plik

MĘKA JEZUSA

W WIZJACH CATALINY RIVAS

***

Pamiętaj  o  tym,  co  mówiłem  ci  na  początku  że  zbliża  się
godzina  ciemności  dla  świata,  która  wstrząśnie  jego
posadami,  zburzy  wszelkie  ludzkie  konstrukcje,  a  razem  z
nimi zgubi wielu ludzi. (Jezus do Cataliny Rivas)

MĘKA JEZUSA W WIZJACH CATALINY RIVAS

Catalina  Rivas,  boliwijska  mistyczka,  pod  koniec  lat  dziewięddziesiątych
otrzymała wizję ostatnich godzin życia Jezusa i objaśnienia Jego ostatnich słów:
“Są  to  godziny  Jezusa  na  krzyżu,  które  dziś  zostają  odtworzone  na  nowo,
abyście  nad  nimi  głęboko  rozmyślali  i  w  zjednoczeniu  z  naszym  Zbawicielem
przeżywali  ostatnie  chwile  Jego  życia  w  ludzkim  ciele,  zanim  wrócił  do  Ojca  i
zesłał nam Ducha Świętego”.

Władze kościelne w Cochabambie, archidiecezji z której wywodzi się mistyczka,
z Arcybiskupem Renę Fernandezem Apaza na czele, uznały doświadczenia
mistyczne Cataliny oraz jej pisma za prawdziwe znaki Boże, dlatego zezwoliły na
ich publikację.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Catalina_Rivas

http://www.katolik.pl/index1.php?st=artykuly&id=966

http://www.loveandmercy.org/

Póki co nie udało mi się znaleźd bardziej wiarygodnego potwierdzenia (jakiegoś
dokumentu ww. arcybiskupa), poza tym że faktycznie

Rene Fernandez Apaza

był arcybiskupem

tej diecezji do 1999 roku. W każdym razie mnie to dotyka i

pozwala mi jakoś głębiej ‘kontemplowad’ drogę krzyżową-mękę Jezusa.

OSTATNIA WIECZERZA

Noc przedtem, nim zostałem zdradzony, była nocą pełną radości Wieczerzy
Paschalnej – inauguracji Mszy Świętej.

Są dusze, które przyjmują Komunię świętą nie dla radości, jakiej same
doświadczają, ale dla radości, którą czuję Ja. Jest ich niewiele, ponieważ
pozostałe dusze przychodzą do Mnie tylko po to, aby wypraszad dary i łaski.

Obejmuję  wszystkie  dusze,  które  do  Mnie  przychodzą,  ponieważ  po  to
przybyłem  na  ziemię,  aby  moja  miłośd,  w  której  objęcia  je  przygarniam,  była
jeszcze większa.

A ponieważ miłośd nie wzrasta bez cierpienia, stopniowo odbieram duszom
słodycz, aby zostawid je w oschłości. Czynię tak, aby mogły zrozumied, że
powinny się koncentrowad nie na swoich, lecz moich pragnieniach.

Dlaczego mówicie, że gdy doświadczacie stanu oschłości, to jest znakiem, że
moja miłośd słabnie? Czy zapomnieliście, że jeżeli nie daję szczęścia, znaczy to,
że musicie poznad smak oschłości i innych cierpieo? (…)

Miłośd wzrasta w miarę, jak postępuje wyrzeczenie się samego siebie.

Jest wielu księży, którzy są nimi dlatego, że Ja ich wybrałem na swoich
kapłanów, a nie dlatego, że naprawdę za Mną podążają.

Módlcie się za nich!

Powinni oni ofiarowad memu Ojcu cierpienie, jakie doświadczyłem, kiedy
przewracałem w świątyni stoły sprzedawców i pouczałem ówczesnych
kapłanów, zarzucając im, że zrobili z Domu Bożego zbiorowisko handlarzy.

Kiedy spytali Mnie, kto dał Mi prawo, aby tak robid, poczułem jeszcze większe
cierpienie, ponieważ moi kapłani okazali się tymi, którzy najbardziej sprzeciwiali
się mojej misji.

Dlatego módlcie się za księży, którzy sprawując Eucharystię traktują z rutyną
moje Ciało, a przez to z bardzo niewielką miłością.

JEZUS MODLI SIĘ W OGRODZIE OLIWNYM

Nikt  tak  naprawdę  nie  wierzy  w  to,  że  tamtej  nocy  w  Getsemani  pociłem  się
krwią,  a  tylko  niewielu,  że  w  tamtych  godzinach  cierpiałem  dużo  więcej  niż
podczas ukrzyżowania. Było to tym bardziej bolesne, że zostało mi wtedy jasno
objawione,  iż  grzechy  wszystkich  ludzi  stały  się  moimi  i  że  powinienem
odpowiedzied za każdy z nich.

I tak Ja, będąc bezgrzesznym i czystym, odpowiadałem przed Ojcem tak, jakbym
naprawdę zawinił wszystkimi grzechami nieczystości i nieuczciwości,
popełnionymi przez was, moi bracia.

Znieważacie Boga, który was stworzył po to, abyście byli narzędziami wielkości
Stworzenia, a nie odwracali się od darowanej wam natury. Ona stopniowo
miała was prowadzid do poznania Mego prawdziwego oblicza, oblicza waszego
Stworzyciela.

Dlatego zrobiono ze Mnie złodzieja, mordercę, cudzołożnika, kłamcę,
świętokradcę, bluźniercę, oszczercę i buntownika przed Ojcem, którego zawsze
kochałem.

Byłem Mu posłuszny do kooca i z miłości do wszystkich dusz wziąłem na siebie
całą winę, aby wypełnid wolę mojego Ojca i ocalid was od wiecznego
potępienia. (…)

CZEKAM NA WAS W TABERNAKULUM

Umyłem  nogi  swoim  apostołom,  ponieważ  pragnąłem,  aby  dusze,  które
przyjmują Mnie w sakramencie miłości, były w tym momencie czyste. Zrobiłem
to  również  po  to,  aby  pokazad,  czym  jest  sakrament  pojednania.  W  nim  to
mogą  umyd  się  i  odzyskad  utraconą  czystośd  dusze,  które  miały  nieszczęście
popaśd w grzech. (…)

W tamtej chwili czułem do  ludzi nieskooczoną miłośd i  nie chciałem zostawiad
ich sierotami… Aby żyd z wami aż do kooca czasu i pokazad wam moją miłośd,
chciałem  byd  waszym  oddechem,  waszym  życiem,  waszą  podporą,  waszym
wszystkim!  Zobaczyłem  wówczas  wszystkie  dusze,  które  będą  w  przyszłości
spożywad  moje  Ciało  i  Krew,  zobaczyłem  też  boskie  skutki,  jakie  ten  pokarm
przyniesie wielu duszom…

Wiedziałem,  że  ta  niepokalana  Krew  w  wielu  duszach  zrodzi  czystośd  i
dziewictwo,  a  w  innych  rozpali  ogieo  miłości  i  zapału.  W  tej  godzinie  przed
moimi  oczami  i  w  moim  Sercu  ukazało  się  wielu  męczenników  miłości!  Wiele
innych  dusz,  które  popełniły  liczne  grzechy  i  zostały  osłabione  przez  moc
własnych  namiętności,  przyjdzie  do  Mnie,  aby  odzyskad  siły  dzięki  Chlebowi
silnych dusz: (…)

Z  miłości  do  dusz  pozostaję  więźniem  Najświętszej  Eucharystii,  abyście  w
chwilach  cierpienia  i  smutku  mogli  pocieszyd  się  przy  najczulszym  z  Serc,
najlepszym  z  Ojców,  najlojalniejszym  z  przyjaciół.  Jednak  ta  miłośd,  którą
ofiaruję dla dobra ludzkości, nie zostaje odwzajemniona.

Żyję między grzesznikami, aby byd ich zbawieniem i życiem, lekarzem i
lekarstwem, a oni w zamian, mimo swej chorej natury, oddalają się ode Mnie,
obrażają Mnie i gardzą Mną.

Są dusze, które przyjmują Komunię świętą nie dla radości, jakiej same
doświadczają, a dla radości, jaką czuję Ja.

