med298

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Gdzie jest lotnisko? – zapytała Abby, usiłuja˛c prze-

krzyczec´ warkot silniko´w.

Troche˛ sie˛ zdziwiła, gdy pilot parskna˛ł s´miechem.

Przeciez˙ jej pytanie wcale nie było zabawne.

– Wystarczy mi kawałek płaskiego gruntu, z˙eby po-

sadzic´ te˛ s´licznotke˛ na ziemi. – Bruce spojrzał na nia˛
i us´miechna˛ł sie˛ szeroko, ukazuja˛c liczne braki w uze˛-
bieniu.

Abby odpowiedziała mu wymuszonym us´miechem,

modla˛c sie˛ w duchu, by pilot skupił sie˛ na sterowaniu
samolotem.

Jej sztywny sposo´b bycia nie wynikał tym razem

z wrodzonej pows´cia˛gliwos´ci, lecz ze strachu. Mały sa-
molocik, do kto´rego wsiadła na lotnisku w Adelajdzie,
wydawał sie˛ z˙ałos´nie nieodpowiedni na tak długa˛ podro´z˙.
Choc´ w czasie lotu starała sie˛ zaja˛c´ papierkowa˛ robota˛,
w głowie stale dz´wie˛czały jej dwa pytania – jakim cudem
to z˙elastwo utrzymuje sie˛ w powietrzu i czy ktos´ ich
znajdzie, jes´li jednak odmo´wi posłuszen´stwa?

– Przy szpitalu jest pas do la˛dowania. Dotrzemy tam

mniej wie˛cej za kwadrans.

– Dzie˛kuje˛.
Abby przekonała sie˛ juz˙ w Adelajdzie, z˙e czas jest dla

Bruce’a poje˛ciem wzgle˛dnym. Choc´ nie ze swojej winy

spo´z´niła sie˛ na spotkanie, pilot wcale nie okazał zdener-
wowania. Wygla˛dało na to, z˙e z ro´wnym spokojem cze-
kałby na nia˛ cały dzien´, gdyby musiał.

Czy dam sobie rade˛? To było trzecie pytanie, kto´re

zadawała sobie Abby, spogla˛daja˛c na rozcia˛gaja˛ca˛ sie˛
pod nia˛ bezkresna˛, czerwona˛ ro´wnine˛. Ten widok spra-
wiał, z˙e czuła sie˛ nic nieznacza˛ca˛, ledwo zauwaz˙alna˛
drobinka˛ zawieszona˛ gdzies´ nad ziemia˛.

Włas´ciwie to nie miała wyboru, musiała przyja˛c´ te˛

oferte˛. Reece Davies, ordynator oddziału nagłych wypad-
ko´w, jej wieloletni kolega po fachu i przyjaciel, jasno
wyraził swoje zdanie.

– Nic nie mogłas´ zrobic´, Abby.
Ile razy jej to powtarzał? Ile razy prosił ja˛ do swego

gabinetu, kiedy przepisywała liczne badania pacjentom
uskarz˙aja˛cym sie˛ na proste dolegliwos´ci?

– Powiedz to reszcie personelu.
– Nie musze˛ nic mo´wic´ – upierał sie˛ Reece. – Nikt tu

nie uwaz˙a, z˙e to sie˛ stało z twojej winy.

Gdyby tylko mogła mu uwierzyc´. Gdyby tylko mogła

uwierzyc´, z˙e milczenie, kto´re zapadało za kaz˙dym razem,
kiedy zbliz˙ała sie˛ do grupki piele˛gniarek, nie miało zwia˛-
zku ze s´miercia˛ Davida.

David. Us´miechne˛ła sie˛ lekko, pro´buja˛c sobie wyob-

razic´, jaka˛ miałby mine˛, gdyby ja˛ teraz zobaczył. Ona,
typowa dziewczyna z miasta, ma spe˛dzic´ trzy miesia˛ce na
kon´cu s´wiata. Us´miech jednak zaraz znikna˛ł, kiedy po raz
kolejny us´wiadomiła sobie okrutna˛ prawde˛.

David nie z˙yje.
– A wie˛c teraz zalecamy USG jamy brzusznej za

kaz˙dym razem, kiedy pacjent uskarz˙a sie˛ na bo´l brzucha?

CAROL MARINELLI

– zapytał Reece sarkastycznie, przegla˛daja˛c karte˛ jednego
z pacjento´w. Zabolało ja˛ to, ale upierała sie˛, z˙e lepiej
wykazac´ nadmierna˛ ostroz˙nos´c´, niz˙ postawic´ mylna˛ diag-
noze˛.

Reece jednak nie chciał sie˛ z nia˛ zgodzic´.
– Musisz odzyskac´ pewnos´c´ siebie – nalegał. – Na-

brac´ dystansu do tej całej sprawy. Nikt nie wiedział, z˙e
Dave miał problem z narkotykami.

– To prawda, ale gdyby nie był naszym kolega˛, tylko

obcym pacjentem, poste˛powalibys´my z nim inaczej.

Reece potrza˛sna˛ł głowa˛ i jeszcze raz wyraził wspo´ł-

czucie, z˙e cos´ takiego ja˛ spotkało, ale nie dał sie˛ przeko-
nac´. Oznajmił, z˙e jes´li Abby chce uzyskac´ kolejny stopien´
specjalizacji, powinna wro´cic´ do podstaw medycyny.
Twierdził, z˙e zna miejsce, gdzie be˛dzie mogła wiele sie˛
nauczyc´. A przy okazji moz˙e uda jej sie˛ zawrzec´ nowe
znajomos´ci?

– Podstawy medycyny... – wymamrotała do siebie

powa˛tpiewaja˛co.

– Słucham? – Zaciekawiony Bruce zno´w odwro´cił sie˛

w jej strone˛, che˛tny do podje˛cia rozmowy. Abby wolała
jednak, by skupił sie˛ na pilotowaniu.

– Nic, nic! – krzykne˛ła, troche˛ zawstydzona, z˙e przy-

łapał ja˛ na mo´wieniu do siebie. – Powiedziałam tylko,
z˙e ziemia jest bardzo wysuszona.

– Naprawde˛? – Spojrzał w do´ł, a wystraszona Abby

miała ochote˛ sama chwycic´ za dra˛z˙ek steru. – Nie bardziej
niz˙ zwykle – stwierdził po chwili.

Abby spojrzała na papiery i przywołała sie˛ do porza˛d-

ku. Przez trzy miesia˛ce be˛dzie odcie˛ta od s´wiata, ale nie
przerwie nauki, skupi sie˛ na swoich planach, zdobe˛dzie

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

wyz˙szy stopien´ specjalizacji. Nie zmarnuje czasu spe˛dzo-
nego w Tennengarrah. Dotrzyma obietnicy danej Davido-
wi...

Kiedy na horyzoncie ukazały sie˛ jakies´ zabudowania,

Bruce w kon´cu sie˛ skoncentrował, a Abby duchowo przy-
gotowała sie˛ na twarde la˛dowanie.

Nic takiego nie nasta˛piło. Przy zetknie˛ciu z ziemia˛

samolot lekko podskoczył i z ust Abby wydobyło sie˛
westchnienie ulgi.

– No i jak, pani doktor?
– Wspaniale! – Wstała i pierwszy raz tego dnia szcze-

rze sie˛ us´miechne˛ła. Rozprostowała nogi i strzepne˛ła
jakis´ niewidzialny pyłek ze s´niez˙nobiałych szorto´w. Ner-
wowo przygładziła swoje długie, ciemne włosy. Z che˛cia˛
poprawiłaby makijaz˙, ale Bruce cały czas patrzył na nia˛
z szerokim us´miechem.

– O, Kell wyszedł nam na spotkanie! – oznajmił.
– Kell? – Abby zmarszczyła brwi. – Mys´lałam, z˙e

wyjdzie po nas doktor Ross Bodey.

– Och, przepraszam. Zapomniałem powiedziec´, z˙e

Ross został wezwany do pacjenta. Mam go przywiez´c´
z powrotem, ale przedtem musze˛ napic´ sie˛ herbaty.
– Z beztroska˛ mina˛ wyja˛ł metalowy termos, otworzył
drzwi i wyskoczył na zewna˛trz. Pełnym galanterii gestem
podał jej ramie˛ i pomo´gł stana˛c´ na wysuszonej ziemi.
Os´lepiło ja˛ nisko wisza˛ce słon´ce i musiała osłonic´ oczy
ramieniem.

– Czes´c´, Abby, jestem Kell. – To bezceremonialne po-

witanie wypowiedziane było głe˛bokim me˛skim głosem.

Słon´ce s´wieciło jej prosto w oczy, wie˛c prawie nic nie

widziała. Wyobraz´nia podsune˛ła jej obraz przystojnego,

CAROL MARINELLI

elegancko ubranego me˛z˙czyzny. Moz˙e pracuje tu jakis´
młody lekarz, o kto´rym Ross Bodey zapomniał jej powie-
dziec´?

– Wspaniale, z˙e doła˛czysz do naszego zespołu. – Me˛z˙-

czyzna us´cisna˛ł jej dłon´ zdecydowanym ruchem.

Abby us´miechne˛ła sie˛ lekko. Moz˙e jednak na tym

odludziu nie be˛dzie jej tak z´le.

Pomyłka.
Jeszcze nigdy jej złudzenia tak szybko sie˛ nie roz-

wiały. Kiedy oczy przystosowały sie˛ do jaskrawego słon´-
ca, ujrzała przed soba˛ wspo´łczesna˛ wersje˛ neandertal-
czyka. Zwalisty, mierza˛cy ponad metr osiemdziesia˛t
wzrostu me˛z˙czyzna o czarnych zmierzwionych włosach
us´miechał sie˛ do niej szeroko, przygla˛daja˛c jej sie˛ z za-
gadkowym błyskiem w ciemnych oczach.

Nie nosił przepaski na biodrach, tylko wyblakłe dz˙in-

sowe szorty. I nic poza tym.

– Bardzo mi miło – wymamrotała Abby.
Mimo woli przebiegła wzrokiem po jego opalonym,

muskularnym ciele. Spostrzegła, z˙e nowy znajomy za-
uwaz˙ył jej spojrzenie i zaczerwieniła sie˛ speszona.

– Shelly tez˙ chciała cie˛ przywitac´, ale kazałem jej

zostac´ w domu. Nie czuje sie˛ najlepiej.

– Naprawde˛? – Bruce nalał sobie herbaty z wysłuz˙o-

nego termosu, zapalił papierosa i oparł sie˛ o samolot,
najwyraz´niej maja˛c ochote˛ na pogawe˛dke˛. – A co jej
jest?

Abby poruszyła sie˛ niespokojnie. Chciała jak najszyb-

ciej znalez´c´ sie˛ w swoim nowym domu, wzia˛c´ długi,
chłodny prysznic. Nie us´miechała jej sie˛ towarzyska
pogawe˛dka w czterdziestostopniowym upale.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Jest jakas´ niespokojna – Kell wzruszył ramionami

– wie˛c moz˙e skon´czysz kopcic´ i polecisz po Rossa.

Abby miała wraz˙enie, z˙e tylko wybuch bomby atomo-

wej zmusiłby Bruce’a do pos´piechu.

– Jes´li to pocza˛tek porodu, to Ross be˛dzie chciał jak

najszybciej znalez´c´ sie˛ w domu.

– Shelly be˛dzie rodzic´? – Abby dopiero po chwili

zrozumiała, o czym mo´wi Kell.

– Co´z˙, twierdzi, z˙e nic sie˛ nie dzieje, ale mnie sie˛

wydaje, z˙e to juz˙ niedługo – odrzekł spokojnie. – Zrobiła
w domu generalne porza˛dki, a teraz nie moz˙e usiedziec´ na
miejscu.

– I z tego wnosisz, z˙e niedługo zacznie rodzic´? – zapy-

tała Abby z lekka˛ ironia˛. Natychmiast jednak zganiła sie˛
za to w duchu. W kon´cu to nie wina Kella, z˙e nie wie,
o czym mo´wi.

– Chodzi mi tylko o to, z˙e według mnie lepiej be˛dzie,

jak Ross szybko wro´ci do domu. Shelly nic nie mo´wi, ale na
pewno i ona wolałaby miec´ teraz me˛z˙a przy sobie – dodał
Kell. – Jutro rano ma leciec´ do szpitala w Adelajdzie.

– Kiedy ma wyznaczony termin? – zapytał Bruce,

siorbia˛c herbate˛ w tak obrzydliwy sposo´b, z˙e Abby miała
ochote˛ zatkac´ sobie uszy.

– Za trzy tygodnie, ale jes´li poro´d rozpocznie sie˛

przedwczes´nie, mamy ja˛ zawiez´c´ do szpitala.

– Czy wszystkie kobiety rodza˛ w Adelajdzie? – zacie-

kawiła sie˛ Abby, choc´ wcale sie˛ nie spodziewała, z˙e ci
dwaj nieokrzesani faceci z buszu be˛da˛ mieli jakiekolwiek
poje˛cie o obowia˛zuja˛cych tu procedurach.

– Tylko najbardziej skomplikowane przypadki – od-

rzekł Kell.

CAROL MARINELLI

Bruce zas´ podrapał sie˛ po głowie.
– Dziecko Shelly jest w nieodpowiedniej pozycji, tak?

– przypomniał sobie.

– Ułoz˙enie pos´ladkowe – podpowiedziała Abby, sta-

raja˛c sie˛, by jej głos nie zabrzmiał protekcjonalnie. – Byc´
moz˙e cesarskie cie˛cie nie be˛dzie potrzebne, ale lepiej
sie˛ zabezpieczyc´. Porody pos´ladkowe bywaja˛ skompli-
kowane.

– Aha... W takim razie lepiej be˛dzie, jak sie˛ pos´piesze˛.

– Bruce wylał reszte˛ herbaty na ziemie˛ i zamkna˛ł termos.
– Chcecie, z˙ebym wezwał jaka˛s´ pomoc, jes´li sie˛ okaz˙e, z˙e
Shelly naprawde˛ rodzi?

– Dobry pomysł – pochwaliła Abby, ale natychmiast

zamilkła, poniewaz˙ Kell wpadł jej w słowo.

– Nie trzeba, damy sobie rade˛. Poza tym Shelly by

mnie zabiła, gdybym wezwał pomoc. Do zobaczenia,
Bruce – zakon´czył.

– A co z moim bagaz˙em? – spytała z niepokojem

Abby.

– Po´z´niej go dostaniesz, kiedy Bruce przywiezie Ros-

sa. Przyjechałem tu na motorze. – Wskazał zaparkowana˛
w pobliz˙u wielka˛ maszyne˛.

Abby je˛kne˛ła z przeraz˙eniem.
– Ale mo´j komputer... – zaprotestowała słabo, a Kell

spojrzał na nia˛ badawczo.

– Nic mu sie˛ nie stanie. Bruce wro´ci mniej wie˛cej za

godzine˛. Nikt ci go nie zabierze.

Moz˙e nie, ale jes´li Bruce zas´nie za sterami, a wiele

wskazuje na takie ryzyko, nie tylko przepadna˛ wyniki jej
badan´ nad terapia˛ odwykowa˛, ale na dodatek zostanie
pozbawiona doste˛pu do Internetu, a co za tym idzie, straci

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

szanse˛ powiadomienia całej rodziny poczta˛ elektroni-
czna˛, z˙e podje˛ła najgorsza˛ decyzje˛ w swoim z˙yciu za-
wodowym.

– Chciałabym jednak zabrac´ komputer – powto´rzyła.
Kell spojrzał na nia˛ z lekkim zdziwieniem, ale tylko

wzruszył ramionami.

– Jak sobie z˙yczysz. Hej! Bruce!
Abby patrzyła z oddali, jak dwo´ch me˛z˙czyzn wymie-

nia mie˛dzy soba˛ kilka zdan´. Bez wa˛tpienia z˙artuja˛ sobie
z damy z miasta, kto´ra ani przez chwile˛ nie moz˙e sie˛ obyc´
bez swoich zabawek.

– Prosze˛ bardzo. – Kell podał jej czarna˛ torbe˛, a Abby

wymamrotała słowa podzie˛kowania.

Jej wzrok powe˛drował ku duz˙emu, białemu budyn-

kowi w oddali.

– Tutejszy os´rodek zdrowia jest wie˛kszy, niz˙ mys´la-

łam – stwierdziła.

Prawde˛ mo´wia˛c, spodziewała sie˛ blaszanej szopy na

s´rodku pustkowia, oznaczonej czerwonym krzyz˙em. Za-
pewne zmyliło ja˛ okres´lenie ,,os´rodek zdrowia’’. Ten
budynek wygla˛dał zupełnie jak prawdziwy szpital.

Kell skina˛ł głowa˛.
– Połowa jest jeszcze w budowie, ale juz˙ niedługo

be˛dzie gotowy. Oprowadziłbym cie˛, ale Ross prosił,
z˙ebym miał na oku Shelly. Moge˛ cie˛ jednak tam zawiez´c´.
Clara włas´nie ma dyz˙ur i z przyjemnos´cia˛ wszystko ci
pokaz˙e.

– Nie trzeba. – Perspektywa poznania kolejnych no-

wych ludzi nieco ja˛zdenerwowała. – Poczekam na lekarza.

Jej słowa zabrzmiały nieprzyjemnie i protekcjonalnie,

ale na szcze˛s´cie Kell nic nie powiedział, tylko wsiadł na

CAROL MARINELLI

motocykl. Abby obiecała sobie, z˙e w przyszłos´ci be˛dzie
poste˛powała bardziej dyplomatycznie.

– Wzia˛c´ od ciebie torbe˛ z komputerem? – zapropono-

wał, widza˛c, z˙e Abby z powa˛tpiewaniem przygla˛da sie˛
maszynie.

– Tak, dzie˛kuje˛.
Przewiesił sobie torbe˛ przez ramie˛ i cierpliwie czekał,

az˙ Abby usadowi sie˛ na siodełku. Ja˛ tymczasem ogarne˛ły
mieszane uczucia. Zdała sobie sprawe˛, z˙e be˛dzie musiała
przejechac´ kilka kilometro´w niemal przytulona do swoje-
go przewodnika.

Niepokoiło ja˛ tez˙, z˙e musi jechac´ bez kasku. Jak to

be˛dzie wygla˛dało w nekrologu? Lekarka pogotowia zgi-
ne˛ła w wypadku motocyklowym, jada˛c bez odpowied-
niego zabezpieczenia...

– O, zapomniałem... – Kell zsiadł z motoru i wyja˛ł ze

schowka dwa kaski. – Lepiej sie˛ zabezpieczyc´. Ross
nigdy by mi nie wybaczył, gdybym us´miercił nowa˛ lekar-
ke˛ juz˙ pierwszego dnia.

Abby z irytacja˛ stwierdziła, z˙e nie wie, jak włoz˙yc´ ten

przekle˛ty kask, kto´rego brak przed chwila˛ tak bardzo ja˛
zdenerwował. Owszem, udało jej sie˛ wsuna˛c´ go na głowe˛,
ale co zrobic´ z paskami?

– Pomoge˛ ci. – Kell stana˛ł obok niej i zre˛cznie za-

trzasna˛ł paski pod jej broda˛. Choc´ wygla˛dał dos´c´ nie-
chlujnie, Abby wyczuła bija˛cy od niego delikatny zapach
mydła i mocnego me˛skiego dezodorantu. W dodatku stał
tak blisko, z˙e nie mogła omina˛c´ wzrokiem jego płaskiego,
opalonego na bra˛z brzucha.

Nieche˛tnie przyznała, z˙e Kell na swo´j sposo´b jest

pocia˛gaja˛cy...

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– No, teraz chyba moz˙emy ruszac´ – stwierdził, zre˛cz-

nie wskakuja˛c na siodełko.

Abby nigdy jeszcze nie jechała na motocyklu. Co

wie˛cej, bardzo szybko przestała jez´dzic´ na dziecinnym
rowerze, poniewaz˙ znacznie bardziej interesuja˛ce wyda-
wały jej sie˛ ksia˛z˙ki i obserwowanie pod starym mikro-
skopem ojca z˙ycia tocza˛cego sie˛ w kropli wody z sadza-
wki. A teraz oto jedzie po bezdroz˙ach rycza˛ca˛ maszyna˛,
kurczowo przywieraja˛c do człowieka, kto´rego poznała
zaledwie chwile˛ wczes´niej. To jest przeraz˙aja˛ce, pod-
niecaja˛ce i dziwnie... zmysłowe.

Ta szalen´cza jazda szybko sie˛ skon´czyła. Abby zsiadła

z motoru, staraja˛c sie˛ zachowac´ choc´ resztki godnos´ci.
Kolana sie˛ pod nia˛ uginały, a ziemia zdawała sie˛ kołysac´.

– Przepraszam – powiedział Kell z us´miechem. – Nie

wiedziałem, z˙e to two´j pierwszy raz.

– A gdybys´ wiedział, to co? Potraktowałbys´ mnie

delikatniej?

Natychmiast dotarło do niej, jak dwuznacznie za-

brzmiało to zdanie. Nie zamierzała flirtowac´, samo tak
jakos´ wyszło.

Owszem, Kell jest imponuja˛cym okazem me˛skiej uro-

dy i s´wietnie jez´dzi na motorze, ale jako prosty farmer
z prowincji na pewno nie moz˙e jej zainteresowac´.

Przyjechała tu do pracy. Przez trzy miesia˛ce be˛dzie

praktykowała medycyne˛ od podstaw, a potem sie˛ sta˛d
wyniesie, nawet gdyby samolot Bruce’a rozpadł sie˛ na
kawałki i musiałaby is´c´ na piechote˛.

– Abby! – W drzwiach domu stane˛ła s´liczna, rudo-

włosa kobieta w zaawansowanej cia˛z˙y. Trzymała przed
soba˛ kosz z wyprana˛ bielizna˛, ale nawet on nie przysłonił

CAROL MARINELLI

duz˙ego brzucha. – Jestem Shelly, rozmawiałys´my przez
telefon. Przykro mi, z˙e Ross nie mo´gł cie˛ powitac´.

– Nic nie szkodzi. – Abby starała sie˛ us´miechna˛c´

przyjaz´nie. – Kell s´wietnie wypełnił obowia˛zki gospo-
darza.

– Doprawdy? – Us´miechna˛ł sie˛ zaskoczony. – A wca-

le sie˛ nie starałem.

– To była tylko grzecznos´ciowa uwaga – burkne˛ła

Abby, a Kell us´miechna˛ł sie˛ jeszcze szerzej.

– Po´jdziemy wieczorem do baru. Poznasz tutejszych

ludzi i dopiero sie˛ przekonasz, jak wygla˛da prawdziwa
gos´cinnos´c´.

– Dzie˛kuje˛, ale raczej nie skorzystam z propozycji.
Kell wykonał tylko zwykły przyjacielski gest, ona jed-

nak poczuła sie˛ lekko zdenerwowana, jakby proponował
jej randke˛. Musiała przyznac´, z˙e dawno juz˙ nie otrzymała
takiego zaproszenia.

– Powinnas´ is´c´ – pogodnie namawiała ja˛ Shelly.

– Gdybym nie była cie˛z˙ka jak słonica, sama bym cie˛ tam
zabrała. – Odstawiła kosz i us´miechne˛ła sie˛ ze znuz˙e-
niem. – Wejdz´cie do s´rodka. Napijemy sie˛ czegos´, a po-
tem zaprowadze˛ cie˛ do twojego domu. To ten. – Wskazała
w strone˛ kilku białych domko´w, stoja˛cych na skraju
szpitalnego terenu. – Wszystko jest gotowe na twoje
przybycie.

Abby miała ochote˛ zabrac´ klucze i pobiec prosto do

siebie, ale nie chciała wydac´ sie˛ nieuprzejma. Us´miech-
ne˛ła sie˛ jednak z wdzie˛cznos´cia˛ i ruszyła za Shelly, kto´ra
poruszała sie˛ z wyraz´nym wysiłkiem. Kell poda˛z˙ył za
nimi.

– Nie musisz mnie nian´czyc´ – zwro´ciła sie˛ do niego

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

przyszła mama. – Teraz jest tu Abby, a przeciez˙ to
lekarka.

– Wcale cie˛ nie nian´cze˛ – zaprotestował Kell.
– Dlaczego wie˛c całe popołudnie malowałes´ poko´j

dziecie˛cy, chociaz˙ Ross miał sam to zrobic´ w sobote˛?

– A kiedy Ross miał ostatnio wolna˛ sobote˛? – Kell

rozsiadł sie˛ na kanapie i oparł stopy o niski stolik. Abby
spojrzała na to z przygana˛, ale Shelly nie zareagowała.
– A w ogo´le to potrzebuje˛ goto´wki.

Ta ostatnia uwaga bardzo rozbawiła Shelly. Wzie˛ła

lez˙a˛cy na fotelu T-shirt i rzuciła go Kellowi.

– Skoro chcesz tu zostac´, to przynajmniej ubierz sie˛

przyzwoicie. – Zwro´ciła sie˛ do Abby. – Kell chciał mi
pomo´c, wie˛c postanowił przygotowac´ lunch.

– Nie musisz o tym kaz˙demu opowiadac´ – mrukna˛ł

Kell, wcia˛gaja˛c biała˛ koszulke˛. Abby ucieszyła sie˛, z˙e
teraz be˛dzie mogła na niego patrzec´, nie czerwienia˛c sie˛
po uszy.

– Wylał na siebie cały słoik majonezu.
– Nie moja wina, z˙e Ross tak mocno zakre˛ca słoiki.

– Zerkna˛ł na Abby. – Zwykle nie chadzam po´łnagi po
okolicy. Przepraszam, jes´li cie˛ wystraszyłem. – Na szcze˛-
s´cie nie musiała nic na to odpowiadac´, bo natychmiast
zwro´cił sie˛ do Shelly: – Jes´li naprawde˛ nie chcesz mnie tu
widziec´, to sobie po´jde˛, ale chyba zasłuz˙yłem choc´ na
filiz˙anke˛ kawy.

Shelly poruszała sie˛ tak wolno, z˙e zrobienie kawy

mogło jej zaja˛c´ nawet godzine˛. A wtedy Ross be˛dzie juz˙
w domu. Widac´ było, z˙e Kell powaz˙nie traktuje swoje
obowia˛zki.

– Abby, ty tez˙ sie˛ napijesz?

CAROL MARINELLI

– Tak, dzie˛kuje˛. Jes´li mi pokaz˙esz, gdzie jest kuchnia,

to zaparze˛ kawe˛. Widze˛, z˙e masz duz˙o pracy.

– No, troche˛ – przyznała Shelly, wskazuja˛c na sterty

bielizny do prania. – Lepiej sie˛ poczuje˛, kiedy juz˙ wszyst-
ko be˛dzie gotowe.

Abby ze zdziwieniem obserwowała z kuchni, jak Shel-

ly zdejmuje opakowania z nowych ubranek dziecie˛cych
i wrzuca je do kolejnego kosza na brudna˛ bielizne˛.

– Jak podro´z˙, Abby?
– Bardzo długa.
Shelly rozes´miała sie˛.
– Wiem cos´ o tym. Kiedy tu pierwszy raz jechałam,

mys´lałam, z˙e ta podro´z˙ nigdy sie˛ nie skon´czy. To prawie
tak jak lot na inna˛ planete˛, prawda?

Abby skine˛ła głowa˛i us´miechne˛ła sie˛ szczerze. Sympa-

tyczna Shelly zaczynała w niej budzic´ przyjazne uczucia.

– Az˙ trudno uwierzyc´, z˙e to ten sam kraj. Zaczekaj

tylko, az˙ Ross pokaz˙e ci okoliczne gospodarstwa, zagu-
bione na prawdziwym bezludziu. Przy nich Tennengarrah
wygla˛da jak te˛tnia˛ca z˙yciem metropolia. Przynajmniej
mamy tu pub, kilka sklepo´w i salon fryzjerski...

– A od kiedy? – zdziwił sie˛ Kell.
– No, moz˙e to nie jest prawdziwy salon – zgodziła sie˛

Shelly – ale siostrzenica June Hegley, Anna, przyjechała
tu na pare˛ miesie˛cy. Nauczyła sie˛ fachu w Sydney i be˛dzie
przyjmowała w domu June.

– To musze˛ zamo´wic´ sobie strzyz˙enie. – Kell pus´cił

oko do Abby, a ona zdała sobie sprawe˛, z˙e zno´w sie˛ na
niego zagapiła.

Zmierzwione ciemne włosy domagały sie˛ strzyz˙enia,

ale z drugiej strony bardzo do niego pasowały.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Szpital jest dobrze wyposaz˙ony – cia˛gne˛ła Shelly.

– Wiele sie˛ tu zmieniło od czasu naszego przyjazdu.
Wydaje mi sie˛, z˙e be˛dziesz mile zaskoczona.

– Duz˙o jest pacjento´w?
Skierowała to pytanie do Shelly. Z rozmo´w telefonicz-

nych z nia˛ i z Rossem wywnioskowała, z˙e Shelly jest pie-
le˛gniarka˛ i do niedawna pracowała w szpitalu. Zamiast
Shelley odpowiedział jej jednak Kell. Najwyraz´niej mu
sie˛ wydaje, z˙e pozjadał wszystkie rozumy.

– To zalez˙y. Czasami przez cały dzien´ nie przybywa

nikt nowy, ale to sie˛ zdarza coraz rzadziej. Ros´nie liczba
turysto´w i miasto rozkwita.

Abby miała ochote˛ rzucic´ mu cos´ uszczypliwego, ale

sie˛ pohamowała. Przeniosła wzrok na Shelly.

– Jak długo tu mieszkacie?
– Troche˛ ponad rok. Mine˛ło sporo czasu, zanim przy-

zwyczaiłam sie˛ do tutejszego z˙ycia, ale teraz wszystko
jest w porza˛dku. Natomiast Matthew zakochał sie˛ w Ten-
nengarrah juz˙ pierwszego dnia.

– Matthew to syn Shelly – wyjas´nił Kell, całkiem

niepotrzebnie.

Abby nie zaszczyciła go odpowiedzia˛.
– Ile ma lat? – zwro´ciła sie˛ do Shelly.
– Trzy. Teraz s´pi, z czego sie˛ bardzo ciesze˛, bo akurat

dzisiaj dostałam wreszcie paczke˛ od mamy. Przysłała mi
ubranka dziecie˛ce i ro´z˙ne drobiazgi, o kto´re tutaj trudno.
– Z us´miechem pokazała pudełko proszku do prania.

– Nie sprzedaja˛tu proszko´w do prania? – zdumiała sie˛

Abby i oczami wyobraz´ni zobaczyła, jak robi pranie na
kamieniu w potoku. Po co sie˛ w to wszystko pakowała?

– Proszek do prania? A co to takiego?

CAROL MARINELLI

Dopiero po ułamku sekundy Abby zrozumiała, z˙e Kell

z˙artuje. Zaczerwieniła sie˛, a Shelly wybuchne˛ła s´miechem.

– Nie jest tu az˙ tak z´le. Potrzebowałam płatko´w myd-

lanych, a w tutejszym sklepie ich nie ma, wie˛c najpros´ciej
było poprosic´ o nie mame˛. Na wie˛ksze zakupy w mies´cie
wybieramy sie˛ dopiero w przyszłym miesia˛cu. A teraz,
jes´li pozwolicie, po´jde˛ włoz˙yc´ te rzeczy do pralki.

– Jasne. – Kell skina˛ł głowa˛ i wła˛czył pilotem telewi-

zor. – Zaraz rozwiesze˛ pranie z drugiego kosza.

Abby nie mogła sie˛ powstrzymac´ i znacza˛co wzniosła

oczy do nieba. Co ona tu robi? W jakiejs´ dziurze na kon´cu
s´wiata dyskutuje o przewadze płatko´w mydlanych nad
detergentem! Przeciez˙ to zupełnie nie w jej stylu.

– Cos´ sie˛ stało? – zapytał Kell.
– Nic.
– Shelly jest wspaniała. A jes´li nasza rozmowa wyda-

wała ci sie˛ zbyt przyziemna, to nie zapominaj, z˙e ta
dziewczyna ma wkro´tce rodzic´.

– Przeciez˙ nic nie powiedziałam – zaprotestowała, zła

na siebie, z˙e tak dała sie˛ przyłapac´. Irytowała ja˛ tez˙
bezpodstawna pewnos´c´ siebie Kella. Ska˛d on wie, z˙e
Shelly wkro´tce zacznie rodzic´? Przeciez˙ wcale na to nie
wygla˛da.

– Nie musiałas´ nic mo´wic´.
Na chwile˛ w pokoju zawisło niezre˛czne milczenie.

W kon´cu ciekawos´c´ wzie˛ła go´re˛ i Abby zapytała:

– Kell, dlaczego Shelly pierze nowe ubranka?
– Powinno sie˛ je przeprac´, zanim ubierze sie˛ w nie

dziecko – wyjas´nił cierpliwie, zno´w przybieraja˛c pogod-
na˛ mine˛. – W ten sposo´b usuwa sie˛ z nich zapachy
i draz˙nia˛ce detergenty.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Niespodziewanie dla siebie samej Abby rozes´miała

sie˛.

– Co takiego powiedziałem?
– Nic, nic. – Przełkne˛ła łyk kawy i zno´w wybuchne˛ła

s´miechem. – Po prostu nie spodziewałam sie˛, z˙e ktos´ taki
jak ty wie cokolwiek na ten temat.

– Ktos´ taki jak ja? – Kell wstał i wzia˛ł kosz z uprana˛

bielizna˛. – Chodzi ci o to, z˙e taki ze mnie macho?

Spojrzała na niego i chociaz˙ teraz był juz˙ ubrany,

poczuła dziwny ucisk w z˙oła˛dku. Wygla˛dał pocia˛gaja˛co
i me˛sko, mimo z˙e stał z koszem z bielizna˛ i gars´cia˛klamer
w re˛ce.

– Lepiej szybko wywies´ to pranie, jes´li ma dzisiaj

wyschna˛c´.

Z kolei Kell wybuchna˛ł s´miechem.
– A co taka kobieta jak ty moz˙e wiedziec´ o praniu?
Wyszedł, zamykaja˛c za soba˛ siatkowe drzwi, a Abby

odetchne˛ła głe˛biej i spojrzała na cia˛gna˛ce sie˛ za oknem
pustkowie. Zastanawiała sie˛, jak zdoła tu wytrwac´.

Pocieszała sie˛, z˙e to tylko trzy miesia˛ce. Za trzy

kro´tkie miesia˛ce be˛dzie mogła spokojnie odnosic´ swoja˛
bielizne˛ do pralni, nie pos´wie˛caja˛c temu wydarzeniu
wie˛kszej uwagi.

Za trzy miesia˛ce zdobe˛dzie stopien´ konsultanta.

CAROL MARINELLI

ROZDZIAŁ DRUGI

– Kell!
Okrzyk nie był głos´ny, ale pełen strachu, wie˛c Abby

natychmiast zerwała sie˛ na ro´wne nogi.

– Kell! – Tym razem Shelly krzykne˛ła głos´niej

i z wie˛ksza˛ desperacja˛. Abby spostrzegła przez okno, z˙e
nies´wiadomy niczego Kell beztrosko rozwiesza pranie.

Niepewna, czy go zawołac´, czy samej sprawdzic´, o co

chodzi, poszła w strone˛ pralni, ska˛d dobiegał krzyk Shel-
ly. Kiedy weszła do s´rodka, z przeraz˙eniem zobaczyła, z˙e
kobieta zgie˛ta z bo´lu stoi, opieraja˛c sie˛ o pralke˛.

– Czuje˛, z˙e musze˛ przec´!
Nie ro´b tego! – pomys´lała Abby, lecz nie powiedziała

tego na głos. Spokojnie. Pro´bowała sie˛ opanowac´, jedno-
czes´nie pomagaja˛c Shelly ułoz˙yc´ sie˛ na podłodze. Prze-
ciez˙ dwie minuty drogi sta˛d jest os´rodek zdrowia z od-
działem szpitalnym, wyposaz˙ony w odpowiedni sprze˛t...

Uprzytomniła sobie, z˙e jej torba lekarska jest w samo-

locie, unosza˛cym sie˛ gdzies´ nad australijskim interiorem.
Tam ma cały niezbe˛dny ekwipunek, ła˛cznie z takim
luksusem jak lateksowe re˛kawice. Przez chwile˛ miała
ochote˛ udusic´ Kella gołymi re˛kami.

– Poprosze˛ Kella, z˙eby zadzwonił do szpitala – po-

wiedziała, ale Shelly chwyciła ja˛ za ramie˛.

– Juz˙ za po´z´no! Zaczynam rodzic´!

– W takim razie zajmiemy sie˛ toba˛ i dzieckiem na

miejscu – powiedziała spokojnie, choc´ serce biło jej jak
oszalałe. – Wszystko be˛dzie dobrze.

Wzie˛ła kilka czystych re˛czniko´w, staraja˛c sie˛ oddy-

chac´ spokojnie. Od lat nie przyjmowała porodu. A kiedy
ostatnio to robiła, pomagali jej praktykanci i połoz˙ne,
a działo sie˛ to w dobrze wyposaz˙onej sali porodowej.
Powtarzała sobie, z˙e szybkie porody zwykle przebiegaja˛
gładko, wystarczy tylko nieco dopomo´c matce naturze.
Kiedy jednak zbadała Shelly, poczuła, z˙e opuszcza ja˛
optymizm.

– Czy dziecko jest ułoz˙one pos´ladkowo? – spytała

Shelly, jakby czytała w jej mys´lach.

– Tak – odrzekła Abby, a Shelly je˛kne˛ła przeraz˙ona.
– Miałam nadzieje˛, z˙e sie˛ odwro´ciło. Jeszcze dzis´

rano mo´wiłam Rossowi...

– Dziecku nic sie˛ nie stanie – przerwała jej Abby. –

Teraz posłuchaj mnie uwaz˙nie. – Przywołała us´miech na
twarz. – Zawołam zaraz Kella. Wezwie kogos´, kto przynie-
sie nam pakiet porodowy. Postaraj sie˛ jeszcze nie przec´.

– A jes´li nie be˛de˛ mogła sie˛ powstrzymac´?
Abby wzie˛ła głe˛boki oddech i z uspokajaja˛cym us´mie-

chem spojrzała rodza˛cej prosto w oczy.

– Z tym tez˙ damy sobie rade˛. Kell! – zawołała jak

najgłos´niej, by przekrzyczec´ graja˛cy w salonie telewizor.

– Co sie˛ dzieje?
Wszedł do pralni i ku zdumieniu Abby wcale nie był

zaskoczony sytuacja˛, kto´ra˛ tam zastał.

– Zadzwon´ do szpitala – wycedziła Abby przez ze˛by,

czuja˛c, z˙e pos´ladki dziecka przesuwaja˛ sie˛ w do´ł kanału
rodnego.

CAROL MARINELLI

Pełne bo´lu okrzyki Shelly przecinały rozgrzane powie-

trze niczym ostry no´z˙. Kell wro´cił po chwili z wielka˛
sko´rzana˛ torba˛, z kto´rej wyja˛ł pare˛ re˛kawiczek.

– Zadzwoniłes´?
– Tak. Clara czeka w pogotowiu.
Oczy Abby rozszerzyły sie˛ z przeraz˙enia.
– Niepotrzebna mi Clara w pogotowiu – wysyczała.

