Roger  elazny  

 

 

Amber 

 

 

 

TOM ÓSMY 

 

 

Znak Chaosu 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 

Rozdział 1 

 

Czułem si  troch  niepewnie, cho  nie umiałbym wyja ni  dlaczego. W ko cu 

to chyba nic niezwykłego: popija  piwo z Królikiem, niskim człowieczkiem 

podobnym do Rertranda Russella, u miechni tym Kotem i moim starym 

przyjacielem Lukiem Raynardem. Luke  piewał irlandzkie ballady, a za jego 

plecami dziwaczny pejza  przechodził od fresku w rzeczywisto . Owszem, wielki 

niebieski G sienica, pal cy nargile na czubku gigantycznego grzyba. robił spore 

wra enie - poniewa  wiedziałem, jak łatwo ga nie wodna fajka. Ale nie w tym 

rzecz. Lokal był przyjemny, a wiedziałem,  e Luke cz sto obraca si  w dziwnym 

towarzystwie. Wi c sk d ten niepokój?  

      Piwo było dobre i nawet podawali darmowy lunch.  

      Demony torturuj ce przywi zan  do pala rudowłos  kobiet  błyszczały tak, 

e a  oczy bolały. Znikn ły teraz, ale cała scena była przepi kna. Wszystko było 

przepi kne. Kiedy Luke  piewał o Zatoce Galway, skrzyły si  tak  licznie,  e 

miałem ochot  wskoczy  i zatraci  si  w niej. Smutne te . Miało to jaki  zwi zek z 

uczuciem... Tak. Zabawny pomysł. Kiedy Luke  piewał sm tn  pie , ogarniała 

mnie melancholia. Kiedy  piewał wesoł , byłem rozradowany. W powietrzu 

unosiła si  niezwykła dawka empatii. To chyba bez znaczenia.  wiatła pracowały 

doskonale...  

      S czyłem piwo i obserwowałem, jak Humpty kołysze si  na ko cu baru. Przez 

moment usiłowałem sobie przypomnie , sk d si  tu wzi łem, ale ten akurat 

cylinder miał niesprawny zapłon. W ko cu i tak b d  wiedział. Miła impreza...  

      Patrzyłem, słuchałem, smakowałem, dotykałem i czułem si   wietnie. 

Cokolwiek zwróciło moj  uwag , było fascynuj ce. Czy chciałem spyta  o co  

Luke'a? Chyba tak, ale był zaj ty  piewem, a ja i tak nie pami tałem, o co 

chodziło.  

      Co wła ciwie robiłem, zanim zjawiłem si  w tym miejscu? Próba 

przypomnienia sobie nie wydawała si  warta wysiłku. Zwłaszcza  e tu i teraz 

wszystko było takie ciekawe.  

      Chocia  miałem wra enie,  e to co  wa nego. Mo e dlatego jestem 

niespokojny? Mo e zostawiłem jak  spraw , do której powinienem wróci ? 

Odwróciłem si ,  eby zapyta  Kota, ale on znowu zanikał, wci  lekko 

rozbawiony. Przyszło mi wtedy do głowy,  e te  bym tak potrafił. To znaczy 

znikn  i pój  gdzie indziej. Czy w taki sposób tu przybyłem i tak mógłbym 

odej ? Mo liwe. Odstawiłem kufel, potarłem oczy i skronie. Miałem wra enie,  e 

w głowie te  wszystko mi pływa.  

      Nagle przypomniałem sobie własny wizerunek. Na wielkiej karcie. Atucie. 

Tak. Wła nie tak si  tu dostałem. Przez kart ... Czyja  dło  opadła mi na rami . 

Odwróciłem si : to był Luke. Z u miechem przeciskał si  do baru, by napełni  

kufel.  

      -  wietne przyj cie, co? - zapytał.  

      -  wietne - przyznałem. - Jak znalazłe  ten lokal?  

      Wzruszył ramionami.  

      - Nie pami tam. Czy to wa ne?  

      Odwrócił si , a zamie  kryształków zawirowała na moment mi dzy nami. 

 

3 

G sienica wydmuchał fioletow  chmur . Wschodził bł kitny ksi yc. Co nie 

pasuje do tego obrazka?, zapytałem sam siebie. Ogarn ło mnie nagłe 

przekonanie,  e moje zdolno ci krytyczne padły zestrzelone w bitwie, poniewa  

nie potrafiłem si  skupi  na anomaliach. A czułem,  e musz  tu istnie . 

Wiedziałem,  e zostałem pochwycony przez chwil  bie c ...  

      Zostałem pochwycony...  

      Pochwycony...  

      Jak?  

      Chwileczk . Wszystko si  zacz ło, kiedy u cisn łem własn  r k . Nie. Bł d. To 

brzmi jak w zen, a przecie  było całkiem inaczej. Dło  wysun ła si  z przestrzeni, 

zajmowanej poprzednio przez mój wizerunek na karcie, która znikn ła. Tak, to 

było to... W pewnym sensie. Zacisn łem z by. Znowu zagrała muzyka. Rozległo 

si  ciche skrobanie przy mojej dłoni opartej o bar. Kiedy spojrzałem, kufel 

znowu był pełny. Mo e za du o ju  wypiłem. Mo e to wła nie przeszkadza mi si  

zastanowi .  

      Odwróciłem si . Spojrzałem na lewo, poza miejsce, gdzie fresk na  cianie 

stawał si  rzeczywistym pejza em. Czy przez to ja sam stawałem si  cz ci  

fresku?, pomy lałem nagle. Niewa ne. Gdybym tylko potrafił si  skupi ... 

Ruszyłem biegiem... w lewo. Co  w tym miejscu uderzyło mi do głowy, a chyba 

niemo liwa była analiza tego procesu, póki sam byłem jego elementem. Musiałem 

si  st d wydosta ,  eby pomy le  rozs dnie... okre li , co si  wła ciwie dzieje.  

      Min łem bar i wbiegłem na obszar sprz gu, gdzie namalowane drzewa i skały 

nabierały trójwymiarowo ci. Pracowałem łokciami, p dz c przed siebie. 

Słyszałem wiatr, cho  go nie czułem.  

      Nic, co le ało przede mn , nie zbli yło si  ani troch . Poruszyłem si , ale...  

      Luke znów zacz ł  piewa .  

      Stan łem. Obejrzałem si  wolno, bo miałem wra enie,  e stoi tu  za mn . Stał. 

Ledwie o kilka kroków oddaliłem si  od baru. Luke u miechn ł si  i wci  

piewał.  

      - Co tu si  dzieje? - zapytałem G sienic .  

      - Jeste  zap tlony w p tli Luke'a - odparł.  

      - Mo esz powtórzy ?  

      Wydmuchał pier cie  niebieskiego dymu i westchn ł.  

      - Luke jest zamkni ty w p tli, a ty zagubiłe  si  w wierszach. To wszystko.  

      - Jak to si  stało?  

      - Nie mam poj cia.  

      - A... tego... jak mo na si  wyp tli ?  

      - Tego te  nie wiem.  

      Zwróciłem si  do Kota, który po raz kolejny kondensował si  wokół u miechu.  

      - Nie masz pewnie poj cia... - zacz łem.  

      - Zobaczyłem go, jak wchodził, a jaki  czas pó niej zobaczyłem ciebie - odparł 

z krzywym u mieszkiem. - I nawet jak na to miejsce, wasze pojawienie było 

troch ... niezwykłe. Doprowadziło mnie do wniosku,  e przynajmniej jeden z was 

ma zwi zki z magi .  

      Przytakn łem.  

      - Twoje pojawiania i znikania te  mog  człowieka zadziwi  - zauwa yłem.  

 

4 

      - Trzymam łapy przy sobie - rzekł. - To wi cej, ni  Luke mógłby powiedzie .  

      - Co masz na my li?  

      - Wpadł w zara liw  pułapk .  

      - A jak działa taka pułapka?  

      Ale on ju  znikn ł, i tym razem rozwiał si  tak e u miech. Zara liwa 

pułapka? To by sugerowało,  e to Luke miał problem, a ja zostałem tylko jako  

do niego wci gni ty. Chyba rzeczywi cie, ale wci  nie miałem poj cia, co to za 

problem i co powinienem zrobi .  

      Si gn łem po kufel. Skoro nie umiem znale  wyj cia z tej sytuacji, mog  si  

chocia  zabawi . Kiedy poci gn łem pierwszy łyk, dostrzegłem nagle niezwykł  

par  bladych, płomiennych oczu, wpatruj cych si  we mnie. Wcze niej ich nie 

zauwa yłem. Najdziwniejsze było to,  e tkwiły w ciemnym k cie fresku, na 

drugim ko cu sali... i  e si  poruszały: sun ły wolno w lew  stron . Wygl dały 

fascynuj co, a nawet kiedy znikn fy, mogłem  ledzi  ich ruch dzi ki kołysaniu 

traw, przemieszczaj cemu si  w obszar, do którego niedawno próbowałem 

dobiec. A daleko, daleko po prawej - za Lukiem - odkryłem szczupłego 

d entelmena w ciemnym surducie, z palet  i p dzlem w r kach, który wolno 

poszerzał fresk. Łykn łem znowu i powróciłem do obserwacji tego, co 

przechodziło z płaskiej rzeczywisto ci w trzy wymiary. Czarny, matowy pysk 

pojawił si  mi dzy skał  i krzakiem. Nad nim błysn ły blade oczy; niebieska  lina 

ciekała z paszczy i dymiła na ziemi. Stwór był albo bardzo niski, albo 

przykucn ł. Nie umiałem zdecydowa , czy wpatruje si  w cał  nasz  grup , czy 

konkretnie we mnie.  

      Wychyliłem si  i złapałem Humpty'ego za pasek czy krawat, cokolwiek to 

było. Wła nie miał przewróci  si  na bok.  

      - Przepraszam - powiedziałem. - Czy mógłby  mi wyja ni , co to za stwór?  

      Wyci gn łem r k , a on akurat si  wynurzył: wielonogi, ognisty, ciemno 

łuskowany i szybki. Pazury miał czerwone. Uniósł ogon i pop dził ku nam. 

Wodniste oczy Humptyego spojrzały ponad moim ramieniem.  

      - Nie po to tu przyszedłem, drogi panie - zacz ł - by leczy  pa sk  zoologiczn  

ignora... O Bo e! To...  

      Stwór zbli ał si  szybko. Czy teraz dotrze do punktu, w którym bieg staje si  

marszem w miejscu? A mo e ten efekt dotyczył tylko mnie, kiedy próbowałem si  

st d wydosta ? Segmenty jego cielska przesuwały si  z boku na bok; syczał jak 

nieszczelny szybkowar, a  lad dymi cej  liny znaczył jego drog  od fikcji 

malowidła. Zamiast zwolni , chyba jeszcze zwi kszył szybko .  

      Lewa r ka podskoczyła mi w gór , jakby z własnej woli, a ci g słów 

nieproszony spłyn ł z warg. Wypowiedziałem je w chwili, gdy stwór mijał obszar 

sprz gu, przez który ja nie zdołałem si  przebi . Stan ł na tylnych nogach, 

przewracaj c pusty stolik, i podkurczył łapy, szykuj c si  do skoku.  

      - Banderzwierz! - krzykn ł kto .  

      - Pogromny Banderzwierz! - poprawił Humpty.  

      Wymówiłem ostatnie słowa i wykonałem zamykaj cy gest, a obraz Logrusu 

rozbłysn ł mi przed oczami. Czarny potwór, który wysun ł wła nie przednie 

szpony, nagle cofn ł je, przycisn ł do górnej lewej cz ci piersi, przewrócił 

oczami, j kn ł cicho, zadyszał ci ko i run ł na podłog . Przewalił si  na grzbiet i 

 

5 

znieruchomiał z łapami wyci gni tymi w gór .  

      Nad stworem pojawił si  koci u miech. Poruszyły si  wargi.  

      - Martwy pogrommy Banderzwierz - oznajmiły.  

      U miech popłyn ł w moj  stron ; reszta Kota pojawiała si  wokół jakby po 

namy le.  

      - To było zakl cie zawału serca, prawda? - zapytał.  

      - Chyba tak - przyznałem. - Zareagowałem odruchowo. Tak, teraz pami tam. 

Rzeczywi cie zawiesiłem sobie takie zakl cie.  

      - Tak my lałem. Byłem pewien,  e magia jest w to zamieszana.  

      Obraz Logrusu, który pojawił si  przede mn  podczas działania czaru, 

posłu ył te  jako słabe  wiatełko na zakurzonym poddaszu mojego umysłu. 

Magia. Naturalnie. Ja - Merlim syn Corwina - jestem czarodziejem z rodzaju, 

jaki rzadko spotyka si  w okolicach, które odwiedzałem przez ostatnie lata. Lucas 

Raynard, znany tak e jako ksi

 Rinaldo z Kashfy, jest równie  czarodziejem, 

cho  ró nimy si  stylem. Kot, który chyba orientował si  w tych sprawach, mógł 

mie  racj  twierdz c,  e znale li my si  wewn trz zakl cia. Taka lokalizacja jest 

jednym z nielicznych  rodowisk, gdzie wra liwo  i trening nie pomogłyby mi 

odgadn  natury mego poło enia. A to dlatego,  e moje zdolno ci tak e wplotłyby 

si  w manifestacj  czaru i podlegały jej mocom, o ile miałaby cho by elementarn  

wewn trzn  spójno . To co  podobnego do daltonizmu. Bez pomocy z zewn trz 

w  aden sposób nie mogłem stwierdzi , co wła ciwie zachodzi.  

      Zastanawiałem si  nad tym wszystkim, gdy za wahadłowymi drzwiami przed 

wej ciem stan li konie i  ołnierze Króla.  ołnierze weszli i umocowali liny do 

cielska Banderzwierza. Konie wywlokły go na zewn trz. Tymczasem Humpty 

zsun ł si  na podłog  i wyszedł do toalety. Po powrocie odkrył,  e nie potrafi 

wle  na barowy stołek. Wołał na pomoc  ołnierzy Króla, ale ignorowali go, 

zaj ci przeci ganiem mi dzy stolikami trupa bestii. Podszedł u miechni ty Luke.  

      - Wi c to był Banderzwierz - stwierdził. - Zawsze chciałem wiedzie , jak 

wygl da. Gdyby teraz wpadł jeszcze D abbersmok...  

      - Psst! - ostrzegł Kot. - Z pewno ci  jest gdzie  tam na fresku i mo liwe,  e 

słucha. Nie zakłócaj mu spokoju. Mo e sapgulcz c wynurzy  si  spomi dzy 

Tumtum drzew i złapa  ci  za tyłek. Pami taj o szponach jak kły i tn cych 

szcz kach! Nie szukaj gu...  

      Kot zerkn ł na  cian , po czym kilka razy szybko przefazował si  w niebyt i z 

powrotem. Luke nie zwrócił na to uwagi.  

      - My lałem o ilustracji Tenniela.  

      Kot zmaterializował si  na ko cu baru i wychylił kufel Kapelusznika.  

      - Słysz  grzmudnienie, a płomienne oczy płyn  w lewo - oznajmił.  

      Równie  spojrzałem na fresk. Dostrzegłem par  ognistych oczu i usłyszałem 

dziwny odgłos.  

      - To mo e by  cokolwiek - zauwa ył Luke.  

      Kot przeskoczył na półki za barem i zdj ł ze  ciany niezwykł  bro , 

migocz c  i błyszcz c  w ród cienia. Opu cił j ; przejechała po barze i 

zatrzymała si  przed Lukiem.  

      - Najlepiej mie  pod r k  miecz migbłystalny. Tyle tylko powiem.  

      Luke roze miał si , ale ja patrzyłem z ciekawo ci  na kling . Sprawiała 

 

6 

wra enie wykonanej ze skrzydeł motyli i składanego  wiatła ksi yca. I znowu 

usłyszałem grzmudnienie.  

      - Nie stój tak w czarsmut leniu - rzucił Kot, osuszył szklank  Humpty'ego i 

znikn ł.  

      Wci  chichocz c, Luke wyci gn ł kufel, by go napełni . Ja stałem w 

czarsmut leniu. Zakl cie, którego u yłem przeciw Banderzwierzowi, w 

przedziwny sposób odmieniło mój sposób my lenia. Przez krótk  chwil  miałem 

wra enie,  e rezonans czaru rozja nia mi umysł. Uznałem,  e to efekt obrazu 

Logrusu, jaki pojawił si  na moment. Dlatego przywołałem go ponownie.  

      Znak zawisł przede mn . Zatrzymałem go. Popatrzyłem. Zdawało si ,  e 

zimny wiatr dmuchn ł mi przez głow . Dryfuj ce okruchy wspomnie  skupiły 

si , utworzyły pełny splot, doł czyło zrozumienie. Oczywi cie...  

      Grzmudnienie rozbrzmiewało gło niej. Dostrzegłem szybuj cy w ród drzew 

cie  D abbersmoka z oczami jak  wiatła samolotu, z mnóstwem ostrych kraw dzi 

do gryzienia i szarpania...  

      Nie miało to  adnego znaczenia. Poj łem bowiem, co si  wła ciwie dzieje, kto 

jest za to odpowiedzialny, jak i dlaczego. Pochyliłem si  tak nisko,  e kostki 

palców musn ły czubek prawego buta.  

      - Luke - rzuciłem. - Mamy problem.  

      Stan ł plecami do baru.  

      - O co chodzi? - zapytał.  

      Ci, co pochodz  z krwi Amberu, zdolni s  do olbrzymich wysiłków. Potrafimy 

te  wytrzyma  naprawd  straszne lanie. Dlatego te , mi dzy nami, cechy te w 

pewnej mierze równowa  si  wzajemnie. Zatem, je li ju  kto  chce si  bra  do 

takich rzeczy, powinien odpowiednio si  przygotowa ...  

      Z całej siły uderzyłem pi ci  od samej podłogi. Trafiłem Luke'a w szcz k , a 

cios poderwał go w powietrze i rzucił na stolik, który załamał si  pod ci arem. 

Luke sun c dalej wzdłu  baru, a  wyl dował bezwładnie u stóp spokojnego 

d entelmena w wiktoria skim surducie. Ten upu cił p dzel i odst pił pospiesznie. 

Lew  r k  uniosłem kufel i wylałem zawarto  na praw  pi . Miałem wra enie, 

e uderzyłem ni  o skał .  wiatła przygasły i na chwil  zapanowała absolutna 

cisza.  

      Energicznie postawiłem kufel na barze. Cały lokal ten wła nie moment 

wybrał, by zadygota , jakby zatrz sła si  ziemia. Dwie butelki spadły z półki, 

zakołysała si  lampa, a grzmudnienie przycichło. Obejrzałem si ; dziwaczny cie  

D abbersmoka cofn ł si  mi dzy Tumtum drzewa. Co wi cej, malowana cz  

krajobrazu si gała teraz spory kawałek dalej i jakby wydłu ała si , zamra aj c 

ten skrawek  wiata w płaskim bezruchu. Sapgulczenie  wiadczyło wyra nie,  e 

D abbersmok porusza si ,  e biegnie na lewo, uciekaj c przed spłaszczeniem. 

Tweedledum, Tweedledee, Dodo i  aba zacz li pakowa  instrumenty.  

      Ruszyłem do rozci gni tego na podłodze Luke'a. G sienica demontował 

nargile, a jego grzyb przechylił si  mocno. Biały Królik dopadł nory na tyłach. 

Słyszałem przekle stwa Humpty'ego, który kołysał si  na barowym stołku, gdzie 

wła nie udało mu si  wej .  

      Podchodz c skłoniłem si  d entelmenowi z palet .  

      - Przepraszam,  e zakłócam prac  - powiedziałem. - Ale prosz  mi wierzy , 

 

7 

tak b dzie lepiej.  

      Podniosłem bezwładnego Luke'a i zarzuciłem go sobie na rami . Obok 

przefrun ło stado kart do gry. Cofn łem si , gdy  migały koło mnie.  

      - Wielkie nieba! Przestraszył D abbersmoka! - zawołał m czyzna, 

spogl daj c gdzie  poza mnie.  

      - Co takiego? - spytałem nie do ko ca pewien, czy rzeczywi cie chc  wiedzie .  

      - On - odparł, wskazuj c frontowe drzwi baru.  

      Spojrzałem, zachwiałem si  i wcale si  nie dziwiłem D abbersmokowi.  

      Do baru wkroczył wła nie czterometrowy Ognisty Anioł - brunatny, ze 

skrzydłami jak witra e. Obok przypomnienia o  miertelno ci kojarzył mi si  z 

modliszk , z kolczast  obro  i szponami jak ciernie, stercz cymi z krótkiej 

sier ci na ka dym zgi ciu. Jeden z nich wyrwał z zawiasów wahadłowe drzwi. 

Anioł był besti  Chaosu - rzadko spotykan ,  miertelnie gro n  i wysoce 

inteligentn . Nie widziałem ich od lat i nie miałem ochoty ogl da  teraz. Przez 

moment  ałowałem,  e zakl cie zawału serca zmarnowałem na zwykłego 

Banderzwierza... do chwili, gdy przypomniałem sobie,  e Ogniste Anioły maj  po 

trzy serca. Rozejrzałem si  szybko; bestia dostrzegła mnie, zawyła cicho i ruszyła.  

      -  ałuj ,  e nie mog  z panem porozmawia  - przeprosiłem artyst . - Lubi  

pa skie dzieła. Niestety...  

      - Rozumiem.  

      - Do widzenia.  

      -  ycz  szcz cia.  

      Wsun łem si  do króliczej nory i ruszyłem biegiem, mocno pochylony z 

powodu niskiego stropu. Luke bardzo utrudniał marsz, zwłaszcza na zakr tach. 

Daleko z tyłu słyszałem drapanie i krótkie, zawodz ce wołania. Pocieszała mnie 

jednak  wiadomo ,  e aby si  przecisn , Ognisty Anioł b dzie musiał poszerza  

spore odcinki tunelu. Problem w tym,  e był do tego zdolny. Te stwory s  

niesamowicie silne i praktycznie niezniszczalne.  

      Biegłem, póki nie urwała si  pode mn  podłoga. Wtedy zacz łem spada . 

Próbowałem przytrzyma  si  woln  r k , ale trafiłem tylko na pustk . Ziemia 

znikn ła. Dobrze. Miałem nadziej  i wła ciwie oczekiwałem,  e to nast pi. Luke 

j kn ł cicho, ale nie poruszył si ..  

      Spadali my. Ni ej, ni ej i ni ej. Znalazłem si  w studni albo bardzo gł bokiej, 

albo lecieli my bardzo powoli. Wokół panował mrok i nie widziałem  cian szybu. 

Umysł rozja nił mi si  jeszcze bardziej i wiedziałem,  e tak b dzie, jak długo 

zachowam kontrol  nad jedn  zmienn : Lukiem. Wysoko w górze ponownie 

zabrzmiał łowiecki zew. A zaraz po nim dziwny, sapgulcz cy odgłos. Frakir 

zacz ła pulsowa , ale wła ciwie nie mówiła nic, czego bym wcze niej nie wiedział. 

Uciszyłem j .  

      Ja niejsze my li. Zacz łem sobie przypomina ... Atak na Twierdz  Czterech 

wiatów, odbicie Jasry, matki Luke'a. Napad wilkołaka. Dziwne odwiedziny u 

Vinty Bayle, która nie była tym, kim si  wydawała... Kolacja w Alei  mierci... 

Mieszkaniec, San Francisco i kryształowa grota... Coraz lepiej. I coraz gło niej 

rozbrzmiewało nade mn  wycie Ognistego Anioła. Musiał pokona  tunel i teraz 

leciał w dół.  

      Niestety, miał skrzydła, podczas gdy ja mogłem tylko spada .  

 

8 

      Spojrzałem w gór , ale jeszcze go nie dostrzegłem. Wy ej było chyba ciemniej 

ni  w dole. Miałem nadziej ,  e to znak, i  docieramy do czego  w rodzaju 

wiatełka w tunelu, gdy   aden inny sposób ucieczki nie przychodził mi do głowy. 

Było za ciemno na Atut i nie widziałem okolicy dostatecznie wyra nie, by 

rozpocz  przemian  cienia.  

      Miałem teraz wra enie,  e dryfujemy raczej, ni  spadamy - w tempie, które 

umo liwi mo e w miar  bezpieczne l dowanie. Gdyby było inaczej, miałem 

pewien pomysł na spowolnienie upadku - adaptacj  jednego z zakl , jakie wci  

miałem do dyspozycji. Jednak e rozwa ania takie na nic by si  nie przydały, 

gdyby my w drodze na dół zostali po arci... Całkiem realna mo liwo , chyba  e 

nasz prze ladowca nie jest a  tak głodny. Wtedy mo e rozszarpie nas tylko na 

strz py, pewnie trzeba b dzie przyspieszy ,  eby bestia nas nie dogoniła... Co 

spowoduje, naturalnie,  e roztrzaskamy si  o dno studni.  

      Decyzje, decyzje...  

      Luke poruszył si  lekko. Miałem nadziej ,  e nie odzyska przytomno ci: nie 

było czasu na zabawy z zakl ciem snu, a moja pozycja utrudniała porz dny cios, 

Pozostawała tylko Frakir. Gdyby jednak Luke był na granicy jawy, duszenie 

mo e go rozbudzi  zamiast u pi . W dodatku potrzebowałem go w dobrym 

stanie. Posiadał zbyt wiele informacji, których ja nie miałem: informacji, które 

były mi niezb dne.  

      Min li my nieco ja niejszy odcinek i po raz pierwszy zobaczyłem  ciany 

szybu. Pokrywały je napisy w nie znanym mi j zyku. Przypomniałem sobie takie 

niesamowite opowiadanie Jamaiki Kincaid, ale nie nasun ło mi  adnych nowych 

pomysłów. A gdy tylko przelecieli my przez t  warstw  jasno ci, dostrzegłem w 

dole niewielki kr ek  wiatła. I natychmiast rozłegło si  wycie, tym razem bardzo 

blisko.  

      Podniosłem głow . Przez blask przelatywał Ognisty Anioł. Jednak tu  za nim 

dostrzegłem inny kształt: miał na sobie kamizelk  i sapgulczał: to D abbersmok 

tak e pod ał w dół i wyra nie był z nas najszybszy. Natychmiast wynikn ł 

problem, jego zamiarów; doganiał nas, a kr ek  wiatła rósł w dole. Luke zadr ał 

znowu. Jednak kwestia D abbersmoka rozwi zała si  sama, gdy tylko do cign ł 

Ognistego Anioła i zaatakował. Sapgulczenie, wycie i grzmudnienie odbijały si  

echem od  cian szybu, wraz z sykiem, drapaniem i od czasu do czasu warkotem. 

Obie bestie zwarły si  i szarpały; z oczami jak konaj ce sło ca i szponami jak 

bagnety tworzyły piekieln  mandal  w blasku docieraj cym od dołu. Wprawdzie 

zajmowały si  tym zbyt blisko, bym patrzył na nie z całkowitym spokojem, ale 

walka przyhamowała ich lot. Nie musiałem ju  ryzykowa   le dobranego zakl cia 

i niewygodnych manewrów, by wynurzy  si  z szybu o własnych siłach.  

      - Arrg! - zauwa ył Luke, obracaj c si  w moim uchwycie.  

      - Masz racj  - przyznałem. - Ale nie ruszaj si , dobrze? Za chwil  spadniemy 

na ziemi ...  

      - ...i spłoniemy - doko czył. Przekr cił głow , by spojrze  na walcz ce 

potwory, potem w dół, kiedy zrozumiał,  e my równie  spadamy. - Co to za odlot?  

      - Ci ki - odparłem i nagle mnie ol niło: to wła nie to.  

      Otwór rozrastai si , a nasza szybko  pozwalała na w miar  bezpieczne 

l dowanie. Gdybym rzucił zakl cie, które nazwałem Klapsem Olbrzyma, pewnie 

 

9 

stan liby my w miejscu albo nawet podlecieli kawałek do góry. Lepiej zarobi  

par  siniaków, ni  sta  si  przeszkod  na drodze. Rzeczywi cie, ci ki odlot. 

My lałem o słowach Randoma, kiedy pod wariackim k tem wlecieli my w otwór, 

uderzyli my i potoczyli my si  po ziemi. Zatrzymali my si  w jaskini, niedaleko 

wyj cia. W prawo i w lewo wybiegały tunele. Wyj cie miałem za plecami. Szybki 

rzut oka w tamt  stron  ukazał mi zalan  blaskiem, zapewne bujn  i bardziej ni  

troch  zamglon  dolin . Luke le ał nieruchomo tu  obok. Poderwałem si  szybko, 

chwyciłem go pod pachy i odci gn łem od ciemnego otworu, z którego przed 

chwil  wypadli my.  

      Odgłosy walki potworów rozlegały si  bardzo blisko. Dobrze,  e Luke znów 

stracił przytomno . Je li si  nie pomyliłem, to był w marnym stanie, nawet jak 

na Amberyt . Jednak dla kogo  o zdolno ciach magicznych stanowiło to bardzo 

niebezpieczn  niewiadom , z jak  nigdy jeszcze si  nie spotkałem. Nie byłem 

pewien, jak sobie z tym poradz .  

      Ci gn łem go do tunelu po prawej, poniewa  był w szy i teoretycznie 

łatwiejszy do obrony. Ledwie zd yli my si  w nim schroni , gdy dwie bestie 

wpadły do groty, dusz c i szarpi c si  nawzajem. Zacz ły przetacza  si  po 

podłodze, drapały pazurami, syczały i  wiszczały. Zupełnie chyba o nas 

zapomniały, wi c kontynuowałem odwrót, póki nie znale li my si  gł boko w 

tunelu.  

      Mogłem tylko uzna ,  e domysły Randoma s  prawdziwe. W ko cu był 

muzykiem i grywał po całym Cieniu. Poza tym  adne lepsze wyja nienie nie 

przychodziło mi do głowy.  

      Przywołałem Znak Logrusu. Kiedy zobaczyłem go wyra nie i wplotłem w 

niego r ce, mogłem zada  cios walcz cym bestiom. Jednak nie zwracały na mnie 

uwagi, a ja wolałem o sobie nie przypomina . Nie miałem te  pewno ci, czy 

odpowiednik uderzenia sztachet  wywrze na nich jakie  wra enie. Poza tym 

przygotowałem ju  zamówienie i najwa niejsza teraz była jego realizacja.  

      Si gn łem w Cie .  

      Trwało to niesko czenie długo. Musiałem pokona  wyj tkowo rozległy 

obszar, nim wreszcie trafiłem na to, czego szukałem. A potem musiałem 

powtórzy  operacj . I znowu. Potrzebowałem kilku drobiazgów, a  aden z nich 

nie znajdował si  blisko.  

      Tymczasem walcz cy nie wykazywali  ladów zm czenia, a ich szpony krzesały 

iskry ze  cian groty. Zadali sobie niesko czenie wiele ran i teraz pokrywała ich 

ciemna posoka. Luke przebudzii si , uniósł na łokciach i z fascynacj  obserwował 

niezwykłe zmagania. Nie wiedziałem, na jak długo przyci gn  jego uwag . Ju  za 

chwil  b dzie mi potrzebny przytomny, ale dobrze,  e na razie nie my lał jeszcze 

o innych sprawach. Nawiasem mówi c, kibicowałem D abbersmokowi. Był 

zwyczajn  gro n  besti  i wcale nie musiał wła nie mnie atakowa , gdy jego 

uwag  odwróciła ta niesamowita nemezis. Ognisty Anioł rozgrywał tu zupełnie 

inn  parti . Nie było  adnego powodu, by bł kał si  tak daleko od Chaosu - chyba 

e został wysłany. To piekielne stwory: trudno je schwyta , jeszcze trudniej 

wyszkoli , niebezpiecznie trzyma  blisko siebie. Wi

 si  z niemałymi 

wydatkami i ryzykiem. Dlatego mało kto lekkomy lnie inwestuje w Ogniste 

Anioły. Głównym celem ich  ycia jest zabijanie, a o ile wiem, nikt spoza Dworców 

 

10 

Chaosu nigdy ich nie wykorzystywał. Dysponuj  szerokim zakresem zmysłów, po 

cz ci paranormalnych, i mo na ich u ywa  jako psów go czych w Cieniu. Same 

przez Cie  nie w druj , a przynajmniej ja nic o tym nie słyszałem. Lecz id cego 

przez Cienie mo na  ledzi , a Ogniste Anioły potrafi  wyczu  nawet wystygły 

trop, gdy ju  naucz  si  rozpoznawa  ofiar .  

      Przeatutowałem si  do tego zwariowanego lokalu. Nie s dziłem, by Ognisty 

Anioł mógł mnie  ciga  drog  przeskoku przez Atut, jednak przyszło mi na my l 

kilka innych mo liwo ci... na przykład,  e kto  mnie odszukał, przetransportował 

stwora gdzie  niedaleko i poszczuł na mnie. Cokolwiek to oznaczało, jedno było 

pewne: ten zamach nosił znak firmowy Chaosu. St d te  moje szybkie wst pienie 

w szeregi fandomu D abbersmoka.  

      - Co si  dzieje? - zapytał nagle Luke, a  ciany groty przybladły na moment i 

usłyszałem strz p muzyki.  

      - Trudno wytłumaczy  - odparłem. - Pora na lekarstwo.  

      Wysypałem gar  tabletek B12, które wła nie sprowadziłem, i odkorkowałem 

tak e przywołan  butelk  wody.  

      - Jakie lekarstwo? - spytał, gdy wr czyłem mu to wszystko.  

      - Z polecenia lekarza. Szybciej staniesz na nogi.  

      - Dobra.  

      Wrzucił tabletki do ust i popił.  

      - Teraz te.  

      Otworzyłem fiolk  thoraziny. Tabletki były po 200 mg i nie wiedziałem, ile mu 

poda . Zdecydowałem si  na trzy. Doło yłem te  tryptophan i troch  

phenylaniny. Patrzył na pigułki.  ciany znowu przybladły, zabrzmiała muzyka. 

Bar pojawił si  nagle, przywrócony do tego, co w tej okolicy uchodziło za 

rzeczywisto . Ustawiono poprzewracane stoliki, Humpty kiwał si  przy barze, 

fresk powstawał ci gle.  

      - O, jest klub! - zawołał Luke. - Powinni my wraca . Impreza chyba si  

wła nie rozkr ca.  

      - Najpierw lekarstwa.  

      - Od czego to?  

      - Dostałe  niedawno jakie   wi stwo. Pomog  ci wyj  z tego bez komplikacji.  

      - Nic mi nie dolega. Wła ciwie to czuj  si   wietnie...  

      - Zjedz to!  

      - Dobrze, dobrze...  

      Połkn ł cał  gar .  

      D abbersmok i Ognisty Anioł rozwiewali si  powoli, a gdy wykonałem 

niech tny gest w okolicy blatu baru, r ka napotkała pewien opór, cho  lada nie 

była jeszcze w pełni materialna. Nagle zauwa yłem Kota, którego sztuczki z 

egzystencj  sprawiały w tej chwili,  e wydawał si  bardziej rzeczywisty ni  

cokolwiek innego.  

      - Wchodzisz czy wychodzisz? - zapytał.  

      Luke zacz ł si  podnosi .  wiatło ja niało mocniej, cho  było te  bardziej 

przymglone.  

      - Em... Luke, spójrz na to. - Wskazałem palcem.  

      - Na co? - Odwrócił głow .  

 

11 

      Przyło yłem mu po raz drugi. Kiedy upadł, bar zacz ł zanika .  ciany jaskini 

zogniskowały si  na powrót. Usłyszałem głos Kota.  

      - Wychodzisz - mrukn ł.  

      Z pełn  gło no ci  wróciły d wi ki, lecz tym razem dominuj cym odgłosem 

był pisk jakby kobzy. Wydawał go D abbersmok, przyci ni ty do ziemi i 

szarpany przez Ognistego Anioła. Zdecydowałem si  na zakl cie Czwartego 

Lipca, które zostało mi z ataku na cytadel . Wzniosłem r ce i wypowiedziałem 

słowa. Równocze nie wyszedłem przed Luke'a, by zasłoni  mu widok. 

Odwróciłem głow  i zacisn łem mocno powieki. Nawet z zamkni tymi oczami 

widziałem jaskrawy błysk.  

      - Hej... - odezwał si  Luke, jednak wszystkie inne d wi ki ucichły nagle.  

      Spojrzałem. Obie bestie le ały oszołomione i nieruchome pod  cian  groty. 

Złapałem Luke'a za r k  i zarzuciłem go sobie na rami  w uchwycie stra ackim. 

