Asimov_Wieczny bart
WIECZNY BARD by Issak Asimov
Wieczny Bard
(The Immortal Bard)
Autor : Issac Asimov
Przeło
Ŝ
ył: Eloa
HTML : ARGAIL
- O tak, -powiedział dr Phineas Welch, -Mog
ę
sprowadzi
ć
duchy znanych
zmarłych osób.
Gdyby nie to,
Ŝ
e był troch
ę
pijany, pewnie by tego nie powiedział.
Oczywi
ś
cie, było to całkowicie w dobrym stylu, upi
ć
si
ę
troch
ę
na dorocznym
przyj
ę
ciu gwiazdkowym.
Scott Robertson, młody wykładowca literatury, poprawił na nosie okulary i
rozejrzał si
ę
wokół, by upewni
ć
si
ę
,
Ŝ
e obecni tam ludzie si
ę
przesłyszeli. -
Ale
Ŝ
drze Welch.
- Mówi
ę
prawd
ę
. I nie tylko duchy. Mog
ę
sprowadzi
ć
równie
Ŝ
ciała.
- Nie powiedziałbym,
Ŝ
eby to było mo
Ŝ
liwe - powiedział karc
ą
co Robertson.
- Czemu nie? Kwestia prostej transferencji temporalnej.
- Ma pan na my
ś
li podró
Ŝ
w czasie? Ale to jakby, ee, dosy
ć
niezwykłe.
- Nie je
ś
li wie si
ę
jak.
- No wi
ę
c - jak, drze Welch?
- My
ś
li pan,
Ŝ
e panu to zdradz
ę
? - fizyk zapytał zimno. Rozgl
ą
dał si
ę
chwiejnie w poszukiwaniu nast
ę
pnego drinka, lecz
Ŝ
adnego nie znalazł.
-Sprowadziłem ich ju
Ŝ
wielu. - dodał. - Archimedesa, Newtona, Galileusza.
Biedacy.
- Nie podobało si
ę
im tutaj? Wydaje mi si
ę
,
Ŝ
e powinni by
ć
zafascynowani
stanem naszej dzisiejszej nauki. -powiedział Robertson. Ta rozmowa zaczynała mu
si
ę
podoba
ć
.
-Ale
Ŝ
byli. Naprawd
ę
. Szczególnie Archimedes. Prawie oszalał z rado
ś
ci,
kiedy opowiedziałem mu o niej troch
ę
, u
Ŝ
ywaj
ą
c topornej Greki, któr
ą
udało mi
si
ę
na szybko przyswoi
ć
, ale nie... Nie...
- Co poszło nie tak?
- To po prostu inna kultura. Nie mogli przywykn
ąć
do naszego sposobu
Ŝ
ycia.
Stali si
ę
bardzo samotni i bardzo si
ę
bali. Byłem zmuszony odesła
ć
ich
spowrotem.
- Przykro mi to słysze
ć
.
- Tak. Wielkie umysły, lecz nie mog
ą
ce si
ę
przystosowa
ć
. Niezbyt uniwersalne.
A wi
ę
c spróbowałem z Szekspirem.
- Co?! -krzykn
ą
ł Robertson. To było co
ś
bli
Ŝ
szego jego osobie.
- Nie krzycz, mój chłopcze. -powiedział Welch. -To oznaka złych manier.
- Powiedział pan,
Ŝ
e sprowadził Szekspira?
- Tak powiedziałem. Potrzebowałem kogo
ś
z uniwersalnym umysłem; kogo
ś
, kto
znał ludzi wystarczaj
ą
co by móc
Ŝ
y
ć
pomi
ę
dzy nimi o wieki z dala od swoich
czasów. Człowiekiem tym był Szekspir. Mam jego autograf. Dał mi jako pami
ą
tk
ę
,
rozumie pan.
- Ma pan przy sobie? -zapytał Robertson z rozbieganym wzrokiem.
- Gdzie
ś
tutaj. -Welch przeszukiwał jedn
ą
po drugiej kieszenie swej
kamizelki. -O, znalazłem.
Wykładowca otrzymał mały kawałek tektury. Na jeden jego stronie widniał napis
"L. Klein i synowie, Artykuły Gospodarstwa Domowego". Na drugiej, ko
ś
lawymi
literami kto
ś
napisał "Willm Shakesper".
Robertsona nawiedziła nieoczekiwana my
ś
l. - Jak on wygl
ą
dał?
- Wcale nie jak na obrazach. Łysy z brzydkimi w
ą
sami. Mówił z silnym
irlandzkim akcentem. Oczywi
ś
cie, bardzo si
ę
starałem by przedstawi
ć
mu nasze
czasu z jak najlepszej strony. Powiedziałem mu,
Ŝ
e bardzo cenimy jego sztuki i
Ŝ
e wci
ąŜ
s
ą
wystawiane. Powiedziałem mu nawet,
Ŝ
e uwa
Ŝ
amy je za najlepsze dzieła
literatury angielskiej, mo
Ŝ
e nawet
ś
wiatowej.
- Dobrze. Dobrze... - powtarzał Robertson z zapartym tchem w piersiach.
- Powiedziałem mu,
Ŝ
e ludzie napisali całe tomy opracowa
ń
jego sztuk.
Strona 1