– Niech przys´le tu kogos´ do odebrania porodu!

Czy ten neandertalczyk nie mo´gł zrobic´ tego, co mu

kazała? Ona jest lekarzem, a poro´d przebiega z kom-
plikacjami! Na czoło wysta˛piły jej kropelki potu, ale
starała sie˛ nie tracic´ panowania. Dlaczego ten Kell tu
sterczy? Nic tutaj po nim.

– Musze˛ przec´ – wyje˛czała Shelly.
Abby poczuła, z˙e dziecko przesune˛ło sie˛ jeszcze niz˙ej

i sama nie wiedziała, co ja˛ bardziej przeraz˙a: to, z˙e be˛dzie
musiała sama przyja˛c´ poro´d, czy to, z˙e Kell zacza˛ł
wcia˛gac´ re˛kawiczki.

– My odbierzemy poro´d – oznajmił cicho, tak z˙eby

tylko ona mogła go usłyszec´. – Nikogo wie˛cej nie ma. –
Us´miechna˛ł sie˛ do Shelly i dodał zupełnie innym tonem:
– Malen´stwo nadal jest ułoz˙one pos´ladkowo, wie˛c musisz
zmienic´ pozycje˛.

Osłupiała Abby patrzyła, jak Kell szybko i sprawnie

podnio´sł Shelly z podłogi i delikatnie ułoz˙ył na stoja˛cej
w pralni ławie. Potem przysuna˛ł odwro´cony do go´ry
dnem kosz na bielizne˛ i usadził na nim Abby. Kiedy nieco
sie˛ otrza˛sne˛ła z szoku, zdała sobie sprawe˛, z˙e Shelly lez˙y
w pozycji przewidzianej przy porodach pos´ladkowych.

– Jestes´ piele˛gniarzem? – wydukała z niedowierza-

niem.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– I akuszerem – odparł szeptem, pomagaja˛c jej pod-

trzymac´ pos´ladki noworodka, kto´re włas´nie ukazały sie˛
ich oczom.

– Nic nie mo´wiłes´.
– A ty nie pytałas´.
Nie było czasu na błyskotliwa˛ riposte˛. Shelly zacze˛ła

je˛czec´, a jej krzyki odbijały sie˛ o s´ciany pralni.

– Ja chce˛ Rossa!
– Wkro´tce tu be˛dzie – zapewnił ja˛ Kell. Jego twarz

była o wiele spokojniejsza i pogodniejsza niz˙ twarz Abby.

– Chce˛, z˙eby był przy mnie! – Shelly krzyczała coraz

głos´niej. Widac´ było, z˙e z całej siły wstrzymuje akcje˛
porodowa˛, a jej drobne ciało powoli opuszczaja˛ siły.
Abby wiedziała, z˙e porody pos´ladkowe wymagaja˛ wiel-
kiego wysiłku i koncentracji ze strony rodza˛cej.

– Shelly, posłuchaj... – zacze˛ła, ale Kell połoz˙ył jej

re˛ke˛ na ramieniu i wyszeptał: – Nic jej nie be˛dzie. – Potem
zwro´cił sie˛ do Shelly: – Ross juz˙ jest w drodze. Wiemy, z˙e
bardzo go teraz potrzebujesz, ale nie moz˙esz opo´z´niac´
porodu, z˙eby na niego zaczekac´. Twoje malen´stwo nie
chce czekac´ na nikogo, wie˛c ro´b, o co cie˛ prosi Abby,
dobrze?

W jego spokojnym głosie słychac´ było pewnos´c´ siebie,

kto´rej brakowało Abby. Shelly natychmiast na to zarea-
gowała.

– Po prostu boje˛ sie˛.
– Czego? – spytał lekkim tonem Kell. – Abby wszyst-

ko kontroluje. Nic sie˛ nie stanie ani tobie, ani dziecku.

Abby, choc´ stała wyz˙ej w zawodowej hierarchii, z ra-

dos´cia˛ przekazałaby teraz inicjatywe˛ w re˛ce tego do-
s´wiadczonego piele˛gniarza. Nie spodziewała sie˛, z˙e tak

CAROL MARINELLI

be˛dzie wygla˛dac´ jej pierwszy dzien´ w Tennengarrah.
Wzie˛ła głe˛boki oddech i starała sie˛ stłumic´ panike˛, czeka-
ja˛c na kolejny skurcz.

– Wszystko w porza˛dku? – zapytał ja˛ Kell.
Odczuła lekkie zaz˙enowanie, ale tez˙ zrobiło jej sie˛

miło, z˙e tak dobrze wyczuł jej nastro´j.

– Mam nadzieje˛ – odrzekła cicho.
– Dasz sobie rade˛ – zapewnił ja˛ z us´miechem.
Shelly zacze˛ła przec´, wie˛c oboje skupili sie˛ na pacjent-

ce. Dolna cze˛s´c´ ciała noworodka była juz˙ widoczna, wie˛c
Shelly zyskała chwile˛ na odpoczynek. Abby tymczasem
sprawdziła, czy wszystko jest w porza˛dku. Pe˛powina
pulsowała miarowo, co s´wiadczyło, z˙e dziecku nic nie
grozi. Jednak najtrudniejszy etap porodu – pojawienie sie˛
gło´wki – był jeszcze przed nimi.

– No dobra. Ruszamy. – Głos Kella brzmiał niemal

entuzjastycznie, jakby chodziło o uruchomienie moto-
cykla.

Abby poczuła sie˛ pewniej. Skoro Kell sie˛ nie dener-

wuje, to pewnie nie dzieje sie˛ nic złego. Nagle poczuła, z˙e
panuje nad wszystkim. Przypomniały jej sie˛ informacje
z podre˛czniko´w i praktyczne dos´wiadczenia ze szpitala.
Kiedy ramiona dziecka wyszły juz˙ z kanału rodnego,
zerkne˛ła na Kella.

– Zaczekaj chwile˛, Shelly – poprosił i podszedł do

Abby. Pomo´gł jej odpowiednio podtrzymac´ dziecko, by
siła cia˛z˙enia sprzyjała rodza˛cej. Razem pomogli malen´st-
wu przyjs´c´ na s´wiat. W kon´cu pojawiła sie˛ gło´wka. Abby
wzie˛ła głe˛boki oddech, po czym ułoz˙yła s´liskie ciałko na
brzuchu matki. Po policzkach Shelly popłyne˛ły łzy. Kell
tymczasem energicznie wytarł noworodka re˛cznikiem.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Dziewczynka – wyszeptała Shelly. – Mam co´reczke˛.
– I to jaka˛ s´liczna˛. – Jego głos zdradzał wzruszenie.

Abby ze zdziwieniem zauwaz˙yła, z˙e w oczach Kella ls´nia˛
łzy. – Ma jasne włosy. Zupełnie jak tatus´.

– Jest zdrowa?
– Jeszcze jak.
Sko´ra dziewczynki szybko sie˛ zaro´z˙owiła, czerwone

usteczka rozchyliły sie˛ i z gardła wydobył sie˛ pełen złos´ci
krzyk.

Abby przecie˛ła pe˛powine˛, a Kell tymczasem owina˛ł

noworodka re˛cznikiem i okrył przes´cieradłem ka˛pielo-
wym drz˙a˛ca˛ matke˛.

– Przykryj Shelly jeszcze tym – powiedział, podaja˛c

Abby koc. – Ja musze˛ sie˛ zaja˛c´ pewnym malcem, kto´ry
włas´nie sie˛ obudził i na pewno nie wie, co sie˛ dzieje.

– Matthew? – zawołała cicho Shelly. – Pewnie jest

przeraz˙ony.

– Nic mu nie be˛dzie – zapewniła Abby, ale Shelly była

innego zdania.

– Trudno mu zrozumiec´, o co chodzi. – Spojrzała na

Abby. – Nie wiesz, z˙e Matthew ma zespo´ł Downa.
Dokładnie obmys´lilis´my z Rossem, jak mu przedstawimy
nowego członka rodziny. Ja miałam lez˙ec´ w ło´z˙ku, dziec-
ko w kołysce...

– Chcesz, z˙ebym ci pomogła przejs´c´ do sypialni,

zanim syn cie˛ zobaczy?

Shelly potrza˛sne˛ła głowa˛.
– Juz˙ sie˛ obudził. Najlepiej be˛dzie, jak Kell go tu

przyprowadzi.

Abby szybko sprawdziła, czy po porodzie nie zostało

nic, co mogłoby przerazic´ trzyletnie dziecko.

CAROL MARINELLI

– Abby? Czy mogłabys´ ja˛ potrzymac´? Moz˙e tak be˛-

dzie lepiej...

Abby patrzyła na matke˛ trzymaja˛ca˛ w ramionach

noworodka i czuła, z˙e cos´ ja˛ s´ciska w gardle.

– Z przyjemnos´cia˛ – zgodziła sie˛.
Wzie˛ła zawinia˛tko na re˛ce i spojrzała na niewinna˛

twarzyczke˛ dziecka. Shelly nie chciała wypuszczac´ co´re-
czki z obje˛c´, ale wiedziała, z˙e synowi ro´wniez˙ jest po-
trzebna. Powinna wycia˛gna˛c´ do niego ramiona, przytulic´
i dopiero potem wytłumaczyc´ mu, co sie˛ stało, kiedy spał.

Uwaz˙nie trzymaja˛c noworodka, Abby otworzyła

drzwi do pralni. Zobaczyła przed soba˛ pare˛ niebieskich
oczu i zaspana˛ buzie˛.

– Matty, to jest Abby – oznajmił Kell. – Be˛dzie nasza˛

nowa˛ lekarka˛. – O noworodku nic nie powiedział, ma˛drze
zostawiaja˛c ten przywilej matce.

– Matthew. – Shelly wycia˛gne˛ła ramiona i us´miech-

ne˛ła sie˛ mimo zme˛czenia. – Przestraszyłes´ sie˛, skarbie?

Chłopczyk nie odpowiedział, tylko powaz˙nie skina˛ł

głowa˛. Kell zanio´sł go do matki.

– Nie ma sie˛ czego bac´ – tłumaczyła cierpliwie.

– Abby i Kell opiekowali sie˛ mamusia˛. I zobacz, kto jest
juz˙ z nami.

Abby zbliz˙yła sie˛ i pokazała chłopcu zawinia˛tko, tak

z˙eby mo´gł mu sie˛ dokładnie przyjrzec´.

– Dzidzia! – stwierdził rados´nie malec i napie˛cie

zelz˙ało. – Moja dzidzia! – pisna˛ł przeje˛ty.

– Tak, to twoja mała siostrzyczka – potwierdził Kell

ze s´miechem, spogla˛daja˛c to na Matthew, to na Shelly.
Wzia˛ł chłopca na re˛ce i pozwolił mu dotkna˛c´ twarzyczki
noworodka. – Włas´nie tak – pochwalił. – Moz˙esz ja˛

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

delikatnie pogłaskac´ po policzku. Na pewno chciałaby cie˛
us´ciskac´, ale najpierw musimy zaprowadzic´ mame˛ do
ło´z˙ka. Pomoz˙esz mi?

Czy w takiej sytuacji Matthew mo´gł odmo´wic´?
W cia˛gu kilku minut Kell wszystko zorganizował. Gdy

przeje˛ty Matthew poprawił poduszki na ło´z˙ku i odsuna˛ł
kołdre˛, on zaprowadził sta˛paja˛ca˛ nieco chwiejnie Shelly
do sypialni. Abby poda˛z˙yła za nimi, niosa˛c malen´stwo,
jakby to był najcenniejszy skarb. Dziwiła sie˛, z˙e ten
noworodek wywołał w niej taka˛ burze˛ uczuc´.

Przeciez˙ juz˙ nieraz trzymała w ramionach małe dzieci,

badała je, osłuchiwała, niekiedy nawet hus´tała na kolanie.
Ale nigdy jeszcze nie przytulała dziesie˛ciominutowego
noworodka, i to przez tak długi czas. Czuła tez˙ satysfak-
cje˛, z˙e bez pomocy zespołu udało jej sie˛ odebrac´ trudny
poro´d.

– S

wietnie sie˛ spisałas´. – Kell siedział na skraju

pustego ło´z˙ka. – Shelly poszła do łazienki – wyjas´nił
i poklepał miejsce obok siebie.

– Tylko dzie˛ki tobie – przyznała, nie odrywaja˛c wzro-

ku od twarzyczki dziecka. – Przyznam szczerze, z˙e o mało
nie wpadłam w panike˛, kiedy stwierdziłam, z˙e to be˛dzie
poro´d pos´ladkowy. Gdyby nie ty, nie wiem, co by sie˛ stało.

– Wszystko przebiegłoby tak samo – odparł. – Kilka

minut le˛ku, a potem zapanowałabys´ nad sytuacja˛. Sama
dobrze o tym wiesz.

– Mam nadzieje˛, z˙e tak by było. Nie denerwowałes´ sie˛

ani troche˛?

– Nie, ja nigdy sie˛ nie denerwuje˛. – Abby spojrzała na

niego z niedowierzaniem, ale Kell tylko wstał i zapukał
w drzwi łazienki. – Wszystko w porza˛dku, Shelly?

CAROL MARINELLI

– Jeszcze pare˛ minut – rozległo sie˛ ze s´rodka i Kell

zmarszczył brwi.

– Tylko mi tam nie zemdlej. Daje˛ ci jeszcze dwie

minuty. – Z us´miechem odszedł od drzwi. – Hej, Matty,
a moz˙e przyniesiesz dla dzidzi jaka˛s´ zabawke˛? Włoz˙ymy
ja˛ do jej ło´z˙eczka. – Chłopiec wyszedł, a Kell zno´w usiadł
na ło´z˙ku. – Mam nadzieje˛, z˙e Shelly dobrze sie˛ czuje.

– I to jest człowiek, kto´ry przed chwila˛ mi mo´wił, z˙e

nigdy sie˛ nie denerwuje?

Rozes´miał sie˛ i juz˙ miał cos´ powiedziec´, kiedy do

sypialni wpadł wysoki, jasnowłosy me˛z˙czyzna.

– Gdzie jest Shelly?
Nie tak wygla˛da zwykle pierwsze spotkanie z nowym

pracownikiem, ale przynajmniej obyło sie˛ bez niezre˛cz-
nych formalnos´ci. Abby wstała, a Ross Bodey otworzył
usta ze zdumienia na widok malen´stwa, kto´re trzymała na
re˛kach.

– Kto to jest? – spytał zduszonym z emocji głosem.
– Chodzi ci o te˛ zniewalaja˛ca˛ brunetke˛ czy o oszała-

miaja˛ca˛ ruda˛ s´licznotke˛? – zaz˙artował Kell, ale i jemu
głos drz˙ał ze wzruszenia.

Shelly niepewnie stane˛ła w drzwiach łazienki.
– Przepraszam – wyszeptała poprzez łzy, wreszcie

daja˛c ujs´cie emocjom. – Starałam sie˛ zaczekac´.

– Nie masz mnie za co przepraszac´. – Nie odrywaja˛c

oczu od nowo narodzonej co´rki, Ross pomo´gł z˙onie dojs´c´
do ło´z˙ka. – Jeszcze nigdy nie przez˙yłem tak wspaniałego
powrotu do domu.

Do pokoju wbiegł Matthew i włoz˙ył do dziecie˛cego

ło´z˙eczka zniszczona˛ ksia˛z˙eczke˛ z obrazkami. Kiedy zo-
baczył Rossa, rozes´miał sie˛ uszcze˛s´liwiony.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Czes´c´, kolego. A gdzie buziak na dzien´ dobry?

– powitał go Ross.

– Tatus´!
– Chyba nie jestes´my tu juz˙ potrzebni – wyszeptał

Kell do Abby. – Moz˙e zaprosze˛ cie˛ teraz na drinka?

– A moz˙e pokaz˙esz mi, gdzie moge˛ wzia˛c´ prysznic?
Poz˙egnali sie˛, a Ross wylewnie przepraszał Abby za

to, z˙e znalazła sie˛ w tak trudnej sytuacji. Widac´ było
jednak, z˙e wszystkie mys´li skupił na nowym członku
rodziny.

– Abby jakos´ to przez˙yje – uspokoił go Kell. – Przy-

niose˛ jej bagaz˙e i oprowadze˛ po okolicy. O nic sie˛ nie
martw, zajmij sie˛ rodzina˛.

– To była dla mnie przyjemnos´c´ – zapewniła ciepło

Abby.

Wyszli na dwo´r. Na pociemniałym niebie migotały

miliardy gwiazd. Kell uja˛ł re˛ke˛ Abby i poprowadził ja˛ po
spe˛kanej, czerwonej ziemi. Dopiero teraz poczuła ulge˛, z˙e
wszystko tak dobrze sie˛ skon´czyło.

– Płaczesz? – Głos Kella był pełen troski.
– Tak. – Pocia˛gne˛ła głos´no nosem i poszukała w kie-

szeniach chusteczki. – Jeszcze nigdy poro´d nie wywarł na
mnie takiego wraz˙enia, chociaz˙ zawsze było to dla mnie
radosne przez˙ycie. I jeszcze Matthew był taki kochany,
przynio´sł siostrzyczce swoja˛ ksia˛z˙eczke˛, a potem Ross...
– Kolejna łza spłyne˛ła po policzku. Abby wytarła ja˛
dłonia˛, ale natychmiast pojawiły sie˛ kolejne. – Był taki
przeje˛ty narodzinami co´rki, ale tak bardzo sie˛ starał, z˙eby
syn ani przez chwile˛ nie poczuł sie˛ mniej waz˙ny.

Kell przystana˛ł i połoz˙ył jej re˛ke˛ na ramieniu.
– Jes´li to cie˛ wzruszyło, to powiem ci cos´ jeszcze.

CAROL MARINELLI

– Spojrzał na nia˛ uwaz˙nie. – Matthew nie jest synem
Rossa.

Abby ze zdumienia rozchyliła usta.
– Sa˛ małz˙en´stwem od roku. On kocha tego malca jak

swoje własne dziecko. Według mnie włas´nie na tym po-
lega prawdziwe uczucie.

– Shelly miała szcze˛s´cie – powiedziała wolno Abby,

ale Kell potrza˛sna˛ł głowa˛.

– Oni wszyscy mieli szcze˛s´cie. Odnalez´li sie˛.

– Tu be˛dziesz mieszkac´.
Drzwi nie były zamknie˛te na klucz. Kell otworzył je

i odsuna˛ł sie˛ na bok, by przepus´cic´ Abby.

Jej bagaz˙ lez˙ał rzucony na ciemne deski podłogi.

Niewa˛tpliwie przynio´sł go tu Bruce. Abby stała przez
chwile˛ bez ruchu, az˙ Kell zapalił s´wiatło.

– To prosta kwatera. Kuchnia. – Wskazał przed siebie.

– Salonik.

Poszedł w gła˛b korytarza i zapalił drugie s´wiatło. Ku

zaskoczeniu Abby salonik okazał sie˛ pie˛knie umeblowa-
nym pokojem. Drewniany wiatrak wirował pod sufitem,
na s´cianach wisiały obrazy aborygeno´w. Lepiej tutaj
wygla˛dały niz˙ w muzeum, gdzie Abby dotychczas je
widywała. Wys´ciełane poduszkami trzcinowe meble ro-
biły wraz˙enie wygodnych, a wielki sto´ł pos´rodku był
doskonałym miejscem na postawienie komputera.

– Ojej.
– Co sie˛ stało?
– Zostawiłam laptopa u Rossa i Shelly.
– Na pewno tam po niego nie wro´ce˛ – oznajmił

pos´piesznie Kell. – Nie chce˛ im przeszkadzac´.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Alez˙ oczywis´cie – odrzekła. – Tak sobie tylko przy-

pomniałam.

– A wie˛c znalez´lis´my sie˛ w punkcie wyjs´cia. Kło´cimy

sie˛ o komputer.

– Nikt sie˛ o nic nie kło´ci – odparła zniecierpliwiona,

ale musiała przyznac´, z˙e znikne˛ła gdzies´ bliskos´c´, kto´ra
juz˙ zda˛z˙yła sie˛ mie˛dzy nimi wytworzyc´. Ku swojemu
zdumieniu bardzo tego z˙ałowała. – Ja tylko... – Zamilkła
na chwile˛ i dodała po namys´le: – Tak sobie tylko na-
rzekam. – Ka˛ciki jej warg rozcia˛gne˛ły sie˛ w lekkim
us´miechu.

– Moz˙emy teraz obejrzec´ reszte˛ domu? – On ro´wniez˙

sie˛ us´miechna˛ł. – Łazienka. – Otworzył drzwi, a Abby
szybko zajrzała do s´rodka. – Pralnia. – Otworzył szafke˛
i spojrzał na nia˛ z szelmowskim błyskiem w oku. – Pro-
szek do prania. I jes´li sie˛ nie myle˛, jest nawet z˙elazko.
Wszystkie nowoczesne udogodnienia.

– Bardzo s´mieszne – odparowała.
– Sypialnia.
Nagle głos Kella stał sie˛ bardziej matowy i Abby

mogła sie˛ tylko domys´lac´, z˙e widok olbrzymiego łoz˙a
w pogra˛z˙onym w po´łmroku pokoju wywołał w nim podo-
bne odczucia jak w niej.

Cienka moskitiera lekko falowała nad s´niez˙nobiałymi

przes´cieradłami, poruszana podmuchem wiatru wytwa-
rzanego przez obracaja˛ce sie˛ skrzydła wiatraka. Jeszcze
nigdy ło´z˙ko nie wydało jej sie˛ tak kusza˛ce.

– Chyba zasłuz˙ylis´my sobie na drinka – zauwaz˙ył Kell.

– Jak znam Shelly, na pewno znajdziemy cos´ w lodo´wce.

Abby ucieszyła sie˛, z˙e nie pro´buje wycia˛gna˛c´ jej do

pubu.

CAROL MARINELLI

– Pocze˛stuj sie˛ – zache˛ciła. – Ja tymczasem wskocze˛

pod prysznic.

– Lepiej?
Wycieraja˛c włosy w wielki re˛cznik, Abby weszła do

salonu i o dziwo wcale nie poczuła sie˛ tu obco. Nie była
pewna, w co sie˛ ubrac´, ale w kon´cu zdecydowała sie˛
włoz˙yc´ nowe dz˙insy i czarna˛ koszulke˛ bez re˛kawo´w. Taki
stro´j nie był chyba zbyt oficjalny.

– O wiele lepiej.
– Zrobiłem kolacje˛. – Sto´ł był dos´c´ chaotycznie za-

stawiony. Spory kawałek sera w otoczeniu krakerso´w
wygla˛dał bardzo apetycznie. – Ale jes´li jestes´ bardzo
głodna, moz˙emy wybrac´ sie˛ do pubu. No i w lodo´wce sa˛
jeszcze steki.

– To wystarczy.
Włas´ciwie taka kolacja bardzo jej odpowiadała. Od-

kroiła noz˙em kawałek mie˛kkiego camemberta i rozsma-
rowała na krakersie. Jeszcze nigdy ser tak jej nie sma-
kował.

– I tak musimy is´c´ do pubu – oznajmił Kell. – Miejs-

cowi ludzie nigdy by mi nie wybaczyli, gdybym im nie
dostarczył najs´wiez˙szych wiadomos´ci.

– Mamy tam is´c´ oboje? – Nie miała ochoty nikogo

poznawac´. Wolałaby zachowac´ profesjonalny dystans.
– Nie musimy razem przekazywac´ wiadomos´ci.

– Razem odebralis´my poro´d – zauwaz˙ył. – Musisz

przyja˛c´ nalez˙na˛ ci porcje˛ gratulacji. To jedna z zalet
naszej pracy.

– Zawsze jestes´ w pracy taki spokojny? – spytała,

wracaja˛c do ich wczes´niejszej rozmowy.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Tak – odparł i dopiero po chwili dodał: – Tylko

potem jest gorzej. Martwie˛ sie˛ i denerwuje˛, kiedy jest juz˙
po wszystkim. Kiedy robi sie˛ gora˛co, działam bardzo
sprawnie. Naprawde˛. Nie wiem, dlaczego tak jest, ale
kiedy zdarza sie˛ cos´ niespodziewanego, funkcjonuje˛ jak
maszyna. Od razu widze˛, co trzeba zrobic´, i staram sie˛ to
zrobic´ jak najlepiej. Ale potem... – Odetchna˛ł głe˛biej.
– Dzisiaj przed zas´nie˛ciem długo be˛de˛ sobie wyobraz˙ał,
co mogło po´js´c´ z´le. Co by było, gdybym musiał jeszcze
dłuz˙ej czekac´ na two´j samolot? A gdyby Shelly nie
urodziła tak łatwo? I gdyby...

– Juz˙ rozumiem! Ja niestety zaczynam sie˛ denerwo-

wac´ natychmiast. Przez głowe˛ przelatuja˛ mi najczarniej-
sze wizje.

– Po prostu taki masz system pracy – stwierdził.

– I pewnie dzie˛ki temu jestes´ doskonała˛ lekarka˛ w nag-
łych sytuacjach. Gdyby mnie spotkało cos´ złego, chciał-
bym, z˙eby zaja˛ł sie˛ mna˛ lekarz, kto´ry sie˛ o mnie martwi.

– A mnie najbardziej by sie˛ przydał spokojny i spraw-

ny pomocnik.

– Moz˙e be˛dzie z nas doskonały zespo´ł.
Ciemne oczy us´miechały sie˛ do niej wesoło, wie˛c

odpowiedziała mu us´miechem.

– Byc´ moz˙e – zgodziła sie˛. – Nie wygla˛dasz na

piele˛gniarza – dodała po chwili, zatapiaja˛c no´z˙ w serze.
Zdumiało ja˛, z˙e pozwoliła sobie na tak osobista˛ uwage˛.

– Chcesz powiedziec´, z˙e nie wygla˛dam na geja? – Ro-

zes´miał sie˛, widza˛c jej zszokowana˛ mine˛. – A skoro juz˙
o tym mowa, to nigdy nie miałem takich skłonnos´ci.

Abby ani przez chwile˛ go o to nie podejrzewała.
– Z wygla˛du bardziej przypominasz...

CAROL MARINELLI

– Prostego farmera? Alez˙ z ciebie snobka, Abby.
– Wcale nie – zaprzeczyła gwałtownie. – W kaz˙-

dym razie mam taka˛ nadzieje˛ – dodała nieco zaniepo-
kojona.

– Jeszcze sie˛ nad tym zastanowie˛. Ale wiesz, potrafie˛

prowadzic´ farme˛. Umiem tez˙ przeganiac´ bydło. Znam sie˛
na wielu rzeczach.

– Taki majster do wszystkiego? – powiedziała lekkim

tonem. – Skoro przeganiasz bydło, to moz˙na cie˛ nazwac´
kowbojem?

– No, prawie. A jes´li juz˙ rozmawiamy na tematy

osobiste, to powiem ci, z˙e wcale nie wygla˛dasz na lekarke˛
z australijskiego interioru.

– Wiem! – je˛kne˛ła i natychmiast przywołała sie˛ do

porza˛dku. Nie powinna zdradzac´ przed nim swoich wa˛t-
pliwos´ci co do podje˛tej decyzji. – Ale bardzo sie˛ ciesze˛,
z˙e tutaj jestem – dodała szybko, staraja˛c sie˛, by jej głos
brzmiał choc´ troche˛ entuzjastycznie.

Kella jednak nie było łatwo zwies´c´.
– Słyszałem cos´ innego – powiedział z us´miechem

i nalał jej wody do szklanki. – Odniosłem wraz˙enie, z˙e
przyjechałas´ tu tylko ze wzgle˛du na niezbyt szcze˛s´liwy
splot okolicznos´ci.

– A wie˛c wiesz? – Nerwowo przełkne˛ła s´line˛. – Ale

jes´li wiesz, to znaczy...

– Nie denerwuj sie˛ – uspokoił ja˛. – Ross mimochodem

wspomniał, z˙e nie miałas´ wielkiej ochoty tu przyjez˙dz˙ac´.
Nikt wie˛cej o tym nie wie. Reece Davies to przyjaciel
Rossa. Wychwalał cie˛ pod niebiosa, kiedy proponował
cie˛ na to stanowisko. Ross poprosił mnie, z˙eby traktowac´
cie˛ delikatnie, dopo´ki nie poczujesz sie˛ tutaj pewnie.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Naprawde˛ nie stanowi dla ciebie problemu, z˙e przy-

jechałam tu ponieka˛d pod przymusem? – upewniła sie˛.

– Wie˛kszos´c´ lekarzy przyjez˙dz˙a tu, bo musi. – Wzru-

szył ramionami. – Nie ma co ukrywac´; to bardzo dziwne
miejsce. Ross od pocza˛tku je pokochał, ale on jest raczej
wyja˛tkiem od reguły. Na prowincji brakuje lekarzy...

– Wie˛c przyjmujecie kaz˙dego, kto sie˛ trafi?
– Wcale nie – zaprzeczył. – Reece nie poleciłby cie˛,

gdyby nie był przekonany, z˙e sie˛ nadajesz. A Ross tez˙ nie
przyja˛łby byle kogo. Jestes´ tu, bo wszyscy chcieli, z˙ebys´
przyjechała. Jedyna˛ osoba niezadowolona˛ z tej decyzji
jestes´ ty.

– Sama nie wiem – wymamrotała. – Praktykuje˛ pra-

wie od os´miu lat, ale to, co sie˛ dzis´ wydarzyło, jest jednym
z najwaz˙niejszych momento´w w mojej pracy. Jes´li dalej
tak be˛dzie, to znaczy, z˙e wybo´r był trafny. Teraz lepiej
rozumiem, co Reece miał na mys´li. Łatwo jest przywyk-
na˛c´ do pracy w s´wietnie wyposaz˙onej klinice, ale jes´li
uprawianie medycyny u podstaw nadal be˛dzie dostarcza-
ło mi takich przez˙yc´, to te trzy miesia˛ce nie be˛da˛stracone.

Us´miechne˛li sie˛ do siebie. Abby wstała, troche˛ zmie-

szana ta˛ szczera˛ rozmowa˛, wzie˛ła dzbanek na wode˛
i poszła do kuchni. Czuła, z˙e kaz˙dy nerw jej ciała nagle
oz˙ył. Kilka godzin w towarzystwie Kella, a ona za-
chowuje sie˛ jak nastolatka, a nie rozsa˛dna kobieta po
trzydziestce.

– Co to jest? – spytała, zajrzawszy do lodo´wki.
– Mys´lałem, z˙e taka dama jak ty wie, jak wygla˛da

butelka szampana.

– Pytam, co robi w mojej lodo´wce? – Abby nie dała

sie˛ zbic´ z tropu.

CAROL MARINELLI

– Na pewno Shelly go tu zostawiła, na powitanie.

Moz˙e wzniesiemy toast za zdrowie malen´stwa?

Pytanie zabrzmiało całkiem niewinnie, ale oczy Kella

spogla˛dały tak znacza˛co, z˙e Abby zacze˛ła tracic´ pewnos´c´
siebie.

– Lepiej chodz´my juz˙ do pubu. Jeszcze chwila, a za-

mkna˛ nam bar przed nosem.

– Chyba z˙artujesz! Po takim sensacyjnym wydarzeniu

jak narodziny dziecka pubu nie zamkna˛ az˙ do rana. Czeka
nas długa noc.

– To nie dla mnie. – Potrza˛sne˛ła głowa˛. – Wypije˛

tylko jakis´ sok, przywitam sie˛ i wychodze˛. Jutro rano
zaczynam prace˛, a cos´ mi mo´wi, z˙e przez najbliz˙sze dni
z Rossa nie be˛dzie wie˛kszego poz˙ytku.

– Ale za to masz mnie.
Abby poczuła, z˙e te zwykłe słowa wywołały w niej

podniecenie. Juz˙ miała cos´ znacza˛co odpowiedziec´, ale
zrezygnowała. Kell us´miechał sie˛ tak beztrosko. Chyba
jej sie˛ wydawało, z˙e w jego słowach kryje sie˛ jakis´
podtekst.

– Musze˛ sie˛ przebrac´ – oznajmił. – A ty moz˙esz sie˛

zaja˛c´ tym, czym kobiety sie˛ zwykle zajmuja˛ przed wyj-
s´ciem do pubu.

– Ale gdzie sie˛ przebierzesz? – zaciekawiła sie˛, wi-

dza˛c, z˙e Kell zmierza do wyjs´cia.

– Wynajmuje˛ dom tuz˙ obok. – Na twarzy Abby odbiło

sie˛ zaskoczenie, ale Kell cia˛gna˛ł jakby nigdy nic: – Ko-
rzystam z niego tylko kiedy mam dyz˙ur telefoniczny albo
kon´cze˛ prace˛ wczes´nie rano lub po´z´nym wieczorem.
W kaz˙dym razie jestes´my sa˛siadami.

Nie odpowiedziała, nie mogła wydusic´ słowa. Nawet

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ TRZECI

W pubie rzeczywis´cie panowało oz˙ywienie, choc´ nie

tak duz˙e, jak przewidywał Kell. Wchodza˛c, Abby była
przygotowana na zaciekawione spojrzenia, ale cho´ralny
okrzyk rados´ci, kto´ry ich powitał, niemal przygwoz´dził ja˛
do podłogi.

– Z jakiej to okazji? – zapytała szeptem. Ktos´ z roz-

machem klepna˛ł ja˛ po plecach, jakby chciał ja˛ uratowac´
przed zakrztuszeniem sie˛. Kiedy szli do baru, ze wszyst-
kich stron wycia˛gały sie˛ ku nim kufle z piwem w powital-
nym toas´cie.

– Przeciez˙ włas´nie przyje˛łas´ na s´wiat najmłodsza˛ oby-

watelke˛ Tennengarrah. Juz˙ zapomniałas´?

Jak mogłaby zapomniec´. Jednak w najs´mielszych ma-

rzeniach nie spodziewała sie˛ takiego przyje˛cia. Wydawa-
ło sie˛, z˙e całe miasteczko przyszło ich powitac´.

– Abby, to jest Jack Brown – oznajmił Kell. – Jedyny

policjant w Tennengarrah.

Zobaczyła przed soba˛ kolejna˛ us´miechnie˛ta˛ twarz.
– Witaj na pokładzie – powiedział Jack. – S

wietnie sie˛

spisałas´.

Kolejne klepnie˛cie w plecy, kolejne wyrazy podziwu

i sympatii, dzie˛ki kto´rym czuła sie˛ tak, jakby dokonała
czegos´ niezwykłego. Kiedy wzniesiono juz˙ wszystkie
powitalne toasty i us´cisne˛ła ostatnia˛ podana˛ jej dłon´,

rzeczywis´cie poczuła, z˙e uczestniczyła w czyms´ nad-
zwyczajnym.

– Teraz troche˛ sie˛ uspokoja˛ – pocieszył ja˛ Kell i po-

prowadził do stolika. – Tutaj narodziny dziecka to zawsze
sensacja, ale zaraz zacznie sie˛ mecz krykieta...

Abby poda˛z˙yła za jego wzrokiem i zobaczyła w rogu

wielki ekran, w kto´ry wpatrywali sie˛ zgromadzeni.

– Duz˙o przez˙yc´ jak na jeden dzien´ – stwierdził Kell,

ale ona tylko wzruszyła ramionami. – A moz˙e wre˛cz
przeciwnie? Dla ciebie nasze miasteczko to pewnie mały,
ciasny s´wiatek...

– Po prostu jestem przyzwyczajona do czegos´ innego

– przyznała. – Nie mo´wie˛, z˙e tam, ska˛d przyjechałam, jest
lepiej. Tam jest inaczej. – Wzie˛ła głe˛boki oddech i po-
stanowiła załatwic´ sprawe˛, kto´ra ja˛ dre˛czyła. – Prze-
praszam, jes´li wydałam ci sie˛ zarozumiała˛ snobka˛. To
wszystko nerwy.

– Tylko sie˛ z toba˛ draz˙niłem. – Czuła ciepło jego

us´miechu, chociaz˙ na niego nie patrzyła.

– Wiem. Be˛de˛ musiała do tego przywykna˛c´. Jeszcze

nieraz zdarzy mi sie˛ zrobic´ i powiedziec´ cos´ niezre˛cz-
nego. Dotychczas mieszkałam w mies´cie, pracowałam
w duz˙ych szpitalach, gdzie wtapiałam sie˛ w tło.

– Wa˛tpie˛. – Kufel piwa wydawał sie˛ mały w jego

dłoni. – Nie wyobraz˙am sobie, z˙eby taka kobieta jak ty
kiedykolwiek wtopiła sie˛ w tło.

Postanowiła zignorowac´ ten komplement. Gora˛czko-

wo szukała w mys´lach innego tematu do rozmowy.

– Czy bywa, z˙e masz dos´c´ tutejszego z˙ycia?
Potrza˛sna˛ł głowa˛.
– Nie mam na to czasu.

CAROL MARINELLI

– I nigdy nie mys´lałes´ o tym, z˙eby pracowac´ w mie-

s´cie?

Zno´w potrza˛sna˛ł głowa˛.
– Kon´czyłem kursy w mies´cie, ale nie podobało mi sie˛

tam. Zawsze z rados´cia˛ wracałem do domu.

– Wie˛c nigdy nie mys´lałes´... – Nerwowo wypiła łyk

soku. Zadawanie osobistych pytan´ zawsze przychodziło
jej z trudem. – Nigdy nie chciałes´ sie˛ sta˛d wyprowadzic´?

– Niby dlaczego? – zdziwił sie˛. – Mam tu wszystko,

czego mi potrzeba. Wspaniała˛ prace˛, blisko do rodziny.
Prowadza˛ niedaleko wielka˛ farme˛ hodowlana˛ – wyjas´nił.
– Nie mam okazji sie˛ nudzic´. I chociaz˙ mieszka tu
stosunkowo niewielu ludzi, to przynajmniej wie˛kszos´c´
znam. Nigdy bym sta˛d nie wyjechał. Tennengarrah to dla
mnie nie tylko zagubiona na bezludziu osada, to mo´j dom.

– A co cie˛ skłoniło to tego, z˙eby wybrac´ zawo´d

piele˛gniarza? – Abby nie mogła sie˛ powstrzymac´ przed
tym pytaniem. Bez wa˛tpienia Kell jest s´wietnym piele˛g-
niarzem, sama sie˛ dzis´ o tym przekonała, ale taki wybo´r
wydał jej sie˛ dziwny w przypadku człowieka tak zwia˛za-
nego z ziemia˛.

Nie odpowiedział od razu. Po pubie przetoczył sie˛

triumfalny okrzyk, wie˛c najwyraz´niej Australia zdobyła
punkty. Kell wstał, by zobaczyc´ powto´rke˛, a potem usiadł
i pochylił sie˛ w jej strone˛.

– Moja mama miała raka. – Powiedział to spokojnym

tonem, ale na jego twarzy spostrzegła przelotny grymas
bo´lu. – Co kilka tygodni jez´dzilis´my do Adelajdy na
chemioterapie˛. Towarzyszyłem jej i chyba tak sie˛ to
zacze˛ło. Przedtem nawet przez mys´l mi nie przeszło,
z˙eby zostac´ piele˛gniarzem... – Wypił łyk piwa i cia˛gna˛ł:

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Kiedy choroba przeszła w faze˛ terminalna˛, mama
chciała zostac´ w domu. Bo niby dlaczego nie? Całe
miasto ja˛ kochało, chciało pomagac´, byc´ przy niej...