Ruszyłem do groty. Raz po lizgn łem si  na krwi, sun c wzdłu   ciany do 

wyj cia. Potwory zacz ły si  porusza , ale raczej instynktownie ni   wiadomie. 

Stan łem w otworze jaskini; przed sob  zobaczyłem olbrzymi ogród w rozkwicie. 

Wszystkie kwiaty były co najmniej mojego wzrostu, a podmuchy wiatru niosły 

oszałamiaj ce zapachy.  

      Po chwili usłyszałem za plecami bardziej stanowcze poruszenia. Odwróciłem 

si . D abbersmok wstawał na nogi. Ognisty Anioł wci  siedział skulony i 

popiskiwał cicho. D abbersmok zatoczył si  do tyłu, rozło ył skrzydła, zamachał i 

odleciał do otworu rozpadliny w tylnej  cianie groty. Rozs dny pomysł, uznałem i 

ruszyłem do ogrodu.  

      Aromaty były tu jeszcze silniejsze, a kwiaty w wi kszo ci wła nie kwitn ce - 

tworzyły fantastycznie barwny baldachim. Zasapałem si  po chwili, ale biegłem 

dalej. Luke był ci ki, lecz wolałem zostawi  jaskini  mo liwie daleko za sob . 

Bior c pod uwag , jak szybko potrafi si  porusza  nasz prze ladowca, nie byłem 

pewien, czy mam do  czasu na zabawy z Atutami.  

      Zaczynałem odczuwa  lekkie zawroty głowy, a ko czyny jakby oddaliły si  

ode mnie. Natychmiast pomy lałem,  e kwiaty mog  mie  lekko narkotyczne 

działanie. Doskonale. Tylko tego było mi trzeba: wpa  w narkotyczny haj, kiedy 

akurat próbowałem wyci gn  z niego Luke'a. Dostrzegłem przed sob  polank  

na niewielkim wzniesieniu. Ruszyłem ku niej. Mo e zdołam tam chwil  odpocz , 

zebra  my li i postanowi , co dalej.  

      Jak dot d nie słyszałem  adnych odgłosów po cigu. Biegłem czuj c,  e 

zaczynam si  zatacza . Co  zakłócało mi zmysł równowagi. Nagłe ogarn ł mnie 

strach przed upadkiem, zbli ony troch  do akrofobii. Po raz pierwszy przyszło mi 

do głowy,  e je li si  przewróc , mo e nie zdołam ju  powsta ,  e zapadn  w 

ot pienie i we  nie zabije mnie stwór z Chaosu. Nade mn  barwy kwiatów zlewały 

si , płyn ły i mieszały niczym masa jaskrawych wst ek w jasnym strumieniu. 

Starałem si  oddycha  płytko, by wci ga  do płuc jak najmniej wyziewów. Nie 

było to łatwe wobec narastaj cego zm czenia.  

      Nie upadłem jednak, cho  usiadłem ci ko obok Luke'a, gdy wreszcie 

uło yłem go na trawie po rodku polanki. Wci  był nieprzytomny i na twarzy 

miał wyraz spokoju. Wiatr owiewał nasz wzgórek od strony, gdzie wyrastały 

nieprzyjemne, kolczaste ro liny bez kwiatów. Tym samym nie musiałem ju  

 

12 

wdycha  oszałamiaj cych zapachów rozległego kwietnego pola i po chwili w 

głowie zacz ło mi si  przeja nia . Z drugiej strony, jak sobie u wiadomiłem, 

bryza unosiła nasz zapach w kierunku groty. Nie wiedziałem, czy Ognisty Anioł 

zdoła go rozpozna  w powodzi mocnych aromatów, ale nawet tak drobne 

ułatwienie mu po cigu troch  mnie niepokoiło.  

      Wiele lat temu, jeszcze przed dyplomem, spróbowałem raz LSD. Przestraszyło 

mnie to tak okropnie,  e od tego czasu ani razu nie za yłem  adnych  rodków 

halucynogennych. To nie był zwyczajny ci ki odlot. Prochy oddziaływały na 

moj  zdolno  podró y przez cienie. To rodzaj truizmu,  e Amberyci mog  

odwiedzi  ka de miejsce, jakie potrafi  sobie wyobrazi , gdy  wszystko gdzie  

tam istnieje w Cieniu. Ł cz c ruch z prac  umysłu, dostrajamy si  do cienia 

naszych pragnie . Niestety, ja nie panowałem wtedy nad własn  wyobra ni . I 

niestety, zostałem przeniesiony w te miejsca. Wpadłem w panik , a to jeszcze 

pogorszyło sytuacj . Łatwo mogłem zgin , gdy  w drowałem przez 

zmaterializowane d ungle własnej pod wiadomo ci i sp dziłem troch  czasu tam, 

gdzie  yj  potwory. Kiedy doszedłem do siebie, odnalazłem drog  do domu, 

zjawiłem si  roztrz siony u drzwi Julii i przez kilka dni byłem nerwowym 

wrakiem. Pó niej, gdy opowiedziałem o tym Randomowi, dowiedziałem si ,  e 

miał podobne do wiadczenia. Z pocz tku zatrzymał t  wiedz  dla siebie jako 

potencjaln  tajn  bro  przeciwko krewniakom. Potem, gdy wszyscy jako  si  

pogodzili, dla ogólnego bezpiecze stwa postanowił zdradzi  te informacje. 

Przekonał si  ze zdziwieniem,  e Benedykt, Gerard, Fiona i Bleys wiedzieli o tym 

- cho  eksperymentowali z innymi halucynogenami. To niezwykłe, ale jedynie 

Fiona rozwa ała wykorzystanie tego efektu jako broni. Zarzuciła jednak projekt 

z powodu nieprzewidywalno ci zjawiska. Działo si  to kilka lat temu i Random 

zapomniał o całej sprawie wobec natłoku problemów. Zwyczajnie nie pomy lał, 

e kogo  nowego w rodzinie, jak mnie, powinno si  mo e uprzedzi . Luke mówił, 

e próbował zdoby  Twierdz , wprowadzaj c tam oddział  ołnierzy na lotniach, i 

e atak si  nie udał. Kiedy tam byłem, widziałem wewn trz murów porozbijane 

lotnie, mogłem wi c sensownie zało y ,  e Luke został uwi ziony. Zatem, logicznie 

rzecz bior c, to czarnoksi nik Maska zrobił to, co zrobił, by doprowadzi  

Luke'a do takiego stanu. Wymagało to chyba tylko wprowadzenia dozy 

halucynogenu do wi ziennego posiłku, a potem wypuszczenia je ca na wolno , 

eby chodził sobie i gapił si  na kolorowe  wiatełka.  

      Na szcz cie, w przeciwie stwie do mnie, jego my lowe w drówki nie 

prowadziły w  adne miejsca bardziej gro ne ni  co przyjemniejsze sceny z Lewisa 

Carrolla. Mo e miał serce czystsze od mojego. Ale to dziwne. Maska mógł go 

przecie  zabi , trzyma  w lochach albo doda  do swojej kolekcji wieszaków. 

Tymczasem, cho  oczywi cie istniało pewne ryzyko, w ko cu halucynogen 

przestanie działa  i Luke, wprawdzie cierpi cy, znajdzie si  na wolno ci. To 

raczej klaps po r ku ni  prawdziwa zemsta. I to wobec przedstawiciela rodu, 

który niedawno władał w Twierdzy i z pewno ci  zechce tam wróci . Czy by 

Maska był a  tak pewny siebie? A mo e nie uwa ał Luke'a za gro nego?  

      Wiedziałem równie ,  e nasze zdolno ci chodzenia w ród cieni i zdolno ci 

czarodziejskie pochodz  ze zbli onych  ródeł: Wzorca albo Logrusu. Kto miesza 

si  do jednego z nich, miesza si  te  do drugiego. To wyja niałoby niezwykł  

 

13 

umiej tno  Luke'a nadania tak pot nego atutowego wezwania, chocia  w istocie 

nie było  adnego Atutu: jego wzmocniona prochami siła wizualizacji była tak 

intensywna,  e fizyczny wizerunek na karcie okazał si  zb dny. A wypaczone 

zdolno ci czarnoksi skie tłumaczyły t  wst pn  gr , te dziwaczne, 

zniekształcaj ce rzeczywisto  doznania, jakie prze yłem, nim nast pił kontakt. 

Co oznaczało,  e w pewnych narkotycznych stanach obaj mo emy by  bardzo 

niebezpieczni.  

      B d  musiał to zapami ta . Miałem nadziej ,  e nie ocknie si  w ciekły na 

mnie za ten cios; zd

 chyba najpierw z nim pogada . Z drugiej strony,  rodki 

uspokajaj ce powinny go troch  przyhamowa , a cała reszta pomo e w 

detoksykacji.  

      Roztarłem obolały mi sie  lewej nogi i wstałem. Złapałem Luke'a pod pachy i 

odci gn łem go ze dwadzie cia metrów dalej. Potem odetchn łem gł boko i 

wróciłem na miejsce. Nie miałem ju  czasu, by ucieka . Tymczasem wycie 

nabierało siły, a wielkie kwiaty pochylały si  wzdłu  linii wskazuj cej prosto na 

mnie. Widziałem ju  mi dzy łodygami ciemniejsz  sylwetk . Wiedziałem wtedy, 

e D abbersmok uciekł, a Ognisty Anioł wrócił do pracy. Je eli starcie było i tak 

nieuniknione, to polanka była miejscem nie gorszym od innych, a lepszym od 

wielu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

14 

Rozdział 2 

 

Odczepiłem od pasa migotliwy przedmiot i zacz łem go rozkłada . Pstrykał 

cicho. Miałem nadziej ,  e dokonałem wyboru najlepszego z mo liwych, a nie - 

powiedzmy - tragicznej pomyłki.  

      Potwór nadchodził poprzez kwiaty wolniej, ni  si  spodziewałem. Mogło to 

oznacza ,  e ma problemy z odnalezieniem mojego tropu po ród egzotycznych 

zapachów. Liczyłem jednak,  e odniósł rany w starciu z D abbersmokiem, trac c 

przy tym nieco pr dko ci i siły. Tak czy tak, ostatnie łodygi pochyliły si  w ko cu 

i zostały zdeptane. Kanciasty stwór wtoczył si  na polan  i przystan ł, 

spogl daj c na mnie bez mrugni cia. Frakir wpadła w panik , wi c uspokoiłem 

j . Ten przeciwnik nie nale ał do jej sfery. Zostało mi jeszcze zakl cie Ognistej 

Fontanny, ale nawet go nie próbowałem. Wiedziałem,  e nie powstrzyma Anioła, 

a mógłby zacz  si  zachowywa  w sposób nieprzewidywalny.  

      - Mog  ci wskaza  drog  powrotn  do Chaosu! - zawołałem. - Pewnie t sknisz 

za domem.  

      Zawył cicho i ruszył na mnie. To tyle, je li chodzi o sentymenty.  

      Zbli ał si  wolno, ociekaj c posok  z tuzina ran. Zastanawiałem si , czy 

potrafiłby jeszcze na mnie skoczy , czy te  obecne tempo było wszystkim, na co 

go sta . Ostro no  nakazywała przewidywa  najgorsze, wi c rozlu niłem 

mi nie, gotów do reakcji na ka d  prób  ataku. Nie skoczył. Zbli ał si  tylko 

niczym mały czołg z łapami. Nie wiedziałem, gdzie w jego cielsku znajduj  si  

wra liwe punkty - anatomia Ognistych Aniołów nie zajmowała wysokiej lokaty 

na li cie moich zainteresowa . Spróbowałem zaliczy  kurs przyspieszony, 

obserwuj c uwa nie potwora. Niestety, doszedłem tylko do wniosku,  e wszystkie 

wa ne organy s  dobrze osłoni te. Szkoda.  

      Wolałem nie atakowa  na wypadek, gdyby próbował mnie do czego  

sprowokowa . Nie miałem poj cia o sztuczkach, jakie stosuje w walce, ani ch ci, 

eby si  odsłoni  tylko po to, by je pozna . Lepiej trzyma  gard , powiedziałem 

sobie, i niech on zrobi pierwszy ruch. Ale on tylko podchodził, bli ej i bli ej. 

Wiedziałem,  e zaraz b d  musiał co  zrobi , cho by tylko si  cofn ...  

      Jedna z tych długich, zwini tych przednich ko czyn wystrzeliła ku mnie, a ja 

odskoczyłem na bok i ci łem. Ciach! Łapa le ała na ziemi i poruszała si  ci gle. 

Wi c ja równie  si  ruszyłem. Raz-dwa! Raz-dwa! I ciach! I ciach!  

      Potwór przewrócił si  wolno na lewy bok, poniewa  odr bałem wszystkie 

członki po tej stronie ciała. Potem, zanadto pewny siebie, przebiegłem zbyt blisko, 

by stan  z drugiego boku i powtórzy  wyczyn, póki Anioł był oszołomiony i 

niesprawny. Mign ła inna łapa. Jednak byłem za blisko, a on padał. Zamiast 

pochwyci  w szpony, trafił mnie w pier  odpowiednikiem goleni czy 

przedramienia. Odleciałem do tyłu.  

      Kiedy odpełzałem jak najdalej i próbowałem wsta , usłyszałem senny głos 

Luke'a.  

      - Co si  tu dzieje?  

      - Pó niej! - krzykn łem nie ogl daj c si .  

      - Zaraz! Waln łe  mnie! - dodał.  

      - Bez złych zamiarów. To element kuracji.  

 

15 

      Stan łem na nogach i ruszyłem znowu.  

      - Aha... - usłyszałem jeszcze.  

      Potwór le ał na boku, a ta wielka łapa wyci gała si  gwałtownie w moj  

stron . Odskakiwałem, jednocze nie badaj c jej zasi g i k t uderzenia. I ciach! 

Łapa upadła na ziemi , a ja wzi łem si  do dzieła.  

      Zadałem trzy ciosy, które przeszły przez cał  jego głow , nim zdołałem j  

odci . Cmokała stale, a kadłub przesuwał si  i pełzał na pozostałych 

ko czynach. Nie wiem, ile ci  jeszcze zadałem. Nie przerywałem, póki stwór nie 

był dosłownie w plasterkach. Przy ka dym ciosie Luke krzyczał: "ole!" Byłem 

ju  troch  spocony i zauwa yłem,  e rozgrzane powietrze - albo co  innego 

powoduje,  e dalekie kwiaty w polu widzenia faluj  do  niepokoj co. Czułem,  e 

dowiodłem zdolno ci przewidywania: miecz migbłystalny, który zabrałem z baru, 

okazał si  wspaniał  broni . Machn łem nim wysoko, co - jak si  zdaje - 

dokładnie oczy ciło kling , po czym zacz łem go składa  do wyj ciowej, zwartej 

formy. Był mi kki jak płatki kwiatów i wci  l nił słabym, matowym blaskiem...  

      - Brawo! - odezwał si  znajomy głos. Odwróciłem si ; zobaczyłem u miech, a 

po nim Kota, który lekko klaskał łapami.  

      - Kalej! Kalu! - dodał. - Niezła robota, cudobry chłopcze!  

      Tło falowało mocniej, a niebo pociemniało.  

      - Co jest?! - zawołał Luke.  

      Wstał wła nie i podchodził. Kiedy znów odwróciłem głow , dostrzegłem bar 

formuj cy si  za Kotem, pochwyciłem błysk mosi nej por czy. Zakr ciło mi si  

w głowie.  

      - Normalnie pobieramy kaucj  za migbłystalny miecz - stwierdził Kot. - Ale 

skoro oddajesz go bez uszkodze ...  

      Luke stan ł obok mnie. Usłyszał muzyk  i zacz ł nuci . Teraz to polanka i 

zar ni ty Ognisty Anioł wydawały si  nało onym obrazem, bar za  nabierał 

trwało ci... pojawiały si  niuanse kolorów i odcieni.  

      Jednak lokal sprawiał wra enie mniejszego. Stoliki stały bli ej siebie, muzyka 

grała ciszej, fresk był jakby w szy, a malarz gdzie  znikn ł. Nawet G sienica i 

jego grzyb cofn li si  do mrocznego k ta i obaj skurczyli wyra nie, a niebieski 

dym nie wydawał si  ju  tak g sty.  

      Uznałem to za dobry znak, poniewa  je li nasza obecno  tutaj była 

rezultatem stanu umysłu Luke'a, to mo e wła nie uwalniał si  od tego natr ctwa.  

      - Luke? - rzuciłem.  

      - Tak? - Stan ł obok mnie przy barze.  

      - Wiesz,  e jeste  na haju, prawda?  

      - Ja nie... Nie jestem pewien, co masz na my li.  

      - Kiedy Maska trzymał ci  w niewoli, mógł ci poda  jaki  kwas - wyja niłem. - 

Czy to mo liwe?  

      - Kto to jest Maska? - zdziwił si .  

      - Nowy boss w Twierdzy.  

      - Aha, chodzi ci o Sharu Garrula! - zawołał. - Rzeczywi cie, przypominam 

sobie,  e nosił niebiesk  mask .  

      Nie widziałem powodów, by zagł bia  si  w tłumaczenie, dlaczego Maska nie 

mo e by  Sharu. Zreszt , pewnie i tak by zapomniał. Kiwn łem tylko głow .  

 

16 

      - Szef - powiedziałem.  

      - Czy ja wiem... Tak, chyba mógłby mi co  poda  przyznał. - To znaczy,  e to 

wszystko... Szerokim gestem wskazał cał  sal .  

      Przytakn łem.  

      - Oczywi cie, jest rzeczywiste - stwierdziłem. - Ale my potrafimy 

przetransportowa  siebie do halucynacji. Wszystkie s  gdzie  rzeczywiste. Kwas 

by to załatwił.  

      - Niech mnie diabli... - mrukn ł.  

      - Podałem ci troch  leków, które powinny pomóc - dodałem. - Ale to mo e 

potrwa .  

      Oblizał wargi i rozejrzał si .  

      - Nie ma po piechu. - U miechn ł si , gdy zabrzmiał odległy krzyk: to demony 

zacz ły wyczynia  brzydkie rzeczy z płon c  kobiet  we fresku. - Podoba mi si  

tutaj.  

      Uło yłem na barze poskładan  bro . Luke zastukał o blat i zamówił nast pn  

kolejk . Wycofałem si , kr c c głow .  

      - Musz  ju  i  - wyja niłem. - Kto  na mnie poluje i tym razem niewiele 

brakowało.  

      - Zwierz ta si  nie licz  - o wiadczył Luke.  

      - Stwór, którego posiekałem, liczy si  jak najbardziej - odparłem. - Został 

wysłany.  

      Spojrzałem na wyłamane drzwi my l c, co mo e si  w nich zjawi  jako 

nast pne. Ogniste Anioły cz sto poluj  parami.  

      - Ale musz  z tob  porozmawia ... - mówiłem dalej.  

      - Nie teraz. - Odwrócił si .  

      - Wiesz,  e to wa ne.  

      - Nie potrafi  skupi  my li.  

      Zapewne miał racj , a nie było sensu ci gn  go st d do Amberu czy 

gdziekolwiek indziej. Rozwiałby si  i pojawił znowu tutaj. Dopiero kiedy 

przeja ni mu si  w głowie, a obsesja przestanie go n ka , mo emy omówi  nasze 

wspólne problemy.  

      - Pami tasz,  e twoja matka jest wi niem w Amberze? - spytałem jeszcze.  

      - Tak.  

      - Wezwij mnie, kiedy wrócisz do normy. Musimy pogada .  

      - Wezw .  

      Odwróciłem si , wyszedłem za drzwi i w  cian  mgły. Z oddali usłyszałem,  e 

Luke  piewa jak  smutn  ballad . Kiedy chodzi o przej cia przez cienie, mgła 

jest niemal tak niewygodna jak absolutna ciemno . Je li w ruchu nie wida  

punktów odniesienia, nie ma sposobu, by dokona  przeskoku. Z drugiej strony 

jednak, chciałem tylko zastanowi  si  w samotno ci, zwłaszcza  e mogłem ju  

jasno my le . Je eli ja nikogo nie widziałem w tych oparach, to i mnie nikt nie 

zobaczy. I nie słyszałem  adnego d wi ku, jedynie własne kroki na brukowanej 

powierzchni.  

      Co osi gn łem? Kiedy w Amberze przebudziłem si  po krótkiej drzemce, by 

obserwowa  niezwykłe wezwanie Luke'a, byłem  miertelnie zm czony po 

niezwykłych trudach. Zostałem przeniesiony do niego, przekonałem si ,  e ma 

 

17 

odlot, nakarmiłem czym , co powinno szybciej doprowadzi  go do normy, 

por bałem Ognistego Anioła i zostawiłem Luke'a tam, gdzie go zastałem na 

pocz tku. Dwie rzeczy udało mi si  załatwi , my lałem, maszeruj c przez kł by 

mgły. Udaremniłem Luke'owi wszelkie plany, jakie mógłby jeszcze snu  co do 

Amberu. Wiedział,  e jego matka jest naszym wi niem i w tych okoliczno ciach 

nie wyobra ałem sobie, by podj ł jakie  bezpo rednie działania. Pomijaj c nawet 

techniczne problemy zwi zane z przetransportowaniem go tak, by pozostał cały, 

to był główny powód,  e mogłem go zostawi  samego... co wła nie zrobiłem. 

Jestem przekonany,  e Random wolałby mie  go nieprzytomnego w celi w 

podziemiach, ale byłem te  pewien,  e wystarczy mu Luke z wyrwanymi kłami i 

na swobodzie. Zwłaszcza  e pr dzej czy pó niej pewnie nawi e z nami kontakt w 

sprawie Jasry. Mogłem pozwoli , by doszedł jako  do siebie i zjawił si  u nas, 

kiedy b dzie mu to odpowiadało.  

      W mojej poczekalni tkwiły ju  moje własne problemy, cho by Ghostwheel 

Maska, Vinta... i nowe widmo, które wła nie wzi ło numerek i zaj ło miejsce. 

Mo e to Jasra wykorzystała przyci ganie niebieskich kamieni, by posła  za mn  

zabójców. Miała mo liwo  i motyw. Chocia  prawdopodobne,  e to Maska. 

Według mnie miał tak  sposobno ... i chyba miał te  motyw, cho  go nie 

rozumiałem. Jasr  usun łem jednak z drogi. Zamierzałem w ko cu rozstrzygn  

spraw  z Mask , ale ju  teraz wierzyłem,  e wyzwoliłem si  z wpływu niebieskich 

kamieni. Wierzyłem te ,  e nasze niedawne spotkanie w Twierdzy cho  troch  go 

wystraszyło. Tak czy tak, to zupełnie nieprawdopodobne, by Maska lub Jasra, 

niezale nie od swej mocy, potrafili zdoby  wyszkolonego Ognistego Anioła. Nie; 

jest tylko jedno miejsce, z którego one pochodz , czarownicy z Cieni za  nie 

trafiaj  na list  klientów.  

      Podmuch wiatru porwał na moment mgł  i zobaczyłem mroczne budynki. 

Doskonale. Przeskoczyłem. Mgła przesun ła si  znowu niemal natychmiast i nie 

były to ju  budynki, ale formacje skalne. Kolejne rozst pienie szaro ci i pojawił 

si  skrawek porannego czy wieczornego nieba z wylan  strug  jasnych gwiazd. W 

krótkim czasie wiatr przegnał mgł  i zobaczyłem,  e id  gdzie  wysoko po skale, 

w blasku gwiazd tak jasnym,  e mógłbym przy nich czyta . D yłem ciemn  

dró k  prowadz c  do kraw dzi  wiata...  

      Cała ta sprawa z Lukiem, Jasr , Daltem i Mask  była czym  w rodzaju 

łamigłówki - całkowicie zrozumiała w pewnych punktach i zamglona w innych. 

Troch  czasu i pracy wyja ni wszystko. Luke i Jasra byli chwilowo 

unieszkodliwieni. Tajemniczy Maska miał chyba do mnie jakie  osobiste 

pretensje, ale dla Amberu raczej nie stanowił zagro enia. Za to Dalt owszem, 

zwłaszcza ze swym nowym uzbrojeniem... ale Random znał sytuacj , a Benedykt 

wrócił do domu. Byłem wi c spokojny,  e uczyniono w tej sprawie wszystko, co 

mo liwe.  

      Stałem na kraw dzi  wiata i spogl dałem w bezdenn  przepa  pełn  gwiazd. 

Moja góra chyba nie zaszczyciła sw  obecno ci  powierzchni planety. Jednak e 

po lewej stronie dostrzegłem most prowadz cy w mrok, do ciemnego, 

przesłaniaj cego gwiazdy kształtu - mo e kolejnej dryfuj cej góry. Ruszyłem w 

tamt  stron . Problemy dotycz ce atmosfery, grawitacji czy temperatury nie 

miały znaczenia w tym miejscu, gdzie mogłem w pewnym sensie na bie co 

 

18 

kreowa  rzeczywisto . Wszedłem na most i przez jedn  chwil  k t był 

odpowiedni: zobaczyłem drugi most po przeciwnej stronie mrocznej bryły, 

prowadz cy w inn  ciemno .  

      Zatrzymałem si  po rodku. Wzrok si gał daleko we wszystkie strony. 

Uznałem,  e to miejsce bezpieczne i odpowiednie. Wyj łem tali  Atutów i 

przekładałem je, a  znalazłem kart , której nie u ywałem od bardzo, bardzo 

dawna.  

      Odło yłem pozostałe i spojrzałem w niebieskie oczy, na młod , powa n  twarz 

o ostrych rysach pod mas  idealnie białych włosów. Ubrany był w czer , poza 

białym kołnierzem i skrawkiem mankietu widocznym spod l ni cej, dopasowanej 

kurty. W dłoni ukrytej r kawic  trzymał ciemne, stalowe kule.  

      Czasami jest do  trudno dotrze  a  do Chaosu, wi c skupiłem si , si gaj c 

ostro nie i mocno. Kontakt nast pił niemal od razu. Siedział na balkonie pod 

wariacko pasiastym niebem, a Zmienne Góry przesuwały si  po lewej stronie. 

Nogi opierał na niewielkim, szybuj cym stoliku i czytał ksi k . Opu cił j  i 

u miechn ł si  lekko.  

      - Merlin - rzekł cichym głosem. - Wygl dasz na zm czonego.  

      Przytakn łem.  

      - A ty na wypocz tego - zauwa yłem.  

      - Zgadza si . - Zamkn ł ksi k  i odło ył j  na stolik. - Masz kłopoty? - spytał.  

      - Mam kłopoty, Mandorze.  

      Wstał.  

      - Chcesz przej ?  

      Pokr ciłem głow .  

      - Je li masz pod r k  jakie  Atuty, które ułatwi  ci powrót, wolałbym,  eby  

ty przeszedł do mnie.  

      Wyci gn ł r k .  

      - Zgoda - powiedział.  

      Wyci gn łem r k , nasze dłonie zetkn ły si ; zrobił krok i stan ł obok mnie 

na mo cie. U cisn li my si . Potem rozejrzał si  i spojrzał w otchła .  

      - Czy co  ci tu zagra a? - zapytał.  

      - Nie. Wybrałem to miejsce, poniewa  wydaje si  zupełnie bezpieczne.  

      - I bardzo malownicze - doko czył. - Co si  z tob  działo?  

      - Przez długie lata byłem najpierw studentem, a potem projektantem pewnego 

rodzaju spujalistycznego sprz tu - wyja niłem. - A  do niedawna  yłem sobie 

całkiem spokojnie. I nagle rozp tało si  piekło... ale wi kszo  rozumiem, a sporo 

elementów ju  opanowałem. Ta cz  jest wła ciwie prosta i niewarta twojej 

uwagi.  

      Oparł dło  o por cz mostu.  

      - A ta druga cz ?  

      - Moi wrogowie, a  do teraz, pochodzili z okolic Amberu. A  nagle, kiedy 

sprawy były na najlepszej drodze do rozwi zania, kto  wypu cił moim tropem 

Ognistego Anioła. Nie mam poj cia, z jakich powodów, a z pewno ci  nie jest to 

sztuczka z Amberu. Przed chwil  go zabiłem.  

      Cmokn ł lekko, odwrócił si , odszedł na kilka kroków i znów spojrzał na 

mnie.  

 

19 

      - Masz racj , naturalnie - stwierdził. - Nie przypuszczałem,  e dojdzie a  do 

tego. Inaczej porozmawiałbym z tob  ju  dawno. Zanim jednak podejm  pewne 

spekulacje w tej kwestii, pozwól,  e nie zgodz  si  z tob  co do hierarchii wa no ci 

faktów. Chciałbym pozna  cał  histori .  

      - Po co?  

      - Poniewa  bywasz niekiedy wzruszaj co naiwny, braciszku. Nie ufam twojej 

ocenie tego, co jest naprawd  istotne.  

      - Mog  umrze  z głodu, zanim sko cz .  

      Z krzywym u mieszkiem mój przyrodni brat Mandor uniósł ramiona. Jurt i 

Despil te  s  dla mnie przyrodnimi bra mi, zrodzonymi przez moj  matk  Dar  

w zwi zku z ksi ciem Sawallem, Lordem Kra ca. Mandor jest synem Sawalla z 

poprzedniego mał e stwa. Jest sporo starszy ode mnie i w efekcie przypomina mi 

czasem krewnych z Amberu. Mi dzy dzie mi Dary i Sawalla zawsze czułem si  

troch  obco. W tym sensie Mandor tak e nie nale ał do grupy, wi c mieli my ze 

sob  co  wspólnego. Niezale nie jednak od pocz tkowych motywów, pasowali my 

do siebie i zaprzyja nili my si  bardziej chyba ni  prawdziwi bracia. Wiele mnie 

nauczył w ci gu tamtych lat; sp dzili my razem wiele przyjemnych chwil.  

      Powietrze zamigotało, a kiedy Mandor opu cił ramiona, mi dzy nami 

bezgło nie pojawił si  stół pokryty białym haftowanym obrusem. Za nim 

przybyły dwa krzesła. Na stole czekały ju  nakryte półmiski, porcelana, kryształy 

i sztu ce. Było nawet błyszcz ce wiaderko z lodem, a w nim wygi ta butelka.  

      - Jestem pod wra eniem - o wiadczyłem.  

      - Przez ostatnie lata wiele czasu po wi całem na magi  gastronomiczn  - 

odparł. - Siadaj, prosz .  

      Zaj li my miejsca na mo cie pomi dzy dwoma ciemno ciami. Mruczałem z 

podziwem, kosztuj c potraw, i dopiero po kilku minutach mogłem zacz  

opowie  o zdarzeniach, które doprowadziły mnie do tego miejsca pełnego blasku 

gwiazd i ciszy. Mandor, nie przerywaj c, wysłuchał całej mojej historii. Kiedy 

sko czyłem, skin ł głow .  

      - Mo e jeszcze jedn  porcj  deseru? - zapytał.  

      - Ch tnie - zgodziłem si . - Jest całkiem niezły.  

      Kiedy po chwili uniosłem głow , Mandor si  u miechał.  

      - Z czego si   miejes ? - spytałem.  

      - Z ciebie. Je li pami tasz, zanim wyjechałe , mówiłem ci,  eby  uwa ał, kogo 

obdarzasz zaufaniem.  

      - Co z tego? Nikomu o sobie nie opowiadałem. Je li chcesz wygłosi  kazanie o 

tym,  e zaprzyja niłem si  z Lukiem, zanim poznałem jego przeszło , to ju  je 

słyszałem.  

      - A co z Juli ?  

      - O co ci chodzi? Nie dowiedziała si ...  

      - Wła nie. Wydaje si ,  e mogłe  jej zaufa . Zamiast tego zwróciłe  j  

przeciwko sobie.  

      - No dobre! Mo e co do niej te  si  pomyliłem.  

      - Stworzyłe  niezwykłe urz dzenie i nie przyszło ci do głowy,  e mo e si  sta  

pot n  broni . Random zrozumiał to natychmiast. Luke równie . Przed 

katastrof  uratowało ci  chyba tylko to,  e maszyna uzyskała  wiadomo  i nie 

 

20 

chciała, by jej rozkazywa .  

      - Musz racj . Zaj łem si  głównie problemami technicznymi. Nie pomy lałem 

o mo liwych konsekwencjach.  

      Westchn ł.  

      - I co z tob  zrobi , Merlinie? Podejmujesz ryzyko, nie wiedz c nawet,  e ono 

istnieje.  

      - Nie zaufałem Vincie - przypomniałem.  

      - Uwa am,  e mogłe  od niej uzyska  wi cej informacji - odparł. - Gdyby tak 

ci si  nie spieszyło, by ratowa  Luke'a, któremu wła ciwie nic ju  nie zagra ało. 

Pod koniec waszej rozmowy ona wyra nie mi kła.  

      - Mo e powinienem ci  wezwa .  

      - Zrób to, je li znowu j  spotkasz. Zajm  si  ni .  

      Spojrzałem na niego. Mówił powa nie.  

      - Wiesz, kim ona jesf?  

      - Dowiem si . - Zakr cił jaskrawopomara czowym napojem w kielichu. - Ale 

mam dla ciebie propozycj , eleganck  w swej prostocie. Posiadam nowy dom na 

wsi, na odludziu i ze wszystkimi wygodami. Dlaczego nie miałby  wróci  ze mn  

do Dworców, zamiast kluczy  mi dzy jednym a drugim niebezpiecze stwem? 

Przyczaisz si  na par  lat, u yjesz  ycia, nadrobisz opó nienia w lekturze. 

Dopilnuj ,  eby  był dobrze chroniony. Niech minie zagro enie. Wrócisz do 

swoich spraw w bardziej sprzyjaj cym klimacie.  

      Wypisem niewielki łyk ognistego napoju.  

      - Nie - odparłem. - A co z tymi sprawami, o których wspomniałe ?,  e wiesz o 

nich, a ja nie?  

      - Nie b d  wa ne, je li przyjmujesz moj  ofert .  

      - Je li nawet miałbym si  zgodzi , chc  wiedzie .  

      - Szkoda czasu - mrukn ł.  

      - Wysłuchałe  mojej historii. Teraz ja wysłucham twojej.  

      Wzruszył ramionami, oparł si  wygodnie i spojrzał w gwiazdy.  

      - Swayvill umiera - oznajmił.  

      - Robi to od lat.  

      - To fakt, ale teraz poczuł si  o wiele gorzej. Niektórzy s dz ,  e ma to zwi zek 

ze  mierteln  kl tw  Eryka z Amberu. W ka dym razie nie s dz , by pozostało 

mu wiele czasu.  

      - Zaczynam rozumie ...  

      - Tak, walka o sukcesj  nabrała tempa. Ludzie padaj  na prawo i lewo: 

trucizny, pojedynki, morderstwa, podejrzane wypadki, w tpliwe samobójstwa. 

Sporo osób wyjechało nie wiadomo gdzie. A przynajmniej tak mo na by s dzi .  

      - Rozumiem, ale nie wiem, jaki ma to zwi zek ze mn .  

      - Kiedy  nie miało.  

      - Ale?  

      - Nie wiesz pewnie,  e po twoim wyje dzie Sawall formalnie ci  adoptował?  

      - Co?  

      - Tak. Nie znam jego motywów, ale jeste  prawym dziedzicem. Stoisz dalej ni  

ja, ale wyprzedzasz Jurta i Despila.  

      - Ale i tak jestem bardzo daleko na li cie.  

 

21 

      - To prawda... - przyznał. - Zainteresowania koncentruj  si  na ogół u szczytu.  

      - Powiedziałe  "na ogół".  

      - Zawsze s  wyj tki - odparł. - Musisz zdawa  sobie spraw ,  e taki okres jest 

równie   wietn  okazj  do spłaty starych długów. Jedna  mier  mniej czy wi cej 

nie zwróci takiej uwagi jak w spokojniejszych czasach. Nawet w stosunkowo 

wysokich kr gach. Potrz sn łem głow , patrz c mu w oczy.  

      - W moim przypadku to nie ma sensu - stwierdziłem.  

      Przygl dał mi si  długo, a  poczułem niepokój.  

      - Prawda? - spytałem w ko cu.  

      - No... pomy l chwil .  

      Pomy lałem. I kiedy tylko przyszło mi to do głowy, Mandor przytakn ł, jakby 

znał zawarto  mego umysłu.  

      - Jurt - powiedział. - Wkroczył w ten okres z mieszanin  zachwytu i strachu. 

Bez przerwy opowiadał o ostatnich zabójstwach, o elegancji i łatwo ci, z jak  ich 

dokonano. Przyciszony ton, od czasu do czasu nerwowy chichot. Jego strach i 

dza, by zwi kszy  własne mo liwo ci czynienia szkód, osi gn ły wreszcie 

granic  i pokonały dawny l k...  

