ASHLEY SUMMERS 

Ulga dla serca 

 

 

 

ROZDZIAŁ PIERWSZY 

 

Ach, te decyzje, pomyślała Valerie Hepburn, wy chodząc spod prysznica. WciąŜ 

trzeba decydować i decydować. Nie lękała się podejmowania waŜnych 

postanowień, lecz tym razem wiele mogła stracić, gdyby dokonała 

niewłaściwego Wyboru. Sięgnęła po ręcznik i wytarła krople wody spływające 

po alabastrowych ramionach na kształtną pierś o jędrnym sutku i... na puste 

miejsce obok niej. Pojedyncza, niezbyt duŜa wypukłość sprawiała smutne 

wraŜenie; Valerie poczuła bolesny ucisk w Ŝołądku. 

Pospiesznie odwróciła wzrok i kontynuowała nie spokojne rozmyślania. Ach, te 

decyzje, westchnęła cięŜko. I zmiany. PowaŜne zmiany, które mogły za grozić 

jej duchowej równowadze albo przynajmniej w znacznym stopniu zmienić styl 

Ŝ

ycia. Czy zdoła po raz kolejny sprostać takiemu wyzwaniu? 

— Na pewno dasz sobie radę. Nie poddajesz się łatwo, prawda? — skarciła 

ponurą kobietę po drugiej stronie lustra. Chodzi oto, czy naprawdę chciała 

kolejnej zmiany, skoro dopiero niedawno uporządkowała wreszcie swoje Ŝycie. 

Od czterech dni gościła u siostry i bez przerwy się zastanawiała, czyj warto 

opuścić dom w Clinton w stanie Missisipi, przenieść się do Teksasu i 

zamieszkać w niewielkim, uroczym miasteczku, skąd w ciągu czterdziestu 

minut moŜna było dojechać do wielkiego, gwarnego miasta. Tyle spraw naleŜało 

wziąć pod uwagę. Valerie zastanawiała się przede wszystkim, jak dzieci 

przyjmą taką decyzję. 

Wzruszyła ramionami z irytacją. Trudno przewidzieć, co powiedzą na tę 

przeprowadzkę, a zatem nie warto się zadręczać, argumentowała, próbując 

odsunąć niespokojne myśli. Wszystko się okaŜe, gdy dzieci w końcu usłyszą 

nowinę — rzecz jasna, jeśli będzie o czym mówić. 

Przestała się zastanawiać nad trudnymi problemami i energicznym ruchem 

przerzuciła ręcznik przez plecy. Zerknęła na wylegującego się w pokoju białego 

perskiego kocura imieniem Dempsey, który ziewnął i przeciągnął się 

rozkosznie. Zaczepiał wszystkie znajome koty w okolicy i staczał z nimi 

zwycięskie bitwy. Towarzyskie stworzenie, jak na ulubieńca Stephanie 

przystało, pomyślała Valerie i uśmiechnęła się z czułością. Przez ostatnie cztery 

dni na nowo zaprzyjaźniła się .z siostrą (a właściwie z siostrą przyrodnią, jako 

Ŝ

e miały róŜnych ojców, poprawiła się w myśli). Stephanie miała mnóstwo 

znajomych i wielu z nich zdąŜyła juŜ przedstawić swojemu gościowi. 

Prowadziły oŜywione Ŝycie towarzyskie. 

— Co za duŜo, to niezdrowo — mruknęła Valerie. Lustro nie kłamało. Miała 

podkrąŜone oczy. Z drugiej strony przyjemnie było spędzać czas w miłym 

towarzystwie, zwłaszcza jeśli oznaczało to rozrywkę bez dodatkowych 

zobowiązań. 

Bez zobowiązań — oto słowa, które Valerie chętnie ostatnio uŜywała. Za 

miesiąc miała skończyć czterdzieści lat, ale drętwiała ze strachu na samą myśl o 

randce. 

Pochyliła się, a ciemne włosy o rudawym połysku opadły na twarz niczym gęsta 

zasłona. Wytarła starannie długie nogi. Przyszło jej do głowy, Ŝe gdyby miała 

ochotę nadal się zamartwiać, powodów nie zabraknie. Pieniądze wypłacone po 

ś

mierci męŜa przez towarzystwo ubezpieczeniowe zainwestowała w małą firmę 

ogrodniczą, którą odziedziczyła po ciotce na spółkę z siostrą. Była to ryzykowna 

decyzja. Valerie zastanawiała się, co Rob powiedziałby na to. Był wspaniałym 

męŜem, ale nie lubił działać pochopnie. 

Valerie miała zaufanie do siostry. Stephanie była prawdziwą kobietą interesu. 

Przed trzema laty firma ogrodnicza była typowym przedsiębiorstwem 

rodzinnym, w którym para właścicieli zajmowała się wszystkim. Po przejęciu 

spadku siostra dokonała powaŜnych zmian. Chcąc rozszerzyć ofertę, zaciągnęła 

kredyt i obciąŜyła hipotekę domu, równieŜ odziedziczonego po ciotce. Gdy 

okazało się, Ŝe potrzebne są dalsze inwestycje, uzyskała kolejną poŜyczkę na 

kupno działki sąsiadującej ze szklarnią i zaczęła rozbudowę firmy. 

Teren znajdował się w pobliŜu autostrady i trzeba było słono za niego zapłacić, 

ale Valerie bez oporów przystała na zaciągnięcie poŜyczek. Była księgową i bez 

trudu potrafiła zinterpretować dane rachunkowe. Zakupienie terenów leŜących 

przy autostradzie okazało się niezwykle korzystnym posunięciem, potrzebny był 

jednak kosztowny sprzęt do urządzania terenów zielonych. Valerie zwlekała 

przez kilka miesięcy, ale w końcu zlikwidowała skromne lokaty i zainwestowała 

wszystkie pieniądze we wspólne przedsiębiorstwo. 

Nie poŜałujesz, przysięgam, zapewniała Stephanie. Valerie miała nadzieję, Ŝe 

siostra wie, co mówi. Potrzebowała duŜo pieniędzy, by wykształcić dwie córki. 

— Hej, Val, jesteś w domu? — wesoły, kobiecy głos wyrwał ją z zadumy. Po 

chwili do łazienki wpadła urocza blondynka. Valerie zamarła w bezruchu. Prze 

raziła się własnej nagości. Nie zdawała sobie sprawy z upływu czasu i sądziła, 

Ŝ

e nadal jest w domu sama. Drzwi prowadzące z łazienki do sypialni zostawiła 

otwarte. Stephanie skwapliwie to wykorzystała i pod biegła do niej, paplając 

wesoło. 

— Och, tu jesteś! Mam nadzieję, ze ugotowałaś pyszny obiad, poniewaŜ... 

Urwała niespodziewanie, gdy Valerie wyprostowała się i błyskawicznym 

ruchem przycisnęła ręcznik do piersi. Owinęła się miękką, róŜową tkaniną od 

ramion do ud, ale i tak nie mogła ukryć pięknej figury. Przypominała 

marmurowy posąg. 

— Och, Val, przepraszam — zawołała Stephanie, podnosząc ręce w błagalnym 

geście. — Skąd miałam wiedzieć, Ŝe nie powinnam wchodzić do łazienki! 

— Nic nie szkodzi, Steffie. Wiem, Ŝe nie chciałaś mnie urazić. — Valerie 

uspokoiła się powoli i stanęła w swobodniejszej pozie. Dostrzegła zmieszanie 

siostry. 

— Ale jesteś uraŜona — odparła Stephanie z chmurną miną Valerie zdobyła się 

na wymuszony uśmiech Jej siostra uwaŜała chodzenie nago po mieszkaniu za 

rzecz całkiem naturalną. 

— To prawda, trochę mi głupio. Nie przywykłam do takich sytuacji — 

oznajmiła chłodno. 

Stephanie trochę się rozchmurzyła. Podeszła do marmurowej wanny. 

— Ja równieŜ — powiedziała cicho. — Nie przyszło mi do głowy... Wyjdę, jeśli 

sobie Ŝyczysz... alej chciałabym zobaczyć na własne oczy, jak wyglądasz po 

operacji. Nie z ciekawości, tylko dlatego, Ŝe bardzo cię kocham 

— dodała pospiesznie. 

Valerie Ŝachnęła się, niemile zdziwiona tą prośbą. Zapadła nieprzyjemna cisza. 

Po chwili usta Valerie wykrzywił bolesny grymas. Nie tylko nieoczekiwana 

prośba siostry wytrąciła ją z równowagi. Z przykrością pomyślała, Ŝe to przykre 

uczucie obnaŜyć się przed śliczną, dwudziestopięcioletnią kobietą o 

nieskazitelnie gładkiej skórze i doskonałej sylwetce. Natura hojnie obdarzyła jej 

siostrę; nawet układanie gęstych, złotorudych włosów nie wymagało Ŝadnego 

wysiłku. To mi nie ułatwi decyzji, pomyślała ze smutkiem Valerie, ale po chwili 

ogarnęły ją wyrzuty sumienia. 

— Trudno mi będzie spełnić twoją prośbę — powie działa łamiącym się głosem. 

— Nikomu dotąd nie pokazywałam tego... zniekształcenia. — Z pozorną 

niedbałością pozwoliła, by ręcznik opadł do talii. 

— Niezbyt przyjemny widok, prawda? — zauwaŜyła, usiłując odgadnąć z miny 

Stephanie, jaka byłą jej pierwsza reakcja. 

— Nie jest tak źle — odparła zdecydowanie dziewczyna. Pociemniałymi ze 

współczucia oczyma wpatrywała się w bliznę. — Rany odniesione w uczciwej 

walce nie szpecą. — Nagłe głos jej się załamał. Śliczną twarz ścisnął skurcz. 

Valerie nie wiedziała, co od powiedzieć na odwaŜne i krzepiące słowa siostry, 

więc tylko się uśmiechnęła. 

— Uwierz mi, Val, myślałam, Ŝe to gorzej wygląda — zapewniła Stephanie. - 

Dzięki, Ŝe mi pokazałaś tę bliznę. — Podniosła błyszczące od łez oczy. — Serce 

mi się kraje, kiedy pomyślę, ile przecierpiałaś. Mam wraŜenie, Ŝe się na mnie 

zawiodłaś. Powinnam była do ciebie przyjechać... 

— Nie gadaj głupstw. Jak mogłaś przyjechać, skoro cię nie zawiadomiłam o 

operacji? — obruszyła się Valerie. Próbowała uspokoić siostrę, która 

potrząsnęła energicznie złocistą czupryną. 

— Wiedziałam, co cię spotkało. Ciotka Lillian mnie zawiadomiła. Uznałam, Ŝe 

nie powinnam się wtrącać. Wierz mi, teraz bardzo tego Ŝałuję. Powinnaś mnie 

była zawiadomić. 

Valerie milczała. Nic nie zmieni przeszłości. Stephanie westchnęła cięŜko i 

dodała: 

— Z drugiej strony dotychczas niewiele nas łączyło, prawda? Moim zdaniem to 

jeszcze jeden powód, Ŝebyś się tu przeprowadziła. Jesteśmy nie tylko 

wspólniczkami, stanowimy rodzinę Po śmierci taty jedynie tymi zostałaś. 

Powinnyśmy trzymać się razem, nie sądzisz? Czternastoletnia róŜnica wieku nie 

ma teraz większego znaczenia. Potrzebujemy siebie nawzajem. W kaŜdym razie 

ja ciebie potrzebuję — oznajmiła ze wzruszającą szczerością 

— Stephanie, kochanie moje, wiem, co chcesz po wiedzieć, ale to bardzo 

powaŜna decyzja. Nie popędzaj mnie, dobrze? 

Mięsień drgający na policzku młodszej siostry świadczył o jej zdenerwowaniu. 

— Wybacz, nie miałam takiego zamiaru. — Od wróciła wzrok i mruknęła 

niewyraźnie: — Val, dlaczego nie poddałaś się operacji odtworzenia piersi? 

— Wtedy to nie miało dla mnie znaczenia — odparła wykrętnie. Podeszła do 

szafy. Kilka razy odetchnęła głęboko. Wyjęła dŜinsy i wielką koszulę. 

Niechętnie rozmawiała ze Stephanie o przebytej chorobie. Obie zdawały sobie 

sprawę, Ŝe zachowuje dystans i nie pozwała siostrze interesować się zbytnio 

swoim Ŝyciem. 

— Nie wkładasz stanika z protezą? — zapytała dociekliwa Stephanie. 

— Nie, przecieŜ jesteśmy same. 

— AleŜ nie, zaprosiłam na obiad znajomego. 

— Daj spokój, Stephanie! —jęknęła Valerie i parsknęła śmiechem. — 

Spędziłam tu zaledwie trzy dni, a ty zdąŜyłaś mi przedstawić dwóch starych 

kawalerów. Mówiłam, Ŝe jestem za stara, Ŝebyś mnie swatała. 

— Wcale nie jesteś stara — rzuciła niecierpliwie Stephanie — a poza tym dziś 

zaprosiłam kogoś wyjątkowego. 

— CzyŜby nie był dobrą partią? Nie jest kawalerem? 

— To wdowiec ale wymieniany wśród najlepszych kandydatów na męŜa w 

całym Houston. Mógłby wybierać wśród najpiękniejszych kobiet w tym 

mieście, lecz wcale się do tego nie pali. Jest przyjacielem naszej rodziny, a poza 

tym jednym z najwaŜniejszych klientów. C. C. Wyatt, pamiętasz? Opowiadałam 

ci o nim. 

— Owszem. Niewiele z tego zrozumiałam — oświadczyła Valerie. 

— Nie chciałam, Ŝebyś mnie źle zrozumiała. Ludzie plotkują, zwłaszcza 

pracownicy, którzy często widzą nas razem, ale mniejsza z tym. NajwaŜniejsze 

jest, co ty myślisz. Zapamiętaj sobie, Ŝe z C.C. łączy mnie serdeczna przyjaźń. 

Och, muszę wracać do salonu, bo nasz gość pomyśli, Ŝe całkiem o nim 

zapomniałam. Val, to ubranie... — Valerie mrugnęła do siostry 

porozumiewawczo. 

— Zaraz się przebiorę, Stephanie. Zmykaj stąd i zamknij drzwi, dobrze? Za 

chwilę do was dołączę. 

Mimo wrodzonej nieśmiałości Valerie była dość towarzyska. Nowy znajomy na 

pewno okaŜe się podobny do ocięŜałych jegomościów, których Stephanie 

zapraszała poprzednio na kolację. Valerie stwierdziła z zadowoleniem, Ŝe wcale 

nie jest ciekawa, jak wygląda tajemniczy C. C. Wyatt. Patrzyła na męŜczyzn 

obojętnie, co pozwalało jej zachować po czucie bezpieczeństwa. Westchnęła 

ponuro, odwieszając do szafy dŜinsy i koszulę. Nie lubiła się stroić, ale 

postanowiła zrobić wyjątek dla waŜnego klienta. 

Zręcznie upięła ciemne włosy w kok. Małe uszy ozdobiła kolczykami z pereł i 

szafirów. Skrzywiła się na widok specjalnego stanika. Niechętnie go nosiła. 

WłoŜyła cienką bieliznę, a potem doskonale skrojoną bluzkę z białego jedwabiu, 

granatowe spodnie, białe skarpetki i lekkie pantofle. Miała czarne brwi i rzęsy 

oraz piękną cerę, więc nie musiała się malować. Wystarczyło podkreślić usta 

róŜową szminką. Przejrzała się w lustrze i wyszła z sypialni. 

Z daleka dobiegł ją gromki śmiech. Ten niski, emanujący pewnością siebie 

dźwięk sprawił jej wielką przyjemność, a zarazem trochę zirytował. 

Przyspieszyła kroku. Stephanie zostawiła gościa w oranŜerii. Cale 

pomieszczenie wypełniały rośliny. Stały tam równieŜ wiklinowe meble. Valerie 

bardzo lubiła rozświetloną słońcem, oszkloną werandę. Pokoje w jej domu były 

ciemne, a u okien wisiały grube zasłony. Robert czuł się doskonale w takich 

wnętrzach. 

Skarciła się w duchu. Dość wspomnień. Stanęła w otwartych drzwiach oranŜerii 

i na moment wstrzymała oddech. Trwało to zaledwie ułamek sekundy, lecz 

przez głowę przemknęło jej mnóstwo spostrzeŜeń i refleksji. C. C. Wyatt nie był 

wcale grubasem, któremu brzuch wisi nad paskiem od spodni. Valerie ujrzała 

szerokiego w ramionach, smukłego, wysokiego męŜczyznę w szarej, lnianej 

koszuli i nieco ciemniejszych spodniach. Cienki pasek w naturalnym kolorze 

skóry podkreślał wąską talię i biodra. Na przegubie ręki nieznajomego lśnił 

złoty zegarek, który w pierwszej chwili mógł się wydawać całkiem zwyczajny. 

Ale Valerie długo mieszkała w Europie i potrafiła rozpoznać bez trudu 

doskonałą markę. Na oparciu krzesła wisiała beŜowa, sportowa marynarka. 

Valerie od razu zauwaŜyła, Ŝe to kaszmir. Świetnie skrojone ubranie świadczyło 

o dobrym smaku gościa. Zebrał na początek sporo punktów, pomyślała z ironią, 

trochę zirytowana, Ŝe przywiązuje taką wagę do szczegółów. 

Nieznajomy wyraźnie szykował się do wyjścia. Miał na głowie kremowy, 

szykowny kapelusz typu stetson, pod którym złociła się jasna czupryna. Włosy 

były miejscami jaśniejsze, zapewne od słońca, i nieco posiwiałe Co nadawało 

twarzy nieco buńczuczny wyraz. Valerie spostrzegła z uśmiechem, ze Wyatt 

nosi kowbojskie buty, które bardzo pasowały do obrazu stworzonego w jej 

wyobraźni z mnóstwa zaobserwowanych szczegółów. 

Cichy odgłos kroków sprawił, Ŝe męŜczyzna się odwrócił. Stali teraz twarzą w 

twarz. Ciemnoniebieskie oczy popatrzyły na Valerie spod gęstych rzęs 

Obserwowała uwaŜnie pociągłe, surowe rysy twarzy. Z daleka dobiegały 

odgłosy kuchennej krzątaniny. Stephanie kończyła przygotowania do obiadu. 

Jesteśmy tu sami, przemknęło Valerie przez myśl. Nie chcę być sam na sam z 

tym męŜczyzną. 

— Dzień dobry przywitała się niepewnie. Twarz nieznajomego rozjaśnił 

uśmiech Wokół niebieskich oczu pojawiły się zmarszczki. MęŜczyzna zdjął 

kapelusz i pochylił głowę w ukłonie. 

— Dzień dobry — Jego głos zabrzmiał dziwnie głęboko, niemal chrapliwie. 

Valerie zadrŜała. Zdziwiona, Ŝe bliskość męŜczyzny wywarła na niej tak wielkie 

wraŜenie, podeszła bliŜej i podała mu rękę. 

— Jestem Valerie Hepburn — rzekła cicho. — Siostra Stephanie —DuŜa, 

męska ręka przyjaźnie objęła jej dłoń 

— Tak przypuszczałem. Cieszę się, Ŝe panią poznałem —odpowiedział 

łagodnym głosem, przeciągając nieco wyrazy. — Nazywam się C. C. Wyatt. 

Wszyscy nazywają mnie po prostu C.C. 

— C.C. — powtórzyła. Ciekawe, co oznacza ten skrót. Carl? Curtis? Conrad? 

Zerknęła na kapelusz. 

— Czy pan wychodzi?, 

— Owszem, zamierzałem się wymknąć — przyznał zakłopotany męŜczyzna. 

— Ale dlaczego, panie Wyatt? — Spodobało jej się to nazwisko. — Dlaczego, 

C.C.? — poprawiła się od razu. Clyde? Chester? Clayton? 

— Stephanie wyrwało się niechcący, Ŝe nie jest pani zachwycona moją wizytą. 

Wcale mnie to nie dziwi. Niespodziewany gość na kolacji to spora uciąŜliwość, 

zwłaszcza jeśli nie jest pani przyzwyczajona do takich wizyt. Gdy Stephanie 

wyszła do kuchni, by sprawdzić, czy pieczeń jest gotowa, uznałem, Ŝe nadarza 

się okazja... — Nie dokończył i wzruszył ramionami. 

— AleŜ ja naprawdę staram się polubić na nowo Ŝycie towarzyskie, chociaŜ 

muszę przyznać, Ŝe Stephanie jest wyjątkowo gościnna! Muszę jednak 

przyznać, Ŝe miło jest spędzać czas wśród sympatycznych ludzi. Poza tym same 

nie będziemy w stanie zjeść tego, co ugotowałam. W domu szykuję posiłki dla 

całej rodziny, a przyzwyczajenie jest drugą naturą. Dobrze pan wie, Ŝe 

niespodziewani goście na kolacji to reguła w tym domu — tłumaczyła Valerie, 

uśmiechając się nerwowo. 

C.C. odłoŜył kapelusz. Nowy i nieoczekiwany dar spostrzegawczości znowu się 

ujawnił. Nie uszło uwagi Valerie, Ŝe włosy przystojnego męŜczyzny są krótko 

obcięte, cudownie gęste i puszyste. Przemknęło jej nagle przez myśl, Ŝe chętnie 

by ich dotknęła. Uwolniła dłoń z mocnego uścisku I wskazała gościowi krzesło, 

z którego wstał przed chwilą. 

— Proszę usiąść i dokończyć swoje piwo. 

— Obiad zaraz będzie gotowy, więc i ty usiądź na chwilę — zaproponowała 

Stephanie, wchodząc do oranŜerii. — Proszę, oto twoje ulubione wino. Widzę, 

Ŝ

e juŜ zawarliście znajomość. To doskonale, bo jeszcze przez chwilę będziesz 

musiała sama pełnić honory gospodyni. Idę się przebrać. 

— AleŜ z niej pędziwiatr — westchnął C.C., gdy dziewczyna wybiegła z pokoju 

tak szybko, Ŝe szeroka spódnica zafalowała wokół zgrabnych nóg. W jego głosie 

było tyle Ŝyczliwości, Ŝe Valerie zrobiło się ciepło na sercu. 

- To prawda — przyznała. Z wrodzoną gracją usiadła na kanapie obciągniętej 

materiałem we wzór przedstawiający kwiaty chińskiej róŜy i załoŜyła nogę na 

nogę. — Jest młoda i nieobliczalna, ale zarazem godna zaufania. MoŜna na niej 

polegać. Wspomniała mi o pańskim zamówieniu dla jej firmy. A właściwie dla 

naszej firmy. Jesteśmy przecieŜ wspólniczkami. Dotychczas niewiele razem 

pracowałyśmy, ale wiem, Ŝe mogę zaufać siostrze. Sądzę, Ŝe pan równieŜ. 

MęŜczyzna skinął głową. Valerie uznała, Ŝe za duŜo mówi. Odruchowo 

zauwaŜyła skaleczenie na jego lewej dłoni. Chyba nie zostało zdezynfekowane. 

— Przepraszam, trochę się rozgadałam — dodała. 

— Chciałam pana zapewnić, Ŝe jesteśmy powaŜnymi kontrahentkami. Co to za 

skaleczenie? Ręka jest spuchnięta. — C.C. popatrzył na nią ze zdziwieniem. 

— Przepraszam — mruknęła. — Siła przyzwyczajenia. 

Dzieci są ciągle podrapane. 

— Stephanie wspomniała, Ŝe ma pani dwoje dzieci. Dwie córki — dodał z 

nadzieją, Ŝe dowie się o niej czegoś więcej.. Valerie wybuchnęła śmiechem. 

C.C. zabawnie wymawiał imię jej siostry. 

— Owszem, bliźniaczki. Bonnie i Brendę. Dwie rozchichotane dziesięciolatki. 

— Identyczne? 

— Niepodobne jak dzień do nocy. Bonnie jest uraczą blondyneczką, słodkim 

aniołkiem. Nie sprawia Ŝadnych kłopotów. Brenda to ciemnowłosa piękność. 

Wszyscy się nią zachwycają — opowiadała pogodnie Valerie, ucieszona jego 

pytaniem. —Prawdziwy trzpiot. Mam z nią trochę problemów. Czy mogę 

opatrzyć panu rękę? Mam w łazience doskonałą maść. 

— Oczywiście, skoro pani uwaŜa, Ŝe to konieczne, proszę — stwierdził 

niepewnie C.C. Valerie poczuła, Ŝe się rumieni. Podniosła się z wdziękiem i 

wyszła z oranŜerii. C. C. Wyatt miał wraŜenie, Ŝe na werandzie zrobiło się jakby 

ciemniej. Valerie powróciła wkrótce z tubki maści. Zapadał zmierzch. Stojąca w 

cieniu pachnących roślin kobieta wydała się bardzo wysoka. C.C. mierzył ponad 

metr osiemdziesiąt, potrafił więc to docenić. 

Uznał Valerie za kobietę niezwykle elegancką. Zauroczyły go jej spokojne, 

lekkie i pełne gracji ruchy. Znał wyraŜenie „postać wiotka jak trzcina”, ale nie 

spotkał dotąd osoby, którą moŜna by tak określić. Smukłe ramiona Valerie, 

łagodnie zaokrąglone piersi i biodra, wąska talia i długie, szczupłe uda otulone 

miękkimi spodniami — wszystko składało się na sylwetkę wyrazistą i 

niespotykaną u kobiet znanych mu dotychczas. 

C.C. podziwiał piękną szyję nowej znajomej. Łabędzia szyja, dodał w myśli. 

Zmarszczył brwi, nie wiedząc, dlaczego przychodzą mu do głowy takie 

poetyckie określenia. Wielkie, ciemne, szeroko otwarte oczy wydawały się 

spoglądać na niego z wyrazem bezradności. Łagodne oczy łani. 

Valerie nie była pięknością. Usta sprawiały wraŜe nie nieco za szerokich w 

porównaniu z niewielkim nosem, a jednak owa twarz wydała mu się ciekawsza 

niŜ wszystkie, które dotąd widział. Klasyczne rysy, pięknie zarysowane kości 

policzkowe, brwi, linia policzków... 

— Proszę usiąść — powiedziała znowu Valerie. CC. nie spostrzegł, kiedy wstał. 

Posłuchał natychmiast. Ogarnęła go dziwna nieśmiałość. Valerie pachniała 

ładniej od kwiatów w oranŜerii. Odkręciła tubkę i wycisnęła trochę maści na 

jego zranioną rękę. Długi mi, smukłymi palcami delikatnie masowała spuchnięte 

miejsce.. Muśnięcie chłodnej dłoni całkiem wytrąciło go z równowagi. 

— Wspomniałaś o mojej ofercie dla Stephanie — zaczął schrypniętym głosem. 

— To wcale nie była przy sługa. Nie faworyzuję tej dziewczyny, chociaŜ 

wszyscy wiedzą, Ŝe bardzo ją lubię. Znam pani siostrę od dziecka, ale interesy to 

interesy. śaden przedsiębiorca nie moŜe sobie pozwolić na tolerowanie 

niekompetencji współ To prawda, Ŝe dałem jej szansę, ale musi sprostać moim 

wymaganiom i skutecznie konkurować z innymi firmami. 

— Wcale nie twierdziłam, Ŝe faworyzuje pan moją siostrę — odparła Valerie, 

otwierając szeroko oczy. 

— Chciałam tylko podziękować, Ŝe uwierzył pan w jej moŜliwości. Niczego 

więcej nie oczekujemy od klientów. 

— Nie chciałem pani zirytować —odparł ponuro CC. 

— Po prostu czułem, Ŝe musimy to sobie wyjaśnić. Szczerze mówiąc, zawsze 

przeczuwałem, Ŝe ta dziewczyna warta jest duŜo więcej niŜ inni, i miałem rację. 

Proszę mi wierzyć, wylałbym z pracy własnego syna, gdyby nie był dobrym 

fachowcem... oczywiście, jeśliby dla mnie pracował, co jest chyba niemoŜliwe. 

— Valerie zauwaŜyła smutny uśmiech, który towarzyszył tym słowom. Za 

kręciła tubkę i wytarła umazane maścią palce. 

— Ma pan syna? 

— Powiedzmy, Ŝe mam. — C.C. odwrócił wzrok. 

— Skończył trzydzieści dwa lata. Mieszka w Kalifornii. Nie utrzymujemy 

kontaktów i pewnie nigdy się nie spotkamy, jeśli ten chłopak będzie się upierał 

przy swoim zdaniu — dodał, uśmiechając się smutno. Valerie czuła, Ŝe C.C. nie 

chce o tym mówić. 

 

— Jak ma na imię pański syn? 

— Jordan. 

— Rzadkie imię. Muszę sprawdzić, co oznacza. 

— Sięgnęła po plaster i opatrzyła brankę. — Na studiach pisałam pracę o 

imionach oraz ich wpływie na ludzkie charaktery. 

— Do jakich wniosków pani doszła? — zapytał C.C. Poczuł się trochę 

zmieszany, gdy znowu dotknęła jego ręki. Szybko cofnęła dłoń. 

— To zaskakujące, ale statystyka zdaje się potwierdzać istnienie takiej 

zaleŜności. —Roześmiała się wesoło. 

— Sprawdzę pańskie imiona, jeŜeli zdradzi mi pan... 

— Randy juŜ przyszedł, a obiad jest gotowy! — oznajmiła Stephanie. — 

Zadzwoniłam do niego przed kilko ma minutami i juŜ się zjawił. I 

przekomarzała się z przystojnym męŜczyzną, który wszedł za nią do oranŜerii. 

Valerie, ucieszyła się na jego widok. Spotkali się juŜ dwa razy. Zrobił na niej 

miłe wraŜenie. C.C. przywitał gościa uprzejmie. ale Valerie wyczuła w jego za 

chowaniu dziwną rezerwę. Po chwili doszła do wniosku, Ŝe chyba się pomyliła. 

Podczas obiadu, który minął wśród oŜywionej rozmowy i wybuchów śmiechu, 

nie dostrzegła Ŝadnych oznak niechęci. 

Przygotowała pieczeń wieprzową nadziewaną szpinakiem i ziołami oraz kluski 

ziemniaczane. Potrawy zniknęły błyskawicznie. 

— Świetnie gotujesz — rzucił C.C. Pochwała i uśmiech, który wywołał 

zmarszczki wokół jego oczu i ust, sprawiły jej niezwykłą przyjemność. 