Moje  dzieci,  biedni  grzesznicy!  Nie  oddalajcie  się  ode  Mnie.  W  dzieo  i  w  nocy
czekam  na  was  w  tabernakulum.  Nie  będę  wymawiał  wam  przestępstw,  jakie
popełniliście,  nie  będę wam  wyrzucał  waszych grzechów. Będę za  to obmywał
was  Krwią  ze  swoich  ran.  Nie  bójcie  się,  przyjdźcie  do  Mnie.  Nie  wiecie,  jak
bardzo was kocham.

A wy, drogie dusze, dlaczego jesteście chłodne i obojętne na Moją miłośd?
Wiem, że musicie dbad o potrzeby waszych rodzin, domów i świata, który was
nieustannie wzywa.

Aby żyd z wami aż do kooca czasu i pokazad wam moją miłośd, chciałem byd
waszym oddechem, waszym życiem, waszą podporą, waszym wszystkim!

Czy  nie  macie  jednak  nawet  chwili,  aby  przyjśd  i  dad  Mi  dowód  swej  miłości  i
wdzięczności?  Nie  pozwólcie,  aby  tak  wiele  niepotrzebnych  zmartwieo
odciągało  was  ode  Mnie,  zarezerwujcie  sobie  chwilę  na  odwiedziny  Więźnia
Miłości.  Kiedy  wasze  ciało  jest  chore,  czy  wtedy  nie  macie  kilku  minut,  aby
poszukad  lekarza,  który  by  was  uleczył?  Przyjdźcie  do  Tego,  który  może
ofiarowad  siły  i  zdrowie  waszym  duszom.  Dajcie  jałmużnę  miłości  temu
Boskiemu Żebrakowi, który was woła, pragnie i czeka na was. (…)

Dla niektórych moje Ciało będzie lekarstwem na ich słabości, dla innych będzie
ogniem, który  pochłonie ich zmartwienia, rozpalając w nich żar miłości. Och!…
Dusze  te,  zgromadzone  przede  Mną,  będą  ogromnym  ogrodem,  w  którym  z
każdej  rośliny  wyrasta  inny  kwiat,  a  jednak  wszystkie  urzekają  Mnie  swym
zapachem. Moje Ciało będzie słoocem, które przywraca je do życia. Do jednych
będę  przychodził  po  pocieszenie,  do  innych  po  schronienie,  a  u  innych
odpocznę.  Gdybyście  tylko  wiedzieli,  jak  łatwo  jest  pocieszyd  Boga,  dad  mu
schronienie i pozwolid Mu u siebie odpocząd. (…)

Córeczko!  Dlaczego  tak  wiele  dusz,  po  tym  jak  ofiarowałem  im  tyle
błogosławieostw  i  tyle  czułości,  musi  byd  przyczyną  tak  wielkiego  smutku  w
moim  Sercu?  Czy  Ja  nie  jestem  zawsze  taki  sam?  Czy  się  zmieniłem?…  Nie,
nigdy  się  nie  zmienię  i  do  kooca  będę  was  kochał  i  darzył  upodobaniem  oraz
czułością.

JEZUS WYPEŁNIA WOLĘ OJCA

Chciałbym,  abyście,  rozmyślając  o  mojej  męce,  rozważali  przede  wszystkim
gorycz,  jaką  wzbudziła  we  Mnie  świadomośd  grzechów,  które  sprowadzają
ciemnośd na duszę ludzką i wywołują w niej bezład. W większości przypadków
grzechy te akceptuje się jako owoce naturalnych skłonności, którym, jak to się
mówi, nie można się oprzed siłą swojej woli. W dzisiejszych czasach, wiele osób
żyje  w  grzechu  ciężkim  i  wini  za  to  innych  lub  los,  wyrzekając  się  możliwości
odrzucenia  tych  grzechów.  Widziałem  to  wszystko  w  Getse-mani  i  rJoznałem
ogrom zła, jakie miała na siebie przyjąd moja dusza. (…)

Drogie dusze, uczcie się od waszego Wzoru, nawet gdy wasza natura się
buntuje; jedynym, czego wam potrzeba, jest pokorne podporządkowanie się
Bogu i oddanie Jego woli.

Chciałem nauczyd dusze również tego, że wszystkie ważne dzieła muszą byd
przygotowane i ożywione poprzez modlitwę. W modlitwie dusza jest
umacniana do spraw najtrudniejszych, a Bóg porozumiewa się z nią wtedy, daje
radę i inspiruje, nawet gdy *dusza+ nie zdaje sobie z tego sprawy. (…)

Pozwólcie, aby przez modlitwę w ustronnym miejscu i w ciszy, wasza wola
została poruszona do intensywnego i najlepszego działania dla Boga; pozwólcie,
aby wasza wola została poświęcona dla zbawienia dusz, czy to poprzez pracę
apostolską, czy życie w ukryciu.

Padnijcie pokornie na kolana, jako stworzenia w obecności swego Stwórcy i
adorujcie Jego zamysł względem was, jakikolwiek by on nie był, powierzając
swoją wolę woli Bożej.

W ten sposób ofiarowałem siebie, aby wykonad dzieło odkupienia świata. Och,
cóż to była za chwila, kiedy poczułem, jak nachodzą mnie wszystkie udręki,
które miałem cierpied podczas mojej męki: oszczerstwo, obelgi, biczowanie,
kopnięcia, korona cierniowa, pragnienie, krzyż…

Ujrzałem to wszystko w tym samym momencie, w którym ogromny ból przeszył
moje Serce (…).

Ogarnął  Mnie  wielki  smutek,  ponieważ  widziałem  wszędzie  wielkie
nagromadzenie  popełnionych  grzechów.  A  jeżeli  z  powodu  jednego  grzechu
doświadczyłem śmierci, której nie da się porównad z niczym, to czego mogłem
doświadczyd  z  powodu  ich  wszystkich  razem?  Smutna  jest  dusza  moja  aż  do
śmierci…  Smutkiem,  który  spowodował,  że  opuściły  Mnie  wszystkie  siły;
smutkiem,  który  skoncentrował  sif  w  mojej  Boskości.  W  niej  skupiała  się  fala
grzechu  i  smrodu  dusz  wyniszczanych  przez  różne  słabości.  Dlatego  byłem
jednocześnie  tarczą  i  strzałą:  jako  Bóg  –  tarczą,  jako  człowiek  –  strzałą.  Kiedy
tylko  wziąłem  na  siebie  wszystkie  grzechy,  stanąłem  przed  Ojcem  jako  jedyny
winowajca.  Nie  ma  większego  smutku,  niż  ten,  jaki  wtedy  czułem,  a  jednak
chciałem  przyjąd  go  w  całości,  z  miłości  do  Ojca  i  z  miłosierdzia  dla  was
wszystkich.

Jeżeli  człowiek  nie  skupi  na  tym  swojej  uwagi,  rozmyśla  na  próżno  nad
znaczeniem  tych  słów,  w  których  zawiera  się  cała  Moja  istota  –  jako  Boga  i
człowieka.  (…)  Czy  nie  zasługuję  na  miłośd,  skoro  tak  wiele  przeszedłem  i
wycierpiałem? (…) Pijcie z moich niewyczerpanych źródeł. Pijcie! Ofiaruję wam
swój  smutek  w  Ogrodzie,  oddajcie  Mi  wasz  smutek,  cały  wasz  smutek.  Chcę
stworzyd z niego bukiet fiołków, których wonny zapach nieustannie towarzyszy
mojej Boskości.

Ojcze  mój,  jeśli  to  możliwe,  niech  Mnie  ominie  ten  kielich!  Wszakże  nie  jak  Ja
chcę,  ale  jak  Ty  –  powiedziałem  to,  przepełniony  ogromną  goryczą,  kiedy
brzemię, które nade Mną ciążyło, stało się tak krwawe, że moja dusza znalazła
się  w  niewiarygodnej  ciemności.  Powiedziałem  to  do  Ojca,  ponieważ  po
przejęciu na siebie wszystkich win, jawiłem się przed Nim jako jedyny grzesznik,
w  którego  wymierzona  jest  cała  Jego  Boska  Sprawiedliwośd.  I  czując  się
pozbawiony Boskości, byłem w swoich oczach jedynie człowiekiem.