      - Logrus...  

      - Tak. W ko cu spróbował Logrusu i przeszedł.  

      - Pewnie si  bardzo ucieszył. Był dumny. Marzył o tym od lat.  

      - A tak - zgodził si  Mandor. - I jestem pewien,  e prze ywał te  całkiem inne 

emocje.  

      - Poczucie swobody - zgadywałem. - Władzy. - Patrz c na jego ironiczny 

u mieszek, musiałem doda : - I ch  wł czenia si  do gry.  

      - Mo e jest jeszcze dla ciebie nadzieja - pochwalił mnie. - Spróbujesz 

doprowadzi  to rozumowanie do logicznych wniosków?  

      - Dobrze. - My lałem o lewym uchu Jurta, po moim ci ciu odpływaj cym w 

obłoku krwawych paciorków. - Uwa asz,  e to Jurt wysłał Ognistego Anioła.  

      - Najprawdopodobniej - zgodził si . - Co dalej?  

      Pomy lałem o złamanej gał zi, która przebiła oko Jurta, kiedy walczyli my na 

polanie...  

      - W porz dku - stwierdziłem. - Chce mnie zabi . Mo e jest to element walki o 

sukcesj , poniewa  troch  go wyprzedzam, mo e zwykła niech  albo zemsta... a 

mo e jedno i drugie.  

      - To wła ciwie nie ma znaczenia - zauwa ył Mandor. - Przynajmniej je li idzie 

o rezultaty. My lałem jednak o tym wilku ze  ci tym uchem, który ci  napadł. O 

ile pami tam, miał tylko jedno oko...  

      - Tak... - mrukn łem. - Jak Jurt teraz wygl da?  

      - Odrosło mu ju  prawie pół ucha. Jest nierówne i brzydkie, ale na ogół 

zakryte włosami. Zregenerował gałk  oczn , ale jeszcze przez ni  nie widzi. 

Zwykle nosi opask .  

      - To mo e tłumaczy  ostatnie wypadki - stwierdziłem. - Bardzo 

nieodpowiednia chwila wobec wszystkiego, co si  teraz dzieje. Woda staje si  

bardziej m tna.  

      - Mi dzy innymi dlatego proponuj ,  eby  znikn ł gdzie  i odczekał, a  

wszystko ucichnie. Jest za gor co. Kiedy tyle strzał fruwa w powietrzu, która  

 

22 

mo e odnale  drog  do twojego serca.  

      - Potrafi  o siebie zadba , Mandorze.  

      - Prawie ci uwierzyłem.  

      Wzruszyłem ramionami, wstałem i podszedłem do por czy. Spojrzałem w dół, 

na gwiazdy.  

      - Masz lepsze pomysły?! - zawołał.  

      Nie odpowiedziałem, poniewa  wła nie si  nad tym zastanawiałem. 

Rozwa ałem to, co Mandor powiedział o mojej nieostro no ci, o braku 

przygotowania... I uznałem,  e ma racj . We wszystkim prawie, co mi si  

przydarzyło do tej chwili - z wyj tkiem wyprawy po Jasr  - głównie reagowałem 

na rozwój sytuacji. Raczej odpowiadałem na działania innych, ni  sam działałem. 

Owszem, wszystko to nast powało bardzo szybko. Ale i tak nie tworzyłem 

adnych sensownych planów obrony, poznania przeciwników czy kontrataku. 

Było chyba kilka spraw, którymi mógłbym si  zaj ...  

      - Kiedy tak wiele jest powodów do zmartwienia - rzucił - najlepiej wyjdziesz, 

nie nara aj c si  bez potrzeby.  

      Miał prawdopodobnie racj  z punktu widzenia rozs dku, bezpiecze stwa i 

ostro no ci. Jednak zwi zany był wył cznie z Dworcami, gdy ja miałem 

dodatkowe zobowi zania lojalno ci, które jego nie dotyczyły. Mo liwe - cho by 

dzi ki moim kontaktom z Lukiem -  e b d  mógł uczyni  co , co zwi kszy 

bezpiecze stwo Amberu. Póki istniała taka szansa, musiałem próbowa  j  

wykorzysta . A poza tym, z czysto osobistych wzgl dów, byłem nazbyt ciekawy, 

by porzuci  tak liczne pytania, gdy mogłem szuka  odpowiedzi.  

      Zastanawiałem si  wła nie, jak najlepiej wytłumaczy  to Mandorowi, kiedy 

znowu kto  podj ł działanie wobec mnie. Poczułem delikatne dotkni cie, jak 

gdyby kot skrobał o  ciany mego umysłu. Nabierało mocy, zagłuszaj c inne my li, 

a  poznałem,  e to wezwanie przez Atut, nadane gdzie  z bardzo daleka. 

Pomy lałem,  e to pewnie Random chce si  dowiedzie , co zaszło od mojego 

znikni cia z pałacu. Otworzyłem si  wi c, zapraszaj c do kontaktu.  

      - Co si  dzieje, Merlinie? - zapytał Mandor.  

      Uniosłem dło  na znak,  e jestem zaj ty. Zauwa yłem,  e odkłada serwetk  i 

wstaje.  

      Wizja rozja niała si  z wolna. Zobaczyłem Fion ; stała z surow  min . Miała 

za sob  skały, a nad głow  bladozielone niebo.  

      - Merlinie - powiedziała. - Gdzie jeste ?  

      - Daleko - odparłem. - To długa historia. O co chodzi? Gdzie jeste ?  

      U miechn ła si  blado.  

      - Daleko.  

      - Oboje trafili my w bardzo malownicze miejsca - zauwa yłem. - Czy 

wybrała  to niebo,  eby podkre lało barw  twoich włosów?  

      - Do  - rzuciła. - Nie po to ci  wezwałam,  eby porównywa  notatki z 

podró y.  

      W tej wła nie chwili Mandor stan ł obok i poło ył mi dło  na ramieniu, co 

raczej nie pasowało do jego charakteru i co uznawałem za bardzo nieeleganckie w 

chwili, gdy najwyra niej trwa kontakt przez Atut. Podobnie jak umy lne 

podniesienie słuchawki drugiego aparatu i wtr cenie si  do cudzej rozmowy. 

 

23 

Mimo to...  

      - No, no! - powiedział. - Czy zechcesz nas sobie przedstawi , Merlinie?  

      - Kto to? - zapytała Fiona.  

      - To mój brat Mandor - odparłem. - Z rodu Sawalla w Dworcach Chaosu. 

Mandorze, to moja ciocia Fiona, ksi niczka Amberu.  

      Mandor skłonił si .  

      - Słyszałem o tobie, ksi niczko - powiedział. - To wielka przyjemno .  

      Na moment otworzyła szeroko oczy.  

      - Słyszałam o tym rodzie - odpowiedziała. - Ale nie miałam poj cia,  e Merlin 

jest z nim spowinowacony. Ciesz  si ,  e mog  ci  pozna .  

      - Rozumiem,  e masz do mnie jak  spraw , Fi - wtr ciłem.  

      - Tak - odparła, patrz c na Mandora.  

      - Oddal  si  - o wiadczył. - Jestem zaszczycony tym spotkaniem, ksi niczko. 

ałuj ,  e nie mieszkasz nieco bli ej Kraw dzi.  

      - Zaczekaj. - U miechn ła si . - Ta sprawa nie dotyczy tajemnic pa stwowych. 

Przeszedłe  inicjacj  Logrusu?  

      - Tak - potwierdził.  

      - ...I nie s dz ,  eby cie spotkali si  tutaj, by stoczy  pojedynek?  

      - Raczej nie - uspokoiłem j .  

      - W takim razie ch tnie poznam tak e jego opini . Czy zechcesz przej  do 

mnie, Mandorze?  

      Skłonił si  znowu, co uznałem za lekk  przesad .  

      - Gdziekolwiek ka esz, pani.  

      - Chod cie wi c.  

      Wyci gn ła r k . Chwyciłem j . Mandor dotkn ł jej nadgarstka. Zrobili my 

krok. Stan li my przed ni  w ród skał. Było wietrznie i troch  chłodno. Gdzie  z 

daleka dobiegał przytłumiony warkot, jakby silnika.  

      - Kontaktowała  si  ostatnio z kim  z Amberu? - zapytałem.  

      - Nie - odparła.  

      - Znikn ła  do  niespodziewanie.  

      - Mimam powody.  

      - Na przykład rozpoznanie Luke'a?  

      - Wiesz, kim on jest?  

      - Tak.  

      - A inni?  

      - Powiedziałem Randomowi - wyja niłem. - I Florze.  

      - Zatem wiedz  wszyscy - stwierdziła. - Wyjechałam szybko i zabrałam 

Bleysa, poniewa  on byłby nast pny na li cie Luke'a. W ko cu to ja usiłowałam 

zabi  jego ojca i prawie mi si  udało. Bleys i ja byli my najbli szymi krewnymi 

Branda i zwrócili my si  przeciw niemu.  

      Spojrzała przenikliwie na Mandora. U miechn ł si .  

      - Jak rozumiem - oznajmił - w tej chwili Luke pije w barze razem z Kotem, 

Dodo, G sienic  i Białym Królikiem. Rozumiem tak e,  e skoro jego matk  

wi zicie w Amberze, jest wobec was bezradny.  

      Przyjrzała mi si  z uwag .  

      - Rzeczywi cie miałe  sporo pracy - stwierdziła.  

 

24 

      - Staram si .  

      - ...Tak  e mo esz chyba wraca  bezpiecznie - doko czył Mandor.  

      U miechn ła si  do niego, po czym znów spojrzała na mnie.  

      - Twój brat jest dobrze poinformowany - zauwa yła.  

      - On tak e jest rodzin  - odrzekłem. - I przez całe  ycie pomagamy sobie 

nawzajem.  

      - Jego  ycie czy twoje? - zainteresowała si .  

      - Moje. Jest starszy.  

      - Czym jest kilka stuleci w t  czy tamt  stron ? - wtr cił Mandor.  

      - Miałam wra enie,  e wyczuwam pewn  dojrzało  ducha - o wiadczyła. - 

Mam ochot  zaufa  ci bardziej, ni  pocz tkowo zamierzałam.  

      - To pi knie z twojej strony - odparł. - I doceniam to uczucie...  

      - Ale wolałby ,  ebym nie przesadzała?  

      - Istotnie.  

      - Nie mam zamiaru wystawia  na prób  twojej lojalno ci wobec ojczyzny i 

tronu, zwłaszcza po tak krótkiej znajomo ci. Sprawa dotyczy i Amberu, i 

Dworców, ale nie dostrzegam w niej konfliktu.  

      - Nie w tpi  w twoj  ostro no , chciałem tylko jasno przedstawi  swoje 

stanowisko.  

      Zwróciła si  do mnie.  

      - Merlinie - rzekła. - My l ,  e mnie okłamałe .  

      Zmarszczyłem czoło, próbuj c sobie przypomnie , przy jakiej okazji mogłem 

wprowadzi  j  w bł d. Pokr ciłem głow .  

      - Je li nawet, to nie pami tam.  

      - Było to kilka lat temu. Kiedy prosiłam ci ,  eby  spróbował przej  Wzorzec 

swojego ojca.  

      - Aha... - Czułem,  e si  rumieni  i zastanawiałem si , czy jest to widoczne w 

tym niezwykłym o wietleniu.  

      - Wykorzystałe  to, co ci powiedziałam o oporze, jaki stawia Wzorzec. Udałe , 

e nie pozwala ci postawi  na nim stopy. Jednak nie bylo  adnych widocznych 

oznak oporu, takich jak wtedy, gdy ja próbowałam tego dokona .  

      Przygl dała mi si , jakby czekała na potwierdzenie.  

      - Co dalej? - spytałem.  

      - Ta sprawa jest teraz o wiele wa niejsza ni  wtedy. Musz  wiedzie : czy 

udawałe ?  

      - Tak.  

      - Dlaczego?  

      - Gdybym zrobił cho  jeden krok, byłbym zmuszony przej  cały Wzorzec - 

wyja niłem. - Kto wie, dok d by mnie to doprowadziło i w jakiej sytuacji bym si  

znalazł? Ko czyły mi si  wakacje i chciałem wraca  do szkoły. Nie miałem czasu 

na to, co mogło si  okaza  dług  wypraw . Powiedziałem ci,  e mam trudno ci. 

Uznałem,  e to najlepszy sposób, by si  wykr ci .  

      - S dz ,  e chodziło o co  wi cej - oznajmiła.  

      - Co masz na my li? - spytałem.  

      - S dz , i  Corwin powiedział ci o Wzorcu co , czego my nie wiemy... albo 

zostawił wiadomo . Uwa am,  e wiesz wi cej, ni  mówisz.  

 

25 

      Wzruszyłem ramionami.  

      - Przykro mi, Fiono. Nie odpowiadam za twoje podejrzenia.  ałuj , ale nie 

mog  ci pomóc.  

      - Mo esz - stwierdziła.  

      - Powiedz jak.  

      - Chod  ze mn  w to miejsce, gdzie le y nowy Wzorzec. Chc ,  eby  go 

przeszedł.  

      Pokr ciłem głow .  

      - Mam o wiele wa niejsze sprawy - odparłem - ni  zaspokajanie twojej 

ciekawo ci w kwestii tego, co ojciec uczynił całe lata temu.  

      - To co  wi cej ni  ciekawo . Mówiłam ci ju , co moim zdaniem kryje si  za 

zwi kszon  cz sto ci  sztormów Cienia.  

      - A ja podałem ci inne wyja nienie i całkiem inne przyczyny. Uwa am,  e to 

chwilowe zakłócenia zwi zane z cz ciowym zniszczeniem i odtworzeniem starego 

Wzorca.  

      - Podejd  tutaj - rzuciła, odwróciła si  i ruszyła w gór .  

      Spojrzałem na Mandora, wzruszyłem ramionami i poszedłem za ni . On 

równie . Wspinali my si  ku z batej  cianie skał. Fiona dotarła pierwsza i 

skr ciła na nierówn  półk  biegn c  wzdłu  urwiska. Wreszcie stan ła przed 

rozcinaj c  skały szerok , trójk tn  szczelin . Czekała tam zwrócona do nas 

plecami, a blask z zielonego nieba wyczyniał niezwykłe rzeczy z jej włosami.  

      Przystan łem obok i pod yłem wzrokiem za jej spojrzeniem. Na odległej 

równinie, pod nami i nieco z boku, wirował jak b k ogromny czarny lej. Był 

chyba  ródłem tego ryku, który słyszeli my. Ziemia pod nim wydawała si  

pop kana. Patrzyłem przez kilka minut, ale lej nie zmienił kształtu ani pozycji.  

      Odchrz kn łem.  

      - Wygl da jak wielkie tornado - stwierdziłem. - Nigdzie si  nie przesuwa.  

      - Dlatego wła nie chc ,  eby  przeszedł nowy Wzorzec - odpowiedziała. - 

Uwa am,  e nas zniszczy, je li my nie b dziemy pierwsi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

26 

Rozdział 3

 

 

Gdyby kto  miał wybór mi dzy zdolno ci  wykrywania kłamstwa a 

zdolno ci  znajdywania prawdy, co powinien wybra ? Dawno temu s dziłem,  e 

to jedno i to samo, powiedziane na dwa ró ne sposoby, teraz ju  w to nie wierz . 

Na przykład wi kszo  moich krewnych równie sprawnie potrafi rozszyfrowa  

oszustwo, jak je popełni . Nie jestem pewien, czy w ogóle dbaj  o prawd . Z 

drugiej strony zawsze wyczuwałem,  e jest w poszukiwaniu prawdy co  

szlachetnego, wyj tkowego... tego wła nie szukałem, buduj c Ghostwheela. 

Jednak Mandor skłonił mnie do zastanowienia. Czy by wszystko to sprawiło,  e 

zacz łem przyci ga  to, co jest prawdy przeciwie stwem?  

      Oczywi cie, problem nie jest tak klarowny. Wiem,  e nie chodzi o typowy 

układ albo-albo, z wył czonym  rodkiem, ale raczej okre lenie mojego podej cia. 

Mimo wszystko, skłonny byłem przyzna ,  e posun łem si  za daleko - do granic 

brawury. I  e zbyt długo pozwoliłem drzema  pewnym zdolno ciom krytycznym. 

Dlatego zastanowiłem si  nad pro b  Fiony.  

      - Dlaczego jest taki niebezpieczny? - spytałem.  

      - Chodzi o sztorm Cienia maj cy form  tornada - odparła.  

      - Zdarzały si  ju  takie zjawiska.  

      - To prawda - przyznała. - Ale zwykle si  poruszały. Ten ma swoje 

przedłu enie przez obszar Cienia, ale jest absolutnie stacjonarny. Pojawił si  

kilka dni temu i od tego czasu nie uległ  adnym zmianom.  

      - Ile to b dzie według czasu Amberu?  

      - Mo e pół dnia. Dlaczego pytasz?  

      Wzruszyłem ramionami.  

      - Sam nie wiem. Z ciekawo ci. Wci  nie rozumiem, dlaczego jest 

niebezpieczny.  

      - Mówiłam ci ju ,  e odk d Corwin wykre lił dodatkowy Wzorzec, takie 

sztormy zdarzaj  si  coraz cz ciej. Teraz zmienia si  ich charakter, nie tylko 

cz sto  wyst powania. Musimy jak najszybciej zrozumie  ten Wzorzec.  

      Krótka chwila namysłu pozwoliła mi poj ,  e ten, kto opanuje Wzorzec taty, 

stanie si  władc  straszliwej mocy. Albo władczyni . Zatem...  

      - Powiedzmy,  e go przejd  - rzekłem. - Co wtedy? Jak zrozumiałem z 

opowie ci taty, zwyczajnie znajd  si  w  rodku, tak jak na Wzorcu w domu. 

Czego mo na si  z tego dowiedzie ?  

      Obserwowałem jej twarz, szukaj c jakich  oznak emocji, jednak moi krewni 

dostatecznie nad sob  panuj , by nie zdradza  si  w tak prosty sposób.  

      - O ile wiem - odparła - Brand potrafił si  przeatutowa , kiedy Corwin stał na 

rodku.  

      - Zgadza si .  

      - ...Wi c kiedy dojdziesz do ko ca, mog  przej  przez Atut do ciebie.  

      - Przypuszczam,  e tak. I wtedy b dzie nas dwoje stoj cych na  rodku 

Wzorca.  

      - ...A stamt d b dziemy mogli przenie  si  do dowolnego istniej cego miejsca.  

      - Czyli gdzie? - zapytałem.  

      - Do pierwotnego Wzorca, który le y poza tamtym.  

 

27 

      - Jeste  pewna,  e istnieje co  takiego?  

      - Musi. Natur  takiego tworu jest,  e musi by  wykre lony nie tylko na 

zwykłym, ale na bardziej fundamentalnym poziomie egzystencji.  

      - A w jakim celu mieliby my si  uda  w takie miejsce?  

      - Tam wła nie kryj  si  tajemnice, tam mo emy pozna  najgł bsz  magi .  

      - Rozumiem. I co potem?  

      - Tam mo emy si  dowiedzie , jak za egna  problemy, które wywołuje 

Wzorzec.  

      - I to wszystko?  

      Zmru yła oczy.  

      - Naturalnie, dowiemy si  wszystkiego, co mo liwe. Moc to moc, a póki nie 

zostanie zrozumiana, stanowi zagro enie.  

      Wolno kiwn łem gtow .  

      - Ale w tej chwili w dziale zagro e  mam kilka bardziej nagl cych spraw - 

stwierdziłem. - Ten Wzorzec musi zaczeka  na swoja kolejk .  

      - Nawet je li reprezentuje moce potrzebne do rozwi zania innych 

problemów? - spytała.  

      - Nawet. Ta sprawa mo e zaj  wiele czasu, a nie s dz ,  eby my a  tyle go 

mieli.  

      - Ale nie wiesz na pewno...  

      - To prawda. Jednak gdy, ju  raz postawi  na nim stop , nie b dzie odwrotu.  

      Nie dodałem,  e nie mam najmniejszego zamiaru zabiera  jej ze sob  do 

pierwotnego Wzorca i zostawia  tam samej. Przecie  kiedy  próbowała ju  

przej  władz . I gdyby Brandowi udało si  wtedy zasi

 na tronie Amberu, 

stałaby przy nim, niezale nie od tego, co mówi dzisiaj. Chciała mnie chyba prosi , 

ebym przeniósł j  do pierwotnego Wzorca. Zrozumiała jednak,  e przemy lałem 

to ju  i  e odmówi . Nie chc c traci  twarzy, zrezygnowała i wróciła do 

wyj ciowej argumentacji.  

      - Sugeruj ,  eby  znalazł chwil  czasu - ostrzegła. - Je li nie chcesz patrze , 

jak dookoła rozpadaj  si   wiaty.  

      - Nie uwierzyłem, kiedy pierwszy raz mi to powiedziała . Teraz te  ci nie 

wierz . Nadal uwa am,  e te cz ste sztormy Cienia s  rezultatem uszkodzenia i 

naprawy oryginalnego Wzorca. S dz  te ,  e je li zaczniemy majstrowa  przy 

nowym Wzorcu, o którym nic nie wiemy, ryzykujemy,  e pogorszymy tylko 

sytuacj , zamiast j  Poprawi ...  

      - Nie chc  przy nim majstrowa  - odparła. - Chc  zbada ...  

      Znak Logrusu rozbłysn ł nagle mi dzy nami. Musiała dostrzec go jako  albo 

wyczu , bo cofn ła si  równocze nie ze mn .  

      Obejrzałem si , absolutnie pewien tego, co zobacz . Mandor wspi ł si  na 

skaln   cian . Ze wzniesionymi ramionami stan ł na szczycie tak nieruchomy, 

jakby był jej cz ci . Pohamowałem odruch, by krzykn ,  eby si  powstrzymał. 

Wiedział, co robi. Zreszt  nie zwróciłby pewnie uwagi na moje krzyki.  

      Wszedłem w szczelin , w której zaj ł pozycj , i spojrzałem na wir ponad 

sp kan  równin  w dole. Poprzez wizerunek Logrusu wyczuwałem mroczny, 

przera aj cy pr d mocy, któr  odsłonił przede mn  Suhuy w swej ko cowej 

lekcji. Mandor przyzywał j  teraz i kierował w sztorm Cienia. Czy by nie zdawał 

 

28 

sobie sprawy,  e siła Chaosu, jak  uwalniał, musi si  rozszerza , póki nie 

pochłonie wszystkiego? Czy nie rozumiał,  e je li ten sztorm był w istocie 

manifestacj  Chaosu, to własnor cznie przemieniał go w zjawisko prawdziwie 

straszne?  

      Wir rósł. Ryk był coraz gło niejszy. Samo patrzenie budziło l k.  

      Za plecami usłyszałem j k Fiony.  

      - Mam nadziej ,  e wiesz, co robisz! - zawołałem.  

      - Przekonamy si  za chwil  - odpowiedział, opuszczaj c ramiona.  

      Znak Logrusu zgasł.  

      Obserwowali my, jak kr ci si  ten przekl ty wir, coraz wi kszy i gło niejszy.  

      - Czego to dowodzi? - spytałem wreszcie.  

      -  e nie masz cierpliwo ci - odparł.  

      Zjawisko nie było szczególnie pouczaj ce, ale przygl dalem si  mimo to. Nagle 

huk stał si  urywany. Mroczny wir zadygotał i zwarł si , rozrzucaj c kawałki 

wessanego do leja gruzu. Po chwili odzyskał swoje poprzednie rozmiary, hałas 

powrócił do dawnego nat enia i wyrównał si .  

      - Jak to zrobiłe ! - zapytałem.  

      - To nie ja - odparł. - Sam si  wyregulował.  

      - Nie powinien - stwierdziła Fiona.  

      - Rzeczywi cie - przyznał.  

      - Chyba si  zgubiłem - wtr ciłem.  

      - Powinien rycze  dalej, coraz gło niejszy i pot niejszy... kiedy twój brat tak 

go wzmocnił - wyja niła Fiona. - Ale to, co nim steruje, ma chyba inne plany. St d 

ta regulacja.  

      ...I jest to zjawisko pochodz ce z Chaosu - mówił dalej Mandor. - Dowodzi 

tego sposób, w jaki chłon ło z Chaosu energi , gdy tylko stworzyłem tak  

mo liwo . Ale sztorm przekroczył pewn  granic  i nast piła korekta. Kto  tam 

bawi si  pierwotnymi mocami. Kto albo co i dlaczego... nie mam poj cia. To 

jednak wskazówka,  e Wzorzec nie ma z tym nic wspólnego. Nie z takimi grami z 

Chaosem. Czyli: Merlin miał chyba racj . My l ,  e ta sprawa ma swój pocz tek 

gdzie indziej.  

      - No dobrze - ust piła Fiona. - Dobrze. Co nam pozostaje?  

      - Tajemnica - rzekł. - Ale raczej nie bezpo rednie zagro enie.  

      Jaka  ledwie widoczna iskierka domysłu błysn ła mi w głowie. Mógł by  

absolutnie bł dny, cho  nie z tego powodu postanowiłem zachowa  go dla siebie. 

Prowadził bowiem w obszar, którego nie mogłem zbada  natychmiast, a nie lubi  

dzieli  si  takimi okruchami rozwi za . Fiona przygl dała mi si , ale zachowałem 

oboj tny wyraz twarzy. Widz c,  e jej sprawa jest beznadziejna, nagle zmieniła 

temat.  

      - Mówiłe ,  e zostawiłe  Luke'a w do  niezwykłych okoliczno ciach. Gdzie 

jest teraz?  

      Na pewno nie chciałbym jej naprawd  rozzło ci . Ale nie mogłem napu ci  jej 

na Luke'a w jego obecnym stanie. Mogła przecie  planowa  zabicie go jako form  

ubezpieczenia na  ycie. A nie chciałem, aby Luke zgin ł. Miałem wra enie,  e 

zachodzi w nim jaka  przemiana, i postanowiłem zostawi  mu jak najwi cej 

czasu. Wci  byli my sobie co  winni, cho  trudno było prowadzi  dokładne 

 

29 

rachunki. Nie mo na te  zapomina  o dawnych latach. Według mojej opinii, 

minie jeszcze sporo czasu, zanim Luke wróci do jako takiej formy. A wtedy 

miałem zamiar porozmawia  z nim o kilku sprawach.  

      - Przykro mi - powiedziałem. - W tej chwili on nale y do mnie.  

      - Ja te  jestem nim zainteresowana - odparła chłodno.  

      - Oczywi cie - przyznałem. - Ale ja bardziej, a mo emy wchodzi  sobie w 

drog .  

      - Sama potrafi  to oceni .  

      - No dobrze. Ma odlot po prochach. Informacje, jakie od niego uzyskasz, 

mog  by  niezwykle barwne, ale te  w wysokim stopniu rozczarowuj ce.  

      - Jak to si  stało?  

      - Mag imieniem Maska podał mu chyba jaki  narkotyk, kiedy trzymał go w 

niewoli.  

      - Gdzie to było? Nie znam  adnego Maski.  

      - W miejscu zwanym Twierdz  Czterech  wiatów - wyja niłem.  

      - Sporo czasu min ło, od kiedy ostatni raz słyszałam o Twierdzy - mrukn ła. - 

Panował tam czarodziej, niejaki Sharu Garrul.  

      - Teraz słu y za wieszak - stwierdziłem.  

      - Co?  

      - To długa historia. W tej chwili rz dzi tam Maska.  

      Patrzyła na mnie i widziałem,  e sobie u wiadamia, jak mało wie o ostatnich 

wypadkach. Moim zdaniem zastanawiała si , które z kilku oczywistych pyta  

powinna teraz zada . Postanowiłem zaatakowa  pierwszy, póki nie odzyskała 

jeszcze równowagi.  

      - Jak si  czuje Bleys? - zapytałem.  

      - O wiele lepiej. Sama go leczyłam i szybko wraca do zdrowia.  

      Miałem wła nie spyta , gdzie jest teraz. Wiedziałem,  e odmówi odpowiedzi. 

Była szansa,  e oboje si  u miechniemy, gdy tylko zrozumie, do czego zmierzam: 

nie ma adresu Bleysa - nie ma adresu Luke'a. Zachowujemy swoje sekrety i 

pozostajemy przyjaciółmi.  

      - Hej! - usłyszałem głos Mandora. Oboje spojrzeli my w kierunku, który 

wskazywał: dalej, poza szczelin . Ciemny kształt tornada zmalał do połowy 

swych pocz tkowych rozmiarów i na naszych oczach zmniejszał si  nadal. 

Zapadał si  do wn trza, kurczył i kurczył, a  po mniej wi cej trzydziestu 

sekundach znikn ł zupełnie. Nie zdołałem skry  u miechu, ale Fiona nawet go nie 

zauwa yła. Patrzyła na Mandora.  

      - My lisz,  e to z powodu tego, co zrobiłe ? - zapytała.  

      - Nie mam poj cia - odparł. - Ale to całkiem mo liwe.  

      - Czy co  ci to mówi?  

      - Mo e temu, kto za to odpowiadał, nie spodobało si ,  e ingeruj  w jego 

eksperyment.  

      - Naprawd  wierzysz,  e stoi za tym jaka  inteligencja?  

      - Tak.  

      - Kto  z Dworców?  

      - To chyba bardziej prawdopodobne ni  kto  z waszego ko ca  wiata.  

      - Chyba tak... - przyznała. - Czy domy lasz si  to samo ci tej osoby?  

 

30 

      U miechn ł si .  

      - Rozumiem - rzuciła pospiesznie. - Wasza sprawa. Ale powszechne zagro enie 

jest spraw  nas wszystkich. To wła nie próbowałam wytłumaczy .  

      - To prawda - zgodził si . - Dlatego proponuj  zbadanie jej. Nie mam 

chwilowo nic do roboty. Rzecz mo e si  okaza  zajmuj ca.  

      - Niezr cznie mi prosi  o informacje o twoich odkryciach - zacz ła. - Nie 

wiem, czyje interesy mog  wchodzi  w gr ...  

      - Doceniam t  delikatno  - odparł. - Jednak, wedle mojej wiedzy, warunki 

układu s  przestrzegane. Nikt w Dworcach nie planuje  adnych działa  przeciw 

Amberowi. Wła ciwie... Je li zechcesz, mo emy bada  t  spraw  razem, 

przynajmniej pocz tkowo.  

      - Mam czas - o wiadczyła szybko.  

      - A ja nie - wtr ciłem. - Mam za to kilka pilnych spraw do załatwienia.  

      Mandor spojrzał na mnie.  

      - Co do mojej propozycji... - zacz ł.  

      - Nie mog .  

      - Jak chcesz. Ale nie sko czyli my jeszcze rozmowy. Skontaktuj  si  pó niej.  

      - Dobrze.  

      Fiona tak e zwróciła si  w moj  stron .  

      - B dziesz mnie informował o stanie Luke'a i jego zamiarach - oznajmiła.  

      - Oczywi cie.  

      - Do zobaczenia wi c.  

      Mandor machn ł mi jeszcze na po egnanie, a ja odpowiedziałem tym samym. 

Ruszyłem przed siebie, a gdy tylko znikn łem im z oczu, rozpocz łem przemiany. 

Znalazłem drog  do skalnego zbocza. Tam zatrzymałem si  i wyj łem Atut 

Amberu. Uniosłem go, skoncentrowałem si  i przeskoczyłem, gdy tylko wyczułem 

otwarte przej cie. Liczyłem,  e główny hol b dzie pusty, chocia  w tej chwili 

specjalnie mi na tym nie zale ało.  

      Przeszedłem obok Jasry, która na wyci gni tym ramieniu trzymała 

dodatkowy płaszcz. Wymkn łem si  na pusty korytarz przez drzwi po lewej 

stronie i dotarłem do tylnych schodów. Kilka razy słyszałem głosy i nadkładałem 

drogi, by omin  mówi cych. Udało mi si  przedosta  do moich komnat, nie 

b d c zauwa onym.  

      Ostatni odpoczynek, który teraz wydawał si  oddalony o półtora wieku, to ta 

pi tnastominutowa drzemka, zanim wzmocnione narkotykiem czarodziejskie 

zdolno ci Luke'a  ci gn ły mnie przez halucynatoryczny Atut do Baru po 

Drugiej Stronie Lustra. Kiedy? Z tego, co wiem, mogło to by  wczoraj - a był to 

bardzo m cz cy dzie .  

      Zaryglowałem drzwi i powlokłem si  do łó ka, na które padłem, nie 

zdejmuj c nawet butów. Pewnie, powinienem zaj  si  najrozmaitszymi 

sprawami, ale nie byłem w stanie. Wróciłem do domu, poniewa  wci  w 

Amberze czułem si  najbezpieczniej... chocia  Luke ju  raz mnie tu dosi gn ł.  

      Po tym wszystkim, co ostatnio przeszedłem, kto  z wysoko wydajn  

pod wiadomo ci  mógłby mie  cudowny, tłumacz cy wszystko sen. Przebudziłby 

si , dysponuj c cał  seri  ol nie  i rozwi za , w szczegółach okre laj cych jego 

dalsze działania. Ja nie miałem. Raz obudziłem si  troch  przestraszony, nie 

 

31 

wiedz c, gdzie jestem. Ale otworzyłem oczy i wyja niłem sobie t  kwesti , po 

czym zasn łem znowu. Pó niej - mam wra enie,  e du o pó niej - wracałem do 

jawy stopniowo, niczym kawałek drewna popychany przez kolejne fale coraz 

dalej na piasek. Nie miałem ochoty pod a  t  drog  a  do przebudzenia, póki nie 

u wiadomiłem sobie,  e bol  mnie stopy. Wtedy usiadłem i  ci gn łem buty - była 

to jedna z sze ciu najwi kszych rozkoszy mojego  ycia. Szybko zdj łem skarpety i 

rzuciłem je w k t pokoju. Dlaczego nikt inny w tym fachu nie obciera sobie nóg? 

Nalałem wody do miski i moczyłem je jaki  czas. Postanowiłem przez najbli sze 

kilka godzin chodzi  boso.  

      W ko cu wstałem, rozebrałem si , umyłem, wło yłem par  levisów i fioletow , 

flanelow  koszul , któr  lubi .  

      Niech diabli porw  miecze, sztylety i płaszcze - przynajmniej na jaki  czas. 

Otworzyłem okiennice i wyjrzałem na zewn trz. Było ciemno. Przez chmury nie 

widziałem gwiazd i nie miałem poj cia, czy jest wczesny wieczór, pó na noc czy 

prawie ranek.  

      W holu panowała cisza. Nic słyszałem  adnych głosów, kiedy tylnymi 

schodami szedłem na dół. W kuchni nie zastałem nikogo; paleniska były 

przygaszone i ogie  ledwie si  tlił. Nie chciałem rozpala  w piecu, powiesiłem 

tylko kociołek z wod  na herbat . Znalazłem troch  chleba i konfitur. W chłodni 

trafiłem te  na dzban czego , co smakowało jak sok grapefruitowy.  

      Siedziałem, grzej c nogi i po eraj c z wolna bochenek chleba, gdy nagle 

zacz łem odczuwa  niepokój. Popijaj c herbat , u wiadomiłem sobie, o co 

chodzi. Miałem wra enie,  e powinienem teraz co  robi , ale zupełnie nie 

wiedziałem co. Dziwnie si  czułem, maj c wreszcie chwil  wytchnienia. Umałem 

wi c,  e nale y znów si  zastanowi . Kiedy sko czyłem jedzenie, miałem ju  kilka 

planów. Przede wszystkim ruszyłem do głównego holu. Zdj łem z Jasry wszystkie 

płaszcze i kapelusze, po czym wzi łem j  pod pach . Pó niej, kiedy niosłem jej 

sztywne ciało w stron  moich pokoi, otworzyły si  jakie  drzwi i wyjrzał zaspany 

Droppa.  

      - Dla mnie dwie takie! - zawołał. - Przypomina mi pierwsz   on  - dodał 

jeszcze i zamkn ł drzwi.  

      Kiedy ustawiłem j  u siebie, przysun łem krzesło i usiadłem przed ni . 

Jaskrawy strój, pewnie cz  zło liwego  artu, nie krył jej niew tpliwej urody. 

Raz ju  zagroziła mi  miertelnie i nie zamierzałem jej uwalnia  w takiej chwili - 

mogłaby spróbowa  po raz drugi. Ale rzucone na ni  zakl cie interesowało mnie z 

wielu powodów. Chciałem dokładnie je przestudiowa .  

