
następnych 20-30 lat, to zapewne poinformował o tym 
swych rozmówców z CIA i FBI, ale ta super tajna informacja 
nigdy dotąd nie przeniknęła do mediów, do wiadomości 
milionów ludzi śledzących ze zdumieniem późniejszą 
pierestrojkę i „głasnost", zakrawające na istny cud! 
 
Czy więc - postawmy to pytanie jako zuchwałą hipotezę - 
Golicyn wcale nie „zbiegł" na zachód, tylko został tam 
wysłany celem przekazania tej super tajnej tajemnicy już 
wtedy dogadującego się ze sobą Wschodu i Zachodu, czyli 
globalistów z obydwu stron tej pozorowanej barykady? 
Słabym punktem takiej hipotezy jest ujawnienie przez 
Golicyna zbyt wielu tajemnic ówczesnego Sowłagru. Ale, z 
drugiej strony patrząc, to ujawnienie znakomicie go 
uwierzytelniało w oczach starych szulerów z CIA i FBI. Coś 

za coś. Stara zasada wywiadów.  

W akcjach dezinformacji miały wziąć udział zarówno służby 
specjalne, jak też środowiska opiniotwórcze oraz celowo 
organizowana i kontrolowana „opozycja", ruch 
„dysydencki".  

 
1. Aleksander Dubczek (Dubćek 1921-1992). Od 1929 do 
1938 przebywał z rodzicami w Moskwie, agent sowiecki, od 
1939 r. członek KPCz, 1968-1969 I Sekretarz KP 
Czechosłowacji, inicjator „praskiej wiosny" sprowokowanej 
przez Zachód, podobnie jak „wydarzeń marcowych" w 
Polsce. Po interwencji sowiecko-polskiej wywieziony do 
Moskwy, lecz nie zamordowany.  

   

   

Analitykom tych tajnych planów zdawało się, że to pułapka 
(jak D. Rohnkemu), tymczasem był to świadomie podjęty 
„długi marsz" skompromitowanego bolszewizmu ku bramom 
kapitalizmu, długi marsz z gałązką pokoju, ale na 
warunkach wzajemnej konwergencji. Proklamowano 
„odprężenie", czyli zawieszenie ognia jako warunek 
wspólnego marszu ku sobie po wyjściu z okopów. Zachód 
(USA) rewanżował się pomocą materialną i finansową - 
płynęły szerokim strumieniem pożyczki i zboże. Gierek 
także brał pożyczki i jego dworzanie z pewnością nie 
domyślali się, skąd ta nagła szczodrość niedawnego 
wroga. Henry Kissinger w wywiadzie udzielonym Radkowi 
Sikorskiemu wprawdzie twierdził, że była to świadoma 
polityka „kija i marchewki", ale tak naprawdę, był to 
„haracz" za oszukańczą maskę „ludzkiej twarzy" 
sowieckiego komunizmu. W 1980 roku doradca 
ekonomiczny Gorbaczowa Abel Angabegian przedstawił 
mu dane, z których wynikało, że wzrost gospodarczy 
Sowietów jest zerowy. Osiem lat później CIA ustaliła, że 

informacje te były celowo fałszywe, dezinformujące - ale 
kogo dezinformujące?  

Kiedy my w Polsce w 1981 roku liczyliśmy na śmiertelne 
zmagania Sowiecji z „demokratycznym" Zachodem, 
Breżniew podczas wizyty w Niemczech powiedział jakże 
obiecująco:  

 
- Cokolwiek by nas dzieliło, mieszkamy we 
wspólnym europejskim domu1.  

 
 
W tym samym czasie zadawaliśmy sobie dramatyczne 
pytanie: Wejdą czy nie wejdą?!  Po co jednak mieliby 
wchodzić na gąsienicach czołgów do tego „wspólnego 
europejskiego domu?"  

Za czasów Gorbaczowa ten „wspólny europejski dom" stał 
się monotonnym sloganem, skwapliwie podchwyconym 
przez zachodnioeuropejską elitę elit, która już wiedziała co 
jest „grane" na szczytach. Formuły o „wspólnym 
europejskim domu" po raz pierwszy użył Gorbaczow 
podczas przemówienia w brytyjskiej Izbie Gmin - był 1984 
rok. 
A my musieliśmy jeszcze czekać ponad cztery lata, 
aby wtajemniczeni w bezpieczniacką „konwergencję" 
polityczni oszuści zasiedli do Okrągłego Stołu i 
udawali, że spierają się ze swymi „starszymi braćmi" 
o kształt przyszłej Polski. Był on tymczasem zaklepany 
na zachodzie już co najmniej przed dziesięciu laty i to w 
szczegółach. Oficjalnie natomiast Gorbaczow nadal 
krytykował USA;  

- (...) głęboka, mądra i humanistyczna 
europejska kultura cofa się przed prymitywnymi 
rozgrywkami pełnymi przemocy i pornografii2.  