Zabierz  ode  Mnie,  mój  Ojcze,  ten  niezwykle  gorzki  kielich,  który  przede  Mną
stawiasz, a który Ja zaakceptowałem z  miłości do Ciebie, kiedy przyszedłem na
ten  świat.  Doszedłem  do  punktu,  w  którym  nie  rozpoznaję  nawet  samego
siebie.  Ty,  mój  kochający  Ojciec,  sprawiłeś,  że  grzech  stał  się  moim
dziedzictwem, a moja obecnośd przed Tobą – nie do zniesienia. Niewdzięcznośd
ludzka  nie  jest  Mi  tajemnicą,  jednak  jak  zniosę  to,  że  zostanę  sam?  Mój  Boże,
miej litośd nad ogromną samotnością, której doświadczam. Dlaczego nawet Ty

chcesz  Mnie  opuścid?  Jaką  pomoc  znajdę  wówczas  w  tak  wielkim
osamotnieniu?  Dlaczego  i  Ty  wymierzasz  mi  te  ciosy?  Tak,  pozbawiasz  Mnie
siebie.  Czuję,  jak  zapadam  się  w  przepaśd  tak  głęboką,  że  w  tej  tragicznej
sytuacji nie widzę już nawet Twojej ręki…

PRZYJDŹCIE DO TEGO JUŻ DZIŚ, KTÓRY MOŻE OFIAROWAĆ WAM SIŁY I
ZDROWIE DUSZY

Powiedziawszy to, zapłakałem, upadłem. Ale potem mówiłem dalej: to
sprawiedliwe, Ojcze Święty, że robisz ze Mną to, co chcesz. Moje życie nie jest
moje, należy całkowicie do Ciebie. Nie chcę, żeby spełniła się moja wola, tylko
Twoja. Zaakceptowałem śmierd na krzyżu, akceptuję również pozorną śmierd
mojej Boskości.

To jest sprawiedliwe. Wszystko to powinienem oddad Tobie i złożyd Ci
przedtem ofiarę ze swojej Boskości, która Mnie z Tobą jednoczy. Tak, Ojcze,
Krwią, którą widzisz, potwierdzam swoją ofiarę i zgodę na nią: niech stanie się
Twoja wola, nie moja…

PIERWSZE SŁOWO

Kiedy  zdarto  z  Niego  ubrania,  wszyscy  w  zupełnej  ciszy  czekali,  aby  się
zbuntował  lub  prosił  swych  oprawców  o  litośd.  Niektórzy  się  spodziewali,  że
będzie  protestował  lub  błagał  o  łaskę.  Inni  –  że  jako  Syn  Boży,  za  którego  się
podawał, będzie prosił Ojca, aby zesłał z nieba ogieo na tych, którzy tak się nad
Nim znęcali. Wydawało się *otaczającym Go ludziom+, że czas stanął w miejscu.
On jednak cicho się modlił, ledwo poruszając ustami.

Wtedy powtórzył mi słowa z Ewangelii: “Więc się (…) nie bójcie! Nie ma
bowiem nic (…) tajemnego, o czym by się nie miano dowiedzied. Co mówię
wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie
na dachach!” (Mt 10,26-27). (…)

Niedługo  potem  męski,  łagodny  głos  Pana  w  przerywanych  słowach  Wyrwał
mnie z teraźniejszości i słuchałam tego, czego byd może nikt z tam obecnych nie
spodziewał  się  usłyszed  z  ust  skazaoca  przeznaczonego  na  śmierd:  “Ojcze,
przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23, 34). W obliczu tych słów wszyscy
zamilkli,  wielu  zaszokowanych  ich  mocą,  ponieważ  dopiero  teraz  zdali  sobie
sprawę, w czyjej obecności się znajdują.

Co za niesprawiedliwośd i ironia! Skazany za ogłoszenie się Synem Bożym –
ponieważ śmiał nazwad Boga: “Ojcem”, “Abbą” – ukochanym Tatą, Tatusiem,
jak powiedziałoby dziś wielu z nas. Dlatego go skazali… I nawet wtedy On prosi

Ojca o miłosierdzie dla swoich oprawców. Prosi o to, aby Bóg, Jego Ojciec, nie
policzył  im  tego  śmiertelnego  grzechu.  Tym  samym  zostawia  nam  najlepszy
przykład  ze  wszystkich,  jakie  przekazał  ludziom  w  okresie  swego  nauczania.
Swoim czynem Jezus daje żywe świadectwo tego, czego nas uczył: aby kochad i
modlid się za swoich wrogów i krzywdzicieli. Słowa wypowiedziane kiedyś Jego
ustami  na  Górze  Błogosławieostw  teraz  przemieniał  w  czyn  na  górze  zwanej
“miejscem Czaszki” Syn Boży na Golgocie. (…)

Wróg dusz Lucyfer zwija się i wyje; rycząc ze wściekłości, ponieważ wyrok
został wykonany:

Syn Niewiasty z Księgi Rodzaju zmiażdżył mu jego obrzydliwą

głowę (…), zyskując dla nas wstęp do nieba.

I stało się to nie za sprawą miecza czy innej broni, nie dzięki czołgom czy
samolotom wojskowym, jak wygrywa się bitwy na ziemi. Dokonał tego jeden
Człowiek-Bóg, zabity na krzyżu.

Ten,  który  wybaczył  Piotrowi,  cudzołożnicy  Marii  Magdalenie  i  tylu  innym…
Podobnie  pokornie  wyprasza  u  swego  Ojca  przebaczenie,  aby  nauczyd  nas,  że
słodycz  i  miłośd  mogą  więcej  niż  duma,  poniżanie  innych,  bicz,  postawa
samowystarczalna i arogancja.

Aby nauczyd nas, że szlachetną, mądrą i świętą osobę poznad można po jej
prostocie i pokorze, a nie po krzykach, ziemskich dobrach, jakie posiada; po
tym, jak przyjmuje cierpienie, a nie po tym, jak wzbudza cierpienie u innych. (…)

“Jeżeli dotrzymasz tych dwóch poniższych przykazao, spłynie na ciebie cała
rzeka łask miłosierdzia i zostaniesz zbawiona. Jest tylko jeden warunek:
»Kochad Boga nade wszystko, a bliźniego swego jak siebie samego«”. (…)

Nasze zasługi nie mogą nas zbawid, ponieważ w obliczu bezmiaru wszechmocy
Bożej nie mamy żadnych. Nie zostaniemy zbawieni, ponieważ byliśmy dobrymi
rodzicami, bradmi, siostrami, synami, córkami czy przyjaciółmi. To nasz
obowiązek.

Zostaniemy zbawieni, ponieważ Jezus był, jest i będzie miłością, i czeka, aż Go
takim przyjmiemy… Ta miłośd w połączeniu z Jego nieskooczonymi zasługami
uzyskała dla nas przebaczenie. Na krzyżu Chrystus prosił o nie swego Ojca. (…)

Tylko prosta i pokorna dusza jest w stanie upraszad u Pana, aby odpuścił
grzechy jej wrogom – wymaga to dużo odwagi i oddania. (…)

Jeżeli mówimy: “wybaczamy, ale nie zapominamy”, prosimy Ojca, aby tak samo
postąpił z nami.

Jeżeli, przeciwnie, z serca wybaczamy tym, którzy nam zawinili,

i podczas modlitwy zwracamy się do Boga, aby wybaczył nam, tak jak i my
wybaczamy, wtedy możemy błagad Pana, aby okazał nam swe miłosierdzie,
ponieważ i my postąpiliśmy miłosiernie.