– Ale nie było fachowej pomocy?
– No, mielis´my tu mała˛ przychodnie˛. Przyjmował

w niej jeden lekarz i jedna piele˛gniarka, Clara. Poznasz ja˛
jutro, jest wspaniała. Wszyscy starali sie˛ pomagac´ mamie,
ale to Clara przyjez˙dz˙ała o drugiej w nocy, z˙eby jej zrobic´
zastrzyk z morfiny. Zastanawiała sie˛ razem z lekarzami,
jakie s´rodki be˛da˛ najskuteczniejsze. Cze˛sto przygla˛dałem
sie˛ jej pracy i wtedy zrozumiałem, co chce˛ w z˙yciu robic´.

– Rozwaz˙ałes´ studia medyczne? – Natychmiast za-

pragne˛ła cofna˛c´ to pytanie.

– Nie. – Us´miechna˛ł sie˛, widza˛c jej zaz˙enowanie.

– Moz˙esz mi wierzyc´ lub nie, ale nie jestem niespeł-
nionym lekarzem. Nie pragne˛ po kryjomu wskoczyc´ na
twoje miejsce.

– Przepraszam. Nie chciałam, z˙eby to tak zabrzmiało.

Chodziło mi tylko o to, z˙e jak sam mo´wiłes´, na prowincji
bardzo brakuje lekarzy.

– Brakuje tez˙ piele˛gniarek. Zreszta˛ to moje z˙ycie, nie

chce˛ robic´ czegos´, co mi nie odpowiada. – Pochylił sie˛ ku
niej jeszcze bliz˙ej. – A z˙eby wszystko do kon´ca było
jasne, miałem tak dobre stopnie, z˙e mogłem is´c´ na medy-
cyne˛, gdybym tylko chciał. Masz przed soba˛zadowolone-
go z z˙ycia piele˛gniarza.

– Miło mi to słyszec´ – szepne˛ła i spojrzała mu w oczy.
– Napijecie sie˛ jeszcze czegos´? – Barman Mal wytarł

s´cierka˛ sto´ł i zebrał puste naczynia.

– Ja dzie˛kuje˛. – Abby szybko wstała, korzystaja˛c

z takiego obrotu spraw.

CAROL MARINELLI

– Ja tez˙. Jutro od rana praca.
Ich wyjs´cie przeszło niemal niezauwaz˙one. Kilka oso´b

powiedziało im dobranoc, niekto´rzy pomachali na poz˙eg-
nanie i zaraz wro´cili do ogla˛dania krykieta.

Kell i Abby w pełnym skre˛powania napie˛ciu szli

przez pogra˛z˙ona˛ w ciemnos´ciach osade˛. Kiedy stane˛li
przed drzwiami domku Abby, oboje poczuli dziwna˛
ulge˛.

– Dzie˛kuje˛ za wszystko. – Abby nie podobały sie˛ te

sztywne słowa i to, z˙e jej głos brzmiał tak oficjalnie, ale
tylko na tyle potrafiła sie˛ zdobyc´.

– Mam nadzieje˛, z˙e jutro be˛dzie spokojniejszy dzien´.
– Ja tez˙.
Drzwi nie były zamknie˛te na klucz, wystarczyło nacis-

na˛c´ klamke˛ i lekko je pchna˛c´, a stane˛ły otworem. Ozna-
czało to koniec wieczoru. Abby poszukała w ciemno-
s´ciach pstryczka.

– Tutaj. – Ich palce sie˛ spotkały, przyprawiaja˛c ja˛

o dreszcz. Zrozumiała, z˙e naste˛pny ruch nalez˙y do niej.

– Mam w lodo´wce szampana – powiedziała, spog-

la˛daja˛c Kellowi w oczy, by sprawdzic´, jak zareaguje.

– Juz˙ sie˛ bałem, z˙e nigdy mi go nie zaproponujesz.
Korek wystrzelił tak głos´no, z˙e chyba całe miasteczko

to usłyszało. Chichocza˛c wesoło, co dawno jej sie˛ nie
zdarzyło, Abby znalazła dwa kubki i podstawiła je pod
spieniony strumien´ białych ba˛belko´w.

Stukne˛li sie˛ lekko tymi kubkami i wznies´li toast.
– Za te˛ kruszynke˛, kto´ra dzisiaj pojawiła sie˛ na s´wie-

cie – powiedziała Abby.

– I za doktor Abby...
– Abby Hampton – dokon´czyła.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Za doktor Abby Hampton. Bardzo ładne imie˛. Witaj

w Tennengarrah.

Napotkała jego wzrok i nagle wpadła w panike˛. Miała

ochote˛ uciec, ale było juz˙ za po´z´no. W tej chwili wiedzia-
ła tylko, z˙e go pragnie, jak jeszcze nigdy nikogo nie
pragne˛ła.

Nie chciała przez˙yc´ reszty z˙ycia, nie zaznawszy us´cis-

ku jego ramion. W głowie huczał jej sygnał ostrzegawczy,
ale postanowiła go zignorowac´. Po raz pierwszy w jej
uporza˛dkowanym z˙yciu logika usta˛piła przed namie˛tnos´-
cia˛, poz˙a˛danie zagłuszyło rozsa˛dek. To ryzyko warto
podja˛c´.

Kell podszedł do niej, odebrał jej kubek i ostroz˙nie

odstawił na kuchenny sto´ł. Potem uja˛ł w dłonie jej twarz
i pocałował ja˛ w usta. Bezwiednie odpowiedziała mu
pocałunkiem i przywarła do niego całym ciałem. Kiedy
odsuna˛ł sie˛ i spojrzał jej w oczy, wiedziała, z˙e jest
zgubiona. Teraz juz˙ nie moz˙e sie˛ zatrzymac´. Jeszcze
z˙aden me˛z˙czyzna nie zanio´sł jej do sypialni, i to z taka˛
łatwos´cia˛, jakby była lekka niczym pio´rko. Z

aden nie

obudził w niej takiej namie˛tnos´ci.

Musi go miec´. Wolno, z przyjemnos´cia˛ rozpinała

drz˙a˛cymi palcami guziki jego dz˙inso´w, przesuwaja˛c pal-
cami po jego sko´rze. Kell rozpia˛ł jej stanik, zsuna˛ł z ra-
mion koronkowe ramia˛czka i jej piersi zetkne˛ły sie˛ z jego
opalonym na bra˛z torsem. Gdy zdja˛ł z niej dz˙insy, nie
dzieliło ich juz˙ nic. Abby je˛kne˛ła, poddaja˛c sie˛ całkowicie
namie˛tnos´ci.

Czuła przy sobie i w sobie jego wspaniale umie˛s´nione

ciało. Przy nim była taka lekka i kobieca. Opadło z niej
narastaja˛ce od wielu tygodni napie˛cie, łzy popłyne˛ły

CAROL MARINELLI

z oczu. Kell silnymi ruchami doprowadził ja˛ do miejsca,
w kto´rym jeszcze nigdy nie była. Słodycz, jaka ja˛ ogar-
ne˛ła, nie dawała sie˛ z niczym poro´wnac´. Jej łzy wcale go
nie przestraszyły ani nie zdziwiły. Wzia˛ł ja˛ w ramiona,
gładził po włosach i pocieszał jak dziecko. Dał jej sie˛
wypłakac´, zanim wtulona w niego zapadła w głe˛boki sen.

O nie!
Abby nie powiedziała tego głos´no, ale włas´nie te słowa

zabrzmiały w jej głowie, kiedy obudziła sie˛ naste˛pnego
ranka i powoli us´wiadamiała sobie, gdzie jest. Wiatrak
pod sufitem kre˛cił sie˛, wprawiaja˛c w ruch przykrywaja˛ce
jej ciało przes´cieradło. Kell nadal ja˛ obejmował. Zacis-
ne˛ła powieki, udaja˛c, z˙e nadal s´pi. Musiała uporza˛dkowac´
mys´li.

Jak to sie˛ stało?
To i temu podobne pytania cisne˛ły jej sie˛ do głowy,

domagaja˛c sie˛ odpowiedzi.

Jak mogła do tego dopus´cic´? Jak mogła tak sie˛ od-

słonic´? Przyjechała tu do pracy. Ma doskonalic´ medyczne
umieje˛tnos´ci, zaprowadzic´ porza˛dek w swoim z˙yciu, a nie
wskakiwac´ do ło´z˙ka z pierwszym napotkanym facetem.

Ale przeciez˙ to było zupełnie inaczej. Ostatniej nocy

nie chodziło tylko o seks. Kell wszedł w jej z˙ycie i do jej
serca z tak oszałamiaja˛ca˛ łatwos´cia˛, z˙e naturalna˛ rzecza˛
było pozwolic´ mu sie˛ tam rozgos´cic´. Tego włas´nie bała
sie˛ najbardziej.

– Dzien´ dobry!
Jego re˛ka juz˙ nie spoczywała bezwładnie, tylko we˛d-

rowała po jej biodrze, przesune˛ła sie˛ po brzuchu i dotarła
do dekoltu. Było to tak miłe, z˙e Abby miała ochote˛ zno´w

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

poddac´ sie˛ tym pieszczotom, pozwolic´ sie˛ porwac´ namie˛-
tnos´ci.

– Przestan´. – Chwyciła go za re˛ke˛, ale nie było takiej

potrzeby. Słysza˛c jej protest, Kell natychmiast cofna˛ł
dłon´. Usłyszała, jak ze s´wistem wypuszcza powietrze
i choc´ lez˙ała zwro´cona do niego plecami, domys´liła sie˛,
z˙e zmarszczył czoło.

– Co sie˛ stało, Abby?
Nie wierza˛c własnym uszom, odwro´ciła sie˛ do niego,

starannie okrywaja˛c przes´cieradłem.

– Cos´ nie tak?
Jego pytaja˛ce spojrzenie nieco ja˛ zirytowało. Ener-

gicznie usiadła, ciemne włosy opadły jej na kark.

– Lez˙ysz w moim ło´z˙ku. To jest nie tak.
– W nocy wydawało mi sie˛, z˙e wszystko jest w po-

rza˛dku – odrzekł spokojnie. – Włas´ciwie jeszcze dziesie˛c´
minut temu było dobrze.

– Nie be˛de˛ rozmawiac´ o tej nocy. – Starała sie˛ mo´wic´

bez emocji, wyrzucic´ z pamie˛ci słodkie wspomnienia.
Musi to natychmiast skon´czyc´, zanim znajdzie sie˛ w sy-
tuacji, na kto´ra˛ wcale nie jest przygotowana. – Pomo´wmy
o tym, co jest teraz. Co mam teraz zrobic´? – Kella zdzi-
wiła nuta histerii w jej głosie. – Pewnie mi nie uwie-
rzysz, ale niecze˛sto zdarza mi sie˛ po´js´c´ do ło´z˙ka z kims´,
kogo przed chwila˛ poznałam. Prawde˛ mo´wia˛c... – Wzie˛-
ła głe˛boki oddech, policzki ja˛ paliły. – Prawde˛ mo´wia˛c,
nigdy przedtem mi sie˛ to nie zdarzyło.

– Ani mnie.
Spojrzała na niego z niedowierzaniem.
– Akurat.
Kell nie przeja˛ł sie˛ jej reakcja˛. Oparł sie˛ na łokciu

CAROL MARINELLI

i us´miechna˛ł sie˛ do niej swoim zwykłym, spokojnym
us´miechem.

– Naprawde˛ – zapewnił. – Wczoraj zdarzyło sie˛ cos´

szczego´lnego. Z

adne z nas tego nie oczekiwało. Jak tylko

wysiadłas´ z samolotu... – Widziała, z˙e stara sie˛ wyrazic´
cos´, czego nie da sie˛ wyrazic´. – Cos´ mie˛dzy nami zaist-
niało, jakas´ reakcja, sam nie wiem, jak to nazwac´. Ani ty,
ani ja nie mielis´my na to wpływu. Tej nocy stało sie˛ cos´
niezwykłego, Abby. Nie zepsuj tego.

– Zepsuc´! – zawołała podniesionym głosem i prze-

czesała palcami włosy. Za wszelka˛ cene˛ starała sie˛ odzys-
kac´ spoko´j. – Jak mam tutaj zachowac´ jakikolwiek auto-
rytet, skoro pozwalam sobie na przygody na jedna˛ noc?

– Hej! – Kell stana˛ł przy ło´z˙ku, a jego nagos´c´ speszy-

ła Abby. Wyczuł to i szybko włoz˙ył bokserki, a ona cias´-
niej otuliła sie˛ przes´cieradłem. Nie był juz˙ taki łagodny.
W jego oczach widac´ było irytacje˛. – Po pierwsze, nie
musisz sie˛ martwic´ tym, jak spojrzysz innym w oczy, bo
nikt sie˛ o niczym nie dowie. – Kiedy z niedowierzaniem
wzruszyła ramionami, jeszcze bardziej sie˛ nasroz˙ył. –
Mo´wie˛ powaz˙nie. Nie mam zamiaru tego rozgłaszac´.
Uwaz˙am, z˙e to, co sie˛ dzieje w sypialni, powinno pozo-
stac´ w jej s´cianach.

Uwierzyła mu, choc´ z oporami. Uznała, z˙e nie nalez˙y

do me˛z˙czyzn, kto´rzy lubia˛ kompromitowac´ kobiety.

– A jes´li Ross i Shelly cos´ zauwaz˙yli?
– Wczoraj urodziło sie˛ im dziecko. Jestem pewien,

z˙e maja˛ ciekawsze rzeczy do roboty niz˙ podgla˛danie
sa˛siado´w.

Abby nieche˛tnie skine˛ła głowa˛, ale Kell jeszcze nie

skon´czył.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Po drugie, nie miałem jeszcze przyjemnos´ci z toba˛

pracowac´ i nie znam twoich metod, ale jedno ci powiem.
Budowanie autorytetu za wszelka˛ cene˛ nie na wiele tu sie˛
zda. Stosunki w naszym szpitalu opieraja˛ sie˛ na wzajem-
nym szacunku. I po trzecie...

Abby wzie˛ła głe˛boki oddech i podniosła wzrok.
– To jeszcze nie koniec? Chciałabym wzia˛c´ prysznic.
– I po trzecie – cia˛gna˛ł niewzruszenie – to ty okres´liłas´

to, co mie˛dzy nami zaszło, jako ,,przygode˛ na jedna˛ noc’’.
Dla mnie miało to o wiele wie˛ksze znaczenie.

Nie odpowiedziała, bo nie miała na to szansy. W dwie

sekundy Kell wcia˛gna˛ł spodnie, koszulke˛ i buty, a potem
bez słowa wyszedł. Dopiero kiedy usłyszała głos´ny trzask
drzwi, wypus´ciła powietrze z płuc.

CAROL MARINELLI

ROZDZIAŁ CZWARTY

– Doktor Abby Hampton? – Zobaczyła przed soba˛

us´miechnie˛ta˛ piegowata˛ twarz, kiedy niepewnie prze-
kroczyła pro´g szpitala. – Jestem Clara, jedna z tutejszych
piele˛gniarek.

Nie musiała tego mo´wic´. Miała na sobie elegancki

stro´j piele˛gniarski, składaja˛cy sie˛ z granatowych spo´d-
nico-spodni i białej bluzki z emblematami. Abby natych-
miast poz˙ałowała, z˙e ubrała sie˛ tak zwyczajnie. Tym-
czasem nawet w wielkomiejskich szpitalach piele˛gniarki
rzadko bywały tak schludnie i szykownie ubrane, jakby
prosto z broszury reklamowej.

Clara rozes´miała sie˛ nagle.
– Jedna z piele˛gniarek! To zabrzmiało tak, jakbys´my

tu mieli cała˛ ich rzesze˛, prawda? Opro´cz mnie jest jeszcze
Noelene, ale ona pracuje na niepełny etat. Bardzo niepeł-
ny etat – dodała z lekka˛ przygana˛ w głosie. – Mamy tu
Shelly, ale jak sie˛ pani domys´la, poszła na urlop macie-
rzyn´ski. No i jest Kell, ale jego juz˙ pani zna?

To niewinne stwierdzenie sprawiło, z˙e policzki Abby

zapłone˛ły z˙ywym ogniem. Szybko skine˛ła głowa˛.

– Wyszedł po mnie, kiedy tu wyla˛dowałam.
– Nie koniec na tym, prawda? – Abby bała sie˛, z˙e za

chwile˛ zemdleje. Czyz˙by Kell juz˙ opowiedział o nich?
– Wczoraj miałam dyz˙ur – cia˛gne˛ła Clara, jakby to

wszystko wyjas´niało. – Nie musi sie˛ pani martwic´, z˙e
miejscowi nie docenia˛ pani jako lekarza. Juz˙ to zrobili.
Odebranie trudnego porodu dziesie˛c´ minut po przyjez´dzie
zapewniło pani uznanie i szacunek. – Piele˛gniarka us´mie-
chała sie˛ pogodnie, Abby zas´ odetchne˛ła z ulga˛. Nie
mogła uwierzyc´, z˙e tak szybko zapomniała o dramatycz-
nych wydarzeniach poprzedniego dnia. Mys´lała tylko
o Kellu, a raczej o tym, jak sie˛ wobec niego zachowała.

– Dzien´ dobry. – Zjawił sie˛ jak na zawołanie. Na

dz´wie˛k jego głosu lekko zesztywniała. Odwro´ciła sie˛ i juz˙
chciała go przywitac´, ale słowa zamarły jej na ustach, gdy
go zobaczyła. Znikna˛ł gdzies´ farmer, kowboj, majster do
wszystkiego, a jego miejsce zaja˛ł elegancki, budza˛cy
zaufanie pracownik medyczny. Jego włosy nadal były
wilgotne po prysznicu, ale juz˙ nie zmierzwione, tylko
starannie przyczesane. Miał na sobie s´niez˙nobiała˛ koszu-
le˛ z ciemnymi epoletami na ramionach, granatowe szorty
i ciemne buty na mie˛kkiej podeszwie.

Poznawszy juz˙ pełen swobody styl z˙ycia interioru,

Abby zdecydowała sie˛ włoz˙yc´ liliowe szorty i biała˛ ko-
szulke˛, ale teraz, patrza˛c na Clare˛ i Kella, czuła sie˛ tro-
che˛ nieswojo.

Spojrzała na identyfikator na koszuli Kella. Kell Be-

van. Us´miechne˛ła sie˛ lekko i spojrzała mu w oczy.

Wreszcie poznała jego nazwisko.
– Kell to skro´t od jakiego imienia? – zapytała.
– To nie jest skro´t.
– Nie musze˛ was sobie przedstawiac´ – stwierdziła

Clara. – Na pewno wczoraj zda˛z˙ylis´cie sie˛ poznac´. Ta
mała jest s´liczna, prawda, Kell?

– O, i to bardzo – odrzekł z łobuzerskim us´miechem,

CAROL MARINELLI

a Abby gwałtownie poczerwieniała. – Na pewno złamie
niejedno serce. – I chociaz˙ była to zupełnie naturalna
odpowiedz´ na pytanie Clary, Abby przysie˛głaby na wszy-
stko, z˙e Kell wcale nie miał na mys´li nowo narodzonego
dziecka Shelly.

– Jak sa˛dzisz, czy Ross przyjdzie dzis´ na dyz˙ur?

– spytała Clara, nies´wiadoma dwuznacznos´ci poprzedniej
wymiany zdan´. – Dzwoniła co´rka Billa Nasha. Włas´nie
wiezie ojca do szpitala. Bill ma bo´le w piersi i upiera sie˛,
z˙e to atak dusznicy, ale z˙adne leki nie podziałały. Propo-
nowałam, z˙e tam pojade˛, ale Martha nie chciała o tym
słyszec´. Pewnie chce zobaczyc´ noworodka.

– Wiezie go tu samochodem? – zaniepokoiła sie˛ Ab-

by. – Z bo´lem w klatce piersiowej? A co be˛dzie, jes´li
nasta˛pi zatrzymanie akcji serca?

– Namawialis´my ich, z˙eby zostali w domu, ale nie

chcieli słuchac´. – Kell wskazał sa˛siednie pomieszczenie.
– Na wszelki wypadek, gdyby twoje przewidywania
okazały sie˛ słuszne, pokaz˙e˛ ci, gdzie co jest. A moz˙e
wolisz zaczekac´ na Rossa?

Zno´w sie˛ zaczerwieniła, bo przypomniała sobie, z˙e

odrzuciła jego poprzednia˛oferte˛ oprowadzenia po szpitalu.

– Na pewno dobrze to zrobisz.
Kell wprowadził ja˛ do sa˛siedniej sali i Abby otworzyła

szeroko oczy ze zdumienia. Spodziewała sie˛ ujrzec´ kilka
metalowych stoliko´w, pare˛ wysłuz˙onych monitoro´w,
a tymczasem sala, choc´ niewielka, była lepiej wyposaz˙o-
na niz˙ oddział pogotowia w jej poprzednim miejscu pracy
w wielkim mies´cie.

– Robi wraz˙enie, prawda? – Kell zauwaz˙ył jej za-

skoczenie.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Rzeczywis´cie. – Podeszła do jednego z urza˛dzen´.

– Chyba be˛de˛ potrzebowała kilku lekcji obsługi.

– Dasz sobie rade˛ – zapewnił. – Musimy byc´ dobrze

wyposaz˙eni – objas´niał, wła˛czaja˛c monitor i wystukuja˛c
na klawiaturze ro´z˙ne polecenia. – W duz˙ym szpitalu po
akcji reanimacyjnej moz˙na odesłac´ pacjenta na inten-
sywna˛ opieke˛ albo na kardiologie˛... – Nacisna˛ł jakis´
guzik. – Wydruk EKG pojawi sie˛ zaraz na biurku piele˛-
gniarek – oznajmił. – My natomiast musimy zatrzymac´
tu pacjenta, lub pacjento´w, dopo´ki nie pojawia˛ sie˛ lata-
ja˛cy lekarze. Jes´li wybuchnie poz˙ar albo zdarzy sie˛ wy-
padek, trafia do nas nawet kilkanas´cie oso´b jednoczes´-
nie. Czasami pracujemy po czterdzies´ci osiem godzin
bez przerwy.

– Ale przeciez˙ sta˛d do lepiej wyposaz˙onego os´rodka

jest zaledwie godzina czy dwie lotu.

– Tak, ale nie zawsze istnieje moz˙liwos´c´ natychmias-

towego transportu. A poza tym, samolot moz˙e zabrac´
tylko jednego pacjenta.

– A gdyby Shelly potrzebowała cesarskiego cie˛cia?

– Abby postanowiła zadac´ pytanie dre˛cza˛ce ja˛ od po-
przedniego dnia.

Kell spojrzał na nia˛ uwaz˙nie.
– To zadanie nalez˙ałoby do ciebie.
Abby zamarła. Po raz kolejny podzie˛kowała w mys´-

lach opatrznos´ci, z˙e wszystko przebiegło tak gładko.

– Jeszcze nigdy nie robiłam cesarskiego cie˛cia. A jak

bys´my znieczulili pacjentke˛?

– Jakos´ musielibys´my sobie poradzic´. – Kell wcia˛gna˛ł

głe˛boko powietrze. – Zawsze moz˙emy prosic´ o rade˛ przez
radio czy telefon. Dostajemy wtedy instrukcje, co mamy

CAROL MARINELLI

robic´. Ostatecznie jednak jestes´my skazani na samych
siebie. Ale porozmawiajmy o Billu. – Mina Kella s´wiad-
czyła o tym, z˙e jest o czym mo´wic´. – Pie˛c´ lat temu
przeszedł operacje˛ wszczepienia trzech bypasso´w. Gło´w-
ny problem polega na tym, z˙e powinien miec´ wstawiony
jeszcze jeden. Był juz˙ w mies´cie, ma zrobione wszystkie
konieczne badania. I jes´li nie zdecyduje sie˛ na operacje˛, to
sama najlepiej wiesz, co sie˛ stanie.

– Dlaczego wie˛c sie˛ jej nie podda?
– Chce doz˙yc´ swoich dni tutaj, w Tennengarrah. Jest

przekonany, z˙e nie przez˙yje operacji i prawde˛ mo´wia˛c,
przy takim podejs´ciu, pewnie ma racje˛.

– W jakim jest wieku?
– Czterdzies´ci osiem lat.
– Czterdzies´ci osiem! – krzykne˛ła zdumiona. – Prze-

ciez˙ to jeszcze nie jest stary człowiek! Czy nie nalez˙ałoby
go...

– Zmusic´? – podsuna˛ł Kell, lecz Abby potrza˛sne˛ła

głowa˛.

– Namo´wic´ – dokon´czyła. – Trzeba mu wyjas´nic´,

jakie be˛da˛ konsekwencje jego decyzji.

– On juz˙ to wszystko wie. Kiedy ma atak dusznicy, co

zdarza sie˛ coraz cze˛s´ciej, przyjez˙dz˙a tutaj i spe˛dza w szpi-
talu kilka dni. Clara i ja pracujemy wtedy w nadgodzi-
nach, ale ani my, ani Ross, ani ktokolwiek inny nie jest
w stanie go przekonac´ do operacji. Wie, na co sie˛ naraz˙a,
wie, z˙e moz˙e umrzec´ w drodze do szpitala, ale postano-
wił, z˙e tak włas´nie ma byc´. Wiem, z˙e tego nie rozumiesz
i wcale ci sie˛ nie dziwie˛, ale te okolice... – W jego oczach
ukazał sie˛ cien´ zadumy, głos zabrzmiał matowo. – Te
okolice potrafia˛ człowieka zaczarowac´. Komus´ takiemu

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

jak Bill niełatwo jest sta˛d sie˛ ruszyc´. – Rozległ sie˛ klakson
samochodu. – O, two´j pierwszy pacjent.

– Drugi – poprawiła go i wyszli na zewna˛trz. – Nie

zapominaj o tym, co było wczoraj.

Miała ochote˛ odgryz´c´ sobie je˛zyk, tym bardziej z˙e Kell

przystana˛ł i spojrzał jej prosto w oczy.

– A ja mys´lałem, z˙e zalez˙y ci na czyms´ wre˛cz prze-

ciwnym.

Jedno spojrzenie na Billa Nasha wystarczyło Abby, by

stwierdzic´, z˙e jego stan jest powaz˙ny. Juz˙ z daleka usły-
szała jego cie˛z˙ki oddech. Sko´re˛ miał poszarzała˛ i chłodna˛
w dotyku, choc´ pocił sie˛ obficie.

– Dzien´ dobry, jestem Abby Hampton...
– Nowa lekarka – uzupełnił Kell, nakładaja˛c pacjen-

towi maske˛ tlenowa˛ i podła˛czaja˛c czujniki monitora. Po-
tem zawia˛zał mu na chudym nadgarstku opaske˛ ucisko-
wa˛. – Rozluz´nij sie˛, Bill. Abby juz˙ sie˛ toba˛ zajmie.

Bill słabo skina˛ł głowa˛ i z trudem łapał oddech. Kell

sprawnie załoz˙ył mu wenflon. Co´rka Billa tymczasem
powiadomiła Abby, jakie leki przyjmuje ojciec.

– Zwykle aerozol działa natychmiast – mo´wiła,

w zdenerwowaniu załamuja˛c re˛ce i z niepokojem patrza˛c
na ojca. – Najwyz˙ej po dziesie˛ciu minutach. Kiedy tu
dzwoniłam, nie był w takim złym stanie. Pogorszyło mu
sie˛ w drodze.

– Teraz juz˙ jestes´cie na miejscu – powiedziała łagod-

nie Abby. Celowo nie krytykowała jej decyzji przewoz˙e-
nia ojca w takim stanie. Na to be˛dzie czas po´z´niej.
Starannie osłuchała Billa, czuja˛c na sobie badawczy
wzrok Kella. – Prosze˛ dziesie˛c´ miligramo´w morfiny
i dwadzies´cia furosemidu.

CAROL MARINELLI

Zanim wyje˛ła słuchawki z uszu, Clara podsune˛ła jej

wydruk EKG. Nie musiała mu sie˛ długo przygla˛dac´, by
zobaczyc´, z˙e potwierdzał jej diagnoze˛. Bill nie prze-
chodzi ataku dusznicy, tylko zawał. Podeszła do pacjenta
i pochyliła sie˛ nad nim.

– Niech pan nie pro´buje odpowiadac´. Wiem, z˙e z tru-

dem pan oddycha, wie˛c prosze˛ po prostu skina˛c´ głowa˛, z˙e
pan rozumie.

Bill kiwna˛ł głowa˛, wie˛c Abby mo´wiła dalej, jedno-

czes´nie podaja˛c mu leki przez kroplo´wke˛:

– W piersi nagromadziło sie˛ duz˙o płynu i dlatego ma

pan kłopoty z oddychaniem. Podaje˛ teraz furosemid, silny
s´rodek moczope˛dny, kto´ry pomoz˙e usuna˛c´ te płyny. Po-
czuje sie˛ pan wtedy lepiej. Podałam tez˙ troche˛ morfiny,
wie˛c bo´l za chwile˛ zelz˙eje.

– Czy ja mam... – zacza˛ł Bill słabym głosem.
– Nic nie mo´w, tato – przerwała mu co´rka. – Pani

doktor nie pozwoliła.

– Tak. – Abby spojrzała prosto w jego wystraszone

oczy. – To jest zawał, ale juz˙ sie˛ tym zaje˛lis´my. Pan niech
stara sie˛ rozluz´nic´, a my sie˛ be˛dziemy martwic´ o reszte˛.

O dziwo, Bill przyja˛ł te słowa z ulga˛. Skina˛ł głowa˛

i oparł sie˛ o poduszki. Najwyraz´niej leki zaczynały
działac´.

– Czy załoz˙yc´ cewnik? – zapytał Kell.
Po takiej ilos´ci diuretyku było to oczywis´cie koniecz-

ne, wie˛c Abby z wdzie˛cznos´cia˛ skine˛ła głowa˛. W tej
samej chwili pojawił sie˛ zdyszany Ross Bodey.

– Przepraszam – wymamrotał, spogla˛daja˛c ponad jej

ramieniem na wydruk EKG. – Nie wiem, jak dawalis´my
sobie bez ciebie rade˛. A ty, Kell?

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Tez˙ sie˛ nad tym zastanawiam. – Kell us´miechna˛ł sie˛,

lecz spojrzenie miał powaz˙ne. – Ale przede wszystkim
powiedz nam, jak sie˛ miewa Shelly i dziecko?

– S

wietnie. – Na wzmianke˛ o z˙onie i co´rce twarz

Rossa sie˛ rozpromieniła. – Tylko dota˛d mi sie˛ wydawało,
z˙e noworodki s´pia˛ przez pierwsza˛ dobe˛, a Kate urza˛dziła
nam całonocny koncert.

– Kate. – Abby us´miechne˛ła sie˛. – Kate Bodey. Bar-

dzo ładnie brzmi.

– Dzie˛ki. Miała sie˛ nazywac´ Catherine, ale skro´cilis´-

my to do Kate i tak pewnie zostanie zapisane w metryce.
Kell – dodał powaz˙niejszym tonem – mo´głbys´ do nas
wpas´c´ na chwile˛, zanim wyjedziesz w teren? Shelly ma
troche˛ kłopoto´w z karmieniem... – Zakasłał, nieco skre˛-
powany. – Nigdy tego nie robiła. Pro´bowałem jej cos´
poradzic´, ale ty na pewno znasz sie˛ na tym lepiej. Matty
po urodzeniu nie był karmiony piersia˛, tylko sonda˛, ze
wzgle˛du na stan zdrowia. Shelly bardzo chce karmic´
piersia˛...

– Spokojna głowa – Kell przerwał mu w po´ł zdania.

– Wpadne˛ do niej. A czy teraz kto´res´ z was mogłoby
porozmawiac´ z Martha˛, co´rka˛ Billa? Jest bardzo zdener-
wowana.

– Ja to zrobie˛ – rzekła Abby, uprzedzaja˛c Rossa.
– Jestes´ pewna? – Ross zmarszczył brwi. – To delikat-

na sprawa. Bill sie˛ nie zgadza na operacje˛...

– Kell mi wszystko opowiedział – odparła. – Z przyje-

mnos´cia˛ z nia˛ porozmawiam.

Zaprowadzili ja˛ do małego saloniku, gdzie rodzina

i gos´cie chorych mogli sie˛ napic´ kawy.

– Czy to juz˙ koniec? – Nie zda˛z˙yła jeszcze zamkna˛c´

CAROL MARINELLI

za soba˛ drzwi, kiedy Martha zwro´ciła sie˛ do niej, zalewa-
ja˛c sie˛ łzami. – Czy tacie juz˙ nie moz˙na pomo´c?

Przysune˛ła sobie krzesło i zaczekała, az˙ dziewczyna

sie˛ uspokoi. Czuła, z˙e wie, jak z nia˛ rozmawiac´. Rozpacz,
strach, niepewnos´c´ – to były uczucia dobrze jej znane.

– Two´j ojciec miał atak serca – odezwała sie˛ łagodnie

– i z karty chorych wiem, z˙e to nie pierwszy raz. Mam
racje˛?

Martha pocia˛gne˛ła nosem.
– Przeszedł dwa zawały, zanim wszczepiono mu by-

passy. Doktor Bodey nas ostrzegał, z˙e bez kolejnej opera-
cji to sie˛ powto´rzy.

– Dlaczego ojciec nie zgadza sie˛ na operacje˛?
– Jest przekonany, z˙e jej nie przez˙yje – oznajmiła

dziewczyna z rezygnacja˛. – Namawiamy go, ale jest
uparty jak osioł. Mo´wi, z˙e jes´li ma umrzec´, to chce, z˙eby
to było tutaj, bo tu umarła mama.

– A kiedy twoja mama zmarła?
– Dwa lata temu.
– I ojciec od tego czasu jest w depresji?
Dziewczyna lekko skine˛ła głowa˛.
– Juz˙ to omawialis´my z doktorem Bodeyem. Tata nie

chce sam przed soba˛ przyznac´, z˙e cierpi na depresje˛. Nie
chce sie˛ leczyc´, nie chce z nikim o tym rozmawiac´. Za-
chowuje sie˛ tak, jakby uwaz˙ał, z˙e juz˙ nie ma po co z˙yc´. –
Martha zno´w sie˛ rozpłakała. – Nie chce˛ stracic´ ojca. On
ma dopiero czterdzies´ci osiem lat. Czy juz˙ za po´z´no na te˛
operacje˛, gdyby zmienił zdanie? Czy nadal ma szanse˛?

Abby musiała ostroz˙nie dobierac´ słowa.
– Oczywis´cie jego stan jest powaz˙ny, ale jeszcze

nic straconego. Moz˙emy go ustabilizowac´, a karetka˛

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

powietrzna˛ moga˛ go przetransportowac´ do wie˛kszego
szpitala. Ale to musi byc´ jego decyzja. Przeciez˙ go nie
zwia˛z˙emy i nie wys´lemy siła˛.

Martha us´miechne˛ła sie˛ blado.
– To tez˙ brałam pod uwage˛. I co teraz?
– O wszystkim zadecyduje najbliz˙sze czterdzies´ci

osiem godzin. Jes´li ojciec przez˙yje, jeszcze raz przeanali-
zujemy dobo´r leko´w. Moz˙emy mu bardzo ulz˙yc´, ale to, co
sie˛ dzisiaj stało, zdecydowanie pogarsza długoterminowa˛
prognoze˛.

– Stary uparciuch – mrukne˛ła Martha głosem pełnym

ciepła. – Dlaczego nie widzi, jak bardzo wszyscy go
potrzebujemy i kochamy? – Wstała i us´miechne˛ła sie˛ ze
znuz˙eniem. – Dzie˛kuje˛, z˙e nie owija pani w bawełne˛.
Moz˙e pani zdoła przekonac´ ojca?

– Moge˛ spro´bowac´, ale dopiero kiedy poczuje sie˛

lepiej. – Nagle z niepokojem zauwaz˙yła, z˙e Martha przy-
mkne˛ła oczy, pobladła i zachwiała sie˛. Pomogła dziewczy-
nie usia˛s´c´ na krzes´le. – Nic ci nie jest? – zaniepokoiła sie˛.

– Nic, nic. Po prostu za duz˙o przez˙yc´ o pustym

z˙oła˛dku.

To wyjas´nienie nie przekonało Abby.
– Pozwo´l, z˙e cie˛ zbadam.
– Nie trzeba. – Głos dziewczyny brzmiał stanowczo.

– Naprawde˛ nic mi nie jest. Powie pani tacie, z˙e zaraz do
niego przyjde˛?

– Oczywis´cie. – Najwyraz´niej Martha odziedziczyła

po ojcu skłonnos´c´ do uporu. – Ale jes´li zmienisz zdanie,
to wiesz, gdzie mnie znalez´c´.

– Jak sie˛ miewa Martha? – Kell podnio´sł głowe˛ znad

papiero´w, kiedy Abby do niego podeszła.

CAROL MARINELLI

– Jest zdenerwowana. A jej ojca koniecznie trzeba

przewiez´c´ do wie˛kszego szpitala.

– Wiem – westchna˛ł. – Ross włas´nie z nim rozmawia,

ale Bill nie chce go słuchac´.

Abby spojrzała na chudego me˛z˙czyzne˛ podła˛czonego

do monitoro´w, z maska˛ tlenowa˛ na twarzy. Włas´nie
potrza˛sał głowa˛, zapewne nie zgadzaja˛c sie˛ na propozycje
Rossa.

– Wyraz˙a zgode˛ na leczenie doraz´ne, ale jasno powie-

dział, z˙e jes´li ustanie akcja serca, nie chce, z˙eby go
reanimowano – oznajmił ponuro Ross po wyjs´ciu z sali
pacjenta.

– Wydaje mi sie˛, z˙e w stanie, w jakim sie˛ teraz

znajduje, nie jest zdolny do podejmowania takich decyzji
– odrzekła szybko Abby. – Jest wystraszony, obolały,
i dostał spora˛ dawke˛ morfiny. Nie be˛de˛ stała bezczynnie,
jes´li jego serce sie˛ zatrzyma.

Kell i Ross wymienili szybkie spojrzenia. Pewnie

uznali, z˙e wypowiada sie˛ zbyt s´miało. Trudno. Nie przy-
jechała tu po to, z˙eby wszyscy ja˛ polubili, tylko do pracy.
Ma leczyc´ ludzi, a to zawsze było dla niej najwaz˙niejsze.

– Z rozmowy z Martha˛ wywnioskowałam, z˙e Bill

cierpi na depresje˛.

– Tak – potwierdził Ross, ale zanim cos´ dodał, Abby

cia˛gne˛ła:

– Kiedy jego stan sie˛ ustabilizuje, jeszcze raz za-

stanowimy sie˛, jak go leczyc´. Do tego czasu nie nalez˙y
wstrzymywac´ z˙adnych działan´ medycznych. Jes´li cos´ sie˛
stanie, ma byc´ poddany pełnej reanimacji!