      Bardzo ostro nie zacz łem bada  czar, który j  wi ził. Nie był przesadnie 

skomplikowany, ale widziałem,  e prze ledzenie wszystkich jego bocznych  cie ek 

mo e chwil  potrwa . Dobrze; nie miałem zamiaru teraz przerywa . Wcisn łem 

si  gł biej w zakl cie, po drodze robi c w pami ci notatki.  

      Pracowałem przez długie godziny. Kiedy rozwi załem zakl cie, postanowiłem 

doło y  kilka własnych. W ko cu, czasy były ci kie. Zamek budził si  wolno 

wokół mnie. Pracowałem, a dzie  płyn ł wolno. Wreszcie wszystko było na 

miejscu, a ja uznałem,  e sko czyłem. Byłem wygłodzony.  

      Przesun łem Jasr  do k ta, wci gn łem buty, wyszedłem na koryta  i 

skr ciłem do schodów. Miałem wra enie,  e nadeszła pora obiadu, wi c 

 

32 

sprawdziłem kilka jadalni, gdzie zwykle zasiadała rodzina. Wszystkie były puste, 

nigdzie nie dostrzegłem przygotowa  do posiłku. Nie znalazłem  ladów po posiłku 

niedawno zako czonym.  

      Mo liwe,  e wci  miałem zakłócone poczucie czasu,  e było jeszcze za 

wcze nie lub za pó no. Ale dzie  trwał ju  wystarczaj co długo, by nastała mniej 

wi cej wła ciwa pora. Jednak nikt nie siedział przy jedzeniu, wi c chyba co  w 

tym zało eniu nie grało...  

      Wtedy usłyszałem: delikatny brz k sztu ca na talerzu.  

      Ruszyłem w stron , sk d dobiegał ten d wi k. Najwyra niej obiad podano w 

miejscu rzadziej wykorzystywanym. Skr ciłem w prawo, potem w lewo. Tak, 

nakryli w bawialni. Niewa ne.  

      Wszedłem do pokoju. Na czerwonej sofie siedziała Llewella, a obok niej 

Vialle,  ona Randoma. Nakrycia le ały na niskim stoliku przed nimi. Michael, 

który pracował w kuchni, stał obok z wózkiem załadowanym talerzami. 

Odchrz kn łem.  

      - Merlin! - zawołała Vialle.  

      Jej czujno  budzi czasem dreszcze - jest przecie  całkiem niewidoma.  

      - Witaj - odezwała si  Llewella. - Siadaj z nami. Ch tnie posłuchamy, co 

ostatnio porabiałe .  

      Przysun łem krzesło i usiadłem naprzeciw nich. Podszedł Michael i rozło ył 

wie e nakrycie. Zastanowiłem si  szybko. Wszystko, co usłyszy Vialle, bez 

w tpienia dotrze do Randoma. Dlatego przedstawiłem im nieco okrojon  wersj  

ostatnich wypadków, usuwaj c wszelkie wzmianki o Mandorze, Fionie i 

odniesienia do Dworców Chaosu. Dzi ki temu opowie  była wyra nie krótsza i 

szybciej mogłem przyst pi  do jedzenia.  

      - Wszyscy mieli ostatnio tyle zaj  - zauwa yła Llewella, kiedy sko czyłem. - 

Czuj  si  niemal winna.  

      Obserwowałem delikatn  ziele  jej bardziej ni  oliwkowej cery, jej pełne 

wargi i kocie oczy.  

      - Ale nie całkiem - dodała.  

      - A w ogóle to gdzie s  wszyscy? - spytałem.  

      - Gerard jest w mie cie - odparła. - Sprawdza fortyfikacje portu. Julian 

dowodzi armi , wyposa on  w cz  broni palnej i strzeg c  podej  do Kolviru.  

      - To znaczy,  e Dalt wyszedł ju  w pole? Zbli a si ?  

      Pokr ciła głow .  

      - Nie, to tylko  rodki ostro no ci. Z powodu tej informacji od Luke'a. Nikt 

jeszcze nie widział wojsk Dalta.  

      - Czy kto  wie, gdzie mo e by  w tej chwili?  

      - Te  nie. Ale wkrótce spodziewamy si  pewnych wiadomo ci. - Wzruszyła 

ramionami. - Mo e Julian ju  je otrzymał.  

      - Dlaczego Julian dowodzi? - zapytałem mi dzy jednym a drugim k sem. - 

Spodziewałem si ,  e raczej Benedykt obejmie komend .  

      Llewella odwróciła głow  i spojrzała na Vialle, która jakby wyczuwała jej 

wzrok.  

      - Benedykt z niewielkim oddziałem eskortuje Randoma do Kashfy - wyja niła 

cicho.  

 

33 

      - Do Kashfy? - powtórzyłem. - Po co si  tam wybrał? Dalt zwykle kr ci si  

wokół miasta i okolica mo e by  niebezpieczna.  

      Vialle u miechn ła si  lekko.  

      - Wła nie dlatego zabrał ze sob  Benedykta i jego gwardi  - stwierdziła. - 

Mo e nawet oni wła nie maj  zbiera  dane wywiadowcze, cho  nie z tego powodu 

ruszyli akurat teraz.  

      - Nie rozumiem, dlaczego w ogóle musieli tam jecha .  

      Łykn ła wody.  

      - Niespodziewane zamieszki polityczne - wyja niła. - Jaki  generał przej ł 

władz  pod nieobecno  królowej i ksi cia krwi. Generał został ostatnio 

zamordowany i Randomowi udało si  umie ci  na tronie własnego kandydata, 

starszego wiekiem szlachcica.  

      - Jak tego dokonał?  

      - Wszystkim zainteresowanym bardziej zale ało na tym, by Kashfa została 

dopuszczona do Złotego Kr gu, co gwarantuje uprzywilejowan  pozycj  w 

handlu.  

      - Czyli Random kupił ich, aby odda  władz  swojemu człowiekowi - 

zauwa yłem. - Czy traktaty Złotego Kr gu nie daj  nam prawa, by praktycznie 

bez uprzedzenia przeprowadzi  wojska przez terytorium partnera?  

      - Tak - odparła.  

      Nagle przypomniałem sobie tego twardego z wygl du emisariusza, którego 

spotkałem u Krwawego Billa. Płacił rachunek kashfa sk  walut . Uznałem,  e 

wol  nie wiedzie , jak odległe w czasie było nasze spotkanie od zabójstwa tego 

generała, które umo liwiło zawarcie porozumienia. O wiele silniej poruszyły mnie 

wynikaj ce st d wnioski: wygl dało na to,  e Random wła nie uniemo liwił 

Jasrze i Luke'owi odzyskanie zagarni tego tronu - który, uczciwie mówi c, Jasra 

sama zagarn ła dawno temu. Wobec tylu zmian u władzy sprawa dziedzictwa 

była mocno niejasna. Cho  jednak normy etyczne Randoma nie były lepsze od 

ludzi, którzy działali przed nim, to z pewno ci  nie były gorsze. Gdyby teraz 

Luke spróbował odzyska  tron matki, sprzeciwi si  monarcha maj cy układ 

obronny z Amberem. Mogłem si  zało y ,  e traktatowe warunki pomocy 

wojskowej dopuszczały współdziałanie Amberu podczas zamieszek 

wewn trznych, nie tylko podczas zewn trznej agresji.  

      Fascynuj ce. Random wyra nie próbował odci  Luke'a od jego zaplecza i 

uniemo liwi  legalne obj cie rz dów. Nast pnym krokiem b dzie pewnie skazanie 

Luke'a jako samozwa ca i niebezpiecznego buntownika oraz wyznaczenie ceny 

za jego głow . Czy Random przesadzał? Luke nie wydawał si  w tej chwili a  tak 

gro ny, zwłaszcza  e trzymali my w niewoli jego matk . Z drugiej strony, 

wła ciwie nie miałem poj cia, jak daleko Random zechce si  posun . Czy tylko z 

góry uniemo liwiał wszelkie potencjalnie gro ne działania, czy naprawd  

rozpocz ł polowanie? Ta druga mo liwo  zaniepokoiła mnie, poniewa  Luke 

zacz ł si  zachowywa  mniej wi cej przyzwoicie i chyba na nowo rozwa ał swój 

stosunek do nas. Nie chciałbym patrze , jak niepotrzebnie rzucaj  go wilkom na 

po arcie w efekcie nazbyt gwałtownej reakcji Randoma.  

      - Zgaduj ,  e ma to jaki  zwi zek z Lukiem - zwróciłem si  do Vialle.  

      Milczała przez chwil .  

 

34 

      - To raczej Dalt go martwił - powiedziała w ko cu.  

      W my lach wzruszyłem ramionami. Dla Randoma to pewnie jedno i to samo. 

Uwa ał Dalta za sił  militarn , za pomoc  której Luke zechce odzyska  tron.  

      - Aha - powiedziałem tylko i wróciłem do jedzenia.  

      Nie mogły mi poda   adnych dodatkowych faktów ani sugestii, które 

tłumaczyłyby plany Randoma. Rozmawiali my wi c na oboj tne tematy, a ja 

ponownie rozwa yłem swoj  sytuacj . Wci  miałem wra enie,  e powinienem 

podj  jakie  pilne działanie... i wci  nie miałem poj cia, jakie mianowicie. W 

sposób do  nieoczekiwany plan akcji został przygotowany podczas deseru.  

      Dworzanin imieniem Randel - wysoki, szczupły, smagły i zwykle u miechni ty 

- pojawił si  w drzwiach.  

      Wiedziałem,  e co  si  stało, gdy  nie u miechał si  i poruszył szybciej ni  

zwykle. Przemkn ł po nas wzrokiem, spojrzał na Vialle, zbli ył si  pospiesznie i 

odchrz kn ł.  

      - Wasza wysoko ... - zacz ł.  

      Vialle lekko zwróciła głow  ku niemu.  

      - Tak, Randelu? - spytała. - O co chodzi?  

      - Przybyła delegacja z Begmy - odparł. - A ja nie otrzymałem instrukcji co do 

charakteru powitania i szczegółów organizacyjnych wła ciwych na t  okazj .  

      - Ojej! - Vialle odło yła widelec. - Nie spodziewali my si  ich wcze niej ni  

pojutrze, po powrocie Randoma. To jemu chc  si  poskar y . Co z nimi zrobiłe ?  

      - Wprowadziłem do  ółtej Komnaty - odparł. - Powiedziałem.  e pójd  

zaanonsowa  ich przybycie.  

      Skin ła głow .  

      - llu ich jest?  

      - Przyjechał premier Orkuz, jego sekretarz Nayda, b d ca te  jego córk . I 

druga córka, Coral. Jest te  czworo słu cych, dwóch m czyzn i dwie kobiety.  

      - Id  zawiadomi  słu b  i upewnij si ,  e przygotowano dla nich odpowiednie 

kwatery - poleciła. - Uprzed  kuchni . Mo e nie jedli obiadu.  

      - Oczywi cie, wasza wysoko . - Zacz ł si  wycofywa .  

      - Potem zgłosisz si  do mnie w  ółtej Komnacie - dodała. - Udziel  ci 

dodatkowych instrukcji.  

      - Twoje polecenia zostan  wypełnione, pani - zapewnił i wyszedł pospiesznie.  

      - Merlinie, Llewello... - Vialle wstała. - Póki wszystkiego nie zorganizujemy, 

pomo ecie mi bawi  go ci.  

      Przełkn łem ostatni k s deseru i wstałem. Nie miałem szczegółnej ochoty na 

rozmow  z dyplomat  i jego  wit , ale byłem pod r k , a w  yciu trzeba czasem 

wypełnia  drobne obowi zki.  

      - Hm... A tak w ogóle to po co przyjechali? - spytałem.  

      - Chodzi o jaki  protest w sprawie naszych działa  w Kashfie. Ich krajów 

nigdy nie ł czyły przyjazne stosunki, ale nie jestem pewna, czy chc  protestowa  

przeciw mo liwemu wł czeniu Kashfy do Złotego Kr gu, czy te  przeciwko 

naszemu mieszaniu si  w wewn trzne sprawy tamtych. Mo e boj  si ,  e ich 

interesy ucierpi , gdy bliski s siad uzyska tak  sam  uprzywilejowan  pozycj  

jak oni. A mo e mieli inne plany co do tronu Kashfy, a my uniemo liwili my ich 

realizacj . Mo e jedno i drugie. Wszystko jedno... Nie mo emy zdradzi  im 

 

35 

niczego, o czym nie wiemy.  

      - Chciałem tylko ustali , jakich tematów unika .  

      - Wszystkich powy szych.  

      - Te  o tym my lałam - wtr ciła Llewella. - A tak e, czy mo e maj  jakie  

informacje o Dalcie. Ich słu by wywiadowcze z pewno ci  pilnie uwa aj  na 

wszystko, co dzieje si  w Kashfie i okolicy.  

      - Nie poruszaj tego tematu - poprosiła Vialle, kieruj c si  do drzwi. - Je li co  

im si  wymknie lub zechc  co  wyjawi , tym lepiej. Słuchaj uwa nie. Ale nie daj 

pozna ,  e ci  to interesuje.  

      Vialle uj ła mnie pod rami . Kierowałem ni  w drodze do  ółtej Komnaty. 

Llewella wyj ła sk d  małe lusterko, przejrzała si  i schowała je, wyra nie 

zadowolona.  

      - Szcz liwy przypadek sprowadził ci  tutaj, Merlinie - zauwa yła. - 

Dodatkowa u miechni ta twarz zawsze si  przyda w takiej chwili.  

      - Dlaczego ja nie czuj  si  szcz ciarzem? - mrukn łem.  

      Dotarli my do komnaty, gdzie czekał pierwszy minister z córkami. Słu cy 

odeszli ju  do kuchni na posiłek. Oficjalna delegacja siedziała głodna, co wiele 

mówi na temat protokołu, zwłaszcza  e odpowiednie przybranie tac z jedzeniem 

zajmuje zwykle sporo czasu. Orkuz był kr py,  redniego wzrostu, o czarnych 

włosach gustownie przyprószonych siwizn . Zmarszczki na jego szerokiej twarzy 

wskazywały,  e o wiele cz ciej marszczy czoło, ni  si  u miecha, cho  w tej chwili 

zajmował si  głównie u miechami. Nayda miała ładniej wyrze bion  wersj  jego 

twarzy, a cho  wykazywała t  sam  skłonno  do korpulencji, utrzymywała j  na 

atrakcyjnym poziomie zaokr glenia. Ona tak e u miechała si  cz sto i miała 

pi kne z by. Coral za to była wy sza od ojca i siostry, szczuplejsza, z 

rudobr zowymi włosami. Jej u miech nie sprawiał tak oficjalnego wra enia. W 

dodatku wydawała mi si  znajoma. Zastanawiałem si , czy nie spotkałem jej 

kiedy , przed laty, na jakim  nudnym przyj ciu. Chocia  gdyby tak, to chybabym 

zapami tał.  

      Kiedy nas sobie przedstawiono i podano wino, Orkuz wygłosił do Vialle 

krótk  uwag  o "ostatnich niepokoj cych wie ciach" na temat Kashfy. Llewella i 

ja szybko stan li my przy niej, oferuj c wsparcie moralne. Vialle jednak 

stwierdziła tylko,  e spraw  t  musi zaj  si  Random po swoim powrocie. Orkuz 

zgodził si  bez sprzeciwu, a nawet u miechn ł. Miałem wra enie,  e chce po 

prostu jak najszybciej poinformowa  o celu wizyty.  

      Llewella zacz ła go wypytywa  o podró , a on łaskawie pozwolił zmieni  

temat. Politycy s  cudownie zaprogramowani.  

      Dowiedziałem si  pó niej,  e ambasador Begmy nic nie wie o przyje dzie 

delegacji. Czyli Orkuz podró ował tak szybko,  e wyprzedził not  dla ambasady. 

Nie zadał sobie nawet trudu, by tam zajrze , lecz przyjechał wprost do pałacu i 

wysłał wiadomo . Dowiedziałem si  o tym wszystkim, kiedy prosił o jej 

dostarczenie. Wobec zgrabnych potoków neutralnych wypowiedzi Vialle i 

Llewelli czułem si  tutaj zb dny. Cofn łem si  o krok i zacz łem planowa  

ucieczk . Jakakolwiek gra si  tu toczyła, wcale mnie nie interesowała.  

      Coral tak e cofn ła si  wzdychaj c. Potem spojrzała na mnie, u miechn ła si , 

rozejrzała i podeszła.  

 

36 

      - Zawsze marzyłam,  eby odwiedzi  Amber - o wiadczyła.  

      - Czy jest taki, jakim go sobie wyobra ała ?  

      - O tak. Przynajmniej jak dot d. Oczywi cie, wiedziałam bardzo niewiele...  

      Skin łem głow  i odszedłem dalej od pozostałych.  

      - Czy nie spotkali my si  ju  kiedy ? - zapytałem.  

      - Nie s dz  - odparła. - Nie podró owałam zbyt cz sto, a nie przypuszczam, 

eby  bywał w naszej okolicy. Prawda?  

      - Tak. Chocia  ostatnio bardzo mnie ona interesuje.  

      - Wiem, jednak troch  u twoim pochodzeniu - mówiła dalej. - Słyszałam 

plotki. Wiem,  e jeste  z Dworców Chaosu i  e ucz szczale  do szkoły na tym 

wiecie w Cieniu, który wy, Amberyci, tak ch tnie odwiedzacie. Cz sto my lałam, 

jak tam jest.  

      Chwyciłem przyn t : zacz łem jej opowiada  o szkole i pracy, o kilku 

miejscach, które udwiedziłem, i rzeczach, które lubiłem robi . W tym czasie 

przemie cili my si  na sof  pod  cian  i usiedli my wygodnie. Orkuzowi, Naydzie, 

Llewelli i Vialle jako  nas nie brakowało. Je li ju  musiałem tu siedzie , to 

przyjemniej było rozmawia  z Coral ni  słucha  tamtycb. Nie chciałem 

prowadzi  monologu, poprosiłem wi c, by opowiedziała co  o sobie.  

      Zacz ła od dzieci stwa sp dzonego w Begmie, o swoim zamiłowaniu do koni i 

eglowania po rzekach i jeziorach tego regionu, o czytanych ksi kach i 

stosunkowo niewinnych eksperymentach z magi . Kobieta ze słu by zjawiła si  w 

chwili, gdy Coral zacz ła mi opisywa  pewne interesuj ce rytuały, stosowane 

przez miejscowe społeczno ci rolnicze dla zapewnienia urodzaju. Słu ca 

podeszła do Vialle i co  jej przekazała. Kilkoro innych dostrzegłem tu  za 

drzwiami. Vialle zwróciła si  do Orkura i Naydy, ci przytakn li i ruszyli do 

wyj cia. Llewella oderwała si  od grupy i zbli yła do nas.  

      - Coral - powiedziala. - Twoja komnata jest przygotowana. Pokojówka ci  

odprowadzi. Mu e chciałaby  si  od wie y  albo odpocz  po podró y.  

      Powstali my oboje.  

      - Nie jestem wła ciwie zm czona - o wiadczyła Coral. Patrzyła raczej na mnie 

ni  na Llewell , a cie  u miechu igrał jej na wargach. Do diabła... Nagle 

u wiadomiłem sobie,  e przyjemnie mi w jej towarzystwie. Zatem...  

      - Je li przebierzesz si  w co  wygodniejszego - zaproponowałem - ch tnie 

poka  ci miasto. Albo pałac.  

      Warto było zobaczy  jej u miech.  

      - To mi bardziej odpowiada - stwierdziła.  

      - Spotkajmy si  wi c tutaj za jakie  pół godziny.  

      Odprowadziłem j  i pozostałych a  do głównych schodów. Wci  miałem na 

sobie levisy i fioletow  koszul , wi c zastanawiałem si , czy zmieni  ubranie na 

bardziej zgodne z tutejsz  mod . Do diabła z tym, uznałem. Mamy tylko 

pospacerowa . Wezm  pas z mieczem, płaszcz i najwygodniejsze buty. Mog  te  

przystrzyc brod , skoro mam troch  czasu. I jeszcze szybki manicure...  

      - Ehm... Merlinie.  

      To Llewella. Chwyciła mnie za łokie  i pokierowała do wn ki. Pozwoliłem 

sob  kierowa .  

      - Tak? - spytałem. - O co chodzi?  

 

37 

      - Hm... - mrukn ła. - Miła dziewczyna, prawda?  

      - Chyba tak.  

      - Masz na ni  ochot ?  

      - Rany, Llewello! Nie wiem. Dopiero j  poznałem.  

      - ...I umówiłe  si  na randk .  

      - Daj spokój. Nale y mi si  odrobina rozrywki. Z Coral przyjemnie si  

rozmawia. Ch tnie poka  jej okolic . My l ,  e b dziemy si  dobrze bawi . Co w 

tym złego?  

      - Nic - odparła. - Dopóki zachowasz wła ciw  perspektyw .  

      - O jak  perspektyw  ci chodzi?  

      - Pomy lałam,  e to do  ciekawe...  e Orkuz przywiózł swoje dwie przystojne 

córki.  

      - Nayda jest jego sekretarzem - przypomniałem. - A Coral ju  od dawna 

chciała zobaczy  Amber.  

      - Aha... i byłoby bardzo wygodne dla Begmy, gdyby jedna z nich złapała 

członka rodziny.  

      - Llewello, jeste  potwornie podejrzliwa.  

      - To dlatego,  e  yj  ju  bardzo długo.  

      - Ja te  mam nadziej  na długie  ycie i wierz ,  e nie zaczn  si  doszukiwa  

niskich pobudek w ka dym ludzkim działaniu.  

      U miechn ła si .  

      - Oczywi cie. Zapomnij,  e co  mówiłam - poprosiła wiedz c,  e nie zapomn . 

- Miłej zabawy.  

      Burkn łem co  uprzejmie i ruszyłem do siebie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

38 

Rozdział 4

 

 

I tak po ród wszelkiego rodzaju niebezpiecze stw, intryg, zagro e  i tajemnic 

postanowiłem zrobi  sobie wakacje i wyj  na spacer z pi kn  dam . Ze 

wszystkich mo liwo ci ta wydawała si  najbardziej atrakcyjna. Kimkolwiek był 

nieprzyjaciel, z jak kolwiek pot g  miałem si  zmierzy , piłka znalazła si  teraz 

po jego stronie kortu. Nie miałem ochoty polowa  na Jurta, pojedynkowa  si  z 

Mask  ani  ledzi  Luke'a, póki nie wyl duje i powie, czy wci  pragnie 

rodzinnych skalpów. Dalt to nie mój kłopot, Vinta znikn ła, Ghostwheel zamilkł, 

a Wzorzec mojego ojca mo e zaczeka .  

       wieciło sło ce i wiał lekki wiatr, cho  o tej porze roku pogoda mogła si  

szybko zmieni . Szkoda zmarnowa  ostatni mo e ładny dzie  w roku na 

cokolwiek innego ni  przyjemno ci. Pod piewywałem, szykuj c si  na spotkanie. 

Zszedłem na dół wcze niej, ni  byli my umówieni.  

      Coral była jednak szybsza, ni  s dziłem, i ju  na mnie czekała. Z uznaniem 

spojrzałem na jej wygodne, ciemnozielone spodnie, grub  koszul  barwy miedzi i 

ciepły br zowy płaszcz. Buty wło yła odpowiednie na wycieczki, a na głow  

wcisn ła zakrywaj cy włosy ciemny kapelusz. U pasa miała sztylet i r kawice.  

      - Gotowa! - zawołała, kiedy mnie dostrzegła.  

      -  wietnie - odparłem z u miechem i wyprowadziłem j  na korytarz.  

      Chciała skr ci  w kierunku głównej bramy, ale pokierowałem j  w prawo, a 

potem w lewo.  

      - Nie zwrócimy niczyjej uwagi, je li wykorzystamy boczne wyj cia - 

wyja niłem.  

      - Widz ,  e naprawd  lubicie tajemnice - zauwa yła.  

      - Przyzwyczajenie. Im mniej obcy wiedz  o twoich sprawach, tym lepiej.  

      - Jacy obcy? Czego si  boicie?  

      - W tej chwili? Całej masy ró nych rzeczy. Ale nie chciałbym marnowa  

pi knego dnia na układanie spisów.  

      Pokr ciła głow  z wyrazem, który uznałem za poł czenie podziwu i niesmaku.  

      - Wi c to prawda, co mówi ?- zapytala. - Wasze sprawy s  tak 

skomplikowane, jak stare romanse? I musicie prowadzi  notatki?  

      - Nie miałem ostatnio czasu na  adne romanse - odparłem. - A ju  zwłaszcza 

warte zanotowania. Przepraszam - dodałem widz c,  e si  rumieni. - Moje  ycie 

naprawd  si  skomplikowało.  

      - Och - rzuciła, spogl daj c na mnie. Wyra nie czekała,  e powiem co  wi cej.  

      - Kiedy indziej. - Za miałem si  sztucznie, machn łem poł  płaszcza i 

zasalutowałem stra nikowi.  

      Kiwn ła głow  i dyplomatycznie zmieniła temat.  

      - Obawiam si ,  e pora roku nie jest odpowiednia na zwiedzanie waszych 

słynnych ogrodów.  

      - Tak, wła ciwie nie ma tam teraz czego ogl da ... Tylko japo ski ogródek 

Benedykta jest w pewnym sensie opó niony. Mo e kiedy  wybierzemy si  tam na 

fili ank  herbaty. Dzi  jednak chciałem pokaza  ci miasto.  

      - N c ca propozycja - zgodziła si .  

      Poleciłem wartownikowi przy furtce, by przekazał Hendenowi, szambelanowi 

 

39 

Amberu,  e wychodzimy do miasta i nie jeste my pewni, kiedy wrócimy. Obiecał 

to zrobi , gdy tylko zejdzie z posterunku, czyli ju  niedługo.  

      Do wiadczenia z wizyty u Krwawego Billa nauczyły mnie, by zostawia  takie 

wiadomo ci - nie znaczy to,  e obawiałem si  jakiego  niebezpiecze stwa ani  e 

wiedza Llewelli by nie wystarczyła.  

      Li cie szele ciły pod stopami, kiedy szli my alejk  w stron  bocznej bramy. 

Sło ce  wieciło jasno na niebie przesłoni tym tylko kilkoma pasmami cirrusów. 

Na zachodzie stado czarnych ptaków leciało w stron  oceanu, na południe.  

      - U nas spadł ju   nieg - powiedziała. - Macie szcz cie.  

      - Dociera tu ciepły pr d - wyja niłem wspominaj c, co mówił mi kiedy  

Gerard. - Dzi ki temu klimat jest wyra nie łagodniejszy ni  w innych okolicach 

na tej samej szeroko ci.  

      - Du o podró ujesz? - zapytała.  

      - Wi cej, ni  mam na to ochot . Zwłaszcza ostatnio. Chciałbym przynajmniej 

przez rok posiedzie  w miejscu i wypocz .  

      - W interesach czy dla przyjemno ci? - chciała wiedzie .  

      Wartownik wyprowadził nas za bram  i upewnił si  szybko, czy nic nam nie 

grozi.  

      - Nie dla przyjemno ci - odparłem. Uj łem j  za łokie  i skierowałem na 

drog , któr  wybrałem.  

      Kiedy dotarli my do bardziej cywilizowanych okolic, przez pewien czas 

trzymali my si  Głównej Alei. Wskazałem jej kilka ciekawostek i znaczniejszych 

budynków, w tym ambasad  Begmy. Nie zdradzała jednak ch ci, by j  odwiedzi ; 

wspomniała tylko,  e przed wyjazdem b dzie musiała zło y  swym rodakom 

oficjaln  wizyt .  

      Zatrzymała si  za to w sklepie, jaki znale li my wkrótce potem. Kupiła par  

bluzek; rachunek kazała odesła  do ambasady, a zakupy do pałacu.  

      - Ojciec obiecał mi wycieczk  po sklepach - wyja niła. - A wiem,  e o tym 

zapomni. Kiedy si  dowie, zrozumie,  e ja pami tałam.  

      Obejrzeli my uliczki ró nych rzemie lników i usiedli my w przydro nej 

kawiarni. Patrzeli my na mijaj cych nas pieszych i konnych. Wła nie zacz łem 

opowiada  jej anegdot  na temat którego  z je d ców, gdy poczułem pierwszy 

kontakt Atutu. Czekałem kilka sekund i wra enie stało si  silniejsze, ale  adna 

posta  nie nabierała kształtu za przesłaniem. Coral poło yła mi dło  na ramieniu.  

      - Co si  stało? - spytała.  

      Si gn łem my l , próbuj c dopomóc w kontakcie, ale tamten jakby si  cofał. 

Wra enie nie przypominało tej chłodnej obserwacji, gdy Maska przygl dał mi si  

w mieszkaniu Flory w San Francisco. Mo e kto , kogo znałem, próbował do mnie 

dotrze  i miał kłopoty z koncentracj ? Mo e był ranny? Albo...  

      - Luke - powiedziałem. - Czy to ty?  

      Ale odpowied  nie nadeszła i uczucie zacz ło zanika . Wreszcie odpłyn ło.  

      - Dobrze si  czujesz? - zapytała Coral.  

      - Tak, wszystko w porz dku - odparłem. - Chyba Kto  próbował si  ze mn  

porozumie , ale zrezygnował.  

      - Porozumie ? Aha, przez te Atuty, których u ywacie?  

      - Tak.  

 

40 

      - Ale powiedziałe  "Luke"... - Zastanowiła si . - Nikt z twoich krewnych nie 

ma na imi ...  

      - Znasz go pewnie jako ksi cia Rinalda z Kashfy.  

      Zachichotała.  

      - Rinny'ego? Pewnie,  e znam. Chocia  nie lubił, kiedy wołali my na niego 

"Rinny".  

      - Naprawd  znasz? To znaczy osobi cie?  

      - Tak - potwierdziła. - Cho  dawno si  nie widzieli my. Kashfa le y całkiem 

blisko Begmy. Nasze stosunki s  czasem dobre, czasem nie najlepsze. Wiesz, jak 

to jest. Polityka. Kiedy byłam mała, zdarzały si  długie okresy, gdy  yli my w 

bliskiej przyja ni. Były oficjalne wizyty w obie strony. Nas, dzieci, cz sto 

zostawiali gdzie  razem.  

      - Jaki on wtedy był?  

      - Taki wysoki, niezgrabny, rudowłosy chłopak... Lubił si  popisywa : jaki to 

jest silny albo szybki. Pami tam, jak si  na mnie rozzło cił, kiedy wyprzedziłam 

go w biegu.  

      - Wyprzedziła  Luke'a?  

      - Tak. Bardzo dobrze biegam.  

      - Z pewno ci .  

      - W ka dym razie zabierał Nayd  i mnie na wycieczki  aglówk  albo piesze 

wyprawy. Co si  z nim teraz dzieje?  

      - Pije z kotem z Cheshire.  

      - Co?  

      - To długa historia.  

      - Ch tnie jej wysłucham. Martwi  si  o niego, odk d usłyszałam o przewrocie.  

      Hm... zastanawiałem si  pospiesznie, jak zredagowa  t  opowie , by córce 

premiera Begmy nie zdradzi  pa stwowych tajemnic... cho by tej,  e Luke jest 

spokrewniony z rodem Amber. A wi c...  

      - Znam go ju  od do  dawna - zacz łem. - Ostatnio rozgniewał pewnego 

czarownika, a ten podał mu narkotyk i odesłał do dziwnego baru...  

      Mówiłem do  długo, po cz ci dlatego,  e musiałem przerwa  główny w tek i 

stre ci  Lewisa Carrolla. Musiałem te  obieca ,  e po ycz  jej z pałacowej 

biblioteki jedno z wyda  Alicji w thari. Kiedy wreszcie sko czyłem, roze miała 

si .  

      - Dlaczego nie sprowadziłe  go z powrotem? - zapytała.  

      Oj... Nie mogłem przecie  powiedzie ,  e póki nie dojdzie do siebie, jego 

zdolno ci manipulowania Cieniem na to nie pozwalaj .  

      - To element zakl cia; działa, czerpi c z jego własnych czarodziejskich mocy - 

wyja niłem. - Nie mo na go przenie , póki narkotyk nie przestanie działa .  

      - To ciekawe - stwierdziła. - Czy Luke naprawd  jest czarodziejem?  

      - Ee... tak.  

      - Jak zdobył te umiej tno ci? Nie przejawiał ich, kiedy go znałam.  

      - Czarownicy ró nymi metodami dochodz  do swego kunsztu - wyja niłem. - 

Zreszt , sama wiesz o tym.  

      I nagle u wiadomiłem sobie,  e jest o wiele sprytniejsza, ni  sugerowałaby jej 

u miechni ta, niewinna buzia. Miałem silne wra enie,  e tak kieruje rozmow , 

 

41 

bym przyznał,  e Luke opanował magi  Wzorca. Oczywi cie, zdradzałoby to 

wiele ciekawych rzeczy na temat jego pochodzenia.  

      - A jego matka, Jasra, te  jest czym  w rodzaju czarodziejki.  

      - Powa nie? Nie wiedziałam o tym. Do licha! Coraz gorzej...  

      - Widocznie gdzie  si  tego nauczyła.  

      - A co z jego ojcem?  

      - Trudno mi co  powiedzie .  

      - Widziałe  go kiedy ?  

      - Tylko przelotnie - zapewniłem.  

      Kłamstwo mogło sprawi ,  e uzna t  kwesti  za naprawd  wa n  - wystarczy, 

e cho by domy la si  prawdy. Dlatego zrobiłem jedyn  rzecz, jaka mi przyszła 

do głowy. Stolik za Coral był pusty, a za nim ju  tylko  ciana. Po wi ciłem jedno 

z zakl ; niedostrzegalnie skin łem dłoni  i zamruczałem bezgło nie.  

      Stolik przewrócił si , odleciał do tyłu i rozbił o  cian . Rozległ si  

spektakularny trzask. Go cie krzykn li zaskoczeni, a ja zerwałem si  z krzesła.  

      - Nikomu nic si  nie stało? - Rozejrzałem si , jakbym wypatrywał ofiar.  

      - Co to było? - zapytała Coral.  

      - Jaki  nagły podmuch albo co  w tym rodzaju - odparłem. - Mo e lepiej 

ruszajmy st d.  

      - Dobrze - zgodziła si , spogl daj c na odłamki. - Nie szukam kłopotów.  

      Rzuciłem na stół kilka monet, wstałem i wyszli my na zewn trz. Przez chwil  

mówiłem o wszystkim, co mi wpadło do głowy, byle tylko bezpiecznie oddali  si  

od tematu. Przyniosło to po dany efekt, gdy  nie próbowała powtarza  pytania.  

      Podczas spaceru kierowałem si  generalnie w stron  Zachodniej Winnej. 

Kiedy tam dotarli my, postanowiłem zej  w dół, do portu; zapami tałem,  e 

lubiła  eglarstwo. Ale chwyciła mnie za r kaw i zatrzymała.  

      - Przez  cian  Kolviru prowadz  stopnie, prawda? - zapytała. - O ile wiem, 

twój ojciec próbował kiedy  przeprowadzi  tamt dy armi . Wpadł w pułapk  i 

musiał wywalczy  sobie drog .  

      Skin łem głow .  

      - Tak, to prawda. To stara sprawa. Stopnie pochodz  z dawnych czasów. Dzi  

mało kto ich u ywa, ale s  całkiem dobrze utrzymane.  

      - Chciałabym je zobaczy .  

      - Dobrze.  

      Skr ciłem w prawo i pomaszerowałem z powrotem pod gór , do Głównej Alei. 

Min ło nas dwóch rycerzy w barwach Llewelli. Ciekawe, pomy lałem, czy 

wypełniaj  jak  zwyczajn  misj , czy te  dostali polecenie,  eby mie  mnie na 

oku. Ta sama my l musiała przyj  do głowy Coral, gdy  uniosła brew i spojrzała 

pytaj co.  

      Wzruszyłem ramionami i poszedłem dalej. Kiedy obejrzałem si  po chwili, ju  

ich nie zauwa yłem.  

      Mijali my ludzi w strojach z dziesi tka regionów; ze straganów unosiły si  

zapachy potraw, mog cych zaspokoi  dziesi tki gustów. Po drodze 

zatrzymali my si  kilka razy, by spróbowa  pasztetu, jogurtu, słodyczy.  

      Pokusa była zbyt silna i tylko wyj tkowo najedzeni mogli si  jej oprze .  