DRUGIE SŁOWO

Później  Jezus  powiedział  do  mnie:  “Moje  umęczone  cierpieniem  serce
współczuło  innej  cierpiącej  istocie  obok  Mnie.  Mężczyzna  ukrzyżowany  po
mojej prawej stronie, Dyzma, nazywany również “dobrym łotrem”, obserwował
Mnie  współczującym  wzrokiem  –  on,  który  również  cierpiał.  Jednym
spojrzeniem  sprawiłem,  że  miłośd  w  jego  sercu  wzrosła.  Tak,  to  był  grzesznik,
ale  zdolny  do  współczucia  drugiemu  człowiekowi.  Ten  przestępca,  bandyta
wiszący na krzyżu – to kolejna Magdalena, kolejny Mateusz, kolejny Zacheusz…
kolejny  grzesznik,  który  uznał  Mnie  za  Syna  Bożego…  Dlatego  chciałem,  aby
tego  samego  popołudnia  towarzyszył  Mi  w  drodze  do  raju;  żeby  był  ze  Mną,
kiedy  będę  otwierał  bramy  niebios  dla  sprawiedliwych.  To  była  moja  misja  i
taka  jest  też  wasza  misja:  otwierad  drzwi  niebios  skruszonym  grzesznikom,
kobietom i mężczyznom zdolnym do proszenia o wybaczenie; wiązad nadzieję z
istnieniem życia wiecznego i składad ją przy moim krzyżu…

Dyzma, “dobry łotr”, po mojej prawej stronie i Gestas, “zły łotr” – po lewej.
Gestas pełen nienawiści, Dismas – w jednej chwili przemieniony, kiedy usłyszał,
jak wypowiadam słowa: “Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

W obliczu mojej świętej Obecności, cierpiącej, ale nie pogrążonej w rozpaczy –
Obecności tego, który przynosi pokój – czuł, jak wiele się w nim przełamuje. Nie
było już miejsca na nienawiśd. Nie było miejsca na grzech, przemoc czy gorycz.

Tylko dobre serce zdolne jest uznad to, co przychodzi z nieba. Dismas uznawał
to  przed  samym  sobą.  Prosiłem  o  wybaczenie  dla  tych,  którzy  Mnie
ukrzyżowali, błagałem o miłosierdzie dla grzeszników jak on. A jego mała dusza
otworzyła  się,  aby  przyjąd  to  miłosierdzie.  Dlatego  Dyzma  poczuł  bojaźo  Bożą,
kiedy usłyszał, jak Gestas – “zły łotr” – szyderczo mówi do Mnie, abym uratował
siebie  samego  i  ich,  jeżeli  jestem  Synem  Bożym.

Dyzma wiedział, jak żałosne

było ich życie – tak nędzne, że prawdopodobnie zasługiwali na cierpienie gorsze
od tego, na jakie zostali skazani.

Ta  bojaźo,  to  uznanie  jaśniejącego  przed  nim  światła  sprawia,  że  Dyzma
odpowiada:  “Ty  nawet  Boga  się  nie  boisz,  chociaż  tę  samą  karę  ponosisz?  My
przecież  sprawiedliwie,  odbieramy  bowiem  słuszną  karę  za  nasze  uczynki,  ale
On nic złego nie uczynił”.

Wtedy Pan pozwolił, abym dostrzegła spojrzenie, jakie wymienił z dobrym
łotrem – spojrzenie wdzięczności, spojrzenie wybaczenia, spojrzenie ojca
zadowolonego z odpowiedzi syna.

Przed moimi oczami pojawia się teraz inna scena i rozumiem, że Jezus pozwala
mi byd świadkiem tego, jak wspominał czas sprzed jeszcze niedawna, kiedy
zaczął przebywad między uczniami… (…) O tamtych dniach mówi: “Chciałem,

żeby byli moimi uczniami, bradmi, przyjaciółmi. Człowiek sam wybiera sobie
przyjaciół i Ja też wybrałem swoich… Ileż to razy musiałem wprowadzad między
nich pokój, aby nauczyd ich wartości przyjaźni! Nawet dziś próbuję nauczyd
ludzi znaczenia wspólnoty i chrześcijaoskiej miłości w relacji przyjaźni ze Mną i
innymi.

Kochałem  ich  nie  tylko  jako  Bóg,  ale  również  jako  Człowiek.  Mogłem  z  nimi
rozmawiad i się bawid – i tak robiłem… Kiedy schodziliśmy w dół rzeki popływad,
bawiliśmy  się  i  chlapaliśmy  wodą  jak  małe  dzieci.  Jak  w  konkursie  rzucaliśmy
kamykami,  a  najdłuższemu  i  najzgrabniejszemu  rzutowi  towarzyszyły  oklaski  i
śmiech.

Jak  wszyscy  młodzi  wspinaliśmy  się  po  drzewach.  Ścigaliśmy  się  pod  górę,  aby
się tam modlid lub zjeśd drobny posiłek. Opowiadaliśmy sobie zabawne historie
i  wspólnie  się  śmialiśmy,  jak  wszyscy  ludzie  żyjący  we  wspólnocie.  Zawsze
jednak  kooczyliśmy  swoje  spotkania  modlitwą  dziękczynienia  Ojcu  za
ofiarowanie nam tych chwil.

Było również wiele dni, kiedy nie mieliśmy nawet czasu zjeśd, jednak Ja zawsze
starałem  się  sam  wykonywad  ich  pracę,  aby  mogli  docenid  przykład,  jaki  im
dawałem. Moim pożywieniem  było wypełnianie  woli  Ojca. To był mój cel, mój
odpoczynek,  moje  szczęście…  Mogłem  ich  pouczad  i  słuchad  ich  zmartwieo,
sekretów.  Mimo  że  czytałem  w  ich  najskrytszych  myślach,  cieszyłem  się,  że
chcą,  aby  łączyła  nas  silna  więź…  Ja  sam  dałem  im  tyle  miłości,  cierpliwości,
nauk,  przytuleo…  wszystko,  co  można  ofiarowad  przyjacielowi…  To  jednak  nie
wystarczało: musiałem oddad za nich swoje życie i nie wahałem się tego zrobid.
Dlatego  jestem  teraz  przybity  do  krzyża,  w  agonii    dla  nich,  dla  was
wszystkich…”.

Mój  Boże,  jaki  głęboki  ból,  jaka  ogromna  miłośd!  Zobaczyłam,  jak  dwie  łzy
spływają z oczu Jezusa, i oddałabym życie, aby osuszyd je swymi ustami. Te łzy,
wypełnione  cierpieniem  i  miłością!  Właśnie  wtedy  zrozumiałam,  że  nikt  nie
zasługuje  na  względy  Jezusa.  Nie  zasługiwali  na  to  Jego  ziemscy  uczniowie  i
towarzysze, my również na nie nie zasługujemy.

Jezus był wtedy sam i znalazł w Dyzmie całą miłośd, jaką pragnął znaleźd u
apostołów. (…)

Ten człowiek – Dyzma – w kilka minut uwierzył w boskośd

Chrystusa, ponieważ usłyszał z Jego ust słowa błagania skierowane do Ojca.

Dyzma odkrył Prawdę, Drogę i Życie. (…)

W  stanie  wielkiego  wycieoczenia  spowodowanego  wysiłkiem  i  bólem,  jednak
wzruszony  faktem  dostrzeżenia  Światła,  Dyzma  wypowiada  słowa,  które
uczynią  go  świętym:  ,Jezu,  wspomnij  na  mnie,  gdy  przyjdziesz  do  swego

królestwa”. Słowa te równe są tym, jakie wypowiadamy dziś w konfesjonale:
“Wybacz mi, Ojcze, bo zgrzeszyłem”. (…)

Spojrzenie  Jezusa  zastąpiło  objęcia,  w  jakie  chciał  wziąd  Dyzmę.  W  ten  sam
sposób  Jezus  obejmuje  dzisiaj  wszystkich,  którzy  zawierzają  i  poświęcają  Mu
swe  dusze.  Pośród  łez  i  bolesnych  spazmów  uśmiechnął  się  i  głosem  pełnym
czułości  obiecał:  “Zaprawdę  powiadam  ci:  dziś  ze  Mną  będziesz  w  raju”.  Raz
jeszcze  Jezus  wyciąga  swe  kochające  ramiona  do  grzesznika,  nawet  ponad
sprawiedliwych  wywyższając  tego,  który  żałuje  za  swoje  grzechy  i  uniża  się
przed  Panem.  Ten,  który  pierwszy  wejdzie  do  nieba,  nie  będzie  najświętszym
spośród wszystkich  do tej pory zmarłych… nie będzie  to żaden z proroków czy
męczenników,  na  którego  cześd  zostanie  w  niebie  wydana  uczta.  Będzie  to
złodziej,  byd  może  zabójca,  człowiek  odrzucony  przez  społeczeostwo  –  to  on
będzie  pierwszym  świętym  kanonizowanym  za  życia  przez  samego  Chrystusa:
“Święty Dyzma”. (…)

Błogosławiony jesteś, dobry łotrze, bo potrafiłeś zapomnied o własnych
cierpieniach, aby współczud innym. (…)

Bóg kocha radosnego dawcę. Pan zaspokaja nasze potrzeby. Kiedy swoją wiarę i
miłośd szczęśliwi ofiarujemy w radości, jesteśmy jak ogromne spichlerze, do
których inni mogą przyjśd i czerpad dobre ziarno, aby zanieśd je bardziej
potrzebującym.