   

1. Zob.: http://.antyk.org.pl/ojczyzna/unia/zatrute-źródła-
6.htm 
2. Tamże. 
 
 
 
 
Co wkrótce nie przeszkodziło mu w przeniesieniu się na 
stałe do kraju tego prymitywizmu i pornografii. 
 
Nadchodziła integracja Rosji z Europą. Reagan z 
Gorbaczowem dobili targu: my was pokochamy, a wy 
zgodzicie się na zjednoczenie Niemiec.  

A nam się wciąż wydawało, że Rubikonem jest zgoda na 
Wolne Związki Zawodowe w Polsce, współwładza 
„Solidarności" z komunistami, „konstruktywnej opozycji" z 
„konstruktywną lewicą". 
Od Europy zjednoczonej po Pacyfik, od wspólnego domu 
europejskiego Gorbaczow szybko ewoluował na piewcę 
zjednoczonego globalizmu, rządu światowego. Już w 1992 
roku oznajmił:  

- Świat staje się świadom faktu, że nieodzowne 
jest tworzenie form globalnej administracji, w 
których uczestniczyliby wszyscy członkowie 
międzynarodowej społeczności.  

Tym samym potrzebne są formy globalnego systemu 
bezpieczeństwa. I natychmiast w te same globalistyczne 
tony uderzył Edward Szewardnadze, były szef KGB, zwany 
w Gruzji „rzeźnikiem z Tbilisi". Uznał, że nieunikniona staje 
się racjonalna organizacja ludzkiej egzystencji 
(egzystencjonalista!) na poziomie globalnym:  

- Po raz pierwszy zaczynamy uświadamiać sobie 
konieczność regulowania wielu aspektów 

ludzkiej egzystencji na poziomie globalnym.  

 
I o dziwo, w te same tony uderzył sławny „dysydent" 
sowiecki Sacharow - co już znamy. Ofiara systemu i jego 
żandarmi nagle podają sobie ręce we wspólnym marszu do 
Europy i globalnego zjednoczenia. 
Konwergencja, spotkanie w połowie drogi po wyjściu z 
okopów stało się faktem. I nikogo już nie dziwiło, a 
powinno, że już w 1975 roku w helsińskiej pierwszej 
Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (KBWE) 
Związek Sowiecki został zaproszony do tej organizacji na 
prawach wspólnego głosu pod warunkiem respektowania 
„praw człowieka" w krzepkim jeszcze Sowłagrze. O prawach 
człowieka w ZSRR szybko zapomniano, natomiast Sowiety 
skutecznie w tym czasie przezbroiły się, uzyskując 
przewagę militarną nad Zachodem. Dokument helsiński 
san-kcjonował rolę ZSRR jako głównego hegemona w 
Europie. Jałta i Poczdam w nowej odsłonie.  

Idea europejskiej struktury „obronnej" (przed kim?) 
zrodziła się jeszcze wcześniej i wyszła z głowy 
Breżniewa. Nakłonił on swego wezyra, rumuńskiego 
Nicolae Ceaucescu, aby w maju 1968 roku podczas 
wizyty generała de Gaulle'a w Bukareszcie, 
zaproponował francuskiemu prezydentowi to właśnie 
- utworzenie paneuropejskiej struktury obronnej. 
Kiedy Reagan rok później składał wizytę w Rumunii 
rzekomo znajdującej się w gniewnej niełasce Kremla, 
Ceaucescu złożył Reaganowi tę samą propozycję.  

Sformułowania o „Europie od Atlantyku do Uralu" po raz 
pierwszy użył de Gaulle w okresie Zimnej Wojny, ale uczynił 
to tylko na złość Stanom Zjednoczonym, pragnął bowiem 
wyzwolić się spod przemożnej kurateli USA w Europie. 
Podchwycił to Gorbaczow wiele lat później, lecz w jakże 
innej intencji i konstelacji politycznej.  

Dziś wspólny europejski dom jest aktualny jak nigdy, ale 

już w innej konfiguracji strategicznej. Wspólny dom od 
Atlantyku do Uralu buduje Unia Europejska czyli jej 
lokomotywa - Niemcy i także w coraz wyraźniejszej opozycji 
do USA, czego namacalnym dowodem jest rosyjsko-
niemiecka rura gazowa pod dnem Bałtyku, „zaklepana" bez 
zgody Unii Europejskiej i na przekór Stanom Zjednoczonym 
oraz jej skundlonemu wasalowi - rządowi „Czwartej RP". 
Ten nowy pakt Ribbentrop - Mołotow poszedł tak 
ostentacyjnie na całość, że Niemcy mają stać się jedynym 
redystrybutorem rosyjskiego gazu do innych państw Unii!  

A mówią, że historia się nie powtarza. I rzekomo nigdy nie 
wchodzi się do tej samej rzeki. 
 
Zbrojni w tę wiedzę o tajnych porozumieniach wielkich tego 
świata, możemy wreszcie przejść do polskiej tragifarsy pod 
nazwą „Solidarność". Do groteskowego mitu o obaleniu 
komunizmu za pomocą „spontaniczne¬go" zrywu 
stoczniowców. I mitu o Wałęsie - jednoosobowym pogromcy 
komunizmu.  