Poczuła, z˙e jej stanowcze słowa wywarły na nich

wraz˙enie. Odwro´ciła sie˛ i wyszła do pokoju lekarskiego.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Nie chce˛ o tym wie˛cej rozmawiac´ – powiedziała,

kiedy zobaczyła, z˙e Kell poda˛z˙ył jej s´ladem.

– Ani ja – odparł. – Dzisiaj wyjez˙dz˙amy w teren. Ross

uwaz˙a, z˙e powinnas´ ze mna˛ jechac´. Poznałabys´ tubylco´w.

– A co z Billem?
– Dom Rossa jest podła˛czony do systemu alarmowe-

go, a poza tym zostanie z nim Clara.

Abby z wahaniem skine˛ła głowa˛. Nie wiedziała, czy

cały dzien´ w towarzystwie Kella to dobry pomysł, ale
powinna sie˛ przyzwyczaic´, z˙e pracuja˛ razem.

– Wpadne˛ tylko na chwile˛ do Shelly – powiedział, nie

proponuja˛c, by mu towarzyszyła. – A potem moz˙emy
ruszac´.

Zanim jednak wyruszyli, upłyne˛ło sporo czasu. Trzeba

było uzupełnic´ zawartos´c´ przenos´nych lodo´wek do prze-
woz˙enia leko´w i szczepionek oraz zrobic´ szybki przegla˛d
jeepa. Kell upewnił sie˛ jeszcze, z˙e nadajnik radiowy
działa bez zarzutu, a w samochodzie znajduje sie˛ duz˙y
zapas wody.

– Jak sie˛ miewaja˛ Shelly i Kate? – spytała, staraja˛c sie˛

nie dac´ po sobie poznac´, z˙e perspektywa wspo´lnego
wyjazdu napawa ja˛ lekkim niepokojem.

– S

wietnie. Shelly po prostu nieodpowiednio przy-

stawiała dziecko do piersi, wie˛c Kate miała kłopoty
z zassaniem.

– Aha.
Co wie˛cej mogła powiedziec´? Facet o wygla˛dzie kow-

boja ze swoboda˛ wypowiada sie˛ o karmieniu piersia˛.
Nawet jej ojciec, lekarz z powołania, czułby sie˛ lekko
skre˛powany, rozmawiaja˛c na ten temat. Kell Bevan jest
naprawde˛ niezwykły.

CAROL MARINELLI

– Przyniesiesz kanapki? – spytał. – Po drodze nie ma

z˙adnych baro´w – dodał, widza˛c niepewna˛ mine˛ Abby.
– Przydałby sie˛ tez˙ termos z kawa˛! – zawołał, gdy ruszy-
ła w strone˛ szpitala.

A wie˛c awansowała na asystentke˛ akuszera? Otworzy-

ła lodo´wke˛ i to, co tam zobaczyła, wprawiło ja˛ w jeszcze
gorszy humor. Gdzie szynka prosciutto, pastrami, suszo-
ne na słon´cu pomidory i oliwki? Gdzie chrupia˛ce bułeczki
i precle?

Musi jej wystarczyc´ to, co znalazła. Chleb, masło

orzechowe i pasta vegemite.

Jest teraz lekarka˛ w australijskim buszu.

– Co robisz? – zdziwił sie˛ Kell, wchodza˛c do szpital-

nej kuchni.

– Przygotowuje˛ kanapki – wycedziła przez ze˛by. –

Tak jak prosiłes´.

– Prosiłem, z˙ebys´ przyniosła kanapki – sprostował

cierpliwie, jakby mo´wił do nada˛sanego dziecka. – Nawet
by mi do głowy nie przyszło, z˙eby tak traktowac´ lekarza.

Słysza˛c ironie˛ w jego głosie, Abby zaczerwieniła sie˛.

Poda˛z˙yła za nim do pokoju lekarskiego, gdzie Kell pod-
nio´sł pokrywe˛ lodo´wki turystycznej.

– S

wiez˙y chleb, ser topiony, pieczona wołowina i do-

mowy ostry sos chutney. Jest jeszcze troche˛ miejsca, wie˛c
skoro tak bardzo lubisz kanapki z vegemite...

– Wystarczy wołowina – burkne˛ła.
Kell szybko zaparzył kawe˛ w termosie.
– A jednak je wezme˛. Szkoda, z˙eby sie˛ zmarnowały.

– Pus´cił do niej oko, chwycił zawinia˛tko z kanapkami
i poszli razem do samochodu.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Usiadła w rozpalonej niczym piec kabinie jeepa, a Kell

włoz˙ył lodo´wke˛ na tył samochodu. Poczuła, z˙e jest głodna
i us´wiadomiła sobie, z˙e ostatnim jej posiłkiem były
krakersy z serem, kto´re zjadła poprzedniego wieczoru.

– Masz ochote˛ na kanapke˛? – Usiadł obok niej i wła˛-

czył silnik.

Po chwili wahania przyje˛ła pocze˛stunek. Klimatyzacja

zacze˛ła działac´, kanapka ze słona˛ pasta˛ vegemite stłumiła
ssanie w z˙oła˛dku i samopoczucie Abby troche˛ sie˛ po-
prawiło.

– Lepiej?
– O wiele. Daleko jedziemy?
– Dwie godziny drogi. – Us´miechna˛ł sie˛, widza˛c jej

nieszcze˛s´liwa˛ mine˛. – Abby...

Po tonie jego głosu domys´liła sie˛, do czego zmierza.
– Jes´li chcesz rozmawiac´ o ostatniej nocy, to nic

z tego. – Odwro´ciła głowe˛ i patrzyła na krajobraz za
oknem.

– A jednak powinnis´my o tym porozmawiac´.
Wcale tego nie chciała. Kell zatrzymał samocho´d na

poboczu, nie wyła˛czaja˛c silnika, by działała klimatyza-
cja. Po raz pierwszy od wczoraj spojrzała w jego ciemne
oczy.

– Bardzo cie˛ lubie˛, Abby.
Zdziwiły ja˛ te słowa. Nie powiedział ,,podobasz mi

sie˛’’, albo ,,udawajmy, z˙e nic sie˛ mie˛dzy nami nie zdarzy-
ło’’, ani nawet ,,nikt nas tu nie zobaczy, wie˛c moz˙e mała
powto´rka?’’. Prostota tego stwierdzenia była dla niej
zaskoczeniem.

– Przeciez˙ nawet mnie nie znasz – wykrztusiła.
– Nie trzeba kogos´ znac´, z˙eby go polubic´ – odrzekł.

CAROL MARINELLI

– Po prostu cie˛ lubie˛. Podoba mi sie˛, z˙e choc´ nigdy nie
jez´dziłas´ na motorze, to s´miało na niego wsiadłas´, z˙e nie
bałas´ sie˛ poprosic´ o przyniesienie komputera, z˙e roz-
mawiałas´ z Shelly o domowych sprawach, choc´ pewnie
zupełnie nie miałas´ na to ochoty...

Us´miechne˛ła sie˛ do niego niepewnie, a on odpowie-

dział jej szerokim us´miechem.

– Podobało mi sie˛ nawet to, jak dzis´ rano sprzeciwiłas´

sie˛ Rossowi i mnie. Najwaz˙niejsze było dla ciebie dobro
pacjenta. Podziwiam cie˛ za to. A jes´li chodzi o te˛ noc...

Zawstydzona spus´ciła wzrok, ale Kell uja˛ł ja˛pod brode˛

i delikatnie zwro´cił jej twarz ku sobie.

– Domys´lam sie˛, z˙e twoje wczorajsze zachowanie

było dla ciebie nietypowe. Pewnie jeszcze ci sie˛ nie
zdarzyło wskoczyc´ do ło´z˙ka z dopiero co poznanym
akuszerem.

Błysk humoru w jego oczach znacznie ułatwiał jej te˛

rozmowe˛.

– W ogo´le mi sie˛ nie zdarzyło w ten sposo´b wskoczyc´

z kims´ do ło´z˙ka – przyznała.

– Kwiaty, kolacje, czekoladki... – domys´lił sie˛ Kell.

– Kino...

– Nie znosze˛ chodzic´ do kina – oznajmiła.
– Wierze˛. W takim razie teatr.
Skine˛ła głowa˛.
– Ale moz˙e tez˙ byc´ ogla˛danie filmu na wideo – do-

dała.

– Kilka pocałunko´w, coraz s´mielszych, a w kon´cu

kulminacja po kilku miesia˛cach znajomos´ci, tak?

– Mniej wie˛cej – zgodziła sie˛. Spojrzała mu w oczy.

– To, co sie˛ wczoraj zdarzyło, nie moz˙e sie˛ powto´rzyc´.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Czyli jednak była to dla ciebie przygoda na jedna˛

noc.

– Moz˙e i tak – wyja˛kała zmieszana. – Po prostu nie

jestem jeszcze gotowa na nowy zwia˛zek. Zbyt wiele
dzieje sie˛ w moim z˙yciu. Ostatnia noc nie powinna sie˛
w ogo´le wydarzyc´.

– Nie mo´w tak – zaprotestował. – Zgoda, to stało sie˛

zbyt szybko... – Spojrzał na nia˛ze zmarszczonym czołem.
– Duz˙o mys´lałem o tym, co mie˛dzy nami zaszło i nic bym
nie zmienił, nawet gdybym miał taka˛ moz˙liwos´c´. Ta noc
była cudowna i niezwykła. Prosze˛, nie z˙ałuj tego, co
zrobiłas´.

Siedziała oszołomiona. Ten facet o wygla˛dzie kow-

boja mo´wi tak romantycznie, i udało mu sie˛ sprawic´, z˙e
mogła bez wstydu mys´lec´ o ich wspo´lnej nocy.

– Nie z˙ałuje˛. – Zaskoczyło ja˛ własne wyznanie.

– Wiem, z˙e powinnam, i moz˙e nawet troche˛...

– Dobrze nam było razem, prawda?
Us´miechał sie˛ do niej tak seksownie, z˙e zno´w poczuła

ucisk w z˙oła˛dku, wywołany podnieceniem, a nie zdener-
wowaniem.

– Zacznijmy wszystko od nowa, dobrze? Tym razem

nie dotkne˛ cie˛ nawet palcem. Zobacze˛, ile uda mi sie˛
zwojowac´ kwiatami i czekoladkami. Wyprawa do teatru
moz˙e byc´ nieco trudna. Ale moz˙e jakis´ przyjedzie do nas
na gos´cinne wyste˛py, wtedy na pewno kupie˛ najlepsze
bilety.

– Nie musimy ze soba˛ chodzic´ – os´wiadczyła. – Mo´-

wiłam przeciez˙, z˙e jeszcze nie jestem gotowa...

Ruchem dłoni dał jej znak, by zamilkła.
– Nie mam zamiaru z toba˛ chodzic´. Natomiast be˛de˛

CAROL MARINELLI

sie˛ do ciebie zalecac´. I be˛de˛ to robił tak dobrze, z˙e
wkro´tce zapragniesz, z˙eby poła˛czył nas głe˛bszy zwia˛zek.

Ucieszyła sie˛, kiedy zakon´czył swa˛ przemowe˛ i wrzu-

cił bieg. Zdała sobie sprawe˛, z˙e ostatnia noc przestała jej
cia˛z˙yc´. Mys´la˛c o niej, nie czuła juz˙ wstydu i z˙alu.

Jeep podskakiwał na wybojach, a ona rozmys´lała

o tym, co sie˛ wydarzyło. I wiedziała, z˙e noc z Kellem
zapisała sie˛ na zawsze w jej pamie˛ci.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ PIA˛TY

Nawet gdyby była teraz w normalnym szpitalu, trudno

byłoby jej skupic´ sie˛ na pracy po takim romantycznym
wyznaniu. A miejsce, w kto´rym sie˛ znajdowali, zupełnie
szpitala nie przypominało. W najs´mielszych marzeniach
Abby nie przewidziała, z˙e be˛dzie to wygla˛dało włas´nie
tak. Kell po prostu wyskoczył z samochodu i otworzył
tylne drzwi.

– Przyjechalis´my troche˛ wczes´niej niz˙ zwykle, ale

lepiej wszystko od razu przygotowac´.

– A gdzie jest przychodnia? – Abby spojrzała na

nieliczne budynki zakurzonej osady w buszu.

– Siedzisz w niej – odrzekł rados´nie.
– Be˛dziemy pracowac´ w samochodzie? – spytała,

wysiadaja˛c ostroz˙nie. W jej głosie słychac´ było prze-
raz˙enie.

– Raz na trzy miesia˛ce zjawiaja˛ sie˛ tu lataja˛cy lekarze

i wtedy mamy luksusowe warunki, bo moz˙emy korzystac´
z ich samolotu. Ale nie dzisiaj. Byli tu dwa tygodnie temu,
wie˛c musisz troche˛ poczekac´.

– Mam tu pracowac´ tylko trzy miesia˛ce, wie˛c pewnie

nigdy ich nie zobacze˛.

– Chyba z˙artujesz. Zanim nas opus´cisz, be˛dziesz juz˙

ze wszystkimi po imieniu. Wyjez˙dz˙amy w teren niemal
codziennie. I zawsze moz˙e sie˛ zdarzyc´, z˙e trzeba ich

be˛dzie wezwac´ do trudniejszego przypadku. Wcale nie
musi to byc´ jakies´ dramatyczne wydarzenie. Najcze˛s´ciej
chodzi o zainfekowana˛ rane˛, ostry atak astmy albo cia˛z˙e˛
z powikłaniami.

– No włas´nie. – Wydarzenia wczorajszego dnia nadal

tkwiły w jej pamie˛ci. – Czy przychodza˛tu rodza˛ce kobiety?

– W pewnym sensie. Staram sie˛ wyławiac´ zagroz˙one

przypadki i namawiac´ kobiety do porodu w szpitalu. Jest
to dos´c´ trudne, poniewaz˙ cia˛z˙a w tej kulturze nie jest
uwaz˙ana za stan odmienny. – Abby patrzyła na niego
zdziwiona. – Teraz troche˛ sie˛ na szcze˛s´cie zmieniło.
Młodzi sa˛ bardziej otwarci i zaczynaja˛ nam ufac´. Ale
trzeba zachowac´ ostroz˙nos´c´. To, co dla ciebie jest niewin-
na˛ uwaga˛, moz˙e tubylca urazic´.

– Na przykład? – dociekała.
– Na przykład pytanie o przewidywany termin poro-

du. – Abby jeszcze szerzej otworzyła usta. – Po prostu
trzeba poste˛powac´ z wyczuciem. Od razu be˛dziesz wie-
działa, kiedy powiesz cos´ nie tak, bo wtedy albo milkna˛,
albo s´mieja˛ sie˛ z zaz˙enowaniem.

– Jak wie˛c udzielac´ porad prenatalnych, kiedy nie

moz˙na nawet głos´no powiedziec´, z˙e kobieta jest w cia˛z˙y?

– Wkro´tce sie˛ zorientujesz. Najpierw zobacz, na czym

to polega. Na pewno kiedys´ ci sie˛ zdarzy, z˙e do szpitala
przyjdzie aborygenka we wczesnej fazie porodu. Normal-
nie kazałabys´ pacjentce wro´cic´ do domu i zjawic´ sie˛ za
kilka godzin, ale w tym wypadku nie wolno tak zrobic´, bo
juz˙ nigdy jej nie zobaczysz. W takiej sytuacji, najlepiej
wezwij kto´regos´ z naszych stałych lekarzy.

– Na pewno tak zrobie˛! – mrukne˛ła. W głowie miała

zame˛t.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Wkro´tce nabierzesz wyczucia i pewnos´ci siebie –

dodał. – O, idzie nasza pierwsza pacjentka.

Zbliz˙ała sie˛ do nich bardzo chuda kobieta w jaskrawo-

ro´z˙owej sukience. W ramionach niosła zawinia˛tko.

– Vella! – zawołał Kell. Z rozpromieniona˛ twarza˛

spojrzał na niemowle˛, kto´re trzymała na re˛kach. Spo-
jrzenie czujnych bra˛zowych oczu Velli spocze˛ło na Ab-
by, wie˛c Kell szybko ja˛ przedstawił. – To jest Abby, le-
karka z Sydney.

Vella połoz˙yła dziecko na kocu rozłoz˙onym na skrzyni

jeepa.

– Kiedy to sie˛ stało? – Kell ostroz˙nie rozwina˛ł za-

winia˛tko.

– Urodziła sie˛ tak szybko, z˙e nie zda˛z˙yłam przyjechac´

– odrzekła kobieta, nie odpowiadaja˛c na pytanie. Obser-
wowała Kella czujnie niczym jastrza˛b.

– To twoja czwarta co´rka, prawda? Wszystko poszło

dobrze?

Vella skine˛ła głowa˛, wyraz´nie skre˛powana.
– A ty sama dobrze sie˛ czujesz?
Zno´w lekkie skinienie głowa˛.
– Zbadaj tylko dziecko.
Abby zobaczyła, z˙e to najwyz˙ej kilkudniowy noworo-

dek. Kikut po pe˛powinie jeszcze nie odpadł. Kell szybko
zwaz˙ył i zbadał dziewczynke˛.

– Doskonale – stwierdził. Zmierzył jej gło´wke˛, ob-

macał ciemia˛czko i zajrzał do gardła. – Zdrowa jak rybka.
– Oddał kobiecie dziecko i delikatnie napomkna˛ł cos´
o szczepieniach. Vella wyraz´nie sie˛ wahała, ale Kell nie
uste˛pował.

– To dla obrony przed Mulla˛ – przekonywał. – Za

CAROL MARINELLI

cztery tygodnie moz˙emy zrobic´ pierwszy zastrzyk. Przy-
prowadz´ reszte˛ dzieci. Im tez˙ sie˛ to przyda.

Vella nie wygla˛dała na przekonana˛, ale przynajmniej

nie odmo´wiła. Kell wyja˛ł z˙o´łty formularz, taki sam,
jakich uz˙ywano we wszystkich szpitalach w kraju, wpisał
wyniki badania i podał go kobiecie. Vella us´miechne˛ła sie˛
nies´miało i odeszła, po chwili znikaja˛c w zaros´lach.

– Moz˙e ta wizyta nie wydała ci sie˛ niczym nadzwy-

czajnym, ale jest efektem długich lat pracy. – Widza˛c jej
pytaja˛cy wzrok, wyjas´nił: – Trudno jest zasypac´ przepas´c´
dziela˛ca˛ nasze kultury. Społecznos´c´ aborygen´ska z˙yje po
swojemu. Ma osobne władze, szkoły, policje˛ i własne
metody leczenia. Niełatwo im przyszło zaakceptowac´
nasze sposoby.

Wypił łyk wody prosto z butelki i podał ja˛ Abby, kto´ra

bez wahania ja˛ od niego wzie˛ła.

– Nie powinnis´my zapominac´, z˙e aborygenom udaje

sie˛ z˙yc´ w tych niesłychanie cie˛z˙kich warunkach od niepa-
mie˛tnych czaso´w. To chyba najstarsza istnieja˛ca rasa na
ziemi. I nie jest to przypadek. Choc´ nam wydaje sie˛ to
nieprawdopodobne, ich metody leczenia cze˛sto sa˛ bardzo
skuteczne.

Abby zamys´liła sie˛ na chwile˛.
– Chyba jednak nie do kon´ca – zauwaz˙yła. – S

miertel-

nos´c´ niemowla˛t jest przeraz˙aja˛ca. Pomys´l choc´by o wczo-
rajszym porodzie. Niewiele brakowało, a wszystko mog-
łoby wygla˛dac´ duz˙o gorzej. – Nie kło´ciła sie˛ z nim, tylko
przytaczała fakty.

Dobrze było siedziec´ razem na zakurzonym jeepie

i popijac´ zimna˛ wode˛ z butelki.

– Włas´nie dlatego bardzo dobrze sie˛ stało, z˙e te dwie

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

kultury sie˛ spotkały. Czasami trudno jest sie˛ powstrzymac´
przed jaka˛s´ bardziej stanowcza˛ uwaga˛, ale warto. Po-
ws´cia˛gliwos´c´ zawsze sie˛ tu opłaca. Vella co prawda
jeszcze nie pozwoliła mi sie˛ zbadac´, ale nabiera do mnie
zaufania.

– Tak, to widac´. Wiesz, czytałam cos´ na temat... – Nie

skon´czyła, poniewaz˙ Kell powstrzymał ja˛ ruchem dłoni.

– Tego nalez˙y unikac´ – ostrzegł ja˛. – W rozmowie ze

mna˛ i z Rossem moz˙esz cytowac´ swoje lektury, ale
tubylco´w to zraz˙a. I nawet ich rozumiem. Ich kultura
istnieje od niezliczonych wieko´w, trudno ja˛ opisac´ w kil-
ku ksia˛z˙kach. Wie˛c jes´li czegos´ nie wiesz, najlepiej ich
zapytaj. Jes´li zrobisz to w odpowiedni sposo´b, zawsze
che˛tnie ci odpowiedza˛.

– Czy to takie delikatne ostrzez˙enie? – Kell nie od-

powiedział. – Martwisz sie˛, z˙e mo´j ostry je˛zyk zniszczy
lata zabiego´w dyplomatycznych?

Us´miechna˛ł sie˛ mimo woli. Abby wycia˛gne˛ła re˛ke˛ po

butelke˛.

– No to sie˛ nie martw – wyszeptała.
Kilkoro ludzi zbliz˙yło sie˛ do jeepa. Stali i przygla˛daja˛c

sie˛ Abby, tra˛cali sie˛ łokciami i chichotali. Us´miechne˛ła
sie˛ nerwowo.

– Jestem ostra i uszczypliwa tylko w stosunku do

kolego´w po fachu – dokon´czyła. – A przy okazji, co to jest
Mulla?

– Zły duch – odrzekł szeptem. – Najlepsza linia obro-

ny. Wierz mi, po trzech miesia˛cach tutaj docenisz to
słowo.

Abby patrzyła, jak Kell sprawnie przyjmuje kolejnych

pacjento´w, gawe˛dzi z nimi, robi zastrzyki, zmienia opat-

CAROL MARINELLI

runki, wydaje leki. Wcale przy tym wszystkim nie czuła
sie˛ zbe˛dna.

Wkro´tce przyła˛czyła sie˛ do pracy. Wypełniała for-

mularze, waz˙yła dzieci, osłuchiwała pacjento´w, zapisy-
wała antybiotyki, a nawet s´miała sie˛ razem z tubylcami ze
swoich nieporadnych pro´b uz˙ywania ich je˛zyka.

Słon´ce s´wieciło mocno i cieszyła sie˛, z˙e Kell podaro-

wał jej wielki kapelusz, kto´ry nieco chronił ja˛ przed
z˙arem. W pewnej chwili wlał do jego ronda troche˛ wody,
a Abby, zamiast krzykna˛c´ z przeraz˙enia, westchne˛ła
z ulga˛, czuja˛c chłodne struz˙ki spływaja˛ce jej po karku.

– Moge˛ cie˛ prosic´ na chwile˛, Abby?
Podeszła do jeepa, gdzie Kell ogla˛dał brzydka˛ rane˛ na

nodze jakiegos´ młodego człowieka.

– To jest Mike, miejscowy mujee, znachor. Choc´

nieche˛tnie, przyprowadził do nas Jima. – Dodał cicho:
– Jim nie chciał tu przychodzic´. Co o tym sa˛dzisz?

Abby przyjrzała sie˛ ranie. Była spuchnie˛ta, zaogniona,

a sko´re˛ woko´ł niej pokrywały pe˛cherze.

– Czy to ugryzienie?
Kell potrza˛sna˛ł głowa˛.
– Jim twierdzi, z˙e uderzył sie˛ o drzewo. Nawet nie

zwro´cił na to uwagi, dopo´ki noga nie spuchła.

Abby rozwaz˙ała koniecznos´c´ przes´wietlenia, byc´

moz˙e pobrania pro´bki do badania. Kell najwyraz´niej
mys´lał podobnie.

– Moz˙emy go ewakuowac´.
– Nie. – Młody człowiek odsuna˛ł sie˛ od nich i łamana˛

angielszczyzna˛ wytłumaczył, z˙e jego z˙ona ma wkro´tce
rodzic´, a wie˛c on na pewno nie wsia˛dzie do samolotu,
kto´ry go zabierze gdzies´ daleko.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Moz˙ecie leciec´ oboje – zasugerował ostroz˙nie Kell.

– Lara urodziłaby dziecko w szpitalu.

– Nie. – Jim był wyraz´nie zdenerwowany i juz˙ chciał

odejs´c´, gdy Abby połoz˙yła mu re˛ke˛ na ramieniu.

– Spokojnie, Jim – rzekła łagodnie. – Nikt cie˛ nie

zmusi, z˙ebys´ gdziekolwiek leciał, skoro nie chcesz. Po-
zwo´l mi tylko dokładnie obejrzec´ rane˛.

Nieche˛tnie ułoz˙ył noge˛ na kocu, a Abby poszukała

odpowiednich narze˛dzi.

– Widziałam tu gdzies´ okulary powie˛kszaja˛ce.
– Prosze˛. Be˛dzie ci potrzebny zestaw do nacinania?
Skine˛ła głowa˛. W Sydney prawie codziennie wykony-

wała takie zabiegi, ale w sterylnie czystym gabinecie.
Przekonała sie˛ jednak, z˙e i tutaj jest to moz˙liwe. Przemyła
re˛ce woda˛ z butelki, dokładnie przetarła je spirytusem
i włoz˙yła sterylne re˛kawiczki. Potem zaaplikowała znie-
czulenie miejscowe, ale zauwaz˙yła, z˙e mimo to pacjent
je˛kna˛ł z bo´lu.

– Mulla – wymamrotał pod nosem.
– Nie Mulla – odrzekła wesoło i wszyscy spojrzeli na

nia˛ zaskoczeni. – Problem jest troche˛ mniej skompliko-
wany. – Skalpel natrafił na jakis´ twardy obiekt. – Prosze˛
bardzo! – Zauwaz˙yła w ranie niewielki, czarny punkt.
Chwyciła go szczypcami i wydobyła wielki ciern´ o niere-
gularnym kształcie.

– Najgorsze juz˙ za toba˛ – pocieszył Kell Jima, kto´rego

czoło pokryło sie˛ kropelkami potu.

– Jeszcze tylko zrobie˛ porza˛dek z rana˛ – ostrzegła

Abby i sprawnie zabrała sie˛ do pracy. Gdy oczys´ciła
i przemyła rane˛, z duma˛ spojrzała na swe dzieło. Pozo-
stało tylko załoz˙yc´ sterylny opatrunek. Us´miechne˛ła sie˛

CAROL MARINELLI

zadowolona, lecz nagle jej twarz spose˛pniała. Mike wyja˛ł
cos´ z kieszeni szorto´w i brudnymi re˛kami rozsmarował na
ranie Jima ge˛sta˛, oleista˛ substancje˛. Gdy skon´czył, dał
Abby znak, z˙e moz˙e kontynuowac´.

Nie s´miała spojrzec´ na Kella, nie s´miała w ogo´le

podnies´c´ wzroku. Przełkne˛ła nerwowo s´line˛, z wysiłkiem
powstrzymała sie˛ przed usunie˛ciem tej obrzydliwej sub-
stancji z rany pacjenta i nałoz˙yła wodoodporny opat-
runek.

– Kell, chciałabym dac´ Jimowi zastrzyk z penicyliny.

– Skina˛ł głowa˛ z powaz˙na˛ mina˛, ale w jego oczach
dostrzegła błysk us´miechu.

– Oczywis´cie, pani doktor.
– Teraz powinno byc´ dobrze – zwro´ciła sie˛ do Jima,

kiedy było juz˙ po wszystkim. – Ale jes´li jeszcze bardziej
sie˛ zaogni albo bo´l stanie sie˛ silniejszy...

– Przyjdziemy do doktora Bodeya.
– Albo choc´by i do mnie – dodała i nawet Mike sie˛

rozes´miał.

– Albo do pani.
Kiedy odeszli, Kell zawołał z entuzjazmem:
– Byłas´ fantastyczna!
– Po prostu zrobiłam tylko to, co nalez˙ało. – Wzruszyła

ramionami, ale po jej minie Kell poznał, z˙e jest za-
dowolona.

– Sprawdziłas´ sie˛, tyle ci powiem. Przepraszam, z˙e

pro´bowałem cie˛ pouczac´.

– Nie ma o czym mo´wic´. Kaz˙da dobra rada mi sie˛

przyda – odrzekła i spojrzała na lodo´wke˛ turystyczna˛.

– Masz ochote˛ cos´ zjes´c´?
– I to od dwo´ch godzin – przyznała.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Rozłoz˙yła koc, przygotowuja˛c miejsce na piknik. Kell

nalał kawy do kubko´w i podał kanapki z wołowina˛
i ostrym sosem. Abby jadła ze smakiem i nie przejmowała
sie˛ tym, z˙e wygla˛da to niezbyt elegancko.

– Co za pysznos´ci! – je˛kne˛ła zachwycona.
– Zaczekaj, az˙ spro´bujesz ciastek waniliowych.
– Jak tak dalej po´jdzie, to do Sydney wro´ce˛ gruba

niczym słonica. Jak cze˛sto wyjez˙dz˙asz w teren?

– Kilka razy w tygodniu. To tylko jeden z punkto´w.

Do niekto´rych jedzie sie˛ kilka godzin. Ale wtedy June
przygotowuje nam wie˛kszy lunch, wie˛c ma to swoje
dobre strony.

– Zgadzam sie˛. Jak Ross dawał sobie rade˛ sam?
– Sam nie dałby sobie rady. Pracował u nas jeszcze

jeden lekarz, Richard Hoskins. Od dziesie˛ciu lat starał sie˛
przejs´c´ na emeryture˛. To dobrze, z˙e Ross cie˛ znalazł, bo
inaczej trzeba by było zamkna˛c´ szpital.

– Jak to?
Kell wzruszył ramionami.
– I tak mielibys´my co robic´. Shelly tez˙ jest połoz˙na˛,

wie˛c moglibys´my działac´ jako izba porodowa, przyjmo-
wac´ nieskomplikowane przypadki. Teraz nie ma tego
zagroz˙enia. Gdyby jeszcze udało sie˛ znalez´c´ anestez-
jologa...

– A wie˛c ja nie jestem dos´c´ dobra?
– Alez˙ jestes´. Doskonale sie˛ sprawdzasz.
– Wcale nie. Na przykład dzisiaj s´wietnie dałbys´ so-

bie rade˛ sam.

– Nieprawda. – Potrza˛sna˛ł głowa˛. – Ta rana była

paskudna. Gdyby nie ty, pewnie wezwałbym lataja˛cych
lekarzy.

CAROL MARINELLI

– Miejmy nadzieje˛, z˙e po usunie˛ciu obcego ciała

ładnie sie˛ zagoi.

– A poza tym – dodał wesoło – nie krzykne˛łas´ z prze-

raz˙enia, kiedy Mike posmarował rane˛ mas´cia˛ domowej
roboty.

– Włas´nie. Co to takiego?
– Mas´c´ z z˙eniszka. Najdziwniejsze jest to, z˙e działa.
– Wcale mnie to nie dziwi. – Kell spojrzał na nia˛

zaskoczony. – Uwaz˙am, z˙e medycyna alternatywna
w wielu przypadkach jest bardzo skuteczna.

– Jestes´ troche˛ nieprzewidywalna, prawda?
– Co chcesz przez to powiedziec´? – Zno´w patrzył na

nia˛ w taki sposo´b, z˙e zaczerwieniła sie˛ po same uszy.

– Z pozoru jestes´ sztywna i zasadnicza. Kiedy wysiad-

łas´ z samolotu, miałem wraz˙enie, z˙e zaraz sta˛d uciek-
niesz. Ale widze˛, z˙e nie boisz sie˛ cie˛z˙kiej pracy i s´wietnie
porozumiewasz sie˛ z miejscowymi, jakbys´ sie˛ tu urodziła.

Abby spojrzała na niego spod oka i ugryzła ke˛s kana-

pki, ale jego naste˛pne pytanie sprawiło, z˙e sie˛ zakrztusiła.

– Co sie˛ stało, Abby? Dlaczego przyje˛łas´ posade˛, na

kto´ra˛ wcale nie miałas´ ochoty?

– Mo´wiłam ci juz˙, z˙e chce˛ zdobyc´ stopien´ konsultanta

i...

– To wersja oficjalna – przerwał jej. – A jaka jest

prawda?

Kanapke˛ juz˙ skon´czyła, wie˛c nie mogła udawac´, z˙e

przez˙uwa. Sie˛gne˛ła po kubek, ale zobaczyła tylko fusy na
dnie. Przez chwile˛ patrzyła na suche lis´cie wiruja˛ce na
wietrze nad czerwona˛, spalona˛ słon´cem ziemia˛.

– Ska˛d wiesz, z˙e jest inna wersja?
– Bo widze˛, z˙e cos´ cie˛ dre˛czy, o czyms´ stale mys´lisz.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– To s´miałe przypuszczenie.
Nie odpowiedział. Nie musiał. Oboje wiedzieli, z˙e

Kell w cia˛gu jednej nocy bardziej zbliz˙ył sie˛ do Abby niz˙
ktokolwiek inny od wielu lat. I z˙e jej łzy tamtej nocy nie
były zwykła˛ reakcja˛ po udanym seksie, tylko efektem
rozładowania wewne˛trznego napie˛cia.

– Ktos´ cie˛ zranił?
Us´miechne˛ła sie˛ nieszczerze.
– Nikt. Sama sie˛ o to postarałam. – Nie skomentował

tych tajemniczych sło´w. Abby przez chwile˛ sie˛ zastana-
wiała, jak opowiedziec´ swoja˛ historie˛. – Spotykałam sie˛
z pewnym lekarzem, Davidem. To nie było nic... – Urwa-
ła i odchrza˛kne˛ła. – Spotykalis´my sie˛ przez po´ł roku. On
lubił przyje˛cia, ja wyprawy do restauracji, on preferował
puby, ja wolałam proszone kolacje.

– Nie bylis´cie zbyt dobrze dobrani, co?
Abby jednak zaprzeczyła.
– Cze˛sto mnie rozs´mieszał i dobrze sie˛ czułam w jego

towarzystwie. Wie˛kszos´c´ czasu spe˛dzałam z nosem
w ksia˛z˙kach. Zawsze marzyłam, z˙eby zostac´ konsultan-
tem. – Zdała sobie sprawe˛, z˙e zbacza z tematu. – Wiesz,
jak to jest. Stale sa˛ jakies´ spotkania towarzyskie, na
kto´rych trzeba sie˛ pokazac´. – Kell potrza˛sna˛ł głowa˛, a ona
sie˛ rozes´miała. – Co´z˙, tak jest w wielkim mies´cie. W kaz˙-
dym razie razem chadzalis´my na takie spotkania. Nie
przejmowałam sie˛, kiedy gina˛ł mi gdzies´ w tłumie gos´ci.
Miło było miec´ towarzystwo. To nie był powaz˙ny, głe˛bo-
ki zwia˛zek. – Zaczerwieniła sie˛. – Pewnie mi nie uwie-
rzysz po tym, co sie˛ wydarzyło wczoraj, ale nawet ze soba˛
nie spalis´my. – Czekała na wybuch s´miechu czy pełne
powa˛tpiewania prychnie˛cie, ale nic takiego nie usłyszała.

CAROL MARINELLI

Kell tylko lekko skina˛ł głowa˛; najwyraz´niej rozumiał, jak
cie˛z˙ko przychodza˛ jej takie wyznania. – A potem David
miał wypadek samochodowy.

Mimo upału Abby zadrz˙ała i pobladła. Kell przysuna˛ł

sie˛ i ja˛ obja˛ł. Czuł, z˙e najboles´niejsza cze˛s´c´ opowies´ci
dopiero nasta˛pi.

– Miałas´ wtedy dyz˙ur?
– Tak. I bardzo starałam sie˛ go uratowac´. Ale mi sie˛

nie udało.

– Na pewno nie mogłas´ – zasugerował, ale ona po-

trza˛sne˛ła głowa˛. W jej oczach po raz trzeci od pocza˛tku
ich znajomos´ci pojawiły sie˛ łzy. Tym razem były to łzy
cierpienia.

– Nie uratowałam go, bo mys´lałam, z˙e go dobrze

znam – wyszlochała. – Potraktowałam go jak przyjaciela,
nie jak pacjenta.

Kell spojrzał na nia˛ pytaja˛co.
– Nie zleciłam badania na obecnos´c´ s´rodko´w toksycz-

nych.

Przez chwile˛ płakała, a on trzymał ja˛ w obje˛ciach,

dopo´ki troche˛ sie˛ nie uspokoiła i nie zacze˛ła mo´wic´.

– Miał rozległe obraz˙enia głowy i powaz˙ne urazy

wewne˛trzne, ale nadal mys´le˛, z˙e gdybym wiedziała, z˙e
brał narkotyki, byc´ moz˙e poste˛powałabym inaczej i miał-
by wie˛ksze szanse na przez˙ycie.

– A co powiedział koroner? – zapytał spokojnie Kell.
– Orzekł, z˙e pacjent zmarł z powodu odniesionych ran

i nie moz˙na było nic zrobic´, z˙eby go uratowac´. – Kell
otworzył usta, by cos´ powiedziec´, ale Abby mu nie
pozwoliła. – Mnie tez˙ sie˛ dostało. Koroner zauwaz˙ył brak
testo´w na obecnos´c´ narkotyko´w i stwierdził, z˙e miałam

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

wielkie szcze˛s´cie, bo akurat nie narkotyki przyczyniły sie˛
do s´mierci. – Głos uwia˛zł jej w gardle. – Wszyscy
uwaz˙aja˛, z˙e to moja wina.

– Na pewno nie.
– Alez˙ tak. Słyszałam, jak piele˛gniarki o tym roz-

mawiały. Poza tym, kiedy wchodziłam do jakiegos´ poko-
ju, wszyscy nagle milkli albo zaczynali dyskutowac´
o podłej jakos´ci szpitalnej kawy.

– Bo szpitalna kawa jest podłej jakos´ci.
– To nie sa˛ moje fantazje.
– Moz˙e i nie. Ale czy nie przyszło ci do głowy, z˙e nie

rozmawiaja˛ o tobie? Sam fakt, z˙e to lekarz zgina˛ł w wy-
padku, a na dodatek był pod wpływem narkotyko´w, na
pewno stał sie˛ wielka˛ sensacja˛ na długie miesia˛ce.

Abby nigdy o tym w ten sposo´b nie mys´lała. W zadu-

mie przygryzła wargi.

– W kaz˙dym razie nie to jest najwaz˙niejsze – stwier-

dziła. – Najwaz˙niejsze jest, z˙e ja obwiniam siebie.

– Musi ci byc´ bardzo cie˛z˙ko.
Przytakne˛ła w milczeniu.
– Przez głowe˛ przelatuja˛ mi tysia˛ce pytan´ bez od-

powiedzi. Jak lekarz mo´gł sie˛ wcia˛gna˛c´ w narkotyki? Wie
przeciez˙, jakie to ryzyko. Jak mo´gł to sobie zrobic´?
Dlaczego nigdy ze mna˛ o tym nie porozmawiał?

– Nikt ci na to nie odpowie. Ludzie rujnuja˛ sobie z˙ycie

z najro´z˙niejszych przyczyn i czasami nie moz˙na im
pomo´c.