Podczas  jednego  z  moich  spotkao  z  Jezusem  w  ciągu  ostatnich  dni,  kiedy
doszłam do tego punktu, Pan powiedział do mnie: “Istotą mego przesłania było
pragnienie,  by  radośd,  którą  miałem,  była  owocem  miłości  i  oddania  się  Ojcu,
jak również i  wam – ludziom. Wszystko, co zrobiłem  i  powiedziałem,  miało na
celu,  aby  moja  głęboka  radośd  przelała  się  na  innych  –  aby  radośd  moich
uczniów była prawdziwa i pełna”.

JUDASZ WYDAJE JEZUSA

“W pewnym momencie zobaczyłem zbliżającego się do mnie Judasza, a za nim
tych, którzy Mnie później aresztowali. Mieli ze sobą sznury, kije i kamienie…
Wyszedłem im naprzeciw i zapytałem: «Kogo szukacie?·, podczas gdy Judasz,
kładąc rękę na mym ramieniu, pocałował Mnie.

Tak  wiele  dusz  już  Mnie  sprzedało  i  tak  wiele  jeszcze  sprzeda  za  nędzną  cenę
rozkoszy, chwilowej i przemijającej przyjemności… Biedne dusze, które szukają
Jezusa tak, jak robili to żołnierze. (…) Bądźcie uważni i módlcie się! Walczcie bez
ustanku  i  nie  pozwólcie,  aby  uleganie  wadom  i  złym  skłonnościom  stało  się
waszym  nawykiem.  (…)  Nie  wierzcie,  że  dusza,  która  Mnie  sprzedaje,  a  sama
oddaje się grzechowi ciężkiemu, od takiego grzechu zaczęła.

Zazwyczaj  wielki  upadek  miał  swoje  źródło  w  czymś  małym:  czymś,  co
sprawiało  duszy  przyjemnośd,  w  słabości,  cichym  przyzwoleniu;  nie  zakazanej,
ale też niezbyt odpowiedniej przyjemności… W ten sposób dusza zaczyna sama
się oślepiad, jest coraz mniej zanurzona w łasce, a namiętności rosną w siłę, aż
w koocu zwyciężają. (…)

Chciałbym, abyście się nauczyli, jak postępowad wobec wrogów. Ten, który jest
podobny do Mnie, pozwala, aby zabrali go tam, gdzie chcą. W chwilach takich
zostanie on obdarzony siłą.

Dlatego nie wymierzajcie piotrowych ciosów waszym wrogom, ponieważ wtedy
nie przyjmujecie w pełni kielicha, jaki wam ofiaruję. Zobaczycie w nim moją
wolę, tak jak Ja widziałem wolę mego Ojca, kiedy zapytałem ukochanego
Piotra: «Czy nie chcesz, abym pił z kielicha, który podał Mi Ojciec?·”.

JEZUS PRZED KAJFASZEM

“Zabrano  Mnie,  abym  stanął  przed  Kajfaszem,  gdzie  zostałem  przyjęty
szyderstwami i obelgami. Jeden z żołnierzy kapłana uderzył Mnie w policzek. To
był  pierwszy  cios,  jaki  otrzymałem.  Zobaczyłem  w  nim  pierwszy  grzech
śmiertelny, popełniony przez liczne dusze, które żyły wcześniej w łasce… Po tym
pierwszym  grzechu  nastąpiło  tak  wiele  innych,  które  stały  się  przykładem  dla
kolejnych dusz, aby one również je popełniały.

Moi apostołowie opuścili Mnie, a Piotr stał ukryty za bramą pośród sług, którzy,
kierowani  ciekawością,  przyglądali  się  wszystkiemu.  (…)  Gdzie  jesteście  –
apostołowie  i  uczniowie,  którzy  byliście  świadkami  mojego  życia,  nauczania  i
moich cudów? Z wszystkich tych, od których oczekiwałem dowodu miłości, nie
został  nikt,  aby  Mnie  bronid.  Zostałem  sam,  otoczony  przez  żołnierzy,  którzy
chcieli Mnie rozszarpad jak wilki.

Rozważajcie sposób, w jaki się nade Mną znęcali: jeden uderzył Mnie w twarz,
drugi wykrzywił Mi ją dla zabawy, inny splunął na Mnie swoją brudną śliną,
następny ciągnął za brodę, kolejny wykręcał ręce, jeszcze kolejny kopał w
genitalia, a kiedy upadłem, dwóch z nich ciągnęło Mnie do góry za włosy”.

JEZUS W WIĘZIENIU

“Kiedy  żołnierze  prowadzili  Mnie  do  więzienia,  Piotr  stał  ukryty  w  tłumie  na
jednym z dziedzioców. Nasze spojrzenia się spotkały; jego wzrok był rozbiegany
i  trwało  to  tylko  ułamek  sekundy,  a  tak  wiele  mu  powiedziałem!  Zobaczyłem,
jak  płacze  gorzko  nad  swoim  grzechem  i  Sercem  powiedziałem  mu:  «Wróg
próbował  cię  posiąśd,  jednak  Ja  cię  nie  opuszczam.  Wiem,  że  twoje  serce  się

Mnie nie zaparło. Bądź gotowy na walkę każdego dnia, na nowe walki z
duchową ciemnością, i przygotuj się na przyjęcie Dobrej Nowiny. Żegnaj,
Piotrze.

Tak  często  spoglądam  w  duszę,  która  zgrzeszyła  –  a  czy  ona  również  patrzy  w
moją stronę? Nasze spojrzenia nie zawsze się spotykają. Jakże często patrzę na
duszę,  a  ona  nie  patrzy  na  Mnie,  nie  widzi  Mnie,  jest  ślepa…  Wołam  ją  po
imieniu,  ale  ona  nie  odpowiada.  Posyłam  jej  ból  i  cierpienie,  żeby  mogła  się
ocknąd się z tego odrętwienia, ale ona nie chce.

Moje ukochane  dusze, jeżeli nie spoglądacie w Niebo,  będziecie żyd tak, jakby
wasze  istnienie  nie  miało  sensu.  Podnieście  głowę  i  myślcie  o  domu,  który  na
was  czeka.  Szukajcie  Boga,  a  zawsze  Go  znajdziecie  ze  wzrokiem  w  was
wpatrzonym. W Jego spojrzeniu odnajdziecie spokój i życie.

Rozważajcie  chwile,  które  spędziłem  w  więzieniu.  Trwało  to  prawie  całą  noc.
Żołnierze przyszli, aby obrażad Mnie swoimi słowami i czynami; popychali Mnie,
bili  i  wyśmiewali  się  z  mojego  stanu  jako  człowieka.  (…)  Kiedy  te  brudne  i
odrażające dłonie uderzały Mnie w twarz i biły, widziałem, jak wiele razy będę
bity  i  raniony  przez  liczne  dusze,  które  przyjmą  Mnie  do  swoich  serc,  nie
obmywszy  się  wcześniej  z  grzechu,  nie  oczyściwszy  swojego  domu  dobrą
spowiedzią. Te notoryczne grzechy wielokrotnie będą wymierzad mi ciosy.

(…) Dusze wybrane (…), jeżeli chcecie dad Mi dowód  waszej miłości, otwórzcie
serca,  abym  mógł  uczynid  z  nich  swoje  więzienie.  Okryjcie  Mnie  swoją
łagodnością,  nakarmcie  dobrocią.  Zaspokójcie  moje  pragnienie  waszą
żarliwością, smutek i opuszczenie zastąpcie Mi swoim wiernym towarzystwem.
Sprawcie,  aby  mój  wstyd  zniknął  za  sprawą  waszej  czystości  i  szczerych
intencji”.