— Dziękuję. Uwielbiam wyszukiwać niezwykłe po trawy. Miło jest 

przygotować niekiedy coś wymyślniejszego niŜ placek z owocami i sałatka z 

tuńczyka. 

Na deser podała mus waniliowy, a potem czerwone wino w kryształowych 

kieliszkach. C wydawał się czymś zaabsorbowany, choć nadal prawił Valerie 

kwieciste komplementy. Gdy sprzątnęli ze stołu, po dziękował za doskonałą 

kolację i szybko się poŜegnał. Valerie przyjęła to .z ulgą. Taki deszcz 

uprzejmości w ciągu jednego wieczoru moŜe przyprawić kobietę o zawrót 

głowy, pomyślała z irytacją. 

Wkrótce po wyjściu C.C. Stephanie i jej znajomy wyruszyli do dyskoteki. 

Valerie została sama. Musiała przemyśleć wiele spraw. Przede wszystkim 

naleŜało zadbać o własne, mocno nadwątlone, poczucie bezpieczeństwa. Na 

szczęście osobie kierującej się rozsądkiem nietrudno jest odzyskać duchową 

równowagę, pomyślała, rozpuszczając włosy. Z drugiej strony, C. C. Wyatt to 

bardzo niebezpieczny męŜczyzna. 

Wślizgnęła się do łóŜka i westchnęła z zadowoleniem. Bardzo chciało jej się 

spać. Była zbyt senna, by wspominać, zastanawiać się albo robić plany na 

przyszłość. 

Tylko jedna myśl nie dawała jej spokoju. Co znaczy skrót C.C.? Cliff? 

Clarence? Charlie...? 

 

 

ROZDZIAŁ DRUGI 

 

 

Valerie obudziła się o wschodzie słońca. Wewnętrzny zegar podpowiedział jej, 

Ŝ

e czas wstawać. W mieszkaniu unosił się intensywny zapach świeŜo zaparzonej 

kawy z ekspresu nastawionego na odpowiednią godzinę poprzedniego wieczoru. 

Łatwiej było wstać z ciepłego łóŜka, gdy w kuchni czekał gorący, wonny napój. 

Valerie opuściła bose stopy na podłogę. Wyglądała uroczo i zabawnie w jasnej, 

bawełnianej piŜamie. Przypominała młodziutką dziewczynę. Zerknęła w lustro i 

pobiegła do kuchni. 

Wyjęła kilka bułek z jagodowym nadzieniem i wsunęła je do opiekacza. Potem 

nakarmiła kota. Z filiŜanką kawy wyszła na werandę, by nacieszyć się 

porankiem. 

Od pewnego czasu weszło jej to w zwyczaj, jakby kaŜdego dnia pragnęła się 

upewnić, Ŝe nadal istnieje i cieszy się dobrym zdrowiem. Odkąd 

niespodziewanie otarła się o śmierć, Ŝycie nabrało dla niej ogromnej wartości. 

Przypuszczała, Ŝe właśnie dlatego z taką uwagą obserwowała wczoraj nowo 

poznanego męŜczyznę. Z pewnością jednak nie był to jedyny powód. Obok 

takiego człowieka nie moŜna przejść obojętnie. Otaczała go szczególna aura. 

Był pewny siebie, władczy i opiekuńczy—w najlepszym znaczeniu tych słów — 

a do tego przystojny i rozumny. Sprawiał wraŜenie bardzo wraŜliwego. To 

rzadka cecha u męŜczyzny. 

Valerie pospiesznie dodała w duchu, Ŝe w ogóle nie jest nim zainteresowana. 

Poznała juŜ miłość; spotkała i utraciła męŜczyznę swego Ŝycia. Nie 

potrzebowała teraz nikogo. Na myśl o tym poczuła dziwny niepokój. Zdawała 

sobie sprawę, Ŝe jej zmysłowa natura pogrąŜyła się w letargu po dramatycznej 

operacji, która była nieunikniona. Nic nie mogło zmienić tego stanu rzeczy i 

przywrócić Valerie jej dawnej witalności. Nic, powtórzyła z uporem. Lepiej 

pozostawić sprawy własnemu biegowi i nie naruszać z trudem osiągniętej 

równowagi. 

Przez chwilę obserwowała złocistoróŜową łunę na niebie, a potem weszła do 

oranŜerii i zwinęła się w kłębek na wiklinowej kanapie. Kot Dempsey wskoczył 

jej na kolana. W powietrzu unosiła się przyjemna woń kawy i ciepłych 

jagodzianek. Poranne zapachy obudziły miłe wspomnienia. 

Valerie kochała męŜa. Była szczęśliwa, dzieląc z nim Ŝycie i wychowując 

dzieci. Poznała Roberta w Europie jako bardzo młoda dziewczyna, ale gdy się 

pobierali, miała świadomość, Ŝe ich małŜeństwo nie jest ani przedwczesne, ani 

teŜ przypadkowe. Okazali się dobraną parą. śadne wątpliwości i 

niewypowiedziane tęsknoty nie zakłócały ich domowego szczęścia. MąŜ było 

dziesięć lat starszy od Valerie. Odnosił zawodowe sukcesy i miał dość 

pieniędzy, by mogli sobie pozwolić na wystawne Ŝycie. Wynajmowali 

luksusową willę we Francji, robili zakupy w wytwornych paryskich sklepach, 

spędzali wakacje w starych zamczyskach, a w soboty i niedziele jeździli na 

kosztowne wycieczki organizowane przez renomowane biura podróŜy. 

Wydawali niemal wszystko, co zarobili... 

Sygnał opiekacza buczał jak syrena straŜacka. ZdąŜyłam na czas i ocaliłam 

jagodzianki. Proszę — oznajmiła Stephanie, wchodząc na werandę. Podała 

siostrze koszyk nakryty serwetką. — Częstuj się. Och, Val, tak się cieszę, Ŝe 

przyjechałaś! 

— Ja równieŜ, siostrzyczko — odparła serdecznie Valerie. Stephanie miała na 

sobie szlafrok frotte z szalowym kołnierzem. Złote włosy spływały na jasne 

ramiona dziewczyny i jej zaróŜowioną od snu twarz. Jaka śliczna, pomyślała 

Valerie. Nagle zapragnęła przytulić siostrę. 

— Co nas dzisiaj czeka? — zapytała, by zapanować nad ogarniającym ją 

rozczuleniem. 

— Mamy się spotkać z C.C. na budowie. Aleja Cyprysowa, pamiętasz? Chyba 

ci o tym wspominałam. 

— Na pewno, ale opowiadałaś o tylu sprawach, Ŝe trudno mi od razu wszystko 

ogarnąć. O której mamy się tam zjawić? — Valerie roześmiała się nagle. 

Rozpierała ją radość. 

— O dziesiątej. Musimy być punktualne. CC. nie toleruje spóźnień. 

— Ja równieŜ — mruknęła Valerie. Stephanie zarumieniła się ze wstydu. Jej 

heroiczne wysiłki, by przybyć na czas, zazwyczaj okazywały się daremne. 

— Co myślisz o C.C.? - zapytała. — Wspaniały człowiek, prawda? 

— Owszem, miły — przyznała Valerie, sięgając po następną jagodziankę. — 

Właściwie jak mu na imię? 

— Wyobraź sobie, Ŝe nie mam pojęcia. Na wszystkich dokumentach podpisuje 

się C. C. Wyatt. Nie wiem, co oznaczają te inicjały. Dlaczego pytasz? 

— Z ciekawości — rzuciła Valerie, wzruszając ramionami. 

 

Poranek wydał się C. C. Wyattowi niezwykle piękny. MęŜczyzna obudził się w 

dziwnym nastroju. Nie był radosny ani smutny; dręczył go szczególny niepokój. 

We śnie powróciły wspomnienia z dawnych lat przemieszane niczym konfetti. 

Nie dawały mu spokoju przez całą noc. Śnił o minionym szczęściu. Czuł się jak 

człowiek, który znajduje między stronami czytanej ksiąŜki zasuszone kwiaty. 

Obrazy były niewyraźne i szybko znikały, chociaŜ pragnął je zatrzymać. 

Sięgnął po fotografię jedynego Ŝyjącego syna, oprawioną w srebrną ramkę, i 

spochmurniał. Jordan. Ach, ta bezsensowna durna młodych ludzi, pomyślał ze 

smutkiem. Zawsze pewni swoich racji, bezkompromisowi. Jordanie, wybacz mi! 

C.C. miał ochotę wy krzyczeć to na cały głos. 

Odstawił fotografię, zerwał ręcznik, którym owinął biodra, i rzucił go do kosza 

na bieliznę. Niespodziewanie pomyślał o kobiecie poznanej poprzedniego 

wieczora. Fascynująca osoba. Obserwował ją mimo woli przez cały czas. Jej 

włosy lśniły w świetle lampy. Miała śliczną cerę, gładką niczym jedwab. Jej 

skóra miała trudny do opisania koloryt — szczególny odcień pastelowego róŜu 

pomieszanego z barwą śmietanki i delikatnym nalotem złotej opalenizny. Ciągle 

brzmiał mu w uszach niski,, gardłowy, wibrujący śmiech Valerie. C.C. zadrŜał 

na wspomnienie łagodnego dotknięcia smukłych palców na swej dłoni. Cieszył 

się, Ŝe wkrótce znowu zobaczy nową znajomą. Wczorajszy wieczór okazał się 

niezwykle przyjemny. CC. niechętnie opuścił radosny i pełen Ŝycia dom, by 

wrócić do opustoszałych pokoi. 

Pustka i smutek ponownie zawładnęły jego sercem. Zadręczał się tak od śmierci 

Ŝ

ony. Dokuczała mu nie tylko samotność, mimo Ŝe najbardziej cierpiał z tego 

powodu. Potrafił się uporać z tym uczuciem. Chętnie szukał towarzystwa 

Ŝ

yczliwych mu ludzi, przynajmniej od czasu do czasu. Utrata najbliŜszych 

odebrała jednak sens jego Ŝyciu i zachwiała podstawami egzystencji. Nic nie 

mogło przynieść ulgi jego sercu. 

ś

ona C.C. miała na imię Hope. Była uosobieniem piękna i wewnętrznej 

harmonii — kobietą czułą, kochającą, pełną ciepła i radości Ŝycia. Wypadek 

samo chodowy, do którego doszło na autostradzie przed trzema laty, na zawsze 

wyrwał Ŝonę i młodszego syna z Ŝycia C.C. MęŜczyzna długo nie mógł przyjść 

do siebie. Na myśl o przeŜytym nieszczęściu ogarniała go niepohamowana złość 

i gniew. Miał wraŜenie, Ŝe nikt przed nim nie cierpiał tak bardzo. Z czasem 

pogodził się ze śmiercią najbliŜszych. Rzucił się w wir pracy i znalazł w niej 

pociechę. Wyczerpany całodzienną harówką, wieczorami natychmiast zapadał w 

sen. Jak na ironię, wytęŜona praca przyniosła mu w niedługim czasie wielkie 

powodzenie w interesach. 

Uchodził obecnie za doskonałą partię, był wolny jak ptak, a niejedna kobieta 

przybiegłaby skwapliwie na pierwsze jego skinienie. Wspaniała perspektywa. 

Zrozum to wreszcie, Wyatt, pomyślał, czesząc energicznie mokre włosy. 

Powinieneś mieć rodzinę. Niestety, to nie takie proste. śycie nieźle daje się 

ludziom we znaki, pomyślał, uśmiechając się ironicznie. 

Po raz pierwszy oŜenił się, Ŝeby dać nazwisko swemu dziecku. To był układ. 

Drugie małŜeństwo okazało się pasmem radości i szczęścia większego, niŜ się 

spodziewał. Gdy stracił Ŝonę i syna, czuł się jak człowiek, któremu wydarto 

serce z piersi. Nie zniósłby po raz drugi takiego bólu. 

Istniał prosty, ale smutny i przygnębiający sposób, by uniknąć cierpienia: nie 

wolno się zakochać ani oŜenić po raz kolejny. C.C. napełnił filiŜankę kawą z 

ekspresu stojącego przy łóŜku. Zastanawiał się, co Valerie Hepburn 

powiedziałaby na mały piknik we dwoje. 

  

Valerie i Stephanie przyjechały na teren budowy za pięć dziesiąta. Dojazdową 

alejkę zdobiły szpalery szkarłatnych mirtów i karłowatych, ciemnozielonych 

jałowców. Kwiaty niewielkich drzewek mirtowych przypominały zwinięte 

kawałki czerwonej krepiny. 

— Ślicznie to wygląda! — zawołała Valerie. 

-- Ma się rozumieć! — odparła wesoło Stephanie. 

— Na szczęście C.C. jest tego samego zdania. 

Valerie zachodziła w głowę, czy jej siostra jest rzeczywiście tak pewna siebie, 

czy teŜ jedynie nadrabia miną. 

Zaparkowały przed okazałym, trzypiętrowym budynkiem z niebieskiego szkła i 

białego kamienia. Sądząc z aluminiowych symboli medycznych, miała tu 

znaleźć siedzibę klinika lub przychodnia. Valerie cierpliwie słuchała wyjaśnień 

siostry na temat otaczającej budynek zieleni, ale bardziej ją zainteresowały 

wygląd i konstrukcja samego gmachu. Czyste, oszczędne linie oraz wewnętrzna 

siła i stabilność przywodziły na myśl charakter jego projektanta i budowniczego. 

Valerie skarciła się za te rozmyślania. Powinna skupić się na istotnych 

sprawach. 

— Wkrótce posadzimy krzewy — perorowała Stephanie. — Potem zostanie 

nam tylko urządzenie trawników, podlanie roślin i gotowe. Nikt się nie domyśli, 

Ŝ

e niedawno był tu plac budowy. Mani nadzieję, Ŝe dzisiaj się z tym uporamy, 

bo na początku następnego tygodnia zaczynamy podobną robotę dla Etharton 

Group. Na razie jest tylko jedna ekipa, ale wszystko się zmieni, gdy 

zainwestujemy twoje pieniądze. —Popatrzyła na Valerie roziskrzonym 

wzrokiem. — Nie martw się, nasza firma przyniesie dochód. Jeśli zdobędziemy 

więcej takich klientów jak CC. I Etharton Group, na pewno nie splajtujemy, 

bylebyśmy tylko dotrzymywały terminów. JuŜ ja dopilnuję, Ŝeby wszystko było 

jak naleŜy. 

Valerie odpowiedziała zdawkowo. Obserwowała z uwagą męŜczyznę 

wysiadającego z błyszczącej, granatowej cięŜarówki. Serce zabiło jej 

gwałtownie. Wpatrywała się w przybysza jak urzeczona. Nie chciała i nie mogła 

oderwać od niego wzroku. Patrzenie na C. C. Wyatta sprawiało jej niekłamaną 

przyjemność. 

Silny tors męŜczyzny okrywała niebieska koszula. Podwinięte do łokcia rękawy 

odsłaniały mocne, opalone na ciemny brąz ramiona porośnięte złotobrązowy mi 

włosami. Wąskie, spłowiałe dŜinsy opinały długie nogi. WysłuŜony, szary 

kowbojski kapelusz zakrywał jasną czuprynę, a całości dopełniały długie, 

wygodne buty z czarnej skóry. 

Valerie zaciekawiło nagle, czy wąsy C.C. łaskoczą przy pocałunku. Gdy. 

podszedł i zdjął kapelusz, od czuła jego bliskość wszystkimi zmysłami. 

— Dzień dobry — przywitał się. Głęboki, niski głos sprawił, Ŝe przebiegł ją 

dreszcz. 

— Dzień dobry. —Mimo woli odpowiedziała bardzo chłodno. Czuła się 

zmieszana w jego obecności. Stephanie równieŜ się przywitała i zaczęli 

omawiać sprawy Zawodowe. Valerie przysłuchiwała się z uwagą, próbując 

zapamiętać jak najwięcej szczegółów. 

Nie mogła opanować roztargnienia. C.C. nadal miał na dłoni plaster, którym 

poprzedniego wieczoru opatrzyła mu skaleczenie. Przypomniała sobie, jak 

muskała palcami jego skórę. Czuła wyrazisty zapach wody po goleniu, 

przypominający woń sandałowego drewna moknącego na deszczu. 

Ten męŜczyzna byłby z pewnością namiętnym kochankiem. 

Zdziwiona, Ŝe jej myśli błądzą po niebezpiecznych manowcach, skupiła się na 

kwestiach dotyczących interesów. Czuła się osaczona, jakby ten cudowny 

męŜczyzna naprawdę próbował ją uwieść. Próbowała odzyskać równowagę 

ducha. I bez tego miała w Ŝyciu dość problemów. 

— Jakie jest pani zdanie, Valerie? Czy ten widok nie razi pani subtelnego 

poczucia estetyki? — wypytywał Ŝartobliwie C.C., wskazując ręką piękny 

gmach na tle. wysokich sosen. Valerie dostrzegła błysk złotego sygnetu. C.C. 

nosił go na serdecznym palcu prawej ręki. CzyŜby brakowało mu obrączki? 

Znała to wraŜenie. Sama nosiła spory pierścionek, by nabrać większej pewności 

siebie. 

Kolana ugięły się pod nią, gdy poczuła, Ŝe C.C. mierzy ją wzrokiem od stóp do 

głów. Miała na sobie sweter i szeroką spódnicę. Kończył się październik, lecz 

dzień był gorący, duszny i bezwietrzny. Nagle uświadomiła sobie intensywniej 

niŜ kiedykolwiek, Ŝe jej strome piersi nie róŜnią się od siebie jedynie dzięki 

umiejętnosciom zręcznej gorseciarki. Nigdy nie będzie miała odwagi rozebrać 

się w obecności męŜczyzny takiego jak C.C. 

Przestraszona własną śmiałością, odsunęła pospiesznie tę myśl. 

— Owszem, całkiem ładny budynek, CC. 

MęŜczyzna zerknął na nią z ukosa i uśmiechnął się krzywo. Było mu z tym do 

twarzy. Valerie poczuła mrowienie w palcach. Zapragnęła musnąć dłonią jego 

usta i jasne wąsy. 

- Twoja wspólniczka nie wygląda na zachwyconą naszym wspólnym dziełem — 

oznajmił C.C., zabawnie przeciągając słowa. Spojrzał porozumiewawczo na 

Stephanie. 

— Nie miałam na myśli... PrzecieŜ Steffi doskonałe się spisała! — wybuchnęła 

Valerie. 

Gdy C.C. odrzucił głowę do tyłu i wybuchnął śmiechem, zarumieniła się, nieco 

zakłopotana swoją poprzednią obojętnością, a po trosze dlatego, Ŝe uwielbiała 

słuchać, jak C.C. Wyatt się śmieje. 

— Mą pani rację. Świetna robota — przyznał. Nie odrywał spojrzenia od 

zaróŜowionych policzków Valerie. Tak mocno ściskał kapelusz, Ŝe powstały na 

nim kolejne zagniecenia. — Stephanie, czy mogę porwać na chwilę twoją 

wspólniczkę? Jako męŜczyzna próŜny I zadufany w sobie, czuję potrzebę 

zaimponowania jej moimi dokonaniami — dodał, zerkając na młodszą z sióstr, 

która zarumieniła się, ku zdziwieniu Valerie, nie pojmującej, jaka gra toczy się 

między tymi dwojgiem. 

— Nie mani nic przeciwko temu. Czeka mnie dziś mnóstwo pracy, więc zabierz 

ją, dokąd chcesz, C.C. 

— Zerknęła na Valerie i rzuciła ze złośliwą satysfakcją: 

— Oczywiście, jeśli moja siostra gotowa jest znosić twoje towarzystwo. 

— Stephanie, rozumiem, Ŝe masz sporo pracy, ale to nie znaczy, Ŝe musimy się 

zaraz poŜegnać. Nie przyjechałam do ciebie, Ŝeby szukać rozrywek — 

oznajmiła Valerie z naciskiem i uśmiechnęła się szelmowsko. 

— Mimo wszystko chętnie przyjrzę się twoim dziełom, CC. Chyba mogę 

zwracać się do ciebie po imieniu? Warto okazywać zainteresowanie sprawami 

klientów. To popłaca w interesach. 

Tym razem to ona ironizowała. Zerknęła na męŜczyznę spod rzęs. Milczała, gdy 

Stephanie i C.C. wymieniali ostatnie fachowe uwagi. Po chwili męŜczyzna 

włoŜył kapelusz. Wkrótce ruszył w towarzystwie Valerie do swego auta. Gdy 

mijali brązowo-zieloną furgonetkę Stephanie, zauwaŜyła: 

— Prawie wszyscy jeŜdŜą tu duŜymi samochodami terenowymi. Czy to nie 

przesada? 

— Jesteśmy w Teksasie, kochanie — uśmiechnął się C.C., a w opalonych 

policzkach pojawiły się zabawne dołki. — Furgonetki, kowbojskie kapelusze, 

wysokie buty, zabawy na świeŜym powietrzu. Taki jest miejscowy styl. 

Domyślam się, Ŝe w stanie Missisipi Ŝycie wygląda nieco inaczej. — Uśmiech 

zniknął nagle jego twarzy. —Wybacz, nie powinienem był mówić do ciebie 

„kochanie”. Często zwracam się w ten sposób do Stephanie. Wymknęło mi się. 

Przepraszam. 

Valerie skinęła głową. Nie bez przykrości stwierdziła, Ŝe czułe słówka niezbyt 

do niej pasują, chociaŜ nie raŜą, gdy C.C. uŜywa ich, przekomarzając się ze 

Stephanie 

C.C. otworzył przed Valerie drzwi auta, niespodziewanie objął ją w talii i 

podsadził na wysoki fotel cięŜarówki. Podziękowała, z trudem opanowując 

drŜenie głosu. Miała wraŜenie, Ŝe silne palce zostawiły ogniste piętna na jej 

skórze. Gdy C.C. usadowił się obok niej, starannie obciągnęła szeroką spódnicę. 

Szoferka wydała jej się nagle zbyt ciasna. Niezdarnie próbowała zapiąć pas. 

C.C. pochylił się ku niej. 

— Pomogę ci. Kupiłem ten samochód niedawno. To i owo jeszcze się zacina. —

Oddech C.C. musnął policzek Valerie. MęŜczyzna pochylił się, by sięgnąć po 

oporny pas. Poczuła ciepło jego ciała i zapach wody pogoleniu. 

Nie mogła zrozumieć, dlaczego takie drobiazgi zwracają jej uwagę. 

Mechanizm ustąpił. Umocowawszy pas, C.C. pod niósł głowę i popatrzył na 

rozchylone usta Valerie, a potem w jej szeroko otwarte oczy. Nie była w stanie 

odwrócić wzroku. Utonęła w bezdennej, niebieskiej głębinie. Przez moment 

niewielka przestrzeń między nimi wibrowała wzajemnym poŜądaniem. C.C. od 

sunął się z wolna. Valerie zaczerpnęła powietrza. 

- Dzięki - wyjąkała. 

— Drobiazg — odparł, zaciskając palce na kierownicy. Przez chwilę jechali 

ulicą w milczeniu. — W jakiej części Missisipi mieszkasz? 

— W Clinton. To niewielkie miasteczko w pobliŜu Jackson. 

— Stephanie wspominała, Ŝe zamierzasz się tu prze prowadzić. 

— Z pewnością byłoby jej to na rękę — odparła cierpko Valerie. 

— Bardzo jesteś przywiązana do swoich stron — zapytał C.C., nie patrząc na 

pasaŜerkę. 

— Oczywiście. Znalazłam tam wszystko, co najbardziej lubię: drzewa magnolii, 

krzewy jaśminu, ciepłe, letnie wieczory. 

— Tu jest podobnie. 

— Mam własny dom, przyjaciół, pracę... wspomnienia. 

— Trudno byłoby to wszystko zostawić, chyba Ŝe stworzysz sobie nowy dom, 

znajdziesz przyjaciół, zgromadzisz wspomnienia. Ja równieŜ musiałem budować 

własne Ŝycie od nowa. Nie było to łatwe, ale dałem sobie radę. 

— Wiem — odparła Valerie, czując ucisk w gardle. 

— Rzecz w tym, Ŝe sama nie wiem, czego chcę. Gdyby wszystko pozostało tak 

jak dotychczas, Ŝycie nie byłoby takie złe. Wiele się zmieniło, ale nadal mam 

rodzinę i przyjaciół. 

— Nie lubisz zmian? 

— Kiedyś je uwielbiałam, ale teraz... Wydaje mi się, Ŝe kaŜda z nich to kolejna 

próba sił. Los albo ja. Wiele jest takich wyzwań. — Mocno zacisnęła drŜące 

dłonie. CC. przykrył je nagle silną ręką. 

— Rozumiem cię, bo sam przez to przeszedłem — odrzekł niskim, smutnym 

głosem. Teoretycznie najlepiej byłoby zaszyć się gdzieś z dala od ludzi i niech 

diabli wezmą całą resztę. Niestety, to nierealne. śycie ma swoje prawa i nie da 

nam spokoju. Jak długo jesteś wdową? 

Valerie odpręŜyła się minio woli pod wpływem współczującego dotknięcia. CC. 

Wyatt bez trudu prowadził auto, trzymając kierownicę jedną ręką. 

— Prawie trzy lata. MoŜna by pomyśleć, Ŝe minęło sporo czasu, ale czasami 

mam wraŜenie, jakbym straciła męŜa dopiero wczoraj. — Gdy C.C. cofnął rękę, 

poczuła dziwny chłód. Postanowiła zachować rozsądek i nie zwracać na to 

uwagi. 

— Od jak dawna jesteś sam? — zapytała cicho. 

— Kilka miesięcy dłuŜej niŜ ty — odpowiedział spokojnie, ale Valerie słyszała 

lekkie drŜenie jego głosu. Współczuła C.C. śycie obeszło się z nim równie 

okrutnie jak z nią. Oboje zostali skrzywdzeni, poniewaŜ z dnia na dzień 

szczęśliwe Ŝycie zamieniło się w koszmar. 

Nie, w moim przypadku sprawy potoczyły się inaczej, pomyślała Valerie, 

odzyskując nagie panowanie nad sobą. Uniosła dłoń i połoŜyła ją na piersi. 

Cierpienie ma róŜne oblicza. 

Spojrzała przelotnie na C.C. i nagle złagodniała. Ujrzała smutną, zbolałą twarz, 

jaką zapewne mało kto oglądał. Współczuła mu, ale gdy przemówiła, jej głos 

brzmiał szorstko i obojętnie. 

— Bardzo kochałeś Ŝonę? 

— O tak, kochałem ją. Hope i nasz syn, Andy, byli dla mnie wszystkim. Zginęli 

na miejscu w wypadku samochodowym. Doszło do czołowego zderzenia. 

— To okropne — odparła, nie siląc się na nic więcej. Pochyliła głowę. Łzy 

stanęły jej w oczach. 

— Owszem. 

Milczeli przez chwilę, oboje pogrąŜeni w smutnych rozmyślaniach. Valerie 

zastanawiała się, czy C.C. był uraŜony jej pytaniami. Z reguły zachowywała się 

bardzo powściągliwie, ale nie wiedzieć czemu uznała za oczywiste, Ŝe powinni 

szczerze rozmawiać o wszystkim. Czy on równieŜ tak sądził? 

Spod przymkniętych rzęs patrzyła na ręce męŜczyzny spoczywające na 

kierownicy. Niespodziewanie wy obraziła sobie, Ŝe te silne dłonie błądzą po 

ciele kobiety... po jej ciele. Valerie, wróć do rzeczywistości, strofowała się, 

szczerze ubawiona i trochę zakłopotana wybrykami swej wyobraźni. Kpina 

pomagała rozproszyć niepokój, który Valerie odczuwała, ilekroć w pobliŜu 

zjawiał się C.C. 

Auto skręciło gwałtownie w zadrzewioną aleję, przy której ustawiona była 

okazała metalowa rzeźba czerwonego koloru. 

— Nie mam pojęcia, co przedstawia — wyznał CC. 

— Przypuszczam, Ŝe artysta chciał coś wyrazić, ale zrozumienie jego intencji 

przekracza moje moŜliwości. 

— Moje równieŜ. — Valerie zerknęła na rzeźbę, gdy przejeŜdŜali obok niej. 

CzyŜby C.C. interesował się sztuką? Czy się na niej znał? To zdumiewające, Ŝe 

tak ją ciekawi ten męŜczyzna. Zdawała sobie sprawę, jak bardzo go polubiła, co 

mogło wydawać się trochę dziwne, poniewaŜ spędzili razem zaledwie jeden 

wieczór na miłej rozmowie. C.C. emanował szczególnym urokiem. Bylibyśmy 

dobrymi przyjaciółmi, pomyślała” Valerie. Zapewne dlatego tak bardzo ją 

zainteresował. O przyjaciołach pragniemy się dowiedzieć jak najwięcej. 

— Dokąd jedziemy? — zapytała po chwili. 

— Jeszcze chwila cierpliwości. Ta droga prowadzi do nowego osiedla. Powstaje 

tam kilka oryginalnych domów wznoszonych przez róŜnych wykonawców. 

Buduję jeden z nich. W przyszłym roku odbędzie się swoisty konkurs. Słyszałaś 

o tym? — Valerie skinęła głową. Rozpuszczone, jedwabiste włosy zafalowały 

lekko. Długie kolczyki srebra i turkusów zaczęły się kołysać, przyciągając 

spojrzenie C.C. — Zasady są proste. KaŜdy przedsiębiorca wznosi jeden lub 

dwa domy. Ustalamy wcześniej kosztorysy, by standard był porównywalny. 

Zazwyczaj są to nasze własne inwestycje i projekty. Po zakończeniu budowy 

osiedla, najczęściej w marcu, otwieramy je dla publiczności na kilka tygodni w 

nadziei znalezienia nabywców. C.C. zerknął ponownie na pasaŜerkę. — W tym 

roku ustalono, Ŝe koszta budynku nie powinny przekroczyć ćwierć miliona 

dolarów. 

— Jesteś w stanie zainwestować ćwierć miliona dolarów, nie mając absolutnej 

gwarancji, Ŝe suma się zwróci? Sądzisz, Ŝe znajdą się chętni na te domy? 

— wypytywała, spoglądając z niedowierzaniem na C.C. CzyŜby chciał jej 

zaimponować? Jeśli tak, z pewnością mu się udało. 