– Nie wierze˛ w to – zaprotestowała, ze złos´cia˛ ociera-

ja˛c łzy wierzchem dłoni. – Zawsze moz˙na cos´ zrobic´. Po
powrocie do Sydney chce˛ wprowadzic´ w z˙ycie nowy
system leczenia dla narkomano´w, kto´rzy trafia˛ na nasz

CAROL MARINELLI

oddział. W tej chwili zajmujemy sie˛ tylko zwalczaniem
objawo´w, a moim celem jest zastosowanie bardziej kom-
pleksowego podejs´cia.

– To brzmi interesuja˛co – stwierdził Kell, ale Abby

jeszcze nie skon´czyła.

– Chciałabym tez˙ zorganizowac´ szkolenie, kto´re

zwie˛kszyłoby s´wiadomos´c´ personelu na temat zagroz˙en´,
jakie niesie narkomania. Nie tylko ws´ro´d pacjento´w, ale
ro´wniez˙ lekarzy.

– Wyznaczyłas´ sobie bardzo trudne zadanie.
– Moz˙e. Ale ktos´ musi to zrobic´. Załamywanie ra˛k nic

tu nie pomoz˙e. – Głos jej złagodniał. – Przyrzekłam to.

– Davidowi?
Do jej oczu zno´w napłyne˛ły łzy.
– Kiedy juz˙ odszedł, obiecałam mu, z˙e jego s´mierc´ nie

po´jdzie na marne.

– Wierzysz, z˙e uda ci sie˛ cos´ zmienic´? – W jego głosie

nie było słychac´ kpiny, ale raczej podziw.

Abby zno´w skine˛ła głowa˛ z przekonaniem.
– Jak najbardziej. – Rozes´miała sie˛ gorzko. – Oczywi-

s´cie, jes´li Reece przyzna mi stanowisko konsultanta.
Zdaje sie˛, z˙e od czasu s´mierci Davida wypisuje˛ troche˛ za
duz˙o skierowan´ na ro´z˙ne badania.

– Na przykład kompleksowe badanie serca, kiedy

pacjent uskarz˙a sie˛ na zgage˛?

– Włas´nie. – Us´miechne˛ła sie˛ lekko.
– I nawet emeryt po osiemdziesia˛tce, kto´ry zaczepił

błotnikiem samochodu o słupek na parkingu, dostaje
skierowanie na badanie na obecnos´c´ narkotyko´w?

Rozes´miała sie˛ przez łzy.
– Bez wyja˛tku. Reece stwierdził, z˙e musze˛ wro´cic´ do

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

podstaw medycyny, popracowac´ troche˛ bez wsparcia
radiologo´w, patologo´w i innych specjalisto´w.

– Z

eby odzyskac´ wiare˛ w siebie?

– Albo zupełnie ja˛ stracic´.
– Tak sie˛ na pewno nie stanie – odparł Kell z przeko-

naniem. – Odebrałas´ poro´d pos´ladkowy, przyjmowałas´
pacjento´w w jeepie na pustkowiu i ani razu nie poprosiłas´
o porade˛ lataja˛cych lekarzy. To chyba niezły pocza˛tek.

– Mogłam poprosic´ o porade˛? – Gwałtownie podnios-

ła na niego wzrok.

– W jeepie jest nadajnik radiowy.
– Ale mys´lałam, z˙e uz˙ywa sie˛ go tylko w nagłych

wypadkach, albo po to, z˙eby sie˛ poła˛czyc´ ze szpitalem.

– Alez˙ ska˛d. Prawie przy kaz˙dym wyjez´dzie w teren

kontaktuje˛ sie˛ z kto´ryms´ z lekarzy powietrznego pogoto-
wia. Na pewno dzisiaj zachodza˛ w głowe˛, dlaczego sie˛ nie
odezwałem. Niepotrzebnie ci o tym mo´wie˛. Teraz pewnie
trudno cie˛ be˛dzie oderwac´ od radia.

– Wcale nie. – Wstała i spojrzała na mro´wki, kto´re

maszerowały w strone˛ niedokon´czonej kanapki Kella.
– Patrzysz na nowa˛, pewna˛ siebie Abby Hampton.

Kell rozes´miał sie˛.
– Moz˙e ja tu posprza˛tam, a ciastka zjemy w jeepie.
Z rados´cia˛ powitała te˛ zmiane˛ tematu.

Kiedy wreszcie podła˛czyła komputer do Internetu

i chciała opisac´ miniony dzien´, stwierdziła, z˙e nie potrafi.
Wysłała wie˛c tylko kro´tkie pozdrowienia dla rodziny,
kto´re w z˙adnym stopniu nie oddały jej burzliwych
przez˙yc´.

Przez wielkie przeszklone drzwi patrzyła na zachodza˛-

CAROL MARINELLI

ce słon´ce, kto´re os´wietlało bezkresna˛ ro´wnine˛ i rysuja˛ca˛
sie˛ na jej tle sylwetke˛ jednego jedynego drzewa. Za-
czynała dostrzegac´ pie˛kno australijskiego interioru. Czu-
ła sie˛ malen´ka˛ cza˛stka˛ wielkiego s´wiata i w tym znaj-
dowała ukojenie.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ SZO

STY

Kell najwyraz´niej zmienił zdanie co do swoich plano´w

uwodzenia Abby, poniewaz˙ przez naste˛pne tygodnie pra-
wie wcale nie zwracał na nia˛uwagi. Nie dostała ani jednego
kwiatu, czekoladki czy zaproszenia na wspo´lne ogla˛danie
filmu na wideo. Oczywis´cie pracowali razem, s´miali sie˛ ze
swoich dowcipo´w, od czasu do czasu spierali o pacjento´w.
Powietrze miedzy nimi było az˙ cie˛z˙kie od napie˛cia, ale
najwyraz´niej Kell zrezygnował z uwiedzenia jej.

Dni zmieniały sie˛ w tygodnie, a Abby zaczynała sie˛

coraz bardziej denerwowac´. Czas uciekał. Co dziwniej-
sze, jednoczes´nie czuła tez˙ wielka˛ ulge˛. Czy ma jakikol-
wiek sens romans, kto´ry prowadzi donika˛d? Kell jest
nierozerwalnie zwia˛zany z ta˛ okolica˛, a Abby nie wyob-
raz˙ała sobie z˙ycia poza wielkim miastem. Owszem, podo-
bało jej sie˛ w Tennengarrah, ludzie tu byli cudowni, praca
dawała satysfakcje˛, a widoki zapierały dech w piersiach,
jednak to nie był jej dom.

Moz˙e Kell robi dobrze, zachowuja˛c dystans? Abby

rozmys´lała o tym pewnego popołudnia, wyczerpana po
kolejnym wyjez´dzie w teren. Siedziała za biurkiem i uzu-
pełniała dokumenty. Choc´ była zme˛czona, nie miała
ochoty wracac´ do domu.

– Skon´czyłam. – Odłoz˙yła długopis, wstała i us´mie-

chne˛ła sie˛ do Kella, kto´ry siedział obok.

– Do zobaczenia! – zawołał beztrosko, nie podnosza˛c

głowy znad papiero´w. Abby poczuła, z˙e musi jeszcze cos´
powiedziec´.

– Masz dyz˙ur jutro rano? – zagadne˛ła, przystaja˛c

w drzwiach.

– Nie. Mam cztery dni wolne. Pewnie nie wypoczne˛,

bo w domu czeka na mnie mno´stwo pracy.

W domu. Nic nie wiedziała o jego prawdziwym domu,

ale wyobraz˙ała sobie, z˙e to duz˙a wiejska posiadłos´c´, gdzie
hoduje sie˛ miliard kro´w i gdzie zawsze jest cos´ do
zrobienia.

– W takim razie baw sie˛ dobrze. – Us´miechne˛ła sie˛,

choc´ wcale nie było jej wesoło. W sobote˛ i niedziele˛ miała
wolne, a to oznacza, z˙e zobaczy Kella dopiero w ponie-
działek. – Widzimy sie˛ w przyszłym tygodniu.

– Dobra. Na razie – poz˙egnał ja˛ oboje˛tnym tonem.

Reszta dnia dłuz˙yła jej sie˛ niemiłosiernie. Odebrała

poczte˛ elektroniczna˛ i bez zainteresowania przeczytała
najnowsze wiadomos´ci.

Panował nieznos´ny upał. Rozebrała sie˛ do bielizny

i otworzyła puszke˛ piwa. Pomys´lała o tym, z˙e jej znajomi
w tej chwili pewnie zamawiaja˛ drogie wina w jakiejs´
eleganckiej restauracji.

Nawet wiadomos´ci telewizyjne były tutaj inne. Wie˛k-

sza˛ich cze˛s´c´ zajmowały raporty na temat suszy, doniesie-
nia o cenach bydła i szczego´łowe prognozy pogody, kto´ra˛
moz˙na było stres´cic´ jednym słowem: upał.

Najwyz˙ej dwoma słowami: piekielny upał.
Abby nie mogła nawet zadzwonic´ po pizze˛, a wyprawa

do pubu wcale jej nie kusiła. Wszyscy pewnie be˛da˛

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

rozmawiac´ tylko i wyła˛cznie o zbliz˙aja˛cym sie˛ dorocz-
nym balu. Czy po´js´cie na bal miałoby sens, skoro ksia˛z˙e˛
z bajki nie jest nia˛ wcale zainteresowany, chociaz˙ panto-
felek pasuje jak ulał?

– Czes´c´!
Ksia˛z˙e˛ z bajki stana˛ł włas´nie przed nia˛, trzymaja˛c

przywie˛dły bukiet i roztapiaja˛ca˛ sie˛ tabliczke˛ czekolady.
Mniej by sie˛ zdziwiła, gdyby piorun uderzył z jasnego
nieba.

I choc´ jej bielizna była niesłychanie droga i pie˛kna,

wcale nie chciała, by Kell ja˛ w niej ogla˛dał.

– Czy tutaj nikt nigdy nie puka? – Chwyciła szlafrok

i włoz˙yła go na siebie.

– Nie – odrzekł spokojnie, ale widziała, z˙e unika jej

wzroku, wie˛c na pewno był nieco zmieszany.

– A to po co? – spytała niezbyt miło, kiedy wre˛czył jej

bukiet.

– Powiedziałas´, z˙e lubisz kwiaty i czekoladki. Naj-

bliz˙szy teatr jest kilkaset kilometro´w sta˛d, ale mam niezły
film na wideo.

Rozes´miała sie˛.
– Długo trwało, zanim sobie przypomniałes´.
– Nie chciałem działac´ zbyt pos´piesznie.
– To ci sie˛ niewa˛tpliwie udało.
– Wykombinowałem sobie, z˙e jes´li na jakis´ czas sie˛

od ciebie odsune˛, to zrozumiesz, ile tracisz.

I rzeczywis´cie tak sie˛ stało!
– Masz na dzis´ jakies´ waz˙ne plany? – zapytał.
– A jakie plany moge˛ miec´ w tej zabitej deskami

dziurze?

Jej słowa były za ostre i natychmiast ich poz˙ałowała.

CAROL MARINELLI

Wolała jednak to, niz˙ dac´ po sobie poznac´, jakie wraz˙enie
zrobiło na niej przybycie Kella.

– Ubierz sie˛. – Kell zignorował jej sarkazm. – Chce˛

ci cos´ pokazac´.

Tym razem o wiele pewniej wsiadła na motocykl

Kella. Bez skre˛powania obejmowała go, kiedy podskaki-
wali na wyboistej drodze, a wiatr zagłuszał jej słowa.
Spokojna i rozluz´niona opierała policzek o jego plecy. Na
nagich udach czuła z˙ar po´z´nego słon´ca, a silnik motocyk-
la grał miarowo, gdy pe˛dzili przez pustkowia.

Abby musiała przyznac´, z˙e w Tennengarrah rzeczywi-

s´cie jest pie˛knie. Nie chciała przyzwyczajac´ sie˛ do tej
krainy, ulegac´ jej urokom, bo potem be˛dzie jeszcze trud-
niej sie˛ z nia˛ rozstac´. Nie chciała tez˙ budzic´ w sobie
miłos´ci do Kella.

Przez miłos´c´ człowiek robi ro´z˙ne głupstwa. Na przy-

kład moz˙e zaprzepas´cic´ osiem lat cie˛z˙kiej pracy i szes´c´ lat
studio´w, zrezygnowac´ z marzen´ o awansie, nie dotrzymac´
obietnicy danej przyjacielowi, zastanawiac´ sie˛ nad zmia-
na˛ miejsca zamieszkania. Nie wolno jej nawet o tym
mys´lec´!

Jechali bardzo długo wija˛ca˛ sie˛ kamienista˛ s´ciez˙ka˛,

kto´ra˛ nie przejechałby z˙aden samocho´d. Nie miała poje˛-
cia, doka˛d jada˛ i szczerze mo´wia˛c, niewiele ja˛ to ob-
chodziło. Wystarczała jej obecnos´c´ Kella.

Wspinali sie˛ coraz wyz˙ej, a krajobraz stawał sie˛ coraz

bardziej zachwycaja˛cy. Abby poz˙ałowała, z˙e nie wzie˛ła
ze soba˛ aparatu fotograficznego. W kon´cu zatrzymali sie˛
i zdje˛li kaski. Kell wyła˛czył silnik.

– Ostatni odcinek musimy przejs´c´ pieszo. Dasz rade˛?

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

To pytanie ja˛ rozs´mieszyło. Nie była taka słabowita.
– Wydaje mi sie˛, z˙e tak.
Okazało sie˛, z˙e wcale nie był to rekreacyjny spacerek

po buszu. Kell włoz˙ył plecak i poszedł przodem. Od czasu
do czasu podawał jej re˛ke˛, by pomo´c wymina˛c´ jakis´ głaz
lub wspia˛c´ sie˛ na skałe˛. Wiedziała, z˙e dotarli do celu,
kiedy zobaczyła przed soba˛ najpie˛kniejszy widok na
s´wiecie.

Pos´rodku suchej, surowej ziemi znalazła prawdziwa˛

oaze˛. Ws´ro´d czerwonych skał pyszniły sie˛ błe˛kitem dwa
duz˙e jeziora o krystalicznie czystej wodzie.

– Jak tu pie˛knie! – wyszeptała. – Czy tu przyjez˙dz˙aja˛

jacys´ ludzie? Mam na mys´li turysto´w.

– Nigdy nie widziałem tu z˙ywej duszy – odrzekł Kell,

patrza˛c jej w oczy.

– Nigdy? – Troche˛ nerwowo zwilz˙yła je˛zykiem wy-

schnie˛te wargi.

– Nigdy – potwierdził.
– A sa˛ tu krokodyle?
– Ani jednego.
– Jestes´ pewny?
– Jak najbardziej. Chyba zasłuz˙ylis´my sobie na ka˛-

piel?

Abby nie traciła czasu na fałszywa˛ skromnos´c´. Prze-

ciez˙ juz˙ widzieli sie˛ nago. A co istotniejsze, po długiej
jez´dzie przez zapylone, rozgrzane słon´cem drogi ka˛piel
w jeziorze stanowiła pokuse˛ nie do odparcia.

Zrzucili ubrania i w podskokach wbiegli do lodowatej

wody. Abby nareszcie poczuła, z˙e z˙yje. Obudziła sie˛
w niej dziecie˛ca, beztroska strona natury. S

mieja˛c sie˛,

pływali, nurkowali i rados´nie ochlapywali sie˛ woda˛.

CAROL MARINELLI

Abby stwierdziła, z˙e wcale tak z´le nie pływa. Oczywis´cie
daleko jej było do Kella, ale przeciez˙ ona nie miała
w pobliz˙u domu tak cudownego miejsca do nauki pły-
wania.

Drz˙a˛c i szcze˛kaja˛c ze˛bami, wytarła sie˛ małym re˛cz-

nikiem, kto´ry Kell jej podał. Rozłoz˙ył tez˙ na ziemi koc.

– Jeszcze nigdy nikogo tutaj nie przywiozłem.
Miała ochote˛ sie˛ rozes´miac´, beztrosko skomentowac´

jego słowa, ale usłyszała w jego głosie powaz˙ny ton.

– Nikogo? – upewniła sie˛.
– Nikogo – potwierdził. – Uwaz˙ałem to miejsce za

swoja˛własnos´c´. Moge˛ tu przyjez˙dz˙ac´ i w spokoju mys´lec´
o ro´z˙nych sprawach. – Połoz˙ył sie˛ na plecach i spojrzał
w ciemnieja˛ce niebo.

– A o czym mys´lisz teraz?
– Jak dobrze byc´ tu z toba˛...
Abby ro´wniez˙ ułoz˙yła sie˛ na plecach i us´miechne˛ła.
– Nie chce˛, z˙ebys´ wyjechała.
Us´miech znikna˛ł z jej twarzy. Patrzyła na migocza˛ce

na niebie gwiazdy. I chociaz˙ bardzo pragne˛ła usłyszec´ to,
co włas´nie Kell powiedział, jednoczes´nie z˙ałowała, z˙e te
słowa padły. Wtedy mogliby nadal udawac´, z˙e sa˛ przyja-
cio´łmi, kto´rzy kiedys´ przypadkiem zostali kochankami.

– Przez ostatni miesia˛c całkiem mnie ignorowałes´.
– Wcale nie.
– Tak. W pracy byłes´ dla mnie bardzo miły, ale...
– Abby, czy mys´lisz, z˙e nie chciałem sie˛ z toba˛

umo´wic´, zabrac´ cie˛ gdzies´?

– Wie˛c dlaczego tego nie zrobiłes´?
Kell rozes´miał sie˛ niskim głosem.
– Bo wiedziałem, z˙e kiedy tylko zostaniemy sami,

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

zaraz zaczne˛ je˛czec´, z˙e nie chce˛, z˙ebys´ sta˛d wyjez˙dz˙ała
i be˛de˛ sie˛ zachowywał tak, jak nigdy dota˛d sie˛ nie
zachowywałem.

Jego szczeros´c´ troche˛ ja˛ wystraszyła. Cała ta sy-

tuacja napawała ja˛ le˛kiem. Jak to sie˛ dzieje, z˙e przy
nim robi rzeczy, kto´rych nigdy sie˛ po sobie nie spo-
dziewała? Czy jedna noc moz˙e całkiem odmienic´ czy-
jes´ z˙ycie?

– Nic by z tego nie wyszło, Kell. – Głos´no wypus´cił

z płuc powietrze, zamkna˛ł oczy i lekko potrza˛sna˛ł głowa˛.
– Wiesz o tym tak dobrze jak ja. Za bardzo sie˛ ro´z˙nimy.
– Rozes´miała sie˛ cicho, staraja˛c sie˛ rozładowac´ napie˛ta˛
atmosfere˛. – Czy wyobraz˙asz sobie, z˙e mogłabym sie˛ tak
przejmowac´ dorocznym balem jak Shelly? Albo z˙e z za-
cie˛ciem dyskutowałabym o pogłowiu bydła czy lokalnym
rzemios´le jak Clara?

Zniz˙yła nieco głos i starała sie˛ mo´wic´ spokojniej:
– A czy wyobraz˙asz sobie siebie w mies´cie, zamknie˛-

tego w małym mieszkanku, dojez˙dz˙aja˛cego autobusem
do pracy? – Milczał. – To zupełnie niemoz˙liwe. – Powie-
działa to beztroskim tonem, choc´ wcale nie było jej lekko
na sercu. Widziała, z˙e Kell ro´wniez˙ bardzo to przez˙ywa.

– Nie jestem wiejskim prostaczkiem, Abby. Nie za-

chowywałbym sie˛ jak Krokodyl Dundee.

– Wiem, ale to byłaby dla ciebie wielka zmiana, a ja

nie mogłabym byc´ stale przy tobie, z˙eby ci pomo´c. Chce˛
sie˛ zaja˛c´ tym programem antynarkotykowym, wie˛c be˛de˛
pracowała całymi dniami. – Widza˛c, z˙e jej słowa do niego
nie docieraja˛, oparła sie˛ na łokciu i dała mu kuksan´ca
w bok, by go troche˛ rozweselic´. – Odebrałes´ rzeczy
z pralni? O sio´dmej spotykamy sie˛ w barze z przyjacio´ł-

CAROL MARINELLI

mi, a potem idziemy wszyscy do teatru. A Reece zaprasza
nas w niedziele˛ na golfa.

– Całkiem niez´le – stwierdził Kell, lecz Abby potrza˛s-

ne˛ła głowa˛.

– Moz˙e jako odmiana, ale w kon´cu znienawidziłbys´

takie z˙ycie, a potem i mnie sama˛. A tego bym nie zniosła.

– Nie mo´w tak. Nigdy bym cie˛ nie znienawidził.
– Moz˙e nienawis´c´ to za mocne słowo. Ale takie z˙ycie

oddaliłoby nas od siebie. Ty masz Tennengarrah we krwi.
Sam tak powiedziałes´. Tutaj jest two´j dom.

– Ale nie two´j?
Potrza˛sne˛ła głowa˛.
– A moz˙e warto spro´bowac´?
Zno´w potrza˛sne˛ła głowa˛.
– Gdyby chodziło tylko o mnie, moz˙e bym sie˛ zgodzi-

ła. Chociaz˙ całe z˙ycie chciałam byc´ konsultantem na
nagłych wypadkach, to, co sie˛ mie˛dzy nami wydarzyło,
jest tak niezwykłe, z˙e mogłoby mnie skłonic´ do zmiany
plano´w. Widzisz, jak powaz˙nie o tobie mys´le˛?

– Ale? – Tym jednym słowem trafił w sedno. Abby

gwałtownie usiadła, ukryła twarz w dłoniach i wes-
tchne˛ła.

– Mo´j wysiłek wreszcie przynio´sł efekty. – Kell spoj-

rzał na nia˛pytaja˛co. – Moje marzenie sie˛ spełniło. Znalaz-
ły sie˛ fundusze na Program Doraz´nej Oceny Zagroz˙enia
Narkotykowego. Na razie sa˛ pienia˛dze tylko dla jednego
konsultanta, i to na trzymiesie˛czny okres pro´bny. Klinika
detoksykacyjna udoste˛pni nam miejsce dla pacjento´w,
mam tez˙ wygłosic´ serie˛ wykłado´w dla personelu szpital-
nego. Nie moge˛ teraz tak po prostu odejs´c´. Jak by to
wygla˛dało?

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– A nie moz˙e tego przeja˛c´ ktos´ inny?
Ze znuz˙eniem potrza˛sne˛ła głowa˛.
– Nie jestem az˙ tak pro´z˙na, z˙eby uwaz˙ac´, z˙e nie ma

nikogo lepszego i z˙e beze mnie szpital nie be˛dzie normal-
nie funkcjonował. Wiem jednak, z˙e wtedy program pad-
nie. Moz˙e ktos´ be˛dzie sie˛ nim przez jakis´ czas zajmował,
ale bez wie˛kszego zaangaz˙owania.

Przez chwile˛ oboje milczeli, tylko patrzyli sobie

w oczy, staraja˛c sie˛ znalez´c´ jakies´ rozwia˛zanie.

– A tak w ogo´le... – Abby us´miechne˛ła sie˛ z wysił-

kiem. – Spe˛dzilis´my ze soba˛ tylko jedna˛ noc, wie˛c kto
wie, moz˙e zanim moja praca tutaj dobiegnie kon´ca,
be˛dziesz mnie juz˙ miał serdecznie dosyc´...

Jej słowa nie wywołały z˙adnej reakcji. Oboje wiedzie-

li, z˙e sa˛ bardzo zaangaz˙owani uczuciowo.

– Moz˙e zostałabys´ choc´ troche˛ dłuz˙ej? – W jego

głosie słychac´ było słaba˛ nadzieje˛.

– A jaki miałoby to sens? Koniec byłby taki sam.

Cieszmy sie˛ tym, co jest teraz, dobrze?

– Wakacyjny romans, tak?
– Romans na wakacjach poła˛czonych z praca˛ – za-

proponowała.

– To i tak lepiej niz˙ przygoda na jedna˛ noc – przyznał

nieche˛tnie. – Nie chce˛ jednak, z˙ebys´my sie˛ ukrywali.
Mo´wie˛ powaz˙nie. Nie be˛dziemy udawac´, z˙e jestes´my
tylko kolegami, nie be˛dziemy chowac´ sie˛ po ka˛tach.
– Przycia˛gna˛ł ja˛ do siebie, napawał sie˛ jej zapachem
i bliskos´cia˛.

– Sa˛dziłes´, z˙e chce˛ ukrywac´ nasz zwia˛zek?
– Nie byłas´ zachwycona tym, z˙e sie˛ przespałas´ ze

zwykłym piele˛gniarzem.

CAROL MARINELLI

– Och, Kell. – Westchne˛ła, przeraz˙ona, z˙e tak to

odebrał. – Wcale nie o to chodzi. Byłam przeraz˙ona, z˙e
obudziłam sie˛ w ło´z˙ku z kims´, kogo znałam zaledwie
kilka godzin i nawet nie wiedziałam, jakie ma nazwisko.
Nigdy nie mys´lałam o tobie jako o ,,zwykłym piele˛g-
niarzu’’.

– A wie˛c jestem wystarczaja˛co dobry? – Us´miechna˛ł

sie˛ do niej łobuzersko, a Abby czuła, z˙e jej uczucie do
niego sie˛ pogłe˛bia.

– Ujdziesz w tłoku – odparła lekko, ale uwielbienie

w jej oczach powiedziało Kellowi, jaka jest prawda.

– A wie˛c z˙adnego ukrywania sie˛. Wracamy jako para.
– Jasne. – Perspektywa ujawnienia ich zwia˛zku jedno-

czes´nie cieszyła ja˛ i przeraz˙ała. Be˛da˛ mogli spe˛dzac´ noce
w swych ramionach, budzic´ sie˛ w jednym ło´z˙ku, wracac´
do siebie wieczorem. Chciała go pocałowac´, gdy Kell
zapytał:

– Ale co zrobimy, kiedy two´j kontrakt dobiegnie

kon´ca?

Nie chciała o tym mys´lec´, by nie zepsuc´ tej cudownej

chwili, jednak w głe˛bi duszy wiedziała, z˙e wizja rozstania
be˛dzie stale nad nimi wisiała.

– Zostana˛ nam pie˛kne wspomnienia. – Kell na chwile˛

zamkna˛ł oczy, a ona lekko sie˛ skrzywiła. – To zabrzmiało
jak reklama wakacji w egzotycznym miejscu. Sama nie
wiem, co powiedziec´. Nie mys´lmy o tym teraz, dobrze?
Cieszmy sie˛ chwila˛.

Niebo juz˙ pociemniało, jednak Abby nadal widziała

twarz Kella, os´wietlana˛ przez srebrnobiała˛ kule˛ ksie˛z˙yca.
Miliony gwiazd migotały niczym klejnoty. Abby czuła sie˛
bezpieczna pod tym wspaniałym baldachimem, z Kellem

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

u boku. Kiedy przycia˛gna˛ł ja˛ do siebie i pocałował,
stwierdziła, z˙e jego usta sa˛ jeszcze słodsze, niz˙ sobie
zapamie˛tała.

Kochali sie˛ namie˛tnie. To, co ich poła˛czyło, było tak

naturalne, tak pierwotne i pełne z˙ycia jak kraina woko´ł
nich. Kochali sie˛ nie tylko dotykiem, ale ro´wniez˙ spoj-
rzeniem, ciałem i dusza˛.

CAROL MARINELLI

ROZDZIAŁ SIO

DMY

Kell zabrał Abby do swojego domu.
Abby poznała tam jego ojca, kto´ry wygla˛dał jak starsza

wersja Kella. Miał długie ciemne włosy, przypro´szone na
skroniach siwizna˛, ogorzała˛ od słon´ca twarz i us´miech
ro´wnie promienny jak us´miech syna. Kell przedstawił ja˛
tez˙ swoim braciom, Kane’owi i Rory’emu. Widac´ było,
z˙e ich uwielbia. Zjedli razem wyborny posiłek, podczas
kto´rego Abby mogła sie˛ nacieszyc´ bliskos´cia˛ Kella, zoba-
czyc´, jak zachowuje sie˛ w gronie rodzinnym, dowiedziec´
sie˛ o nim czegos´ wie˛cej.

– Oprowadzisz mnie? – zapytała, gdy ojciec z dwoma

synami odjechał do miejscowego pubu, zostawiaja˛c ich
samych.

Było to z ich strony spore pos´wie˛cenie, poniewaz˙ do

miejscowego pubu jechało sie˛ po´ł godziny motocyklem.

Wyszli na dwo´r i trzymaja˛c sie˛ za re˛ce, ruszyli tam,

ska˛d dobiegało rz˙enie koni. Abby w kon´cu zrozumiała,
dlaczego Shelly rozes´miała sie˛, gdy Kell powiedział, z˙e
potrzebuje goto´wki. Od razu moz˙na było poznac´, z˙e
posiadłos´c´ s´wietnie prosperuje. Wsze˛dzie widniały ozna-
ki bogactwa. Abby poczuła jeszcze wie˛kszy podziw dla
Kella za to, z˙e wykonuje tak trudny zawo´d, choc´ mo´głby
spokojnie utrzymac´ sie˛ z dochodo´w, kto´re przynosiła
rodzinna farma.

Stane˛li przed ogrodzeniem, zza kto´rego konie wycia˛-

gały łby w ich strone˛. Z rados´cia˛ witały swojego pana
i tra˛cały ich re˛ce nosami, spodziewaja˛c sie˛ jakiegos´
przysmaku.

– Jakie to pie˛kne, Kell. Czy trzymacie te konie, bo sie˛

przydaja˛ przy przeganianiu bydła?

– Obecnie bardzo rzadko ich do tego uz˙ywamy. Tylko

na kro´tkich trasach. Na dłuz˙szych poganiacze jez˙dz˙a˛ na
motorach, a na wie˛kszych posiadłos´ciach wykorzystuje
sie˛ helikoptery.

– To sa˛ jeszcze wie˛ksze posiadłos´ci? – spytała zdu-

miona.

– Nasza farma to przy nich skromne poletko.
– Wie˛c zdarza ci sie˛ przepe˛dzac´ bydło?
– Włas´ciwie nie. Zatrudniamy do tego ludzi. Farma

dobrze prosperuje, wie˛c jest coraz wie˛cej papierkowej
roboty. Kane sie˛ tym zajmuje. Za to Rory cze˛sto pracuje
przy przeganianiu, choc´ na ogo´ł jego zadaniem jest roz-
bijanie obozowiska. Od czasu do czasu tez˙ mam ochote˛ na
taka˛ przygode˛. Wykorzystuje˛ w tym celu wie˛ksza˛ cze˛s´c´
urlopu. Za dnia przepe˛dzam bydło, noca˛ odpoczywam
przy ognisku. To wspaniała sprawa.

– Nadal nie rozumiem, po co sie˛ to robi.
– Z

eby wykarmic´ bydło – tłumaczył cierpliwie. –

Przeganiamy stada tam, gdzie znajda˛ poz˙ywienie. Trzeba
sie˛ poruszac´ wzdłuz˙ okres´lonych tras, a bydło pasie sie˛ po
drodze. Powinnas´ sie˛ kiedys´ z nami wybrac´ i zobaczyc´,
jak to wygla˛da. Kane cze˛sto zabiera ze soba˛ turysto´w.
W ten sposo´b najlepiej poznaje sie˛ z˙ycie australijskiego
interioru.

W to raczej wa˛tpi! Klimatyzowany mikrobus wydawał

CAROL MARINELLI

jej sie˛ bardziej pocia˛gaja˛cy. Niepewnie poklepała konia
po szyi, ale kiedy ten wysuna˛ł ro´z˙owy je˛zyk i polizał ja˛ po
dłoni, odskoczyła w tył, s´mieja˛c sie˛ nerwowo.

– Niezbyt dobrze mi poszło, co?
– Całkiem niez´le – zapewnił ja˛. – Chociaz˙ widac´, z˙e

rodzice nie wysyłali cie˛ na lekcje jazdy na kucyku.

– Rzeczywis´cie, nie – przyznała. – Byłam jednym

z tych dzieciako´w, kto´re wolały chodzic´ do muzeum
przyrodniczego. Ale to nie znaczy, z˙e nie lubie˛ koni.

– W takim razie moz˙emy kiedys´ spro´bowac´. – Spoj-

rzał na jej wystraszona˛ mine˛ i rozes´miał sie˛. – Be˛dziemy
jechac´ ostroz˙nie i powoli. Naprawde˛ chciałbym ci poka-
zac´ cała˛ posiadłos´c´.

– Moz˙e – wymamrotała. Oczyma duszy zobaczyła

czyhaja˛ce ws´ro´d kamieni we˛z˙e i paja˛ki. Mimo woli
zadrz˙ała, wie˛c Kell otoczył ja˛ ramieniem.

– Idziemy? – zapytał. – Moz˙e obejrzymy film, tak jak

ci to kiedys´ obiecałem?

– Musze˛ wracac´ – powiedziała z nieche˛cia˛, kiedy na

ekranie ukazały sie˛ napisy kon´cowe. Siedzieli na kanapie,
Kell gładził ja˛ leniwie po włosach. – Mam dyz˙ur od
samego rana.

– Jasne – odparł bez entuzjazmu.
Nie chciała wyjez˙dz˙ac´. Dobrze sie˛ czuła w tej domo-

wej atmosferze, w towarzystwie Kella. Wystarczyłoby
jedno słowo, a mogłaby to miec´ na co dzien´. Musi jednak
zachowac´ rozsa˛dek.

Pe˛dzili w ciemnos´ciach nocy, przecinanych snopem

s´wiatła motocykla. Gdy podjechali pod dom Abby, nie
poz˙egnali sie˛ sztywno, lecz razem weszli do s´rodka,

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

wiedza˛c, z˙e czeka ich noc nies´piesznej, namie˛tnej mi-
łos´ci.

– Abby, czekam na ciebie w szpitalu! – Zaspana Abby

z wysiłkiem rozpoznała głos Shelly. – Mikrobus sie˛ rozbił
– dodała. – Na gło´wnej drodze do miasteczka.

– Ile czasu trzeba, z˙eby tam dojechac´? – Mrugaja˛c

oczami, Abby spojrzała na budzik. Trzecia nad ranem.
Kell wyskoczył z ło´z˙ka i zacza˛ł sie˛ ubierac´.

– Mniej wie˛cej po´ł godziny. Szukam włas´nie Kella.

Motocyklem dojechałby tam najszybciej. Ross juz˙ pakuje
sprze˛t do jeepa. Clara zaraz be˛dzie w szpitalu. Jack,
policjant, jedzie prosto na miejsce wypadku.

Abby przez ułamek sekundy zastanawiała sie˛, czy nie

skłamac´. Ale w gre˛ wchodziło z˙ycie ludzkie, wie˛c po-
stanowiła nic nie ukrywac´.

– Kell jest tutaj – powiedziała, jedna˛ re˛ka˛ trzymaja˛c

słuchawke˛, druga˛ wcia˛gaja˛c szorty.

– Aha...
Kell wyja˛ł z jej re˛ki słuchawke˛.
– Zadzwon´ do Rossa i powiedz, z˙eby przygotował

dwa plecaki z pakietami ratunkowymi. Abby przyjedzie
ze mna˛ na motorze.

Z rykiem silnika pomkne˛li do os´rodka. Wszyscy byli

przeje˛ci i zdenerwowani, ale po minach Clary i Rossa
było widac´, z˙e ich wspo´lne przybycie wywołało mała˛
sensacje˛.

– Ilu jest rannych?
Ross potrza˛sna˛ł głowa˛, pomagaja˛c Abby włoz˙yc´ na

ramiona cie˛z˙ki plecak.

– Kierowca cie˛z˙aro´wki powiadomił nas o wypadku

CAROL MARINELLI

przez radio. Jest przynajmniej osiem rannych oso´b, moz˙-
liwe, z˙e nawet dwanas´cie. Najbliz˙szy lataja˛cy lekarz jest
teraz zaje˛ty, wie˛c przez jakis´ czas jestes´my zdani tylko na
siebie. Ja zostane˛, bo karetka na pewno przywiezie tu
jakichs´ rannych. Na miejscu zro´bcie, co sie˛ da, i wracajcie
tutaj.

Abby drz˙ała ze strachu, duchowo przygotowuja˛c sie˛ do

widoku, jaki zastanie na miejscu wypadku. Powtarzała
sobie w mys´lach kolejne kroki zwykłej w takich razach
procedury.

Natrafili na dwie wielkie cie˛z˙aro´wki, kto´re stały z wła˛-

czonymi s´wiatłami. Kierowcy zatrzymali ich i wyjas´nili,
z˙e do miejsca wypadku jest jeszcze kilka minut drogi.
Stali tu, by ostrzec innych uz˙ytkowniko´w drogi przed
niebezpieczen´stwem.

Mikrobus lez˙ał na boku, pogie˛ty i zniszczony. Przez

rozerwana˛ blache˛ widac´ było znajduja˛cych sie˛ w s´rodku
ludzi. Abby poczuła, z˙e z˙oła˛dek podchodzi jej do gardła.
Widywała juz˙ wypadki drogowe, zwykle jednak przyby-
wała na miejsce po´z´niej, po straz˙akach, personelu karetek
i policji, jako jedna z wielu lekarzy w zespole.

Teraz przyjechała tu przed nimi wszystkimi.
Ofiary wypadku nie były jednak zostawione same

sobie. Ludzie australijskiego interioru sa˛ twardzi i nie
traca˛ łatwo głowy. Kierowca cie˛z˙aro´wki, starszy czło-
wiek, reanimował włas´nie jaka˛s´ nastolatke˛.

Abby od razu wiedziała, z˙e ten widok zapamie˛ta do

kon´ca z˙ycia. Na poboczu lez˙eli ludzie. Niekto´rzy je˛czeli
i krzyczeli, inni szlochali. Pewnie udało im sie˛ wyjs´c´
z wraku lub wycia˛gna˛ł ich stamta˛d kierowca cie˛z˙aro´wki.

– Jes´li je˛cza˛, to znaczy, z˙e moga˛ oddychac´ – zawołał

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Kell. Wyja˛ł z plecako´w kaski dla siebie i Abby, zapalił
przytwierdzone do nich latarki. Zobaczył, z˙e Jack daje mu
znaki, wie˛c poszedł w tamta˛ strone˛.

Abby podeszła do kierowcy, kto´ry reanimował młoda˛

dziewczyne˛. Ukle˛kła obok nich i zbadała ranna˛. Po chwili
połoz˙yła dłon´ na ramieniu ratuja˛cego ja˛ człowieka.

– Nie z˙yje – oznajmiła, a zme˛czony me˛z˙czyzna przy-

garbił sie˛ z rezygnacja˛.

Nie było czasu na rozmys´lania czy modlitwy. Trzeba

zaja˛c´ sie˛ tymi, kto´rych moz˙na uratowac´.

Kell wszedł do rozbitego mikrobusu i robił sztuczne

oddychanie metoda˛ usta-usta młodemu chłopakowi. Po
chwili załoz˙ył mu na szyje˛ kołnierz usztywniaja˛cy.

– Tutaj! – zawołał do kierowcy, kto´ry pomagał Abby

wejs´c´ do wraka. – Tego chłopaka trzeba sta˛d zabrac´. –
Latarka na jego kasku os´wietliła zakrwawiona˛, pobladła˛
twarz dziewczyny. – Abby, ta˛musisz sie˛ natychmiast zaja˛c´.