JEZUS PONOWNIE PRZED PIŁATEM

“Pozwoliłem, żeby traktowali Mnie jak szaleoca i przykryli białą tuniką na znak
szyderczej zabawy i pośmiewiska, jakie ze Mnie urządzili. Później, pośród
wściekłych, drwiących okrzyków, ponownie zabrali Mnie przed Piłata.

Spójrzcie, jak ten zadziwiony i skonsternowany człowiek nie wie, co ze Mną
począd. I żeby uciszyd tłum, każe Mnie wy chłostad.

W  Piłacie  ujrzałem  dusze,  którym  braknie  odwagi  i  wielkoduszności,  aby
ostatecznie  oderwad  się  od  własnej  natury  i  wymogów  tego  świata.  Zamiast
odciąd się od niebezpieczeostw, (…) które, jak im mówi sumienie, nie pochodzą
od  dobrego  ducha,  dusze  te  ulegają  kaprysom,  chwilowemu  zadowoleniu  i
częściowo  poddają  się  żądaniom  własnych  namiętności.  Chcąc  zagłuszyd

wyrzuty sumienia, mówią do siebie: «Przecież już zrezygnowałam z tego czy
tamtego, to wystarczy·.

Takiej duszy powiem tylko tyle: «Biczujesz Mnie tak samo jak Piłat. Zrobiłaś już
jeden  krok,  jutro  następny.  Myślisz,  że  zadowolisz  w  ten  sposób  swoje
namiętności?  Nie!  Wkrótce  zażądają  więcej.  Nie  miałaś  dośd  odwagi,  aby
zwalczyd  własną  naturę  w  rzeczach  małych,  dlatego  kiedy  nadejdą  rzeczy
wielkie, tej odwagi będziesz miała jeszcze mniej·”.

BICZOWANIE JEZUSA

“Moje  drogie  dusze,  spójrzcie,  jak  z  łagodnością  baranka  pozwoliłem  się
zaprowadzid  na  straszne  tortury  biczowania.  Kaci  bezlitośnie  chłostali  moje
pobite  i  słaniające  się  z  wycieoczenia  Ciało  biczami  z  kijów  i  skręconych
sznurów.  Poniosłem  karę  tak  brutalną,  że  każdą  moją  cząstkę  przeszywał
najprzenikliwszy ból. Ciosy i kopnięcia zadawały najgłębsze rany… Kije odrywały
kawałki  skóry  i  ciała.  Krew  spływała  ze  wszystkich  moich  członków.  Z  powodu
ciosów  zadawanych  mojej  męskości  raz  po  raz  upadałem.  Moje  Ciało  było  w
takim  stanie,  że  bardziej  przypominałem  potwora  niż  człowieka.  Na  mojej
twarzy nie można już było dostrzec rysów – cała była spuchnięta. (…)

Podczas  tych  samotnych  godzin  wielkiego  bólu  pałałem  coraz  większym
pragnieniem  doskonałego  wypełnienia  woli  mego  Ojca.  Ofiarowałem  siebie
jako  zadośduczynienie  za  wielką  obrazę  wyrządzoną  Jego  Chwale!  Tak  i  wy,
pobożne  dusze,  które  znalazłyście  się  w  dobrowolnym  więzieniu  dla  miłości,
które wielokrotnie odbierane jesteście przez innych jako istoty bezużyteczne, a
może  nawet  szkodliwe,  nie  bójcie  się.  Pozwólcie,  aby  przeciw  wam
występowali, a podczas tych godzin samotności i bólu zjednoczcie swoje serca z
Bogiem  –  jedyną  waszą  miłością.  Przywródcie  pełnię  Jego  Chwały,
zbezczeszczonej przez tak wiele grzechów”.

JEZUS PRZED PIŁATEM

“O  świcie  Kajfasz  kazał  zaprowadzid  Mnie  do  Piłata,  aby  ten  wydał  na  Mnie
wyrok śmierci. Nie odpowiadałem na żadne z pytao Piłata. Jednak kiedy chciał
wiedzied:  «Czy  ty  jesteś  królem  żydowskim?,  wtedy  z  pełną  powagą  i
uczciwością  odparłem:  «Powiedziałeś  tak,  jestem  królem,  jednak  moje
królestwo nie jest z tego świata… ·. Tymi słowami chciałem pokazad duszom, że
kiedy  stają  przed  możliwością  cierpienia  lub  upokorzenia,  którego  można  by
łatwo uniknąd, powinny wielkodusznie odpowiedzied: «Moje królestwo nie jest
z tego świata…·. To znaczy: nie szukam chwały wśród ludzi. Nie tu jest mój dom,
jednak  znajdę  odpoczynek  tam,  gdzie  on  jest  naprawdę.  Miejcie  odwagę,  aby

wypełniad wasze obowiązki względem Mnie, nie oglądając się na opinie tego
świata. Naprawdę ważne jest nie poważanie, jakim się cieszycie, ale podążanie
za głosem łaski. Ona zwalcza pokusy, na które wystawia was natura”.

JEZUS UKORONOWANY CIERNIEM

“Kiedy ręce moich oprawców zmęczyły się od wymierzania ciosów, nałożyli Mi
oni na głowę koronę uplecioną z ciernia i paradując przede Mną, mówili: «Więc
ty jesteś królem? Pozdrawiamy cię!·. Niektórzy Mnie opluwali, inni znieważali, a
kolejni od nowa bili po głowie. Każdy cios dodawał cierpienia mojemu Ciału, tak
już poranionemu i zmaltretowanemu.

Jestem zmęczony, nie mam gdzie odpocząd. Użycz Mi swego serca i ramion,
abym mógł okryd się twoją miłością. Moje Ciało jest rozpalone i czuję zimno.
Obejmij Mnie przez krótką chwilę, zanim znowu zaczną wyniszczad tę świątynię
miłości.

Żołnierze i kaci popychają moje Ciało brudnymi dłoomi, a inni, z obrzydzenia do
mojej Krwi, popychają Mnie oszczepami, na nowo otwierając rany. Silnym
ruchem sadzają Mnie na ostrych kamieniach; cicho płaczę z bólu. Wtedy moi
oprawcy, przedrzeźniając Mnie, wyśmiewają się z tych łez. W koocu rozdzierają
Mi skronie, na siłę wciskając na nie koronę cierniową.

Rozważajcie, jak poprzez tę koronę chciałem zadośduczynid za grzech pychy tak
wielu dusz. Pragną one byd wychwalane ponad miarę i dają kierowad sobą
fałszywym opiniom tego świata. To przede wszystkim tym duszom pozwoliłem
ukoronowad moją głowę cierniem. Tak wielki ból ogarnął ją po to, aby poprzez
dobrowolne upokorzenie zadośduczynid za ich wygórowane żądania i wstręt do
ścieżki wyznaczonej przez moją Opatrznośd. Dusze te uważają ją za niegodną
swojego stanu i pozycji, dlatego nie chcą nią podążad. (…)

W koronie cierniowej na głowie, okrytego purpurowym płaszczem, żołnierze
znowu zaprowadzili Mnie przed Piłata. Ten, nie znajdując przestępstwa, za
które mógłby Mnie ukarad, zadał mi kilka pytao. Chciał się dowiedzied, dlaczego
mu nie odpowiadałem, wiedząc, że miał nade Mną wszelką władzę.

Wtedy, przełamując milczenie, odparłem: «Nie miałbyś tej władzy, gdybyś nie
otrzymał jej wcześniej z góry; potrzeba jednak, aby wypełniły się Pisma·.
Następnie, oddając się memu Niebieskiemu Ojcu, ponownie zamilkłem”.

BARABASZ UWOLNIONY

“Piłat szukał sposobu, aby Mnie uwolnid. Był zmartwiony ostrzeżeniem od
swojej żony; z jednej strony bał się poczucia winy, z drugiej – buntu ludności. W

tak  żałosnym  stanie,  w  jakim  się  znajdowałem,  Piłat  wystawił  Mnie  na  widok
tłumu.  Zaproponował,  że  daruje  Mi  wolnośd,  a  w  zamian  na  śmierd  skaże
Barabasza,  sławnego  grabieżcę  i  mordercę.  Ludzie  odpowiedzieli  jednym
głosem: «Ukrzyżuj go i uwolnij Barabasza! (…)

Nie wierzcie, że moja ludzka natura nie czuła wtedy odrazy ani bólu.
Przeciwnie, chciałem czud tę odrazę i byd przez nią ogarnięty. Mój przykład da
wam siłę potrzebną do wszystkich życiowych okoliczności i nauczy, jak zwalczad
odrazę, której jesteście poddani, kiedy przychodzi wam wypełniad moją wolę.