— Nie ma obawy. Sprzedamy wszystko. To zabawne, im droŜszy budynek, tym 

łatwiej go sprzedać, nawet jeśli panuje recesja. Muszę przyznać, Ŝe inwestujemy 

w nasze przedsięwzięcie niemal wszystko, co posiadamy, ale to się opłaca — 

rzekł z durną. Valerie wybuchnęła śmiechem. 

— Lubię, kiedy się śmiejesz — oznajmił C.C. — Jesteś my na miejscu. Jak 

widzisz, budowa trwa. śaden 

z domów nie jest nawet w stanie surowym. Chcesz 

obejrzeć plany? — Gdy Valerie skinęła głową, kontynuował wyjaśnienia. — To 

ci da pewne wyobraŜenie 

o nowym osiedlu. 

Zjechał na pobocze i wyciągnął z teczki rolkę papieru kreślarskiego. Odpiął 

pasy i przysunął się do Valerie. Gdy pomagała mu rozwinąć plany, do tknął 

barkiem jej ramienia. Znowu poczuła niepokojący dreszcz i straciła pewność 

siebie. Skupiła uwagę na planach. Ogólne szkice budynków świadczyły o 

gustach właścicieli i wysokości planowanych wydatków. 

— Ten jest mój. — Valerie zerknęła na szkic wskazany opaloną dłonią o 

długich palcach. Budynek miał wystające ze ściany, półkoliste okna, 

dwuskrzydłowe drzwi, szerokie schody i podjazd zakreślający szeroki łuk. 

Podniosła wzroki na moment zapomniała o całym świecie, urzeczona błękitem 

oczu C.C. i wyrazem durny malującej się na jego twarzy. 

— Jestem zachwycona — rzekła po chwili, spoglądając ponownie na plany. 

Uśmiechnęła się nie znacznie, gdy zareagował pozornie niedbałym wzruszeniem 

ramion. Szkic nakreślony kilkoma śmiałymi liniami przedstawiał fasadę domu i 

otaczającą go zieleń. — Kto będzie urządzał teren wokół budynków? 

— To się okaŜe. 

— Mam nadzieję,. Ŝe nasza firma jest brana pod uwagę. — Valerie uznała, Ŝe 

trzeba kuć Ŝelazo póki gorące. 

— Jeśli przedstawicie interesującą ofertę, nic nie stoi na przeszkodzie. —. 

Schował plany do teczki i wyjechał na drogę. — Mani ochotę napić się czegoś. 

A ty? 

Valerie z radością przystała na jego propozycję. W przydroŜnym sklepie kupili 

napoje. 

— W pobliŜu jest ładne jezioro. Mnóstwo tam kaczek i innego ptactwa — rzekł 

mimochodem C.C., gdy wychodzili ze sklepu. — Lubię tam przesiadywać. 

Nad brzegiem jeziora rosła ogromna wierzba. Nie daleko pracował niewielki 

wiatrak chłodzący powietrze niczym powiew wiatru. Na drewnianym pomoście 

ustawione były stoliki; doskonałe miejsce na piknik. W cieniu drzewa pływały 

dzikie kaczki o barwnych, opalizujących piórach oraz dwa białe łabędzie. Młode 

sosny rosnące gęsto na brzegu jeziora rozpościerały szeroko kosmate gałęzie, 

potęgując miłe wraŜenie chłodu. Valerie przyznała rację C.C. To było piękne 

miejsce. 

— Wiedziałem, Ŝe ci się tu spodoba — powiedział chełpliwie. 

— Raczej miałeś taką nadzieję — poprawiła, mruŜąc oczy. CC. roześmiał się 

głośno. Zachwycona Valerie poczuła się, nagle beztroska niczym młoda 

dziewczyna. 

Napój był słodki i lodowaty. C.C upił łyk i zerknął na swoją towarzyszkę. 

— Mam nadzieję, Ŝe zechcesz pójść na kolację dziś wieczorem, chociaŜ wczoraj 

Ŝ

adna z was nie nalegała, Ŝebyśmy się znowu spotkali — powiedział, udając 

smutek. 

Valerie powoli otarła usta, zwlekając z odpowiedzią. 

— To miło, Ŝe mnie zaprosiłeś, ale nie wiem, co Stephanie zaplanowała na 

dzisiaj. Niestety, muszę odmówić, ale dziękuję za tę propozycję, C.C. 

Wyatt był zaskoczony, Ŝe ogarnęło go tak wielkie rozczarowanie. Trzeba wziąć 

się w garść. Nie powinien wiązać z tą znajomością Ŝadnych nadziei. Valerie 

była zbyt wraŜliwa i krucha. Do diabła, przecieŜ on nie chciał się znowu naraŜać 

na cierpienie. Ogromne, ciemne, trochę zdezorientowane oczy sprawiały, Ŝe 

stawał się bezbronny. Dostrzegał w spojrzeniu tej kobiety zadawniony ból i 

niepokój. Obudziła w jego sercu dawno uśpione odczucia. 

Gdy skrzyŜowała długie nogi, ogarnęło go poŜąda nie. Zacisnął usta. Spokojnie. 

PrzecieŜ nie jest wyposzczonym nastolatkiem, mimo Ŝe tak się właśnie czuje. 

Nikt nie będzie igrał z jego uczuciami. Wystarczy, Ŝe odrzuciła zaproszenie na 

kolację. Niepotrzebnie się z nim wyrwał. Nie potrafił jednak długo złościć się na 

Valerie. Giętkie gałęzie rzucały plamy cienia na kasztanowate włosy unoszone 

podmuchami powietrza chłodzonego skrzydłami wiatraka. Opuszczone, gęste 

rzęsy nie pozwalały C.C. zajrzeć w ciemne oczy. 

— Zastanów się jeszcze, dobrze? — mruknął. — Nie zapraszam się do jaskini 

zła i rozpusty. Po prostu nie lubię jadać w samotności, to wszystko. 

— Mieszkasz sam? — zapytała, spoglądając na niego przelotnie. Szybko 

odwróciła wzrok. 

— Tak. Zatrudniam gosposię, ale przychodzi o dziesiątej i znika o szóstej. 

Doskonale gotuje, ale co z tego, skoro przy stole jestem zazwyczaj sam jak 

palec. A ty? Mieszkasz z kimś? 

- Oczywiście z córkami. — Czuła na sobie jego badawcze spojrzenie. — Latem 

przyjeŜdŜa moja teściowa. Pozostałe miesiące spędza w Luizjanie, w elitarnej 

szkole z internatem dla dziewcząt. Od dwudziestu lat pełni funkcję jej 

dyrektorki. Moje córki teŜ się tam uczą. Dziewczęta są przyjmowane do tej 

szkoły od dziesiątego roku Ŝycia. Teściowa bardzo pragnęła, by wnuczki 

spędziły w tej szkole przynajmniej rok... 

— Valerie westchnęła mimo woli. Zdawała sobie sprawę, Ŝe pobyt w 

renomowanej szkole to dla jej córek wielka szansa, ale niechętnie rozstawała się 

z nimi na tak długo. Cały rok... a potem czekają kolejna waŜna decyzja. 

Przeprowadzka. C.C. nie odrywał wzroku od Valerie. Postanowiła zmienić 

temat. — Nie przypuszczałam, Ŝe nadal Ŝyjesz samotnie. Jesteś przecieŜ bardzo 

przystojnym męŜczyzną. 

— Chętnych pań nie brakuje — przyznał — ale wolę, Ŝeby wszystko pozostało 

bez zmian. 

Valerie nie zamierzała kontynuować tej rozmowy. Zapadła przykra cisza. C.C. 

wyciągnął przed siebie długie nogi. Valerie ukradkiem powiodła spojrzeniem po 

płaskim brzuchu i muskularnych udach. Gorące iskierki przebiegły ją od stóp do 

głów. Zdawała sobie sprawę, Ŝe C.C. przygląda się jej taksującym wzrokiem. 

Smukłymi, opalonymi na brąz palcami pogłaskał lekko jej ramię. Czy zdawał 

sobie z tego sprawę? Valerie miała co do tego powaŜne wątpliwości. Wyda wał 

się nieobecny myślami. Nagle zapytał: 

— Pospacerujemy? 

Valerie chętnie się na to zgodziła. Wokół jeziora prowadziła wyboista ścieŜka. 

Biegały po niej dzieci karmiące stado hałaśliwych kaczek. Kłębiaste obłoki 

zakryły słońce. Pochłodniało. Valerie pomyślała, Ŝe spacer byłby całkiem 

przyjemny, gdyby pogrąŜony w zadumie C.C. przerwał nieprzyjemne milczenie. 

— Co sądzisz o chłopaku Stephanie, Randym Brat- tonie? — zapytał 

niespodziewanie. 

— Wydaje się dość sympatyczny Spotkaliśmy się trzykrotnie. Stephanie wynosi 

jego zalety pod niebiosa 

— odparła zwięźle Valerie. Dlaczego głos C.C. za brzmiał tak dziwnie, gdy 

zaczęli rozmowę o ukochanym jej siostry? Stephanie twierdziła, Ŝe przyjaźni się 

z C.C., i Valerie nie miała podstaw, by sądzić, Ŝe jest inaczej. Wierzyła siostrze. 

Czy CC. ukrywa jakąś mroczną tajemnicę? MoŜe jest zazdrosny? 

— Owszem, jest nim zauroczona. Wcale cię to nie martwi — zauwaŜył. 

— Oczywiście, Ŝe nie — odparła kpiącym tonem. 

— Przeciwnie, cieszę się, Ŝe znalazła sobie kogoś odpowiedniego. 

— Jestem powaŜnie zaniepokojony — burknął CC. 

— Zapewne taki związek im odpowiada, ale dla mnie jest nie do przyjęcia. 

Czasami bywam trochę staroświecki. Sam nie wiem, co o tym myśleć. — 

Westchnął cięŜko. — Chyba za bardzo się przejmuję kłopotami Stephanie. 

Czasami patrzę w jej niewinne, zielone oczy i zachodzę w głowę, jak moŜe się 

spotykać z takim łajdakiem. Początkowo myślałem, Ŝe nic nie wie o jego 

sytuacji rodzinnej, ale sądziłem, Ŝe taka inteligentna dziewczyna nie pozwoli się 

długo wodzić za nos. Na pewno nie jest głupia, a w takim razie... Trudno mi 

czasem trzymać język za zębami. Oczywiście, nie mam prawa wtrącać się do jej 

prywatnego Ŝycia, ale niekiedy... 

— Chwileczkę. —Valerie zatrzymała się nagle. Pojęła w końcu czego dotyczy 

rozmowa. — Twierdzisz, Ŝe Randy Bratton jest Ŝonaty? 

— No właśnie, Ŝonaty. Sądziłem, Ŝe o tym wiesz i akceptujesz taką sytuację. Co 

do mnie, nie sądzę.... 

— Nie wiedziałam! I wcale mi się to nie podoba. UwaŜałam... — Energicznie 

potrząsnęła głową. — Nie prawda. Mylisz się, CC. Randy jest rozwiedziony. 

Stephanie mi o tym powiedziała. Wiesz, Ŝe moja siostra nie kłamie. — Valerie 

pobladła, a jej twarz skurczyła się z niepokoju. ZauwaŜyła mięsień drgający 

nerwowo na policzku C.C. 

— A zatem nie ma prawdy. — Valerie musiała uznać jego racje. W ciemnych 

oczach pojawił się lęk. 

— Czy twoje informacje są pewne? 

— Najpewniejsze. 

— Skąd moŜesz wiedzieć? Dlaczego tak źle myślisz 

o tym chłopaku? — Valerie nie dawała za wygraną. 

Stanęła naprzeciwko C.C. i spojrzała mu prosto 

w oczy. 

— To nie są domysły, tylko pewność — odparł tonem człowieka nie 

przyzwyczajonego, by kwestionowano prawdziwość jego słów. 

— Jak i kiedy się o tym dowiedziałeś? 

— Przed kilkoma miesiącami, gdy przeglądałem akta pracowników. Czasem to 

robię, chociaŜ zazwyczaj nie badam osobiście przeszłości wszystkich ludzi, 

których angaŜuję. Mam zaufanie do szefa działu zatrudnienia i pozostawiam mu 

wolną rękę. W kaŜdym razie, cokolwiek Bratton naopowiadał twojej siostrze, 

kłamał. Z dokumentów wynika, Ŝe jest Ŝonaty. Widzę, Ŝe i ty jesteś oburzona — 

stwierdził z ulgą C.C. 

— Masz rację. — Valerie ruszyła dalej. Po chwili wybuchnęła: — Powinieneś 

był ją uprzedzić, nim za brnęła za daleko! 

— PrzecieŜ to rozumna, wykształcona dziewczyna, która potrafi trzeźwo 

oceniać fakty — odparł C.C., spoglądając jej w oczy. — Przynajmniej tak mi się 

wydawało. Poza tym skąd miałem wiedzieć, jak zareaguje, gdy zacznę się 

wtrącać w jej prywatne sprawy? 

— oświadczył, krzywiąc się zabawnie. Valerie przygryzła wargi, Ŝeby się nie 

uśmiechnąć. 

— Potrafię sobie wyobrazić, co by się działo. Jestem przekonana, Ŝe Stephanie o 

niczym nie wie — powie działa, wzdychając cięŜko. — Będzie zdruzgotana, 

gdy odkryje prawdę. To będzie dla niej prawdziwy cios. 

— Da sobie radę. — C.C. wzruszył ramionami. 

— Nie będzie jej łatwo. 

— Przeciwnie. Jest zbyt dumna, by się załamać z powodu banalnych kłopotów 

sercowych. 

— To dla ciebie banał? — Valerie zatrzymała się znowu. Była wściekła. — CóŜ 

za cyniczne słowa, C.C. Zawsze unikałam cyników. 

Odwróciła się na pięcie i pospiesznie ruszyła w kierunku sklepu. 

 

 

ROZDZIAŁ TRZECI 

 

 

— Stephanie, zabieram do domu księgi rachunkowe. Muszę je przejrzeć — 

oznajmiła Valerie, gdy wróciły do szklarni. 

— Doskonale — odparła Stephanie. Po chwili miar- szczyla piękne brwi. — 

Coś cię niepokoi? 

— SkądŜe. Chciałabym po prostu dowiedzieć się czegoś więcej o firmie — 

odparła Valerie z wymuszonym uśmiechem. Celowo wykręciła się od 

odpowiedzi. Ciągle brzmiały jej w uszach słowa C.C. Na szczęście musiały 

przerwać rozmowę, poniewaŜ jeden z klientów poprosił Stephanie o pomoc. 

Valerie poszła do biura, by zabrać księgi. 

Gdy wróciła do domu, zwierzenia C.C. dotyczące Randy”ego Brattona nadal nie 

dawały jej spokoju. W samochodzie nie rozmawiali więcej na ten temat. Gdy 

odwoził ją do centrum ogrodniczego, była tak zdenerwowana i wściekła, Ŝe 

milczała przez całą drogę. Nie miała pojęcia, jak ma rozmawiać ze Stephanie, 

która w ogóle nie przeczuwała, Ŝe znalazła się w tara patach. Valerie 

postanowiła odczekać, aŜ sama trochę się uspokoi i odzyska zdolność 

logicznego rozumowania. Na szczęście nie naleŜała do osób, które zadręczają 

się nieustannie smutnymi myślami. Zabrała się do pracy. Około piątej donośny 

grzmot sprawił, Ŝe wróciła do rzeczywistości. Popatrzyła ze zdziwieniem na 

zegarek. W krótkim czasie udało jej się zrobić bardzo duŜo. Przejrzała rachunki 

firmy od stycznia do chwili 

obecnej. Jak przewidywała, w dokumentach nie było Ŝadnych uchybień. 

Wiedziała teraz nieco więcej o zasadach działania rodzinnej firmy ogrodniczej. 

Zamierzała przejrzeć ubiegłoroczne zapisy, by się zorientować, jakie są 

perspektywy rozwoju. Nagle przypomniała sobie o Randym Brattonie. 

— Łobuz! — burknęła, zaciskając pięści. Chętnie by go udusiła! Po chwili 

zreflektowała się nieco. Litości, Valerie, zachowujesz się jak Ŝądna krwi furia, 

pomyślała z niesmakiem, próbując odsunąć nie spokojne myśli. Zamknęła księgi 

i zadzwoniła do siostry. 

— Stephanie, chciałabym, Ŝebyśmy zjadły dziś kolację we dwójkę. — Siostra 

od razu zaczęła wypytywać, co się stało. Valerie złagodniała, słysząc jej 

zatroskany głos — Musimy porozmawiać bez świadków Goście powodują tyle 

zamieszania. Dlaczego wieczorami drzwi się u ciebie nie zamykają? 

— Po pracy czuję się dość samotna w ogromnym domu, Val. Lubię mieć wtedy 

towarzystwo odparła rozŜalona Stephanie. — Gdy poznałam Randy”ego, Ŝycie 

nabrało większego sensu, ale i tak brakuje mi towarzystwa ludzi. Doskonale, 

zjemy we dwójkę dla odmiany. Wrócę za godzinę. Przygotuj jakąś sałatkę. 

Wczoraj za bardzo się obŜerałyśmy, nie sądzisz? 

— Masz rację — przytaknęła Valerie. Nie miała ochoty na jedzenie. Była 

zdenerwowana Stephanie powiedziała, Ŝe odkąd poznała Randy”ego, Ŝycie wy 

daje jej się o wiele sensowniejsze... — O BoŜe! — westchnęła głośno 

zatroskana kobieta. Co ma powiedzieć siostrze? śe jej ukochany to łotr? 

Mruknęła półgłosem: 

— Nie będzie mi wdzięczna za taką nowinę. 

Gdy Stephanie wróciła do domu, Val była istnym kłębkiem nerwów. 

— Siadaj, proszę. Musimy porozmawiać — oznajmiła surowo. To krótkie 

zdanie było raczej poleceniem niŜ prośbą. Stephanie popatrzyła na nią z 

niepokojem. 

— Dlaczego? Co się stało, Val? Postanowiłaś nie przeprowadzać się do mnie? 

— Nie. Tak. Sama nie wiem. Chodzi o inną sprawę. Czy dobrze znasz 

Randy”ego Brattona? 

— Naturalnie. Dlaczego pytasz? 

— Sądzę, Ŝe sporo przed tobą ukrywa. Stephanie, niełatwo mi o tym mówić. 

Wiedziałaś, Ŝe jest Ŝonaty? 

— Co ty gadasz? — Dziewczyna parsknęła śmiechem. 

— Val, na miłość boską, o co ci chodzi? Randy powiedział mi, Ŝe jest 

rozwiedziony. 

— Wiem, do czego zmierzasz i co ci naopowiadał. Kłamał. Nie ma rozwodu. 

Nadal jest Ŝonaty. Kocha nie, wiem, Ŝe czujesz się zawiedziona... 

— Zawiedziona! — Oczy Stephanie napełniły się łzami. —Valerie, na miłość 

boską, to po prostu... nie do wiary. Randy ni mógł mnie oszukać! — Gniew wy 

krzywił urodziwą twarz dziewczyny. — Do cholery, on nie kłamał! Dlaczego 

opowiadasz takie rzeczy? ZaleŜy ci na tym, Ŝebym cierpiała? 

— Kochanie, nie robię tego umyślnie. — Valerie wyciągnęła do niej ręce 

błagalnym gestem. — Ktoś musiał ci powiedzieć prawdę. Nie powinnaś się z 

nim spotykać.... 

— Właśnie, Ŝe powinnam! — Stephanie z wściekłością otarła łzy. — Kto ci 

nagadał tych bredni? 

Valerie westchnęła głęboko. Doszła do wniosku, Ŝe nie warto mieszać do tego 

C.C. Wszyscy czuliby się potem o wiele bardziej skrępowani. 

— Nie mogę ci powiedzieć. To nie Ŝadne brednie. Przykro mi o tym mówić, ale 

jestem przekonana, Ŝe Randy cię oszukał. 

— I mnie jest przykro, Ŝe słuchasz plotek, a potem rozpowiadasz je na prawo i 

lewo. Wiem, Ŝe nie lubisz Randy”ego, ale” to nie powód, Ŝeby mnie dręczyć! 

— Nieruchoma, zalana łzami twarz Stephanie przypominała maskę. 

— Steffie... 

— Nie. zamierzam dłuŜej tego słuchać, Valerie! 

— Zgoda. Proszę cię tylko o jedno. Zapytaj go. 

— Nie będę go o nic pytać! Oznajmił mi jasno i wyraźnie, Ŝe był Ŝonaty, ale juŜ 

nie jest. Wierzę mu. Dlaczego miałabym nie wierzyć? Ma własne mieszkanie... 

Byłam tam kilka razy i nie natknęłam się na Ŝaden ślad wskazujący na obecność 

jego Ŝony! 

— Zapewne ta kobieta mieszka w innym mieście albo stanie. Steffie, proszę, 

zastanów się nad tym, co powiedziałam. PrzecieŜ wiesz, Ŝe nie jestem plotkarą... 

— dodała błagalnie Valerie. 

Stephanie podniosła się i minęła siostrę, tłumiąc łkanie. 

— Nic juŜ nie wiem. Przepraszam, ale jestem umówiona. Wychodzę. Odczep 

się ode mnie, Val! — krzyknęła ostrzegawczo, widząc, Ŝe siostra idzie z nią. 

Trzasnęły drzwi. Sekundy wlokły się niemiłosiernie. Valerie usłyszała warkot 

silnika i wyobraziła sobie auto wyjeŜdŜające na jezdnię. Zgarbiła się nagle. 

Stephanie wróci, gdy minie pierwsza złość i jeszcze mi podziękuje, wmawiała 

sobie, chociaŜ trudno jej było w to uwierzyć. 

Usiadła na kanapie i przyciągnęła kolana do piersi. Czuła się oszołomiona i 

zbita z tropu. Ta kłótnia nie była tylko zwykłym, rodzinnym nieporozumieniem. 

Stawiała pod znakiem zapytania przyszłość, która dotychczas rysowała się tak 

wyraźnie — przeprowadzkę, zmianę trybu Ŝycia, odnowienie kontaktów z 

siostrą. A poza tym CC. 

Nie chciała. o nim myśleć. C.C. nie miał z tym nic wspólnego. Oczywiście nie 

mogła zaprzeczyć, Ŝe się jej 

 

podoba, ale wzajemna atrakcyjność to jeszcze nie powód, Ŝeby traktować 

znajomość powaŜnie. Z drugiej strony, miło pomyśleć, Ŝe przystojni męŜczyźni 

nadal budzą jej zainteresowanie. Przyjemność drobna i niekłopotliwa, skoro 

Valerie zawsze potrafiła zapanować nad swymi erotycznymi fantazjami. 

Niepokój i rozŜalenie sprawiły, Ŝe rozbolały ją napięte mięśnie ramion. Wstała i 

zaczęła je masować. Była pewna, Ŝe podjęła właściwą decyzję. Nie miała 

wyboru; musiała podzielić się ze Stephanie złą nowiną, choćby miało ją to wiele 

kosztować. 

— Steffie niedługo wróci — powtarzała uparcie. 

— Wtedy porozmawiamy o wszystkim po przyjacielsku, jak siostry. 

Minęła siódma Valerie wykąpała się i umyła włosy. Niespokojnie szukała 

jakiegoś zajęcia. 

Dochodziła ósma. 

Zdenerwowana kobieta siedziała w oranŜerii, patrząc na odległe błyskawice 

rozświetlające niebo. Szkoda, Ŝe nie ma z kim porozmawiać. CC. Uporczywie 

powracała do niego myślami. Z trudem znosiła po czucie całkowitej Ł Ogarnęła 

ją rezygnacja; wydawało się, Ŝe nic nie moŜe na to poradzić. 

Pd chwili wahania Valerie zdecydowanym krokiem 

poszła do kuchni, znalazła potrzebny numer telefonu 

i wykręciła go pospiesznie. Gdy usłyszała niski głos, 

poczuła, Ŝe brak jej powietrza. Miała ochotę krzyczeć 

i wypłakać swój Ŝal na ramieniu C.C. 

— Witaj. Mówi Valerie. Zmieniłam zdanie. Chętnie pójdę z tobą na kolację. 

Jeśli zdecydowałam się zbyt późno... 

— AleŜ nie. Przyjadę po ciebie za dwadzieścia minut, zgoda? 

— Doskonale. Dzięki, CC. — Valerie odetchnęła z ulgą. 

— Drobiazg — odparł, wybuchnął śmiechem. — Do zobaczenia za dwadzieścia 

minut. Ubierz się pięknie. Pójdziemy potańczyć. 

Valerie nie miała wprawdzie ochoty na Ŝadne rozrywki, ale włoŜyła elegancką 

czarną suknię z szeroką spódnicą i długimi, wąskimi rękawami. Kupiła ją 

wprawdzie przed dziesięciu laty, ale było to dzieło prawdziwego mistrza 

wielkiego krawiectwa. Z ociąganiem sięgnęła po biustonosz z protezą piersi. 

Nawet czarne koronki budziły jej niechęć. Spojrzała w lustro dopiero wówczas, 

gdy narzuciła halkę. Ubierała się w pośpiechu. Sukienka podkreślała smukłość 

jej figury. Złota bransoletka, wysadzana cennymi, ciemno czerwonymi 

kamieniami, ozdobiła szczupły nadgarstek. Całości dopełniły odpowiednio 

dobrane kolczyki. Valerie upięła włosy w ulubiony gładki kok i podpięła fryzurę 

czarną aksamitną kokardą. 

WłoŜyła purpurowe lakierki i stanęła przed lustrem, by ocenić swój wygląd. Nie 

mogła uchodzić za piękność, lecz tajemniczy uśmiech i wydatne kości 

policzkowe czyniły jej twarz niezwykle oryginalną. Raz jeszcze zerknęła w 

lustro z aprobatą i sięgnęła po okrycie. 

Wkrótce zjawił się CC. Gdy mu otwierała, z niepokojem popatrzyła na 

pociemniałe niebo. MęŜczyzna zdjął szary kowbojski kapelusz i odchylił głowę, 

mierząc ją wzrokiem. Twarz rozjaśnił mu uśmiech. Nie odrywał spojrzenia 

błękitnych oczu od wytwornej, zwiewnej kreacji Valerie. 

— Piękne są te czerwone pantofelki, madame — zaŜartował. 

— Jestem tego samego zdania — odparła z godnością Valerie. Nastrój od razu 

jej się poprawił. Widok C.C. ubranego w niebieską, lnianą koszulę i szary 

garnitur, skrojony z typową dla zachodnich stanów nie wymuszoną elegancją, 

spraw przyjemność kaŜdej kobiecie. Uśmiechnęła się ukradkiem, zerkając na 

wysokie buty ze skóry aligatora. AleŜ się wystroił, pomyślała z zadowoleniem. 

Nie była dość pewna siebie, by zaprosić go do środka. Nawet gdy stali w 

drzwiach, krąŜyły między nimi niepokojące fluidy. Przekroczyła próg i pospiesz 

nie zamknęła drzwi. C.C. podał jej ramię. Wzięła go pod rękę, a on ujął jej dłoń. 

Valerie zapomniała na chwilę O całym święcie. 

— Mmm, pięknie pachniesz. Zupełnie jak kwitnące krzewy. 

— Dzięki. Masz na myśli konkretny kwiat?—Valerie zmarszczyła nos. Była 

zaciekawiona i trochę zbita z tropu. 

— Owszem. Pnącze rosnące na moim tarasie. Ma cudowne, białe kwiaty, które 

otwierają się tylko nocą. Pachną jak miód, róŜe i jaśmin połączone w jedno. Nie 

jest ci chłodno? — dopytywał się, zerkając na szal przewieszony przez ramię 

Valerie. 

— Nie, wzięłam okrycie na wypadek, gdyby w restauracji było zimno. 

— Szkoda, miałem nadzieję, Ŝe będę mógł cię nim otulić, — Pochylił głowę i 

uśmiechnął się szelmowsko. 

— Właśnie zamierzałam poprosić, Ŝebyś to zrobił. 

— Valerie przygryzła wargę. CzyŜby z nim flirtowała? 

— Bardzo słusznie. Z kaŜdą chwilą robi się chłodniej. — Zmarszczył brwi, 

wsłuchując się we własne słowa. CzyŜby z nią flirtował? 

— C.C., chciałabym, abyśmy zostali przyjaciółmi. 

— Valerie postanowiła przywrócić stosowny dystans. C.C. stłumił niechęć 

wywołaną tą niespodziewaną deklaracją, która boleśnie zraniła jego miłość 

własną. Nie przywykł do tego, by kobiety zadowalały się wyłącznie jego 

przyjaźnią. Zrozumiał jednak ukryty 

sens słów Valerie i jej nieme błaganie. Pragnęła czuć się przy nim bezpiecznie i 

pewnie. 

Bardzo chciałbym się z tobą zaprzyjaźnić — od rzekł cicho. — Wierz mi, nie 

jestem takim cynikiem, za jakiego mnie uwaŜasz — dodał naburmuszony. Nie 

odrywał wzroku od jej twarzy. — Gdy określiłem kłopoty sercowe Stephanie 

jako banalne, wcale nie twierdziłem, Ŝe twoja siostra jest płytka i niezbyt 

wraŜliwa. Chodziło mi o to, Ŝe facet, z którym się nieopatrznie związała, to 

miernota. 

— A więc zgoda, nie moŜna cię uznać za cynika 

— oznajmiła Valerie, uśmiechając się nieśmiało. 

— Muszę przyznać, Ŝe w pewnym sensie rzeczywiście nim jestem, ale to 

kwestia wieku j Ŝyciowych doświadczeń. 

— Owszem. — Valerie dotknęła jego ręki. Wielkie krople deszczu spadły na 

chodnik. 

— Biegnijmy do samochodu — poradził C.C., ujmując smukłą dłoń Valerie. 

Ruszyli w stronę długiego, czarnego aut 

—W mniejszych z trudem się mieszczę —wyjaśnił, gdy zapytała, dlaczego 

wybrał taki model. Kąciki jego ust zadrgały, jakby próbował stłumić śmiech. 

Valerie była tym zauroczona. Po chwili odezwała się niepewnie: 

— C.C... chętnie posłucham muzyki, ale nie mam ochoty tańczyć. Po prostu... 

— Zawahała się. Czy powinna mu powiedzieć o kłótni ze Stephanie? Nie. To 

sprawa rodzinna. Poza tym nie chciała rozmawiać o powaŜnych sprawach. Jeśli 

C.C. nie poruszy tego tematu, ona równieŜ będzie milczała. — Przez całe 

popołudnie siedziałam nad księgami rachunkowymi. Cała zesztywniałam. — W 

końcu znalazła wymówkę. 