      Zauwa yłem, jak mi kko Coral wymija przeszkody. Nie chodziło tylko o 

 

42 

wdzi k, raczej o stan ducha... chyba czujno . Spostrzegłem,  e ogl da si  w 

stron , sk d przyszli my. Sam te  spojrzałem, ale nie zobaczyłem niczego 

ciekawego. Raz jaki  człowiek wyszedł nagle z bramy, do której si  zbli ali my, 

blyskawicznie si gn ł do sztyletu u pasa, po czym natychmiast opu cił r k .  

      - Jaki tu gwar, jak wiele si  dzieje... - zauwa yła Coral po cbwili.  

      - Rzeczywi cie. Rozumiem,  e Begma jest spokojniejsza?  

      - Zdecydowanie.  

      - Czy jest tam do  bezpiecznie, by chodzi  na spacery?  

      - O tak.  

      - Czy nie tylko m czy ni, ale tak e kobiety odbywaj  tam przeszkolenie 

wojskowe?  

      - Zwykle nie. Dlaczego pytasz?  

      - Zwykła ciekawo .  

      - Ale ja pobierałam lekcje walki wr cz i z u yciem broni - dodała.  

      - Dlaczego? - zdziwiłem si .  

      - Ojciec to wymy lił. Stwierdził,  e co  takiego mo e si  przyda  krewnym 

człowieka na wysokim stanowisku. Uznałam,  e co  w tym jest. Podejrzewam,  e 

zawsze chciał mie  syna.  

      - Czy twoja siostra te  si  tym zajmowała?  

      - Nie. Jej to nie interesowało.  

      - Planujesz karier  w dyplomacji?  

      - Raczej nie. Zwracasz si  do niewła ciwej siostry.  

      - Bogaty m ?  

      - Zapewne gruby i nudny.  

      - Wi c co?  

      - Mo e pó niej ci powiem.  

      - Jak chcesz. Zapytam, gdyby  miała zapomnie .  

      Szli my Alej  coraz dalej na południe. Wiatr dmuchał silniej, w miar  jak 

zbli ali my si  do Kra ca L du. W dali pojawił si  zimowy ocean: ciemnoszary, 

naznaczony białymi pasami piany. Stada ptaków kr yły ponad falami i jednym 

bardzo kr tym stokiem. Min li my Wielki Łuk i wreszcie stan li my na 

platformie. Spojrzeli my w dół. Widok budził zawroty głowy - szerokie, strome 

stopnie wzdłu  urwiska si gaj cego brunatnoczarnej pla y w dole. 

Obserwowałem pozostawione przez odpływ  lady na piasku niby zmarszczki na 

czole starca. Wiatr był tu silniejszy, a wilgotny, słony zapach, coraz wyra niejszy 

w miar  zbli ania si  do platformy, doprawiał powietrze szczególnie intensywnym 

aromatem. Coral cofn ła si  na chwil , po czym podeszła znowu.  

      - Wygl da to troch  gro niej, ni  si  spodziewałam - wyznała. - Pewnie b dzie 

lepiej, kiedy ju  na nie wejd .  

      - Nie wiem - odpowiedziałem.  

      - Nigdy t dy nie wchodziłe ?  

      - Nie. Nie miałem powodu.  

      - S dziłam,  e spróbujesz... skoro twój ojciec przegrał na nich bitw .  

      Wzruszyłem ramionami.  

      - Jestem sentymentalny w nieco inny sposób.  

      U miechn ła si .  

 

43 

      - Zejd my t dy na pla . Prosz .  

      - Oczywi cie - zgodziłem si .  

      Ruszyli my.  

      Szerokie schody sprowadziły nas jakie  dziesi  metrów ni ej, po czym urwały 

si  nagle w miejscu, gdzie startowała ich o wiele w sza wersja, skr caj ca ostro 

w bok. Przynajmniej stopnie nie były wilgotne ani  liskie.  

      Daleko w dole poszerzały si  znowu tak,  e para ludzi mogła i  obok siebie. 

Na razie jednak schodzili my pojedynczo. Zirytowałem si  troch , bo Coral jako  

zdołała mnie wyprzedzi .  

      - Je li si  odsuniesz, wyjd  do przodu - powiedziałem.  

      - Po co?  

      -  eby i  przed tob , gdyby  si  po lizgn ła.  

      - Nie warto - odparła. - Nic mi nie grozi.  

      Uznałem,  e kłótnia nie ma sensu i pozwoliłem jej prowadzi .  

      Platformy, gdzie linia schodów zawracała, trafiały si  do  przypadkowo, 

wyci te wsz dzie tam, gdzie pozwalał na to układ skały. W rezultacie niektóre 

ci gi stopni byty dłu sze od innych i nasza droga prowadziła przez cał  szeroko  

urwiska. Wiatr dmuchał tu silniej ni  na górze i odruchowo trzymali my si  

mo liwie blisko  ciany. Zreszt  nawet bez wiatru robiliby my pewnie to samo. 

Brak jakiejkolwiek por czy sprawial,  e odsuwali my si  od przepa ci. Trafiały 

si  miejsca, gdzie skalna  ciana tworzyła przewieszki i szli my jakby w jaskini. 

Gdzie indziej przechodzili my po wybrzuszeniach i czuli my si  całkiem odkryci. 

Nagle podmuchy kilka razy zastoniły mi oczy poł  płaszcza; zakl łem 

wspominaj c,  e ludzie rzadko odwiedzaj  zabytki poło one w s siedztwie 

miejsca zamieszkania. Zaczynałem docenia  ich rozs dek. Coral maszerowała w 

dół i przyspieszyłem kroku, by j  dogoni . Widziałem ju  platform  oznaczaj c  

pierwszy zwrot trasy. Miałem nadziej ,  e zaczeka tam i powie,  e zmieniła 

zdanie co do tej wyprawy. Nic z tego. Zawróciła i szła dalej. Wiatr porwał moje 

westchnienie i poniósł je do jakiej  ba niowej jaskini, przeznaczonej na skargi 

przymuszanych.  

      Przyspieszyłem, kiedy dotarli my wreszcie do podestu, od którego schody 

znów si  rozszerzały. Mogli my ju  i  obok siebie. W po piechu potkn łem si  na 

samym zakr cie. Nic wielkiego - zd yłem wyci gn  r k  i oprze  si  o skał , 

kiedy poleciałem w przód. Zdumiało mnie jednak wyczucie Coral na zmian  

mojego kroku - tylko na podstawie głosu - i jej reakcja. Nagle rzuciła si  w tył i 

obróciła. Równocze nie jej dłonie dotkn ły mojego ramienia; pchn ła mnie na 

bok, przyciskaj c do skały.  

      - W porz dku! - zawołałem z gł bi niemal pustych płuc. - Nic mi si  nie stało.  

      Wstała i otrzepała si .  

      - Słyszałam... - zacz ła.  

      - Rozumiem. Ale tylko si  potkn łem. To wszystko.  

      - Sk d miałam wiedzie ?  

      - Wszystko w porz dku. Dzi kuj .  

      Ruszyli my dalej rami  w rami , ale co  si  zmieniło.  ywiłem teraz pewne 

podejrzenie, które wcale mi si  nie podobało, ale którego nie mogłem odp dzi . 

Jeszcze nie. To, o czym my lałem, było bardzo niebezpieczne... gdybym miał 

 

44 

racj .  

      Dlatego...  

      - W Hiszpanii d d y, gdy d d yste przyjd  dni - oznajmiłem.  

      - Słucham? - zdziwiła si . - Nie zrozumiałam...  

      - Powiedziałem,  e przyjemnie jest spacerowa  z pi kn  dam .  

      Naprawd  si  zarumieniła.  

      - Ale w jakim j zyku to powiedziałe ... za pierwszym razem?  

      - Po angielsku.  

      - Nie znam go. Mówiłam ci o tym, kiedy wspominałe  o Alicji.  

      - Wiem. To był taki kaprys - wyja niłem.  

      Pla a, o wiele ju  bli sza, była ubarwiona w pasy i miejscami błyszczała. 

Piana  ciekała z niej do morza, a ptaki nurkowały z krzykiem, by zbada  resztki 

pozostawione przez fale. Na horyzoncie kołysały si   agle, a zasłona deszczu 

matowiła powierzchni  daleko na południowym wschodzie. Wiatr przycichł, cho  

podmuchy wci  atakowały nas z sił  szarpi c  płaszcze.  

      Schodzili my w milczeniu, póki nie stan li my w dole. Przeszli my kilka 

kroków po piasku.  

      - Port le y w tamtym kierunku. - Wyci gn łem r k  na zachód. - A tam stoi 

ko ciół - dodałem, wskazuj c ciemny budynek. Tam odbyła si  msza pogrzebowa 

Caine'a i tam przychodzili czasem  eglarze, by modli  si  o bezpieczn  podró .  

      Spojrzała w obie strony, a potem równie  za siebie i w gór .  

      - Jacy  ludzie zeszli za nami - zauwa yła.  

      Dostrzegłem trzy postacie niedaleko szczytu schodów. Stały nieruchomo, 

jakby zeszły tylko kawałek, by podziwia  widoki.  adna nie nosiła barw 

Llewelli...  

      - Te  tury ci - stwierdziłem.  

      Przygl dała si  im jeszcze przez chwil , wreszcie odwróciła wzrok.  

      - Czy nie ma tu w pobli u jaski ? - spytała.  

      Skin łem głow  w prawo.  

      - Tamt dy. Cały labirynt. Od czasu do czasu ludzie si  tam gubi . Niektóre s  

bardzo malownicze. Inne pogr one w ciemno ci. Kilka to zwykłe płytkie 

zagł bienia.  

      - Chciałabym je obejrze .  

      - Jasne,  aden problem. Chod my.  

      Ruszyłem. Ludzie na schodach nie drgn li. Wydawało si ,  e podziwiaj  

morze. Nie byli chyba przemytnikami. To niezbyt wygodne zaj cie w dzie  i w 

miejscu, gdzie w ka dej chwili kto  mo e nadej . Mimo to cieszyłem si ,  e moja 

podejrzliwo  narasta. Wobec ostatnich wydarze  była to po dana cecha. 

Obiekt moich najsilniejszych podejrze  szedł naturalnie obok mnie, odwracaj c 

czubkiem buta kawałki wyrzuconego przez fale drewna i ze  miechem kopi c 

barwne kamyki... Ale na razie nic nie mogłem na to poradzi . Ju  wkrótce... 

Nagle uj ła mnie pod rami .  

      - Dzi kuj ,  e mnie zabrałe  - powiedziała. - Podoba mi si  ten spacer.  

      - Och, mnie tak e. Ciesz  si ,  e wyszli my. Nie ma za co.  

      Wzbudziła we mnie lekkie poczucie winy... Ale przecie  nikomu nie stanie si  

krzywda, gdybym si  pomylił.  

 

45 

      - Chyba podobałoby mi si   ycie w Amberze - oznajmiła.  

      - Mnie te  - odparłem. - Nigdy go nie próbowałem przez dłu szy czas.  

      - Tak?  

      - Nie mówiłem chyba, ile lat sp dziłem na Cieniu - Ziemi, gdzie sko czyłem 

szkol  i miałem prac , o której ci opowiadałem... - rzekłem i nagle zacz łem 

wyrzuca  z siebie cał  autobiografi ... czego zwykle unikam.  

      Z pocz tku nie byłem pewien, sk d ta wylewno , ale zaraz sobie 

u wiadomiłem,  e potrzebny był mi kto , z kim mógłbym porozmawia . Je li 

nawet moje niezwykłe podejrzenie oka e si  prawd , nic nie szkodzi. Przyjazny z 

pozoru słuchacz to co , co od dawna mi si  nie przytrafiło. I zanim zdałem sobie z 

tego spraw , opowiadałem jej o ojcu... jak ten człowiek, którego prawie nie 

znałem, przebiegł zło on  histori  swych wysiłków, dylematów, decyzji, jakby 

próbował usprawiedliwi  si  przede mn , jakby wtedy miał jedyn  mo liwo , by 

to uczyni ...  

      I jak słuchałem my l c, co pomija, o czym zapomina, co mo e wygładza  czy 

ozdabia , jakie  ywi uczucia wobec mnie...  

      - Tam s  jaskinie - powiedziałem, przerywaj c kłopotliwy teraz potok 

wspomnie . Chciała skomentowa  jako  mój monolog, ale ja ci gn łem dalej: - 

Widziałem je tylko raz.  

      Zrozumiała mój nastrój.  

      - Chciałabym do której  zajrze  - stwierdziła tylko.  

      Skin łem głow . Jaskinia była odpowiednim miejscem dla tego, co 

zaplanowałem. Wybrałem trzeci  z kolei. Wej cie miała wi ksze ni  dwie 

poprzednie i mogłem zajrze  spory kawałek w gł b.  

      - Spróbujmy tamtej. Nie jest chyba zbyt ciemna. Weszli my w chłodny cie . 

Mokry piasek towarzyszył nam jeszcze przez chwil , z wolna ust puj c miejsca 

wirowi i kamieniom. Strop opadał i wznosił si  na przemian. Zakr t w tewo 

doprowadził nas do korytarza wiod cego chyba do innego wyj cia, gdy  za sob  

widzieli my wi cej  wiatła. Korytarz zagł biał si  coraz dalej. Z miejsca, gdzie 

stan li my, ci gle było słycha  echa pulsu morza.  

      - Te jaskinie mog  si ga  bardzo gł boko - zauwa yła.  

      - Si gaj  - zgodziłem si . - Zakr caj , krzy uj  si  i zap tlaj . Bez mapy i 

wiatła wolałbym nie wchodzi  zbyt daleko. O ile wiem, nigdy nie zostały 

dokładnie opisane.  

      Rozejrzała si , studiuj c w ród mroku obszary czerni, gdzie boczne tunele 

ł czyly si  z naszym.  

      - Jak my lisz, jak daleko prowadz  te korytarze? - zainteresowała si .  

      - Nie mam poj cia.  

      - Pod sam pałac?  

      - Prawdopodobnie. - Wspominałem boczne tunele, które mijałem w drodze do 

Wzorca. - To mo liwe,  e ł cz  si  gdzie  z wielkimi jaskiniami w podziemiach.  

      - A jak tam jest?  

      - Pod pałacem? Rozlegle i ciemno. Pradawnie...  

      - Chciałabym to zobaczy .  

      - A po co?  

      - Tam na dole le y Wzorzec. Musi by  niezwykle barwny.  

 

46 

      - O tak... jaskrawy i wiruj cy. Chocia  troch  przera a.  

      - Jak mo esz tak mówi , skoro go przeszedłe ?  

      - Przej  a lubi  to dwie zupełnie ró ne rzeczy.  

      - My lałam po prostu,  e je li to przej cie tkwiło w tobie od urodzenia, 

powiniene  czu  jakie  pokrewie stwo, jaki  gł boko rezonuj cy kontakt z 

Wzorcem.  

      Roze miałem si , a echa powtórzyły ten  miech.  

      - Wiesz, kiedy ju  szedłem, wiedziałem,  e to we mnie tkwiło. Ale wcze niej 

nic takiego nie czułem. Byłem zwyczajnie przestraszony. I nigdy tego nie lubiłem.  

      - Dziwne.  

      - Niespecjalnie. Wzorzec jest jak morze albo nocne niebo. Jest wielki, jest 

pot ny i jest. To naturalna moc i mo esz j  wykorzysta , je li potrafisz.  

      Spojrzała w gł b korytarza.  

      - Chciałabym go zobaczy  - o wiadczyła.  

      - Wolałbym nie szuka  drogi z tego miejsca - odparłem. - A wła ciwie czemu 

ci na tym zale y?  

      - Chc  sprawdzi , jak zareaguj  na co  takiego.  

      - Naprawd  jeste  niezwykła - stwierdziłem.  

      - Zaprowadzisz mnie tam, kiedy wrócimy? Poka esz mi go?  

      Sytuacja rozwijała si  zupełnie inaczej ni  przewidywałem. Je li Coral była 

tym, kim my lałem, nie rozumiałem tej pro by. Miałem niemal ochot  

zaprowadzi  j  do Wzorca i sprawdzi , o co jej chodzi. Jednak moimi 

działaniami kierował pewien system priorytetów i miałem przeczucie,  e ona 

reprezentuje jeden z nich. A w tej kwestii obiecałem co  sobie i podj łem pewne 

zło one przygotowania.  

      - Mo e - mrukn łem.  

      - Prosz . Naprawd  chc  go obejrze .  

      Wydawała si  szczera. Ale mój domysł był niemal pewny. Do  czasu 

upłyn ło, aby ten dziwny, zmieniaj cy ciała duch, który w wielu postaciach 

pod ał moim tropem, znalazł nowego gospodarza i odszukał mnie znowu, by po 

raz kolejny zdoby  zaufanie. Coral idealnie si  nadawała do tej roli - przybyła w 

odpowiedniej chwili, wyra nie okazywała trosk  o moje fizyczne bezpiecze stwo, 

miała szybki refleks. Chciałbym j  oszcz dzi  i wypyta , ale wiedziałem,  e wobec 

braku dowodów czy bezpo redniego zagro enia b dzie kłama . Dlatego o ywiłem 

zakl cie, przygotowane i zawieszone w drodze z Arbor House - zakl cie, które 

stworzyłem, by wypchn  panuj c  ja  z ciała nosiciela. Zawahałem si  jednak. 

ywiłem wobec niej uczucia ambiwalentne. Nawet je li była tym duchem, 

mógłbym j  mo e tolerowa , gdybym poznał jej motywy.  

      Zatem...  

      - Czego wła ciwie chcesz? - zapytałem.  

      - Tylko popatrze . Naprawd  - odpowiedziała.  

      - Nie o to chodzi. Je li jeste  tym, kim my l ,  e jeste , odpowiedz mi na 

zasadnicze pytanie: dlaczego?  

      Frakir zacz ła pulsowa  mi nad dłoni .  

      Coral milczała przez jeden gł boki oddech.  

      - Jak odgadłe ? - spytała w ko cu.  

 

47 

      - Zdradziły ci  drobne oznaki, dostrzegalne tylko dla kogo , kto niedawno 

zacz ł wpada  w paranoj  - wyja niłem.  

      - Magia - szepn ła. - To jest magia?  

      - Za chwil  - stwierdziłem. - B dzie mi ci  troch  brakowało, ale nie mógłbym 

ci zaufa .  

      Wymówiłem steruj ce słowa zakl cia i pozwoliłem, by gładko przesun ły 

moimi dło mi przez wła ciwe gesty. Rozległy si  dwa przera aj ce wrzaski, a 

zaraz po nich trzeci. Ale to nie Coral krzyczała. Dobiegały zza zakr tu korytarza, 

który niedawno porzucili my.  

      - Co...? - zacz ła.  

      - ...do diabła! - doko czyłem, min łem j  i wbiegłem za zakr t, wyci gaj c po 

drodze miecz.  

      Zobaczyłem na ziemi trzech ludzi, o wietlonych blaskiem padaj cym z 

dalekiego wej cia. Dwaj le eli nieruchomo, trzeci siedział zgi ty wpół. Przeklinał 

gło no. Podszedłem wolno, kieruj c ostrze w stron  siedz cego. Odwrócił głow  i 

podniósł si , wci  pochylony do przodu.  ciskał praw  dłoni  lew  i cofał si , a  

dotkn ł plecami  ciany. Tam stan ł, mrucz c co , czego nie rozumiałem. Nadal 

zbli ałem si  ostro nie, wyt aj c wszystkie zmysły. Słyszałem za plecami kroki 

Coral, potem korytarz si  poszerzył i dostrzegłem j  k tem oka po lewej stronie. 

Wyci gn ło sztylet i trzymała go nisko, przy biodrze. Nie warto si  było 

zastanawia , jak podziałało na ni  moje zakl cie.  

      Zatrzymałem si  przy pierwszym z le cych. Tr ciłem go czubkiem buta, 

gotów do ciosu, gdyby rzucił si  do ataku. Nic. Le ał bezwładnie, bez  ycia. Nog  

odwróciłem go na plecy, a wtedy głowa potoczyła si  w kierunku wyj cia z 

jaskini. Kiedy padło na ni   wiatło, zobaczyłem na wpół przegnił  ludzk  twarz. 

Od kilku chwil nos informował mnie,  e to nie iluzja. Podszedłem do drugiego. 

On tak e wygl dał jak rozkładaj cy si  trup. Pierwszy  ciskał w prawej dłoni 

sztylet, ale drugi był bezbronny. Natychmiast jednak zauwa yłem drugi sztylet na 

ziemi, u stóp stoj cego pod  cian  m czyzny. Spojrzałem na niego. To wszystko 

nie miało sensu. Według mojej oceny, tych dwóch na ziemi było martwych 

przynajmniej od kilku dni i nie miałem poj cia, co planował  ywy człowiek.  

      - Ehm... mo esz mi wytłumaczy , o co chodzi? - spytałem.  

      - B d  przekl ty, Merlinie - warkn ł, a ja rozpoznałem głos.  

      Przesuwałem si  wolno, po łuku, przest puj c nad zwłokami. Coral szła przy 

moim boku, czujna i ostro na. Odwrócił głow ,  ledz c nasze poruszenia, a  

wreszcie  wiatło padlo na jego twarz. Wtedy zobaczyłem: Jurt patrzył na mnie ze 

zło ci  swym zdrowym okiem; drugie zasłaniała opaska. Zobaczyłem równie ,  e 

brakuje mu prawie połowy włosów,  e odsłoni t  skór  czaszki pokrywaj  

szramy czy blizny i nic nie zakrywa odrastaj cego ucha. Dostrzegłem te ,  e 

bandana, która pewnie zasłaniała te rany, zsun ła si  na szyj . Krew  ciekała mu 

z lewej dłoni i nagle spostrzegłem,  e nie ma małego palca.  

      - Co ci si  stało? - spytałem.  

      - Padaj c, jeden z zombich trafił mnie sztyletem w r k  - odparł. - Kiedy 

odp dziłe  duchy, które ich o ywiały.  

      Moje zakl cie, by wygna  ducha władaj cego ciałem... Znale li si  w jego 

zasi gu...  

 

48 

      - Coral - rzuciłem. - Nic ci si  nie stało?  

      - Nie - zapewniła. - Ale nie rozumiem...  

      - Potem - przerwałem jej.  

      Nie zapytałem go o stan głowy, gdy  przypomniałem sobie starcie z jednookim 

wilkołakiem w lesie, na wschód od Amberu - wepchn łem wtedy łeb bestii do 

ogniska. Ju  od pewnego czasu podejrzewałem,  e był to Jurt w odmienionej 

postaci - zanim jeszcze Mandor dostarczyt mi informacji, które to potwierdziły.  

      - Jurt - zacz łem. - Byłem bezpo redni  przyczyn  wielu twoich krzywd, ale 

musisz zrozumie ,  e sam je na siebie sprowadziłe . Gdyby  mnie nie atakował, 

nie musiałbym si  broni ...  

      Rozległ si  trzeszcz cy, ostry d wi k. Dopiero po chwili zrozumiałem,  e to 

zgrzytanie z bów.  

      - Moja adopcja przez twojego ojca nic dla mnie nie znaczy - zapewniłem. - 

Tyle tylko,  e uczynił mi zaszczyt. Dopiero niedawno dowiedziałem si ,  e to 

zrobił.  

      - Kłamiesz! - sykn ł. - Oszukałe  go jako ,  eby wyprzedzi  nas w sukcesji.  

      - Chyba  artujesz. Wszyscy jeste my tak daleko na li cie,  e to bez znaczenia.  

      - Nie do Korony, durniu! Chodzi o ród. Nasz ojciec nie czuje si  a  tak 

dobrze!  

      - Przykro mi to słysze . Ale nigdy tak o tym nie my lałem. Zreszt  Mandor i 

tak wyprzedza nas wszystkich.  

      - A teraz ty jeste  drugi.  

      - Nie z wyboru. Daj spokój! Nigdy nie doczekam tytułu. Wiesz o tym! 

Wyprostował si  i wtedy dostrzegiem delikatn , pryzmatyczn  aureol , 

otaczaj c  jego sylwetk .  

      - To nie jest prawdziwa przyczyna - mówiłem dalej. - Nigdy mnie nie lubiłe , 

ale nie z powodu dziedziczenia chcesz mnie zabi . Co  ukrywasz. Bior c pod 

uwag  wszystkie twoje dziatania, to musi by  co  innego. Przy okazji, czy to ty 

wysłałe  Ognistego Anioła?  

      - Tak szybko ci  znalazł? - zdziwił si . - Nie byłem pewien, czy mog  na to 

liczy . Chyba jednak wart był swojej ceny. Ale... Co si  z nim stało?  

      - Nie  yje.  

      - Masz szcz cie. Za wiele szcz cia - stwierdził.  

      - O co ci wła ciwie chodzi, Jurt? Chciałbym załatwi  t  spraw  raz na zawsze.  

      - Ja te  - odparł. - Zdradziłe  kogo , kogo kocham, i tylko twoja  mier  

wyrówna rachunki.  

      - O czym ty mówisz? Nie rozumiem.  

      U miechn ł si  nagle.  

      - Zrozumiesz - obiecał. - W ostatniej chwili twego  ycia powiem ci, dlaczego.  

      - B d  musiał długo czeka . Nie jeste  dobry w takich sprawach. Dlaczego nie 

powiesz mi teraz, obu nam oszcz dzaj c kłopotów?  

      Za miał si , a pryzmatyczny poblask nabrał siły. W tym momencie 

domy liłem si , co to jest.  

      - Krócej, ni  my lisz - o wiadczył. - Gdy  wkrótce stan  si  pot niejszy ni  

wszystko, co do tej pory spotkałe .  

      - Ale nie mniej niezr czny - powiedziałem do niego i do osoby, która trzymała 

 

49 

Atut, gotowa porwa  go w jednej chwili...  

      - To ty, Masko. Prawda? - zapytałem. - Zabierz go st d. I nie musisz go wi cej 

przysyła ,  eby patrze , jak znowu psuje robot . Przesuwam ci  na li cie moich 

priorytetów i wkrótce wpadn  z wizyt . Upewnij mnie tylko,  e to naprawd  ty.  

      Jurt otworzył usta i powiedział co . Nie usłyszałem, poniewa  rozwiał si  

szybko, a wraz z nim jego słowa. Równocze nie co  poleciało w moj  stron ; nie 

musiałem tego odbija , ale nie zdołałem powstrzyma  odruchowej reakcji.  

      Obok dwóch gnij cych trupów i małego palca Jurta, tuzin ró  le ał 

rozrzucony na kamieniach, na samym ko cu t czy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

50 

Rozdział 5

 

 

Szli my wzdłu  pla y w stron  portu, gdy Coral odezwała si  w ko cu:  

      - Czy takie rzeczy cz sto si  tu zdarzaj ?  

      - Powinna  nas odwiedzi  w jaki  naprawd  zły dzie  - odparłem.  

      - Je li mo esz mi to zdradzi , chciałabym wiedzie  o co chodziło.  

      - Chyba jestem ci winien wyja nienie - zgodziłem si . - Poniewa  

niesprawiedliwie ci  oceniłem, cho  mo e o tym nie wiesz.  

      - Mówisz powa nie?  

      - Tak.  

      - Mów dalej. Jestem naprawd  ciekawa.  

      - To długa historia... - zacz łem znowu.  

      Spojrzała przed siebie, na port, a potem na wysoki szczyt Kolviru.  

      - ...I długi spacer - stwierdziła.  

      - ...A ty jeste  córk  pierwszego ministra kraju, z którym nasze stosunki s  w 

tej chwili nieco napi te.  

      - O co ci chodzi?  

      - Niektóre z wyja nie  mog  by  informacj  do  delikatn .  

      Poło yła mi dło  na ramieniu i zatrzymała si . Popatrzyła mi w oczy.  

      - Potrafi  dochowa  tajemnicy - zapewniła. - W ko cu ty znasz moj .  

      Pogratulowałem sobie poznania w ko cu rodzinnej sztuczki panowania nad 

wyrazem twarzy, nawet kiedy człowiek jest zdziwiony jak diabli. Powiedziała co  

w jaskini, kiedy zwróciłem si  do niej, jakby była tym duchem... Co , co 

sugerowało,  e jej zdaniem odkryłem jej sekret.  

      U miechn łem si  krzywo i kiwn łem głow .  

      - No wła nie - mrukn łem.  

      - Nie planujecie chyba spl drowania naszego kraju czy czego  w tym rodzaju? 

- spytała.  

      - O ile wiem, nie. To raczej mało prawdopodobne.  

      - Sam widzisz. Mo esz mówi  tylko o tym, co wiesz, prawda?  

      - Rzeczywi cie - zgodziłem si .  

      - Wi c mog  wysłucha  tej historii.  

      - Dobrze.  

      Szli my po piasku, a ja mówiłem przy akompaniamencie gł bokiego szumu 

fal. Raz jeszcze wspomniałem dług  opowie  ojca. Czy to cecha rodzinna, 

my lałem,  e je li tylko w trudnym okresie trafi si  odpowiedni słuchacz, 

natychmiast streszczamy swoj  biografi ? U wiadomiłem sobie bowiem,  e 

rozwijam swoj  histori  ponad konieczno . Zreszt , dlaczego wła ciwie ona ma 

by  t  odpowiedni  słuchaczk ?  

      Kiedy dotarli my w okolice portu, poczułem,  e jestem głodny. Miałem te  

jeszcze sporo do opowiadania. Trwał dzie  i bez w tpienia okolica była mniej 

niebezpieczna, ni  kiedy zjawiłem si  tu noc . Dlatego skr ciłem w Drog  

Portow , w dziennym  wietle jeszcze brudniejsz  ni  wtedy. Coral tak e 

zgłodniała, wi c poszli my wokół zatoki. Zatrzymali my si  na kilka minut, by 

popatrze , jak wielomasztowe okr ty o złocistych  aglach mijaj  falochron i 

wpływaj  do portu. Fotem ruszyli my kr t  drog  na zachodni brzeg, gdzie bez 

 

51 

kłopotu odszukałem Zaułek Morskiej Bryzy. Było jeszcze do  wcze nie i 

min li my kilku trze wych marynarzy. W pewnej chwili pot ny, czarnobrody 

m czyzna z interesuj c  blizn  na prawym policzku ruszył w nasz  stron , ale 

drugi, ni szy, dogonił go szybko i szepn ł co  do ucha. Obaj zawrócili.  

      - Hej! - zawołałem. - Czego on chciał?  

      - Niczego - odparł niski. - On niczego nie chce. - Przygl dał mi si  z uwag , 

wreszcie skin ł głow . - Widziałem ci  tamtej nocy.  

      - Aha - mrukn łem, a oni dotarli do rogu, skr cili i znikn li.  

      - O co im chodziło? - zapytała Coral.  

      - Nie doszedłem jeszcze do tej cz ci opowiadania. Jednak pami tałem 

wszystko wyra nie, gdy mijali my miejsce, gdzie to si  wydarzyło. Nie pozostały 

adne  lady po bójce.  

      Niewiele brakowało, a min łbym "Krwawego Billa", poniewa  nad w j ciem 

wisiał nowy szyld. "U Krwawego Andy'ego" głosiły  wie o wymalowane, zielone 

litery. Lokal wewn trz wygl dał zupełnie tak samo, z wyj tkiem człowieka za 

lad , wy szego i chudszego ni  ten zaro ni ty, szorstki osobnik, który obsługiwał 

mnie poprzednio. Obecny, jak si  dowiedziałem, miał na imi  Jak i był bratem 

Andy'ego. Sprzedał nam butelk  Szczyn Bayle'a, a nasze zamówienia przekazał 

przez dziur  w  cianie. Mój dawny stolik był wolny, wi c usiedli my przy nim. Na 

stołku z prawej strony poło yłem pas z mieczem, cz ciowo wyci gni tym z 

pochwy... zapami tałem wymogi tutejszej etykiety.  

      - Podoba mi si  to miejsce - oznajmila Coral. - Jest... inne.  

      - A tak - zgodziłem si , spogl daj c na dwóch  pi cych pijaków, jednego przy 

wej ciu, drugiego na tyłach lokalu, i trójk  osobników o nerwowych oczach, 

przyciszonymi głosami rozmawiaj cych w k cie. Na podłodze zauwa yłem kilka 

potłuczonycb butelek i jakie  podejrzane plamy, na  cianie za  wisiał niezbyt 

subtelny obraz miłosnej natury. - Jedzenie podaj  niezłe - dodałem.  

      - Nigdy jeszcze nie byłam w takiej restauracji - mówiła dalej, obserwuj c 

czarnego kota, który wytoczył si  z zaplecza, zaj ty zapasami z gigantycznym 

szczurem.  

      - Ma swoich wielbicieli, ale smakosze trzymaj  jej istnienie w tajenmicy.  

      Kontynuowałem swoj  opowie  podczas posiłku, jeszcze lepszego ni  

ostatnio. Kiedy o wiele pó niej otworzyły si  drzwi, przepuszczaj c kulej cego 

niskiego człowieczka z brudnym banda em na głowie, zauwa yłem,  e zapada 

mrok. Wła nie sko czyłem mówi  i nadeszła chyba odpowiednia chwila, by 

wyj .  

      Powiedziałem to, a ona poło yła mi r k  na dłoni.  

      - Wiesz,  e nie jestem twoim duchem - powiedziała. - Ale je li tylko zdołam ci 

pomóc, zrobi  to.  

      - Jeste  dobr  słuchaczk  - odparłem. - Dzi kuj . Lepiej ju  chod my.  

      Bez wypadków opu cili my Alej   mierci i Drog  Portow  dotarli my do 

Winnej. Sło ce szykowało si  ju  do zachodu, kiedy maszerowali my pod gór ; 

kamienie bruku zmieniały kolory od brunatnego po płomienne. Ulice pustoszały. 

W powietrzu unosiły si  zapachy jedzenia, li cie szele ciły pod stopami. Mały 

ółty smok szybował w pr dach powietrznych nad nami, a zasłony t czowego 

blasku falowały daleko na północy, za pałacem. Czekałem, spodziewaj c si  od 

 

52 

Coral wi cej pyta  ni  tych kilka, które dot d zadała. Nie nadchodziły. Gdybym 

sam wła nie wysłuchał swej opowie ci, miałbym pewnie mnóstwo pyta ... chyba 

e bez reszty by mn  wstrz sn ła albo w jaki  sposób zrozumiałbym j  dogł bnie.  

      - Kiedy wrócimy do pałacu... - zacz ła po chwili.  

      - Tak?  

      - ...zaprowadzisz mnie do Wzorca, prawda?  

      Roze miałem si . Chyba  e zajmie mnie co  innego.  

      - Natychmiast? Gdy tylko przekroczymy próg? - spytałem.  

      - Tak.  

      - Jasne.  

      Przestała si  martwi .  

      - Twoja historia zmienia mój obraz  wiata - stwierdziła. - Nie mam podstaw, 

by ci doradza ...  

      - Ale...  

      - ...Mam wra enie,  e Twierdza Czterech  wiatów skrywa wszelkie potrzebne 

ci odpowiedzi. Wszystko inne powinno si  rozwi za , je li tylko odkryjesz, co si  

tam dzieje. Nie rozumiem tylko, dlaczego nie mo esz narysowa  jej karty i 

przeatutowa  si .  

      - Dobre pytanie. Do pewnych cz ci Dworców Chaosu nikt nie mo e si  

przeatutowa , poniewa  zmieniaj  si  bez przerwy i nie mo na ich przedstawi  w 

sposób trwały. To samo dotyczy miejsca, gdzie umie ciłem Ghostwheela. Obszar 

wokół Twierdzy ulega znacznym przemianom, ale nie s dz , by to było przyczyn  

blokady.  

      To miejsce jest o rodkiem mocy i podejrzewam,  e kto  przelał jej cz  w 

zakl cie obronne. Dobry mag mógłby pewnie przebi  je Atutem, ale mam 

przeczucie,  e niezb dna energia uruchomiłaby jaki  psychiczny alarm. 

Straciłbym element zaskoczenia.  

      - A jak wygl da to miejsce? - spytała.  

      - No... - mrukn łem. - Popatrz. - Z kieszeni koszuli wyj łem notes i mazak. 

Zacz łem rysowa . - Widzisz, tutaj le y obszar wulkaniczny. - Naszkicowałem 

par  kraterów i smugi dymu. - Ta cz  jest w epoce lodowcowej. - Nast pne 

zygzaki. - Tutaj ocean, tu góry...  

      - Chyba najpro ciej byłoby skorzysta  z Wzorca - stwierdziła, wpatruj c si  w 

szkice i kr c c głow .  

      - Tak.  

      - Szybko tego spróbujesz?  

      - Mo liwe.  

      - Jak ich zaatakujesz?  

      - Pracuj  nad tym.  

      - Czy mogłabym ci jako  pomóc? Pytam powa nie.  

      - Nie mogłaby .  