Przechodzimy do „Trzeciej RP", w której komuniści nic nie 
stracili, a zyskali miliardy, podobnie jak żydokomuniści 
sowieccy, którzy w piorunującym tempie przechwycili ponad 
50 procent zasobów finansowych upadłego molocha, jego 
nieprzebrane bogactwa naturalne z ropą i gazem na czele. 
Pierestrojka żydowskich enkawudzistów i kagiebistów 
sowieckich w światłych demokratów-globalistów-
milionerów, została skopiowana w PRL-bis. 
Jakie to proste. I jakie smutne. 
 
Tamci nurkują ze swoich ekskluzywnych jachtów na Morzu 
Śródziemnym w rejonach rajów podatkowych, a miliony 
rosyjskich i polskich gojów nurkują w śmietnikach. Z 
piekła dochodzi chichot Lenina, Marksa, a nade wszystko 
Gramsciego.  

Golicyn zapowiedział, że główną rolę w kontrolowanych 

pierestrojkach będzie grała bezpieka. Wiedział co mówił. 
Właśnie rozpoczynał się wewnętrzny „długi marsz" KGB do 
władzy nad Sowłagrem, nad partią i wojskiem. „Proroctwo" 
Golicyna w pełni potwierdziło się na gruncie polskiej 
pierestrojki. Drogę do Okrągłego Stołu od samego początku 
torowała Bezpieka, organizując, kontrolując ruch 
solidarnościowy od wewnątrz i majstrując Okrągły Stół.  

Można z sarkazmem stwierdzić, że drogę do „wolności" tak 
naprawdę utorowała nam Bezpieka. Trudno w to uwierzyć, 
ale tak właśnie było. Najlepszym tego potwierdzeniem są 
gorzkie żale Edwarda Gierka i premiera Piotra Jaroszewicza 
w następnym rozdziale.  

W sobotnio-niedzielnym dodatku „Dziennika" - „Europa" z 3 
marca 2007 roku, charakteryzowali Rosję Putina dwaj 
adwersarze: politolog Gleb Pawłowski - profesor 
Uniwersytetu Moskiewskiego - zwolennik Putina oraz 
Władimir Bukowski, znany „dysydent", autor wielu książek 
demaskujących Sowiecję, zdecydowany przeciwnik 
„putinizmu". Wśród przeciwstawnych ocen w jednym się 
zgadzali, a uściślił to W. Bukowski:  

- Unia Europejska została wymyślona po to, by 
socjaliści z zachodu i komuniści mogli się 
zjednoczyć. Po to przygotowywano tę 
konwergencję...    

Bukowski jest w takim samym stopniu przeciwnikiem Unii 
Europejskiej, jak i współczesnej Rosji symbolizowanej przez 
Putina. Obaj natomiast pośrednio potwierdzili „proroctwa" 
Golicyna z pierwszej połowy lat 60. o zbliżającej się 
konwergencji dwóch rzekomo wrogich sobie systemów 
gospodarczych, politycznych i ideologicznych - kapitalizmu i 
komunizmu sowieckiego.  

Natomiast ani jeden z tych znawców Rosji sowieckiej i 
posowieckiej nie odważył się postawie kropki nad „i" by 
stwierdzić, że tak naprawdę nie było rządnej 

„konwergencji", żadnego wyjścia z okopów i spotkania w 
połowie drogi. Była to jednostronna dalekosiężnie 
zaplanowana inwazja syjonistycznego globalizmu na Rosję, 
jej ponowne opanowanie i rozgrabienie. Konwergencja 
miała swój dokładny odpowiednik w posoborowej 
konwergencji religii, zwanej „ekumenizmem". W praktyce 
była to inwazja na dogmaty wiary chrześcijańskiej, jej 
totalne niszczenie przez relatywizację. Chrześcijaństwo 
wyszło z okopów z gałązką „dialogu", a tamci zasypali je 
dywanowym ogniem modernistycznego nowinkarstwa. A 
działo się to dokładnie jednocześnie z „konwergencją" 
bolszewickiego Sowłagru. 

 C.D.N.  

Jesteśmy w trakcie konwersji tekstu książki i opracowywania wersji internetowej - 

redakcja 

polonica.net

 

 

 

z pełnym poszanowaniem i respektem dla autorów, wydawców i praw autorskich, w 
dzisiejszych czasach powszechnego przemilczania i fałszowania historii i faktów historycznych, 
uważamy za szczególnie ważną powinność i obowiązek rozpowszechniania informacji, celem 
edukacji i uświadamiania, oraz bezpardonowej walki z owymi przemilczeniami i fałszami.

 

 

  

  

wersje internetową przygotowała, opracowała i fotografiami opatrzyła  Polonica.net

 

 

 

Polski Związek Patriotyczny

 

  

Katolicko-Narodowy Ruch Oporu  kontrjudaizacji i kontrdepolonizacji

 

 

 

O.R.K.A.N.