— Podobno taniec to doskonały relaks, ale skoro nie masz ochoty, posłuchamy 

tylko muzyki. W tej restauracji występuje niezły piosenkarz. 

Skończyło się na tym, śe zatańczyli. 

— Tylko jeden taniec. —Valerie pozwoliła się w końcu. ubłagać. W głębi ducha 

czuła się jak oszustka Marzyła, by znaleźć się w ramionach C.C. Pragnęła tego z 

całego serca, aŜ do bólu. Nie rozczarowała się. Ten mocno zbudowany, lecz 

łagodny męŜczyzna był świadomy własnej siły. Objął ją ostroŜnie i czule jak 

delikatny kwiat. Tulił dawniej w i kruche i wraŜliwe kobiety, ale Ŝadna nie 

mogła się równać z tą jedyną, której uroda i subtelność były wyjątkowe. CC. 

wyczuwał to wszystkimi zmysłami. Roześmiał się cicho. W pierwszej chwili 

Valerie była tym zaskoczona, ale zrozumiała, co próbował wyrazić, gdy objął ją 

mocniej, a ich ciała otarły się o siebie. C.C. przytulił policzek do jej twarzy. 

Oddychała głęboko. Czuła woń jego skóry. ZadrŜała, gdy jasne wąsy musnęły 

jej ucho. Cicha muzyka i przyćmione światło, cudownie męski zapach i dotyk 

sprawiły, Ŝe czuła się piękna i rozświetlona wewnętrznym blaskiem niczym 

opalizujący kryształ. 

W objęciach wspaniałego partnera odnalazła radość z tańca, który zawsze dawał 

jej wiele przyjemności. Jakie to romantyczne, westchnęła tęsknie wgłębi ducha. 

Od lat nie doznawała wraŜenia, Ŝe jest uroczą bohaterką romansu, nie walczyła z 

pokusą, by wtulić się mocniej w silne, męskie ramiona. Zapomniała o 

wszystkimi dala się ponieść nastrojowi chwili. Był to niebezpieczny kaprys, ale 

nie potrafiła się oprzeć temu pragnieniu. 

— Valerie, przepraszam za dzisiejsze popołudnie. Uwierz mi, nie chciałem cię 

urazić. 

Na wspomnienie kłótni ze Stephanie ogarnął ją gwałtowny ból, jak od ciosu 

zadanego noŜem. Dlaczego C.C. o tym wspomniał? 

— Przepraszam, Ŝe się tak uniosłam. Zadowolony — odparła niefrasobliwie. 

— Owszem, madame. — CC. roześmiał się znowu i przytulił twarz do jej 

policzka, lecz nastrój prysł. Gdy muzyka umilkła, Valerie skarciła się w duchu, 

by odzyskać rozsądek. To było szaleństwo. Nie wolno tak ryzykować i 

poddawać się przelotnym, nastrojom. 

— Jeszcze kieliszek wina? — zapytał C.C. i uśmiechnął się, gdy skinęła głową. 

Valerie Hepburn potrafiła docenić doskonały trunek. Na szczęście C.C. znal się 

na dobrych winach. Po chwili oznajmił: — Kiedy nas sobie przedstawiono, 

natychmiast uznałem, Ŝe Valerie Hepburn to urocza istota. 

— Urocza? — Poczuła, Ŝe się rumieni. — W wieku trzydziestu dziewięciu lat? 

To mi się nie mieści w głowie, ale dzięki, Ŝe tak pomyślałeś. 

— Opowiedz mi o uroczej Valerie nalegał C.C., pochylając się nad stołem. 

— Chętnie. Po pierwsze, ma juŜ dość wina. Prosi o kawę po irlandzka, jeśli 

moŜna. Po drugie, sądzę, Ŝe to wspaniała dziewczyna. Zaraz po maturze 

opuściła Maryland i przez rok włóczyła się po Europie. Tam rozpoczęła... 

rozpoczęłam studia, zaliczyłam pierwszy rok, poznałam Roberta, wyszłam za 

niego za mąŜ i zamieszkałam w ParyŜu. To wszystko nastąpiło, nim skończyłam 

dwadzieścia lat. Dwa szalone lata! — Wybuchnęła śmiechem. Przerwała na 

chwilę opowieść, gdy zamawiał kawę i wodę mineralną dla siebie. Czuła na 

sobie uporczywe spojrzenie niebieskich oczu. 

— Co było potem? 

— Znudził mnie dotychczasowy tryb Ŝycia, zaczęłam więc pracować dorywczo 

u Christiana Diora, potem zamieszkałam na wsi, a dziewięć lat później 

urodziłam bliźniaczki. Gdy wygasi kontrakt męŜa, wróciliśmy do kraju i 

zamieszkaliśmy w stanie Missisipi. ZałoŜyliśmy firmę specjalizującą się w 

prowadzeniu księgowości. Musiałam, rzecz jasna, uzupełnić 

wykształcenie. Skończyłam studia. Potem mój mąŜ umarł. To był zawał. — 

Valerie upiła łyk wina. — Koniec opowieści. 

Jeśli nie liczyć usunięcia piersi. 

— W Ŝadnym wypadku — obruszył się C.C. — Gdziekolwiek osiądziesz, Ŝycie 

będzie toczyć się dalej. Mam nadzieję, Ŝe tu zostaniesz. — Uśmiechnął się 

pogodnie. 

— Niewiele jest kobiet, z którymi łączy mnie przyjaźń. 

— Domyślam się, dlaczego. PokaŜ mi taką, która zadowoliłaby się twoją 

przyjaźnią, szczególnie jeśli miałbyś ochotę na coś więcej — oznajmiła szczerze 

Valerie. Lodowaty chłód, który okazywała CC. jeszcze przed chwilą, zniknął 

bez śladu, gdy ujrzała łobuzerski uśmiech, tak bardzo pasujący do jego stylu 

bycia. Coraz bardziej lubiła tego człowieka. Ja równieŜ mam niewielu przyjaciół 

wśród męŜczyzn. Sądzę, Ŝe przyjaźń wolna od erotyzmu jest wyjątkowo cenna. 

C.C. popatrzył jej głęboko w oczy i skinął głową, lecz po chwili dodał: 

— Kochankowie równieŜ bywają przyjaciółmi. Taki związek wydaje mi się 

jeszcze cenniejszy. 

— Masz rację. — Valerie nie odrywała od niego rozmarzonych oczu. — Ale to 

wielka rzadkość. 

— Taka przyjaźń moŜe się okazać cudowna i wyjątkowa — dodał, patrząc na 

Valerie nieobecnym wzrokiem. Cisza otoczyła ich jak miękka zasłona. Po chwili 

kelnerka przyniosła kawę i wodę mineralną. Valerie upiła łyk wonnego napoju. 

— Doskonała. C.C., chcę o coś zapytać. Nie od powiadaj, jeśli to zbyt osobista 

sprawa. Dlaczego poróŜniłeś się z Jordanem? To twój jedyny syn. Masz tylko 

jego, więc sądziłam... — Umilkła. 

— Odpowiedzialność za taki stan rzeczy spada przede wszystkim na mnie. To 

długa i niezbyt ciekawa opowieść. Przyznaję, Ŝe zawiniłem. Nie mówmy o tym 

więcej. 

— Jak sobie Ŝyczysz, ale pamiętaj, Ŝe nie pytam wyłącznie z ciekawości. 

Sprawy moich przyjaciół są dla mnie bardzo waŜne. 

Zmierzył ją badawczym spojrzeniem i wyprostował się. 

— Trochę za duŜo mówimy o przyjaźni, nie sądzisz? 

— Nie. Chyba Ŝe masz wobec mnie inne zamiary 

— odparła zdecydowanie. CC. zacisnął usta. 

— Valerie, muszę przyznać otwarcie, Ŝe brałem to pod uwagę, ale z drugiej 

strony bardzo mi zaleŜy na twojej Ŝyczliwości. Zrobię wszystko, Ŝeby ją 

pozyskać. 

— Milo mi to słyszeć. Masz okazję to udowodnić. Chętnie wypiję jeszcze jedną 

filiŜankę kawy. — Rozchmurzyła się i wybuchnęła śmiechem. 

Dochodziła jedenasta, gdy Valerie poczuła, jak wyczerpujący był miniony 

dzień. Wymownie popatrzyła na zegarek. 

— Robi się późno, C.C. To był uroczy wieczór, ale chciałabym juŜ wrócić do 

domu. — Zastanawiała się, co robi teraz Stephanie. Siedzi swoim pokoju czy 

włóczy się gdzieś w ciemną, burzliwą noc? Valerie miała nadzieję, Ŝe nie wraca 

do pustego domu. 

Na podjeździe nie było brązowo-zielonej furgonetki. Valerie zacisnęła dłonie 

splecione pod szalem. Deszcz spływał po szybach auta. C.C. zaparkował pod 

wiatą. Zadaszoną ścieŜką pobiegli w stronę tylnych drzwi domu, zadowoleni, Ŝe 

krople deszczu nie kapią im na głowy. 

C.C. wziął od milczącej Valerie klucze i otworzył drzwi. Stali tak blisko, Ŝe 

czuła zapach mokrych włosów męŜczyzny. Zdawała sobie sprawę, Ŝe C.C. chce 

ją pocałować, i sama równieŜ tego pragnęła, ale obawiała się, Ŝe nie będzie to 

zwykły, przyjacielski pocałunek. Czuła, Ŝe jej ciało ogarnia zdradliwy Ŝar. 

Domyślała się, co moŜe z tego wyniknąć. Wspięła się na palce i pocałowała 

C.C. w policzek. To był swoisty kompromis. 

MęŜczyzna odruchowo przechylił nieco głowę. Ciepłe wargi dotknęły na 

moment kącika jego ust. Valerie modliła się w duchu, by nie uznał tego za 

zachętę i nie posunął się dalej. Nagle straciła całą pewność siebie. Nie ufała 

samej sobie. 

C.C. znieruchomiał, a potem łagodnym ruchem objął ręką jej karki głowę. 

Zapomnieli o całym świecie, jakby intensywność uczuć zniewoliła ich niczym 

kajdany Nogi ugięły się pod Valerie Tak bardzo pragnęła go pocałować, Ŝe 

zaparło jej dech w piersiach. C.C. westchnął i opuścił rękę. Valerie wciągnęła 

głęboko powietrze i odsunęła się. Miała wraŜenie, Ŝe nadal czuje na wargach 

przelotny dotyk jego ust. 

— Drogi panie Wyatt, umrę z ciekawości, jeśli się nie dowiem, co oznacza 

tajemniczy skrót C.C. — powie ziała po chwili. 

— Christopher Charles Wyatt odparł z uśmiechem. Pocałował ją w nos i 

wybiegł na deszcz. Weszła do domu, zamknęła za sobą drzwi i oparła się o nie. 

Christopher Charles Wyatt. Brzmi doskonale i pasuje do niego. 

W pośpiechu przemierzyła długi korytarz. Zmarszczyła brwi, mijając pustą 

sypialnię Stephanie. Usiłowała zachować spokój i powtarzała sobie, Ŝe czas jest 

najlepszym lekarstwem, lecz mimo to nadał była zmartwiona. Za mało znała 

siostrę, by przewidzieć, jak się zachowa po powrocie, ale przypuszczała, Ŝe 

przez kilka dni atmosfera w domu nie będzie przyjemna. 

Niepokojąco łatwe okazało się za to wywołanie w pamięci obrazu CC. Przeszedł 

ją dreszcz, a serce zabiło mocniej. Nie potrafiła myśleć o nim obojętnie, ale nie 

martwiła się tym, póki była w stanie panować nad swymi reakcjami. 

Poranek był chmurny i wietrzny 

— Co za niespodzianka — burknęła Valerie Złe spała, a szare światło, które 

sączyło się przez okna, nie poprawiło jej nastroju. Jaka szkoda, Ŝe pogoda się 

popsuła, tym bardziej Ŝe urządzanie terenów wokół budynku wznoszonego 

przez C.C. miało się dziś zakończyć. Zrezygnowana Valerie poczłapała do 

kuchni. Spochmurniała na widok pustego pokoju Stephanie. CzyŜby siostra nie 

nocowała w domu? 

Obeszła cały dom i wreszcie znalazła ją w oranŜerii. Dziewczyna spała na 

kanapie. Obok niej drzemał kot. Na pobladłej twarzy siostry Valerie dostrzegła 

ś

lady łez i smutny grymas, który nie zniknął nawet we śnie. Ze ściśniętym 

sercem poszła do kuchni, by zaparzyć kawę. Zapomniała nastawić ekspres 

poprzedniego dnia. 

Przygotowała tacę ze śniadaniem i zaniosła ją do oranŜerii. 

— Stephanie, czas wstawać. — Dziewczyna obudziła się natychmiast. Bez 

słowa przyjęła filiŜankę kawy. Wypiła łyk, skrzywiła się i potarła 

zaczerwienione oczy. 

— Cholera — mruknęła, przykładając rękę do czoła. 

— Wczoraj za duŜo wypiłam. 

— Kochanie, mogłaś spowodować wypadek. Miałabyś kłopoty. 

— Nie jestem aŜ taką idiotką. Przyjaciele odwieźli mnie do domu moją 

furgonetką. Potrafię sobie radzić. Kłopotów i tak mi nie brakuje. Kiedy wczoraj 

wybieg łam z domu, pojechałam natychmiast do Randy”ego. Zapytałam go... tak 

jak prosiłaś. Nie było mi łatwo, ale nie miałam wyboru po tym, co usłyszałam 

— oznajmiła 

z goryczą. Podniosła wzrok. Valerie ujrzała cierpienie 

w zielonych oczach ocienionych gęstymi rzęsami. 

— Przyznał, Ŝe jest Ŝonaty. Nie mieszka z nią, ale nie ma 

rozwodu. Zerwałam. Jesteś zadowolona, Val? 

— Zadowolona? Stephanie, chyba nie wiesz, co mówisz! Zrobiłabym wszystko, 

Ŝ

eby ci oszczędzić... 

— Więc oszczędź mi i tego, dobrze? — przerwała Stephanie, podnosząc się z 

kanapy. — Nie potrzebuję twojej litości. 

— To nie litość, tylko współczucie! Proszę, omówmy to spokojnie. — Valerie 

chciała objąć siostrę, ale Stephanie natychmiast się odsunęła. 

— śadnych rozmów na ten temat — wybuchnęła, patrząc gniewnie na siostrę. 

— Chcę o wszystkim zapomnieć. Nie waŜ się poruszać tego tematu. — Valerie 

pochyliła głowę. Tak bardzo współczuła Stephanie, Ŝe chciało jej się płakać. 

— Dobrze, jeśli tak sobie Ŝyczysz. 

— Owszem. Przepraszam, muszę przygotować się do wyjścia. Jadę do pracy. 

Dzięki za kawę. 

— Proszę bardzo. Pojadę z tobą do szklarni. 

— Nie musisz. Niewiele mamy dziś prący. 

— Mimo to pojadę. Znajdę sobie jakieś zajęcie. 

— Jak chcesz — odparła Stephanie i wyszła z oranŜerii. 

Nienawidzi mnie, pomyślała z Ŝalem Valerie, ale to minie, gdy prawda 

przestanie być tak bolesna. Wszystko się ułoŜy. Idąc do swego pokoju, 

wspominała inne sytuacje, w których powtarzała identyczne słowa, szukając w 

nich pocieszenia. 

Dzień dłuŜył się niemiłosiernie. Valerie zaczęła wątpić, czy krzepiące myśli, 

które dotychczas stanowiły niezawodne panaceum na wszelkie kłopoty, 

przyniosą jej ulgę. Między siostrami nie było jawnej wrogości, ale Stephanie 

odnosiła się do Val z lodowatą uprzejmością. Miała podkrąŜone oczy, ale 

uśmiechała się bez przerwy do pracowników i klientów. Valerie była 

przygnębiona, lecz podziwiała dumę i opanowanie siostry. Z ulgą i przewrotnym 

poczuciem humoru stwierdziła wieczorem, Ŝe Stephanie wyszła z domu nie 

trzaskając drzwiami. 

Od czasu do czasu zerkała na telefon i kręciła głową. C.C. nie zadzwonił. 

PrzecieŜ nie miał pretekstu. Nie wątpliwie wywarła na nim spore wraŜenie 

poprzedniego wieczoru, ale męŜczyźni w jego wieku zazwyczaj wolą się 

umawiać z młodszymi kobietami. 

Westchnęła cięŜko. Powinna go unikać. Poznali się zaledwie dwa dni temu, a 

juŜ straciła równowagę ducha. Na dobrą sprawę, po tym, co przeszła, powinna 

unikać wszelkich wzruszeń. Myślała o tym z goryczą. MoŜe lepiej od razu się 

spakować, wrócić do domu, zapomnieć o wspaniałych planach na przyszłość i 

decyzjach, które miała podjąć... 

Zacisnęła usta. Zazwyczaj nie poddawała się łatwo. Postanowiła zostać i 

przekonać się, co przyniesie los, choćby czekało ją bolesne rozczarowanie. 

Postanowiła, Ŝe pojedzie do Clinton dopiero wówczas, gdy upora się ze 

wszystkimi problemami. 

 

 

ROZDZIAŁ CZWARTY 

 

Po przebudzeniu C. C. Wyatt od razu sięgał po zegarek. Następnie długo 

masował dłonią zesztywniały kark. KaŜdego ranka przez kilka minut leniu 

chował w łóŜku. Te chwile sprawiały mu wielką przyjemność i pomagały 

dobrze rozpocząć nowy dzień. Zazwyczaj dokonywał wówczas szybkiego 

przeglądu spraw juŜ załatwionych oraz czekających go zadań. 

Tego dnia nie potrafił się skupić na interesach. Raz po raz przypominał sobie, 

jak cudownie było trzymać w objęciach i całować uroczą Valerie Hepburn. 

Właściwie trudno nazwać pocałunkiem to czułe, przelotne muśnięcie. Gdyby 

trochę pochylił głowę, przykryłby ustami pełne wargi urodziwej kobiety. Nie 

pozwolił sobie na to, chociaŜ duŜo go kosztowało takie wyrzeczenie. 

Nieustannie zadawał sobie pytanie, dlaczego Valerie mimo wcześniejszej 

odmowy postanowiła się z nim spotkać. Zapewne jej obawy wynikały z tego, Ŝe 

i ona podświadomie wyczuwała, jak niebezpiecznie wzrosła temperatura ich 

uczuć. 

Wstał z łóŜka, pomrukując z niezadowoleniem, i poszedł do łazienki. Tak długo 

stał pod prysznicem, aŜ strumienie wody pomogły mu się odpręŜyć i ochłodziły 

nieco zmysły. Niespodziewanie uświadomił sobie, Ŝe poprzedniej nocy gotów 

był zwierzyć się Valerie ze wszystkich swoich tajemnic. Nie rozumiał, dlaczego 

odczuwał tak silną pokusę, by to uczynić. Zazwyczaj nie był wylewny wobec 

przypadkowych znajomych. 

Potrząsnął energicznie mokrą głową. Valerie nie była tylko przygodną znajomą. 

Zdawał sobie z tego sprawę od chwili, gdy ją ujrzał, lecz mimo to nie potrafił z 

nią rozmawiać o synu, którego nie widział od lat. To był wyłącznie jego 

problem. 

Te rozmyślania przypomniały mu o Stephanie. Wtrącił się w cudze sprawy. 

Zamknął oczy i uniósł twarz. RozwaŜał w nieskończoność ten problem, ale nie 

znalazł właściwego rozwiązania. Czy powinien był od razu dać dziewczynie do 

zrozumienia, Ŝe jej ukochany jest Ŝonaty? Jakiej pomocy oczekiwała od niego 

Valerie? Nie chciał jej znowu rozzłościć, wspominając o nieprzyjemnej sprawie, 

ale czy mógł ją teraz zostawić samą z tak wielkim problemem i oznajmić, Ŝe 

umywa ręce? 

Zakręcił kurek i owinął biodra ręcznikiem. Wrócił do sypialni i włączył 

telewizor, Ŝeby obejrzeć prognozę pogody. Ogłoszony został alarm 

powodziowy. Zapowiadano dalsze opady. C.C. odsłonił okno i ujrzał skąpany w 

deszczu krajobraz. WzdłuŜ jezdni spływały potoki wody sięgającej 

przechodniom do kostek. Na podwórkach tworzyły się płytkie rozlewiska. 

MęŜczyzna sposępniał. Aura nie dostarczy mu dziś pretekstu do odwiedzenia 

firmy ogrodniczej Valerie. 

Mylił się. Gdy nieco później przyjechał na teren budowy centrum medycznego, 

okazało się, Ŝe ma pilną sprawę do obu sióstr. Deszcz poczynił pewne szkody. 

Niektóre krzewy i kwiaty zostały wypłukane z gruntu przez sięgające kolan 

potoki wody, a jedno z dorodnych drzew przechyliło się niebezpiecznie mimo 

lin, które miały utrzymywać je w pionie, póki się nie ukorzeni. No cóŜ, 

zdecydował natychmiast C.C., Stephanie musi jak najszybciej uporządkować ten 

bałagan. Będzie się tego domagał z całą stanowczością. Kobiety zawsze 

potrafiły go sobie owinąć wokół palca i dlatego powinien w tej sytuacji okazać 

niefrasobliwej dziewczynie nieco surowości, Ŝeby nie wyjść na mięczaka. 

Szkody wywołane ulewą nie były powaŜne, ale dały mu pretekst do wizyty w 

przedsiębiorstwie sióstr. Uznał, Ŝe najlepiej będzie, jeśli złą nowinę przekaŜe im 

osobiście, a nie przez telefon. Zaparkował auto przed szklarnią, starannie 

przyczesał włosy i wyprostował pognieciony kapelusz. Był pewny siebie, 

prawie nonszalancki, gdy wchodził do przybudówki mieszczącej sklep i salon 

wystawowy. Stanął w drzwiach i nagle znieruchomiał. 

„Na posłaniu z kwiatów...” Przypomniał mu się fragment wiersza Emily 

Dickinson. Nie potrafił zacytować kolejnych wersów, ale z pewnością ów 

poemat mógłby opiewać Valerie. Na staromodnej, wiklinowej kanapie leŜały 

naręcza kwiatów. Prześliczna kobieta siedziała wśród nich z głową pochyloną 

nad fakturami, które starannie przeglądała. Bujne włosy połyskiwały w świetle 

dnia niczym masa perłowa, a ciemne, niesforne kosmyki opadły na smukły kark. 

CC. poczuł niespodziewany przypływ tkliwości i wstrzymał oddech. 

Stephanie pracowała za ladą. Zerknął na nią ukradkiem. W pierwszej chwili 

miał wraŜenie, Ŝe obie siostry natychmiast zauwaŜyły jego zmieszanie, ale na 

szczęście Ŝadna z nich nie dostrzegła stojącego w drzwiach przybysza. 

Stephanie podeszła do Val z kolejnym plikiem faktur. 

— Nie jadłyśmy śniadania — dobiegł go głos Valerie. 

— MoŜe pójdziemy coś przekąsić? 

— Idź sama, jeśli masz ochotę — powiedziała obojętnie Stephanie. — Jestem 

teraz bardzo zajęta. 

C.C. obserwował je, zaciskając ręce na sfatygowanym kapeluszu. Od razu 

spostrzegł, Ŝe się pokłóciły, i odgadł bez trudu, co było powodem sprzeczki. 

Valerie powiedziała dziewczynie o Randym. Nie wiadomo, czy Stephanie jej 

uwierzyła, ale było jasne, Ŝe cierpiała i miała pretensje do siostry. 

CC. zaklął cicho i wcisnął kapelusz na głowę. Przyjechał tu z myślą, Ŝe sam jak 

najszybciej powie Stephanie nieprzyjemną prawdę o jej ukochanym, o ile 

Valerie jeszcze tego nie zrobiła. Niech to diabli, wydawało mu się, Ŝe potrafił 

chronić swą damę przed złym losem niczym błędny rycerz! 

Nim Valerie pochyliła się znowu nad fakturami, dostrzegł wyraz cierpienia na 

jej twarzy i serce ścisnęło mu się z Ŝalu. Opanował narastającą wściekłość, a 

gdy Stephanie w końcu go zauwaŜyła, skinął na nią, wskazując krytą werandę, i 

wycofał się ukradkiem. 

Stephanie była trochę zdziwiona, ale natychmiast za nim pospieszyła. Gdy 

stanęła w drzwiach, CC. chwycił ją za ramię i, odprowadził pod ścianę, gdzie 

piętrzyły się puste doniczki. 

— Dlaczego pokłóciłyście się z Valerie? —zapytał bez ogródek. — Nie próbuj 

mi wmówić, Ŝe to sprzeczka bez większego znaczenia. Powiedziała ci o 

Randym, zgadłem? 

— Skąd wiesz, o czym rozmawiałyśmy? — rzuciła opryskliwie, bez zwykłego 

szacunku i Ŝyczliwości. Odsunęła się, a roziskrzone oczy spoglądały na niego ze 

złością. — CzyŜby wszyscy znali juŜ tę nowinę? 

— Nie, tylko nasza trójka. Stephanie, wiem, Ŝe trudno ci się z tym pogodzić, ale 

czemu dokuczasz Valerie? Tylko dlatego, Ŝe powiedziała ci prawdę.  Powinnaś 

raczej złościć się na mnie. 

— Na ciebie? Z jakiego powodu? — Dziewczyna popatrzyła na C.C. z 

niedowierzaniem. 

— Przede wszystkim dlatego, Ŝe to ja powiedziałem twojej siostrze o Randym. 

Jeśli chcesz mścić się na kimś, wybierz mnie! — Po chwili dodał 

spokojniejszym głosem: — Przysięgam, nie chciałem, Ŝeby was to poróŜniło. 

Zamierzałem sam ci powiedzieć, ale Valerie mnie uprzedziła. 

— Kiedy się dowiedziałeś, Ŝe Randy jest Ŝonaty? 

— zapytała Stephanie bezbarwnym głosem. 

— Niedawno. 1 sądziłem, Ŝe nie mani prawa się wtrącać. Wydawało mi się, Ŝe 

wiesz, z kim masz do czynienia, ale Valerie lepiej oceniła sytuację. Kobiety to 

potrafią. — Dotknął ramienia dziewczyny. 

— Oboje chcieliśmy dla ciebie jak najlepiej, Stephanie. Nie powinnaś w to 

wątpić. — Dziewczyna zacisnęła wargi i milczała uparcie C C czuł, ze jej me 

przekonał. Nadal gniewała się na Valerie, która pozbawiła ją złudzeń. Przyznał 

ze wstydem, Ŝe mimo dobrych intencji zachował się niczym słoń w składzie 

porcelany. Po chwili przypomniał sobie o szkodach na budowie — Mamy 

jeszcze jeden problem, o wiele waŜniejszy niŜ stan cywilny tamtego łobuza — 

burknął. 

Jaki? — Zielone oczy patrzyły na C.C. obojętnie. 

— Chodzi o twój kontrakt. — Drgnął, ujrzawszy Valerie otwierającą drzwi na 

werandę. Dostrzegł na jej twarzy prawdziwe zadowolenie, które natychmiast 

ustąpiło miejsca zdawkowej uprzejmości. Nie wiedzieć czemu ogarnęło go 

nagle uczucie dziwnej błogości. W pośpiechu zdjął kapelusz i uśmiechnął się do 

wchodzącej na werandę kobiety. Wyglądała ślicznie w dŜinsach i róŜowej 

bluzce. Przywitali się. 

— Co się stało? — zapytała od razu. 

— Byłem na budowie. Wasza ekipa zakończyła wczoraj urządzanie terenu, ale 

w nocy ulewa poczyniła znaczne szkody. Na szczęście nie podmyła 

fundamentów, ale rośliny bardzo ucierpiały. 

— Nie zostały chyba wypłukane z gruntu? — dopytywała się Stephanie. 

— Niestety tak. Mamy tam niezły bałagan. Co gorsza, jestem umówiony na 

jutro z inwestorem w sprawie odbioru budynku. 

— Nic się nie martw. Jakoś się z tym uporamy 

— oznajmiła stanowczo Valerie. 

— Nie wątpię — zapewnił skwapliwie. Stephanie zacisnęła usta, a potem rzekła 

oschle: 

— Jeśli chodzi o karę umowną za niedotrzymanie terminu... 

— Zazwyczaj w takich wypadkach domagam się odszkodowania — przerwał jej 

C.C. — ale tym razem padliśmy wszyscy ofiarą niefortunnego zbiegu 

okoliczności, za który nikt z nas nie ponosi odpowiedzialności. 

— To miło z twojej strony, Ŝe tak stawiasz sprawę 

— odparła sucho Valerie — ale nie chcemy naduŜywać... 

— Spokojnie, Val. C.C. ma rację — wpadła jej• w słowo Stephanie. — Dzięki 

— dodała, zwracając się do męŜczyzny. 

— Nie ma o czym mówić. Sytuacja wcale nie wygląda róŜowo. Trzeba będzie 

przekopać rowy odwadniające. PrzełoŜę spotkanie z inwestorem na poniedziałek 

— odrzekł szorstko CC. — Nie moŜecie zabrać się do pracy, dopóki teren nie 

obeschnie. Na dodatek w nocy znowu ma padać. 

Stephanie ponownie zapewniła go o swojej wdzięczności i wróciła do pracy. 

C.C. ściskał wymiętoszony kapelusz. 

— Valerie, tak mi przykro, Ŝe się pokłóciłyście. To okropne, Ŝe taki łotr jak 

Randy Bratton mógł was poróŜnić. Zamierzałem sam powiedzieć twojej siostrze 

o jego kłamstwach, ale mnie ubiegłaś. 

— Dobrze się stało, Ŝe tego nie zrobiłeś. To mój obowiązek. Poza tym wcale się 

nie pokłóciłyśmy. Stephanie potrzebuje czasu, Ŝeby się z tym uporać. 

C.C. wyciągnął rękę, by odsunąć kosmyki włosów z policzka Valerie, i pokiwał 

smutno głową, gdy powiew wiatru zniweczył jego wysiłki. Opuścił rękę, 

widząc, Ŝe onieśmieliło ją to dotknięcie. 