      - Nie b d  taki pewien. Du o  wiczyłam, jestem pomysłowa, znam nawet kilka 

zakl .  

      - Dzi ki - mrukn łem. - Ale nie.  

      -  adnych dyskusji?  

      -  adnych.  

 

53 

      - Gdyby  zmienił zdanie...  

      - Nie zmieni .  

      - ...Daj mi zna .  

      Dotarli my do Alei i ruszyli my wzdłu  niej. Wiatr był tu bardziej porywisty i 

co  zimnego dotkn ło mi policzka. Potem znowu...  

      -  nieg! - zawołała Coral. Kilka  rednich rozmiarów płatków szybowało w 

powietrzu. Znikały, gdy tylko dotkn ły chodnika.  

      - Gdyby wasza delegacja zjawiła si  we wła ciwym czasie - zauwa yłem - 

pewnie nie poszliby my na spacer.  

      - Czasami mam szcz cie - odparła.  

       nieg padał ju  g sto, gdy dotarli my na tereny pałacowe. Znowu 

skorzystali my z bocznej furtki. Przystan li my w alejce, by spojrze  na miasto 

nakrapiane  wiatłami latarni, przesłaniane  niegiem. Widziałem,  e przygl da si  

dłu ej ode mnie, gdy  popatrzyłem na ni .  

      Wydawała si ... chyba szcz liwa, jakby wklejała t  scen  do albumu pami ci. 

Pochyliłem si  i pocałowałem j  w policzek - uznałem,  e to dobry pomysł.  

      - Och - powiedziała, zwracaj c ku mnie twarz. - Zaskoczyłe  mnie.  

      - To dobrze. Nie lubi  uprzedza  o takich rzeczach. Uciekajmy z tego mrozu.  

      Z u miechem wzi ła mnie pod r k .  

      Zatrzymał nas stra nik.  

      - Ksi

, pani Llewella chce wiedzie , czy zjawicie si  na kolacji - 

poinformował.  

      - A kiedy b dzie kolacja? - spytałem.  

      - O ile wiem, za jakie  półtorej godziny.  

      Zerkn łem na Coral. Wzruszyła ramionami.  

      - Chyba tak - powiedziałem.  

      - Jadalnia od frontu, na górze - poinformował. - Czy mam powiadomi  

sier anta... wkrótce powinien tu by ...  eby przekazał wiadomo ? Czy raczej...  

      - Tak - zgodziłem si . - Tak b dzie najlepiej.  

      - Chcesz si  umy , przebra ... ? - zacz łem, kiedy oddalili my si  od 

posterunku.  

      - Wzorzec - odparła.  

      - To wi e si  z jeszcze dłu szymi schodami.  

      Odwróciła si  do mnie, zaciskaj c wargi, ale spostrzegła,  e si  u miecham.  

      - T dy. - Poprowadziłem j  przez główny hol.  

      Nie znałem stra nika na ko cu krótkiego korytarza, wiod cego do schodów. 

On jednak wiedział, kim jestem, spojrzał z zaciekawieniem na Coral, otworzył 

drzwi, znalazł i zapalił latarni .  

      - Podobno jeden stopie  si  rusza - oznajmił, wr czaj c mi lamp .  

      - Który?  

      Pokr cił głow .  

      - Ksi

 Gerard mówił o tym kilka razy, ale nikt prócz niego tego nie 

zauwa ył.  

      - W porz dku - mrukn łem. - Dzi kuj .  

      Tym razem Coral nie sprzeciwiała si , bym szedł pierwszy. Z dwóch dróg ta 

budziła wi kszy l k ni  stopnie na  cianie urwiska. Głównie dlatego,  e tutaj 

 

54 

człowiek nie widział dna, a po kilku krokach nie widział ju  niczego - jedynie 

muszl  blasku, w której si  poruszał, schodz c dookoła coraz ni ej. A przy tym 

wyczuwa si  tu ogromn  przestrze . Nigdy nie ogl dałem tego miejsca w pełnym 

wietle, ale domy lam si ,  e nie jest to mylne wra enie. To gigantyczna jaskinia. 

Schodzi si  wkoło samym  rodkiem, my l c tylko, kiedy si  dotrze do dna. Po 

dłu szej chwili Coral odchrz kn ła.  

      - Mo emy zatrzyma  si  na minutk ? - spytała.  

      - Pewnie. - Stan łem. - Tchu ci brakło?  

      - Nie. Daleko jeszcze?  

      - Nie wiem. Za ka dym razem, kiedy tu schodz , mam wra enie,  e odległo  

jest inna. Je li wolisz wróci  i pój  na kolacj , mo emy odło y  Wzorzec na 

jutro. Miała  ci ki dzie .  

      - Nie. Ale nie miałabym nic przeciw temu,  eby  obj ł mnie na chwil .  

      Miejsce było niezbyt odpowiednie na romantyczne gesty, domy liłem si  wi c, 

e istniej , jakie  inne przyczyny. Bez słowa spełniłem jej  yczenie. Dopiero po 

chwili zorientowałem si ,  e Coral płacze. Doskonale to ukrywała.  

      - Co si  stało? - spytałem wreszcie.  

      - Nic - odparła. - Mo e nerwowa reakcja. Prymitywny odruch. Klaustrofobia. 

Albo co  takiego.  

      - Wracajmy.  

      - Nie.  

      Ruszyli my wi c dalej.  

      Mniej wi cej pół minuty pó niej zauwa yłem co  białego z boku stopnia 

poni ej. Zwolniłem. Potem dostrzegłem,  e to tylko chusteczka. Jeszcze kawałek 

dalej zobaczyłem,  e jest przybita sztyletem. Były na niej jakie  znaki. 

Zatrzymałem si , podniosłem j  i rozprostowałem.  

       

      TO TEN, DO DIABŁA. GERARD, odczytałem.  

      - Ostro nie - uprzedziłem Coral.  

      Chciałem przeskoczy  stopie , ale pod wpływem nagłego impulsu 

przycisn łem go lekko jedn  stop .  adnego trzeszczenia. Przeniosłem ci ar 

ciała. Nic. Stan łem obiema nogami. To samo.  

      Wzruszyłem ramionami.  

      - Wszystko jedno. Uwa aj - rzuciłem.  

      Nic si  nie stało, gdy ona stan ła na stopniu. Szli my dalej. Po chwili 

dostrzegłem daleko w dole błysk  wiatła. Poruszał si , wi c pomy lałem,  e kto  

wyruszył na obchód. Po co?, zastanawiałem si . Czy byli tam jacy  wi niowie, 

których trzeba karmi  i pilnowa  Czy pewne korytarze uwa ano za miejsca 

niepewne? A co z tym zamykaniem sali Wzorca i wieszaniem klucza na haku 

obok drzwi? Czy by stamt d mogło nadci gn  niebezpiecze stwo? Jakie? W 

jaki sposób? Postanowiłem w najbli szych dniach poszuka  odpowiedzi na te 

pytania.  

      Kiedy jednak stan li my na dole, wartownika nigdzie nie było wida . Kilka 

latani o wietlało stół, półki i par  szafek, które tworzyły wartowni , ale stra nik 

opu cił posterunek. Szkoda. Ch tnie dowiedziałbym si , jakie otrzymał rozkazy 

na wypadek zagro enia - by  mo e wyja niały one tak e charakter gro by. Po raz 

 

55 

pierwszy jednak zauwa yłem sznur zwisaj cy z ciemno ci w cie  obok stojaka z 

broni . Poci gn łem bardzo delikatnie; poddał si , a po chwili usłyszałem z 

wysoka słaby, metaliczny d wi k. Ciekawe. Najwyra niej rodzaj dzwonka 

alarmowego.  

      - Któr dy? - zapytała Coral.  

      - Chod my. - Wzi łem j  za r k  i poprowadziłem na prawo.  

      Czekałem na echa naszych kroków, ale nic nie usłyszałem. Od czasu do czasu 

wznosiłem latarni . Ciemno  cofała si  wtedy odrobin , ale niczego nie 

widziałem na dodatkowo o wietlonej powierzchni. Coral zwalniała kroku, a ja 

wyczuwalem jej napi cie, gdy zostawała z tyłu. Szedłem jednak dalej, a ona za 

mn .  

      - To ju  niedaleko - stwierdziłem w ko cu, gdy rozległy si  bardzo słabe echa.  

      - To dobrze - odparła, ale nie przyspieszyła kroku.  

      Wreszcie w polu widzenia pojawiła si  szara  ciana groty, a daleko po lewej 

stronie ciemny otwór tunelu, którego szukałem. Zmieniłem kurs i ruszyłem w 

tamt  stron . Kiedy zagł bili my si  w korytarz, poczułem,  e Coral zadr ała.  

      - Gdybym wiedział,  e tak to na ciebie wpłynie... - zacz łem.  

      - Naprawd  nic mi nie jest - zapewniła. - I chc  go zobaczy . Po prostu nie 

zdawałam sobie sprawy,  e droga b dzie taka... skomplikowana.  

      - Najgorsze za nami, ju  niedługo.  

      Do  szybko min li my pierwsze przej cie z lewej. Nast pne było zaraz 

potem; zwolniłem i skierowałem  wiatło latarni w gł b tunelu.  

      - Kto wie - powiedziałem. - Mo e tutaj zaczyna si  jaka  niezwykła trasa z 

powrotem na pla .  

      - Wolałabym raczej nie sprawdza .  

      Szli my spory kawałek do trzeciego korytarza. Rzuciłem tam okiem. W gł bi 

biegła  yła jakiego  błyszcz cego minerału. Przyspieszyłem, a Coral 

dotrzymywała mi tempa. Nasze kroki rozbrzmiewały teraz gło no. Min li my 

czwarty korytarz. Pi ty... Zdawało mi si ,  e sk d  dobiegaj  ciche strz pki 

muzyki.  

      Spojrzała na mnie pytaj co, kiedy zbli yli my si  do szóstego przej cia, ale nie 

zwalniałem. Czekałem na siódme, a gdy si  w ko cu pojawiło, skr ciłem i po 

kilku krokach uniosłem latarni . Stali my przed wielkimi, okutymi  elazem 

drzwiami.  

      Zdj łem klucz z haka w  cianie po prawej, wsun łem w zamek, przekr ciłem i 

odwiesiłem na miejsce. Oparłem si  ramieniem o drzwi i pchn łem mocno. 

Wyczułem chwilowy opór, potem powolny ruch, któremu przez moment 

towarzyszył zgrzyt zawiasu. Frakir  cisn ła mi r k , ale pchałem dalej, a  wej cie 

stan ło otworem.  

      Wtedy odsun łem si  i przepu ciłem Coral. Min ła mnie, weszła na kilka 

kroków do tej niezwykłej komory i zatrzymała si . Odst piłem, a drzwi 

zatrzasn ły si  za nami.  

      - Wi c to jest on - szepn ła.  

      W przybli eniu eliptyczny, zło ony rysunek Wzorca l nił na podłodze 

białoniebieskim  wiatłem. Odstawiłem na bok latarni . Nie była tu potrzebna - 

blask Wzorca zapewniał dostateczne o wietlenie. Pogładziłem Frakir, by j  

 

56 

uspokoi . Fontanna iskier strzeliła na drugim ko cu rysunku, zgasła, pojawiła si  

znowu bli ej nas. Miałem uczucie,  e komor  wypełnia na wpół znajome 

pulsowanie, którego nigdy wcze niej  wiadomie nie spostrzegłem.  

      Odruchowo, by zaspokoi  dr cz c  mnie od dawna ciekawo , przywołałem 

Znak Logrusu. To był bł d.  

      Gdy tylko rozbłysn ł przede mn , wzdłu  całej długo ci Wzorca wybuchły 

iskry. Zabrzmiało wysokie, upiorne wycie. Frakir oszalała; miałem wra enie,  e 

kto  wbija mi w uszy sople lodu,  e jaskrawy Znak rani oczy. Natychmiast 

odp dziłem Logrus i harmider zacz ł przycicha .  

      - Co to było? - zapytała Coral.  

      Spróbowałem si  u miechn , ale bez specjalnego efektu.  

      - Niewielki eksperyment, który zawsze chciałem przeprowadzi  - 

odpowiedziałem.  

      - Nauczył ci  czego ?  

      - Mo e tego,  eby wi cej nie próbowa .  

      - A przynajmniej nie w towarzystwie - dodała. - To bolało.  

      - Przepraszam.  

      Podeszła do kraw dzi znowu spokojnego Wzorca.  

      - Niesamowity - stwierdziła. - Niby  wiatło we  nie. Ale jest wspaniały. 

Wszyscy musicie go przej , by zrealizowa  swe dziedzictwo?  

      - Tak.  

      Wolno ruszyła na lewo wzdłu  obwodu. Szedłem za ni . Badała wzrokiem 

jasny obszar łuków i skr tów, krótkich prostych odcinków i długich rozległych 

krzywych.  

      - Przypuszczam,  e to trudne?  

      - Tak. Cała sztuka to napiera  bez przerwy i nie ust powa , nawet je li 

przestaniesz si  posuwa .  

      Szli my powoli, okr aj c dalsz  cz  Wzorca. Rysunek wydawał si  

umieszczony raczej w podłodze ni  na niej, jakby ogl dany przez warstw  szkła. 

Chocia  powierzchnia nigdzie nie była  liska.  

      Przystan li my na minut , gdy Coral przygl dała si  Wzorcowi z innego k ta.  

      - I jakie budzi wra enia? - zainteresowałem si .  

      - Estetyczne - odparła.  

      - I to wszystko?  

      - Moc - o wiadczyła. - Mam wra enie,  e co  z niego emanuje. - Pochyliła si  i 

przesun ła dło  nad najbli sz  lini . - To niemal fizyczny ucisk - dodała.  

      Przeszli my dalej, mijaj c tyln  cz  obwodu rysunku. Ponad Wzorcem 

widziałem miejsce, gdzie obok wej cia jarzyła si  latarnia. Jej blask był prawie 

niewidoczny wobec wi kszej jasno ci, na któr  patrzyli my. Po chwili Coral 

stan ła znowu. Wyci gn ła r k .  

      - Co to za pojedyncza linia, która tutaj si  ko czy?  

      - To nie koniec - wyja niłem. - To pocz tek. Z tego miejsca rozpoczyna si  

przej cie Wzorca.  

      Podeszła bli ej i jeszcze raz przesun ła r k  nad  cie k .  

      - Tak - przyznała po chwili. - Czuj ,  e tutaj si  zaczyna.  

      Nic jestem pewien, jak długo tam stali my. Wreszcie uj ła mnie za r k  i 

 

57 

u cisn ła.  

      - Dzi kuj  - powiedziała. - Za wszystko.  

      Chciałem j  wła nie spyta , sk d taki ostateczny ton wyznania, kiedy 

post piła o krok i postawiła stop  na linii.  

      - Nie! - krzykn łem. - Stój!  

      Ale ju  było za pó no. Noga stan ła na miejscu, a blask obrysował podeszw  

jej buta.  

      - Nie ruszaj si ! - poleciłem. - Nawet nie drgnij, cokolwiek si  stanie.  

      Posłuchała. Oblizałem wargi, które nagle wydały si  zupełnie wysuszone.  

      - Teraz spróbuj unie  stop , któr  postawiła  na linii, i cofn  j . Mo esz to 

zrobi ?  

      - Nie - odrzekła.  

      Ukl kłem obok i obejrzałem jej nog . Teoretycznie, kiedy kto  stanie na 

Wzorcu, nie ma ju  odwrotu. Musi i  naprzód i albo zako czy  przej cie, albo 

zosta  unicestwiony po drodze. Z drugiej strony, Coral powinna ju  by  martwa. 

Znowu teoretycznie, nikt, kto nie pochodzi z krwi Ambcru, nie mo e stan  na 

Wzorcu i prze y . To tyle, je li idzie o teori .  

      - Fatalny moment na stawianie pyta  - stwierdziłem. - Ale dlaczego to 

zrobiła ?  

      - W jaskini sugerowałe ,  e moje domysły s  słuszne. Powiedziałe ,  e wiesz, 

kim jestem.  

      Pami tałem, co mówiłem, ale s dziłem wtedy,  e jest tym duchem 

zmieniaj cym ciała. Co mogła przez to zrozumie  i jaki miało zwi zek z 

Wzorcem? Ale, ju  w chwili, gdy szukałem zakl cia, które mogłoby uwolni  j  z 

pułapki, w my lach pojawiło si  oczywiste rozwi zanie.  

      - Twoje zwi zki z rodem...?  

      - Zanim przyszłam na  wiat, król Oberon miał podobno romans z moj  matk  

- odparła. - Czas si  zgadza. Chocia ... to były tylko plotki. Nikt nie chciał mi 

poda  szczegółów. Dlatego nie miałam pewno ci. Ale  niłam,  e to prawda. 

Miałam nadziej ,  e trafi  na jaki  tunel, który doprowadzi mnie tutaj. Chciałam 

si  zakra  i przej  Wzorzec, by otworzyły si  przede mn  cienie. Ale bałam si  

te , bo wiedziałam,  e zgin , je li nie mam racji. I wtedy, kiedy powiedziałe  to, co 

powiedziałe , to było jak potwierdzenie mych snów. Ale strach nie min ł. Ci gle 

si  boj . Tyle  e teraz boj  si ,  e nie b d  do  silna, by tego dokona .  

      To dziwne wra enie znajomo ci, kiedy pierwszy raz j  zobaczyłem... Nagle 

u wiadomiłem sobie,  e jego powodem było ogólne rodzinne podobie stwo. Jej 

nos i brwi przypominały troch  Fion , broda i ko ci policzkowe raczej Flor . 

Wprawdzie oczy, włosy, wzrost i budowa nale ały do niej, ale z pewno ci  nie 

była podobna do swego oficjalnego ojca ani siostry.  

      Wspomniałem zło liwie u miechni ty portret dziadka, który cz sto ogl dałem. 

Wisiał w korytarzu na pi trze, w zachodnim skrzydle. Ten drab naprawd  nie 

marnował czasu. Chocia  trzeba przyzna ,  e był przystojny...  

      Westchn łem i wstałem. Poło yłem jej dło  na ramieniu.  

      - Posłuchaj mnie, Coral - zacz łem. - Wszystkich nas pouczano, zanim 

podejmowali my prób . Opowiem ci o tym, zanim zrobisz nast pny krok. Kiedy 

b d  mówił, mo esz poczu , jak energia płynie ode mnie do ciebie. Chc ,  eby  

 

58 

miała jak najwi cej sił. Kiedy zrobisz ten krok, nie zatrzymuj si , póki nie 

dotrzesz do  rodka. Mo e te  b d  podawał ci instrukcje po drodze. Rób, co ci 

powiem, natychmiast, bez zastanowienia. Najpierw opowiem ci o Zasłonach, 

punktach oporu...  

      Nie wiem, jak długo mówiłem.  

      Patrzyłem, jak zbli a si  do Pierwszej Zasłony.  

      - Nie zwracaj uwagi na chłód i wstrz sy - powiedziałem. - Nic ci nie zrobi . 

Nie pozwól,  eby iskry ci  zdekoncentrowały. Za chwil  trafisz na najwi kszy 

opór. Nie oddychaj za szybko.  

      Przygl dałem si , jak brnie do przodu.  

      - Dobrze - pochwaliłem, kiedy dotarła do łatwiejszego odcinka. Wolałem nie 

uprzedza ,  e nast pna zasłona jest jeszcze gorsza. - Przy okazji, nie my l,  e 

wpadasz w obł d. Za chwil  Wzorzec zacznie igra  z twoim umysłem.  

      - Ju  zacz ł - odpowiedziała. - Co mam robi ?  

      - To zwykle tylko wspomnienia - wyja niłem. - Niech płyn , a ty uwa aj na 

cie k .  

      Szła dalej. Ci gle mówi c, przeprowadziłem j  przez Drug  Zasłon . Nim j  

min ła, iskry si gały jej prawie do ramion. Obserwowałem, jak pokonuje kolejne 

zakr ty, ostre łuki na przemian z długimi, zwroty i załamania. W pewnych 

miejscach posuwała si  szybko, w innych niemal stawała bez ruchu. Ale walczyła 

stale. Wiedziała, w czym rzecz, i chyba miała do  siły woli. Nie s dz , bym 

jeszcze był jej potrzebny. Nic ju  nie mogłem ofiarowa ; rezultat zale y wył cznie 

od niej.  

      Dlatego zamkn łem si  i patrzyłem zirytowany, ale niezdolny do 

powstrzymania pochyle , zwrotów, przesuni  i napi , jakbym to ja tam szedł, 

przewidywał i równowa ył.  

      Gdy dotarła do Wielkiego Łuku, zmieniła si  w  ywy płomie . Posuwała si  

bardzo wolno, ale nieust pliwie. Niezale nie od rezultatu, wiedziałem,  e ulega 

przemianie,  e ju  jest odmieniona,  e Wzorzec rysuje si  w niej i  e jest blisko 

ko ca tego zapisu. Krzykn łem niemal, gdy wydało mi si ,  e staje... ale zadr ała 

tylko i ruszyła dalej. Otarłem r kawem czoło, kiedy dotarła do Ko cowej 

Zasłony. Cokolwiek si  stanie, wykazała prawd  swych podejrze . Tylko dzieci  

Amberu mogło prze y  to, co ona.  

      Nie wiem, jak długo trwało przebicie Ko cowej Zasłony. Wysiłek istniał poza 

czasem i mnie równie  obj ł ten niesko czony moment. Była teraz płon cym 

studium powolnego ruchu, a otaczaj ca j  aura roz wietlała cał  komor  niby 

ogromna niebieska  wieca. I wreszcie przedarła si , i weszła na ostatni, krótki 

łuk, ostatnie trzy kroki, które s  chyba najtrudniejsze na całym Wzorcu. Jakie  

psychiczne napi cie powierzchniowe ł czy si  z fizyczn  inercj , któr  trzeba 

pokona  tu  przed punktem wyj cia.  

      I znowu my lałem,  e si  zatrzymała, ale to był jedynie pozór. Zdawało mi si , 

e ogl dam kogo  w tai chi, w bolesnej powolno ci tria kroków. Ale wykonała je i 

ruszyła znowu. Je li ostatni krok jej nie zabije, zwyci y.  

      Wtedy mo emy porozmawia ...  

      Ten ko cowy moment trwał i trwał... a  w ko cu zobaczyłem, jak jej stopa 

przesuwa si  i opuszcza Wzorzec. Po chwili druga poszła  ladem pierwszej i 

 

59 

Coral zdyszana stan ła po rodku.  

      - Gratuluj ! - krzykn łem.  

      Pomachała mi niepewnie praw  r k , lew  osłaniaj c oczy. Stała tak prawie 

minut , a kto , kto przeszedł ju  Wzorzec, rozumie to uczucie. Nie odzywałem si  

ju . Pozwoliłem jej wolno dochodzi  do siebie, dałem jej cisz , w której mogła 

cieszy  si  swym tryumfem. Wzorzec jakby rozbłysn ł nagle mocniej, co cz sto 

czyni zaraz po czyim  przej ciu. Nadał grocie ba niowy wygl d, pogr ył j  w 

bł kitnej jasno ci i cieniach, zmienił w zwierciadło mał , nieruchom  kału  w 

k cie, gdzie pływały  lepe ryby. Próbowałem przewidzie , jakie znaczenie b dzie 

miał ten fakt dla Coral, dla Amberu...  

      Wyprostowała si  nagle.  

      - B d   yła - oznajmiła.  

      - To dobrze - odparłem. - Wiesz,  e masz teraz wybór.  

      - O czym mówisz?  

      - Zaj ła  pozycj , która pozwala ci rozkazywa , by Wzorzec 

przetransportował ci , gdziekolwiek zechcesz - wyja niłem. - Mo esz wi c 

przenie  si  tutaj albo zaoszcz dzi  sobie drugi i znale  si  w swoim 

apartamencie. Chocia  twoje towarzystwo sprawia mi du o rado ci, proponuj  to 

drugie rozwi zanie. Jeste  bardzo zm czona. Mogłaby  wzi  dług , ciepł  k piel 

i spokojnie przebra  si  do kolacji. Spotkamy si  w jadalni. Zgoda?  

      Dostrzegłem jej u miech, gdy pokr ciła głow .  

      - Nie zmarnuj  takiej okazji - o wiadczyła.  

      - Posłuchaj: znam to uczucie. Ale powinna  je opanowa . Przeskok w jakie  

niesamowite miejsce mo e by  niebezpieczny, a powrót trudny, zwłaszcza  e nie 

masz  adnej praktyki w chodzeniu przez Cie .  

      - Polega na woli i oczekiwaniu, prawda? - spytała. - Id c trzeba tak jakby 

nakłada  obrazy na realne otoczenie. Zgadza si ?  

      - To nie takie proste - odpowiedziałem. - Musisz si  nauczy , jak 

wykorzystywa  pewne cechy terenu jako punkty wyj cia. Normalnie w pierwsz  

podró  wyrusza si  w towarzystwie kogo  do wiadczonego...  

      - W porz dku. Rozumiem, o co cbodzi.  

      - To za mało. Istnieje sprz enie zwrotne. W pewien sposób wyczuwasz, kiedy 

zaczyna działa . Tego nie mo na si  nauczy . To trzeba prze y ... póki nie jeste  

pewna, powinna  mie  jakiego  przewodnika.  

      - Wydaje mi si ,  e metoda prób i bł dów wystarczy.  

      - Mo e. Ale powiedzmy,  e zagrozi ci niebezpiecze stwo? To fatalny moment, 

by zacz  nauk . Rozprasza i...  

      - Zgoda. Rozumiem twoje zastrze ema. Na szcz cie nie planuj  niczego, co 

postawiłoby mnie w takiej sytuacji.  

      - A co planujesz?  

      Zatoczyła kr g ramieniem.  

      - Od kiedy dowiedziałam si  o Wzorcu, marzyłam,  e wypróbuj  co , je li 

dotr  a  tutaj.  

      - Co takiego?  

      - Zamierzam poprosi  go, by odesłał mnie tam, gdzie powinnam si  znale .  

      - Nie rozumiem.  

 

60 

      - Chc  pozostawi  wybór Wzorcowi.  

      Potrz sn łem głow .  

      - To nie tak - powiedziałem. - Musisz wyda  rozkaz, by ci  przerzucił  

      - Sk d o tym wiesz?  

      - Po prostu tak jest.  

      - Czy próbowałe  kiedy  tego, o czym mówi ?  

      - Nie. Nic by si  nie stało.  

      - Czy próbował tego ktokolwiek, kogo znas ?  

      - To strata czasu. Posłuchaj, mówisz tak, jakby Wzorzec był w jaki  sposób 

wiadomy, zdolny do podj cia własnej decyzji i jej wykonania.  

      - Tak - odparła. - I musi dobrze mnie zna  po tym wszystkim, co na nim 

prze yłam. Dlatego chc  poprosi  go o rad  i...  

      - Czekaj! - przerwałem.  

      - Tak?  

      - Gdyby co  si  stało, cho  to mało prawdopodobne, to jak zamierzasz wróci ?  

      - Chyba pieszo. Wi c przyznajesz,  e co  mo e si  zdarzy ?  

      - Tak - zgodziłem si . - Mo liwe,  e pod wiadomie pragniesz odwiedzi  jakie  

miejsce, Wzorzec odczyta  yczenie i wykona tak, jakby  wydała mu rozkaz. To 

nie wyka e,  e jest  wiadomy... jedynie czuły. Gdybym to ja stał na twoim 

miejscu, nie podejmowałbym takiego ryzyka. Przypu my,  e miałbym skłonno ci 

samobójcze, o których nic bym nie wiedział? Albo...  

      - Przekonuj cy jeste  - stwierdziła. - Naprawd .  

      - Doradzam ci tylko ostro no . Przed tob  całe  ycie. Głupio byłoby...  

      - Wystarczy! - przerwała mi. - Podj łam decyzj  i ju  jej nie zmieni . Mam 

przeczucie,  e jest wła ciwa. Do zobaczenia, Merlinie.  

      - Zaczekaj! - krzykn łem znowu. - Zgoda. Je li si  upierasz, trudno. Ale 

pozwól,  e najpierw co  ci podaruj .  

      - Co!  

      - Metod , by szybko opu ci  niebezpieczne miejsce. Trzymaj.  

      Wyj łem tali  i odnalazłem swój Atut. Odpi łem od pasa sztylet razem z 

pochw , owin łem kart  wokół r koje ci i przywi załem chusteczk .  

      - Wiesz, jak u ywa  Atutu?  

      - Trzeba patrze  i my le  o danej osobie, a  nast pi kontakt.  

      - Wystarczy. To mój Atut. Wezwij mnie, gdy zechcesz wróci  do domu. 

Sprowadz  ci . Rzuciłem od dołu ponad Wzorcem. Złapała bez trudu i zawiesiła 

sztylet na pasku, obok własnego.  

      - Dzi kuj . - Wyprostowała si . - My l ,  e spróbuj  teraz.  

      - Gdyby naprawd  co  si  stało, nie zostawaj za długo. Dobrze?  

      - Dobrze - obiecała i zamkn ła oczy.  

      I w mgnieniu oka znikn ła. O rany! Podszedłem do brzegu Wzorca i 

wyci gn łem r k  ponad nim. Czułem wiruj ce tam pr dy mocy.  

      - Lepiej,  eby  wiedział, co robisz - powiedziałem. - Chc  j  mie  z powrotem.  

      Iskra strzeliła w gór  i połaskotała mnie w r k .  

      - Chcesz powiedzie ,  e naprawd  jeste   wiadomy?  

      Wszystko wokół zawirowało. Zawrót głowy min ł prawie od razu i pierwsz  

rzecz , jak  zobaczyłem, była latarnia przy mojej prawej nodze. Rozejrzałem si : 

 

61 

stałem po przeciwnej stronie Wzorca, tu  obok drzwi.  

      - Znalazłem si  w zasi gu twojego pola i jestem ju  dostrojony - stwierdziłem. 

- To tylko moje pod wiadome  yczenie powrotu.  

      Zabrałem latarni , zamkn łem za sob  drzwi i powiesiłem klucz na haku. 

Ci gle nie ufałem Wzorcowi. Je li naprawd  chciał pomóc, mógł mnie odesła  

wprost do moich pokoi i zaoszcz dzi  mi tych wszystkich schodów.  

      Szybkim krokiem maszerowałem przez tunel. Z cał  pewno ci  była to 

najciekawsza pierwsza randka w moim  yciu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

62 

Rozdział 6

 

 

Kiedy min łem hol i ruszyłem w stron  korytarza na tyłach, który prowadził 

do dowolnych schodów, z bocznego przej cia wynurzył si  facet w czarnej skórze, 

ozdobionej kawałkami zardzewiałych i błyszcz cych ła cuchów. Przyjrzał mi si  

z uwag . Włosy miał  ci te na Irokeza, a w lewym uchu kilka srebrnych 

pier cieni, przypominaj cych jakie  urz dzenie elektryczne. 

      - Merlin! - zawołał. - Co u ciebie? 

      - Chwilowo w porz dku - odparłem, podchodz c bli ej. Próbowałem jako  go 

umiejscowi . 

      - Martin! - krzykn łem wreszcie. - Zmieniłe  si . Zachichotał. 

      - Wróciłem wła nie z bardzo interesuj cego cienia - wyja nił. - Sp dziłem tam 

ponad rok... to jeden z tych, gdzie czas p dzi jak diabli. 

      - Moim zdaniem... zgaduj  tylko... był wysoko stechnicyzowany, 

urbanistyczny... 

      - Zgadza si . 

      - My lałem,  e wolisz wie . 

      - Ju  mi przeszło. Teraz rozumiem, dlaczego tato lubi miasta i gwar. 

      - Te  jeste  muzykiem? 

      - Troch . Ale w innym stylu. B dziesz na kolacji? 

      - Zamierzam. Jak tylko si  umyj  i przebior . 

      - Spotkamy si  tam. Musimy pogada . 

      - Jasne, kuzynie. 

       cisn ł mi rami  i odszedł. Wci  miał silny chwyt. 

      Ruszyłem dalej. Nie uszedłem daleko, gdy poczułem wst p do atutowego 

kontaktu. Zatrzymałem si  i otworzyłem umysł. Byłem przekonany,  e to Coral 

chce wróci . Zamiast niej zobaczyłem Mandora; u miechn ł si  lekko. 

      - Doskonale - stwierdził. - Jeste  sam i chyba nic ci nie grozi. 

      Obraz wyostrzył si . Zauwa yłem stoj c  obok Fion . Stoj c  bardzo blisko. 

      - Wszystko w porz dku - powiedziałem. - Jestem w Amberze. Co u was? 

      - Cali i zdrowi - odparł, patrz c poza mnie, cho  prócz  ciany i kilimu nie było 

tam wiele do ogl dania. 

      - Przejdziecie do mnie? - spytałem. 

      - Chciałbym zobaczy  Amber - odpowiedział. - Ale ta przyjemno  musi 

zaczeka  na lepsz  okazj . W tej chwili jeste my troch  zaj ci. 

      - Odkryli cie przyczyn  zakłóce ? Spojrzał na Fion , potem znowu na mnie. 

      - Tak i nie - stwierdził. - Mamy kilka bardzo ciekawych  ladów, ale na razie 

nic pewnego. 

      - W takim razie... co mog  dla was zrobi ? 

      Fiona wyci gn ła wskazuj cy palec i nagle stała si  du o wyra niejsza. 

Domy liłem si ,  e dotkn ła mojego Atutu, wzmacniaj c kontakt. 

      - Napotkali my manifestacj  tej maszyny, któr  zbudowałe  - powiedziała. - 

Ghostwheela. 

      - I co? 

      - Masz racj , jest  wiadoma. To nie tylko techniczna, ale społeczna sztuczna 

inteligencja. 

 

63 

      - Byłem pewien,  e przeszedłby test Turinga. 

      - Bez w tpienia - westchn ła Fiona. - Poniewa  z definicji test Turinga 

wymaga maszyny zdolnej do okłamywania ludzi i do oszustwa. 

      - Do czego zmierzasz, Fiono? 

      - To nie tylko społeczna SI. Jest wr cz aspołeczna - orzekła. - Uwa am,  e 

twoja maszyna oszalała. 

      - A co on zrobił? - zainteresowałem si . - Zaatakował was? 

      - Nie. Nie w sensie fizycznym. Jest zwariowany, kłamliwy i nieuprzejmy, ale 

mamy tu zbyt wiele zaj , by teraz wchodzi  w szczegóły. Chocia  nie twierdz ,  e 

nie mógłby by  gro ny. Nie wiem. Chcieli my tylko ci  ostrzec,  eby  mu nie ufał. 

      U miechn łem si . 

      - To wszystko? Koniec przekazu? 

      - Na razie - odparła, opu ciła palec i zamgliła si . 

      Popatrzyłem na Mandora. Chciałem wyja ni ,  e wbudowałem w 

Ghostwheela cały system zabezpiecze ,  eby nie ka dy miał do niego dost p. 

Głównie jednak chciałem mu powiedzie  o Jurcie. Lecz poł czenie zostało nagle 

przerwane, jak gdyby kto  inny próbował nawi za  ze mn  kontakt. 

      Wra enie zaintrygowało mnie. Zastanawiałem si  czasem, co by si  stało, 

gdyby kto  spróbował poł czenia w chwili, kiedy jedno ju  trwa. Czy nast piłoby 

co  w rodzaju telekonferencji? Czy kto  usłyszałby sygnał „zaj te"? Czy drugi 

dzwoni cy musiałby czeka ? Nie s dziłem, bym kiedy  mógł si  przekona . 

Statystycznie rzecz bior c, szansa była niewielka. Jednak e... 

      - Merlin, dziecinko. U mnie w porz dku. 

      - Luke! 

      Mandor i Fiona znikn li na dobre. 

      - Naprawd  jestem ju  zdrowy, Merle. 

      - Jeste  pewien? 

      - Tak. Jak tylko zacz łem l dowa , przeskoczyłem na szybki tor. W tym 

cieniu od naszego spotkania min ło kilka dni. 

      Miał na sobie okulary słoneczne i zielone k pielówki. Siedział przy małym 

stoliku koło basenu, pod wielkim parasolem. Przed nim widziałem resztki 

solidnego obiadu. Jaka  dama w niebieskim bikini wskoczyła do wody i znikn ła z 

pola widzenia. 

      - Miło to słysze , ale... 

      - Co wła ciwie mi si  przytrafiło? Pami tam, mówiłe ,  e kiedy byłem je cem 

w Twierdzy, kto  podał mi jakie  prochy. Czy tak? 

      - To bardzo prawdopodobne. 