Dusze wybrane, osiągnięcie szczęścia i doskonałości nie polega na podążaniu za
przyjemnościami  i  skłonnościami  natury  ludzkiej,  na  byciu  znanym  czy  też
nieznanym,  na  wykorzystywaniu  lub  ukrywaniu  swoich  talentów.  Polega  ono
raczej  na  zjednoczeniu  z  wolą  Boga  i  całkowitym  podporządkowaniu  się  jej  w
miłości, ku Jego większej chwale i waszemu uświęceniu”.

JEZUS WYBACZA NAWET NAJWIĘKSZYM GRZESZNIKOM

Piłat ogłosił wyrok. Moje dzieci, rozważajcie z uwagą cierpienie mego Serca.

Judasz, po tym jak w Ogrodzie Oliwnym wydał Mnie w ręce żołnierzy, oddalił się
i uciekł jak zbieg.

Nie mógł uciszyd krzyku własnego sumienia, które oskarżało

go o najstraszniejsze świętokradztwo. Kiedy dotarła do niego wiadomośd o
moim wyroku, pogrążył się w głębokiej rozpaczy i powiesił.

Kto zrozumie dotkliwy ból mego Serca, kiedy zobaczyłem tę duszę rzucającą się
w otchłao wiecznego potępienia? On, który spędził trzy lata w szkole mojej
miłości, przyjmując i studiując moje nauki, słysząc wiele razy, jak moje usta
wypowiadają słowa przebaczenia dla największych grzeszników.

Judaszu! Dlaczego nie przyjdziesz i nie rzucisz mi się do stóp, abym mógł ci
przebaczyd? Jeżeli nie śmiesz zbliżyd się do Mnie ze strachu przed tymi, którzy
są wokół i tak źle Mnie traktują, przynajmniej popatrz na Mnie, a zobaczysz, jak
szybko zwrócę na ciebie swoje oczy.

Dusze, które tkwicie w najcięższych grzechach… Jeżeli czasem z powodu swoich
przestępstw błąkacie się jak zbiegowie, jeżeli popełnione grzechy oślepiły was i
uczyniły wasze serca zatwardziałymi, jeżeli w pogoni za namiętnością wpadacie
w jeszcze większy chaos, nie pozwólcie, aby zawładnęła wami rozpacz, kiedy
zostaniecie opuszczeni przez wspólników w grzechu, a wasze dusze zrozumieją
swoją winę. Dopóki człowiek ma przed sobą chod chwilę życia, jest jeszcze czas,
aby odwoład się do mego miłosierdzia i błagad o wybaczenie.

Jeżeli jesteście młodzi i z powodu swojej przeszłości żyjecie w poniżeniu wobec
innych, nie bójcie się! Nawet jeżeli świat będzie wami pogardzał, traktował jak
złych ludzi i obrażał, nawet jeżeli świat was opuści, możecie byd pewni, że Bóg

nie  chce,  aby  waszymi  duszami  żywiły  się  ognie  piekielne.  Chce,  abyście  mieli
odwagę  do  Niego  przemówid,  skierowad  na  Niego  swoje  spojrzenie  i
westchnienia  serca.  Wtedy  przekonacie  się,  że  Jego  pełna  dobroci  ojcowska
dłoo poprowadzi was do źródła przebaczenia i życia. (…)

Dusza, która pewnego dnia doznaje silnego wstrząsu i przebudzenia, dostrzega
nagle bezużytecznośd własnego życia – pustego, wolnego od zasług dla
wieczności. Zły, w swej diabelskiej zazdrości, atakuje wtedy tę duszę na tysiąc
sposobów, wyolbrzymiając jej winy. Wzbudza w niej smutek i powoduje utratę
ducha, a w koocu doprowadza do lęku i rozpaczy.

Duszo, która należysz do Mnie, nie zwracaj uwagi na okrutnego wroga. Od razu
gdy  na  początku  walki  odczujesz  poruszenie  łaski,  przyjdź  do  mego  Serca.
Wiesz,  gdzie  jestem,  ukryty  pod  zasłoną  wiary…  Podnieś  ją  i  z  pełnym
zaufaniem  powiedz  Mi  o  wszystkich  swoich  nieszczęściach,  cierpieniach  i
upadkach…

JEZUS W DRODZE NA KALWARIĘ

Moje zmęczenie jest tak wielkie, a krzyż tak ciężki, że w połowie drogi upadam.
Zobaczcie, w jak niezwykle brutalny sposób ci bezlitośni ludzie podnoszą Mnie z
ziemi. Jeden z nich chwyta moją rękę, drugi ciągnie za szaty, które przylgnęły do
ran. Rany otwierają się na nowo. Ten sam łapie Mnie później za szyję, a
następny za włosy, inni pięściami, a nawet stopami wymierzają straszliwe ciosy
całemu mojemu ciału.

Krzyż spada na Mnie i swoim ciężarem otwiera nowe rany. Moja twarz kaleczy
się o leżące na drodze kamienie, spływająca po niej krew zalepia Mi oczy, już
prawie całkowicie zamknięte przez otrzymane ciosy. Kurz i błoto mieszają się z
krwią. Stałem się odrażający.

Ojciec posyła Mi anioły, które pomagają Mi zachowad przytomnośd, kiedy moje
ciało upada – aby walka nie zakooczyła się przed czasem, a moje dusze nie
zostały stracone.

Idę po kamieniach, które ranią moje stopy. Raz po raz potykam się i upadam.
Spoglądam na obie strony drogi, szukając drobnego spojrzenia miłości, oddania,
zjednoczenia z moim bólem, ale… nie widzę nic.

SZYMON POMAGA JEZUSOWI NIEŚĆ KRZYŻ

Jestem w drodze na Kalwarię. W obawie, że umrę przed dotarciem do celu, ci
okrutni ludzie szukają kogoś, kto mógłby pomóc Mi w niesieniu krzyża.
Chwytają Szymona, który jest w pobliżu.

Spójrzcie, jak idzie za Mną, pomagając Mi nieśd krzyż. Rozważcie przede
wszystkim dwie kwestie: temu mężczyźnie brak dobrej woli. Jest najemnikiem –
przychodzi i dzieli ze Mną mój krzyż, ponieważ jest to od niego wymagane. Z
tego powodu, jeżeli czuje się zbyt zmęczony, ciężar krzyża przekłada bardziej na
moje ramiona. Dlatego dwa razy upadam.

Ten człowiek nie pomaga mi nieśd całego krzyża, a tylko jego częśd.

Są  dusze,  które  idą  za  Mną  w  ten  sam  sposób.  Zgadzają  się  pomóc  Mi  w
niesieniu  krzyża,  jednak  ciągle  martwią  się  o  wygodę  i  odpoczynek.  Wielu
innych chce za Mną podążad (…), nie zostawiają jednak własnych korzyści, które
często  ciągle  są  dla  nich  najważniejsze.  Dlatego  słabną  i  upuszczają  mój  krzyż,
kiedy  za  bardzo  im  ciąży.  Chcą  cierpied  jak  najmniej.  Wyliczają  swoje
wyrzeczenia,  unikają  upokorzeo  i  zmęczenia  jak  tylko  można.  Próbują  uzyskad
jak  najwięcej  wygód  i  przyjemności,  byd  może  z  żalem  wspominając  te,  które
zostawili za sobą.

Jednym  słowem,  są  dusze  tak  samolubne  i  egoistyczne,  że  przychodzą,  aby  za
Mną podążad bardziej dla siebie, własnych korzyści, niż dla Mnie. Godzą się, aby
oddad  Mi  tylko  to,  co  im  przeszkadza  i  z  czym  nie  mogą  sobie  poradzid.
Pomagają mi nieśd jedynie bardzo niewielką częśd krzyża, i to w taki sposób, że
ż  trudem  zdobywają  zasługi  niezbędne  do  zbawienia.  Jednak  w  wieczności
zobaczą, jak daleko zostawiły drogę, którą powinny były obrad.