— Ślicznie wyglądałaś, siedząc na kanapie wśród kwiatów — powiedział, a 

potem bez chwili zastanowienia wyrecytował fragment wiersza Emily 

Dickinson. Valerie uśmiechnęła się z zadowoleniem i zapomniała na chwilę o 

smutkach. 

— Lubisz poezję? — zapytała ze zdumieniem. Gdy skinął głową, dodała: — Ja 

równieŜ. Jacy są twoi ulubieni autorzy? 

— Dickinson, Keats i oczywiście Robert Louis Stevenson. Czytając jego 

„Wichrowe noce”, drętwiałem ze strachu. Do dziś włosy jeŜą mi się na głowie, 

kiedy słyszę ten utwór. Chętnie czytam wiersze innych poetów. 

—C.C. miętosił nieświadomie rondo kapelusza. —MoŜe wybierzemy się dziś do 

kina? — zaproponował nagle. 

— Dzięki. Sądzę jednak, Ŝe powinnam zostać w do mu, na wypadek gdyby 

Stephanie potrzebowała mego towarzystwa — tłumaczyła. — Mam prośbę. 

MoŜe spotkamy się za kilka dni? 

— Załatwione. Czy Stephanie zerwie z Brattonem? 

— Sądzę, Ŝe juŜ to zrobiła. Wybacz, nie chcę oma wiać z tobą jej osobistych 

spraw. Dość juŜ plotkowaliśmy. Nie sądzę, aby ją to ucieszyło. 

— I mnie się tak wydaje — przyznał niechętnie CC. i zmarszczył brwi. 

Około drugiej przestało padać. Stephanie wróciła z rekonesansu. 

— Jak wygląda teren? Czy szkody są tak duŜe, jak twierdził C.C.? — zapytała 

ponuro Valerie. 

 

— Mamy sporo do zrobienia. Woda opadła, ale pozostało mnóstwo 

naniesionych przez mą rupieci. Musimy wygrabić trawniki i posadzić na nowo 

rośliny. Tak mi przykro, Ŝe przez nas CC. musi opóźnić przekazanie budynku 

inwestorowi. 

— Steffie, przecieŜ nasza firma nie ponosi za to winy. Ulewa spowodowała 

duŜe szkody w całym mieście. — Valerie uśmiechnęła się blado. Tym razem 

celowo uŜyła słowa „nasza”. — Mogę ci pomóc w rozpakowywaniu skrzyń? 

— Nie, dziękuję. Lepiej przejrzyj kolejne faktury. W biurze znajdziesz ich spory 

pakiet. 

Około piątej szklarnia opustoszała. Valerie zaproponowała, by wróciły do domu 

i przygotowały kolację. 

— Ilu gości zamierzasz dziś przyprowadzić? — wypytywała Ŝartobliwie. 

Stephanie uśmiechnęła się słabo. 

— Ani jednego. Umówiłam się z przyjaciółmi. Pojadę na spotkanie zaraz po 

pracy, więc jedź sama do domu. 

—Zawahała się, widząc chmurną twarz siostry, i dodała cicho z wyrzutem: — 

Nie jest mi lekko, Val. 

— Wiem. Nie powinnam się wtrącać. Mam sporo własnych kłopotów, ale 

pamiętaj, Ŝe zawsze moŜesz na mnie liczyć — zapewniła, dotykając ramienia 

siostry. Dziewczyna nie odpowiedziała, ale przebiegł ją dreszcz. 

Valerie poszła za radą Stephanie i wróciła do domu. Otwierając drzwi pomyślała 

ze smutkiem, Ŝe czeka ją samotny wieczór. Nawet urocza sypialnia o 

brzoskwiniowych tapetach, umeblowana wygodnymi sprzętami działała na nią 

przygnębiająco, podobnie jak echo kroków w pustym korytarzu. Pokoje 

wydawały się jej mroczne i zimne. Valerie zatęskniła nagle za córkami oraz 

pogodnym, zawsze rzęsiście oświetlonym i pełnym ciepła domem, do którego 

była ogrom nie przywiązana. Chciało jej się płakać, chociaŜ nie 

 

wiedziała, dlaczego. Mogłaby wymienić dziesiątki powodów. 

Wykąpała się, umyła i wysuszyła włosy, a potem związała je na czubku głowy. 

Zegar tykał głośno. W telewizji nie było nic ciekawego. śując ciastko, zerkała 

co chwila na telefon. Logicznymi argumentami starała się zwalczyć pokusę. 

Daremnie. 

Wystukała numer CC. W ostatniej chwili omal nie odwiesiła słuchawki. Po raz 

drugi odrzuciła jego zaproszenie by potem zmienić zdanie. MoŜe poczuje się 

uraŜony jej brakiem zdecydowania? A jeśli ma juŜ inne plany na dzisiejszy 

wieczór? 

— Halo? — Opadła na krzesło, słysząc niski glos. Prawdziwa pieszczota dla 

ucha. 

— C.C.? Mówi Valerie. Czy zaproszenie do kina jest nadal aktualne? Pamiętasz, 

obiecałeś mi spotkanie? Okazało się, Ŝe mam wolny wieczór. 

— Stephanie znowu wyszła? 

— Tak. Wygląda na to, Ŝe nie potrzebuje juŜ starszej siostry — poskarŜyła się 

Valerie. W słuchawce rozległo się stłumione przekleństwo, dodała więc 

pośpiesznie: 

— Staram się być wyrozumiała. Czas przyniesie zmianę na lepsze. CóŜ, udało 

mi się znaleźć towarzystwo na dzisiejszy wieczór, czy moŜe umówiłeś się z 

kimś innym? — zapytała pogodniejszym tonem. 

C.C. milczał przez chwilę. Potem usłyszała cichy śmiech. 

— Udało ci się, ale mamy niewiele czasu. Seans rozpoczyna się za piętnaście 

minut. 

— Nie zdąŜymy — oznajmiła Valerie ze smutkiem. 

— MoŜe w takim razie przyjdziesz do mnie? Obejrzymy film na wideo. Widzę 

tu „Afrykańską królową” z Bogartem i Hepburn. Odpowiada ci? Lubisz stare 

filmy? 

— Bardzo lubię — oznajmił z powagą, jakby powierzał Valerie prawdziwy 

sekret. Poczuła, Ŝe znowu brak jej tchu. 

— Doskonale — odparła wesoło. — A więc do zobaczenia za pół godziny. 

— Świetnie — powiedział cichym, niskim głosem. 

MoŜe coś przywiozę? Na przykład wino. 

— Nie, dziękuję. Mamy spory zapas. — Valerie przygryzła wargę; nie chciała 

wydać się oschła! Jej reakcja na niewinną propozycję C.C. była przesadna i 

ś

mieszna. Rzuciła na koniec wesołym tonem: — Czekam. — Odwiesiła 

słuchawkę i odetchnęła z ulgą. 

Postanowiła nie myśleć za wiele o niespodziewanym zaproszeniu i jego 

moŜliwych następstwach. Pobiegła do. sypialni. WłoŜyła biustonosz z protezą 

piersi i jedwabną bieliznę, a na nią cienkie, szafirowe spodnie z zielonymi 

lamówkami i luźną, dobraną kolorem tunikę, która podkreślała smukłą figurę. 

Zielono-szafirowa góra stroju była obszerna, ale stromy biust rysował się 

wyraźnie pod cienką tkaniną. Oszustwo, pomyślała Valerie. Złudna fasada. 

Przycisnęła splecione dłonie do piersi. Nagle przypomniała sobie pytanie 

siostry: Dlaczego nie pomyślałaś o rekonstrukcji piersi? 

Powodów było wiele, między innymi strach przed kolejną operacją, ale 

najwaŜniejsza wydawała się przyczyna, którą Val podała w rozmowie ze 

Stephanie. Po zabiegu nie było dla niej waŜne, czy będzie miała jedną pierś, czy 

dwie. 

Teraz musiała jednak przyznać, Ŝe przez krótką chwilę — zanim ukryła 

zaskakuj4cą myśl w najciemniejszym zakątku swego umysłu — patrzyła na tę 

sprawę inaczej. Tamta odpowiedź nie była juŜ prawdziwa. Znajomość z C.C. 

sprawiła, Ŝe Valerie zmieniła zdanie. Przebiegł ją dreszcz PrzecieŜ to 

niemoŜliwe, by marzyła o bliŜszym związku z tym męŜczyzną! 

Nieco zirytowana tłumaczyła sobie, Ŝe uśpione od dawna uczucia, które obudził 

w niej C.C., to całkiem naturalna reakcja. Nie ma obawy, by uczyniły 

powaŜniejszy wyłom w murze, którym oddzieliła się od świata. Poprawiła 

fryzurę i zeszła do salonu. Przez chwilę myszkowała wśród kaset siostry w 

poszukiwaniu „Afrykańskiej królowej”. 

CC. nie mógł się skupić na prowadzeniu auta. Miotały nim sprzeczne uczucia: 

zadowolenie, poŜąda nie i nadzieja. Gdy Valerie zadzwoniła, jego serce zabiło 

jak oszalałe i nadal nie chciało się uspokoić. 

W pierwszej chwili zdecydował, Ŝe się z nią nie spotka, ale nie potrafił odrzucić 

zaproszenia. Zaklął, gdy samochód zarzucił na zakręcie. Nie powinien się tak 

spieszyć. Odruchowo naciskał gaz, przekraczając dozwoloną szybkość. 

Z niepokojem przypomniał sobie, Ŝe postanowił nie wiązać się uczuciowo z 

Ŝ

adną kobietą. Taka bliskość kryła liczne pułapki i zagroŜenia. Z drugiej strony 

byli wszak parą dorosłych, doświadczonych przez Ŝycie ludzi. Mały romans nie 

stanowił dla nich niebezpieczeństwa. 

Byle tylko nie posunęli się dalej. C.C. zdecydowanie pokręcił głową. Na pewno 

nie zrobią głupstwa. Trzeba się pilnować. Valerie była ostroŜna — podobnie jak 

on. Powtarzał sobie, Ŝe postąpią rozsądnie, jeśli nie będą się angaŜować 

uczuciowo. Daremnie. Gdy Valerie otworzyła mu drzwi, z radości przez chwilę 

nie mógł wykrztusić słowa. 

— Wyglądasz prześlicznie — oznajmił z westchnieniem. Valerie nie mogła 

zebrać myśli. Nie pamiętała nawet, czy podziękowała mu za komplement. Puls 

miała przyśpieszony, szumiało jej w uszach. C.C. był ubrany w wygodny, 

czerwony sweter i wąskie, czarne spodnie ze sztruksu. Kosmyki mokrych 

włosów opadały mu na czoło Bez powodzenia próbował je 

odgarnąć. 

Poszli razem do kuchni. Valerie przygotowała wino i praŜoną kukurydzę, Ŝeby 

mieli co przegryźć w czasie oglądania filmu. CC. nie odrywał od niej wzroku 

podczas tej domowej krzątaniny. 

Valerie pomyślała, Ŝe przyjemnie jest siedzieć w kuchni z męŜczyzną i 

rozmawiać o minionym dniu, szykując poczęstunek. Dawno zapomniała o tej 

zwyczajnej, lecz zarazem wielkiej radości Przez moment czuła ucisk w gardle, 

lecz po chwili ogarnął ją spokój i zadowolenie. 

C.C. najchętniej pozostałby na zawsze w jasno oświetlonej kuchni, po której 

krzątała się bez pośpiechu urocza kobieta. Patrzenie na nią sprawiało mu tak 

wielką przyjemność, Ŝe nagle roześmiał się bez powodu. Czuł się wspaniale. 

Wkrótce przeszli do salonu i usadowili się na kanapie. 

— Wczorajsza kolacja była bardzo przyjemna, C.C. Mają tam niezłego pianistę 

— zagadnęła Valerie, podając gościowi kieliszek z winem. 

— Ja równieŜ czułem się tam dobrze — przyznał C.C. Wypił łyk wina, objął 

spojrzeniem postać spowitą w jedwabie i dodał Ŝartobliwie: — Doskonała z pani 

tancerka, madame. Lekka jak piórko. — Milczał przez chwilę, obserwując ją 

uwaŜnie. — Nie mogłem zasnąć wczorajszej nocy. Ciągle myślałem o tobie. 

Marzyłem, by cię pocałować, ale zabrakło mi odwagi. Gdy zadzwoniłaś, w 

pierwszej chwili chciałem odmówić, poniewaŜ uznałem, Ŝe miałaś rację, 

proponując, abyś-. my pozostali tylko przyjaciółmi. Potem zmieniłem zdanie. 

Nie domyślasz się, dlaczego? Wiem, Ŝe nie odzyskam spokoju, jeśli cię nie 

pocałuję. MoŜesz być pewna, dopnę swego, nim stąd wyjdę. 

— Milcz, głupie serce — odparła z uśmiechem Valerie, lecz spojrzenie 

zdradziło jej prawdziwe uczucia. Po chwili zapytała z godnością: — Czy mam 

w tej sprawie coś do powiedzenia? 

— Wykluczone. — Popatrzył jej prosto w oczy. 

— Sądzę, Ŝe się mylisz. — Wypiła łyk wina, by zwilŜyć wyschnięte gardło. 

C.C. uśmiechnął się z wyŜszością. To ją zirytowało i zarazem dodało odwagi. 

— CzyŜby? — zapytał, mierząc ją wzrokiem. 

— Owszem. 

— Sądzisz zatem, Ŝe czeka mnie kolejna nie przespana noc? Marzenie się nie 

spełni? — Z wyrazem rozczarowania na twarzy wyglądał tak zabawnie, Ŝe 

Valerie musiała się roześmiać. C.C. jej zawtórował. Donośny śmiech brzmiał w 

jej uszach jak piękna muzyka. Poczuła się odpręŜona. Postanowiła nie zwracać 

uwagi na niepokojące myśli i cieszyć się towarzystwem atrakcyjnego 

męŜczyzny. 

Sięgnęła po pilota, Ŝeby włączyć telewizor. Gdy C.C. odwrócił się ku niej, ich 

kolana się zetknęły. Objął ją ramieniem. Znowu poczuła znajome objawy. 

Brakło jej tchu. 

— Chcesz obejrzeć film? — spytała zmienionym głosem. 

— Za chwilę Najpierw trochę porozmawiajmy. 

Valerie straciła poczucie czasu. Nie miała pojęcia, która jest godzina. 

Przyjemnie było przytulić się do C.C., gawędząc o wszystkim i o niczym. 

Wypytywała cierpliwie i dowiedziała się, Ŝe jej gość lubi muzykę country i 

autentyczny jazz nowoorleański, jarmarczną atmosferę walk zawodowych 

zapaśników, mecze piłki noŜnej, na które chodził kiedyś w kaŜdy piątek, oraz 

wystawy koni. Sam hodował kilka pięknych zwierząt. Wyznał, Ŝe podobają mu 

się jej nogi, równie zgrabne jak u klaczy czystej krwi. Chętnie sięgał po tomiki 

poezji, zwłaszcza jeśli zmęczyło go podejmowanie trudnych decyzji. Równie 

chętnie czytał ksiąŜki o drugiej wojnie światowej i Dzikim Zachodzie. Jego 

ulubionym autorem był Louis L”Arnour. Miał w swojej bibliotece wszystkie 

jego dzieła. 

Nie lubił nieszczerości oraz majonezu. Zachody słońca przyprawiały go o 

melancholię, natomiast gdy oglądał niebo o brzasku, budziła się w nim nadzieja. 

Czasami grywał w golfa. Łowił ryby, gdy przyszła mu na to ochota. W jego 

domu były zawsze świeŜe kwiaty. Miał osiemnaście par wysokich butów i 

dziesięć kowbojskich kapeluszy typu stetson. Sypiał w granatowych, 

jedwabnych piŜamach, które zamawiał tuzinami w eleganckim sklepie z męską 

konfekcją w Houston. Na koniec oznajmił, Ŝe musi ją pocałować. 

Od razu wyczuł, Ŝe te słowa zbiły ją z tropił. OstroŜnie ujął w 4łonie jej twarz. 

Nie zaprotestowała. Delikatnie głaskał zarumienione policzki Jednostajny, czuły 

dotyk zdawał się hipnotyzować Valerie. Ciemne oczy złagodniały. Wsłuchiwała 

się w jego zwierzenia. C.C. poddał się z wolna magnetycznemu urokowi 

rozmowy prowadzonej niskimi, przyciszony mi głosami. 

Valerie się nie opierała, gdy objął dłonią smukły kark i musnął wargami jej usta. 

Całował ją czule, opanowując przemoŜną chęć, by wpić się w nie zachłannie, 

namiętnie i drapieŜnie. Jeszcze za wcześnie. Nie mógł posunąć się za daleko, 

chociaŜ panowanie nad sobą wiele go kosztowało. Czuł, Ŝe za chwilę oszaleje z 

niecierpliwości. Pragnął objąć ją z całej siły. 

— Valerie — Ciche westchnienie przywołało ją do rzeczywistości. Opanowała 

natychmiast wzburzone zmysły. Kobietę uległą i czułą w jednej chwili ogarnął 

znajomy niepokój, ale tylko na moment. Złagodniała pod wpływem kolejnej 

pieszczoty. Ręka CC. sunęła 

wolno po smukłym karku. Palce wślizgnęły się pod kołnierzyk. Valerie 

rozkoszowała się ciepłem dłoni błądzącej po jej skórze. Odwróciła się i oplotła 

ramionami szyję męŜczyzny. Opuściło ją zdenerwowanie. Rozchyliła wargi, 

ulegając niespodziewanej natarczywości zachłannych ust C.C. Całował ją 

zaborczo. Odwzajemniała pocałunki, zupełnie oszołomiona silą ogarniającego ją 

poŜądania. C tulił ją coraz moc niej, pociągając w skłębiony wir szaleństwa, 

które zawładnęło w końcu bez reszty jej umysłem. Gdzieś w oddali trzasnęły 

drzwi. Valerie opanowała się natychmiast. 

C.C. równieŜ usłyszał ten odgłos. Potrzebował całej siły woli, by wypuścić z 

objęć Valerie. Chwila minęła bezpowrotnie. Kobieta odzyskała rozsądek, lecz 

C.C. nadał pragnął jej niczym szaleniec. 

— Stephanie wróciła do domu — oznajmiła Valerie, siląc się na spokój. Miała 

wraŜenie, Ŝe wynurza się z głębokiej, ciemnej studni. Popatrzyła na zegarek i 

dodała z wymuszonym uśmiechem: — Nie do wiary, dochodzi jedenasta. Za 

późno na film. 

Odprowadziła C.C. do drzwi, nie przestając się uśmiechać. MęŜczyzna uparcie 

milczał. Valerie od czuwała narastające zdenerwowanie. 

C.C. był oszołomiony. Serce nadal waliło mu tak mocno, Ŝe nie był w stanie 

wykrztusić słowa. Gdy dotarli do drzwi, sięgnął po kapelusz. Wykorzystał tę 

chwilę, by opanować zmieszanie. Nadal drŜał na całym ciele, lecz nie chciał, by 

Valerie o tym wiedziała. Pochylił się i szepnął jej do ucha: 

— A nie mówiłem, Ŝe dopnę swego? 

Wcisnął kapelusz na głowę i zniknął w ciemnościach deszczowej nocy. 

 

 

ROZDZIAŁ PIĄTY 

 

 

Valerie stała w drzwiach, czekając, aŜ umilknie warkot oddalającego się auta 

C.C. Później wróciła do sypialni. Gdy zaczęła się rozbierać, nadal była nieco 

oszołomiona. Palii ją Ŝar nie zaspokojonego poŜądania. DrŜącymi palcami 

sięgnęła do zapięcia stanika. 

Co się zemną dzieje, pomyślała, rzucając ubranie na podłogę. Jak to moŜliwe, 

by ten męŜczyzna od razu stał mi się tak bliski? Zamierzałam przecieŜ zachować 

wobec niego stosowny dystans i zaproponowałam jedynie przyjaźń Dlaczego 

poŜądanie rozgorzało we mnie niespodziewanie z zaskakującą intensywnością 

Spojrzała w lustro odbijające całą sylwetkę i zadała następne pytanie. Dlaczego 

dopiero teraz uświadomiła sobie tak boleśnie niedostatki i potrzeby własnego 

ciała? Przez wiele miesięcy odnosiła się do niego z całkowitą obojętnością, nie 

przywiązując nadmiernej wagi do swego wyglądu. Teraz wpatrywała się Z 

bolesną uwagą w lustrzane odbicie, równie świadoma swego okaleczenia jak w 

dniu, gdy po rekonwalescencji zdjęto jej bandaŜe Na myśl o tym, ze C C miałby 

ją ujrzeć tak oszpeconą, skrzywiła się z niesmakiem. 

Pospiesznie włoŜyła szlafrok. Próbowała sobie wmówić, Ŝe niepotrzebnie tak się 

przejmuje. Nie ma mowy, by jakiś męŜczyzna ujrzał ją całkiem nagą, nic jej nie 

odwiedzie od tego postanowienia Trudno się dziwić, ze C C wydaje się tak 

pociągający To pełen energii, wspaniały męŜczyzna. Valerie uświadomiła sobie, 

Ŝ

e od dawna nie interesowała się intymną sferą Ŝycia. Na myśl o tym 

zmarszczyła brwi. Niełatwo jej przyszło się z tym pogodzić. Dawniej 

akceptowała w pełni swą zmysłową naturę, teraz czuła się jednak zagubiona jak 

dojrzewająca nastolatka. 

W sobotę nareszcie się wypogodziło. Niedzielne słońce i temperatura 

dochodząca do trzydziestu stopni Celsjusza sprawiły, ze grunt szybko obsychał. 

Odpowiednio zaplanowane rowy odwadniające spełniły doskonale swoje 

zadanie. Z samego rana CC. pojechał na teren budowy. 

Spodziewał się, Ŝe zastanie tam Stephanie i jej ekipę usuwającą szkody, 

zaskoczył go jednak zupełnie widok obu wspólniczek, które porządkowały 

trawnik. Miały na sobie wypłowiałe dŜinsy i były od stóp do głów umazane 

ziemią. 

CC. poczuł, Ŝe ogarnia go irracjonalna złość. Nie miał nic przeciwko temu, Ŝeby 

Stephanie taplała się w błocie, ale istota tak subtelna jak Valerie nie powinna 

być na to naraŜona. Pozostało mu dość zdrowego rozsądku, by zachować te 

uwagi dla siebie. Nagle przyszedł mu do głowy pewien pomysł. 

— Dostałem zaproszenia na eleganckie przyjęcie, które odbywa się dziś w 

Houston. Chciałem prosić, Ŝebyście mi towarzyszyły, ale zaczynam się wahać, 

czy to dobra myśl — Ŝartował, patrząc na śliczne, wy brudzone ziemią twarze. 

— Na pewno zjawi się tam nasza droga Candace — dodał. Była to wścibska 

redaktorka kroniki towarzyskiej lokalnej gazety. 

— Kogo jeszcze moŜna się spodziewać?—wypytywała zaciekawiona Stephanie. 

C.C. wymienił kilka nazwisk. 

— Sami bogacze — odparła zamyślona dziewczyna. 

— W takim razie wybiorę się z tobą. A ty, Valerie — rzekła chłodno do siostry. 

— Chętnie — odparła bez namysłu Valerie. Nie przepadała za tego rodzaju 

atrakcjami towarzyskimi, ale perspektywa spędzenia kolejnego wieczoru w 

towarzystwie C.C. była nazbyt kusząca. Nagle spochmurniała. — Szkoda, Ŝe tak 

późno nas zawiadomiłeś. Nie mam odpowiedniej sukni. 

— Nie szkodzi. Jesteśmy umówieni. Przyjadę po was o pół do ósmej — 

oznajmił tonem nie znoszącym sprzeciwu. Popatrzył ukradkiem na zatroskaną 

twarz Valerie, a potem rozejrzał się wokół i dodał: — Dobra robota — 

Obojętnie poŜegnał obie panie i odjechał 

Gdy wrócił do domu, bezustannie rozmyślał o Valerie. Nie mógł zrozumieć, 

dlaczego jej nieporozumienia z siostrą tak bardzo leŜały mu na sercu. Pragnął z 

całej duszy, by zawsze czuła się szczęśliwa. Nie był to jedyny powód jego 

zadumy Wątpił, czy dzisiejszego wieczoru będzie mu dane spędzić z Valerie 

choćby kilka chwil sam na sam, ale nie mógł się doczekać kolejnego spotkania 

Sam widok tej uroczej istoty i rozmowa z nią sprawiały mu niewysłowioną 

przyjemność. 

Ogarnął go niepokój. Nim spotkał Valerie, nie rozmyślał tyle o Ŝadnej kobiecie, 

nie czuł naglącej potrzeby widywania kogokolwiek.. Wiele go kosztowało, by 

zapomnieć na chwilę o prześlicznej znajomej i przygotować się do wyjścia Na 

co dzień nosił wygodne, sportowe ubrania i dlatego zawsze go dziwiło, Ŝe w 

stroju wizytowym czuje się równie swobodnie jak w dŜinsach. Wystroił się na 

ten wieczór niczym typowy. bywalec salonów. Zmierzył wzrokiem odbicie swej 

okazałej postaci Zawsze kpił sobie z Teksańczyków, którzy zjawiali się w 

kowbojskich butach nawet na wytwornych przyjęciach C C nie zaliczał się do 

nich WłoŜył eleganckie czarne lakierki. Najtrudniej przyszło mu rozstać się tego 

wieczoru z ulubionym kapeluszem. 

W drodze do domu sióstr rozmyślał o Valerie. 

WyobraŜał ją sobie w „małej czarnej”. Szkoda, Ŝe nie miała czasu, by pomyśleć 

o innej sukni. Z uśmiechem zastanawiał się, jak pięknie wyglądałaby w 

jedwabnej wytwornej kreacji, etoli i biŜuterii ze szmaragdami. 

Dlaczego szmaragdy? Co za pytanie! Roziskrzone, zielone kamienie idealnie 

pasowały do jej urody, skonstatował nieco zirytowany. 

Gdy ubrana w czarną suknię Valerie otworzyła mu drzwi, uznał od razu, Ŝe w 

tym stroju oczarowałaby kaŜdego męŜczyznę. Wysmukłą szyję zdobił sznur 

zielonych nefrytów. Nie mogły się równać ze szmaragdami, lecz mimo to 

spodobały się CC. Z ramieniaValerie spływał jedwabny szal połyskujący 

niczym płynne złoto. CC. pamiętał, Ŝe nosiła go Stephanie. Odetchnął z ulgą. Na 

szczęście przynajmniej w tej sprawie poróŜnione siostry zdołały się porozumieć. 

Zajęty swoimi myślami w ogóle nie zwrócił uwagi na strój młodszej z nich. 

Ucieszył się, gdy Stephanie usiadła wgłębi auta. Valerie zajęła fotel obok niego. 

Pochylił się, by zapiąć jej pasy i poczuł delikatną woń perfum. Uznał, Ŝe 

upajająca jaśminowa woń bardzo pasuje do eleganckiego stroju. 

Valerie była milcząca. Stephanie podtrzymywała rozmowę, a CC. nie miał nic 

przeciwko temu, Ŝe jego sąsiadka w ogóle się nie odzywa. NajwaŜniejsze było, 

Ŝ

e znowu są razem. 

Valerie oŜywiła się nieco, gdy jej siostra namówiła C.C., by opowiedział o 

swym ranczo. MęŜczyzna z upodobaniem opisywał uroki posiadłości. Valerie 

chętnie słuchała jego opowieści. Zadziwił ją znajomością geologicznej struktury 

farmy i jej okolic. Gdy zapytała, skąd ma tyle informacji na ten temat, 

dowiedziała się, Ŝe w młodości obsługiwał urządzenia wiertnicze w 

przedsiębiorstwie naftowym, zaprzyjaźnił się z geologiem pracującym w tej 

samej firmie i często z nim rozmawiał na tematy zawodowe Valerie poczuła się 

niepewnie, gdy wkroczyli do sali balowej wytwornego hotelu. Wystrój 

nawiązywał do architektury baroku. Mimo zdenerwowania potrafiła docenić 

elegancję tego wnętrza; Zdobiły je bukiety pachnących kwiatów i rzadkie 

paprocie. W powietrzu unosiła się woń doskonałych perfum, odurzająca zmysły 

jak tajemnicza mgła. W świetle ogromnych Ŝyrandoli ze złota i kryształu 

doskonale prezentowała się biŜuteria wysadzana szlachetnymi kamieniami we 

wszystkich kolorach tęczy oraz wytworne toalety dam z towarzystwa. 

Valerie pomyślała, Ŝe gdyby nie świadomość, iŜ kupiła swą czarną suknię w 

paryskim sklepie naleŜącym do projektanta o światowej sławie, z pewnością 

nabawiłaby się kompleksów. Świadoma swego uroku, odzyskała pewność 

siebie, podniosła wysoko głowę i z gracją krąŜyła wśród tłumu. 

Stephanie równieŜ czuła się swobodnie mimo taksujących spojrzeń uczestników 

przyjęcia. Miała na sobie obcisłą suknię barwy o ton ciemniejszej niŜ jej oczy. 

Sznur pereł przerzuciła tak, by ozdabiał nagie, opalone na złocisty kolor plecy. 

Valerie podziwiała urodę i opanowanie siostry, która rozmawiała bez cienia 

skrępowania ze wszystkimi znakomitościami przedstawianymi jej przez C.C. 

W drodze powrotnej plotkowali o nowych znajomych, szczególnie o tych, 

którzy mogli się przyczynić do zwiększenia obrotów firmy obu sióstr. Valerie 

umilkła, gdy Stephanie i C.C. zaczęli omawiać szczegóły korzystnych 

przedsięwzięć Skłoniła głowę na opar C4 fotela i marzyła niczym pensjonarka, 

ze C C Oś ją do domu po randce i na pewno zechce ją pocałować... 

Oczywiście nie mogło być mowy o pocałunku, skoro towarzyszyła im 

Stephanie, lecz Valerie rozkoszowała się myślą, Ŝe C.C. pragnie go równie 

mocno jak ona. Podziękowała za udany wieczór, poŜegnała się i pospieszyła za 

siostrą do domu. Gdy weszły do środka, Stephanie podobnie jak przez kilka 

ostatnich dni, chłodno skinęła jej głową i pospieszyła do swego pokoju. Valerie 

chwyciła ją za ramię. 

— Stephanie, poczekaj chwilę. MoŜemy porozmawiać? — zaproponowała. 