Abby usłyszała przeds´miertne rze˛z˙enie. Z trudem do-

tarła do dziewczyny i sprawdziła, czy nic nie blokuje jej
dro´g oddechowych. Naste˛pnie umies´ciła na twarzy ofiary
maseczke˛ do sztucznego oddychania i wdmuchne˛ła do jej
płuc troche˛ powietrza. Z ulga˛ zobaczyła, z˙e piers´ dziew-
czyny zacze˛ła sie˛ unosic´.

– Nie ruszaj sie˛ – ostrzegła Abby, gdy zobaczyła, z˙e

dziewczyna odzyskuje przytomnos´c´. – Nie wolno ci sie˛
ruszac´! – powto´rzyła głos´niej, poniewaz˙ pacjentka za-
cze˛ła sie˛ niespokojnie wiercic´. Jedna˛ re˛ka˛ przytrzymała
jej głowe˛, druga˛ poszukała w plecaku kołnierza usztyw-
niaja˛cego. – Nazywam sie˛ Abby, jestem lekarzem.

– Jessica. – Dz´wie˛k głosu dziewczyny bardzo ucie-

szył Abby. Przeciez˙ minute˛ temu była bliska s´mierci.

CAROL MARINELLI

Mimo ciemnos´ci i niewygody, Abby szybko zbadała

Jessice˛. Nie znalazła widocznych ran, ale kiedy dotkne˛ła
jej brzucha, Jessica zesztywniała z bo´lu. Szybko załoz˙yła
jej kroplo´wke˛ i podała niezbe˛dne płyny.

– Jessico, zabierzemy cie˛ sta˛d jak najszybciej – pocie-

szała dziewczyne˛ – ale sama cie˛ nie wycia˛gne˛. – Metalo-
wy złom przytłaczał ciało Jessiki.

Gdzies´ w głe˛bi wraku Abby usłyszała je˛k kolejnego

rannego. Wiedziała, z˙e musi zaja˛c´ sie˛ naste˛pna˛ osoba˛,
choc´ bardzo nie chciała zostawiac´ dziewczyny samej.
,,Jes´li je˛cza˛, to znaczy, z˙e moga˛ oddychac´’’. Tak powie-
dział Kell. Odnalazła wzrokiem młodego człowieka, kto´-
ry patrzył na nia˛ z bo´lem i przeraz˙eniem. Widac´ było, z˙e
pilnie potrzebuje pomocy.

– Zaraz cie˛ stamta˛d wydostaniemy – zapewniła. Do-

kładnie obejrzała pacjenta, cały czas pocieszaja˛c go i pod-
trzymuja˛c na duchu. Jednak kro´tkie spojrzenie wystar-
czyło, by wiedziec´, z˙e nic nie zdoła ocalic´ jego nogi.
Załoz˙yła mu kroplo´wke˛ i podała duz˙a˛ dawke˛ s´rodka
przeciwbo´lowego. Ka˛tem oka zauwaz˙yła Kella. To dało
jej nadzieje˛, z˙e moz˙e najgorsze juz˙ mine˛ło.

– Jak wygla˛da sytuacja? – zapytała go.
Jednoczes´nie unieruchamiała noge˛ chłopaka, a Kell

i kierowca pro´bowali uwolnic´ go spod pogie˛tej blachy.

– Jedna powaz˙na rana głowy. Pacjent w bardzo złym

stanie. Trzeba go zaintubowac´. Przyjechała Clara i zaraz
sie˛ tym zajmie.

– Co jeszcze?
– Gło´wnie obraz˙enia no´g i klatki piersiowej. Jaki jest

stan tej dziewczyny? – Wskazał na Jessice˛, kto´ra nic juz˙
nie mo´wiła.

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Niedobry. Chce˛ do niej wro´cic´.
– Wracaj. Zaraz wydobe˛dziemy sta˛d chłopaka.
Wiedziała, z˙e dadza˛ sobie rade˛.
– To juz˙ nie potrwa długo – zapewniła rannego.

– Zaraz sie˛ zobaczymy na zewna˛trz.

Podpełzła z powrotem do dziewczyny, trzymaja˛c

w ustach dodatkowa˛latarke˛. Ucieszyła sie˛, kiedy usłysza-
ła, jak wynosza˛ rannego chłopca z mikrobusu.

– Jessico! – Uniosła jej powieke˛ i zas´wieciła w oko. –

Jessico! – Na szcze˛s´cie Jessica w kon´cu spojrzała na nia˛
przytomnie.

– Zabierzcie mnie sta˛d – błagała.
– Zaraz to zrobimy. Utkne˛łas´ mie˛dzy pogie˛tymi bla-

chami.

– Ja tu umre˛. – Dziewczyna płakała cicho i nie docie-

rały do niej słowa Abby, kto´ra podała jej dawke˛ krwi.

– To przeciez˙ miały byc´ wakacje... – je˛czała dziew-

czyna. Wpadała w coraz wie˛ksza˛ histerie˛, co pozbawiało
ja˛ resztek sił. – Nie tak miało byc´...

– Czego potrzebujesz? – Kell znalazł sie˛ obok Abby.
– Trzeba ja˛ sta˛d wydostac´.
Najwyraz´niej przybyła dalsza pomoc. Podano im butle˛

z tlenem i Abby szybko nałoz˙yła maske˛ na pobladłe usta
dziewczyny.

– Nie chce˛ tu umierac´. – Jessica patrzyła na Abby

przeraz˙onym wzrokiem.

– Posłuchaj mnie. – Głos Abby zabrzmiał ostro i sta-

nowczo. – Nie umrzesz tutaj. A wiesz dlaczego? Bo ja ci
na to nie pozwole˛. Zrozumiałas´? – Patrzyła przy tym
dziewczynie prosto w oczy. Ranna na szcze˛s´cie nieco sie˛
uspokoiła, lecz nadal była s´miertelnie blada. – Zało´z˙ jej

CAROL MARINELLI

jeszcze jedna˛ kroplo´wke˛ i podaj wie˛cej krwi – poleciła
Abby Kellowi, ale zaraz zmieniła zdanie. – Nie, ja to
zrobie˛. Ty wezwij kogos´ do pomocy. Trzeba ja˛ wynies´c´
na zewna˛trz.

– W Anglii jest s´rodek dnia – z westchnieniem rzekła

dziewczyna. Co jakis´ czas odzyskiwała przytomnos´c´, by
zaraz zno´w ja˛ stracic´.

– Tak mi sie˛ wydawało, z˙e słysze˛ angielski akcent. –

Abby us´miechne˛ła sie˛. – Przyjechałas´ tu na wakacje?

– Zrobiłam sobie rok... – Zamilkła w po´ł zdania i tym

razem nie pomogło wołanie po imieniu. Abby wiedziała,
z˙e ma niewiele czasu. Zawołała o pomoc i sama zacze˛ła
odsuwac´ pogie˛te blachy i fotele, przygniataja˛ce jej pac-
jentke˛. Przeciez˙ obiecała, z˙e nie pozwoli Jessice umrzec´.

– Samolot lataja˛cych lekarzy juz˙ la˛duje! – krzykna˛ł

Kell. – Umies´cilis´my flary wzdłuz˙ drogi. Be˛dziemy mogli
ewakuowac´ tego z rana˛ głowy.

– Jessica jest w stanie agonalnym! – wołała Abby. –

Daj tu Jacka i jeszcze kogos´. Wycia˛gniemy ja˛ i wtedy
zadecydujemy, kto leci.

Kell wraz z pomocnikami zabrał sie˛ do pracy. Uwol-

nienie Jessiki z potrzasku wymagało nadludzkiej siły, ale
jakos´ zdołali ja˛ wycia˛gna˛c´.

– Co tu mamy? – Abby niemal zaszlochała z ulgi,

kiedy zobaczyła przed soba˛ zatroskana˛ twarz i złote
skrzydła przypie˛te do białej koszuli. – Jestem Hall Jells,
starszy oficer medyczny. Chyba kiedys´ rozmawialis´my
przez radio.

– Abby Hampton, lekarz pogotowia. Pacjentka ma na

imie˛ Jessica, tylko tyle wiem. Powaz˙ne urazy podbrzusza,
włas´nie straciła przytomnos´c´. Dostała dwie jednostki

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

krwi i litr roztworu Hartmanna. Bardzo niskie cis´nienie.
Musi szybko trafic´ na sale˛ operacyjna˛. Zbadałam tez˙
młodego me˛z˙czyzne˛ z rana˛ głowy...

– Moge˛ zabrac´ tylko jedna˛ osobe˛ – przerwał jej Hall.
– Zabierzcie Jessice˛. – Abby czuła, z˙e Kell patrzy na

nia˛ ze zmarszczonym czołem. – Operacja to jej jedyna
szansa.

Wspo´lnie zanies´li Jessice˛ do samolotu. Tuz˙ przed

startem Abby zwro´ciła sie˛ do Halla:

– Ona jest z Anglii. – Tylko tyle mogła powiedziec´

o tej dziewczynie, ale czuła, z˙e w ten sposo´b nadaje całej
sprawie bardziej osobisty wymiar.

Hall skina˛ł głowa˛, chyba ja˛ zrozumiał.
– Zrobimy wszystko, co w naszej mocy.

100

CAROL MARINELLI

ROZDZIAŁ O

SMY

Noc zamieniła sie˛ w dzien´, ale nikt tego nie zauwaz˙ył.

Szpital przypominał linie˛ frontu. Młodzi ludzie walczyli
o z˙ycie, a wszyscy woko´ł starali sie˛ im pomagac´.

Ross i Abby, według instrukcji dobiegaja˛cej z aparatu

nadawczo-odbiorczego, nawiercili ratuja˛cy z˙ycie otwo´r
w czaszce młodego człowieka, kto´rego Kell chciał odesłac´
samolotem do szpitala. Dzie˛ki tej operacji krwiak przestał
uciskac´ na mo´zg i chłopak zyskał szanse˛ na wyzdrowienie.

Shelly, choc´ była na urlopie macierzyn´skim, wro´ciła

do obowia˛zko´w piele˛gniarki i pracowała razem z Kellem
i Clara˛. Tymczasem sa˛siedzi, kto´rzy w buszu sa˛ na ogo´ł
bliskimi przyjacio´łmi, zaje˛li sie˛ jej dziec´mi.

W tym tragicznym dniu całe miasteczko sie˛ zjedno-

czyło. Personel szpitala zakładał tymczasowe opatrun-
ki gipsowe, czys´cił i zszywał rany i zakładał sa˛czki. Co
jakis´ czas la˛dował samolot i zabierał kolejnego pacjen-
ta. W kon´cu mały oddział opustoszał, zostały tylko ban-
daz˙e na podłodze, kawałki waty i plamy z krwi. Wyczer-
pani ludzie dopiero teraz nieco odetchne˛li.

– Dobra robota. – Ross stana˛ł na s´rodku, obejmuja˛c

ramieniem z˙one˛. – Przynies´lis´cie zaszczyt temu małemu
szpitalowi.

– Czy były jakies´ wies´ci z Adelajdy? – spytała Abby,

pija˛c wode˛ prosto z kranu.

– Hall niedawno dzwonił. – Na dz´wie˛k głosu Kella

Abby zamarła, przygotowuja˛c sie˛ na najgorsze. – Jessica
ma uszkodzona˛ wa˛trobe˛ i s´ledzione˛, oraz perforowane
jelito. Jest na oddziale intensywnej opieki.

– Czyli przez˙yła operacje˛ – z nadzieja˛ stwierdziła

Abby, choc´ wiedziała, z˙e przed dziewczyna˛ jeszcze długa
droga.

Kell z zadowoleniem skina˛ł głowa˛.
– Dobrze, z˙e kazałas´ zabrac´ włas´nie ja˛. Ja odesłałbym

tego pacjenta z rana˛ głowy.

– To tez˙ nie byłaby zła decyzja – z˙yczliwie odparła

Abby. – Oboje bardzo potrzebowali pomocy.

– Co´z˙, ja sie˛ ciesze˛, z˙e nie musiałem tu przeprowa-

dzac´ operacji brzusznej. Nawiercac´ otwory w czaszce
moge˛ codziennie – wtra˛cił ze s´miechem Ross.

– Skoro tak sprawnie posługujesz sie˛ wiertłem, to

dlaczego moje po´łki nadal lez˙a˛ w pudłach na podłodze
w holu?

– Kell obiecał, z˙e je zawiesi. – Ross us´ciskał z˙one˛.

– Abby, jestes´ pewna, z˙e nie chcesz tu zostac´ dłuz˙ej? Na
przykład kilka lat?

Kilka oso´b sie˛ rozes´miało, ale kiedy Abby spojrzała

Kellowi w oczy, zobaczyła w nich bo´l.

– Mys´lałam, z˙e pobyt tutaj be˛dzie czyms´ w rodzaju

wakacji – pro´bowała zaz˙artowac´. – No to co? Bierzemy
sie˛ za sprza˛tanie, bo juz˙ nie moge˛ doczekac´ sie˛ prysznica.

– Nie be˛dziecie nic sprza˛tac´ – oznajmiła stanowczo

June. Abby juz˙ pamie˛tała, z˙e to ciotka legendarnej fryzje-
rki i z˙e to włas´nie ona dostarcza do szpitala pyszne
kanapki. – Zaraz włoz˙e˛ re˛kawice i sie˛ do tego wezme˛.
Kiedy wypoczniecie, dokon´czycie co trzeba.

102

CAROL MARINELLI

– W takim razie idziemy. – Kell swobodnie obja˛ł

Abby ramieniem. – Nie wiem, jak ty, ale ja jestem
skonany.

Abby zerkne˛ła na zgromadzonych, spodziewaja˛c sie˛

us´mieszko´w i szepto´w, ale wszyscy byli zbyt zme˛czeni,
by komentowac´ najnowszy romans, kto´ry rozkwitł
w Tennengarrah. Tragiczne wydarzenia minionej nocy
usune˛ły w cien´ sprawy Abby i Kella. No, prawie.

Shelly podeszła do Abby, kiedy ta podpisywała sie˛

w ksie˛dze wydanych leko´w.

– Nie mys´l sobie, z˙e to ci ujdzie na sucho – wyszeptała

z figlarnym us´miechem na miłej buzi. – Chce˛ znac´
wszystkie szczego´ły.

– Dobrze, zapraszam cie˛ do siebie. Ty przynosisz

wino. – Abby była zadowolona, z˙e be˛dzie mogła poznac´
opinie˛ innej kobiety.

– Umowa stoi.
– Co wy tam z Shelly knujecie? – zapytał Kell, kiedy

zme˛czona wsiadła na motocykl.

– Umawiałys´my sie˛ na babskie plotki. – Us´miechne˛ła

sie˛, kiedy spojrzał na nia˛ pytaja˛co. – Włas´ciwie to nigdy
jeszcze tego nie robiłam.

– No to wiele straciłas´.
– O, a ty pewnie wiesz najlepiej, co? – Z

artobliwie

pokazała mu je˛zyk. – Przeciez˙ jestes´ akuszerem i tak
dalej.

– Dzie˛ki temu nie tłumie˛ w sobie kobiecych cech

charakteru – odcia˛ł sie˛. – I przez to jestem doskonałym
kochankiem.

103

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ DZIEWIA˛TY

Przez kilka dni Tennengarrah była na ustach całej

Australii. A przynajmniej tak sie˛ wydawało. W kaz˙dych
wiadomos´ciach pokazywano zrozpaczonych krewnych
ofiar wypadku z Anglii, Niemiec i Szwecji, kto´rzy szlo-
chaja˛c, prosili swoich bliskich, by czekali na ich przyjazd.

Reporterzy nadawali sprawozdania z miejsca kata-

strofy, dzielnie znosza˛c upał i ataki much. Z

aden z nich

jednak nie był w stanie oddac´ dramatyzmu tamtych chwil.

Nawet szpital znalazł sie˛ na ekranach telewizoro´w

w całym kraju. Abby nagrała sobie na tas´me˛ ten fragment
wiadomos´ci i ogla˛dała go raz po raz, ze s´cis´nie˛tym ze
wzruszenia gardłem.

Oto Ross, jasnowłosy, przystojny, w pie˛knych słowach

wychwalaja˛cy pracowniko´w. Shelly, podaja˛ca tlen nie-
przytomnemu pacjentowi. Clara, spokojna i sprawna,
uosobienie piele˛gniarki idealnej.

Kiedy patrzyła na siebie, nie widziała dawnej Abby,

zawsze nieskazitelnie eleganckiej. Ta opalona dziewczy-
na bez makijaz˙u, ze zwia˛zanymi nieporza˛dnie włosami,
wygla˛dała zupełnie inaczej. Oczywis´cie był tam tez˙ Kell.

Abby nieomal nabawiła sie˛ odcisko´w na palcach od

naciskania guzika na pilocie, kiedy co chwila zatrzymy-
wała tas´me˛, z˙eby dłuz˙ej mu sie˛ przyjrzec´.

– Puk, puk! – zawołała Shelly, otwieraja˛c drzwi. Było

to najbardziej oficjalne wejs´cie do cudzego domu, jakie
praktykowano w Tennengarrah. Po niedawnych dos´wiad-
czeniach Abby juz˙ wiedziała, z˙e nie nalez˙y chodzic´ po
domu w bieliz´nie.

– Włas´nie miałam do ciebie wpas´c´. – Abby szybko

wyła˛czyła wideo i udawała, z˙e ogla˛da jakis´ serial. – Gdzie
jest Kate?

– S

pi. Matthew tez˙, wie˛c zostawiłam oboje na po´ł

godziny pod opieka˛ June.

– Nie zapomniałas´, z˙e dzis´ masz wyznaczone badanie

kontrolne?

– Jasne, z˙e nie. – Shelly skrzywiła sie˛ lekko. – Pewnie

sie˛ nie zgodzisz, z˙ebym udawała, z˙e włas´nie sie˛ odbyło?
– spytała z nadzieja˛ w głosie.

– Nie ma mowy. Chcesz, z˙ebys´my poszły do gabinetu

w szpitalu? Moge˛ cie˛ tez˙ zbadac´ tutaj.

– Naprawde˛? Wolałabym tutaj.
– Dobrze. Zro´bmy to od razu i be˛dziemy miały prob-

lem z głowy. Potem napijemy sie˛ kawy albo mroz˙onej
herbaty.

– Doskonale.
Sypialnia Abby posłuz˙yła za gabinet. Choc´ badanie

zostało wykonane profesjonalnie, Abby nadal nie mogła
sie˛ nadziwic´ stosunkom panuja˛cym na prowincji.

– Wszystko wro´ciło do normy. – Po skon´czonym

badaniu oznaczyła fiolke˛ z wymazem pobranym od
Shelly.

– Nie wszystko – westchne˛ła Shelly. – Wcia˛z˙ waz˙e˛

o kilka kilogramo´w za duz˙o. Od jutra zno´w przechodze˛ na
diete˛. Do balu został tylko miesia˛c.

105

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Co to za bal! – pomys´lała Abby, ale nic nie powiedziała.

Pewnie jakas´ potan´co´wka w stodole przybranej lampkami
choinkowymi i krepina˛. Niemniej wszyscy o nim mo´wili.

– W co sie˛ ubierzesz?
Abby wzruszyła ramionami. Ani razu sie˛ nad tym nie

zastanawiała. No, moz˙e raz.

– Przywiozłam jedna˛ elegancka˛ sukienke˛. Pewnie

włas´nie ja˛ włoz˙e˛.

– Pokaz˙ mi.
Abby schowała fiolke˛ do torby lekarskiej, kto´ra od

czasu jej przyjazdu trzykrotnie powie˛kszyła obje˛tos´c´.
Potem poszła umyc´ re˛ce.

– Po´z´niej zaniose˛ to do szpitala – powiedziała. – Jutro

poleci do Adelajdy.

– Gdyby Bruce wiedział, co sie˛ kryje w tej małej

lodo´wce, kto´ra˛ jutro dostanie! – zachichotała Shelly.

Abby ro´wniez˙ parskne˛ła s´miechem.
Lubiły sie˛ i dobrze sie˛ czuły w swoim towarzystwie.

Po raz pierwszy w z˙yciu Abby miała przyjacio´łke˛, kogos´,
komu moz˙na wypłakac´ sie˛ w re˛kaw, z kim moz˙na poplot-
kowac´ i poskarz˙yc´ sie˛ na napie˛cie przedmiesia˛czkowe.
Bardzo jej sie˛ to podobało.

– No, pokaz˙ te˛ sukienke˛ – ponagliła Shelly.
Wyje˛ła biała˛ suknie˛ z szafy i oczekiwała reakcji przy-

jacio´łki.

– Jest przepie˛kna. – Shelly przesune˛ła dłonia˛ po bia-

łym jedwabiu. – Jakie s´liczne falbanki przy dekolcie. I te
cieniutkie ramia˛czka...

– Mam nadzieje˛, z˙e wytrzymaja˛ do rana. – Abby jak

zwykle była rozsa˛dna i praktyczna. – Mys´lisz, z˙e nadaje
sie˛ na ten bal? – spytała z lekkim niepokojem.

106

CAROL MARINELLI

– Be˛dziesz mała najbardziej elegancka˛ kreacje˛ ze

wszystkich. Kell nie utrzyma ra˛k przy sobie – zapewniła
Shelly. Zerkne˛ła na toaletke˛ Abby. – Och! Czasami tak
bardzo brakuje mi wielkiego miasta. Jez´dzimy tam co
kwartał po zakupy, ale zanim uzupełnie˛ zapasy, trzeba juz˙
wracac´ i nigdy nie starcza czasu na kupno kosmetyko´w.

– Prosze˛. – Abby wysune˛ła szuflade˛ i podała przyja-

cio´łce kosmetyczke˛, kto´ra˛ ta che˛tnie przyje˛ła. – To dar-
mowe pro´bki, kto´re daja˛ w sklepach, jes´li sie˛ dokona
zakupo´w za odpowiednia˛ sume˛. Nawet jeszcze do niej nie
zagla˛dałam.

– Nie? – spytała zdumiona. Otworzyła kosmetyczke˛

niczym dziecko rozpakowuja˛ce prezent. – I nie chcesz
tego?

– Niech ci dobrze słuz˙a˛. – Abby us´miechne˛ła sie˛. – Za

po´łtora miesia˛ca o tej porze be˛de˛ kra˛z˙yc´ po centrum
handlowym, zamawiac´ wizyty u kosmetyczki i manikiu-
rzystki. A przynajmniej be˛de˛ miała taka˛ moz˙liwos´c´.

– Przestan´! – je˛kne˛ła Shelly. – Nawet nie chce˛ mys´lec´

o twoim wyjez´dzie. Dlaczego nie zostaniesz troche˛ dłu-
z˙ej? Przynajmniej na po´ł roku.

Poszła za Abby do kuchni i przysiadła na ławie. Abby

nalała mroz˙onej herbaty do wysokich szklanek.

– Ale na moje miejsce przyjez˙dz˙a nowy lekarz.
– Dwo´ch nowych lekarzy tez˙ miałoby co robic´. Szpital

ma coraz wie˛cej pacjento´w. Prosze˛, zastano´w sie˛ nad tym.

– Nie moge˛ zostac´. – Abby podała szklanke˛ Shelly.

– W mies´cie mam prace˛, swoje z˙ycie.

– Przeciez˙ to ci nie ucieknie, jes´li zostaniesz troche˛

dłuz˙ej. A musisz przyznac´, z˙e podoba ci sie˛ u nas.

– Podoba – zgodziła sie˛ bez namysłu.

107

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– I o ile dobrze sobie przypominam, takich me˛z˙czyzn

jak Kell nie ma zbyt wielu.

– Shelly... – W głosie Abby słychac´ było ostrzegawcza˛

nute˛. Czasami rozmawiały o Kellu, ale nigdy o nieuchron-
nym kon´cu tego zwia˛zku. – Nie mo´wmy o tym, dobrze?

– Ale dlaczego? Przeciez˙ widac´, z˙e jestes´cie po uszy

zakochani. Jak zniesiesz to rozstanie?

Abby umalowała usta, postanawiaja˛c nie cia˛gna˛c´ tego

bolesnego tematu. Ale moz˙liwos´c´ wysłuchania opinii
innej kobiety była bardzo kusza˛ca.

– Czy dla ciebie to była trudna decyzja? – zapytała,

odwracaja˛c sie˛ od lustra. – Od razu sie˛ zgodziłas´, kiedy
Ross cie˛ poprosił, z˙ebys´ z nim tu przyjechała?

Shelly skine˛ła głowa˛.
– Nie zastanawiałam sie˛ ani chwili.
– No widzisz. Moz˙e two´j zwia˛zek z Rossem był

powaz˙niejszy. Skoro nawet nie musiałas´ sie˛ zastana-
wiac´...

– Ale to nic nie znaczy – odrzekła Shelly z przekona-

niem. – Jestes´my inne. Ty masz przed soba˛ kariere˛
zawodowa˛...

– Ty tez˙.
– Nie taka˛ jak twoja. Ty chcesz zostac´ konsultantem,

no i jeszcze masz ten program antynarkotykowy. Ja juz˙
przedtem musiałam sie˛ skoncentrowac´ na wychowaniu
Matthew. Z

ycie zawodowe nie było dla mnie wszystkim.

Zreszta˛ twoja praca jest bardzo atrakcyjna.

– Wcale nie. Powinnas´ zobaczyc´ nasz oddział w sobo-

tni wieczo´r. – Us´miech znikna˛ł z jej twarzy. – Po prostu
nie moge˛ tego zrobic´, Shelly – powiedziała cicho. – Kell
zna moja˛ sytuacje˛. Od pocza˛tku mu wszystko wyjas´-

108

CAROL MARINELLI

niłam. Oboje wiemy, z˙e nasz zwia˛zek nie ma przyszłos´ci
i postanowilis´my cieszyc´ sie˛ tym, co mamy.

Tyle razy to powtarzała, z˙e niemal zacze˛ło brzmiec´

przekonuja˛co. Jednak wiele nocy spe˛dzała bezsennie,
z˙ałuja˛c, z˙e od razu nie podpisała umowy na po´ł roku,
moz˙e nawet na rok. Jednak zmienianie warunko´w teraz
obudziłoby tylko fałszywe nadzieje. We wszystkich.

Kochała Tennengarrah. Kell nauczył ja˛ jez´dzic´ konno,

wie˛c cze˛sto robili sobie wycieczki po okolicy, urza˛dzali
pikniki nad jeziorkami, patrza˛c w niebo lez˙eli obje˛ci
i słuchali cichego rz˙enia koni.

– Lepiej be˛dzie, jak od razu zaniose˛ to do szpitala. –

Odstawiła szklanke˛, daja˛c znak, z˙e rozmowa skon´czona.

Shelly popatrzyła na nia˛ z troska˛.
– Gdybys´ chciała o tym porozmawiac´, to pamie˛taj

o mnie.

Abby chciała o tym porozmawiac´. Ale z kim? Shelly

i Kell nie sa˛ obiektywni, a członkowie jej rodziny, kiedy
przez telefon wspominała o przedłuz˙eniu kontraktu, wy-
buchali s´miechem.

– Dzie˛ki – odrzekła, ale obie wiedziały, z˙e do takiej

rozmowy nie dojdzie. Abby musi podja˛c´ te˛ decyzje˛ sama.

Kell niewa˛tpliwie ucieszył sie˛ na jej widok, ale jedno-

czes´nie z dezaprobata˛ zmarszczył brwi.

– Czy ty nie moz˙esz wytrzymac´ jednego dnia bez

szpitala? Przeciez˙ masz wolne popołudnie.

– Przyniosłam tylko pro´bke˛ – wyjas´niła. – Jak było?
– Spokojnie. Clara poszła z wizyta˛ domowa˛ do pac-

jentki, Ross za chwile˛ wyjez˙dz˙a w teren. Biedaczysko.
W takim upale wszystko zabiera wie˛cej czasu.

109

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– A ty?
– A ja pewnie be˛de˛ siedział tu bezczynnie. Tak na

wszelki wypadek.

– Jedz´ z Rossem – zaproponowała. – Ja tu zostane˛.
– Chcesz?
– Oczywis´cie. I tak mam papierkowa˛ robote˛ do uzu-

pełnienia.

Po dziesie˛ciu minutach Rossa i Kella juz˙ nie było.

Abby zrobiła sobie kawe˛. Praca w klimatyzowanym po-
koju wcale nie była niemiła˛ perspektywa˛. Jej spoko´j nie
trwał jednak długo.

– Dzien´ dobry. – Do s´rodka weszła zdenerwowana

Martha. – Jest ktos´ jeszcze?

– Przykro mi, ale tylko ja. – Abby z us´miechem

odłoz˙yła długopis.

– To bardzo dobrze, włas´nie z pania˛ chciałam poroz-

mawiac´. – Dziewczyna przysiadła na skraju krzesła.

– Kłopoty z tata˛? – spytała łagodnie Abby.
– Nie wie˛ksze niz˙ zwykle. Nie zgadza sie˛ na operacje˛,

uwaz˙a, z˙e to nie ma sensu. Doktor Ross z nim wczoraj
rozmawiał, ale tata jest uparty. Nadal tez˙ twierdzi, z˙e
w razie czego nie chce, z˙eby go reanimowano.

– Tak słyszałam. – Przez chwile˛ obie milczały.
– Ale przyszłam tu w swojej sprawie – odezwała sie˛

Martha.

Abby zdziwiła sie˛. Pozyskała zaufanie miejscowych

ludzi, ale rzadko kto przychodził z wizyta˛specjalnie do niej.

– Wiem, z˙e doktor Ross nic by nie powiedział, ani

Kell, ani Clara, ale to sa˛ moi przyjaciele... To znaczy pani
tez˙. Jest pani miła i tak dalej... – Dziewczyna troche˛ sie˛
zapla˛tała, lecz Abby tylko sie˛ us´miechne˛ła.

110

CAROL MARINELLI

– Czasami lepiej sie˛ rozmawia z kims´, kto nie jest nam

zbyt bliski.

Martha wzie˛ła głe˛boki oddech.
– Jestem w cia˛z˙y.
Abby w milczeniu słuchała i obserwowała pacjentke˛.
– Przynajmniej tak mi sie˛ wydaje. Okres mi sie˛ spo´z´-

nia o dwa miesia˛ce.

– Zrobiłas´ test? – zapytała Abby i natychmiast sie˛

zmitygowała. – Niema˛dre pytanie. Gdzie miałabys´ go
kupic´?

– Włas´nie. Przez to te moje kłopoty. Prezerwatywy

sprzedaja˛ w sklepie, ale tam pracuja˛ Darlene i Shirley. On
mo´głby je kupic´ w pubie, ale tam z kolei bywa jego ojciec
– mo´wiła Martha ze złos´cia˛. Widac´ było, z˙e frustruje ja˛ten
aspekt z˙ycia w małej społecznos´ci. – Tutaj wszyscy
wszystko o sobie wiedza˛. Wiem, z˙e to nie jest dla mnie
wytłumaczenie. Pewnie uwaz˙a pani, z˙e jestem głupia.

Abby nawet to przez mys´l nie przeszło. Ona i Kell tez˙

nie pamie˛tali o zabezpieczeniu. Sama z niepokojem cze-
kała na miesia˛czke˛ i bardzo sie˛ ucieszyła, gdy wreszcie
przyszła.

– Tata mnie zabije, jes´li najpierw sam nie umrze,

kiedy usłyszy te˛ nowine˛. – Po twarzy Marthy popłyne˛ły
łzy, wie˛c Abby podsune˛ła jej chusteczki i pozwoliła
spokojnie sie˛ wypłakac´.

– Moz˙e najpierw zrobimy test, a potem porozmawia-

my o tym, co zrobic´? – zaproponowała.

Martha skine˛ła głowa˛, a Abby zacze˛ła szukac´ testo´w

cia˛z˙owych. Znalazła je w szafce z lekami.

– Wynik jest pozytywny, tak? – Chwile˛ po´z´niej wy-

straszony głos Marthy przerwał pełna˛ napie˛cia cisze˛.

111

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Owszem. – Abby zno´w podała dziewczynie chuste-

czki. – Ale to przeciez˙ nie koniec s´wiata.

– A włas´nie z˙e tak! Co ja mam teraz zrobic´? – zawo-

dziła Martha. – Co zrobic´?

– Zmierzyc´ sie˛ z problemem. – Martha przestała pła-

kac´ i gwałtownie podniosła wzrok. – Dasz sobie rade˛,
Martho. Juz˙ wiem, z˙e ludzie tutaj sa˛twardzi. Teraz przede
wszystkim cie˛ zbadam, z˙eby sie˛ upewnic´, z˙e wszystko
jest w porza˛dku.

– A potem?
– Potem nic nie be˛dziemy robic´.
– Nic? – Marta spojrzała na nia˛ z przeraz˙eniem.
– Be˛dziesz miała pare˛ dni na oswojenie sie˛ ze s´wiado-

mos´cia˛, z˙e jestes´ w cia˛z˙y. Na tym etapie kilka dni nie ma
znaczenia, jes´li...

– Ale ja nie chce˛ usuwac´. – Głos dziewczyny brzmiał

duz˙o spokojniej.

Abby skine˛ła głowa˛.
– To ty decydujesz. Ale dopiero kiedy sie˛ uspokoisz,

porozmawiamy o tym, czego naprawde˛ chcesz.

– Chce˛ miec´ dziecko. Des tez˙ tego chce.
– Rozumiem, z˙e Des to ojciec – upewniła sie˛ niepo-

trzebnie. Błysk w oku Marthy wszystko jej powiedział.
– Rozmawialis´cie o tym?

– Przez ostatnie tygodnie tylko o tym rozmawiamy.

Gło´wny problem polega na tym, jak powiedziec´ tacie.
Des pracuje u nas jako pomocnik. Tata nawet go lubi, a to
o czyms´ s´wiadczy. Tylko z˙e ta wiadomos´c´ go zabije!
Mam dopiero osiemnas´cie lat. Jes´li tata umrze, jak sobie
poradze˛? Jak bez niego poprowadze˛ farme˛? Tak bardzo
go potrzebuje˛, zwłaszcza teraz.

112

CAROL MARINELLI

Obawy dziewczyny nie były pozbawione podstaw.

Stan serca Billa był bardzo zły. Przy kaz˙dym zdener-
wowaniu mogło odmo´wic´ posłuszen´stwa.

– Be˛de˛ ci towarzyszyc´ przy tej rozmowie – zapropo-

nowała Abby. – Moge˛ mu nawet sama o wszystkim
powiedziec´, jes´li zechcesz. Ale wszystko w swoim czasie.
Na razie sie˛ uspoko´j i przywyknij do mys´li, z˙e be˛dziesz
miała dziecko. Potem do mnie przyjdziesz i ustalimy
wszystko, co dotyczy cia˛z˙y. Pomys´limy tez˙, jak zawiado-
mic´ twojego tate˛.

Martha musiała sie˛ zadowolic´ takim rozwia˛zaniem.

Abby ja˛ zbadała, a potem razem wypiły herbate˛, co dało
Marcie czas na wypłakanie sie˛. W kon´cu wzie˛ła sie˛ w gars´c´
i poszła do domu. Wkro´tce potem zjawili sie˛ Ross i Kell.

– Ale upał! – Kell nalał wody do dzbanka i wrzucił do

niej kostki lodu z lodo´wki.

– Zgadza sie˛. – Ross ochlapał twarz woda˛, a naste˛pnie

podstawił głowe˛ pod kran. – Lepiej sprawdze˛, jak sobie
radzi Shelly. Dzis´ rano zaszczepiłem Kate. Pewnie w tym
upale nie za dobrze to znosi. Miałas´ jakies´ problemy,
kiedy nas nie było?

– Z

adnych – zapewniła z us´miechem.

– Jacys´ pacjenci? – upewniał sie˛ Ross.
– Nikogo nie było – skłamała.
– To moz˙e juz˙ idz´ do siebie? – zaproponował. – Kell

wszystko pozamyka, a jes´li ktos´ sie˛ zjawi, moz˙e mnie
wezwac´ z domu. A tak przy okazji, dzie˛ki za pomoc.
Z Kellem wszystko poszło szybciej.

113

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ DZIESIA˛TY

Abby wro´ciła do domu, wzie˛ła prysznic, ubrała sie˛ i wy-

cia˛gne˛ła na kanapie. Kella nadal nie było. Nawet nie wiedzia-
ła, kiedy zasne˛ła. Obudziły ja˛ odgłosy dochodza˛ce z kuchni.
Gdy otworzyła oczy, zobaczyła przed soba˛ bardzo miły
widok. Kell stał przed nia˛i podawał jej szklanke˛ zimnej wody.

– Kto´ra godzina? – zapytała.
– Sio´dma.
– Sio´dma! – Szybko usiadła i rozejrzała sie˛ po pokoju,

w kto´rym juz˙ zapadał zmrok. – Dlaczego mnie nie obu-
dziłes´?

– Wygla˛dałas´ na zme˛czona˛, wie˛c pomys´lałem, z˙e

drzemka dobrze ci zrobi. Przygotowałem kolacje˛.

Rzeczywis´cie.
Po chwili na stole pojawiła sie˛ sałatka z we˛dzonym

łososiem, s´wiez˙y chleb i dzban lemoniady.

– Pysznos´ci – zachwyciła sie˛ Abby, oblizuja˛c wargi.

– Psujesz mnie, wiesz?

– Zasługujesz na to.
Jedli, ale tym razem atmosfera mie˛dzy nimi była

troche˛ inna niz˙ zwykle. Abby czuła, z˙e Kell nie spuszcza
jej z oka i wyraz´nie chce cos´ powiedziec´.

– O co chodzi, Kell? – zapytała w kon´cu, kiedy juz˙

zjadła ostatniego kapara z sałatki i wypiła ostatni łyk
lemoniady.

– Słucham?
– Wydarzyło sie˛ cos´ złego – domys´liła sie˛.
Jej wyjazd był tuz˙ tuz˙ i ich powaz˙ne rozmowy stawały

sie˛ coraz boles´niejsze.

– Nie. Włas´ciwie wszystko układa sie˛ doskonale.
Abby wstała, podeszła do okna i popatrzyła na jedyne

drzewo rysuja˛ce sie˛ na horyzoncie. Czuła, z˙e zbliz˙a sie˛
kolejna trudna dyskusja, podczas kto´rej nic nowego nie
zostanie powiedziane.

– Czy nasz zwia˛zek naprawde˛ wydaje ci sie˛ zupełnie

niemoz˙liwy? – zapytał Kell, a Abby westchne˛ła. – Wiem,
z˙e pewnie wymarzyłas´ sobie innego partnera. Nie jestem
wystarczaja˛co s´wiatowy, ale...

Odwro´ciła sie˛ i spojrzała na niego zbulwersowana. Jak

on moz˙e mys´lec´ w ten sposo´b?

– Tu nie chodzi o to, z˙e jestes´ kims´ nieodpowiednim.

Juz˙ kiedys´ mnie oskarz˙ałes´ o snobizm. Nie sa˛dzisz chyba,
z˙e na dodatek jestem płytka?

– Oczywis´cie, z˙e nie. – Podszedł do niej. Tym razem

jego krok wcale nie był pewny. Połoz˙ył jej re˛ce na
ramionach.