Z  drugiej  strony  są  również.  dusze  (a  jest  ich  niemało),  które  nie  tylko
poruszone pragnieniem zbawienia, ale głównie z miłości, jaką wzbudziła w nich
wizja tego, ile dla nich wycierpiałem, decydują się podążad za Mną w drodze na
Kalwarię. Przyjmują życie doskonałe i oddają mi się na służbę po to, aby pomóc
Mi nieśd cały krzyż, a nie tylko jego częśd. Ich jedynym pragnieniem jest dad mi
odpoczynek  i  pocieszenie.  (….)  Jeżeli  krzyżem  w  ich  życiu  jest  choroba,  praca
niezgodna  z  ich  skłonnościami  i  umiejętnościami,  jeżeli  cierpią  z  powodu
osamotnienia – przyjmują to z całkowitym posłuszeostwem. (…)

Jeżeli  nie  widzicie  rezultatu  waszych  cierpieo  i  wyrzeczeo  lub  jeżeli  wiecie,  że
byd  może  zobaczycie  je  dopiero  później,  bądźcie  pewni,  że  nie  były  one
poniesione  na  próżno,  bez  żadnego  pożytku.  Przeciwnie  –  ich  owoce  będą
obfite. (…)

Jesteśmy na Kalwarii! Tłum jest podekscytowany, ponieważ” zbliża się tragiczny
moment…  Wyczerpany  ze  zmęczenia,  ledwo  idę.  Moje  poranione  przez
kamienie stopy krwawią… Podczas drogi upadałem trzy razy: po raz pierwszy –
aby  grzesznikom  nawykłym  do  grzechu  dad  siłę  do  nawrócenia;  po  raz  drugi  –
aby  dodad  odwagi  duszom,  które  upadają  z  powodu  swojej  słabości,  oraz
duszom  zaślepionym  przez  smutek  i  niepokój,  aby  powstały  i  z  odwagą

wkroczyły na drogę cnoty; po raz trzeci – aby pomóc duszom wyrzec się
swojego grzechu w godzinie śmierci.

JEZUS PRZYBITY DO KRZYŻA

Nadszedł już czas. Oprawcy rozciągają Mnie na krzyżu, wyciągają moje ręce tak,
aby  sięgały  już  przygotowanych  dziur  w  krzyżu.  Moje  ciało  załamuje  się  i
chwieje  na  boki,  kolce  korony  cierniowej  jeszcze  głębiej  wbijają  się  w  głowę.
Wsłuchajcie  się  w  pierwsze  uderzenie  młota,  które  przybija  do  krzyża  moją
prawą  dłoo…  Jego  dźwięk  rozbrzmiewa  aż  po  głębiny  ziemi.  Słuchajcie  dalej…
do  krzyża  przybijają  moją  lewą  dłoo.  Na  ten  widok  trzęsą  się  niebiosa,  a
aniołowie  padają  na  twarz.  Ja  pozostaję  zupełnie  milczący.  Z  moich  ust  nie
wydobywa się skarga ani jęk. Jedynie łzy mieszają się z krwią, która zalewa Mi
twarz.

Po przybiciu do krzyża dłoni żołnierze brutalnie ciągną Mnie za nogi… Otwierają
się rany, nerwy w dłoniach i rękach zrywają się, kości wyłamują… Przenikliwy
ból przechodzi przez całe moje ciało. Moje stopy są przybite do krzyża, a krew
wsiąka w ziemię!…

Kontemplujcie przez chwilę te zakrwawione dłonie i stopy… To nagie ciało
pokryte ranami, moczem i krwią. Brudne… Tę głowę przebitą ostrymi cierniami,
mokrą od potu, całą w kurzu i krwi…

Teraz  uważajcie,  niebiescy  aniołowie  i  wy  –  dusze,  które  Mnie  kochacie…
Żołnierze  obrócą  krzyż  i  zabezpieczą  gwoździe  z  drugiej  strony  tak,  aby  ciężar
mego  ciała  ich  nie  wyrwał,  abym  nie  spadł  z  krzyża.  Moje  ciało  odda  ziemi
pocałunek pokoju. I  kiedy  w  powietrzu rozlegają się odgłosy walenia  młotami,
na szczycie Kalwarii dokonuje się zachwycające widowisko.

Moja Matka, która, obserwując wszystko, nie jest w stanie Mi ulżyd, błaga o
miłosierdzie mego Ojca w niebie…

Legiony aniołów schodzą na ziemię uwielbiad i podtrzymywad moje ciało, aby
nie upadło i nie zostało przygniecione przez ciężar krzyża.

Kontempluj twojego Jezusa, wiszącego na krzyżu, niezdolnego do uczynienia
nawet najmniejszego ruchu… nagiego, bez uznania, honoru i wolności… Zabrali
Mu wszystko! Nie ma nikogo, kto by się nad Nim ulitował, kto by Mu współczuł
w bólu! Mają dla Niego tylko tortury, kpiny i szyderstwa!

Jeżeli Mnie naprawdę kochasz, czy jesteś gotowa byd do Mnie podobna? Czego
się wyrzekniesz, aby byd Mi posłuszną, sprawid Mi przyjemnośd i Mnie
pocieszyd?…

Padnij na twarz i pozwól, abym powiedział ci tych parę słów:

Niech moja wola w tobie zwycięży!

Niech moja miłośd cię wyniszczy!

Wysławiaj Mnie w swojej niedoli!

JEZUS WYPOWIADA SWOJE OSTATNIE SŁOWA

Tobie oddaję mego ducha. Teraz dusze, które wypełniają moją wolę, mogą
powiedzied w prawdzie: “Wykonało się…”. Panie mój i Boże, przyjmij do siebie
moją duszę, składam ją w Twoje ukochane dłonie.

Swoją śmierd darowałem  Ojcu  w ofierze za dusze umierające, a one będą żyd.
Ostatnim  okrzykiem,  jaki  wydałem  z  krzyża,  objąłem  całą  ludzkośd:  w
przeszłości,  teraźniejszości  i  przyszłości.  Przeszywający  spazm,  którym
uwolniłem się z tego świata, został przyjęty przez Ojca z nieskooczoną miłością;
radowało  się  całe  niebo,  ponieważ  moja  ludzka  postad  weszła  do  chwały.  W
chwili, w której oddałem ducha, spotkała Mnie ogromna liczba dusz: tych, które
pragnęły Mnie w ubiegłych wiekach, miesiącach i dniach, a ich pragnienie było
wielkie. (…)

Wcześniej  cały  dwór  niebieski  szybko  zgromadził  się,  aby  czekad  na  moment
mojej  śmierci.  Chwila,  kiedy  ich  zobaczyłem,  pełna  była  najwyższej  radości.
Jednak  pośród  wszystkich  otaczających  Mnie  dusz  jedna  była  szczególnie
poruszona, poruszona tak bardzo, że jaśniała z radości, z miłości… Był to Józef,
który  bardziej  niż  ktokolwiek  inny  rozumiał  chwałę,  w  jaką  wstąpiłem  po  tak
ciężkiej  walce.  To  on  prowadził  czekające  na  Mnie  dusze.  Aniołowie  według
kolejności  oddawali  Mi  chwałę,  tak  że  całą  moją  jaśniejącą  już  postad  otaczali
niezliczeni święci, wysławiając Mnie i uwielbiając.

ZMARTWYCHWSTANIE JEZUSA

Po Wielkim Piątku nadeszła cudowna Niedziela Zmartwychwstania. Jeżeli
zdecydowałem, że nie zniszczę świata, to znaczy, że chcę go odnowid. Stare
drzewa muszą byd przycięte i zrzucid swoje liście, aby wydad nowe pędy. Stare
gałęzie i suche liście muszą byd spalone.

Oddzielcie młode koźlęta od jagniąt. Niech znajdą gotowe bujne pastwiska,
gdzie będą mogły zaspokoid swój głód, czerpiąc z czystych źródeł wody
zbawienia. To moja odkupieocza krew nawadnia wysuszone ziemie, które stały
się pustyniami świata dusz. Dopóki chod jeden człowiek potrzebuje zbawienia,
ta krew na ziemi będzie płynęła zawsze…

„JEZU MARYJO KOCHAM WAS RATUJCIE DUSZE”