— Nie mam ochoty na rozmowę, Val. Jestem zmęczona i chcę się połoŜyć. 

Dobranoc odparła Stephanie i uciekła. 

Dobry humor opuścił Valerie. Z ociąganiem poszła do sypialni. Buntowała się w 

duchu. Piekły ją oczy, a serce ściskało się z Ŝalu. Tęskniła za córkami i własnym 

domem. Marzyła, by ktoś ją objął, pogłaskał po głowie, pomógł zapomnieć o 

troskach. Pragnęła, Ŝeby CC. wziął na siebie rolę pocieszyciela. Z rozpaczą 

pomyślała, Ŝe rozsądek nie zabrania jej nawet o tym marzyć. PołoŜyła się do 

łóŜka i zaczęła płakać. 

Gdy się obudziła, miała wraŜenie, Ŝe zasnęła przed chwilą, ale pokój wypełniało 

juŜ blade światło poranka. Z posępną miną wpatrywała się w strugi deszczu za 

szybą. Nagłe poczuła, Ŝe nie jest sama w pokoju. Odwróciła się i ujrzała 

Stephanie przycupniętą na brzegu łóŜka. Wstrzymała oddech i wpatrywała się w 

siostrę. 

— Stephanie, dobrze się czujesz? 

- Nieźle — odparła dziewczyna znuŜonym głosem, odgarniając potargane włosy 

—Byłoby ze mną całkiem dobrze, gdyby nie wyrzuty sumienia. Zachowywałam 

się jak skończona idiotka. Wybacz mi, Val. Nie chciałam, Ŝebyś cierpiała tylko 

dlatego, Ŝe w moim Ŝyciu nastąpiło takie zamieszanie. Okropnie mi wstyd, e 

byłam taka podła. Bardzo cierpiałam i winiłam za to wszystkich prócz siebie. 

Och, Val, okropnie się wygłupiłam! — Wybuchnęła płaczem i rzuciła się w 

ramiona siostry, która przytuliła ją niczym jedną ze swych córek, szepcząc czułe 

słowa i głaszcząc po głowie. Stephanie uspokajała się z wolna. 

— Chcesz o nim porozmawiać? — zapytała Val, mając na myśli Randy”ego. 

Stephanie energicznie potrząsnęła głową.. 

— Nie. Zbyt wiele czasu zmarnowałam przez tego... padalca! 

Val zachichotała i podała siostrze chusteczkę. Dostrzegła na jej nosie kilka 

piegów, które ciemniały, gdy dziewczyna wpadała w złość. 

— Co zamierzasz? — zapytała po chwili. 

— Najchętniej zatłukłabym go na śmierć — oznajmiła ze złością Stephanie. — 

ZasłuŜył sobie na taki los, ale to niestety sprzeczne z prawem. 

— Niech diabli porwą takie prawo. Udusiłabym go własnymi rękami. Warto by 

mu tak porachować kości, Ŝeby popamiętał na parę lat — odparła ponuro 

Valerie. W jej głosie i wyrazie twarzy tyle było zawziętości, Ŝe Stephanie 

osłupiała. 

— Nie sądziłam, Ŝe jesteś taka mściwa, Val — oświadczyła z niedowierzaniem. 

— Owszem, jeśli ktoś próbuje skrzywdzić mnich bliskich - odrzekła Valerie, z 

posępną miną patrząc na zapłakaną siostrę. 

— Chciałam... chciałam ci podziękować. Cieszę się, Ŝe uwaŜasz mnie za kogoś 

bliskiego — powiedziała dziewczyna. Przestała płakać i wytarła oczy. —Po 

tym, jak się wobec ciebie zachowałam, wcale bym się nie zdziwiła, gdyby było 

inaczej. Val, okaŜ mi trochę cierpliwości. Złe znoszę nieszczęścia i Ŝyciowe 

klęski. 

— A kto to potrafi? — odparła drŜącym głosem Valerie. 

— Masz rację. — Stephanie przeciągnęła się z westchnieniem. — Valerie, co 

zdecydowałaś w sprawie przeprowadzki? ChociaŜ tak okropnie się wygłupiłam, 

naprawdę chcę, Ŝebyś tu zamieszkała. Powinnyśmy być sobie bliskie, jak 

przystało na siostry. Dobrze jest mieć rodzinę. Krewni najlepiej potrafią 

przemówić człowiekowi do rozsądku, gdy tego potrzebuje — dodała, próbując 

obrócić w Ŝart poprzednie nieporozumienia. 

Valerie poczuła, Ŝe ogarnia ją szalona radość. ZłoŜyło się na nią zbyt wiele 

przyczyn, by mogła się od razu w tym rozeznać. Rozpacz i lęk, dręczące ją 

poprzedniego wieczoru, nagle zniknęły. 

— Ja równieŜ pragnę tu osiąść. Zacznę nowe Ŝycie 

— oznajmiła z zapałem. — Obiecuję ci, Ŝe będziemy prawdziwymi siostrami! 

Po południu deszcz ustal, ale nadal trochę siąpiło. Gdy Valerie brała prysznic i 

przebierała się, miała wraŜenie, Ŝe za chwilę zaśnie. Siostry postanowiły 

urządzić niewielkie przyjęcie, by uczcić fakt, iŜ Val zdecydowała się 

zamieszkać na stałe w Teksasie. 

— Zaprosiłam dwanaście osób. Trzy pary kilka osób samotnych. Starannie 

dobrałam gości — entuzjazmowała się dziewczyna. Valerie nie mogła 

powstrzymać śmiechu.” Stephanie uwielbiała przyjęcia. 

Wystrojona dziewczyna pobiegła do kuchni, by przygotować róŜne przekąski. 

Zadzwonił telefon. Nim Valerie podniosła słuchawkę, intuicja jej podpowie 

działa, Ŝe dzwoni C.C. 

Niski głos przyprawił ją o znajomy dreszcz. Tak było za kaŜdym razem, gdy 

rozmawiała z tym przystojnym męŜczyzną. Była niemile zdziwiona, gdy 

oznajmił, Ŝe nie moŜe przyjść na przyjęcie. Był umówiony. Valerie uświadomiła 

sobie nagle ze zdumieniem, Ŝe rości do niego pewne prawa. Co więcej, osobliwe 

i nieprzyjemne uczucie, które niespodziewanie ją ogarnęło, niebezpiecznie 

przypominało zazdrość. 

- Z jakiej okazji urządzacie przyjęcie? — wypytywał C.C 

— Dowiesz się w swoim czasie — odparła z irytacją. 

C.C. mruknął coś niewyraźnie. 

— Umówiłem się na ósmą trzydzieści. Mógłbym wpaść na godzinę. Chciałbym 

uczestniczyć w waszej uroczystości. 

— Niezły pomysł—odparła, siląc się na obojętny ton. Rozzłościło ją, Ŝe tak się 

ucieszyła, gdy mimo wszystko C.C. obiecał przyjść. — Znajdzie się dodatkowe 

nakrycie. Zaczynamy o wpół do ósmej. Nie spóźnij się. — Serce zabiło jej 

mocno, gdy usłyszała głośny śmiech C.C. Och, Valerie, pomyślała, w co ty się 

pakujesz? 

— Z pewnością napytam sobie biedy — mruknęła, odwieszając słuchawkę. — I 

na dodatek w ogóle mnie to nie martwi. 

Mimo wewnętrznych rozterek Valerie z radością oczekiwała gości. Były wśród 

nich trzy pary i pięciu samotnych panów róŜnej postury i wieku, którzy 

perorowali tak głośno, Ŝe cały dom drŜał w posadach. 

— Skąd znasz tylu męŜczyzn? — zapytała siostrę Valerie, gdy napełniały 

ciastkami i chrupkami puste koszyczki. 

— Pracuję z nimi. Spójrz na tamtego faceta. Ma na imię Dugan. — Wskazała 

ukradkiem wysokiego, po stawnego męŜczyznę w płóciennych spodniach i 

kraciastej koszuli. — Zaprosiłam go ze względu na ciebie. To przemiły facet, 

Val. Zachowuje się czasami jak wieśniak, lecz... 

— Nie mam nic przeciwko wieśniakom, Steffie, ale nie lubię, gdy męŜczyzna 

paraduje z potrójnym podbródkiem i brzuchem wielkim niczym baryłka piwa. 

Jeśli nie przestaniesz mnie swatać, dostaniesz klapsa 

— ostrzegła Valerie. Roześmiała się dźwięcznie na widok C.C., który pukał 

właśnie do oszklonych drzwi. 

— Dlaczego próbujesz wyswatać siostrę? — zapytał groźnie, podając gospodyni 

kapelusz. Zerknął ukradkiem na Valerie ubraną w sweter koloru śliwkowego i 

szerokie spodnie. 

• — Po to właśnie jest rodzina — odcięła się rezolutnie dziewczyna. Valerie 

popatrzyła na CC. z czułością i wybuchnęła śmiechem. Gdy wieszała jego 

kurtkę, Stephanie ruszyła do salonu, niosąc tacę z kieliszkami napełnionymi 

winem. Valerie zamierzała pójść za nią, ale C.C. ją zatrzymał. Poczuła 

dotknięcie ciepłej dłoni na ramieniu. 

— Pogodziłaś się ze Stephanie? — zapytał, nie kryjąc niepokoju. 

— Tak, wyjaśniłyśmy sobie wszystko. — Przyjemnie było czuć na ramieniu 

jego ciepłą dłoń. 

— Muszę wiedzieć, z jakiej okazji wydałyście to przyjęci oznajmił, gdy 

przyłączyli się do innych gości. 

— Val postanowiła opuścić Clinton i zamieszkać tutaj — wyjaśniła Stephanie, 

unosząc kieliszek. Nadal miała cienie pod oczami, lecz uśmiechała się pogodnie. 

Goście przekrzykiwali się, wznosząc toasty. 

— To wspaniale, Ŝe zostajesz, Valerie — rozległ się baryton Dugana, który 

jednak nie dorównywał głębią i wyrazistością innemu niskiemu głosowi. 

— Jestem tego samego zdania — oświadczył C.C., zerkając na Valerie znad 

kieliszka. — Co na to twoje dzieci? Rozmawiałaś z nimi? 

— Jeszcze nie. Moja córka, Brenda, zwykła mówić w takich sytuacjach: „To 

doprawdy powaŜna sprawa”. Nie chcę zawiadamiać dziewczynek przez telefon. 

Poczekam do Święta Dziękczynienia. To dobre dzieci, mądre, uczynne i 

serdeczne. — Skrzywiła się niespodziewanie. — Ostatnio wpadły na pomysł, Ŝe 

powinnam chodzić na randki .i znaleźć sobie... — urwała nie spodziewanie. 

— Narzeczonego —dokończyła Stephanie. Wybuchnęła śmiechem, gdy Valerie 

się zarumieniła. 

— Trudno się dziwić. Same właśnie odkryły, Ŝe chłopcy dadzą się lubić — 

tłumaczyła Valerie z kwaśną miną. 

— Kiedy się przeprowadzisz? — zapytali jednocześnie C.C. oraz inny gość. 

— Po BoŜym Narodzeniu — odpowiedziała, unikając wzroku C.C. i 

spoglądając na nowego znajomego. 

— Jak to, Val, przeniesiesz się tu dopiero za dwa miesiące? — zaniepokoiła się 

Stephanie. 

— Chciałabym, Ŝeby dziewczynki spędziły najbliŜsze święta w rodzinnym 

domu. — Valerie odwaŜyła się zerknąć na imponującą postać C.C. — 

Pomieszkam tu jeszcze kilka tygodni. Moje córki przebywają w szkole z 

internatem, którą prowadzi ich babcia, a więc nie mani powodu, by wracać do 

domu. Wspólnicy Rober ta z pewnością za mną nie tęsknią Od dawna chcieli 

wykupić rodzinne udziały. 

— Czy to korzystna oferta? — zainteresował się CC. 

— Tak mi się wydaje — odparła zdziwiona jego pytaniem. 

— Nie sądzisz, Ŝe byłoby dobrze, gdybyś to ze mną omówiła, nim podejmiesz 

decyzję? 

— Dzięki, C.C. Mój adwokat bez trudu da sobie radę z tą transakcją — 

oświadczyła nieco zirytowana, Ŝe tak go interesują jej prywatne sprawy. 

Wkrótce C.C. się poŜegnał. Valerie odprowadziła go do drzwi i pomogła zdjąć 

palto z wieszaka. Z uśmiechem patrzyła, jak gładzi palcami czuprynę i wkłada 

kapelusz. Korzystając z tego, Ŝe zostali na chwilę sami, CC. musnął dłonią 

kosmyki miękkich włosów na jej karku. 

— Cieszę się, Ŝe tu zamieszkasz, Valerie. Brakowało by nam twego uśmiechu. 

— Dziękuję — odparła cicho. Nagle ogarnęła ją radość. — Jestem zadowolona, 

Ŝ

e podjęłam taką decyzję. JuŜ zapomniałam, jak przyjemnie jest mieć 

prawdziwego przyjaciela. 

— Ja równieŜ — odrzekł C.C., wsuwając palce w jej włosy. Otworzyła szeroko 

oczy i westchnęła, gdy pochylił głowę. Poczuła zwodnicze muśnięcie jego ust i 

wąsów na wargach. Pocałunek trwał tylko chwilę, ale sprawił, Ŝe krew zaczęła 

Ŝ

ywiej krąŜyć w jej Ŝyłach. C.C. odsunął się niechętnie. Oszołomiona Valerie 

wdychała świeŜy, charakterystyczny zapach jego skóry. Pragnęła rzucić mu się 

w ramiona i przytulić z całej siły do ciepłego, męskiego ciała. Z trudem 

chwytała powietrze i drŜała, ale zdołała w końcu wykrztusić: 

— Co to ma znaczyć? 

— Pocałowałem na dobranoc uroczą panią, z którą jestem zaprzyjaźniony — 

odparł z uśmiechem. 

— Potrafisz inaczej wyraŜać swoją Ŝyczliwość — skarciła go Valerie. 

— 0, z pewnością. Ty równieŜ, prawda? Dobranoc, Valerie. — Na poŜegnanie 

dotknął ronda kapelusza i zniknął za drzwiami. Valerie oparła się o nie, by nieco 

ochłonąć. Ani na chwilę me przestawała myśleć o kobiecie, z którą C.C. spędzi 

wieczór. A moŜe i noc? Zacisnęła wargi. Ponownie ogarnęła ją zazdrość. 

Wracając do salonu zastanawiała się, czy podjęła słuszną decyzję. Cokolwiek 

przyniesie los, powinna dotrzymać słowa. Wkrótce się okaŜe, czy w jej Ŝyciu 

nastąpiła zmiana na lepsze, czy teŜ na gorsze. 

 

 

ROZDZIAŁ SZÓSTY 

 

Valerie źle spała. Niepokojący sen powracał uparcie przez całą noc. Po 

przebudzeniu odwróciła się na brzuch, pomrukując z niezadowoleniem. To 

pewne, Ŝe podczas wczorajszego przyjęcia wypiła za duŜo wina. Nie mogła 

zapomnieć o nękających ją troskach i wątpliwościach. Na domiar złego pojawiła 

się lekka mig rena. 

To C.C. jest wszystkiemu winien, pomyślała ze złością. Ciekawe, jakie ma dziś 

samopoczucie i czy tamta kobieta spała tej nocy w jego łóŜku. Poczuła ukłucie 

zazdrości, co dodatkowo ją zirytowało. Prze stań natychmiast, skarciła się 

zdecydowanie, nie masz do C.C. Ŝadnych praw. Nie moŜesz mu zabronić 

widywania innych kobiet. 

Taka była gorzka prawda. V zacisnęła usta, podeszła do lustra i obrzuciła swoje 

odbicie krytycznym spojrzeniem. Po chwili uśmiechnęła się, a rysy jej twarzy 

złagodniały. W kwiecistej piŜamie, z włosami w nieładzie i policzkami 

zaróŜowionymi od snu wyglądała całkiem ładnie. Spochmurniała na myśl o nie 

doskonałości swej zgrabnej sylwetki, lecz uznała, Ŝe nie warto zaczynać nowego 

dnia od smutnych rozmyślań. Wzruszyła ramionami, narzuciła szlafrok, 

zawiązała mocno pasek i dziarskim krokiem pomaszerowała do kuchni. 

FiliŜanka kawy od razu poprawiła jej humor. Piękny, jesienny poranek równieŜ 

się do tego przy czynił. Wyszła do ogrodu i przystanęła obok młodego krzewu 

derenia. Popijała kawę, rozmyślając o śnie, który miała tej nocy. 

Pojawił się w nim C.C. Ostatnio bardzo często marzyła nocą o tym wyjątkowym 

męŜczyźnie. Tym razem śniła, Ŝe kochają się czule, namiętnie, bez pośpiechu... 

Spłonęła rumieńcem. Była zaŜenowana. Roześmiała się cicho na widok 

Stephanie — prześlicznej i doskonałej w kaŜdym calu. Dziewczyna weszła na 

werandę. W pierwszej chwili Valerie poczuła zawiść, która natychmiast ustąpiła 

miejsca wielkiej tkliwości. Pomknęła przez trawnik i mocno przytuliła siostrę. 

— Jak s kochanie? 

— Lepiej. Jestem zmaltretowana, ale dochodzę do siebie. — Objęły się 

ramionami i poszły do kuchni, rozmawiając z oŜywieniem o przyjęciu w hotelu, 

na które zaprosił je C.C. Warto było pójść. Ich nazwiska zostały wymienione w 

porannym wydaniu lokalnej gazety. Stawały się znane. 

— Ta wścibska Candace pisze o nas: „apetyczne siostrzyczki” — stwierdziła z 

przekąsem Stephanie. 

— Okropna baba! Skąd jej przychodzą do głowy takie pomysły? 

— Pewnie odziedziczyła po rodzicach skłonność do fantazjowania — odparła 

ubawiona Valerie. Dolała kawy siostrze i sobie. — Chcesz na śniadanie bułkę z 

serem? Zaraz przygotuję. PołoŜyłam na szafce listy od dziewczynek. Przeczytaj, 

jeśli masz ochotę. Wygląda na to, Ŝe Brenda zakochała się w ogrodniku 

— paplała wesoło Valerie. Rodzinny nastrój poranka stłumił niepokoje 

poprzedniej nocy. Wkrótce usłyszała nowinę, która jeszcze bardziej ją 

uradowała. 

— C.C. zaproponował, Ŝebyśmy wystąpiły z ofertą urządzenia terenów 

zielonych w o przy Taylor Road. Tak się składa, Ŝe do drugiej jestem zajęta. 

MoŜesz mu zawieźć wszystkie dokumenty? Do południa będzie na budowie 

domu, który wznosi na konkurs. I jeszcze jedno. Mam rano wizytę u dentysty, 

co oznacza, Ŝe dzisiaj musisz sama pilnować interesu. 

— Chętnie zgodziła się Valerie. Bardzo chciała uczestniczyć w kierowaniu 

rodzinną firmą. Dotychczas jej praca polegała głównie na wykonywaniu poleceń 

Stephanie. Valerie trochę się obawiała, czy potrafi samodzielnie decydować, ale 

postanowiła spróbować. O wpół do dziewiątej otworzyła szklarnię i sklep. 

Przywitała się z pracownikami, którzy potraktowali ją bardzo Ŝyczliwie. 

Przyjęła to z ulgą i zadowoleniem. 

O dziesiątej zapakowała dokumenty do skórzanej, brązowej teczki i wsiadła do 

auta. Zamierzała po drodze raz jeszcze zastanowić się nad konsekwencjami 

decyzji o przeprowadzce. Nuciła, jadąc szeroką, otoczoną drzewami aleją w 

stronę osiedla połoŜonego wśród lasu. Był piękny jesienny dzień. Czekało ją 

spotkanie z pełnym Ŝycia, niezwykle przystojnym męŜczyzną. Nie potrafiła 

trzeźwo myśleć o przyszłości, gdy miała ochotę śpiewać radośnie. 

Na budowie zastała C.C. w towarzystwie kilku innych męŜczyzn. WyróŜniał się 

wśród nich złocistymi włosami i smukłą sylwetką. Uśmiechnął się na jej widok, 

a jasne wąsy uniosły się zachęcająco. Valerie mimo woli odpowiedziała 

uśmiechem. Coś ścisnęło ją w dołku, gdy poczuła na sobie taksujące spojrzenia 

pozostałych męŜczyzn. Nie Ŝyczyła sobie, by snuli na jej temat jakiekolwiek 

domysły! Uniosła dumnie głowę i ruszyła przez zagracony plac budowy w 

stronę niewielkiej gromadki. Na szczęście włoŜyła tego dnia buty na płaskim 

obcasie. Gdy współpracownicy C.C. spojrzeli na nią z aprobatą, ucieszyła się, 

Ŝ

erna na sobie elegancki, zielony Ŝakiet i doskonałe skrojone spodnie. Obojętnie 

skinęła głową nieznajomym i podeszła do Wyatta. 

— Wybaczcie, panowie — rzekł C.C. i pospieszył w jej stronę. — Dzień dobry, 

Valerie — dodał dźwięcznym, niskim głosem, który przyprawił ją o dreszcz. Z 

trudem odpowiedziała na powitanie. Gdy przed stawił jej swoich 

współpracowników, uścisnęła im ręce energicznie, jak na kobietę interesu 

przystało. Potem wyjęła z teczki dokumenty i wręczyła je C.C. 

— Mam w samochodzie czek dla ciebie. To naleŜność za ostatnie zlecenie. — 

Wziął ją pod rękę i po prowadził w stronę auta. Valerie rozkoszowała się 

ciepłem silnej dłoni. 

— Miałeś udany wieczór? Mam na myśli spotkanie po naszym przyjęciu — 

zapytała nagle. 

— Nie. 

— Nie? — przystanęła, zdziwiona jego wyznaniem. 

— Nie. — C.C oparł się o drzwi cięŜarówki i zaczął przeglądać dokumenty, 

które mu przywiozła. Dodał z roztargnieniem: — Przez cały czas Ŝałowałem, Ŝe 

nie umówiłem się z tobą. 

Valerie nie odrywała wzroku od jasnej czupryny i policzków ocienionych 

długimi rzęsami. Usłyszała odpowiedź, jakiej w skrytości ducha pragnęła, i to 

całkiem zbiło ją z tropu. Przez uchylone okno C.C. wsunął rękę do szoferki, 

sięgnął po ksiąŜeczkę czekową, wyrwał przygotowany wcześniej odcinek i 

podał go Valerie. Gdy ich palce zetknęły się przypadkowo, kobieta zadrŜała 

nieoczekiwanie. 

— Dziękuję — powiedziała odruchowo. Czuła wyra Ŝnie zapach jego skóry. 

Nagle ogarnęło ją poŜądanie. Przypomniała sobie powracający uparcie sen. 

— Drobiazg — odparł nieobecny myślami C.C. Stanęła mu przed oczyma 

znajoma, z którą spędził poprzedni wieczór. Wczorajsza randka była desperacką 

próbą uwolnienia się z sideł uroczej Valerie Hepbum, lecz okazała się zupełnym 

niewypałem. Pragnął Val aŜ do bólu. To wyłącznie poŜądanie, zapewniał 

samego siebie. Nic powaŜnego. 

— Masz ochotę na małą przejaŜdŜkę? Chciałbym ci coś pokazać. To 

niespodzianka zaproponował nagle. 

— Jaka? — zapytała nieufnie Valerie. Próbowała ukryć mimowolne 

zaciekawienie. 

— Nie mogę ci powiedzieć. Spotkamy się przy sklepie, w którym kupowaliśmy 

napoje. Nad jeziorem, pamiętasz? — Skinęła głową. — Będę tam za dziesięć 

minut. 

— Zgoda — szepnęła. 

Gdy się rozstali, serce bilo jej szybciej niŜ zwykle. Całkiem zapomniała o 

przywiezionych dokumentach. Ogarnęło ją poczucie winy. Wyrzucała sobie, Ŝe 

powinna wszystkiego dopilnować i omówić z CC. waŜne szczegóły poniewaŜ 

nowy kontrakt miał wielkie znaczenie dla rodzinnego przedsiębiorstwa, za które 

była teraz współodpowiedzialna. Zdawała sobie sprawę, Ŝe zachowuje się 

bezmyślnie, lecz nieustannie dźwięczały jej w uszach słowa C.C.: „Przez cały 

czas Ŝałowałem, Ŝe nie umówiłem się z tobą”. 

Gdy przyjechał, Valerie czekała na niego pod wierzbą. Wziął ją za rękę. Poszli 

wyboistą ścieŜką prowadzącą wokół jeziora w stronę drugiej wierzby rosnącej 

po przeciwnej stronie. Stał pod nią niewielki stół i drewniane ławki. Valerie 

zastanawiała się, po co C.C. ją tu przyprowadził, skoro nie zabrali nic do 

jedzenia i picia. Zrozumiała jego intencje, gdy minęli młody zagajnik i dotarli 

do niewielkiej sadzawki. Wśród białych i czerwonych kwiatów lilii oraz 

przeróŜnych wodnych roślin pływała kaczka i sześć maleńkich, zielono-

czarnych kaczątek. 

— Och, C.C., jakie one są śliczne! — wykrzyknęła zachwycona Valerie. 

Uklękła na brzegu i patrzyła z uśmiechem na troskliwą kaczkę, która 

natychmiast 

odpłynęła z niewielkim stadkiem na drugą stronę sadzawki. — Skąd wiedziałeś, 

Ŝ

e tu są? 

— Co roku kaczki wiją gniazda w tym miejscu 

— odparł głębokim barytonem, zadowolony, Ŝe sprawił 

jej radość. Podniosła się z klęczek przy jego pomocy. 

Wielka dłoń objęła mocno drobne, smukłe palce. 

— Usiądźmy na ławce. Stamtąd teŜ będziemy je widzieć. Skinęła głową. W jego 

obecności często miewała 

trudności z mówieniem. Usiedli i obserwowali kaczą rodzinę. Oboje milczeli. 

— Chcesz, Ŝebym opowiedziała ci bajkę? — zapytała Valerie, gdy cisza się 

przedłuŜała. 

— Bajkę? — Popatrzył na nią ze zdumieniem. 

— Aha. Potrafię doskonale opowiadać. Domyślasz się pewnie, Ŝe moje córki 

nieustannie domagają się nowych historyjek. Znasz opowieść o księŜniczce tak 

maleńkiej, Ŝe brała kąpiel w kropli rosy? 

— Jak to z nią było? — zapytał z uśmiechem. Poczuł się odpręŜony i spokojny; 

— Och, jej losy były niezwykłe, ale Ŝyła długo i szczęśliwie. — Oboje 

wybuchnęli śmiechem. C.C. uwolnił się na chwilę od napięcia i dręczących 

obaw. Zachęcona jego pogodnym nastrojem, Valerie od waŜyła się zmienić 

temat. 

— Kolej na twoją opowieść. Wyjaśnij mi, dlaczego poróŜniłeś się z Jordanem. 

— CóŜ za dociekliwość. 

— Nie w tym rzecz — zaprotestowała. — To dla mnie waŜne. Mam dzieci. 

Wiem, co straciłeś i nadal tracisz. Bez moich córek nie zdołałabym przetrwać 

złych chwil. — ZałoŜyła za ucho kosmyk rdzawych włosów, który wymknął się 

spod ozdobionej zapinki. — Przypuszczam, Ŝe byłeś niemal chłopcem, kiedy 

Jordan przyszedł na świat. — Popatrzyła na niego z Ŝyczliwością. Ciepły ton 

głosu zachęcał do zwierzeń. 

 

CC. zaczął opowieść. Tym razem przyszło mu to nadspodziewanie łatwo. 

— Nie miałem jeszcze osiemnastu lat. Pracowałem wówczas na ranczo, gdzie 

przyjeŜdŜało wielu turystów. Właściciel hodował konie czystej krwi i rzadkie 

rasy bydła. Matka Jordana była jego córką, oczkiem w głowie tatusia. 

Przywykła dostawać wszystko, na co miała ochotę. 

— I zapragnęła ciebie — wtrąciła ze zrozumieniem Valerie. 

— Owszem — skinął głową i zacisnął na chwilę usta. 

— Zaczęliśmy się spotykać i wpadliśmy. Chciałem się z nią oŜenić, ale nie była 

zachwycona moim pomysłem. Córka właściciela ziemskiego moŜe sypiać z 

wynajętym parobkiem, ale nie zostanie jego Ŝoną. Z drugiej strony nie wypada, 

Ŝ

eby urodziła nieślubne dziecko. Jej ojciec postanowił, Ŝe mamy się pobrać, 

więc zrobiliśmy, co kazał. 

— Potrafię sobie wyobrazić, jak wyglądało wasze małŜeństwo. Kochałeś ją? 

— Nie. To było chwilowe oczarowanie. Uosabiała wszystko, o czym marzył syn 

ubogiego dzierŜawcy. 

— Uśmiechnął się ironicznie. — Straciłem głowę, chociaŜ nie byłem 

zakochany. Nie mogła mi tego darować, ale wiadomo, Ŝe miłości nie da się 

wymusić. Niedługo pozostaliśmy małŜeństwem. Wkrótce po urodzeniu dziecka 

wystąpiła o rozwód. Dzięki wpływom jej ojca wszystko odbyło się 

błyskawicznie. Zaraz po rozprawie wysłał córkę i wnuka do Anglii. Zamieszkali 

u ciotki jego Ŝony. 

— Czy sąd przyznał ci jakieś prawa do syna? 

— śadnych. 

— NiemoŜliwe. Nie mogli cię pozbawić wszelkich uprawnień — Ŝachnęła się 

niecierpliwie. — Chyba nie zrezygnowałeś z tego, co ci się naleŜało? 

Ć

.C. był zbity z tropu. Rozmowa przybrała niekorzystny dla niego obrót, ale ze 

zdziwieniem pojął, Ŝe nie chce jej przerwać. 

— Zrozum, Valerie, nie miałem wyboru. Byłem włóczęgą bez domu i rodziny. 

Moja matka nie Ŝyła. Pozostało mi tylko kilku dalekich krewnych Nie 

nadawałem się na tatusia dla małego Jordana Pierce”a Wyatta. Zmieńmy temat, 

dobrze? Sam nie wiem, dlaczego się przed tobą tłumaczę. 

— PoniewaŜ usiłujesz zrozumieć własną przeszłość 

— odparła cicho i pochyliła głowę — i chcesz, abym ja równieŜ ją zrozumiała. 