– Kell, juz˙ o tym wszystkim rozmawialis´my – rzekła

znuz˙onym głosem. – Wiesz, z˙e nie chce˛ wyjez˙dz˙ac´, ale
ustalilis´my, z˙e tak ma byc´ i z˙e be˛dziemy sie˛ cieszyc´
wspo´lnymi chwilami, jakie nam jeszcze zostały.

– To było przedtem. – Spojrzał na nia˛ trudnym do

rozszyfrowania wzrokiem.

– Przed czym?
– Dlaczego mi nie powiedziałas´? – wyszeptał. – Prze-

ciez˙ wiesz, z˙e wszystko jakos´ sie˛ ułoz˙y.

Nie rozumiała, o co mu chodzi. Patrzyła na niego

115

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

z coraz wie˛kszym zdziwieniem. Kell wzia˛ł głe˛boki od-
dech.

– Znalazłem test.
– Jaki test?
– Test cia˛z˙owy. Nie przeszukiwałem twoich rzeczy,

po prostu sprza˛tałem i zobaczyłem go w koszu.

– To nie był mo´j wynik...
– A czyj? Przeciez˙ nie mo´j ani nie Rossa! Daj spoko´j,

Abby. Mo´wiłas´, z˙e nie miałas´ z˙adnych pacjento´w. Po-
słuchaj... – Urwał, kiedy wybuchne˛ła s´miechem.

– A wie˛c dlatego pozwoliłes´ mi spac´ i zrobiłes´ kola-

cje˛! Mys´lałes´, z˙e jestem w cia˛z˙y. Och, Kell...

Kell jednak nie przyła˛czył sie˛ do jej s´miechu. Patrzył

na nia˛zatroskany i uraz˙ony, jakby nadal jej nie dowierzał.

– Na pewno nic przede mna˛ nie ukrywasz?
– Jasne, z˙e nie. Nie musisz sie˛ martwic´. Nic sie˛ nie

zmieniło.

Jego twarz na chwile˛ przybrała wyraz, kto´rego nie

potrafiła okres´lic´. Ulgi czy rozczarowania? Nie umiała
powiedziec´. Zrozumiała jednak nagle, z˙e jej słowa były
puste. Nic sie˛ nie zmieniło? Wre˛cz przeciwnie. Przez
godzine˛ czy dwie Kell miał okazje˛ sie˛ przekonac´, jak
mogłaby wygla˛dac´ ich wspo´lna przyszłos´c´. Teraz pozo-
stał mu tylko bo´l.

Us´miechne˛ła sie˛ z wysiłkiem.
– Nic sie˛ nie zmieniło – powto´rzyła jeszcze raz. W tej

samej chwili rozległ sie˛ dzwonek telefonu.

Kiedy odłoz˙yła słuchawke˛, juz˙ sie˛ nie us´miechała.
– Bill jest w drodze do szpitala. Bardzo z´le to wy-

gla˛da.

Szybko pobiegli do os´rodka. Przed drzwiami spotkali

116

CAROL MARINELLI

zdenerwowanego Rossa, kto´ry juz˙ otwierał zamki. Szyb-
ko wystukał numer kodu na klawiaturze systemu alar-
mowego i nas´wietlił sytuacje˛.

– Dzwoniła Martha. Zwykłe leki nie zadziałały. Kaza-

łem jej zostac´ na miejscu, ale oczywis´cie Bill wymo´gł na
niej, by przywiozła go do szpitala.

Kell zapalił s´wiatła, a Abby wyje˛ła odpowiednie leki

i przygotowała tlen.

– Za kilka minut tu be˛da˛. Przed chwila˛ dzwoniła drugi

raz i mo´wiła, z˙e stan sie˛ pogorszył.

Przed szpitalem rozległ sie˛ pisk opon i wszyscy troje

rzucili sie˛ do drzwi. Ross połoz˙ył Abby re˛ke˛ na ramieniu.

– Pamie˛taj, z˙adnych heroicznych wyczyno´w. Bill nie

chce byc´ reanimowany.

Z wysiłkiem wnies´li bezwładnego pacjenta do s´rodka.

Zrozpaczona Martha zupełnie straciła panowanie nad
soba˛. Jedno spojrzenie na jej ojca wystarczyło, by sie˛
przekonac´ o powadze sytuacji.

– Nie pozwo´lcie mu umrzec´! – błagała Martha, usiłu-

ja˛c chwycic´ Abby za re˛ke˛. – Nie chce˛, z˙eby umarł, nic nie
wiedza˛c.

Abby załoz˙yła mu maske˛ tlenowa˛, i sprawdziła puls

chorego. Co chwila zanikał, az˙ w kon´cu zanikł zupełnie.

– Zatrzymanie akcji serca – oznajmiła.
Piers´ pacjenta była wilgotna od potu i trzeba ja˛ było

przemyc´ spirytusem, by przymocowac´ czujniki.

– Abby, Bill tego nie chciał – przypomniał jej Ross

surowo.

Spojrzała na monitor i spostrzegła falista˛, nieregularna˛

linie˛ migotania komo´r. Pojedynczy wstrza˛s przy pomocy

117

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

defibrylatora moz˙e przywro´cic´ normalna˛ akcje˛. Mogłaby
dokonac´ cudu, ale Ross sie˛ nie zgadza.

– Prosze˛, Abby! – błagała Martha. – Niech pani cos´

zrobi!

– Naładowac´ defibrylator. – Przez chwile˛ nie była

pewna, czy to stanowcze kro´tkie polecenie rzeczywis´cie
padło z jej ust. Ale kiedy Ross ze złos´cia˛ potrza˛sna˛ł
głowa˛, wiedziała, z˙e to były jej słowa. Co wie˛cej, została
sama ze swa˛ decyzja˛.

– Abby – odezwał sie˛ Kell i otoczył ramieniem rozhis-

teryzowana˛ Marthe˛. – Bill wiedział, z˙e to nasta˛pi.

– S

wietnie – wycedziła przez ze˛by i nacisne˛ła guzik.

– Sama to zrobie˛. Jes´li sie˛ martwisz, z˙e staniesz przed
komisja˛ piele˛gniarska˛, to wiedz, z˙e wezme˛ za to pełna˛
odpowiedzialnos´c´ – dodała z lekka˛ gorycza˛.

Czekaja˛c na naładowanie sie˛ urza˛dzenia, prowadziła

masaz˙ serca pacjenta. Po pierwszym wstrza˛sie stan chore-
go sie˛ nie zmienił. Po naste˛pnych trzech Kell nieche˛tnie
wła˛czył sie˛ do akcji.

– Wcale nie musisz brac´ tego na siebie, Abby – powie-

dział, nakładaja˛c na usta Billa aparat ambu do podawania
tlenu. – Podzielimy sie˛ odpowiedzialnos´cia˛.

Ross stał obok z ponura˛ mina˛, ale w kon´cu i on do nich

doła˛czył. Z wyrazu jego twarzy Abby sie˛ domys´liła, z˙e
nie ujdzie jej to na sucho.

– Po´z´niej sie˛ wytłumacze˛ – powiedziała, kiedy na

chwile˛ napotkała jego wzrok.

– Tego moz˙esz byc´ pewna – warkna˛ł.
Pracowali w ponurej ciszy, przerywanej tylko szlocha-

niem Marthy, popiskiwaniem monitoro´w i sykiem prze-
pływaja˛cego tlenu. Kiedy wreszcie falista linia nabrała

118

CAROL MARINELLI

wolnego, ale regularnego rytmu, a piers´ Billa zacze˛ła sie˛
unosic´, odsta˛pili o krok i patrzyli, jak pacjent wraca do
z˙ycia.

Nie nasta˛pił jednak z˙aden wybuch rados´ci, nie było

sło´w uznania i gratulacji z powodu dobrze wykonanej
pracy. Pozostało tylko cie˛z˙kie przes´wiadczenie, z˙e teraz
trzeba be˛dzie sie˛ uporac´ z konsekwencjami tej decyzji.
Abby drz˙a˛ca˛ re˛ka˛ sprawdziła cis´nienie krwi Billa. Tym
razem drz˙enie jej dłoni nie było skutkiem wysokiego
poziomu adrenaliny, tylko strachu przed tym, w jaki
sposo´b jej decyzja zostanie zinterpretowana w sali sa˛-
dowej.

– Do mojego gabinetu – polecił Ross.
Abby niemal sie˛ rozes´miała. Ross nie miał tu gabinetu,

tylko zwykłe biurko w pokoju przeznaczonym dla le-
karzy.

– Musze˛ porozmawiac´ z Martha˛ – rzekła spokojnie.
– Dzie˛kuje˛ – rzekła dziewczyna, płacza˛c. Abby otoczy-

ła ja˛ ramieniem i zaprowadziła do pokoju piele˛gniarek.

– Nie wiem, czy two´j ojciec tez˙ be˛dzie mi wdzie˛czny

– powiedziała łagodnie. – Jasno wyraził swoje z˙yczenia,
a ja go nie posłuchałam...

– Jestem jego najbliz˙sza˛ krewna˛ – stwierdziła dziew-

czyna stanowczo. – To ja nalegałam, z˙eby go reanimo-
wac´. Nie zostawiłam pani z˙adnego wyboru.

Abby lekko wzruszyła ramionami. Kwestia prawdopo-

dobnego s´ledztwa martwiła ja˛, ale w tej chwili nie miało
to wie˛kszego znaczenia. Teraz nalez˙y uporza˛dkowac´
sprawy ojca i co´rki, bo nie wiadomo, ile czasu im zostało.

– Martho, to w kaz˙dej chwili moz˙e sie˛ powto´rzyc´.

Nawet jes´li be˛dziemy go reanimowac´, naste˛pnym razem

119

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

moz˙e sie˛ nie powies´c´. Jes´li naprawde˛ chcesz mu powie-
dziec´, z˙e jestes´ w cia˛z˙y, zro´b to teraz.

– Ale to go zabije! – zaprotestowała Martha.
Abby wzie˛ła głe˛boki oddech. Zacisne˛ła dłonie na

lodowatych re˛kach dziewczyny, staraja˛c sie˛ przekazac´ jej
troche˛ siły i nadziei, choc´ sama nie miała ich wiele.

– Moz˙e go zabije, a moz˙e da mu cos´, dla czego

postanowi dalej z˙yc´.

Kiedy podeszły do ło´z˙ka Billa, Kell powitał je us´mie-

chem i odsuna˛ł sie˛ na bok.

– Czy on mnie słyszy? – zapytała dziewczyna.
Kell skina˛ł głowa˛.
– Przed chwila˛ sie˛ odezwał. Chciał, z˙ebys´ tu przyszła.
– Jestem juz˙, tato.
Martha wygla˛dała teraz nie jak osiemnastoletnia mło-

da kobieta, tylko jak dziesie˛cioletnie dziecko. Chwyciła
ojca za re˛ke˛ i starała sie˛ nie płakac´.

– Tato, wiem, z˙e nie chcesz z˙yc´, wiem, z˙e jest ci bardzo

cie˛z˙ko, ale ja cie˛ potrzebuje˛, zwłaszcza teraz. – Głos jej sie˛
załamał. Spojrzała na Abby, a ta zache˛ciła ja˛ skinieniem
głowy, by mo´wiła dalej. – Be˛de˛ miała dziecko.

Przez chwile˛ Abby wa˛tpiła, czy Bill usłyszał słowa

co´rki. Jednak jego serce zacze˛ło bic´ mocniej, a szare oczy
otworzyły sie˛ i spojrzały na Marthe˛. Wyznanie dziew-
czyny dotarło do jego s´wiadomos´ci.

– Bez ciebie nie dam rady, tato. Des mnie kocha i ja go

kocham. Bardzo chcemy, z˙eby nam sie˛ udało, ale jes´li cie˛
teraz strace˛, to nie wiem, jak sobie poradzimy...

Abby połoz˙yła jej re˛ce na ramionach, kiedy Bill zno´w

zamkna˛ł oczy.

120

CAROL MARINELLI

– Niech teraz odpoczywa. Jest bardzo zme˛czony.
– Martho?
Słaby głos sprawił, z˙e zamarły. Jednak Bill nie powie-

dział nic wie˛cej, tylko us´cisna˛ł re˛ke˛ co´rki, daja˛c znac´, z˙e
nie chce, by odchodziła od jego ło´z˙ka.

Kell przysuna˛ł jej krzesło.
– Abby ma racje˛. Two´j ojciec musi odpocza˛c´. Moz˙e

lepiej sie˛ poczuje, jes´li zostaniesz przy nim?

– Co powiedział Ross?
Jakis´ czas po´z´niej Abby siedziała w pokoju dla per-

sonelu, piła kawe˛ i pustym wzrokiem patrzyła przez okno.
Tam znalazł ja˛ Kell.

– Zrobił mi kawe˛ i oznajmił, z˙e w razie czego poprze

mnie na całej linii. – Us´miechne˛ła sie˛ smutno. – To
wspaniały człowiek, prawda?

– Owszem – zgodził sie˛ Kell. – Ale ty mi sie˛ bardziej

podobasz. – Jednak ten z˙art jej nie rozbawił. Kell zamkna˛ł
drzwi i podszedł bliz˙ej. – To był test Marthy, prawda?

Abby skine˛ła głowa˛.
– Wtedy nie chciała, z˙eby ktos´ sie˛ dowiedział.
– Rozumiem. – Usiadł obok niej. – Ale miło było

przez chwile˛ wierzyc´, z˙e to chodzi o nasze dziecko.

Miała ochote˛ sie˛ rozpłakac´. Przed chwila˛ siedziała tu

sama i miała bardzo podobne mys´li. Abby Hampton,
wielkomiejska lekarka, prawie konsultantka, marzyła
o tym, z˙eby i jej test cia˛z˙owy wypadł pozytywnie. Mieliby
takie pie˛kne dzieci. Ona, prawie konsultantka, i on, pra-
wie kowboj.

121

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ JEDENASTY

– Na mnie juz˙ czas. – Głos Kella zmieszał sie˛ z jej

snami. Przecia˛gne˛ła sie˛ leniwie i poczuła jego wargi na
ramieniu. – Chcesz, z˙ebym ci nastawił budzik?

– Za duz˙o pytan´ – wymamrotała, przycia˛gaja˛c go do

siebie. On jednak nie otoczył jej ramieniem, nie przytulił
sie˛, by ja˛ rozbudzic´, tylko szybko wyskoczył z ło´z˙ka. –
Doka˛d tak sie˛ s´pieszysz? – zapytała, marszcza˛c brwi.

– Po prostu musze˛ juz˙ is´c´.
Abby czuła, z˙e Kell oddala sie˛ od niej emocjonalnie.

Działo sie˛ tak juz˙ od pewnego czasu. Starała sie˛ to
ignorowac´, ale dzisiaj stało sie˛ to całkiem jasne.

– Gdzie? – Wiedziała, z˙e tym pytaniem przekracza

niewidzialna˛ linie˛, kto´ra˛ mie˛dzy soba˛ stworzyli.

Byli para˛ niezalez˙nych ludzi, niczym dwie gwiazdy,

kto´re spotkały sie˛ na niebie. Za chwile˛ kaz˙da miała
poda˛z˙yc´ w swoja˛ strone˛.

– Gdzie musisz is´c´ tak wczes´nie? Dyz˙ur zaczynasz

dopiero za kilka godzin.

Nie patrzył jej w oczy. Pos´piesznie wcia˛gna˛ł dz˙insy.
– Potrzebuje˛ troche˛ przestrzeni, i to wszystko.
– Kell.
Zatrzymał sie˛ w po´ł gestu, wkładaja˛c przez głowe˛

koszulke˛. Spodziewała sie˛, z˙e teraz zobaczy jego ciepły
us´miech, z˙e Kell rozmys´li sie˛ i zno´w wskoczy do ło´z˙ka.

Nic takiego jednak nie nasta˛piło.
– Czego ty ode mnie chcesz, Abby? – Ani na chwile˛

nie podnio´sł głosu, nie czuła sie˛ zagroz˙ona, ale po raz
pierwszy w jego tonie usłyszała jakies´ złowro´z˙bne nuty,
cien´ dezaprobaty i bo´lu. Chciała cos´ odpowiedziec´, ale on
był szybszy. – Za dwa tygodnie juz˙ cie˛ tu nie be˛dzie. –
Patrzył na nia˛ przenikliwie. – Wro´cisz tam, gdzie jest
twoje naturalne s´rodowisko. Sama tak to kiedys´ okres´-
liłas´. Dlaczego wie˛c teraz zadajesz mi takie pytania? Ska˛d
ta nagła potrzeba wniknie˛cia w moje z˙ycie? Za dwa ty-
godnie stane˛ sie˛ tylko miłym wspomnieniem. – Wcia˛gna˛ł
buty i obrzucił ja˛ gniewnym wzrokiem.

– Kell? – Pro´bowała go zatrzymac´.
– Co, Abby? – warkna˛ł, ale jego złos´c´ zaraz usta˛piła.

Usiadł w nogach ło´z˙ka i lekko sie˛ przygarbił. Było jasne,
z˙e jest smutny i zagubiony. Abby miała ochote˛ sie˛ roz-
płakac´. – Ja juz˙ tak dłuz˙ej nie moge˛ – oznajmił. – Nie
moge˛ udawac´, z˙e nie zbliz˙a sie˛ koniec.

Ida˛c do pracy, czuła sie˛ okropnie. Mys´lała tylko o tym,

by w domowym zaciszu dokon´czyc´ ich burzliwa˛ roz-
mowe˛.

Natychmiast przywołała sie˛ do porza˛dku. Pchne˛ła

drzwi do szpitala i weszła do s´rodka. Włas´ciwie ten
wybuch nie był całkiem niespodziewany. Od dnia, w kto´-
rym perspektywa posiadania dziecka na chwile˛ stała sie˛
realna, oboje sta˛pali po kruchym lodzie, udaja˛c, z˙e czas
stana˛ł w miejscu.

Problemy jednak nie znikaja˛ tylko dlatego, z˙e sie˛ je

ignoruje. Wkro´tce miał przyleciec´ po nia˛ samolot i zabrac´
ja˛ do wielkiego miasta.

123

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Ross jak zwykle był w doskonałym nastroju.
– Abby, masz dzis´ wyjazd w teren. Jes´li chcesz jesz-

cze is´c´ do toalety, to sie˛ pos´piesz.

Posta˛piła według jego rady, niczym posłuszne dziec-

ko. Nieraz juz˙ jej sie˛ zdarzało, z˙e musiała prosic´ o za-
trzymanie jeepa, co zawsze ja˛ bardzo kre˛powało. W doda-
tku od razu przychodziły jej na mys´l paja˛ki, we˛z˙e i mos-
kity, kto´re chyba bardzo lubiły jej towarzystwo.

Kell z pose˛pna˛ mina˛ pakował sprze˛t do samochodu.
– Jak sie˛ miewa Bill? – zapytała Clare˛, kiedy brała

swoja˛ torbe˛ lekarska˛.

– Bez zmian. Martha ma go dzisiaj odwiedzic´, zaraz

po tym, jak be˛dzie miała robione USG. Moz˙e to go troche˛
oz˙ywi. Starałam sie˛ go zagadywac´, ale on nawet nie
zadaje sobie trudu, z˙eby odpowiedziec´. Moz˙e Ross be˛dzie
miał wie˛cej szcze˛s´cia.

– Miejmy nadzieje˛. – Abby podeszła do pacjenta, ale

ten spojrzał na nia˛ oboje˛tnie. Nagle obudziła sie˛ w niej
złos´c´. Mimo woli podeszła do Billa. – Martha ma dzisiaj
badanie USG – oznajmiła rados´nie. – Chce wiedziec´, czy
to chłopiec, czy dziewczynka.

Bill tylko wzruszył ramionami, ale Abby nadal do

niego mo´wiła, nie daja˛c sie˛ tak łatwo zrazic´. Spojrzała na
karte˛ przy ło´z˙ku.

– Bardzo dobre sa˛ wyniki badan´ krwi. Za dzien´ lub

dwa wypiszemy pana do domu.

– Jestem na to za słaby – odrzekł, unikaja˛c jej wzroku.
– W takim razie powinien pan trafic´ do wie˛kszego

szpitala.

– Ten szpital wystarczy. – Wzruszył ramionami. –

Mam tu opieke˛, jakiej mi trzeba.

124

CAROL MARINELLI

– Nieprawda. – Głos Abby brzmiał stanowczo, nawet

ostro. Ka˛tem oka zauwaz˙yła, z˙e Ross i Clara gwałtownie
spojrzeli w jej strone˛. – To jest całkiem niezły prowinc-
jonalny szpital, ale nie ma tu oddziało´w specjalistycz-
nych. Działamy jako stacja przejs´ciowa, doprowadzamy
pacjento´w do stabilnego stanu, przed odesłaniem ich
dalej. Ani Ross, ani ja nie jestes´my kardiologami, a włas´-
nie taki specjalista powinien sie˛ panem zaja˛c´.

– Nie opuszcze˛ Tennengarrah. – To było najbardziej

stanowcze zdanie, jakie wypowiedział od paru dni.

Abby bardzo mu wspo´łczuła, ale jednoczes´nie ogar-

niała ja˛ złos´c´. Taki młody człowiek, ma kochaja˛ca˛ co´rke˛
i wnuka w drodze, a tak łatwo sie˛ poddaje.

Przysune˛ła sie˛ do Billa i choc´ wyczuła, z˙e Kell wszedł

do sali, nie obejrzała sie˛. Nie moz˙e pozwolic´, by prob-
lemy osobiste przeszkodziły jej w wykonywaniu obowia˛-
zko´w zawodowych.

– Przykro mi, ale musze˛ panu to powiedziec´ – zacze˛ła.

– Tak czy owak, opus´ci pan Tennengarrah. Moz˙e pan sta˛d
odleciec´ samolotem, z wielkimi nadziejami na przy-
szłos´c´, zostawiaja˛c rodzine˛ czekaja˛ca˛ na pana powro´t.
– Przez chwile˛ milczała. – Drugiej moz˙liwos´ci nie musze˛
chyba opisywac´.

– Nie zgadzam sie˛ na operacje˛.
– Jest pan pewien, z˙e pan wie, co mo´wi? Ross mi

powiedział, z˙e nadal nie z˙yczy pan sobie reanimacji.
Musze˛ to uszanowac´. Jes´li mam podpisac´ pan´skie os´wia-
dczenie, to moge˛ to zrobic´ nawet zaraz. – Wyje˛ła długopis
i przygla˛dała sie˛ Billowi, kto´ry nerwowo przełkna˛ł s´li-
ne˛. Nie miała najmniejszego zamiaru podpisywac´ jego
os´wiadczenia, ale on o tym nie wiedział. – Co´rka pana

125

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

potrzebuje. – Juz˙ mu to mo´wiono, ale pierwszy raz
zareagował na te słowa.

– A po co jestem jej potrzebny? – Usiadł z wysiłkiem.

– Przeciez˙ ja moge˛ tylko siedziec´ i patrzec´, jak farma
schodzi na psy. Jak odejde˛, to przynajmniej jakos´ z De-
sem urza˛dza˛ sobie z˙ycie. Nie be˛de˛ im przeszkadzac´.

– A wie˛c nie jest taki zły?
– Kto?
– Des. Zna sie˛ na prowadzeniu farmy?
Bill wzruszył ramionami.
– To pracowity chłopak. Oczywis´cie uwaz˙a, z˙e jest

najma˛drzejszy na s´wiecie. – Zdał sobie sprawe˛, z˙e powie-
dział za duz˙o. Opadł na poduszki, lecz Abby nie prze-
oczyła takiej szansy.

– Ja tez˙ taka byłam – os´wiadczyła. – Kiedy tu przyje-

chałam, mys´lałam, z˙e wszystko wiem i z˙e niczego w tej
dziurze sie˛ nie naucze˛. Ale to wcale nie jest dziura. To
pie˛kna, inspiruja˛ca kraina, ale z˙yje sie˛ tu cie˛z˙ko. Dopiero
teraz zaczynam sie˛ o niej troche˛ dowiadywac´. Bill, oni
pana potrzebuja˛ – dodała mniej oficjalnym tonem.

– Boje˛ sie˛. – Wycia˛gna˛ł do niej kos´cista˛ re˛ke˛, a Abby

szybko ja˛ uje˛ła. – Boje˛ sie˛, z˙e nie obudze˛ sie˛ po operacji.
Wiem, z˙e to nie ma sensu... – Łzy ciekły mu po poli-
czkach. – Po prostu strasznie sie˛ boje˛.

– Wiem – odrzekła ciepło. – I nie moge˛ panu dac´

z˙adnych gwarancji. Ale jes´li zdecyduje sie˛ pan na operacje˛,
to przynajmniej be˛dzie pan miał szanse˛, i to całkiem spora˛.
Po dwunastu godzinach juz˙ przejdzie pan kilka kroko´w. Po
dwo´ch tygodniach wro´ci pan tu. To jedyna szansa.

Bill opadł na poduszki. Abby wiedziała, z˙e dalej nie

powinna naciskac´. Wstała i rzekła oficjalnym tonem:

126

CAROL MARINELLI

– Dzisiaj nie podpisze˛ z˙adnych dokumento´w. Takie

waz˙ne decyzje trzeba przemys´lec´. Ale nie moz˙na zwlekac´
za długo, bo be˛dzie za po´z´no.

– Dobra robota.
To były pierwsze słowa, jakie wypowiedział do niej

Kell w cia˛gu dwugodzinnej jazdy, nie licza˛c komenta-
rzy na temat ,,cholernych moskito´w’’ i ,,głupich kro´w’’,
kto´re wchodziły na droge˛, przez co musiał cze˛sto ha-
mowac´, wysiadac´ z samochodu i przeganiac´ je na po-
bocze.

Abby siedziała w milczeniu i napawała sie˛ widokami.

Czy be˛dzie umiała sta˛d wyjechac´? Zostac´ przeciez˙ tez˙ nie
moz˙e.

– Wiem, co czuje Bill – powiedziała cicho. – Jestem tu

od niespełna trzech miesie˛cy, a juz˙ cie˛z˙ko mi opuszczac´
to miejsce.

Milczenie zdawało sie˛ trwac´ nieskon´czenie długo.
– Bill nie ma wyboru, a ty masz – zauwaz˙ył w kon´cu

Kell.

Juz˙ miała cos´ powiedziec´, ale ja˛ uprzedził:
– Nie prosze˛, z˙ebys´ sie˛ tu przeprowadziła na stałe.

Rozumiem, z˙e praca i program antynarkotykowy sa˛ dla
ciebie waz˙ne. Ale chyba nasz zwia˛zek zasługuje na to,
z˙eby dac´ mu troche˛ wie˛cej czasu.

Co do tego nie miała wa˛tpliwos´ci, ale jak moz˙e mu

teraz powiedziec´ o swoich le˛kach? Bała sie˛, z˙e jes´li przez
naste˛pne po´ł roku be˛dzie przy nim zasypiała i przy nim sie˛
budziła, to rozstanie be˛dzie jeszcze trudniejsze. Moz˙e
nawet niemoz˙liwe.

– Po prostu nie moge˛ – odrzekła bezradnie. Kell

127

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

westchna˛ł i z niedowierzaniem potrza˛sna˛ł głowa˛. – Tak
be˛dzie lepiej.

Na szcze˛s´cie oboje byli profesjonalistami i potrafili na

czas pracy odsuna˛c´ na bok osobiste problemy. Tego dnia
mieli sporo pacjento´w. Abby juz˙ wielu z nich rozpo-
znawała.

– Dzis´ to wygla˛da znacznie lepiej. – Zdje˛ła opatrunek

z nogi Jima i dokładnie obejrzała rane˛, szukaja˛c s´lado´w
infekcji. Stwierdziła, z˙e rana zagoiła sie˛ lepiej, niz˙ w naj-
s´mielszych marzeniach mogła sobie wyobrazic´. – Moz˙e
Jim zdradzi mi przepis na te˛ mas´c´, zanim sta˛d wyjade˛.
Cokolwiek to było, zadziałało doskonale.

Gdy Kell przyja˛ł ostatniego pacjenta, Abby spakowała

sprze˛t i wyje˛ła przenos´na˛ lodo´wke˛ z lunchem. Jednak
nawet widok smacznego jedzenia nie pobudził jej apety-
tu. Przypomniała sobie, jak przyjechali tu pierwszy raz.

Trudno było uwierzyc´, z˙e to tak szybko sie˛ skon´czyło.
– Abby! – Głos Kella zabrzmiał wyja˛tkowo niespo-

kojnie.

Od razu wiedziała, z˙e cos´ sie˛ stało. Zobaczyła, z˙e

podeszła do nich kobieta z niemowle˛ciem w ramionach.
Kiedy Abby przyjrzała sie˛ dziecku dokładniej, stwier-
dziła, z˙e nie jest to niemowle˛, tylko wyja˛tkowo drobny
dwulatek. Malec spoczywał bezwładnie w ramionach
matki, wielkie, ciemne oczy miał zapadnie˛te, z ust ciekła
mu s´lina. Oddychał z wielkim trudem. Abby rozpoznała
w kobiecie Velle˛. Kell juz˙ miał wzia˛c´ od niej dziecko,
kiedy Abby go powstrzymała.

– Niech zostanie u Velli – powiedziała. Kell opus´cił

re˛ce i spojrzał na nia˛ pytaja˛co. Nie było jednak czasu na
tłumaczenia. Podprowadziła kobiete˛ do jeepa, czuja˛c, z˙e

128

CAROL MARINELLI

w jednej sekundzie oblewa sie˛ zimnym potem. – To two´j
synek?

Vella skine˛ła głowa˛ i przytuliła dziecko mocniej.
– Nazywa sie˛ Billy. Nie moz˙e oddychac´.
– Mam załoz˙yc´ wenflon? – zapytał cicho Kell, ale

Abby potrza˛sne˛ła głowa˛.

– Nie. Wezwij przez radio pogotowie. Jak najszyb-

ciej. Powiedz, z˙e podejrzewamy zapalenie nagłos´ni.

Kell od razu zrozumiał powage˛ sytuacji. Lekko po-

bladł, ale zaraz odzyskał spoko´j i panowanie nad soba˛.

– Pomoz˙ecie mu? – Vella spojrzała błagalnie na Abby.
– Wydaje mi sie˛, z˙e two´j syn... – zacze˛ła Abby, ale

umilkła. Nie było czasu na długie tłumaczenia, tym
bardziej z˙e Vella na pewno nie zna koniecznej terminolo-
gii. Nie zrozumiałaby, z˙e jeden fałszywy ruch czy chwila
strachu, a gardło dziecka zacis´nie sie˛ w spazmatycznym
skurczu, blokuja˛c przepływ powietrza tak mocno, z˙e
intubacja moz˙e okazac´ sie˛ niewykonalna. – Billy jest
bardzo chory – powiedziała wolno. – Nie moz˙emy go
ruszac´ ani denerwowac´.

Kell połoz˙ył jej re˛ke˛ na ramieniu.
– Doktor Hiller jest na linii.
– Dzie˛ki. – Abby wstała powoli, by nie przestraszyc´

dziecka. – Staraj sie˛ go nie niepokoic´ – ostrzegła Kella,
zupełnie zreszta˛ niepotrzebnie. Rozumiał sytuacje˛ i nie
zbliz˙ał sie˛ do Velli. – Wytłumacz matce, z˙e dziecko musi
miec´ spoko´j, dlatego nic z nim nie robimy.

– Jasne.
Spojrzeli na siebie i Kell us´miechem dodał jej otuchy.

Jak to dobrze, z˙e ma go przy sobie, i z˙e znalez´li sie˛ tu
włas´nie dzisiaj. Dzie˛ki temu malec ma jeszcze szanse˛.

129

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Robiłas´ kiedys´ znieczulenie? – Doktor Hiller nie

tracił czasu na powitalne formułki.

– Tak, ale nie dziecku z zapaleniem nagłos´ni.
– Starajcie sie˛ go nie ruszac´ – mo´wił zwie˛z´le lekarz.

– Nie straszcie go podawaniem tlenu czy zastrzykami.
Czekajcie spokojnie i niech matka be˛dzie przy nim. Ja˛tez˙
musicie uspokoic´, ale juz˙ Kell o to zadba.

– A jes´li...? – Głos Abby zamarł.
– Jes´li przestanie oddychac´, drogi oddechowe be˛da˛

tak opuchnie˛te, z˙e intubacja pewnie okaz˙e sie˛ niemoz˙-
liwa. Spro´buj raz, a jes´li ci sie˛ nie powiedzie, zro´b igłowe
nacie˛cie krtani.

Abby skrzywiła sie˛ lekko. Nacie˛cie krtani ma na celu

wytworzenie sztucznego otworu, przez kto´ry powietrze
moz˙e przedostac´ sie˛ do płuc. Abby robiła to juz˙ nieraz, ale
zawsze w sterylnej sali operacyjnej i w asys´cie anestez-
jologa, a nie na bezludziu, w jeepie i w obecnos´ci wy-
straszonej matki.

– Kiedy nadleci pomoc?
– Mniej wie˛cej za godzine˛. – Abby poczuła, z˙e to całe

wieki. – Przygotujcie sobie wszystko na wypadek, gdyby
przestał oddychac´.

Kell nie tracił czasu. Aby nie straszyc´ dziecka, nie

nałoz˙ył mu maski tlenowej, ale rurke˛ doprowadzaja˛ca˛
tlen połoz˙ył na ramieniu matki, jak najbliz˙ej twarzy
malca.

Mike, miejscowy uzdrowiciel, pojawił sie˛ nie wiado-

mo ska˛d i usiadł obok Velli, przemawiaja˛c do niej cierp-
liwie. Abby ucieszyła sie˛ na jego widok. Wiedziała, z˙e
Velli przyda sie˛ jego wsparcie.

Wspo´lnie przygotowali konieczne narze˛dzia, porozu-

130

CAROL MARINELLI

miewaja˛c sie˛ niemal bez sło´w. Choc´ byli zdenerwowani,
nie okazywali tego. Po kolei wachlowali Velle˛ i jej
dziecko dla ochłody. Billy był coraz słabszy, oddychał
chrapliwie, a Abby nigdy jeszcze nie czuła sie˛ taka
bezradna. Niecierpliwie nasłuchiwała odgłosu silnika
samolotu.

To była najdłuz˙sza godzina w jej z˙yciu. Czasami miała

wraz˙enie, z˙e patrzy na jakis´ okropny film dokumentalny
o dziecku umieraja˛cym gdzies´ w odległym dzikim kraju.
Ale to nie działo sie˛ na ekranie, tylko w prawdziwym
z˙yciu, w dwudziestym pierwszym wieku, w Australii.

– Leca˛ – oznajmił Mike, a Abby przechyliła głowe˛.
– Nic nie słysze˛.
– Bo jeszcze nic nie słychac´. – Wskazał na przelatuja˛-

ce nad ich głowa˛ ptaki. – One pierwsze usłyszały.

Wkro´tce i do jej uszu dobiegł odległy szum samolotu.

Moz˙e sprawił to ruch lub nagła zmiana nastroju, ale kiedy
juz˙ sie˛ wydawało, z˙e najgorsze mine˛ło, Abby zobaczyła,
z˙e Billy wiotczeje w ramionach matki. Jego sko´ra jeszcze
bardziej poszarzała, z˙ycie uciekało z drobnego ciałka.

Kell w jednej sekundzie wzia˛ł dziecko od Velli, ułoz˙ył

na tyle jeepa i załoz˙ył mu kroplo´wke˛ z antybiotyku. Mike
odprowadził na bok szlochaja˛ca˛ kobiete˛. Abby usiłowała
podac´ tlen z pomoca˛ aparatu ambu, ale wyczuła, z˙e
powietrze nie wpływa do płuc dziecka.

Kell podał jej laryngoskop, z kto´rego pomoca˛ usiłowa-

ła zajrzec´ dziecku do gardła.

– Nic nie widze˛. – Głos jej drz˙ał. Zrozumiała, z˙e

wszystko wewna˛trz jest spuchnie˛te i nie da sie˛ zaintubo-
wac´ malca.

Sekundy, kto´re dotychczas mijały tak wolno, nagle

131

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

zacze˛ły pe˛dzic´ jak szalone. Coraz szybciej zbliz˙ała sie˛
granica trzech minut, po przekroczeniu kto´rej chłopcu
grozi nieodwracalne uszkodzenie mo´zgu z powodu nie-
dotlenienia.

– Juz˙ leca˛ – powiedział rados´nie Mike, ale Abby i Kell

wiedzieli, z˙e to złudna nadzieja. Nawet gdyby załoga
przybiegła tu z samolotu z szybkos´cia˛ olimpijskich sprin-
tero´w, i tak byłoby za po´z´no.

Na przenos´nym monitorze zobaczyła, z˙e poziom satu-

racji krwi tlenem gwałtownie spada.

– Musze˛ wykonac´ nacie˛cie tchawicy. Podaj mi igłe˛

dwunastke˛. – Mo´wiła pewnym głosem, chociaz˙ była
s´miertelnie przeraz˙ona.

Vella zacze˛ła krzyczec´ jeszcze głos´niej, kiedy zoba-

czyła, jak Abby dezynfekuje szyje˛ dziecka. Przeraz˙one
ptaki zerwały sie˛ z drzew, ale Abby tego nie zauwaz˙yła,
skupiona na swoim zadaniu. Wstrzymała oddech i drz˙a˛-
cymi palcami wbiła igłe˛ w odpowiednie miejsce. Malen´ki
otwo´r umoz˙liwił dopływ powietrza do płuc chłopca.

– Szybciej, Kell! – warkne˛ła, a on błyskawicznie

przyła˛czył do otworu rurki doprowadzaja˛ce tlen. Tym
razem, kiedy Abby nacisne˛ła na aparat ambu, udało jej
sie˛ wtłoczyc´ powietrze do piersi malca. Kolor sko´ry
chłopca stawał sie˛ coraz bardziej naturalny.

– Wzrasta saturacja krwi tlenem – stwierdziła Abby,

zerkaja˛c na monitor. – To mu da szanse doczekac´ do...

Zobaczyła przed soba˛ zespo´ł medyczny z samolotu

i był to najpie˛kniejszy widok, jaki kiedykolwiek widziała.

– Znowu sie˛ spotykamy – powitał ja˛ doktor Hall i od

razu zabrał sie˛ do pracy. Sprawdził stan pacjenta, słucha-
ja˛c jednoczes´nie raportu Abby.

132

CAROL MARINELLI

– Doktor Abby? – Podszedł do niej Mike. Jego twarz

niemal całkowicie kryła sie˛ pod ge˛sta˛ broda˛, ale oczy
patrzyły na nia˛ z wdzie˛cznos´cia˛. Us´cisna˛ł jej dłon´. – To
ostatni przyjazd tutaj?

– Tak – odrzekła kro´tko. Nie była jeszcze gotowa na

poz˙egnania.

– Dzie˛kuje˛. – Wyja˛ł z kieszeni słoik i wre˛czył go

Abby. Gdy spojrzała na me˛tna˛ substancje˛ w s´rodku,
w oczach miała łzy.

– Mas´c´ z z˙eniszka. – Us´miechne˛ła sie˛. – Wykorzys-

tam ja˛ ma˛drze. Wiele sie˛ od ciebie nauczyłam.