      - Takie s  skutki picia wody - westchn ł. - No dobrze. Co si  działo, kiedy 

byłem wył czony? Ile mu powiedzie ? To zawsze był istotny problem. 

      - Na czym stoimy? - spytałem. 

      - Ach, to? - mrukn ł. 

      - Owszem. 

      - Wiesz, miałem do  czasu,  eby si  zastanowi  - rzekł. - I zamierzam uzna  

spraw  za załatwion . Nie b dzie plamy na honorze. Nie ma sensu ci gn  wojny 

ze wszystkimi. Ale nie mam te  zamiaru oddawa  si  w r ce Randoma i czeka  na 

fałszowany proces. Teraz twoja kolej: jaka jest moja sytuacja, je li chodzi o 

 

64 

Amber? Powinienem zacz  ogl da  si  za siebie? 

      - Nikt jeszcze niczego nie mówił, tak ani tak. Ale Random wyjechał z miasta, a 

ja dopiero wróciłem. Nie zd yłem si  dowiedzie , co pozostali s dz  na twój 

temat. 

      Zdj ł okulary i przyjrzał mi si  badawczo. 

      - Fakt,  e Random wyjechał... 

      - Nie, nie poluje na ciebie - zapewniłem. - Jest w Kash... - Przerwałem o jedn  

sylab  za pó no. 

      - W Kashfie? 

      - O ile wiem. 

      - Co on tam robi, u licha? Amber nigdy dot d si  nami nie interesował. 

      - Nast pił... zgon - wyja niłem. - Trwaj  jakie  zamieszki. 

      - Ha! - zawołał Luke. - Ten b kart dostał w ko cu za swoje. Dobrze! Ale... 

Dlaczego wła ciwie Amber wł czył si  tak nagle? 

      - Nie mam poj cia. Parskn ł  miechem. 

      - Pytanie retoryczne - mrukn ł. - Sam widz , co si  dzieje. Musz  przyzna ,  e 

Random ma styl. Słuchaj, daj mi zna , kiedy si  dowiesz, kogo posadził na tronie. 

Lubi  wiedzie , co słycha  w starym kraju. 

      - Pewno. - Bezskutecznie próbowałem odgadn , czy taka informacja mo e 

przynie  szkod . Wkrótce b dzie powszechnie znana... je li ju  nie była. 

      - Co jeszcze? Ta istota, która była Vint  Bayle...? 

      - Znikn ła - odparłem. - Nie wiem gdzie. 

      - Bardzo dziwne. - Zamy lił si . - Chyba jeszcze j  zobaczymy. Jestem pewien, 

e była te  Gail. Zawiadom mnie, je li wróci. Dobrze? 

      - Dobrze. Znowu chcesz j  sobie załatwi  na randk ? Z u miechem wzruszył 

ramionami. 

      - Mog  sobie wyobrazi  gorsze sposoby sp dzania czasu. 

      - Masz szcz cie,  e ciebie nie próbowała załatwi . Dosłownie. 

      - Nie jestem pewien, czyby chciała - stwierdził. - Dobrze nam było razem. Ale 

nie dlatego ci  wezwałem. Skin łem głow . Domy liłem si  tego. 

      - Co słycha  u mojej matki? - zapytał. 

      - Nawet nie drgnie - odparłem. - Jest bezpieczna. 

      - To ju  co . Wiesz, to troch  nie wypada,  eby królowa tkwiła w takiej 

pozycji. Wieszak. Rany! 

      - Zgadzam si  - powiedziałem. - Ale jaka jest alternatywa? 

      - Chciałbym, no... jako  j  uwolni . Jakie byłyby warunki? 

      - Poruszasz dra liw  kwesti  - zauwa yłem. 

      - Sam to odgadłem. 

      - Mam silne wra enie, Luke,  e to ona stała za t  zemst . To ona napu ciła ci  

na nas. Na przykład z t  bomb . Albo pomysł,  eby  stworzył prywatn  armi  

uzbrojon  w nowoczesn  bro  i ruszył z ni  na Amber. Albo zamachy na mnie co 

wiosn . Albo... 

      - Dobrze, wystarczy. Masz racj . Ale sporo si  zmieniło... 

      - Owszem. Jej plany padły i dostali my j . 

      - Nie o to mi chodziło. Ja si  zmieniłem. Rozumiem j  teraz i rozumiem siebie 

lepiej ni  wtedy. Nie pozwol  sob  sterowa . 

 

65 

      - A to dlaczego? 

      - Ten odlot... Mocno mn  wstrz sn ł, moim sposobem my lenia. O niej i o 

mnie. Miałem kilka dni,  eby si  przez to wszystko przegry  i nie wierz , by 

potrafiła tak mnie naci gn  jak dawniej. 

      Wspomniałem rudowłos  kobiet  przywi zan  do pala. Teraz, kiedy si  nad 

tym zastanowiłem, dostrzegłem pewne podobie stwo. 

      - Jednak nadal jest moj  matk  - kontynuował Luke. - I nie chciałbym 

zostawi  jej w takim poło eniu. Jaka mo e by  cena za jej wolno ? 

      - Nie wiem, Luke. Nie mówili my jeszcze o tej sprawie. 

      - Wiesz, ona jest wła ciwie twoim wi niem. 

      - Ale jej plany dotyczyły nas wszystkich. 

      - To fakt, lecz ja nie b d  ju  pomagał w ich realizacji. A ona naprawd  

potrzebuje kogo  takiego jak ja,  eby wprowadzi  je w  ycie. 

      - Rzeczywi cie. I skoro ty jej nie pomo esz, co jej przeszkodzi w znalezieniu - 

jak to uj łe  - kogo  takiego jak ty? Je li j  wypu cimy, nadal b dzie gro na. 

      - Ale teraz ju  o niej wiecie. To mocno utrudni jej działanie. 

      - Mo e sprawi,  e stanie si  bardziej przebiegła. Westchn ł. 

      - Masz troch  racji - przyznał. - Ale nie jest mniej przekupna od wi kszo ci 

ludzi. To tylko kwestia odpowiedniej ceny. 

      - Nie mog  sobie wyobrazi , by Amber kupował kogo  w ten sposób. 

      - Ja mog . 

      - Nie wtedy, kiedy ta osoba jest ju  wi niem. 

      - To rzeczywi cie troch  komplikuje sytuacj  - zgodził si . - Ale nie s dz , by 

tworzyło barier  nie do przebycia. Zwłaszcza kiedy byłaby dla was cenniejsza na 

wolno ci ni  jako element umeblowania. 

      - Nie nad am - wyznałem. - Co proponujesz? 

      - Jeszcze nic. Chciałem ci  tylko wysondowa . 

      - Rozumiem. Ale tak na szybko nie bardzo widz , jak mogłoby doj  do takiej 

sytuacji. Cenniejsza na wolno ci ni  jako wi zie ? To chyba kwestia oceny 

warto ci. Zreszt  to tylko słowa. 

      - Spróbuj tylko posia  jedno czy drugie ziarno, a ja popracuj  nad reszt . Co 

jest aktualnie twoim najwi kszym problemem? 

      - Moim? Osobi cie? Naprawd  chcesz wiedzie ? 

      - Jasne. 

      - Zgoda. Mój szalony brat Jurt najwyra niej sprzymierzył si  z czarownikiem 

Mask  z Twierdzy. Obaj na mnie poluj . Jurt próbował zamachu dzisiejszego 

popołudnia, ale widz ,  e w istocie jest to wyzwanie Maski. Mam zamiar wkrótce 

si  nimi zaj . 

      - Zaraz! Nie wiedziałem,  e masz brata! 

      - Przyrodniego. Mam te  paru innych, ale z nimi  yj  do  zgodnie. Jurt ju  

od dawna ma do mnie jakie  pretensje. 

      - To ciekawe. Nigdy o nich nie wspominałe . 

      - Nie rozmawiali my o rodzinie. Pami tasz? 

      - Tak. I teraz naprawd  przestałem rozumie . Kto jest tym Mask ? 

Przypominam sobie,  e mówiłe  ju  o nim. To w rzeczywisto ci Sharu Garrul, 

prawda? 

 

66 

      Pokr ciłem głow . 

      - Kiedy wyniosłem z cytadeli twoj  matk , porzuciła towarzystwo podobnie 

unieruchomionego staruszka z imieniem RINALDO wyrytym na nodze. 

Wymieniłem wtedy z Mask  kilka zakl . 

      - Bardzo dziwne - mrukn ł Luke. - Jest wi c uzurpatorem. I to on podał mi 

prochy? 

      - Bardzo prawdopodobne. 

      - Czyli ja tak e mam z nim rachunek do wyrównania, niezale nie od tego, co 

zrobił z mam . Jak mocny jest ten Jurt? 

      - Jest do  nieprzyjemny. Ale te  niezr czny. A przynajmniej psuł robot  za 

ka dym razem, kiedy walczyli my. I zostawił na placu kawałek swojego ciała. 

      - Mo e si  uczy  na własnych bł dach. 

      - To fakt. Kiedy ju  o tym wspomniałe , to pami tam,  e powiedział dzisiaj 

co  dziwnego. Mówił,  e wkrótce stanie si  bardzo pot ny. 

      - No no... - Luke zastanowił si . - Wygl da na to,  e ten Maska u ywa go jako 

królika do wiadczalnego. 

      - Do czego? 

      - Do Fontanny Mocy, chłopie. Wewn trz cytadeli bije stałe, pulsuj ce  ródło 

energii. Mi dzycieniowe. Bierze si  z tego,  e cztery  wiaty zderzaj  si  tam ze 

sob . 

      - Wiem. Widziałem je w działaniu. 

      - Mam przeczucie,  e Maska wci  próbuje je opanowa . 

      - Całkiem nie le sobie radził podczas naszego spotkania. 

      - Tak, ale to nie takie proste, jak wetkni cie wtyczki do gniazdka w  cianie. 

Istniej  wszelkiego rodzaju subtelno ci, z których pewnie dopiero zdał sobie 

spraw  i które bada. 

      - Na przykład? 

      - K piel w Fontannie człowieka, który jest nale ycie osłoni ty, cudownie 

wzmacnia jego sił , wytrzymało  i zdolno ci magiczne. To niezbyt trudne dla 

kogo  z odpowiedni  praktyk . Mo na si  nauczy . Sam przez to przeszedłem. 

Ale w laboratorium starego Sharu Garrula były jego notatki i wynikało z nich 

jeszcze co . Mo na podobno cz  masy ciała zast pi  energi ... jakby upakowa  

j  w sobie. Bardzo ryzykowne. Łatwo zgin . Ale je li si  uda, wychodzi kto  

wyj tkowy, rodzaj super-mana,  ywy Atut. 

      - Słyszałem ju  to okre lenie, Luke... 

      - Zapewne - odparł. - Mój ojciec wypróbował ten proces na sobie... 

      - Zgadza si ! - zawołałem. - Corwin twierdził,  e Brand stał si  czym  w 

rodzaju  ywego Atutu. Praktycznie nie mo na go było przytrzyma . 

      Luke zgrzytn ł z bami. 

      - Przykro mi - zapewniłem. - Ale wła nie od niego o tym słyszałem. Wi c to 

jest wytłumaczenie mocy Branda... 

      Kiwn ł głow . 

      - Maska uznał chyba,  e wie, jak tego dokona . I chce przeprowadzi  

eksperyment na twoim bracie. 

      - Niech to szlag! - zakl łem. - Tego mi tylko potrzeba. Jurt jako istota 

magiczna czy naturalny  ywioł, czy co tam jeszcze... To powa na sprawa. Co 

 

67 

wiesz o tym procesie? 

      - Prawie wszystko, przynajmniej w teorii. Ale nie ryzykowałbym. S dz ,  e 

odbiera cz  człowiecze stwa. Potem nie obchodz  ci  ju  inni ludzie ani ich 

warto ci. My l ,  e to wła nie przytrafiło si  ojcu. 

      Co mogłem powiedzie ? Mo e cz  z tego była prawd , a mo e nie. Z 

pewno ci  Luke chciał wierzy  w jak  zewn trzn  przyczyn  zdrady Branda. 

Wiedziałem,  e nigdy nie b d  si  z nim spierał, cho bym si  nawet przekonał,  e 

było inaczej. Dlatego parskn łem  miechem. 

      - W przypadku Jurta nikt nie zauwa y ró nicy. Luke u miechn ł si . 

      - Mo esz straci   ycie, walcz c przeciw komu  takiemu, kto ma w dodatku 

czarownika do pomocy. Zwłaszcza na ich terenie. 

      - A jaki mam wybór? - spytałem. - Chc  mnie dosta . Lepiej uderz  pierwszy. 

Jurt nie przeszedł jeszcze tej próby. Ile potrzebuje czasu? 

      - No có , sprawa wymaga do  długich przygotowa , ale przy cz ci z nich 

obiekt nie musi by  obecny. Wszystko zale y od tego, jak daleko Maska posun ł 

si  w pracy. 

      - Wi c lepiej wyrusz  jak najszybciej. 

      - Nie puszcz  ci  tam samego - stwierdził. - To mo e by  samobójstwo. Znam 

to miejsce. Mam równie  obozuj cy w Cieniu niewielki oddział najemników. W 

ka dej chwili s  gotowi do akcji. Je eli wprowadzimy ich do wn trza, mog  

powstrzyma  obro ców, a mo e nawet ich usun . 

      - Czy ta specjalna amunicja tam działa? 

      - Nie. Próbowali my podczas ataku na lotniach. Trzeba b dzie walczy  wr cz. 

Mo e pancerze i maczety... Musz  si  zastanowi . 

      - My mo emy u y  Wzorca, ale  ołnierze nie... A nie mo na tam polega  na 

Atutach. 

      - Wiem. To równie  b d  musiał przemy le . 

      - Czyli walka b dzie mi dzy nami dwoma a Jurtem i Mask . Je li powiem o 

tym jeszcze komu  tutaj, spróbuje mnie zatrzyma  do powrotu Randoma. A 

wtedy mo e ju  by  za pó no. 

      U miechn ł si . 

      - Wiesz, mama byłaby tam naprawd  przydatna. Wie o Fontannie wi cej ode 

mnie. 

      - Nie! - oznajmiłem. - Próbowała mnie zabi . 

      - Spokojnie, chłopie. Tylko spokojnie. Wysłuchaj mnie. 

      - Poza tym ju  raz przegrała z Mask . Dlatego słu y teraz za wieszak. 

      - Tym wi cej ma powodów do ostro no ci. Zreszt , przegrała przez jak  

sztuczk , nie przez brak umiej tno ci. Jest dobra. Maska musiał j  zaskoczy . 

B dzie cennym nabytkiem, Merle. 

      - Nie! Chce nas wszystkich pozabija . 

      - Szczegóły - odparł. - Po Cainie reszta z was to tylko symboliczni wrogowie. 

Maska jest wrogiem rzeczywistym. Co  jej odebrał i wci  to trzyma. Wobec 

takiego wyboru ruszy na Mask . 

      - A je li nam si  uda, zwróci si  przeciw Amberowi. 

      - Wcale nie - zapewnił. - Na tym polega całe pi kno mojego planu. 

      - Nie chc  o nim słysze . 

 

68 

      - Poniewa  ju  teraz wiesz,  e si  zgodzisz. Prawda? Wła nie wymy liłem 

sposób rozwi zania wszystkich waszych problemów. Oddajcie jej Twierdz , 

kiedy ju  j  zdob dziemy. Co  w rodzaju daru pokoju...  eby zapomniała o 

dawnych nieporozumieniach. 

      - Da  jej t  straszliw  moc? 

      - Gdyby chciała jej u y  przeciwko wam, ju  dawno by to zrobiła. Boi si . 

Kashfa spłyn ła do  cieku, wi c wykorzysta ka d  mo liwo , by cokolwiek 

jeszcze uratowa . To dla niej najwa niejsze. 

      - Naprawd  tak uwa asz? 

      - Lepiej by  królow  w Twierdzy ni  wieszakiem w Amberze. 

      - Niech ci  diabli porw , Luke. Najgłupsze propozycje przedstawiasz tak,  e 

wydaj  si  atrakcyjne. 

      - To gał  sztuki - o wiadczył. - Co ty na to? 

      - Musz  si  zastanowi  - westchn łem. 

      - Lepiej my l szybko. W tej chwili Jurt mo e wła nie nabiera  połysku. 

      - Nie poganiaj mnie. Powiedziałem,  e si  zastanowi . To tylko jeden z moich 

problemów. Teraz id  na kolacj  i przemy l  wszystko. 

      - Opowiesz mi o pozostałych kłopotach? Mo e uda mi si  rozwi za  je w 

komplecie? 

      - Nie, do diabła. Odezw  si ... niedługo. Zgoda? 

      - Zgoda. Ale lepiej,  ebym był na miejscu, kiedy uwolnisz mam .  eby jako  

załagodzi  sytuacj . Odkryłe  ju , jak przełama  zakl cie, prawda? 

      - Tak. 

      - Dobrze wiedzie . Nie byłem pewien, jak to zrobi , a teraz mog  ju  nie łama  

sobie głowy. Sko cz  kuracj  tutaj i po wicz  troch   ołnierzy - dodał, zerkaj c 

na dam  w bikini, która wła nie wyszła z basenu. - Wezwij mnie. 

      - Dobrze - odpowiedziałem, a on znikn ł. 

      Do licha. Niesamowite. Nic dziwnego,  e Luke zdobywał te nagrody dla 

najlepszego sprzedawcy. Mimo swej opinii o Jasrze, musiałem przyzna ,  e mówił 

rozs dnie. A Random nie rozkazał mi trzyma  jej w niewoli. Oczywi cie, nie 

bardzo mógł mi cokolwiek rozkaza  ostatnim razem, kiedy si  widzieli my. Czy 

naprawd  Jasra zachowa si  tak, jak przewidywał Luke? To rozs dne, ale ludzie 

rzadko dotrzymuj  towarzystwa rozs dkowi w chwilach, kiedy byłoby to 

wskazane. 

      Przeszedłem przez korytarz i postanowiłem skorzysta  z tylnych schodów. Za 

zakr tem zobaczyłem u szczytu jak  posta . To była kobieta i patrzyła w 

przeciwn  stron . Miała dług , czerwono- ółt  sukni , bardzo ciemne włosy i 

pi kne ramiona... 

      Odwróciła si , słysz c moje kroki. Zobaczyłem,  e to Nayda. Spojrzała mi w 

twarz. 

      - Lordzie Merlinie - powiedziała. - Mo esz mi wyja ni , gdzie jest teraz moja 

siostra? Jak słyszałam, wyszli cie gdzie  razem. 

      - Podziwiała pewien obraz, a potem miała załatwi  jak  spraw  - odparłem. - 

Nie wiem, gdzie jest teraz, ale dała do zrozumienia,  e niedługo wróci. 

      - To dobrze. Zbli a si  pora kolacji i oczekiwali my,  e przył czy si  do nas. 

Czy miło sp dziła popołudnie? 

 

69 

      - Wierz ,  e tak. 

      - Ostatnio była nieco smutna. Mieli my nadziej ,  e ta podró  poprawi jej 

nastrój. Oczekiwała jej niecierpliwie. 

      - Wydawała si  do  wesoła, kiedy j  opu ciłem. 

      - Och... Gdzie to było? - spytała. 

      - Niedaleko st d. 

      - A gdzie poszli cie? 

      - Na długi spacer po mie cie - wyja niłem. - Pokazałem jej tak e cz  pałacu. 

      - Jest zatem w pałacu? 

      - Była, kiedy ostatnio j  widziałem. Ale mogła wyj  na chwil . 

      - Rozumiem - stwierdziła. -  ałuj ,  e wcze niej nie mogli my porozmawia . 

Mam wra enie,  e znam ci  od dawna. 

      - Doprawdy? - zdziwiłem si . - A to dlaczego? 

      - Kilkakrotnie czytałam twoje akta. Mo na je nazwa  fascynuj cymi. 

      - Akta? 

      - To nie tajemnica,  e prowadzimy akta ludzi, których mo emy spotka  w 

czasie pracy. Mamy oczywi cie kartoteki wszystkich z rodu Amberu, nawet tych, 

którzy nie zajmuj  si  dyplomacj . 

      - Nigdy o tym nie pomy lałem - wyznałem. - Ale brzmi to rozs dnie. 

      - Twoje dzieci stwo jest opisane do  powierzchownie, to naturalne. A 

ostatnie problemy s  bardzo skomplikowane. 

      - Mnie te  si  tak wydaje - zapewniłem. - I próbujesz uaktualni  te dane? 

      - Nie, jestem po prostu ciekawa. A poniewa  mo liwe odgał zienia tych 

problemów mog  dotyczy  Begmy, interesuj  nas. 

      - Jak to mo liwe,  e w ogóle o nich wiecie? 

      - Mamy bardzo dobre  ródła wywiadowcze. Jak zwykle małe królestwa. 

Skin łem głow . 

      - Nie b d  wypytywał o te  ródła, ale nie prowadzimy wyprzeda y poufnych 

informacji. 

      - Nie zrozumiałe  mnie - powiedziała. - Tych akt równie  nie próbuj  

aktualizowa . Chciałam sprawdzi , czy mogłabym ci w czym  pomóc. 

      - Dzi kuj . Naprawd  jestem wdzi czny - zapewniłem. - Ale nie bardzo widz , 

jakiej pomocy mógłbym oczekiwa . 

      Pokazała w u miechu rz d idealnie równych z bów. 

      - Nie mog  zdradzi  szczegółów, póki nie dowiem si  czego  wi cej. Ale je li 

uznasz,  e potrzebujesz pomocy... czy po prostu chcesz porozmawia ... spotkaj si  

ze mn . 

      - Celna odpowied  - stwierdziłem. - Spotkamy si  przy kolacji. 

      - Mam nadziej ,  e pó niej tak e - odpowiedziała. 

      Wymin łem j  i odszedłem. 

      Co miały oznacza  jej ostatnie słowa? Czy by chodziło o randk ? Je li tak, to 

jej motywy były a  nazbyt przejrzyste. A mo e chciała tylko uzyska  ode mnie 

informacje? Nie byłem pewien. 

      Id c korytarzem w kierunku moich pokoi, zauwa yłem przed sob  dziwne 

zjawisko  wietlne: jaskrawobiała linia szeroko ci pi tnastu - dwudziestu 

centymetrów biegła w poprzek sufitu, podłogi i obu  cian. Zwolniłem kroku. 

 

70 

Czy by pod moj  nieobecno  kto  wprowadził now  metod  o wietlania 

pomieszcze ? 

      Kiedy przekroczyłem jasny pas na podłodze, wszystko znikn ło z wyj tkiem 

samego  wiatła, które przekształciło si  w idealny kr g, zakr ciło si  i 

znieruchomiało na poziomie moich stóp. Stałem po rodku. Poza kr giem pojawił 

si  nagle  wiat; wygl dał jak zbudowany z zielonego szkła uformowanego w 

kopuł . Powierzchnia, na której stałem, miała czerwony odcie , była nierówna i 

w bladym  wietle l niła wilgoci . Dopiero kiedy w pobli u przepłyn ła wielka 

ryba, zrozumiałem,  e znalazłem si  pod wod  i stoj  na koralowym wzgórzu. 

      - To wszystko jest pi kne jak diabli - oznajmiłem. - Ale próbowałem wróci  do 

swojego pokoju. 

      - Troch  si  popisuj  - zabrzmiał znajomy głos, troch  niesamowity w moim 

magicznym kr gu. - Czy jestem bogiem? 

      - Mo esz si  nazwa , jak tylko zechcesz - odparłem. - Nikt nie zaprotestuje. 

      - Zabawnie byłoby zosta  bogiem. 

      - Kim ja byłbym wtedy? - spytałem. 

      - To trudny problem teologiczny. 

      - Akurat, teologiczny. Jestem projektantem komputerów. Wiesz,  e ci  

zbudowałem, Ghost. 

      Moj  podwodn  cel  wypełnił d wi k podobny do westchnienia. 

      - Trudno si  oderwa  od własnych korzeni. 

      - A po co próbowa ? Co złego widzisz w korzeniach? Maj  je wszystkie 

porz dne ro liny. 

      - Pi kny kwiat u góry, a w dole błoto i muł. 

      - W twoim przypadku to metalowa, bardzo ciekawa instalacja kriogeniczna i 

jeszcze sporo innych drobiazgów. Wszystko idealnie czyste. 

      - Mo e wi c wła nie mułu i błota mi trzeba... 

      - Ghost, dobrze si  czujesz? 

      - Wci  usiłuj  odnale  siebie. 

      - Ka dy miewa takie okresy. To minie. 

      - Naprawd ? 

      - Naprawd . 

      - Kiedy? Jak? Dlaczego? 

      - Oszukiwałbym ci , gdybym próbował tłumaczy . Poza tym, dla ka dego 

odpowied  jest inna. 

      Przepłyn ła cała ławica rybek - takich maluchów w czarne i czerwone paski. 

      - Nie bardzo sobie radz  z t  wszechwiedz  - o wiadczył po dłu szej chwili 

Ghost. 

      - Nie przejmuj si . Komu to potrzebne? 

      - ...I wci  pracuj  nad wszechmoc . 

      - To te  bardzo trudne - przyznałem. 

      -  wietnie mnie rozumiesz, tato. 

      - Staram si . Masz jakie  szczególne problemy? 

      - To znaczy oprócz egzystencjalnych? 

      - Tak. 

      - Nie. Sprowadziłem ci  tutaj,  eby ostrzec przed człowiekiem o imieniu 

 

71 

Mandor. Jest... 

      - Jest moim bratem - przerwałem. Zapadła cisza. Wreszcie... 

      - To znaczy moim wujem, tak? 

      - Chyba tak. 

      - A ta dama, która z nim była? Ona... 

      - Fiona jest moj  ciotk . 

      - Czyli moj  te , w drugim pokoleniu. Ojej! 

      - Co si  stało? 

      - Czy to nieładnie  le mówi  o krewnych? 

      - Nie w Amberze - wyja niłem. - W Amberze robimy to bez przerwy. 

      Kr g  wiatła przekr cił si  znowu. Stali my w pałacowym korytarzu. 

      - Jeste my z powrotem w Amberze - poinformował Ghost. - I zamierzam  le o 

nich mówi . Na twoim miejscu bym im nie ufał. Uwa am,  e s  troch  szaleni. A 

tak e niegrzeczni i kłamliwi. 

      Wybuchn łem  miechem. 

      - Stajesz si  prawdziwym Amberyt . 

      - Naprawd ? 

      - Tak. Wszyscy tacy jeste my. Nie ma si  czym martwi . A tak przy okazji, co 

zaszło mi dzy wami? 

      - Wolałbym raczej sam rozwi za  ten problem... je li nie masz nic przeciw 

temu. 

      - Rób, co uwa asz za najlepsze. 

      - Czyli nie musz  ci  przed nimi ostrzega ? 

      - Nie. 

      - Dobrze. To mnie najbardziej niepokoiło. Teraz chyba wypróbuj  to błoto i 

muł... 

      - Zaczekaj! 

      - Co? 

      - Ostatnio dobrze ci idzie przenoszenie przez Cie  ró nych rzeczy. 

      - Owszem, chyba nabieram wprawy. 

      - Co powiesz na mały oddział wojska z dowódc ? 

      - My l ,  e sobie poradz . 

      - I mnie? 

      - Oczywi cie. Gdzie teraz s  i dok d chcecie si  uda ? Si gn łem do kieszeni, 

znalazłem Atut Luke'a i wyci gn łem przed siebie. 

      - Ale... Sam przecie  ostrzegałe ,  eby mu nie ufa  - zdziwił si  Ghost. 

      - Teraz mo esz - uspokoiłem go. - Ale tylko w tej sprawie. W  adnej innej. 

Sytuacja uległa pewnym zmianom. 

      - Nie rozumiem. Ale skoro tak mówisz... 

      - Potrafisz go znale  i przygotowa  wszystko? 

      - Powinienem. Gdzie chcecie si  dosta ? 

      - Do Twierdzy Czterech  wiatów. 

      - Dobrze. Ale to niebezpieczne miejsce, tato. Bardzo trudno tam dotrze  i 

odej . Jest tam równie  rudowłosa dama, która próbowała zamkn  mnie 

blokad  mocy. 

      - Jasra. 

 

72 

      - Nie wiem, jak miała na imi . 

      - To matka Luke'a - wyja niłem, machaj c Atutem. 

      - Niedobre pochodzenie - stwierdził Ghost. - Mo e nie powinni my si  z nimi 

zadawa . 

      - Niewykluczone,  e ona te  pójdzie z nami. 

      - Och nie! To gro na dama. Na pewno nie chciałby  jej mie  obok siebie. 

Zwłaszcza w miejscu, gdzie jest silna. Spróbuje znowu mnie schwyta . Mo e jej 

si  uda . 

      - B dzie zbyt zaj ta innymi sprawami - obiecałem. - A ja mog  jej 

potrzebowa . Wi c uznaj j  za cz  przesyłki. 

      - Jeste  pewien,  e wiesz, co robisz? 

      - Niestety, tak. 

      - Kiedy chcecie si  tam dosta ? 

      - Zale y to po cz ci od tego, kiedy b d  gotowi  ołnierze Luke'a. Mo e by  to 

sprawdził? 

      - Dobrze. Jednak nadal uwa am,  e popełniasz bł d, udaj c si  w takie 

miejsce z tymi lud mi. 

      - Potrzebny mi kto , kto potrafi pomóc, a ko ci wła ciwie zostały ju  rzucone - 

odpowiedziałem. 

      Ghost zbiegł si  do punktu, mrugn ł i zgasł. 

      Wci gn łem powietrze, zmieniłem zdanie co do westchnienia i ruszyłem do 

najbli szych drzwi mojego apartamentu, ju  niedaleko od miejsca, gdzie stałem. 

Si gałem do klamki, kiedy poczułem wibracj  atutowego kontaktu. Coral? 

      Otworzyłem umysł. Po raz drugi zjawił si  przede mn  Mandor. 

      - Wszystko w porz dku? - spytał od razu. - Rozł czono nas w tak niezwykły 

sposób... 

      - Nic mi nie jest - zapewniłem. - Rozł czono nas w sposób, jaki trafia si  raz 

na całe  ycie. Nie ma powodów do niepokoju. 

      - Jeste  chyba troch  zdenerwowany. 

      - To dlatego,  e przej cie z dołu na pi tro trwa strasznie długo, kiedy usiłuj  w 

tym przeszkodzi  wszystkie moce wszech wiata. 

      - Nie rozumiem. 

      - Miałem ci ki dzie  - mrukn łem. - Zobaczymy si  pó niej. 

      - Chciałem pogada  o tych sztormach, o nowym Wzorcu i... 

      - Pó niej. Czekam na rozmow . 

      - Przepraszam. Nie ma po piechu. Odezw  si  jeszcze. 

      Przerwał kontakt, a ja si gn łem do zamka. Zastanawiałem si , czy 

rozwi załbym problemy swoich znajomych, gdybym przerobił Ghosta na 

automatyczn  sekretark .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

73 

Rozdział 7

 

 

Powiesiłem płaszcz na Jasrze, a pas z mieczem na filarze łó ka. Wyczy ciłem 

buty, umyłem r ce i twarz, wyszukałem ozdobn  koszul  barwy ko ci słoniowej - 

marszczon , z  abotem i brokatami. Wło yłem j  do szarych spodni. Potem 

odkurzyłem ciemnofioletowy  akiet. Kiedy  rzuciłem na niego czar,  eby 

wła ciciel wydawał si  odrobin  bardziej czaruj cy, dowcipny i budz cy zaufanie 

ni  w rzeczywisto ci. Uznałem,  e to dobra okazja, by go wykorzysta . 

      Szczotkowałem włosy, kiedy usłyszałem pukanie. 

      - Chwileczk ! - krzykn łem. 

      Sko czyłem. Byłem gotów do wyj cia i pewnie ju  spó niony. Odsun łem 

rygiel i otworzyłem drzwi. 

      Na progu stał Bill Roth, cały w br zach i czerwieniach. Wygl dał jak 

podstarzały kondotier. 

      - Bill! - u cisn łem mu dło , r k  i rami , i wprowadziłem do  rodka. - Miło 

ci  widzie . Wła nie wróciłem. Miałem mnóstwo kłopotów, a niedługo wyruszam 

szuka  kolejnych. Nie wiedziałem, czy jeste  w pałacu. Chciałem ci  poszuka , jak 

tylko sprawy troch  si  uło . 

      U miechn ł si  i lekko trzepn ł mnie w rami . 

      - B d  na kolacji - oznajmił. - Martin mówił,  e te  si  wybierasz. Ale 

pomy lałem,  e lepiej zajrz  i przejd  si  z tob . Tam b d  ci ludzie z Begmy. 

      - Rozumiem. Masz jakie  wie ci? 

      - Tak. Wiesz co  o Luke'u? 

      - Przed chwil  z nim rozmawiałem. Twierdzi,  e odwołał wendet . 

      - Jest szansa,  e spróbuje si  usprawiedliwi  na tym przesłuchaniu, o które 

pytałe ? 

      - Z tego, co mówił raczej nie. 

      - Szkoda. Przeprowadziłem pewne badania. S  mocne precedensy dla obrony 

w sprawach wendety. Na przykład twój wuj Osric m cił si  na całym rodzie 

Karm z powodu  mierci krewnego ze strony matki. W tym czasie Oberona 

ł czyły z Karm bardzo przyjazne stosunki, a Osric zabił trzech z nich. Oberon 

uniewinnił go na przesłuchaniu. Swoj  decyzj  oparł na wcze niejszych 

sprawach. Posun ł si  nawet dalej: sformułował rodzaj ogólnej zasady... 

      - Oberon wysłał go tak e na front w wyj tkowo paskudnej wojnie - wtr ciłem. 

- Osric ju  z niej nie wrócił. 

      - O tym nie wiedziałem - zdziwił si  Bili. - Ale z s du wyszedł czysty. 

      - Musz  wspomnie  o tym Luke'owi. 

      - Któr  cz ? - zapytał. 

      - Obie - odpowiedziałem. 

      - Ale nie o tym przede wszystkim chciałem z tob  porozmawia  - oznajmił. - 

Co  si  dzieje w wojskowym skrzydle. 

      - O czym ty mówisz? 

      - Łatwiej b dzie ci pokaza  - odparł. - To zajmie tylko chwil . 

      - Dobrze. Chod my. - Wyszedłem za nim na korytarz. 

      Prowadził do tylnych schodów i tam zboczył w lewo. Min li my kuchni  i 

weszli my w nast pny korytarz, który skr cał na tyły pałacu. Z przodu dobiegały 

 

74 

gło ne huki. Spojrzałem na Billa, a on skin ł głow . 

      - To wła nie usłyszałem wcze niej - wyja nił. - Kiedy przechodziłem 

niedaleko. Dlatego zabrałem ci  tu na przechadzk . Wszystko mnie tutaj 

interesuje. 

      Przytakn łem. Rozumiałem to uczucie. Zwłaszcza  e wiedziałem, i  hałas 

dobiega z głównej zbrojowni. 

      Benedykt stał na  rodku i przez luf  karabinu ogl dał swój paznokie . 

Natychmiast podniósł głow  i spojrzeli my sobie w oczy. Tuzin m czyzn krz tał 

si  dookoła; przenosili bro , czy cili bro , ustawiali bro . 

      - My lałem,  e jeste  w Kashfie - powiedziałem. 

      - Byłem. 

      Dałem mu czas, by kontynuuował, ale nic z tego. Benedykt nigdy nie był 

szczególnie wylewny. 

      - Wygl da na to,  e szykujesz si  na co  blisko domu - zauwa yłem. 

Wiedziałem,  e proch strzelniczy jest tu bezu yteczny, a specjalna amunicja 

działa tylko w Amberze i niektórych przyległych królestwach. 

      - Ostro no  nigdy nie zawadzi - odparł. 

      - Czy zechciałby  wytłumaczy  to dokładniej? 

      - Nie teraz - mrukn ł. 

      Odpowied  była dwa razy dłu sza, ni  si  spodziewałem, i dawała nadziej  na 

przyszłe wyja nienia. 

      - Powinni my si  okopywa ? - zapytałem. - Fortyfikowa  miasto? Zbroi  si ? 

Zbiera ... 

      - Nie b dzie potrzeby - odparł. - Po prostu zajmujcie si  swoimi sprawami. 

      - Ale... 

      Odwrócił si . Odniosłem wra enie,  e rozmowa dobiegła ko ca. Zyskałem 

pewno , gdy zignorował moje kolejne pytania. Wzruszyłem ramionami. 

      - Chod my je  - poradziłem Billowi. 