W duchu C.C. przyznał jej rację. Bardzo mu zaleŜało, by ta kobieta miała o nim 

dobrą opinię. 

— Valerie, pamiętaj, Ŝe gdy nastąpił rozwód, skończyłem zaledwie osiemnaście 

lat. Nie posiadałem mądrości króla Salomona. Nie wiedziałem, jak postąpić, i 

dlatego wybrałem bezczynność. Zdecydowałem się pójść do wojska... 

— Byłeś Ŝołnierzem? W Wietnamie? 

— Tak. Spędziłem tam osiemnaście miesięcy. Pod koniec słuŜby zostałem 

ranny. Postrzał okazał się dość powaŜny, więc odesłali mnie do kraju. Wierz mi, 

przyjąłem to z ulgą. Przez jakiś czas próbowałem się gdzieś zaczepić. Brałem 

kaŜdą robotę, która się nadarzyła. Byłem kowbojem, potem nafciarzem. W 

końcu zatrudniłem się jako cieśla. To mnie wciągnęło. Miałem świetnego 

nauczyciela Dzięki niemu zainteresowałem się architekturą i zdobyłem 

wykształcenie na kursach wieczorowych. Kiedy Jordan miał prawie pięć lat, na 

krótko przyjechał z matką do kraju. Spędziłem z nim trochę czasu, nim wrócili 

do Anglii. DuŜo później wystąpiłem do sądu, chcąc odzyskać prawa 

rodzicielskie, ale... — CC. potarł dłonią czoło., — MoŜe nie potraf zrozumieć 

prawnych zawiłości? Sam juŜ nie wiem. Chyba działałem bez przekonania... 

Znalem juŜ wtedy Hope. Byliśmy zakocham, pobraliśmy się, a wkrótce 

przyszedł na świat nasz syn. Miałem wszystko, o czym marzyłem. Wtedy... 

zrezygnowałem z od zyskania Jordana. Wstyd mi o tym mówić, ale przestał się 

liczyć. On zdaje sobie z tego sprawę. Wie, Ŝe dałem za wygraną. Teraz mnie me 

potrzebuje. Zamiana ról, swoisty rewanŜ. Niestety, dziś bardzo tęsknię za synem 

i potrzebuję jego pomocy. — Zerknął na Valerie, niepewny, czy postąpił 

słusznie, wyznając całą prawdę kobiecie, z której zdaniem liczył się bardziej, niŜ 

moŜna by oczekiwać. Dodał z udawanym oŜywieniem: — Jak ci się podoba 

moja opowieść? 

— Okropna — rzekła i zagryzła wargi. Nie przypuszczała, Ŝe CC. ma tyle do 

ukrycia, ale z drugiej strony nie pragnęła spotkać ideału, który by ją onieśmielał. 

— Brak zaŜyłości między wami to nie tylko twoja wina — powiedziała w 

zadumie. Dłonie C.C. zadrŜały, gdy usłyszał jej słowa. Poczuł ulgę. Mimo to 

zapytał szyderczo: 

— Rzeczywiście? A więc czyja? 

— Nie warto rozdrapywać ran. Uznajmy, Ŝe okoliczności ułoŜyły się 

niepomyślnie — odparła uspokajają co. C.C. nie próbo się usprawiedliwiać. 

Popełnił błąd i przyszło mu za to zapłacić. PołoŜyła dłoń na jego ramieniu. CC. 

ujął ją i mocno uścisnął. 

— Dzięki, Ŝe mi się zwierzyłeś. 

— Drobiazg —mruknął. Niebieskie oczy patrzyły na nią pogodnie spod gęstych 

rzęs. — Szczerze mówiąc, nie miałem innego wyjścia. Jesteś nieustępliwa 

Bardzo mi przykro — powiedziała z wahaniem. 

— Ciekawe, dlaczego nie potrafię w to uwierzyć — odparł kpiąco. Valerie 

roześmiała się cicho. Umilkła raptownie, gdy objął dłonią jej szyję. 

— Wybierzesz się ze mną na koncert dziś wieczorem? 

— To nie jest dobry pomysł. C.C., proszę... — powie działa niepewnie, czując, 

Ŝ

e odmowa nie przyjdzie jej łatwo. Wpatrywała się w niego szeroko otwartymi 

oczyma. Spuściła powieki, gdy pogłaskał jej delikatny policzek. Nastrój zmienił 

się tak raptownie, Ŝe Valerie ogarnęło drŜenie. C.C. pocałował ją delikatnie. 

PoŜądanie rozpaliło się w niej niczym płomień. Oddychała z trudem, wsłuchana 

w zmysłowy szept męŜczyzny. Byli zupełnie sami nad jeziorem, w cieniu 

zwisających wierzbowych gałęzi. Poddali się czarowi romantycznej scenerii. 

C.C. całował Valerie coraz zachłanniej. 

— Przestań — prosiła łamiącym się głosem. 

— Nikt nas nie widzi — mruknął z ustami przy jej wargach. 

— Wiem. — Odwróciła głowę i odetchnęła głęboko. 

— Nie o to mi chodzi. 

— A więc o co? Masz na myśli zaproszenie na koncert? —zapytał, skronią 

dotykając jej czoła, chociaŜ doskonale zdawał sobie sprawę, w czym rzecz. Gdy 

był z Valerie, nawet czułe, niewinne pieszczoty sprawiały, Ŝe z trudem panował 

nad sobą. Pragnął kochać się z nią tu i teraz: na drewnianym stole, na trawie. 

Wszystko jedno gdzie, byłe ją posiąść. W głębi ducha strofował się za tę, 

niecierpliwość. 

— Nie chodzi o koncert. — Valerie westchnęła głęboko. — Raczej o to, co po 

nim nastąpi. 

— Wspólne śniadanie? 

— Przestań, C.C. — odparta przejęta, a zarazem zniecierpliwiona. 

— Przepraszam. — Chełpliwy uśmieszek świadczył jednak o braku skruchy, 

C.C. puścił dłoń Valerie. 

— A co do dzisiejszego wieczoru... 

— C.C., dlaczego się tak spieszymy? - Valerie nerwowo zbierała zwiędłe liście 

ze stołu. — Lubię, kiedy mnie całujesz, ale na razie nie jestem przygotowana na 

nic więcej. — W ciemnych oczach pojawił się cień smutku budzący tkliwość i 

współczucie. 

— Myślę, Ŝe tak nie jest, ale spróbuję nad sobą panować, Valerie. 

— Dziękuję — odparła krótko i odetchnęła z ulgą. Wstała i starannie 

przygładziła włosy. CC. z za chwytem obserwował jej oszczędne, pełne 

elegancji ruchy. Widząc uśmiech na jego twarzy, pytająco uniosła brwi. 

— Dama w kaŜdym calu — oznajmił niskim, trochę schrypniętym głosem. — 

Chętnie poznam panią bliŜej, madame. To będzie dla mnie prawdziwa 

przyjemność. 

Stephanie od razu zauwaŜyła roztargnienie siostry. 

— Witaj! Gdzie się po4ziewalaś? Czy to sprawka C.C.? — wypytywała, gdy 

późnym popołudniem Valerie powróciła do biura. 

— Owszem. Pojechaliśmy nad jezioro, by popatrzeć na kaczęta. Potem długo 

rozmawialiśmy — oznajmiła Valerie obojętnym tonem. A jak tam twoje zęby? 

— Nie trzeba borować! śadnych nowych ubytków! 

— oznajmiła wesoło dziewczyna. Nie odrywała od Valerie badawczego 

spojrzenia zielonych oczu. — Czy jako twoja swatka powinnam wziąć pod 

uwagę C.C.? 

— Nie wygłupiaj się, moja droga — odparła Valerie, nie wiedząc, jak 

zareagować. Próbowała zyskać na czasie. 

— Spędzacie razem sporo czasu — argumentowała Stephanie. — Oglądaliście 

kaczątka, powiadasz? I długo rozmawialiście? — droczyła się z siostrą. 

— C.C. ma problemy, jak kaŜdy człowiek. Uznał, Ŝe bez obawy moŜe mi się 

zwierzyć — wyjaśniła z godnością Valerie. Gdy siostra mruknęła coś z 

niedowierzaniem, ogarnęła ją irytacja. — Steffie, przecieŜ sama mówiłaś, Ŝe 

C.C. mógłby wybierać do woli wśród młodych, ślicznych dziewczyn, które nie 

mają Ŝadnych zobowiązań. Zastanów się tylko. Nie mogę uchodzić za piękność, 

jestem panią w średnim wieku, obarczoną wieloma obowiązkami, a poza tym 

moja kobiecość doznała powaŜnego uszczerbku. Nie mówmy o tym więcej, 

zgoda? 

— Jasne —mruknęła Stephanie. — Osobiście sądzę, Ŝe jesteś wyjątkowo 

urodziwa. Nie rozumiem, dlaczego masz zastrzeŜenia do swojej kobiecości. Nie 

przypominasz takŜe bezzębnej staruchy, ale wydaje mi się, Ŝe takie uwagi w 

ogóle do ciebie nie docierają, więc je sobie daruję. 

— Serdeczne dzięki — wymamrotała z rozbawieniem Valerie. — Steffie, jeśli 

nie jestem ci tutaj potrzebna, pójdę do księgarni. Zamierzam kupić parę ksiąŜek 

dotyczących ogrodnictwa. Nie sądzę, Ŝebym nauczyła się projektować parki, ale 

ogólna orientacja bardzo mi się przyda w interesach. — Zmarszczyła brwi i 

sięgnęła po torebkę leŜącą na biurku. — C wręczył mi czek za ostatnie zlecenie. 

Oto on. Pójdę juŜ, o ile nie masz nic przeciwko temu... — Poczuła, Ŝe się 

rumieni. Podniosła wysoko głowę i poszła do samochodu. 

Przez następne dwa tygodnie Valerie spotykała C.C. dość często. Jego obecność 

była niczym oŜywczy powiew, który dodawał jej energii. Mimo Ŝe rozsądek 

doradzał inaczej, cieszyła się z tych spotkań. Za kaŜdym razem ogarniało ją 

głębokie zadowolenie. Krew uderzała jej do głowy, ilekroć patrzyła na C.C., 

czuła jego zapach i dotknięcie. 

Wyatt szybko pojął, Ŝe niedawne zwierzenia wiele zmieniły. Nie rozumiał, jak 

to się stało, ale czuł, Ŝe kamień spadł mu z serca i zniknęło poczucie winy 

dręczące go od wielu lat. Gdy opowiedział od początku do końca tę ponurą 

historię, nie próbując niczego 

potrafił uporządkować od razu wszystkiego, bowiem zło nawarstwiało się przez 

lata, ale zrozumiał, Ŝe zagubionemu chłopakowi, jakim był kiedyś CC. Wyatt, 

naleŜy się odrobina współczucia. 

Pragnął jak najczęściej spotykać się z Valerie, poniewaŜ w jej obecności 

ogarniał go zawsze doskonały nastrój, lecz ta kobieta odrzucała uparcie 

wszystkie zaproszenia, twierdząc, Ŝe jest bardzo zapracowana. Tłumaczyła z 

powagą, Ŝe pragnie choćby w małym stopniu przyczynić się do zrealizowania 

wspaniałych planów Stephanie. CC. był uraŜony. Postanowił się me narzucać, 

ale kontakty zawodowe sprawiały, Ŝe nadal często się widywali. Czuł się z tego 

powodu wytrącony w równowagi, ale nie unikał Valerie. PrzecieŜ to się na mc 

nie zda, powtarzał sobie. Interesy to interesy. 

Pewnego dnia podrzucił Stephanie z pracy do domu, gdy jej furgonetka nagle 

odmówiła posłuszeństwa. 

— Jutro rano wezwę mechanika — zaproponował, gdy zatrzymali się przed 

domem sióstr. 

— Nie zawracaj sobie tym głowy rzuciła Valerie, stając w drzwiach. — Same 

się wszystkim zajmiemy. Skoro juŜ tu jesteś, moŜe wstąpisz i prze gryziesz coś 

z nami? — spytała tak słodkim głosikiem, Ŝe C.C. ogarnęła wściekłość. — 

MoŜemy ci zaproponować jedynie kanapki i towarzystwo nas obu, ale 

przyjemnie byłoby posiedzieć wieczorem przy kominku. 

— Dziękuję, ale jestem umówiony — oznajmił chłodno. Nie szukał pretekstu, 

by odrzucić zaproszenie. Rzeczywiście miał spotkanie. Zrobiło mu się przykro, 

Ŝ

e nie moŜe zostać. 

— Szkoda. A zatem do zobaczenia — odparła pogodnie Valerie. — Bądź 

zdrów, C.C. Jedź ostroŜnie. 

— Ma się rozumieć. Dobranoc, Valerie — poŜegnał się z uśmiechem. Zacisnął 

pięści. Miał ochotę nią potrząsnąć. Odjechał sprzed ciepłego, jasnego domu do 

pięknej, lecz ciemnej i ponurej willi. 

 

 

ROZDZIAL SIÓDMY 

 

Następny tydzień był chłodny i szary, ale z początkiem listopada pogoda nagle 

się poprawiła. Świat rozkwitał niczym jesienna herbaciana róŜa. Słońce znowu 

przygrzewało, a w powietrzu unosiła się orzeźwiająca woń kamelii. Valerie 

zachwycała się urokami jesieni, ale w głębi duszy odczuwała nadal dziwny 

chłód. Od siedmiu dni C.C. nie zaglądał do domu jej siostry. 

Valerie obawiała się mimo woli, Ŝe poczuł się uraŜony, poniewaŜ nie chciała się 

z nim umówić. Z czasem doszła jednak do wniosku, Ŝe miłość własna C.C. 

wprawdzie trochę ucierpiała ale nie stanowi ona na pewno dominującej cechy 

jego osobowości. Valerie zdawała sobie sprawę, Ŝe C.C. zaczął się spotykać z 

pewną kobietą. Pewnego dnia była z siostrą na uroczystej kolacji i przypadkowo 

zauwaŜyła go na restauracyjnym parkingu w towarzystwie rudowłosej 

piękności. Pomyślała zgryźliwie, Ŝe ognisty rudzielec wcale nie wygląda tak 

młodo. 

Valerie chętnie przesiadywała w domu czytając ksiąŜki, ale bardzo się ucieszyła, 

gdy pewnego słonecznego dnia C.C. wpadł do szklarni, Ŝeby ją zaprosić na 

wystawę malarstwa w miejscowym muzeum sztuki. Nie omieszkał dodać, Ŝe 

prezentowane są obrazy Georgii O”Keeffe; Zaproponował, by od razu pojechali 

do muzeum. 

Valerie przygryzła wargę. To była jej ulubiona malarka. 

— Chciałabym zobaczyć tę wystawę, ale jesteśmy dziś strasznie zajęte. — Nie 

chciała zdradzić, jak bardzo pragnie obejrzeć słynne obrazy w towarzystwie 

C.C. — Muszę przede wszystkim porozmawiać ze Stephanie. 

Siostra namawiała ją na tę wyprawę z całego serca. Oznajmiła, Ŝe da sobie radę 

sama. 

Valerie uznała, Ŝe musi wpaść na chwilę do domu, Ŝeby się przebrać. Gdy 

zaparkowała przed domem, CC. czekał juŜ na werandzie. Gdy ich oczy się 

spotkały, na twarzy męŜczyzny pojawił się czuły i łagodny uśmiech. CC. wstał i 

ruszył w jej stronę. Podziwiała smukłą postać i złocistą czuprynę przystojnego 

męŜczyzny. Ogarnęły ją wątpliwości, czy ma słuszność, upierając się, Ŝe osoby 

róŜnej płci moŜe łączyć jedynie przyjaźń. 

— Miło cię znów widzieć, CC. Zaraz się przebiorę. To potrwa minutę. Nie mam 

klucza do frontowych drzwi. Wejdziemy od tyłu. MoŜesz poczekać w oranŜerii? 

— Chętnie. —Wziął ją za rękę. Poszli razem do furtki prowadzącej na 

podwórko. 

Valerie pospiesznie włoŜyła elegancki strój. Przez cały czas próbowała uspokoić 

rozedrgane nerwy. Wmawiała sobie, Ŝe to jedynie przyjemna wyprawa we 

dwoje do muzeum, lecz mimo wszystko czuła, Ŝe krew Ŝywiej krąŜy w jej 

Ŝ

yłach i radość rozsadza serce. Gdy weszła do oranŜerii, C.C. natychmiast 

podniósł się z kanapy. 

— Wyglądasz prześlicznie — oświadczył. Nim zdąŜyła podziękować za 

komplement, objął dłonią głowę Valerie i złoŜył na jej ustach pocałunek, który 

trwał zaledwie chwilę, a jednak wystarczająco długo, by oboje dali się porwać 

namiętności. Valerie odsunęła się pierwsza i odetchnęła głęboko. 

— CC., cóŜ to za pomysł, by rzucać się na mnie i całować do utraty tchu? 

— Sam nie wiem. Nagle poczułem, Ŝe muszę to zrobić — odparł kpiąco. Nie 

miał pojęcia, co go napadło. Pragnął Valerie i juŜ. 

— Być moŜe innym kobietom, z którymi się umawiasz, odpowiada takie 

traktowanie, ale... 

— Nie rzucam się na inne kobiety i nie całuję w ten sposób Ŝadnej z nich. 

— CzyŜby? — wypytywała mile zdziwiona. — Dlaczego zatem mnie to 

spotyka? 

— Uwierz mi, Val, gdybym znał powód, na pewno bym ci go zdradził — 

odparł, po raz pierwszy uŜywając jej zdrobniałego imienia. Głęboki baryton 

przeszedł w schrypnięty szept, gdy C.C. wsunął palce w ciemne włosy i 

przyciągnął do siebie nie stawiającą oporu Val — Masz mi za złe ten 

pocałunek? 

— Nie w tym rzecz. Chodzi o to... — Zająknęła się, czując jego oddech na 

policzku. 

— O co? —mruknął, całując delikatnie kąciki jej ust. 

— Nie lubię niespodzianek... och! — westchnęła, czując zaborcze usta C.C na 

swoich wargach. 

Wspólna wyprawa do muzeum poszła w niepamięć. Na chwilę świat przestał 

istnieć dla C.C. Wpił się zachłannie w rozchylone, zmysłowe wargi Valerie, 

całując i oddając pocałunki. Objęli się mocno, spragnieni wzajemnej bliskości. 

Valerie reagowała spontanicznie na pieszczoty CC., lecz nie wyzbyła się 

całkowicie dawnej powściągliwości. MęŜczyzna czuł, Ŝe nie moŜe teraz 

zaspokoić wszystkich jej pragnień. Przyjął jako wspaniały dar wszystko, co 

zechciała mu ofiarować. 

Mieli wraŜenie, Ŝe całują się od wielu godzin, chociaŜ w rzeczywistości minęło 

zaledwie kilka minut. Oszołomiona Valerie straciła poczucie czasu. Spowiła ich 

aura namiętności. Pocałunki CC. — zaborcze i czule, łagodne i leniwe, to znów 

gwałtowne i zachłanne — kusiły i obiecywały. Nie mogła się nimi nasycić. 

C.C. nie przypuszczał dotąd, Ŝe całując kobietę, moŜe dostąpić tak niezwykłej 

rozkoszy, która zaspokajała jego najskrytsze pragnienia. Popadł w dziwny stan. 

Marzyło tym, by Valerie mu się oddała, spalał się w ogniu poŜądania, lecz 

zarazem miał wraŜenie, Ŝe ogarnia go łagodne ciepło i uczucie nasycenia. 

Valerie odsunęła się pierwsza. Oddychali głęboko, próbując odzyskać jasność 

umysłu. C.C. przytulił czoło do jej twarzy. 

— To niesamowite — szepnął. — Pragnę cię tak bardzo, Ŝe gotów jestem 

zaciągnąć cię na tylne siedzenie starego, poczciwego krąŜownika szos i całować 

przez tydzień. Jaka szkoda, Ŝe dawno sprzedałem takie auto. Jeździłem nim w 

wieku osiemnastu lat. Co ty na to? popatrzył na nią roziskrzonymi oczyma. — 

Jaki będzie dalszy ciąg naszej znajomości? 

— Ja... — Oblizała nerwowo wargi. — śaden oznajmiła zdecydowanie. 

— To prawda, jeśli uznasz za stosowne nadal mnie unikać — przyznał cierpkim 

tonem. 

— Wcale cię nie unikam. Nie lubię tylko działać pochopnie. Niechętnie 

nawiązuję znajomości, poniewaŜ... — Valerie umilkła, niepewna, jak ma 

postąpić. Nie potrafiła wyznać mu całej prawdy w pełnym świetle dnia. Nie 

starczyło jej sił. Sposobność nadarzyła się i przeminęła. — Mam w Ŝyciu dość 

kłopotów, niepotrzebne mi nowe. — Przymknęła oczy. — BliŜsza znajomość z 

tobą moŜe się okazać dość kłopotliwa, C.C. 

— CzyŜby? — rzucił z niedowierzaniem. Dałby wiele, by się dowiedzieć, czy 

fascynuje Valerie tak samo jak ona jego. 

— Owszem. — Z uporem zacisnęła usta. — Na szczęście osiągnęłam wiek, w 

którym dyktowane przez rozsądek wyrzeczenia nie odbierają mi chęci do Ŝycia. 

— Po śmierci Hope przez dwa lata wyrzekałem się wszelkich radości. W końcu 

dotarło do mnie, Ŝe moje Ŝycie toczy się dalej Zamiast marnie egzystować, 

zacząłem się cieszyć, Ŝe nadal jestem na tym świecie. Valerie, czy zdajesz sobie 

sprawę, Ŝe nadal Ŝyjesz — zapytał cicho. 

— Oczywiście. Pogodziłam się ze stratą, chociaŜ bardzo cierpiałam — odparła, 

nie mogąc się oprzeć wraŜeniu, Ŝe błękitne oczy przejrzały ją na wylot. Uniosła 

wysoko głowę i próbowała stłumić wątpliwości. — Doskonałe sobie radzę, 

C.C., a poza tym nie sądzę, Ŝebym musiała się przed tobą tłumaczyć. 

Wolałabym zmienić temat, jeśli pozwolisz. 

— Trafiłem w czułe miejsce? 

— Nie. Po prostu nie lubię, gdy ktoś analizuje moje postępowanie. — 

Westchnęła i odwróciła wzrok. 

C.C. obserwował ją uwaŜnie. Nie zwiodło go obojętne spojrzenie łagodnych, 

brązowych oczu. Valerie ukrywała jakąś tajemnicę. 

- Przepraszam, nie chciałem okazać się natrętem. Rzecz w tym, Ŝe nieustannie 

zbijasz mnie z tropu. Tyle jest spraw, o których powinniśmy sobie powiedzieć. 

— Uśmiechnął się zachęcająco. — Masz ochotę porozmawiać o tym dziś 

wieczorem? 

Ach, ten C.C.! 

— Nigdy nie rezygnujesz? 

— W kaŜdym razie nie poddaję się łatwo. — Niebieskie oczy wpatrywały się w 

nią uporczywie. — Od powiedz szczerze. Pragniesz mnie? 

Valerie miała wraŜenie, Ŝe w końcu przyparł ją do muru. PrzyłoŜyła ręce do 

skroni i zaczęła je masować. 

— Sama nie wiem. Ja równieŜ czuję się przy tobie zbita z tropu, ale to jest bez 

znaczenia. Jeśli chodzi o propozycję wspólnego spędzenia wieczoru, muszę 

odmówić. Wybieramy się ze Stephanie do kina. Powinnam być w domu przed 

szóstą. W kaŜdym razie dziękuję za zaproszenie 

— Drobiazg — odparł ironicznie CC. — MoŜesz odmawiać do woli. JuŜ się na 

to uodporniłem. 

W drodze powrotnej z muzeum Valerie zastanawiała się nad uwagami C.C. 

Zawierały kilka trafnych obserwacji. Istotnie dotknął czułego miejsca, pytając, 

czy rezygnacja z szukania nowego partnera nie świadczy o wewnętrznym 

niepokoju. CzyŜby cierpienie uczyniło ją niezdolną do romantycznych uniesień? 

Czy Ŝal i rozgoryczenie słuŜyły jej za tarczę, ilekroć C.C. próbował się do niej 

zbliŜyć? Raczej nie. To lęk przed odrzuceniem stanowił główny problem 

Valerie. 

Nim dowiedziała się o chorobie, szukała towarzystwa ludzi i nawiązywała wiele 

znajomości. Na jednym z przyjęć spotkała atrakcyjnego męŜczyznę, który 

zyskał jej sympatię. Gdy badania wykazały, Ŝe Valerie ma raka piersi, nowy 

znajomy okazał się bardzo pomocny, ale gdy zobaczył filmy i zdjęcia przed 

stawiające stan po operacji, zerwał nią wszelkie koń- takty. Twierdził, Ŝe 

sytuacja go przerasta. Opuścił ją w nieszczęściu, poniewaŜ blizny i 

pooperacyjne zniekształcenia budziły w nim odrazę. 

Valerie bardzo cierpiała; czuła się odepchnięta. Ucierpiała jej durna i poczucie 

kobiecości. Tłumaczyła sobie, Ŝe nie warto się przejmować. Tamten męŜczyzna 

niewiele dla niej znaczył. PrzeŜyła juŜ wielką miłość, urodziła dzieci. śycie 

ofiarowało jej wiele pięknych chwil. Nie musiała uganiać się za męŜczyznami. 

Argumenty te brzmiały przekonująco, lecz mimo wszystko słowa C.C. nadal 

dźwięczały jej w uszach. 

Następnego wieczoru Valerie umówiła się z Duganem. Był wprawdzie miłym 

człowiekiem, ale nudziła się okropnie w jego towarzystwie i Ŝałowała przez cały 

czas, Ŝe przyjęła to zaproszenia. Taktownie dała mu do zrozumienia, Ŝe to ich 

pierwsza i ostatnia randka. 

Dzień później C C zjawił się na kolacji w domu jej siostry z wraz dwojgiem 

innych znajomych. Silny, północny wiatr przyniósł nagłe ochłodzenie. Po polu-. 

dniu temperatura spadła w ciągu godziny o kilkanaście stopni. Gdy około szóstej 

usiedli do kolacji, za oknami było zimno i wietrznie. Valerie przygotowała 

prawdziwą ucztę: tłuczone ziemniaki, kotlety wieprzowe i zapiekaną dynię. Na 

deser podała bananowy pudding Cieszyła się, ze gościom dopisuje apetyt Przy 

znała się w duchu, Ŝe jej radość była większa niŜ zwykle, bo przy stole, siedział 

C.C. 

Trzy dni później odpoczywała w salonie, sącząc porto i czytając ksiąŜkę 

poświęconą ogrodnictwu. 

— Tyle muszę się nauczyć — mruknęła do Stephanie, która wtuliła się w fotel i 

oglądała telewizję, jedząc mandarynki w syropie prosto z puszki. 

— Z czasem nauczysz się wszystkiego — zapewniła ją siostra. — Musisz 

zapamiętać przede wszystkim, Ŝe Houston leŜy w ósmej strefie... — Przerwał jej 

dzwonek telefonu. - 

— To pewnie do ciebie — mruknęła Valerie. Dziewczyna skinęła głową. Odkąd 

była znowu wolna, otaczał ją tłum adoratorów. Pobiegła do aparatu. 

— Dzwonił C.C. — oznajmiła, wchodząc do salonu. 

— Zaprasza nas na małe przyjęcie, które urządza 

w sobotę wieczorem. Powinnyśmy iść. W kaŜdym razie 

ja się wybieram, a ty zrobisz, jak zechcesz. Bobby nas 

odwiezie, jeśli go poproszę. Co ty na to? 

— Sama nie wiem. — Valerie znowu czuła niespokojne kołatanie serca. 

Daremnie próbowała zapanować nad sobą, by nie reagować tak gwałtownie na 

kaŜdą wzmiankę o C.C. Niedługo na sam dźwięk jego imienia będziesz się 

ś

liniła niczym pies Pawłowa nad miską z jedzeniem, pomyślała z ironią. 

— Przestań się wygłupiać — nie dawała za wygraną Stephanie. — Nie 

widziałaś go aŜ trzy dni. 

—Dość, Stephanie. Nie chcę słuchać historii o rzeko mym romansie między 

mną i C.C. — odparła chłodno Valerie. — Pamiętaj, Ŝe jestem przewraŜliwiona 

na tym punkcie. 

— Dlaczego? PoniewaŜ straciłaś pierś? Val, przecieŜ ta sprawa nie ma 

znaczenia... 

— Ma, i to ogromne! — przerwała Valerie. Była zdumiona gwałtownością 

swojej reakcji. Po chwili dodała spokojniej: —Przepraszam, Ŝe podniosłam głos. 

Zrozum, utrata piersi wszystko zmienia. 

— Przepraszam, nie chciałam się okazać taka gruboskórna. Po prostu... — 

Stephanie potrząsnęła głową. 

— Nie miał prawa cię pouczać. Wybacz mi, kochanie. Pomyślałam tylko, Ŝe 

byłoby wspaniale, gdybyście się wreszcie dogadali. Poza tym nie zapominaj, Ŝe 

przyjęcia to doskonała okazja do nawiązywania kontaktów zawodowych — 

dodała. Rozpromieniła się, poniewaŜ znalazła wreszcie bezpieczny temat. —

Wśród zaproszonych jest Bert Fuller. Sporo ostatnio buduje. Pamiętaj, Valerie, 

takie znajomości bardzo się przydają w interesach. 

— Skoro tak stawiasz sprawę, pójdę na to przyjęcie 

— oznajmiła Valerie, a potem wybuchnęła śmiechem. AleŜ znalazła sobie 

wymówkę! PrzecieŜ wiadomo, Ŝe usycha z tęsknoty za C.C. Bardzo chciała 

zobaczyć jego willę. Zawsze sądziła, Ŝe dom wiele mówi o właścicielu. 

— C.C. powiedział, Ŝe nie musimy się stroić rzuciła mimochodem Stephanie i 

rozmowa zeszła na ciuchy. 

Valerie bardzo zaleŜało, by wyglądać skromnie, lecz niebanalnie. Nie 

zamierzała udawać podlotka. Po stanowiła się ubrać jak przystało na kobietę 

zrównowaŜoną, pewną siebie, którą cechuje spokój i niewymuszona elegancja. 