Mike znikna˛ł w buszu, a Abby stała, s´ciskaja˛c słoik jak

najwie˛kszy skarb. Głos Kella wyrwał ja z zamys´lenia.

– Doktor Hall jest juz˙ gotowy do przeniesienia Bil-

ly’ego – oznajmił i powiadomił lekarza, jakie leki poda-
no chłopcu. Razem przenies´li malca do samolotu.

– S

wietnie sie˛ spisałas´. – Osłaniaja˛c oczy przed słon´-

cem, patrzyli na odlatuja˛cy z cennym ładunkiem samolot.
Abby milczała, a Kell cia˛gna˛ł: – Ocaliłas´ mu z˙ycie, i to
bez wsparcia specjalisto´w. – Otoczył ja˛ ramieniem i przy-
cia˛gna˛ł do siebie.

– My ocalilis´my mu z˙ycie – poprawiła go, ale on

zaprotestował.

– Ty to zrobiłas´. Jak tylko go zobaczyłas´, wiedziałas´,

co sie˛ dzieje. To ty mi powiedziałas´, z˙ebym go nie dotykał
i nie denerwował.

Przemys´lała jego słowa i nagle zdała sobie sprawe˛, jak

długa˛ droge˛ przebyła. Reece miał racje˛, przysyłaja˛c ja˛
tutaj. Tak wiele sie˛ nauczyła.

– Wracajmy do domu, dobrze?

133

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

Do domu.
Wsiedli do jeepa i Abby zno´w w milczeniu obser-

wowała widoki za oknem. Tym razem jednak starała sie˛
wszystko zapamie˛tac´, zatrzymac´ w sercu.

Dlaczego słowo ,,dom’’ nie wywołuje w jej mys´lach

obrazu bezkresnej, czerwonej ro´wniny i porozrzucanych
na niej białych domo´w? Ma tu przeciez˙ prace˛, jest doce-
niana.

Zastanawiała sie˛, co z nia˛ jest nie tak. Dlaczego

sterylna anonimowos´c´ nowoczesnego szpitala i trudna
praca z narkomanami wydaja˛ jej sie˛ ciekawsze niz˙ medy-
cyna, kto´ra˛ uprawia tutaj? Dlaczego, kiedy mys´li o domu,
widzi przypominaja˛cy z˙aglowiec gmach opery w Syd-
ney? Dlaczego spacer po zatłoczonych ulicach, wizyty
w sklepach i kawiarniach maja˛ dla niej wie˛cej uroku niz˙
z˙ycie tutaj?

Nie potrafiła na te pytania odpowiedziec´.
Kell dostrzegł jej zamys´lenie i o nic nie pytał, tylko

cicho nucił pod nosem jaka˛s´ piosenke˛. Nawet kiedy
dojechali do szpitala, wyje˛li ekwipunek z samochodu
i złoz˙yli sprawozdanie Rossowi, nie starał sie˛ jej za-
gadywac´.

Stane˛li w kon´cu przed jej drzwiami.
– Poz˙egnam sie˛ juz˙. – Usłyszała w jego głosie niepew-

nos´c´.

– Doka˛d idziesz?
Pocałował ja˛ szybko i odsuna˛ł sie˛.
– Wiem, z˙e to dla ciebie cie˛z˙kie chwile, Abby. Dla

mnie tez˙. Rozumiem, z˙e potrzebujesz teraz samotnos´ci.
A poza tym, musze˛ jutro wczes´nie wstac´.

– Nie masz przeciez˙ dyz˙uru.

134

CAROL MARINELLI

Wzruszył lekko ramionami.
– Lece˛ z Bruce’em do miasta. Mam tam kilka spraw

do załatwienia.

– Och, Kell. – Zamkne˛ła oczy, bo pod powiekami

poczuła łzy. Perspektywa jednej nocy bez niego wprawia-
ła ja˛ w podły nastro´j, a mimo to zamierzała wyjechac´ sta˛d
na dobre, decyduja˛c sie˛ w ten sposo´b na całe z˙ycie bez
niego. – Nie chce˛, z˙ebys´ odchodził. Wcale nie potrzebuje˛
samotnos´ci.

– Nie? – Nadzieja rozbłysła w jego oczach, a na

twarzy pojawił sie˛ znajomy, leniwy us´miech. Abby nawet
nie starała sie˛ oprzec´ che˛ci dotknie˛cia go.

– Nie – wymamrotała, poniewaz˙ Kell włas´nie ja˛ ca-

łował.

Przeszli do sypialni, całowali sie˛ i pies´cili, ale w jej

oczach nadal ls´niły łzy.

Po´z´niej, kiedy lez˙eli wtuleni w siebie, a Kell juz˙

zasna˛ł, łzy popłyne˛ły z oczu Abby strumieniem. Słodkie
i gorzkie jednoczes´nie, tak jak ich miłos´c´.

135

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ DWUNASTY

– Wstawaj, s´piochu!
Abby wyjrzała za drzwi i zobaczyła tam Shelly. Za-

mrugała i sennym ruchem przygładziła włosy.

– Kto´ra godzina? – zapytała.
– Dziesia˛ta – oznajmiła Shelly, otworzyła szerzej

drzwi i bezceremonialnie wmaszerowała do domu. Abby
nie pozostało nic innego, jak po´js´c´ za nia˛ do kuchni.

– Cos´ sie˛ stało w szpitalu? – zaniepokoiła sie˛. Przysia-

dła na kuchennym stołku i starała sie˛ obudzic´. – Kell
wyjechał skoro s´wit, wie˛c jes´li go szukasz...

– Nie – odrzekła rados´nie przyjacio´łka, wlewaja˛c

wode˛ do czajnika. – Przyszłam do ciebie. Przyniosłam
nawet najnowsze plotki, ale tak naprawde˛ to chodzi mi
o dzisiejszy bal. Musimy is´c´ do fryzjera.

– Teraz? Wczesnym rankiem?
– Juz˙ prawie południe!
– Kiedy mam wolny dzien´, dziesia˛ta godzina to dla

mnie wczesny ranek – wymamrotała Abby.

– Mamy szcze˛s´cie, z˙e sie˛ w ogo´le dostałys´my. Ze sto

pie˛c´dziesia˛t kobiet chce sie˛ tam dzisiaj uczesac´. Musia-
łam bardzo sie˛ postarac´, z˙eby nas umo´wic´. A ty nawet
be˛dziesz sobie mogła zrobic´ manikiur.

– Jak ci sie˛ to udało? – spytała, tłumia˛c ziewanie.
– Niewaz˙ne – odrzekła lekko Shelly, ale Abby wyczu-

ła, z˙e przyjacio´łka cos´ przed nia˛ ukrywa. Ciekawe, co tez˙
wymys´liła? – Powiedzmy, z˙e mam odpowiednie znajo-
mos´ci. Dzisiaj naszym jedynym zmartwieniem jest to,
z˙eby pie˛knie wygla˛dac´. Z

ałuje˛, z˙e s´cis´lej nie przestrzega-

łam diety.

– Alez˙ co ty wygadujesz! Bardzo dobrze wygla˛dasz.
– Włas´nie – westchne˛ła Shelly.
– Dobrze w sensie cudownie. Jak na kobiete˛, kto´ra

dwa i po´ł miesia˛ca temu urodziła dziecko, prezentujesz
sie˛ zadziwiaja˛co.

– Zadziwiaja˛co to dobre okres´lenie. – Postawiła przed

Abby paruja˛cy kubek. – Mam tyle rozste˛po´w, z˙e moja
pupa przypomina mape˛ Australii.

– A jak wszyscy wiemy, Ross jest wielkim patriota˛.

– Abby mrugne˛ła do przyjacio´łki i z przyjemnos´cia˛ wypi-
ła łyk kawy, od razu odzyskuja˛c dobry humor. – Mo´w,
co to za plotki.

– Przybył two´j naste˛pca.
– Mo´j naste˛pca? – Jej dobry humor szybko znikna˛ł.

Poczuła sie˛ dziwnie zagroz˙ona, jednak nic nie dała po
sobie poznac´.

– Przyjechał dwa tygodnie za wczes´nie. Zdaje sie˛, z˙e

wydał wszystkie pienia˛dze w Coober Pedey, chociaz˙ nie
mam poje˛cia, na co w tej mies´cinie moz˙na sie˛ zrujnowac´.
Ludzie przyjez˙dz˙aja˛ tam, z˙eby szukac´ opali i zdobyc´
fortune˛, ale nie stracic´.

– A jaki on jest?
Shelly lekko westchne˛ła.
– To bardzo angielski Anglik. Nazywa sie˛ Timothy,

nie Tim czy Timmy, ale Timothy i chociaz˙ jestem szcze˛s´-
liwa˛ me˛z˙atka˛, to musze˛ powiedziec´, z˙e jest niesamowicie

137

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

przystojny. – Rozes´miała sie˛ głos´no. – I nie tylko ja tak
mys´le˛.

– A kto jeszcze?
– Szkoda, z˙e nie widziałas´, jak Clara sie˛ zaczerwieniła

na jego widok. Mo´wie˛ powaz˙nie! – rzekła, kiedy Abby
spojrzała na nia˛ z niedowierzaniem. – Ross tez˙ nie mo´gł
uwierzyc´. Przeciez˙ to Clara, poczciwa, kochana Clara.
Ale rumieniła sie˛ jak nastolatka, kiedy Ross oprowadzał
go dzisiaj po szpitalu.

Abby wstała i wypiła reszte˛ kawy.
– A kto dzisiaj wieczorem be˛dzie miał dyz˙ur? Prze-

ciez˙, o ile wiem, Bill wcia˛z˙ u nas lez˙y.

Shelly skine˛ła głowa˛, lecz Abby zno´w zauwaz˙yła

u niej lekki rumieniec.

– Ross juz˙ mys´lał, z˙e twoja rozmowa z nim cos´

zmieniła, ale obawiam sie˛, z˙e Bill zno´w popadł w depre-
sje˛. W kaz˙dym razie Ross poprosił Noelene Barton, z˙eby
wzie˛ła dzis´ za niego dyz˙ur. Chyba jej nie poznałas´, nie
jest zbyt towarzyska, ale to dyplomowana piele˛gniarka.
Od czasu do czasu bierze u nas dyz˙ury, z˙eby nie stracic´
uprawnien´.

– A kto popilnuje Matthew i Kate?
– Nikt. – Shelly us´miechne˛ła sie˛ szeroko. – To jest

tutaj najlepsze. Zabiore˛ dzieci ze soba˛ i pewnie nie
zobacze˛ ich cała˛noc. Zawsze znajdzie sie˛ ktos´, kto chwile˛
z nimi zostanie, cmokaja˛c z zachwytu. A co najwaz˙niej-
sze, kiedy wro´cimy do domu, dzieciaki be˛da˛ tak zme˛czo-
ne, z˙e cała˛ reszte˛ nocy przes´pia˛ jak aniołki.

– Ty podste˛pna kobieto!
Shelly najwyraz´niej uz˙yła wszystkich swoich wpły-

wo´w, kto´re miała w Tennengarrah jako z˙ona lekarza.

138

CAROL MARINELLI

Dom June przypominał gwarny ul, ale wszystkie panie
z wałkami na głowie rozsta˛piły sie˛, kiedy weszły Abby
i Shelly. Nie protestowały, tylko us´miechały sie˛ z za-
chwytem, gdy fryzjerka starannie nakre˛cała włosy Abby
na wałki. Nikt tez˙ nie zgłaszał zastrzez˙en´, kiedy zaje˛ła sie˛
jej paznokciami.

– Nie mam juz˙ wolnych termino´w po południu, wie˛c

reszte˛ zrobi pani sama. Wałki trzeba zdja˛c´ tuz˙ przed
balem – instruowała ja˛ fryzjerka. Miała tak powaz˙ny
głos, z˙e Abby zastanawiała sie˛, czy za chwile˛ nie be˛dzie
musiała podpisac´ jakiegos´ zobowia˛zania. – Tylko prosze˛
nie szczotkowac´ włoso´w. Niech pani nałoz˙y troszke˛
balsamu i ukształtuje fryzure˛ palcami. Be˛da˛ wygla˛dały
pie˛knie.

– Dzie˛kuje˛ – wyja˛kała Abby, czuja˛c na sobie wzrok

wszystkich zgromadzonych kobiet.

– I uwaga na paznokcie. Musza˛ porza˛dnie wyschna˛c´.
– Oczywis´cie.
Kiedy spojrzała na us´miechnie˛te znacza˛co twarze,

us´wiadomiła sobie, z˙e to wyja˛tkowe traktowanie nie ma
nic wspo´lnego z tym, z˙e jest tu tymczasowa˛ lekarka˛, ani
z tym, z˙e Shelly ma znajomos´ci. Chodzi o Kella.

Zacze˛ła juz˙ podejrzewac´, dlaczego Kell tak wczes´nie

poleciał gdzies´ z Bruce’em. Kiedy tylko wyszły od fryz-
jera, zadała Shelly pytanie:

– Gdzie jest Kell?
– A ska˛d mam wiedziec´? – odrzekła Shelly, ale ru-

mieniec na jej policzkach tylko potwierdził podejrzenia
Abby.

– Bo całe miasteczko juz˙ wie – odcie˛ła sie˛ i Shelly

wreszcie zwolniła. – Te wszystkie zabiegi upie˛kszaja˛ce

139

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

maja˛ zwia˛zek z jego wyjazdem, tak? Z tym, z˙e niby
pojechał ,,uzupełnic´ zapasy’’?

– To nie wina Kella. – Shelly spojrzała jej w oczy.

Stanowiła oryginalny widok; cała˛ głowe˛ miała w grubych
wałkach. – Nie powiedział ani słowa. Ale Bruce wspo-
mniał cos´... – Zamilkła, lecz Abby nie miała zamiaru na
tym poprzestac´.

– Co powiedział Bruce? Shelly, musze˛ wiedziec´.
– Kilka tygodni temu Kell poleciał do miasta, a tam

Bruce widział go u jubilera. Podejrzewa, z˙e dzis´ Kell chce
odebrac´ piers´cionek. To wszystko domysły, ale tutaj takie
wiadomos´ci rozchodza˛ sie˛ lotem błyskawicy.

– Dzisiaj zechce mi sie˛ os´wiadczyc´?
– On cie˛ kocha. – Shelly wzie˛ła głe˛boki oddech. – To

na pewno nie jest dla ciebie wielkie zaskoczenie. Prosze˛,
nie zdradz´, z˙e to ja ci powiedziałam.

– Dobrze, tylko juz˙ skon´czmy te˛ rozmowe˛. – Miała

zame˛t w mys´lach. Chciała zostac´ sama. – Mo´wie˛ powaz˙-
nie, Shelly, ani słowa wie˛cej.

Fryzjerka miała racje˛. Włosy ułoz˙yły sie˛ pie˛knie.

Abby patrzyła w lustro i ledwie poznawała siebie sama˛.

Ale najbardziej zdumiał ja˛ fakt, z˙e powaz˙nie roz-

waz˙ała moz˙liwos´c´ pozostania w Tennengarrah, złamania
obietnicy danej Davidowi, rezygnacji ze swych zawodo-
wych plano´w, nad kto´rymi od tak dawna pracowała.
A wszystko w imie˛ miłos´ci.

Przez całe popołudnie zmagała sie˛ ze soba˛, ale wcale

nie miała jas´niejszego obrazu sytuacji. Kiedy przechodzi-
ła obok szpitala, przez okno zobaczyła Rossa ubranego
w smoking. Weszła do s´rodka.

– Co tutaj robisz?

140

CAROL MARINELLI

– Mo´głbym ci zadac´ to samo pytanie.
Wzruszyła ramionami.
– Dzwonił Kell, cos´ ich z Bruce’em zatrzymało

w mies´cie. Mamy sie˛ tu spotkac´. A ty jaki masz powo´d?

– Twoja rozmowa z Billem poskutkowała. Zdecydo-

wał sie˛ na operacje˛. Zwolnił sie˛ jeden termin i moga˛ go
operowac´ juz˙ w poniedziałek. Cały dzien´ czekam na
lataja˛cych lekarzy. Przed chwila˛ dzwonili, z˙e be˛da˛ tu za
godzine˛.

A wie˛c Shelly skłamała.
– Czy nie moz˙e sie˛ tym zaja˛c´ Noelene? Mys´lałam, z˙e

to ona ma dzisiaj dyz˙ur.

Ross us´miechna˛ł sie˛ sztywno.
– Włas´nie robi kawe˛. A tu potrzebny jest ktos´, kto

przekaz˙e pacjenta sprawnie i fachowo. Trudno obarczac´
tym Noelene.

– Albo Shelly – dodała Abby. – Nie powinienes´ byc´

w domu, podziwiac´ jej nowej sukni?

– Nie pogne˛biaj mnie jeszcze bardziej – je˛kna˛ł.

– Mam nadzieje˛, z˙e wkro´tce przyleca˛. Wiem, jak Shelly
zalez˙y na dzisiejszym wieczorze.

– To idz´ do domu. – Ross spojrzał na nia˛ zdziwiony.

– Mo´wie˛ powaz˙nie. Ja zajme˛ sie˛ Billem.

– A co z toba˛ i z Kellem, bo przeciez˙...
Abby potrza˛sne˛ła głowa˛ i Ross zamilkł.
– Bo przeciez˙ Kell ma pewne plany na dzis´ wieczo´r?

– Ross spus´cił wzrok. – Nie martw sie˛. Juz˙ to sobie
wszystko poukładałam.

– Wie˛c dlaczego zgłaszasz sie˛ na dyz˙ur? – Us´miech

znikna˛ł z jego oblicza, kiedy po twarzy Abby popłyne˛ły
łzy, rozpuszczaja˛c tusz na rze˛sach. – Prosze˛. – Podsuna˛ł

141

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

jej pudełko chusteczek. – Przepraszam cie˛. Tylko tak
z˙artowałem. Nie wiedziałem, z˙e masz problem z ta˛
sprawa˛.

– Nie powinno byc´ z˙adnego problemu. – Pocia˛gne˛ła

nosem. – Kochamy sie˛, tego jestem pewna.

– Wie˛c czego sie˛ tak boisz?
Abby wreszcie podniosła wzrok i spojrzała Rossowi

w oczy.

– Boje˛ sie˛, z˙e jes´li Kell poprosi mnie o re˛ke˛, to sie˛

zgodze˛. – Zno´w sie˛ rozpłakała. – Nic by z tego nie wyszło.
Kell sta˛d nie wyjedzie, powiedział mi to na samym
pocza˛tku znajomos´ci. Ma Tennengarrah we krwi.

– A ty nie – stwierdził Ross łagodnym tonem.
– A ja nie – potwierdziła smutno. – Jasne, z˙e bardzo

pokochałam to miejsce i ludzi. Bardzo mi sie˛ podoba ta
praca. W mies´cie czekaja˛na mnie zobowia˛zania, obietnice
do wypełnienia. Jes´li wyjde˛ za Kella, zawiode˛ wielu ludzi.

– Ła˛cznie z sama˛ soba˛? – zapytał cicho.
– Ła˛cznie z sama˛ soba˛. Wiem, z˙e taka praca, jaka˛

mam w mies´cie, nie kaz˙demu lekarzowi by odpowiadała.
Ale ja czuje˛, z˙e jestem do tego stworzona. Jes´li teraz
zrezygnuje˛, to wiem, z˙e w przyszłos´ci be˛de˛ z˙ałowac´.

Ross przez chwile˛ przygla˛dał jej sie˛ w zamys´leniu.

W jego oczach ze zdziwieniem zauwaz˙yła zrozumienie.

– W ten sposo´b nie nalez˙y zaczynac´ wspo´lnego z˙ycia

– stwierdził, a Abby smutno pokiwała głowa˛. – Czasami
za duz˙o sie˛ nad wszystkim zastanawiamy. Shelly miała
w Melbourne dom, własne z˙ycie, dziecko specjalnej
troski i na dodatek byłego me˛z˙a. Gdybys´my za długo
rozmys´lali nad tym, jak zorganizowac´ nasze nowe z˙ycie
w buszu, nigdy bys´my sie˛ na to nie zdecydowali.

142

CAROL MARINELLI

– Wie˛c co zrobilis´cie?
– Kocham ja˛ – odrzekł kro´tko. – Kocham Matthew

i kocham Tennengarrah. Wie˛c po prostu uznałem, z˙e
trzeba poła˛czyc´ te trzy sprawy.

– I tak zrobiłes´. Ale ty dobrze wiedziałes´, czego

chcesz. Gdybym w tej chwili złowiła złota˛ rybke˛, nawet
bym nie wiedziała, jakie trzy z˙yczenia wypowiedziec´.

– Powinnas´ troche˛ sie˛ do tego wszystkiego zdystan-

sowac´ – zasugerował Ross i przedstawił jej swoja˛ propo-
zycje˛. – Za chwile˛ wyla˛duje tu samolot leca˛cy do Adelaj-
dy. Moz˙e na pokładzie znajdzie sie˛ miejsce dla lekarza
leca˛cego do domu. – Abby nerwowo przełkne˛ła s´line˛,
a Ross podał jej naste˛pne chusteczki. – Z Adelajdy
złapiesz jakies´ poła˛czenie do Sydney, najwyz˙ej przenocu-
jesz na lotniskowej ławce. Wiesz, Abby, wyobraz˙am
sobie, jakie to musi byc´ dla ciebie cie˛z˙kie, ta s´wiadomos´c´,
z˙e całe miasto be˛dzie na was dzisiaj patrzec´, obserwowac´
wasz kaz˙dy gest. Jes´li zechcesz teraz sta˛d wyjechac´,
doskonale to zrozumiem.

– Ale moja umowa o prace˛...
– Timothy juz˙ jest na miejscu i z rados´cia˛ podejmie

swoje obowia˛zki od zaraz.

– A co powiesz Kellowi?
– Z

e Bill musiał leciec´ pod opieka˛ lekarza. Prawde˛

wyjawie˛ mu po balu.

– Shelly cie˛ zabije – ostrzegła go, ale Ross sie˛ z nia˛nie

zgodził.

– Shelly zrozumie.
– Dlaczego to dla mnie robisz? – dziwiła sie˛ Abby.
– Przyje˛łas´ na s´wiat moja˛co´rke˛ – odrzekł wolno Ross.

– Trudny poro´d na pustkowiu. Oboje wiemy, czym to sie˛

143

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

mogło skon´czyc´. Jestes´ doskonałym lekarzem i wspaniała˛
przyjacio´łka˛. Jestem ci cos´ winien, wie˛c ciesze˛ sie˛, z˙e
chociaz˙ tak moge˛ sie˛ przysłuz˙yc´.

Pakowanie nie zaje˛ło jej wiele czasu, walizka za-

mkne˛ła sie˛ z zadziwiaja˛ca˛ łatwos´cia˛. Abby usłyszała
warkot samolotu, jego s´wiatła na chwile˛ zalały salon.
Zamkne˛ła oczy i w duchu poprosiła Kella o zrozumienie.
Tylko pozornie wybierała najłatwiejsze dla siebie wyj-
s´cie.

– Gotowa? – Ross wyszedł przed szpital. Wzia˛ł od

niej walizke˛ i torbe˛ z komputerem.

– Gdzie jest Martha? – spytała Abby, łykaja˛c łzy.
Bill włas´nie był przenoszony do samolotu.
– Nie moz˙e leciec´, musi zajmowac´ sie˛ farma˛. Mie˛dzy

innymi dlatego tak trudno było podja˛c´ Billowi te˛ decyzje˛.
Tak sie˛ denerwowali chwila˛ poz˙egnania, z˙e doktor Hall
jej poradził, z˙eby wro´ciła do domu i zapaliła wszystkie
s´wiatła. W ten sposo´b Bill zobaczy swoja˛ farme˛, kiedy
be˛da˛ nad nia˛ przelatywac´.

– Abby, zapraszam do samolotu – rozległ sie˛ głos

doktora Halla. – Ross musi juz˙ is´c´ na bal.

– Masz swoje pierwsze z˙yczenie. – Ross us´ciskał ja˛

szybko. Abby zatrzymała sie˛ jeszcze przed samolotem.

– Kiedy juz˙ sie˛ dowiem, jakie jest to drugie, dam ci

znac´.

Doktor Hall usiadł obok niej i zapia˛ł pasy.
– Jak be˛dziemy w Adelajdzie, moz˙esz zrobic´ mały

obcho´d. Jest tam kilku pacjento´w w całkiem niezłym
stanie.

– Jessica? – domys´liła sie˛ Abby, a doktor Hall skina˛ł

głowa˛.

144

CAROL MARINELLI

– Za dwa tygodnie ja˛ wypisujemy. Jej rodzice przyla-

tuja˛do Australii i wreszcie be˛dzie miała swoje wakacje na
antypodach. Ro´wniez˙ ten malec z zapaleniem nagłos´ni
bardzo ładnie wraca do formy. – Po chwili dodał ciepło:
– Wspaniale sie˛ tu spisałas´. Bardzo nam przykro, z˙e cie˛
stracimy. – Z oczu Abby zno´w popłyne˛ły łzy, a doktor
Hall dyskretnie udał, z˙e ich nie widzi.

Kiedy przelatywali nad farma˛ Billa, ten spytał słabym

głosem, zagłuszanym przez warkot silnika i tłumionym
przez maske˛ tlenowa˛:

– Jeszcze kiedys´ to zobacze˛, prawda?
Abby us´miechne˛ła sie˛ dzielnie i s´cisne˛ła go za re˛ke˛.
– Podja˛łes´ dobra˛decyzje˛, Bill. To nie jest poz˙egnanie.

145

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

– Ta kawa jest okropna.
Abby weszła do pokoju dla personelu, by sie˛ szybko

czegos´ napic´ przed wieczornym sobotnim dyz˙urem. Zni-
kne˛ły gdzies´ jej dawne le˛ki i podejrzenia. Kawa istotnie
była obrzydliwa.

– Dobrze sie˛ złoz˙yło, z˙e włas´nie byłam na zakupach

– powiedziała, wyjmuja˛c z torby słoik najdroz˙szej kawy
rozpuszczalnej. Wzie˛ła flamaster, napisała cos´ na etykie-
cie i postawiła słoik na stole. – To powinno poskutkowac´.

– Poskutkuje – stwierdziła Jane, siostra przełoz˙ona,

i przeczytała napis: – ,,Re˛ce przy sobie! Abby Hampton,
konsultantka’’. Mam nadzieje˛, z˙e to nie dotyczy tu obec-
nych?

– Jasne, z˙e nie. – Wyje˛ła ze swojej przegro´dki gruba˛

koperte˛ i identyfikator z nowym stanowiskiem. – Naresz-
cie – mrukne˛ła i przypie˛ła go do fartucha.

Wszyscy w pokoju zacze˛li klaskac´.
– A wie˛c to w kon´cu oficjalne – ucieszyła sie˛ Jane.

– Nasza Abby została konsultantka˛.

– Tak jest tutaj napisane.
Od jej powrotu upłyne˛ły dwa tygodnie. W tym czasie

wybrała sie˛ do opery, przepłyne˛ła promem zatoke˛, opala-
ła sie˛ na plaz˙y w Manly, poszła na spacer do Ogrodo´w
Botanicznych, była w teatrze i w kilku dobrych restaurac-

jach. Zrobiła wielkie zakupy i zafundowała sobie kilka
wizyt u kosmetyczki.

Miała na wycia˛gnie˛cie re˛ki wszystko, za czym te˛-

skniła. I stwierdziła, z˙e to nie ma dla niej z˙adnego
znaczenia.

Tylko praca ma znaczenie, jest wybawieniem i rados´-

cia˛. Z

adne z przez˙yc´ z buszu nie moz˙e sie˛ mierzyc´

z dyz˙urami w sobotnia˛ noc na oddziale nagłych wypad-
ko´w w wielkomiejskim szpitalu. Jednak Abby szybko sie˛
przekonała, z˙e sama praca nie wystarczy.

Miłos´c´ zawsze jest waz˙niejsza.
Nie, nie miała zamiaru porzucac´ Sydney. Program

antynarkotykowy jest jeszcze we wste˛pnej fazie i w kaz˙-
dej chwili moz˙e sie˛ nie powies´c´. Tak samo jak jej zwia˛zek
z Kellem. Abby włoz˙yła re˛ke˛ do kieszeni i namacała tam
niedokon´czony list. Moz˙e w czasie przerwy zdoła go
dokon´czyc´, przelac´ na papier burze˛ mys´li i uczuc´. Napisa-
ła, z˙e przykro jej z powodu nagłego wyjazdu, z˙e bardzo
przeprasza za bo´l, jaki mu sprawiła. Ale chciała tez˙ o cos´
prosic´.

Czy pros´ba, by Kell zaczekał rok, to zbyt wiele?

Przez ten rok uporza˛dkowałaby wiele spraw w z˙yciu
zawodowym.

– Mamy dzis´ za mało personelu – powiadomiła ja˛

Jane, wre˛czaja˛c stos kart pacjento´w. – I tylko jedna˛
piele˛gniarke˛ przeszkolona˛ w reanimacji.

– A ty?
Jane lekko wzruszyła ramionami.
– Ja jestem przełoz˙ona˛, powinnam sie˛ zajmowac´ pa-

pierkowa˛ robota˛, ale jes´li trzeba, to trudno, rozdwoje˛ sie˛.

– Nie moz˙na s´cia˛gna˛c´ kogos´ z innego oddziału?

147

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

– Juz˙ pro´bowałam. Nie ma nikogo wolnego, wie˛c

zgodziłam sie˛, z˙eby s´cia˛gne˛li kogos´ z agencji.

– S

wietnie – mrukne˛ła ponuro.

– Nie strzelaj do posłan´ca. – Jane us´miechne˛ła sie˛.

– Kto wie? Moz˙e tym razem przys´la˛ kogos´, kto sie˛
zna na rzeczy, a nie jaka˛s´ wystraszona˛ pania˛, kto´ra
ostatnie lata spe˛dziła, opiekuja˛c sie˛ pensjonariuszami
w domu starco´w.

Na oddziale panował straszliwy ruch i zame˛t. Na

dodatek przywiez´li pacjenta po przedawkowaniu heroiny.

– Włas´nie poinformowała nas o tym ochrona – rzekła

siostra Haley. – Jego niby przyjaciele zostawili go na
naszym parkingu. – Przygotowała strzykawke˛.

Do sali zajrzała Jane ze złowro´z˙bna˛ mina˛.
– Włas´nie dostałam wiadomos´c´ od załogi karetki.

Wioza˛ motocykliste˛ z urazami głowy. Zawiadomiłam
zespo´ł traumatologiczny, maja˛ sie˛ zjawic´.

– A co z dodatkowa˛ piele˛gniarka˛?
– Podobno tez˙ w drodze.
– Haley, ty przygotuj wszystko na przyje˛cie motocyk-

listy, ja zajme˛ sie˛ narkomanem – zadecydowała Abby.
– Mam nadzieje˛, z˙e ochrona be˛dzie gdzies´ w pobliz˙u.

Wcale nie z˙artowała. Wiedziała, z˙e wyprowadzony

z zapas´ci narkoman moz˙e stac´ sie˛ bardzo agresywny.

– To Pete – poznała Abby, kiedy przywieziono mło-

dego me˛z˙czyzne˛. – A juz˙ mys´lałam, z˙e sie˛ z tego wygrze-
bał. Ostatnie przedawkowanie bardzo go wystraszyło.

– Niepoprawna optymistka – z westchnieniem stwier-

dziła Haley.

Podszedł do nich młody lekarz ortopeda, kto´ry zjawił

sie˛ na oddziale, by zaja˛c´ sie˛ rannym motocyklista˛.

148

CAROL MARINELLI

– Mo´j pacjent jeszcze nie przyjechał, wie˛c moz˙e wam

pomoge˛?

Podał Pete’owi tlen, podczas gdy Abby z trudem

znalazła z˙yłe˛ na jego pokrytych sin´cami ramionach.

– Mam – oznajmiła. – O, two´j motocyklista juz˙ chyba

tu jest – stwierdziła, kiedy niebieskie s´wiatła ambulansu
migne˛ły za oknem. – Pomoge˛ ci przy nim, jes´li tylko be˛de˛
miała wolna˛ chwile˛.

Pete dostał leki, kto´re miały przywro´cic´ mu przytom-

nos´c´, i natychmiast otworzył oczy. Od razu zacza˛ł głos´no
przeklinac´ i rzucac´ sie˛ na ło´z˙ku, pełen złos´ci na cały
s´wiat.

– Czes´c´, Pete – powitała go Abby zrezygnowanym

głosem. – A wie˛c zno´w nas odwiedzasz?

Pracownicy ochrony musieli włoz˙yc´ sporo wysiłku, by

utrzymac´ go na miejscu. Abby odsune˛ła sie˛ troche˛ na bok.

– Omal nie umarłes´, Pete.
– Nic by mi nie było.
– Bzdura – odrzekła ostro. – Jeszcze kilka minut,

a two´j mo´zg zostałby zniszczony, a po kolejnych kilku
minutach bys´ juz˙ nie z˙ył. Teraz sie˛ uspoko´j, a pogadamy
po´z´niej.

– Tracisz tylko czas! – wrzasna˛ł chłopak, szarpia˛c sie˛

i wyrywaja˛c. – Zreszta˛, co ty tam wiesz!

– Wiem az˙ za duz˙o. – Spojrzała mu prosto w oczy.

– Przez prochy straciłam przyjaciela i bardzo wielu pac-
jento´w. Czy ci sie˛ to podoba, czy nie, musisz mnie
wysłuchac´.

– Spadaj.
– Ucisz sie˛, kolego.
Usłyszała spokojny, pogodny głos, kto´ry zupełnie nie

149

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

pasował do tego pomieszczenia. Skamieniała patrzyła,
jak muskularne opalone ramie˛ popycha Pete’a z powro-
tem na ło´z˙ko.

– Lez˙ spokojnie i słuchaj, co do ciebie mo´wi pani

doktor. To nie boli.

Abby nadal nie s´miała podnies´c´ na niego wzroku.

Bała sie˛, z˙e jes´li sie˛ poruszy lub choc´by zamruga, Kell
zniknie.

– Co tutaj robisz? – wykrztusiła w kon´cu. Czuła, z˙e

choc´ ma zame˛t w mys´lach, ogarnia ja˛ wielka rados´c´.

– Agencja was nie powiadomiła?
– To ty jestes´ ta˛ piele˛gniarka˛ z agencji?
– Moz˙na na sło´wko, Abby? – Jane odwołała ja˛na bok.
– Idz´. Kiedy wro´cisz, nadal tu be˛de˛ – zapewnił ja˛Kell.

– Nigdzie sie˛ nie ruszymy. Prawda, Pete?

– Bardzo cie˛ przepraszam – powiedziała Jane, kiedy

Abby do niej podeszła. – Nie sa˛dziłam, z˙e tak po prostu tu
wejdzie.

– Kto?
– No, ten Kelvin. Agencja tym razem przesadziła.

Wysłali do nas piele˛gniarza z buszu! Prosto z buszu!
– Jane z niedowierzaniem potrza˛sne˛ła głowa˛. – Powie-
działam mu, z˙e tu nie ma we˛z˙y ani paja˛ko´w, ale z˙e moz˙e
sie˛ przydac´ do sprza˛tania sali i przewoz˙enia chorych.

– A on co na to? – Abby us´miechne˛ła sie˛ z roztarg-

nieniem.

– Nic. Wzruszył tylko ramionami i od razu poszedł na

sale˛. Nie takiej pomocy nam potrzeba.

– On sie˛ nazywa Kell, a nie Kelvin, i włas´nie kogos´

takiego nam tu brakowało.

– Słucham? – zdziwiła sie˛ Jane.

150

CAROL MARINELLI

– Rozluz´nij sie˛. To doskonały piele˛gniarz, jakby stwo-

rzony do pracy na tym oddziale.

Po dyz˙urze znalazła go w pokoju dla personelu. Sie-

dział z nogami na stole, jakby pracował tu od lat.

– Ta kawa rzeczywis´cie jest okropna – stwierdził

z us´miechem, kiedy weszła.

– W kuchni znajdziesz słoik lepszej kawy.
– Widziałem go. Ale napis głosi: ,,Abby Hampton.

Re˛ce przy sobie’’.

– A czy to cie˛ kiedykolwiek powstrzymało?
Kell podszedł do niej i przytulił ja˛ do siebie.
– Tak za toba˛ te˛skniłem. Nie odchodz´ w ten sposo´b...
– Och, Kell! Po prostu nie wiedziałam, jak...
– Z

adnych smutko´w, dobrze? – Delikatnie uja˛ł ja˛ pod

brode˛. – Teraz jestem tutaj. A Jane juz˙ mi zaproponowała
dwa tygodnie stałych dyz˙uro´w.

Abby potrza˛sne˛ła głowa˛. Nie chciała z˙adnych tym-

czasowych rozwia˛zan´.

– Juz˙ pierwszej nocy mi powiedziałes´, z˙e nigdy nie

wyjedziesz z Tennengarrah. To ustalilis´my.

– Abby, ale to było na pocza˛tku naszej znajomos´ci.

Zanim poznałem cie˛ bliz˙ej, zanim sie˛ w tobie zakochałem.

– Nie moge˛ od ciebie z˙a˛dac´, z˙ebys´ porzucił swo´j dom.
– Sam dokonałem wyboru – zauwaz˙ył. – Two´j nagły

wyjazd mnie zaskoczył, ale dla mnie tez˙ okazał sie˛
zbawienny. Tennengarrah ma swoje uroki, ale bez ciebie
to juz˙ nie to samo miejsce. I ja potrzebowałem czasu
i samotnos´ci, aby sie˛ przekonac´, z˙e moge˛ i chce˛ stamta˛d
wyjechac´. Wreszcie zrozumiałem, co jest dla mnie waz˙-
ne. – Patrzył na nia˛ z miłos´cia˛, jego ciepły głos budził

151

MOZ

NA MIEC

WSZYSTKO

w niej nadzieje˛. – Mo´wi sie˛, z˙e miłos´c´ ma swoje sposoby
i zawsze zwycie˛z˙a. Zastanawiałas´ sie˛ kiedys´ nad tym?

– Ostatnio tylko o tym mys´le˛. Napisałam nawet list,

w kto´rym cie˛ prosze˛, z˙ebys´ rok na mnie poczekał.

– Nie be˛dziemy czekac´, Abby. Przeprowadzam sie˛

tutaj, bo cie˛ kocham.

Patrzyła na niego czujnie, oczekuja˛c, z˙e za chwile˛

poda jakis´ warunek, okres´li, na jak długo tu przyjechał.
Jednak nic takiego sie˛ nie stało. Us´miechaja˛c sie˛ ciepło,
wyja˛ł z kieszeni piers´cionek.

– To brylant z Argyle – powiedział, wkładaja˛c jej na

palec pie˛kny złoty piers´cionek z duz˙ym ro´z˙owym kamie-
niem skrza˛cym sie˛ w delikatnej oprawie. – Jest rzadki
i niepowtarzalny, jak ty, i pochodzi z serca Australii, jak ja.

– Kell, jestes´ pewien swojej decyzji? Przeciez˙ masz

Tennengarrah we krwi...

– Owszem, mam Tennengarrah we krwi, ale ciebie,

Abby, mam w sercu.

152

CAROL MARINELLI