      - Domy lasz si , co to znaczy? - zapytał, kiedy znów szli my korytarzem. 

      - Dalt jest w okolicy - odparłem. 

      - Benedykt był z Randomem w Kashfie. Mo e tam Dalt sprawia kłopoty. 

      - Mam przeczucie,  e jest gdzie  bli ej. 

      - Gdyby Dalt planował schwytanie Randoma... 

      - Niemo liwe. - Na sam  my l dreszcz przebiegł mi po plecach. - Random 

mo e przeatutowa  si  tutaj, kiedy tylko zechce. Nie. Spytałem o obron  Amberu, 

a Benedykt powiedział,  e do tego nie dojdzie. Odniosłem wra enie,  e mówi o 

czym  bliskim. O czym , nad czym potrafi zapanowa . 

      - Rozumiem - zgodził si . - Ale potem dodał,  e nie musimy si  fortyfikowa . 

      - Je li Benedykt uwa a,  e nie musimy, to znaczy,  e nie musimy. 

      - Ta czy  i pi  szampana, kiedy grzmi  działa? 

      - Je eli Benedykt twierdzi,  e mo na... 

      - Naprawd  mu ufacie. Co by cie zrobili bez niego? 

      - Byliby my bardziej nerwowi. Pokr cił głow . 

      - Wybacz - mrukn ł. - Ale nie przywykłem do znajomo ci z legendami. 

      - Nie wierzysz mi? 

      - Nie powinienem, ale wierz . W tym cały problem. - Umilkł. Min li my 

 

75 

zakr t i skierowali my si  do schodów. - Tak samo to wygl dało, kiedy 

rozmawiałem z twoim ojcem. 

      - Bill - zacz łem, kiedy weszli my na schody. - Znałe  tat , zanim odzyskał 

pami , kiedy był jeszcze zwyczajnym Carlem Coreyem. Czy przypominasz sobie 

z tamtego okresu jego  ycia co , co mogłoby wyja ni , gdzie jest teraz? 

      Zatrzymał si  na moment. 

      - A wiesz, Merle, nigdy si  nad tym nie zastanawiałem. Cz sto my lałem, czy 

jako Corey nie zaanga ował si  w jak  spraw , któr  czuł si  w obowi zku 

doko czy , kiedy załatwił ju  wszystko tutaj. Ale był wyj tkowo tajemniczym 

człowiekiem, nawet w tamtym wcieleniu. I pełnym sprzeczno ci. Wiele razy 

zaci gał si  do ró nych armii, co wydaje si  do  logiczne. Ale czasem 

komponował muzyk , co przeczy wizerunkowi twardego faceta. 

      -  ył bardzo długo. Wiele si  nauczył, wiele do wiadczył. 

      - Istotnie. Dlatego trudno zgadn , w co mógł si  zaanga owa . Raz czy dwa, 

po kilku drinkach, wspominał ludzi sztuki i nauki... nigdy bym si  nie domy lił,  e 

mo e ich zna . Nigdy nie był zwyczajnym Carlem Coreyem. Kiedy go znałem, 

jego wspomnienia obejmowały kilka stuleci historii. Taki człowiek ma zbyt 

zło on  osobowo , by był przewidywalny. Po prostu nie wiem, do czego mógłby 

wraca ... o ile wrócił. 

      Szli my schodami w gór . Dlaczego miałem wra enie,  e Bill nie mówi mi 

wszystkiego? 

      W pobli u jadalni usłyszałem d wi ki muzyki. Llewella obrzuciła mnie 

gniewnym wzrokiem. Potrawy czekały na stoliku pod  cian  i nikt jeszcze nie 

zaj ł miejsca. Go cie stali z drinkami w r kach i rozmawiali. Wi kszo  spojrzała 

na nas, gdy stan li my w progu. Trzech muzyków przygrywało po prawej stronie. 

Zastawiony stół czekał po lewej, niedaleko wielkiego okna w południowej  cianie. 

Roztaczał si  stamt d wspaniały widok na miasto. Wci  prószył  nieg, dodaj c 

krajobrazowi widmowego blasku. 

      Llewella podeszła szybko. 

      - Wszyscy na was czekaj  - szepn ła. - Gdzie dziewczyna? 

      - Coral? 

      - A któ  by inny? 

      - Nie jestem pewien, dok d poszła - wyja niłem. - Rozstali my si  par  godzin 

temu. 

      - Ale przyjdzie czy nie? 

      - Nie jestem pewien. 

      - Nie mo emy ju  dłu ej czeka  - stwierdziła. - A teraz cały rozkład miejsc 

diabli wzi li. Co  ty zrobił? Tak j  wym czyłe ? 

      - Llewello... 

      Mrukn ła co  w sycz cym dialekcie Remby. Mo e i lepiej,  e nie zrozumiałem. 

Odwróciła si  i odeszła do Vialle. 

      - B dziesz miał mas  kłopotów, chłopcze - zauwa ył Bili. - Zajrzyjmy do baru, 

póki nie ustali, jak rozsadzi  go ci. 

      Ale lokaj podchodził ju  z drinkami na tacy. 

      - Klejnot Bayle'a - zauwa ył Bili cz stuj c si . Poci gn łem łyk. Miał racj , co 

podniosło mnie na duchu. 

 

76 

      - Nie znam tych wszystkich ludzi - mrukn ł. - Kim jest ten m czyzna z 

czerwon  wst g , obok Vialle? 

      - To Orkuz, pierwszy minister Begmy - wyja niłem. - A ta atrakcyjna młoda 

dama w czerwono- ółtej sukni, która rozmawia z Martinem, to jego córka Nayda. 

Coral, za któr  wła nie oberwałem, jest jej siostr . 

      - Aha. A ta t ga blondynka, która robi słodkie oczy do Gerarda? 

      - Nie wiem. Nie znam te  tej pary na prawo od Orkuza. 

      Podeszli my wolno do towarzystwa. Gerard, czuj c si  chyba troch  nieswojo 

w strojnym kostiumie, przedstawił nas damie, z któr  rozmawiał. Nazywała si  

Dretha Gannell i była asystentk  ambasadora Begmy. Ambasadorem okazała si  

wysoka kobieta stoj ca obok Okruza. Nazywała si , o ile zrozumiałem, Ferla 

Quist. 

      M czyzna przy niej był sekretarzem o imieniu brzmi cym jak Cade. Kiedy 

patrzeli my w ich stron , Gerard spróbował si  wymkn  i zostawi  nas samych z 

Dreth . Zd yła złapa  go za r kaw i spytała o flot . U miechn łem si , skin łem 

im głow  i odszedłem. Bill ruszył za mn . 

      - Bo e wielki! Martin si  zmienił! - zawołał nagle. - Wygl da jak 

jednoosobowy rockowy wideoklip. Ledwie go poznałem. W zeszłym tygodniu... 

      - Dla niego min ł ponad rok - odparłem. - Wyjechał,  eby si  odnale  na 

jakiej  ulicznej scenie. 

      - Ciekawe, czy mu si  udało. 

      - Nie miałem okazji zapyta  - odpowiedziałem. Przyszła mi do głowy 

niezwykła my l. Odsun łem j . 

      Muzyka ucichła nagle. Llewella odchrz kn ła i wskazała Hendona, który 

odczytał nowy rozkład miejsc. Ja miałem siedzie  u stóp stołu. Pó niej 

dowiedziałem si ,  e po lewej stronie miała usi

 Coral, a po prawej Cade. 

Dowiedziałem si  te ,  e w ostatniej chwili Llewella próbowała  ci gn  Flor , by 

zaj ła miejsce Coral, ale Flora nie odpowiadała na wezwania. 

      W tej sytuacji Vialle zasiadła u szczytu, maj c po prawej r ce Llewell , a po 

lewej Orkuza. Gerard, Dreth  i Bill poni ej Llewelli, Ferla, Martin, Cade i Nayda 

za Orkuzem. Odprowadziłem Nayd  i usadziłem j  po mojej prawej stronie. Bill 

zaj ł miejsce po lewej. 

      - Ale  zamieszanie - mrukn ł. 

      Przytakn łem, po czym przedstawiłem go Naydzie jako doradc  rodu Amber. 

Wywarło to na niej wła ciwe wra enie; spytała o jego prac . Oczarował j  

opowie ci , jak to kiedy  w sporze o nieruchomo  reprezentował interesy psa. 

Historia była zabawna, chocia  nie miała  adnego zwi zku z Amberem. Nayda 

miała si , a wraz z ni  Cade, który równie  słuchał. 

      Podano pierwsze danie, a muzycy zacz li gra  cicho. 

      Zmniejszyło to zasi g naszych głosów i zredukowało konwersacj  do bardziej 

intymnego poziomu. Bill dał znak,  e ma mi co  do powiedzenia, ale Nayda 

wyprzedziła go o sekund  i ju  jej słuchałem. 

      - Chodzi o Coral - powiedziała cicho. - Jeste  pewien,  e nic jej nie grozi? Nic 

jej nie dolegało, gdy si  rozstawali cie, prawda? 

      - Nie - zapewniłem. - Wydawała si  zupełnie zdrowa. 

      - To dziwne. Miałam wra enie,  e nie mo e si  doczeka  takiego przyj cia. 

 

77 

      - Najwyra niej sprawy, które j  zaj ły, trwały dłu ej ni  si  spodziewała. 

      - A co wła ciwie j  zaj ło? - zainteresowała si  Nayda. - Gdzie si  rozstali cie? 

      - Tutaj, w pałacu - odparłem. - Oprowadzałem j . Pewnym elementom chciała 

po wi ci  wi cej czasu, ni  mogłem jej ofiarowa . Dlatego j  zostawiłem. 

      - Nie s dz , by zapomniała o kolacji. 

      - Przypuszczam,  e pochłon ła j  siła oddziaływania dzieła sztuki. 

      - Wi c jeste  pewien,  e przebywa w pałacu? 

      - W tej chwili trudno powiedzie . Jak ju  mówiłem, zawsze mogła wyj . 

      - To znaczy nie wiesz, gdzie teraz przebywa? Przytakn łem. 

      - Nie mam poj cia, gdzie jest w tej chwili. Równie dobrze mogła ju  wróci  i 

wła nie si  przebiera. 

      - Sprawdz  po kolacji - o wiadczyła. - Je li do tego czasu nie przyjdzie. Gdyby 

tak si  stało, pomo esz mi j  znale ? 

      - I tak planowałem jej poszuka  - zgodziłem si . - Je li si  wkrótce nie zjawi. 

      Kiwn ła głow  i zaj ła si  jedzeniem. Niezr czna sytuacja. Poza tym,  e nie 

chciałem jej niepokoi , nie mogłem przecie  wyjawi  prawdy. Byłoby jasne,  e jej 

siostra jest w rzeczywisto ci nie lubn  córk  Oberona. Uprzedzono mnie, bym 

nie mówił niczego, co mogłoby pogorszy  stosunki mi dzy Amberem i Begm . Nie 

mogłem wi c przyzna  córce premiera Begmy,  e prawd  jest plotka o romansie 

jej matki ze zmarłym królem Amberu. Mo e u nich było to tajemnic  poliszynela 

i nikt si  tym nie przejmował. A mo e nie. Wolałem nie prosi  Randoma o rad . 

Przede wszystkim był bardzo zaj ty w Kashfie, ale głównie dlatego,  e zacz łby 

wypytywa  o moje plany i problemy. Nie chciałem go okłamywa , a prawda 

ci gn łaby same kłopoty. Taka rozmowa mogła doprowadzi  do zakazu ataku 

na Twierdz . Vialle była jedyn  osob , której mogłem opowiedzie  o Coral i 

uzyska  co  w rodzaju oficjalnego stanowiska. Niestety, w tej chwili Vialle 

całkowicie pochłaniały obowi zki pani domu. 

      Z westchnieniem wróciłem do jedzenia. 

      Bili spojrzał znacz co i pochylił si  lekko w moj  stron . Ja te  si  pochyliłem. 

      - Tak? 

      - Chciałem ci opowiedzie  o kilku sprawach - zacz ł. - Chocia  miałem 

nadziej  na spokojniejsz  chwil . Parskn łem. 

      - No wła nie - mówił dalej. - Nie mo emy chyba liczy  na lepsz  okazj . Na 

szcz cie głos nie si ga daleko. Nie słyszałem, o czym mówili cie z Nayda. Czyli: 

dopóki gra muzyka, mo emy rozmawia . 

      Kiwn łem głow , przełkn łem kilka k sów. 

      - Rzecz w tym,  e Begmanie nie powinni tego słysze . Ale ty powiniene  

wiedzie , ze wzgl du na twoje stosunki z Lukiem i Jasr . Jakie masz plany? 

Wolałbym porozmawia  kiedy indziej, ale je li ci si  spieszy, mog  ju  teraz 

powiedzie  o zasadniczych kwestiach. 

      Rzuciłem okiem na Nayd  i Cade'a. Wydawali si  całkowicie pochłoni ci 

jedzeniem i chyba nie mogli nas słysze . Na nieszcz cie, nie miałem pod r k  

adnego ochronnego zakl cia. 

      - Mów - szepn łem, kryj c usta kieliszkiem. 

      - Przede wszystkim Random przesłał mi do przejrzenia cały stos papierów. To 

szkic traktatu, w którym Amber przyznaje Kashfie klauzul  najwy szego 

 

78 

uprzywilejowania, tak  sam  jak Begmie. Czyli na pewno zostan  dopuszczeni do 

Złotego Kr gu. 

      - Rozumiem - mrukn łem. - Nie jest to zupełne zaskoczenie. Ale dobrze 

wiedzie , co si  dzieje. Kiwn ł głow . 

      - To jeszcze nie wszystko - dodał. 

      W tej wła nie chwili muzycy ucichli i znowu mogłem słysze  głosy 

biesiadników. Zerkn łem na prawo - lokaj zaniósł wła nie graj cym tac  z 

jedzeniem i wino. Odło yli instrumenty i szykowali si  do przerwy. Zapewne grali 

ju  do  długo, zanim si  zjawiłem. Bez w tpienia nale ał im si  odpoczynek. 

      Bili parskn ł. 

      - Pó niej - rzucił. 

      - Dobrze. 

      Podano niezwykł  potrawk  z owoców w przedziwnym sosie. Zaatakowałem 

go ły eczk , gdy Nayda znów na mnie skin ła. Schyliłem si  ku niej. 

      - Mo e dzi  wieczorem? - szepn ła. 

      - O co chodzi? Obiecałem,  e jej poszukam, je li si  nie pojawi. Pokr ciła 

głow . 

      - Nie o tym mówi  - o wiadczyła. - Co robisz pó niej? Znajdziesz woln  

chwil ,  eby odwiedzi  mnie i porozmawia ? 

      - O czym? 

      - Według twoich akt, miałe  ostatnio niejakie problemy z kim , kto próbował 

ci  zabi . Zacz łem si  zastanawia  nad tymi przekl tymi aktami. 

      - S  nieaktualne - stwierdziłem. - Cokolwiek w nich jest, zostało ju  

załatwione. 

      - Naprawd ? Zatem nikt ju  ci  nie  ciga? 

      - Tego bym nie powiedział. Ale zmieniła si  obsada głównych ról. 

      - A wi c nadal kto  ma ci  na celu? Przyjrzałem si  jej twarzy. 

      - Jeste  mił  dziewczyn , Naydo - powiedziałem. - Ale musz  spyta , co ci  to 

obchodzi? Ka dy ma swoje problemy. Ja chwilowo mam ich wi cej ni  zwykle. 

Rozwi

 je. 

      - Albo zginiesz próbuj c? 

      - Mo e. Mam nadziej ,  e nie. Ale dlaczego ci  to interesuje? 

      Zerkn ła na Cade'a, który wydawał si  skupiony na jedzeniu. 

      - Mo liwe,  e potrafiłabym ci pomóc. 

      - W jaki sposób? U miechn ła si . 

      - Poprzez proces eliminacji - rzekła. 

      - Naprawd ? Czy dotyczy to osoby lub osób? 

      - W samej rzeczy. 

      - Masz jakie  szczególne  rodki rozwi zywania tego typu spraw? Nadal si  

u miechała. 

      - Owszem, doskonałe dla usuwania kłopotów powodowanych przez ludzi. 

Potrzebne s  tylko ich imiona i miejsca pobytu. 

      - Jaka  tajna bro ? 

      Podniosłem lekko głos; znowu spojrzała na Cade'a. 

      - Mo na tak to okre li  - odpowiedziała. 

      - Interesuj ca propozycja - przyznałem. - Ale wci  nie odpowiedziałe  na 

 

79 

moje pierwsze pytanie. 

      - Mógłby  od wie y  mi pami ? 

      Przerwał nam lokaj, który obszedł stół, dolewaj c do kielichów, a potem 

kolejny toast. Pierwszy był za Vialle, wzniesiony przez Llewell . Nast pny 

zaproponował Orkus, za „staro ytne przymierze i tradycyjnie dobre stosunki 

Amberu i Begmy". Wypiłem. 

      - B d  bardziej napi te - usłyszałem mruczenie Billa. 

      - Stosunki? 

      - Aha. 

      Rzuciłem okiem na Nayd : przygl dała mi si . Najwyra niej oczekiwała,  e 

podejmiemy nasz  szeptan  konwersacj . Bili tak e to zauwa ył i odwrócił si . 

Wtedy jednak Cade zacz ł co  mówi  do Naydy. Czekaj c sko czyłem to, co 

zostało na talerzu. Łykn łem wina. Po chwili lokaj zabrał nakrycie i zaraz podał 

nast pne. 

      Zerkn łem na Billa. Ten spojrzał na Cade'a i Nayd . 

      - Zaczekaj na muzyk  - mrukn ł. Kiwn łem głow . W krótkiej chwili ciszy 

usłyszałem głos Drethy: 

      - Czy to prawda,  e duch króla Oberona ukazuje si  czasami w pałacu? 

      Gerard burkn ł co , co brzmiało jak potwierdzenie. Znów podniósł si  gwar. 

Umysł miałem pełniejszy od  oł dka, wi c zabrałem si  do jedzenia. Cade, 

próbuj c zachowa  si  dyplomatycznie, a mo e po prostu dla nawi zania 

rozmowy, zwrócił si  do mnie z pytaniem, co s dz  o sytuacji w Eregnorze. I 

nagle drgn ł gwałtownie, po czym spojrzał na Nayd . Odniosłem silne wra enie, 

e wła nie kopn ła go pod stołem. I bardzo dobrze, poniewa  nie miałem poj cia, 

jaka wła ciwie jest sytuacja w Eregnorze. Wymruczałem co  w rodzaju,  e 

zwykle obie strony maj  swoje racje, co uznałem za wystarczaj co 

dyplomatyczn  odpowied  na ka de pytanie. Gdyby rzecz była dra liwa, 

mógłbym skontrowa  niewinn  uwag  na temat wcze niejszego przybycia 

begma skiej delegacji. Jednak Eregnor był mo e tematem na dłu sz  powa n  

dyskusj , czego Nayda wolała unikn , gdy  przerwałoby to nasz  rozmow . Poza 

tym miałem przeczucie,  e Llewella mogłaby zmaterializowa  si  nagle i kopn  

mnie pod stołem. 

      I nagle uderzyła mnie pewna my l. Czasami troch  wolno kombinuj . Oni 

oczywi cie wiedzieli,  e Random wyjechał. Z tego, co słyszałem i co powiedział 

Bill, nie byli zadowoleni z naszych planów co do s siedniego królestwa. Ich 

wcze niejsze przybycie miało nas w jaki  sposób postawi  w niezr cznej sytuacji. 

Czy oznacza to,  e oferta Naydy jest elementem jakiej  intrygi, zwi zanej z ich 

strategi  dyplomatyczn ? Je li tak, dlaczego wybrali wła nie mnie? Marnie 

trafili, poniewa  moje zdanie nie ma  adnego znaczenia dla polityki zagranicznej 

Amberu. Czy byli tego  wiadomi? Z pewno ci , je eli ich słu by wywiadowcze s  

tak sprawne, jak sugerowała Nayda. Byłem zdziwiony i miałem ochot  zapyta  

Billa o jego pogl d na sytuacj  w Eregnorze. Ale wtedy to on mógłby mnie 

kopn  pod stołem. 

      Muzycy sko czyli posiłek i zagrali „Greensleeves". Nayda i Bill równocze nie 

pochylili si  w moj  stron , podnie li głowy i spojrzeli sobie w oczy. U miechn li 

si . 

 

80 

      - Damy maj  pierwsze stwo - rzekł gło no Bill. Skłoniła si . 

      - Czy rozwa yłe  moj  propozycj ? - zapytała. 

      - Cz ciowo - odparłem. - Ale zadałem pytanie. Pami tasz? 

      - Jakie? 

      - To ładnie z twojej strony,  e chcesz mi wy wiadczy  przysług  - 

powiedziałem. - Ale w takich czasach jak nasze, musisz zrozumie ,  e wol  pozna  

cen . 

      - A je li powiem,  e zupełnie wystarczy twoja dobra wola? 

      - A je li wyja ni ,  e moja dobra wola nie ma wi kszego znaczenia dla 

tutejszej polityki? 

      Wzruszyła ramionami. 

      - Niewielka cena za niewielki wysiłek. Wiedziałam o tym. Ale ze wszystkimi 

jeste  spokrewniony. Mo e nic si  nie zdarzy, ale mo liwe,  e kto  kiedy  zapyta 

ci  o opini  na nasz temat. Chc ,  eby  wiedział,  e masz w Begmie przyjaciół i 

gdyby to nast piło,  eby  dobrze o nas my lał. 

      Studiowałem jej bardzo powa n  twarz. Chodziło o co  wi cej i oboje 

zdawali my sobie z tego spraw . Tylko  e ja nie wiedziałem, co nadci ga zza 

horyzontu, a ona wyra nie tak. 

      Wyci gn łem r k  i grzbietem dłoni pogładziłem j  po policzku. 

      - Powinienem zatem powiedzie  o was co  miłego, gdyby kto  mnie pytał. Nic 

wi cej. I za to wy zabijecie dla mnie, je li tylko wska  kogo. Zgadza si ? 

      - Ujmuj c rzecz jednym słowem: tak - odparła. 

      - Zastanawiam si , sk d wiara,  e potraficie dokona  zabójstwa lepiej od nas. 

Mamy spore do wiadczenie. 

      - Mamy, jak to okre liłe , tajn  bro  - wyja niła. - My lałam jednak,  e to dla 

ciebie sprawa osobista, nie pa stwowa,  e nie zechcesz miesza  w to pozostałych. 

Ponadto oferuj  ci usług , która nie pozostawi  ladów. 

      Znowu problem. Uwa ała,  e nie ufam krewnym, czy te  sugerowała,  e nie 

powinienem? Co takiego wiedziała, o czym ja nie miałem poj cia? A mo e tylko 

zgadywała, opieraj c si  na historii Amberu, pełnej rodzinnych intryg? Czy te  

wiadomie próbowała zapocz tkowa  konflikt pokole ? Czy posłu yłby jako  

celom Begmy? Albo... mo e s dziła,  e konflikt taki ju  trwa i proponowała,  e 

usunie dla mnie kogo  z rodziny? Je li nawet, to chyba nie była tak głupia, by 

wierzy ,  e takie zadanie zlec  komu  obcemu? Czy cho by zechc  o tym 

rozmawia , daj c w ten sposób Begmie dowody do r ki i zdaj c si  na ich kl sk ? 

Albo... 

      Przestałem si  zastanawia . Byłem zadowolony,  e procesy my lowe zacz ły 

przebiega  odpowiednio do towarzystwa, jakim s  moi krewni (z obu gał zi 

rodziny). Troch  trwało, zanim to opanowałem. Przyjemne uczucie. 

      Zwykła odmowa wykluczy wszystkie powy sze mo liwo ci. Ale z drugiej 

strony, gdybym poci gn ł j  troch  za j zyk, Nayda mo e si  okaza  cennym 

ródłem informacji. 

      Zatem... 

      - Uderzycie ka dego, kogo wska ? - spytałem. Z uwag  wpatrywała si  w 

moj  twarz. 

      - Tak - o wiadczyła. 

 

81 

      - Znów musisz mi wybaczy  - stwierdziłem. - Ale taka obietnica w zamian za 

co  tak niematerialnego, jak moja dobra wola, ka e mi zastanowi  si  nad twoj  

szczero ci . 

      Poczerwieniała. Nie jestem pewien, czy był to zwykły rumieniec czy oznaka 

gniewu, bo odwróciła si  natychmiast. Nie zmartwiłem si  tym, poniewa  

uwa ałem,  e takimi sprawami rz dzi rynek nabywcy. 

      Wróciłem do jedzenia i zd yłem przełkn  par  k sów, nim do mnie wróciła. 

      - Czy mam przez to rozumie ,  e nie zajrzysz do mnie wieczorem? - spytała. 

      - Nie mog . B d  bardzo zaj ty. 

      - Wierz ,  e masz wiele zaj . Ale czy oznacza to,  e wcale nie b dziemy mogli 

porozmawia ? 

      - Wszystko zale y od tego, jak rozwinie si  sytuacja - odparłem. - Musz  

dopilnowa  bardzo wielu spraw. Mo liwe,  e niedługo wyjad  z miasta. 

      Zadr ała lekko. Chciała pewnie zapyta , dok d si  wybieram, ale 

zrezygnowała. 

      - Jestem w niezr cznej sytuacji - stwierdziła. - Czy odrzucasz moj  ofert ? 

      - A czy jest wa na tylko przez dzisiejszy wieczór? 

      - Nie. Ale według moich informacji, grozi ci niebezpiecze stwo. Im szybiej 

zaatakujesz nieprzyjaciela, tym szybciej b dziesz mógł spa  spokojnie. 

      - Uwa asz,  e co  grozi mi tutaj, w Amberze? Zawahała si . 

      - Nikt nigdzie nie jest bezpieczny, je li ma dostatecznie zdecydowanego i 

sprawnego przeciwnika. 

      - Uwa asz,  e zagro enie jest natury lokalnej? - zapytałem. 

      - Prosiłam,  eby  okre lił swego wroga - przypomniała. - Sam najlepiej 

powiniene  wiedzie . 

      Wycofałem si  natychmiast. Pułapka była zbyt oczywista i najwyra niej ona 

te  j  dostrzegła. 

      - Dała  mi wiele do my lenia - stwierdziłem i wróciłem do jedzenia. 

      Po chwili zauwa yłem,  e Bill przygl da mi si , jakby chciał co  powiedzie . 

Pokr ciłem głow  - ledwie dostrzegalnie, ale chyba zrozumiał. 

      - Mo e przy  niadaniu? - usłyszałem pytanie Naydy. - Ta wyprawa, o której 

wspominałe , mo e by  okresem szczególnego zagro enia. Lepiej zako czy  nasze 

sprawy, zanim wyruszysz. 

      - Naydo - powiedziałem, gdy tylko przełkn łem. - Chciałbym wiedzie , kto jest 

moim dobroczy c . Gdybym omówił to z twoim ojcem... 

      - Nie! - przerwała. - On nic nie wie! 

      - Dzi kuj . Rozumiesz chyba moj  ciekawo  co do poziomu, na którym 

powstał ten plan. 

      - Nie musisz dalej szuka  - oznajmiła. - To wył cznie mój pomysł. 

      - Niektóre z twoich stwierdze  sugerowały,  e masz wyj tkowo dobre stosunki 

z organizacjami wywiadowczymi Begmy. 

      - Nie. Zupełnie zwyczajne. To ja zło yłam ci ofert . 

      - Ale kto  musi... zrealizowa  te plany. 

      - Tu wła nie wkracza tajna bro . 

      - Musz  dowiedzie  si  czego  wi cej na jej temat. 

      - Zaproponowałam ci przysług  i obiecałam całkowit  dyskrecj . Nie b d  

 

82 

zdradza , jakich u yj   rodków. 

      - Je li to ty jeste  autork  tego planu, mo na by s dzi ,  e odniesiesz osobiste 

korzy ci. Jakie? Co ci z tego przyjdzie? 

      Odwróciła wzrok. Milczała przez dług  chwil . 

      - Twoje akta - odezwała si  wreszcie. - To była fascynuj ca lektura. Jeste  tu 

jednym z niewielu ludzi mniej wi cej w moim wieku, a prowadziłe  takie ciekawe 

ycie. Nie wyobra asz sobie, jak nudne rzeczy zwykle czytuj : raporty o stanie 

rolnictwa, dane handlowe, studia bud etowe. Nie mam  ycia towarzyskiego. 

Zawsze jestem do dyspozycji. Ka de przyj cie, na jakim si  zjawi , jest wła ciwie 

obowi zkiem słu bowym w tej czy innej postaci. Czytałam twoje akta raz, drugi, 

trzeci... i my lałam o tobie. Chyba mnie oczarowałe . Wiem,  e brzmi to głupio, 

ale taka jest prawda. Kiedy zobaczyłam ostatnie raporty, zrozumiałam,  e grozi 

ci wielkie niebezpiecze stwo, postanowiłam ci pomóc, je li tylko zdołam. Mam 

dost p do wszelkiego rodzaju tajemnic pa stwowych. Jedna z nich daje mi 

mo liwo  udzielenia ci pomocy. Wykorzystanie jej poprawi twoj  sytuacj  i nie 

zaszkodzi Begmie. Ale wi cej nie mog  powiedzie . To byłoby nielojalne. Zawsze 

chciałam ci  pozna . Zazdro ciłam siostrze, kiedy zabrałe  j  dzisiaj na 

przechadzk . I nadal pragn ,  eby  mnie pó niej odwiedził. 

      Patrzyłem na ni  bez słowa. Potem uniosłem w jej stron  kielich i łykn łem 

wina. 

      - Jeste ... niezwykła - powiedziałem. Nic innego nie przychodziło mi do głowy. 

Albo wymy liła to na poczekaniu, albo mówiła prawd . Je li to prawda, była 

godna współczucia. Je li nie, była bardzo pomysłowa i próbowała ugodzi  mnie w 

ten cudownie wra liwy punkt: moje ego. Zasługiwała na sympati  albo ostro ny 

podziw. Dlatego dodałem jeszcze: 

      - Chciałbym pozna  osob , która przesyła te raporty. To by  mo e wielki 

talent pisarski, marnowany na rz dowej posadzie. 

      Z u miechem wzniosła swój kielich i dotkn ła mojego. 

      - Pomy l o tym. 

      - Słowo daj ,  e nigdy o tobie nie zapomn  - obiecałem. 

      Oboje zaj li my si  jedzeniem. Przez nast pne pi  minut próbowałem 

odrobi  straty. Bill uprzejmie mi nie przeszkadzał. Chyba chciał si  te  upewni , 

e moja rozmowa z Nayd  rzeczywi cie dobiegła ko ca. 

      W ko cu mrugn ł do minie. 

      - Masz woln  chwil ? - zapytał. 

      - Niestety, tak. 

      - Nie b d  nawet pytał, czy po drugiej stronie mówiłe  o interesach czy 

przyjemno ciach. 

      - To była przyjemno  - odparłem. - Ale niezwykły interes. Nie ka  mi 

tłumaczy , bo strac  deser. 

      - B d  si  streszczał - o wiadczył. - Koronacja w Kashfie odb dzie si  jutro. 

      - Nie marnujemy czasu, co? 

      - Nie. D entelmen, który zasi dzie na tronie, to Arkans, diuk Shadburne. 

Przez długie lata zajmował odpowiedzialne stanowiska rz dowe. Naprawd  wie, 

jak powinno si  pracowa , i jest lu no spokrewniony z którym  z wcze niejszych 

monarchów. Nie zgadzał si  z lud mi Jasry i póki byli u władzy, przebywał w 

 

83 

swojej wiejskiej rezydencji. Ona mu nie przeszkadzała i on te  jej nie 

przeszkadzał. 

      - Rozs dny układ. 

      - Co wi cej, podzielał jej pogl d na sytuacj  w Eregnorze, z czego Begmanie 

doskonale zdaj  sobie spraw ... 

      - Na czym wła ciwie polega ta sytuacja w Eregnorze? - przerwałem. 

      - Eregnor to ich Alzacja i Lotaryngia - wyja nił. - Rozległy, bogaty region 

pomi dzy Kashf  i Begm . Przez wieki tyle razy przechodził z r k do r k,  e obie 

strony maj  prawne podstawy  da  go dla siebie. Nawet mieszka cy Eregnoru 

nie s  zbyt pewni, kogo wybra . Maj  rodziny po obu stronach. Nie jestem 

przekonany, czy w ogóle si  przejmuj , który kraj ich wchłonie... byle tylko nie 

wzrosły podatki. Wydaje mi si ,  e  dania Begmy maj  troch  mocniejsze 

podstawy, ale mógłbym reprezentowa  obie strony. 

      - Teraz rz dzi tam Kashf  i Arkans twierdzi,  e nigdy w  yciu nie odda 

Eregnoru? 

      - Tak jest. To samo mówiła Jasra. Ale poprzedni władca... miał na imi  Jaston 

i był wojskowym... skłaniał si  ku negocjacjom. Niestety, do  nieszcz liwie 

wypadł z balkonu. My l ,  e chciał poprawi  stan skarbca i rozwa ał oddanie 

regionu w zamian za wypłacenie jakich  dawnych odszkodowa  wojennych. 

Rozmowy były ju  do  zaawansowane. 

      - I...? 

      - W dokumentach, które przysłał mi Random, Am-ber uznaje Kashf  w 

granicach obejmuj cych Eregnor. Arkans nalegał, by znalazło si  to w traktacie. 

Zwykle... s dz c po aktach, które udało mi si  znale  w archiwach... Amber 

unika mieszania si  w takie spory mi dzy swoimi sojusznikami. Ale Random 

wyra nie si  spieszy i pozwala dyktowa  sobie warunki. 

      - Przesadza - stwierdziłem. - Chocia  trudno go wini . Zbyt dobrze pami ta 

Branda. Bili przytakn ł. 

      - Ja tylko dla niego pracuj  - mrukn ł. - Wol  nie wyra a  własnych opinii. 

      - Czy co  jeszcze powinienem wiedzie  o Arkansie? 

      - Och, istnieje wiele powodów, dla których nie podoba si  Begmie, ale ten jest 

najwa niejszy. A ju  s dzili,  e dokonuje si  pewien post p w sporze, od pokole  

b d cym rozrywk  obu narodów. Oni nawet prowadzili wojny o Eregnor. Z 

pewno ci  dlatego przybyli tu w takim po piechu. Zachowuj si  odpowiednio. 

      Napił si  wina. 

      W chwil  pó niej Vialle powiedziała co  do Llewelli, wstała i oznajmiła,  e 

musi dopilnowa  pewnej sprawy i  e wkrótce wróci. Llewella tak e zacz ła si  

podnosi , ale Vialle powstrzymała j , szepn ła co  do ucha i odeszła. 

      - Ciekawe, o co chodzi ? - mrukn ł Bili. 

      - Nie wiem - odpowiedziałem. U miechn ł si . 

      - B dziemy zgadywa ? 

      - Mój umysł pracuje na autopilocie - uprzedziłem. 

      Nayda spojrzała na mnie z uwag . Wzruszyłem ramionami. 

      Min ło jeszcze kilka minut, sprz tni to nakrycia i wniesiono kolejne potrawy. 

Czymkolwiek były, wygl dały apetycznie. Nim zd yłem zbada , jak smakuj , 

która  z dam dworu weszła na sal  i zbli yła si  do mnie. 

 

84 

      - Lordzie Merlinie - powiedziała. - Królowa chce ci  widzie . Poderwałem si  

natychmiast. 

      - Gdzie jest? 

      - Zaprowadz  ci  do niej. 

      Przeprosiłem s siadów przy stole. Zacytowałem Vialle mówi c,  e wkrótce 

wróc . Nie miałem poj cia, czy rzeczywi cie tak b dzie. Dama dworu wskazała mi 

drog  na zewn trz, do niewielkiego saloniku za zakr tem korytarza. Tu zostawiła 

mnie sam na sam z Vialle, siedz c  w niewygodnym z wygl du fotelu o wysokim 

oparciu, z ciemnego drewna i skóry ł czonych kutymi  wiekami. 

      Gdyby potrzebowała mi ni, wezwałaby Gerarda. Gdyby umysłu pełnego 

wiedzy historycznej i politycznych intryg, na moim miejscu stałaby Llewella. 

Domy liłem si  wi c,  e chodzi o magi , poniewa  w tej dziedzinie ja byłem 

dy urnym ekspertem. 

      Myliłem si  jednak. 

      - Chc  z tob  porozmawia  - zacz ła - na temat tej drobnej wojny, do której 

mamy wła nie przyst pi .