Niestety, ubrania, które ze sobą przywiozła, nie pasowały do tego wizerunku. 

Następnego dnia Valerie i Stephanie wymknęły się z pracy kilka godzin 

wcześniej i przez całe popołudnie myszkowały po sklepach. 

Wspólna wędrówka przez dzielnicę handlową, radość z wybierania i 

przymierzania mnóstwa strojów była dla obu sióstr nowym, cudownym 

przeŜyciem. Valerie stwierdziła z zadowoleniem, Ŝe z kaŜdym dniem stają się 

sobie bliŜsze. 

W sobotę wcześniej skończyły pracę. Valerie ubrała się w nowe rzeczy. Była 

zachwycona swoim wyglądem. Czarne, aksamitne spodnie, biała bluzka z 

romantycznym kołnierzem przymarszczona w talii, czerwone sandałki na 

wysokich obcasach podkreślające zgrabne kostki i stopy. Początkowo rozpuściła 

włosy, które spływały na ramiona i lekko falowały, poniewaŜ suszyła je, 

nakręcając długie pasma na szczotkę. Po chwili doszła do wniosku, Ŝe ta fryzura 

do niej nie pasuje, i z prawdziwym Ŝalem upięła włosy w kok, pozostawiając 

jednak kilka luźnych kosmyków, które wiły się przy skroniach i łagodziły 

surową linię uczesania. Kok ozdobiła gardenią z białego jedwabiu. Raz jeszcze 

przejrzała się w lustrze, włoŜyła czerwoną zamszową marynarkę i dołączyła do 

Stephanie, która czekała na nią w towarzystwie wysokiego, chudego adoratora. 

Valerie była oczarowana willą C.C. Wszędzie stały kompozycje ze świeŜych 

kwiatów. Wspomniał kiedyś, Ŝe bardzo je lubi. Gdy weszła, wcale nie szukała 

go wzrokiem, a jednak był pierwszą osobą, którą rozpoznała w tłumie gości. 

Przez krótką chwilę nie widziała nikogo poza nim. W pierwszym momencie 

wydawał się bardzo poruszony, ale wkrótce odzyskał panowanie nad sobą. 

Stephanie witała się z znajomymi. Valerie uśmiechała się do osób, które siostra 

jej przedstawiała, lecz nieustannie wodziła spojrzeniem za C.C. Ubrał się na 

czarno. Val pomyślała z niepokojem, Ŝe przyporni- na korsarza, który wypatruje 

zdobyczy. 

— Dzień dobry, Valerie. — Niski głos jak zwykle przyprawił ją o dreszcze: — 

Miło cię widzieć w moim domu. 

Dziękuję. Cieszę się, Ŝe tu jestem, C.C. — odparła ale męŜczyzna usłyszał nutkę 

głębokiego zadowolenia w jej glosie. ChociaŜ zachowywała chłód i 

powściągliwość, był pewny, Ŝe cieszy się z tego spotkania. Ledwie go ujrzała, w 

jej oczach pojawiły się radosne iskierki. Musiał przyznać, Ŝe gdy stanęła w 

drzwiach, odniósł wraŜenie, jakby wnętrze domu pojaśniało. Ta kobieta ma 

klasę, pomyślał i od razu się poprawił. Ma coś więcej. Valerie osiągnęła 

prawdziwą dojrzałość i wewnętrzną równowagę. Wśród gości kręciło się kilka 

młodych dziewczyn, które w porównaniu z nią przypominały cierpkie, zielone 

owoce. Ona była niczym słodka, dojrzała brzoskwinia. 

Valerie czuła na sobie jego taksujące spojrzenie, lecz nie była pewna, jak 

wypadła ocena. Jeden z gości podszedł do C.C. i wciągnął go do rozmowy. 

Podeszła do nich Stephanie, która czuła się w domu C.C. jak u siebie. 

— Chcesz obejrzeć willę? — zaproponowała siostrze. 

— Z radością, ale czy to wypada? Jesteś pewna, Ŝe C.C. nie będzie miał nic 

przeciwko temu, Ŝebyśmy się trochę powłóczyły po jego prywatnych 

apartamentach? 

— Oczywiście. Innym by nie pozwolił, ale my to co 

innego — oznajmiła beztrosko Stephanie. 

Zwiedzanie wytwornie urządzonych wnętrz okazało się prawdziwą 

przyjemnością. 

— Dobrze się bawisz? — C.C. stanął niespodziewanie obok Valerie. 

— D... doskonale — wyjąkała zaskoczona. — Jestem zachwycona. Masz 

uroczych znajomych i piękny dom. 

Część z tych ludzi zaprosiłem tylko dlatego, Ŝe robię z nimi interesy, ale ci, z 

którymi naprawdę się przyjaźnię, rzeczywiście są mili. Wielu znam od 

dwudziestu lat, niektórych nawet dłuŜej. Cieszę się, Ŝe podoba ci się mój dom 

— dodał ciszej. — Sporo pr4cy włoŜyłem, by tak wyglądał. 

— Ty czy dekorator wnętrz? 

— Ja. Oczywiście fachowcy zadbali o niektóre szczegóły, ale wystrój niemal 

wszystkich pomieszczeń za projektowałem sam. Val, zostań ze mną, gdy goście 

wyjdą —poprosił zmysłowym szeptem. Po chwili dodał z rozbrajającym, 

chłopięcym uśmiechem: — Ktoś musi mi pomóc w sprzątaniu. Yolanda 

uporządkuje kuchnię i wkrótce sobie pójdzie. Daj się namówić i zostań dłuŜej. 

Valerie przygryzła wargę. Miała ochotę ulec jego namowom, ale nie była 

całkiem pewna, na co się decyduje. Nagle ogarnęła ją wielka niecierpliwość, 

silne pragnienie, by zostać z nim sam na sam i poczuć znowu na wargach ciepłe, 

Ŝ

arliwe, nie kończące się pocałunki. To ryzykowne, ostrzegła się w duchu. 

Daremnie! Bardzo pragnęła z nim zostać. Nim zdąŜyła odpowiedzieć, podeszła 

do nich jakaś para. C.C. uśmiechnął się i wrócił do roli gospodarza. Dołączyli 

do nich inni goście. Valerie niecierpliwie przestępowała z nogi na nogę, 

gawędząc z cc. i jego znajomymi. Wprawdzie rozmowa była zajmująca, ludzie 

interesujący, wino przednie, ale bliskość C.C. wprawiała ją w stan szczególnego 

zdenerwowania. Próbowała opanować ten niepokój. 

SłuŜąca wyszła. Około jedenastej goście zaczęli się Ŝegnać. Stephanie, Bobby i 

Valerie zostali trochę dłuŜej. 

— Val, Bobby i ja zamierzamy jeszcze wpaść do klubu. Przyłączysz się do nas? 

— zapytała Stephanie. 

— Twoja siostra ma coś waŜniejszego do roboty niŜ 

włóczyć się nocą po klubach. Obiecała, Ŝe pomoŜe mi 

posprzątać — oznajmił C.C., me pozwalając dojść do 

słowa zaskoczonej Valerie. Puścił oko do Stephanie. 

— A moŜe ty wzięłabyś się do zmywania? Nie martw się 

o Val. Odwiozę ją trochę później. 

— Nie zamierzam wam pomagać. Do zobaczenia, Val — rzuciła z uśmiechem 

Stephanie i popchnęła Bobby”ego ku drzwiom. 

— Do zobaczenia — powtórzyła odruchowo Valerie. Nie wiedziała, czy się 

cieszyć, czy martwić takim obrotem sprawy. Doznała ulgi, a potem rozzłościła 

się nagle, poniewaŜ inni zdecydowali za nią. Przez chwilę stała w otwartych 

drzwiach. Nocne powietrze przyjemnie chłodziło rozpalone policzki. C.C. 

podszedł bliŜej. Poczuła ciepło bijące od jego ciała. Wzdrygnęła się, gdy dotknął 

ręką jej ramienia. 

Powoli zamknęła drzwi. C.C. przekręcił klucz w zamku. Odwróciła się. 

MęŜczyzna chwycił ją w objęcia i zaczął całować jak szalony. 

 

ROZDZIAŁ ÓSMY 

 

Valerie omal nie osunęła się na podłogę, gdy zgłodniałe wargi C.C. przywarły 

do jej ust. W pierwszej chwili chciała się wyrwać, ale po chwili wzięło górę 

inne, głębsze pragnienie. MęŜczyzna objął ją ciasno ramionami. Rozpalone ciało 

Valerie zaczęło pulsować obezwładniającą tęsknotą. Pocałunki i pieszczoty CC. 

były zaborcze i czułe zarazem. Jego uścisk stał się słodką torturą. Ostrzegawczy 

głos rozsądku wzywał Valerie do opamiętania. Powinna się natychmiast 

opanować, ujarzmić podniecone zmysły i wzburzoną krew, ale słodka 

pieszczota silnych rąk, które coraz śmielej dotykały jej ciała, sunąc w dół po 

smukłych plecach, obudziła ukryte tęsknoty. Valerie zapomniała o rozsądku i 

chłonęła cudowne odczucia, zatracając się w nich całkowicie. 

C.C. przesunął dłońmi po jej ramionach i przez jedwabny materiał objął stromą 

pierś. To otrzeźwiło Valerie niczym kubeł zimnej wody. Nim zdołała dojść do 

siebie, niezgrabne palce niecierpliwie rozpinały juŜ guziki jej bluzki, szukając 

ciepłej skóry. Valerie jęknęła z rozkoszy i bólu. Cofnęła i oderwała wargi od ust 

C.C. 

— Przestań! — krzyknęła. Zaprotestował, gdy próbo wała go odepchnąć. Oparła 

dłonie na szerokiej piersi i wtuliła głowę w jego ramię. 

— Przytul mnie, C.C., proszę — wyszeptała niewyraźnie. Czuła, Ŝe cały drŜy, i 

to ją rozczuliło. — Przytul mnie — błagała cicho. — Po prostu mnie przytul. 

Bardzo tego potrzebuję. 

C.C. ukrył twarz wiej ciemnych włosach i westchnął spazmatycznie. 

— Chcę cię tulić, ale w moim łóŜku, nagą, rozpaloną, gotową się kochać. Nie 

moŜesz mieć do mnie pretensji, Val, Ŝe usiłuję cię zdobyć. 

— Nie próbuj mnie do niczego zmusić, C.C. — od rzekła głucho. — Mam juŜ 

swoje lata i jestem zbyt rozsądna, by ulegać męŜczyźnie tylko dlatego, Ŝe on 

tego pragnie. 

— Valerie, do niczego cię nie zmuszam... — Podniosła głowę. Roziskrzone, 

ciemne oczy. napotkały jego wzrok. 

— AleŜ tak. Robisz to od samego początku. Jesteś subtelny, ale nie dajesz za 

wygraną. 

C opuścił ręce i cofnął się o krok. 

— Nie zmuszam kobiet do uległości. Nie potrzebuję tego robić — odparł 

arogancko. 

— Bierzmy się do sprzątania — odpowiedziała zimno Valerie i ruszyła do 

salonu. — Zostałam, aby ci pomóc. 

— CzyŜby? 

— W kaŜdym. razie nie po to, Ŝeby iść z tobą do łóŜka 

— odparła gniewnie i spłonęła rumieńcem. — Uporajmy się z tym bałaganem 

jak najszybciej. Chciałabym wrócić do domu. 

— Ocli, zostaw to. Yolanda posprząta jutro rano 

— rzucił wyraźnie zirytowany. — Przyniosę twój Ŝakiet i odwiozę cię — dodał 

bezbarwnym głosem. 

Valerie, zdziwiona nagłą zmianą tonu, nic nie odpowiedziała. 

W samochodzie oboje milczeli. C.C. z trudem to znosił. Jesteśmy parą 

dorosłych ludzi, pomyślał ze złością i niezadowoleniem Powinniśmy wiedzieć, 

jak postąpić w takiej sytuacji Zresztą to bez znaczenia AleŜ nie, poprawił się 

natychmiast. Ta sprawa była dla niego bardzo waŜna. Zarzuty Valerie dotknęły 

go bardziej, niŜ przypuszczał. Był zdumiony, Ŝe tak głęboko przeŜywa niedawną 

sprzeczkę. Dopiero teraz odkrył, jak bardzo pragnie i potrzebuje Valerie. 

Intensywność tych odczuć wprawiła go w osłupienie. Nie znal dotąd równie 

wielkiej rozkoszy ani cierpienia. Pragnął tej kobiety nie tylko ciałem, lecz całą 

swoją istotą. 

Dzięki Bogu, jesteśmy na miejscu! Valerie ode tchnęła z ulgą., gdy zatrzymali 

się przed domem. Natychmiast otworzyła drzwi auta, ale w ostatniej chwili 

zmieniła zamiar. Uznała, Ŝe winna jest C.C. jakieś wyjaśnienie. 

— Lubię cię. Dobrze o tym wiesz. Niestety... przy najmniej na razie nie potrafię 

ci ofiarować nic więcej. 

C.C. wpatrywał się w nią tak długo, Ŝe poczuła się niezręcznie. W końcu 

powiedział: 

— Trudno. Nie to nie. 

Te słowa brzmiały Valerie w uszach, gdy się rozbierała. Z ociąganiem zdjęła 

bieliznę i zaczęła masować tętniące skronie. Nadal była wściekła i zrozpaczona. 

Na siebie, nie na CC. Dlaczego mu nie powiedziała, co ją gnębi i jak się czuje? 

Co ją powstrzymało od wyznania, jaka jest przyczyna dręczącego ją lęku? 

Próbowała odzyskać wewnętrzną równowagę. Powtarzała sobie, Ŝe pojutrze 

wyjeŜdŜa, by spędzić z córkami Święto Dziękczynienia. Będzie miała dość 

czasu, by się zastanowić i podjąć decyzję. Z obawą pomyślała, Ŝe gdyby dziś 

wyznała C.C. swoją tajemnicę, moŜe nie miałaby po. co wracać. 

Poszła do łazienki, Ŝeby umyć zęby. W lustrze ujrzała swoją nagą postać. 

Wyglądała Ŝałośnie. Nagłe zgięła się wpół i wybuchnęła płaczem. Głośny, 

przeciągły jęk wyrwał się z jej gardła. Zbolałe serce ścisnęło się z Ŝalu. Valerie 

płakała nad swym udręczonym ciałem. 

Objęła je ciasno ramionami i kołysała się w przód i w tył, jęcząc z bólu, który 

krył się dotąd w głębi duszy niczym w podziemnej studni. Płakała tak długo, aŜ 

ogarnął ją lęk, Ŝe rozpłynie się we łzach. 

ZatrwaŜający wybuch rozpaczy nie pasował do osoby, która nawet w 

pierwszych, najtrudniejszych dniach tuŜ po operacji nie uroniła ani jednej łzy. 

Uspokajała się powoli. Gniew ustąpił miejsca smutkowi i rezygnacji. Łzy nadal 

płynęły, ale Valerie juŜ się ich nie wstydziła. Opłakiwała swoją śliczną pierś, 

wbrew naturze odciętą od Ŝywego ciała. 

Następnego ranka obudziła się w paskudnym na stroju. Z ulgą pomyślała, Ŝe 

jutro wyjeŜdŜa do Luizjany. To poprawiło jej humor. Cieszyła się na spotkanie z 

córkami. Będzie mogła je ściskać i całować do woli! Stephanie patrzyła z 

rozrzewnieniem na człapiącą po kuchni siostrę, która z trudem tłumiła ziewanie. 

Przygotowała jej filiŜankę kawy. 

— Val, słyszałam, jak płakałaś w nocy — zaczęła niepewnie — ale 

pomyślałam, Ŝe wolisz być sama i wyrzucić to z siebie. V 

— Miałaś rację, kochanie. Tak właśnie było. Powinnam się była wypłakać 

dawno temu — odparła Valerie ze smutnym uśmiechem. Nie miała ochoty 

najedzenie. OdłoŜyła bułkę z cynamonem i poszła do łazienki. Po kąpieli wolno 

zsunęła ręcznik i patrzyła na pierś, którą poprzedniego wieczoru objęła dłoń 

C.C. Skóra ją mrowiła na samo wspomnienie dotknięcia męskiej ręki na 

spręŜystej wypukłości. Płaskie miejsce po drugiej stronie było niewraŜliwe na 

dotyk. Śmiało podniosła rękę i przesunęła czubkiem palca po Bliźnie Potem 

odwróciła się plecami do lustra i sięgnęła po ubranie. 

Praca fizyczna w szklarni poprawiła Valerie nastrój. Wśród kwiatów czuła się 

najlepiej. Ogrodnik wskazał jej skrzynie wypełnione egzotycznymi roślinami, 

które naleŜało rozpakować i naleŜycie wyeksponować Przy tym zajęciu czas 

upływał bardzo szybko. 

Pogoda się popsuła. Było chłodno i zanosiło się na deszcz. Niewielu klientów 

przychodziło kupować rośliny w taki dzień. Około czwartej Stephanie zagadnęła 

siostrę: 

— MoŜe z okazji twego wyjazdu urządzimy wieczorem małe przyjęcie? Kupię 

dobre wino. - 

— Świetnie. Zrobię klopsy — zaproponowała Valerie. Jej siostra 

niespodziewanie zachichotała. Śmiech okazał się zaraźliwy. 

— Cała mama! — wykrzyknęły chórem. Z radością wspominały dobrze znane 

sceny z dzieciństwa. Ich matka sądziła, Ŝe dobry klopsik pomaga na wszelkie 

strapienia; inne panie domu raczyły się w trudnych chwilach filiŜanką herbaty. 

Stephanie rozpłakała się niespodziewanie. 

— Strasznie rozpaczałam, gdy mama umarła. Ty wyjechałaś w świat, wyszłaś za 

mąŜ, więc nie przeŜyłaś jej śmierci tak boleśnie, ale dla smarkuli wracającej ze 

szkoły do pustego domu to była prawdziwa katastrofa. 

— Tak mi przykro, kochanie. Wygląda na to, Ŝe obie nie sprawdziłyśmy się w 

najtrudniejszych chwilach, ale w przyszłości będzie inaczej — zapewniła 

Valerie. Łzy piekły ją pod powiekami. 

— Na pewno masz rację. — Stephanie od razu poweselała. — Wpadłam na 

doskonały pomysł! Przygotuj więcej tych smakołyków. Powiedzmy: dla trzech 

lub czterech osób. Zaprosimy gości! 

— Tylko ci przyjęcia w głowie, urwisie! — kpiła Valerie. — Zgoda. Przygotuję 

kolację, a ty zaproś gości. 

— Masz jakieś propozycje? 

— Nie. Sama zdecyduj — odparła po chwili wahania. W pierwszej chwili 

pomyślała o C.C., ale jeszcze nie doszła do siebie po wczorajszej sprzeczce. 

Wróciła do domu i od razu wzięła się do gotowania. Klopsy udały się 

doskonale. Przyrządziła pyszny sos i ziemniaki zapiekane w folii oraz wspaniałą 

sałatkę ze świeŜego szpinaku, słodkiej, czerwonej cebuli i po krojonych w 

plasterki mandarynek, przyprawioną octem winnym. W ostatniej chwili 

zauwaŜyła, Ŝe zabrakło czosnkowego pieczywa. Wskoczyła do samo chodu i 

pojechała do sklepu. Wyprawa trwała dłuŜej, niŜ moŜna się było spodziewać. 

Dzień był dŜdŜysty. Sznury aut sunęły wolno ulicami. Gdy Valerie dotarła 

wreszcie do domu, Stephanie juŜ tam była. Przyjechał z nią C.C. Valerie 

poczuła radość pomieszaną z lękiem. Odetchnęła z ulgą, słysząc jego śmiech. 

Ucieszył się na jej widok. Nie odrywał błękitnych oczu od smukłej postaci. 

Valerie ucieszyła się. Na pewno C.C. zapomniał o wczorajszej sprzeczce. 

Oczywiście, uspokajała zalęknione serce, przecieŜ to dorosły męŜczyzna, a nie 

zawzięty „dwudziestolatek, który się dąsa, gdy nie dopnie swego. Przez chwilę 

C.C. patrzył jej prosto w oczy. Spochmurniał. Valerie nie była juŜ taka pewna, 

Ŝ

e puścił w niepamięć wczorajsze nieporozumienie. Zdjęła płaszcz i powiesiła 

go na wieszaku. Przygładziła włosy potargane wiatrem. 

— Witaj, CC. — powiedziała z uśmiechem. — Nie sądziłam, Ŝe się dziś 

spotkamy. 

— Stephanie się nade mną zlitowała. W przeciwnym razie jadłbym dziś na 

kolację zupę z puszki. Co za szczęście, Ŝe mnie zaprosiła. Nie mam pojęcia, co 

przygotowałaś, ale to coś pachnie wspaniale! 

Valerie zarumieniła się z radości. Zerknęła na niego z ukosa i mruknęła do 

siostry: 

— No widzisz, przez Ŝołądek zawsze trafisz do serca męŜczyzny. Kto jeszcze 

przyjdzie? 

— Tylko Bobby. Dwie pary. Spędzimy miły wieczór — oznajmiła Stephanie z 

szelmowskim uśmiechem. Valerie me była zachwycona jej paplaniną. 

— Chodź, pomoŜesz mi w kuchni — zarządziła. 

— C.C., czuj się jak u siebie w domu. Czy masz na coś ochotę? Czego się 

napijesz? 

— Stephanie poczęstowała mnie piwem. Zadowolę się tym na początek. — 

Uniósł napełnioną szklankę i usiadł. Na jego twarzy pojawił się leniwy 

uśmieszek. Valerie rzuciła mu nieprzyjazne spojrzenie, pociągnęła siostrę do 

kuchni i zapytała bez Ŝadnych wstępów: 

— Stephanie, czy moŜesz sama bawić gości rozmową? Posprzeczałam się 

wczoraj z C.C. i czuję się dość niezręcznie, chociaŜ na nim ta kłótnia nie 

wywarła najmniejszego wraŜenia. 

— O co poszło? 

— Mniejsza z tym — zbyła ją Valerie. — Będę ci wdzięczna, jeśli pomoŜesz 

nam w tej kłopotliwej sytuacji. 

— MoŜesz na mnie liczyć — zapewniła Stephanie, z trudem opanowując 

ciekawość. 

Wkrótce zjawił się Bobby, przemiły męŜczyzna o jasnobrązowych włosach, 

dobiegający trzydziestki. Po chwili zasiedli do stołu. Stephanie podtrzymywała 

swobodną, oŜywioną konwersację. Valerie przezwycięŜyła w końcu 

zakłopotanie. Po obfitym posiłku goście pomogli sprzątnąć ze stołu, a potem 

całe towarzystwo usadowiło się wygodnie salonie, popijając wino i próbując 

serów. 

— Stephanie mówiła, Ŝe jutro wyjeŜdŜasz do domu 

— zagadnął C.C. — To dziwne, Ŝe wczoraj nic mi o tym nie wspomniałaś. 

— Nie jadę do domu — sprostowała Valerie, udając, Ŝe nie słyszała złośliwej 

uwagi. W niebieskiej koszuli C.C. wydawał się jeszcze przystojniejszy niŜ 

zazwyczaj. Unikała jego wzroku. — Moje córki spędzą Święto Dziękczynienia 

u babci. Większość dziewcząt mieszkających w internacie wyjeŜdŜa, kilka 

jednak pozo stanie w szkole, więc teściowa musi się nimi zaopiekować. Nie 

chciała Ŝeby czuła się osamotniona i po stanowiłam... — Wzruszyła ramionami. 

Tymczasem Stephanie i Bobby naradzali się z oŜywieniem. Po stanowili spędzić 

resztę wieczoru poza domem. 

— MoŜecie się do nas przyłączyć namawiali drugą parę. 

— Nie chcę decydować za ciebie, C.C., ale, szczerze mówiąc, powinnam się 

wyspać — oznajmiła Valerie. Gdy popatrzyli sobie w oczy, poczuła znajomy 

niepokój. C.C. zacisnął wargi, a po chwili oznajmił, Ŝe równieŜ zostaje. 

Stephanie i Bobby wkrótce odjechali. C.C. bez pośpiechu sięgnął po płaszcz i 

narzucił go na ramiona. Valerie stała w bezpiecznej odległości. MęŜczyzna z 

irytacją spoglądał na jej nienaturalnie uśmiechniętą twarz. 

— MoŜesz być spokojna, Valerie. Nie masz się czego obawiać. Ani mi w głowie 

rzucać się na ciebie i całować do utraty tchu. Masz na to moje słowo — burknął. 

Wyglądała tak ładnie i świeŜo z włosami przewiązanymi róŜową wstąŜką, Ŝe 

niespodziewanie ogarnęła go czułość. Zapomniał o złośliwościach. — Niełatwo 

będzie go dotrzymać — dodał, śmiejąc się cicho. Twarz Valerie złagodniała. 

CC. pomyślał, Ŝe warto było zdobyć się na to wyrzeczenie, by ujrzeć jej 

uśmiech. 

— Wszystkiego najlepszego z okazji Święta Dziękczynienia, Val. 

— Miłych świąt, C.C. 

— Na pewno będą udane — szepnął, spoglądając na nią w zadumie. Ujął 

smukłą dłoń i złoŜył na niej pocałunek. — Do zobaczenia po twoim powrocie. 

— Tak, po powrocie — odrzekła. 

AleŜ one urosły, pomyślała Valerie. Krzyknęła radośnie, gdy córki wypadły z 

budynku szkoły i przez trawnik ruszyły pędem wiej stronę. Cała trójka szalała z 

radości. Uściskom i pocałunkom me było końca. Po chwili matka i córki 

usadowiły się w niewielkim mieszkanku babci, Ŝeby spokojnie pogawędzić. 

Valerie spojrzała z wahaniem na radosne twarzyczki dziewczynek. Po chwili 

oznajmiła im, Ŝe po stanowiła zamieszkać w Teksasie. Przyjęły entuzjastycznie 

nowinę o zaplanowanej przeprowadzce. Valerie odetchnęła z ulgą. Długo 

rozmawiały. Cienie drzew rosnących w szkolnym parku zaczęły się wydłuŜać. 

Powoli zapadał zmierzch. W drzwiach stanęła wysoka kobieta o bujnych siwych 

włosach. Przyniosła na tacy podwieczorek: herbatę i domowe ciasteczka. 

Teściowa Valerie urodziła się w Anglii i chociaŜ po ślubie zamieszkała w 

Stanach Zjednoczonych, kultywowała wyspiarskie zwyczaje. NaleŜała do nich 

popołudniowa herbatka. 

— Zdecydowałaś się osiąść w Teksasie? — zapytała Elizabeth Hepburn. 

Mówiła z nienagannym południowym akcentem. 

— To juŜ postanowione — odrzekła Valerie. — Prze prowadzam się po BoŜym 

Narodzeniu. 

— Hura! — krzyknęły bliźniaczki. 

Na Święto Dziękczynienia przygotowały wspólnie małego indyka z 

tradycyjnymi dodatkami. Po obiedzie Elizabeth, zagorzała wielbicielka piłki 

noŜnej, oglądała mecz w telewizji, a Valerie dotrzymywała jej towarzystwa. Nie 

mogła się skupić na grze. Myślami była o wiele mil od przytulnego saloniku — 

w pięknej, teksańskiej willi. Jak C.C. spędza ten dzień? Sam je obiad? A moŜe 

poszedł do restauracji? W towarzystwie kobiety? MoŜe zaprosił tę rudą jędzę? 

Valerie ogarnęła zazdrość. Postanowiła nie myśleć o C.C. 

Następnego dnia świętowały jej urodziny. Przyjęcie w rodzinnym gronie udało 

się wspaniale. Był nawet szampan: po kropelce dla bliźniaczek i pół butelki dla 

Valerie. Czterdzieści lat, rozmyślała, stuknęła mi czterdziestka. Była trochę 

podchmielona. Czuła się jak staroŜytny zabytek. 

Gdy wieczorem układała córki do snu, Bonnie zaczęła wypytywać o nowy dom. 

Brenda miała inne zainteresowania. 

— Mamusiu, znalazłaś sobie w Teksasie narzeczone go? 

- Poznałam miłego pana i zaprzyjaźniłam się z nim, więc moŜe Coś z tego 

będzie — wyjaśniła ostroŜnie Valerie. — Gniewałabyś się za to na mnie? 

— Wcale nie. Byłoby fajnie. — Brenda popatrzyła na matkę roziskrzonymi 

oczyma. 

Gdy Valerie poszła do swego pokoju, wino nadal szumiało jej w głowie. 

Niespodziewanie nabrała od wagi. Rozbierała się powoli. Pytanie Brendy o 

narzeczonego dało jej wiele do myślenia. Czterdziestoletnia matka dwóch córek 

nie powinna mieć romantycznych złudzeń. Przeciętny męŜczyzna woli się 

spotykać z młodymi ślicznotkami, wolnymi od wszelkich zobowiązań. 

Obarczona potomstwem kobieta w średnim wie ku nie ma Ŝadnych szans. 

Z drugiej strony trzeba pamiętać, Ŝe CC. nie jest przeciętnym męŜczyzną. Ma 

prawo wiedzieć, dlaczego Valerie tak się obawia wszystkiego, co trąci 

erotyzmem. Czas najwyŜszy wyznać mu prawdę o operacji. Valerie zacisnęła 

mocno powieki. Jestem taka nie szczęśliwa, taka Ŝałosna, pomyślała wzdychając 

rozpaczliwie. Pospiesznie włoŜyła flanelową nocną koszulę. A jeśli C.C. będzie 

nazbyt zakłopotany, by rozmawiać z nią ó sprawie tak przykrej i wyjątkowej jak 

usunięcie piersi i rak? 

— Cholera! — wymamrotała. Była kompletnie roztrzęsiona, poniewaŜ nie 

potrafiła odgadnąć, jak C.C. przyjmie tę wiadomość. 

Jednego była pewna: powie mu prawdę zaraz po powrocie. 

 

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY 

 

CC. z niedowierzaniem śledził swoje reakcje.  W pracy czas dłuŜył mu się 

niemiłosiernie. Najchętniej siedział w domu. Odpoczywał w gabinecie, 

obserwując pełznącą ospale wskazówkę zegara. To nie do wiary, jak brakowało 

mu Valerie Hepburn. Tęsknił za tą kobietą. Chciał ją zobaczyć, porozmawiać, 

ś

miać się z nią, a potem chwycić w objęcia i całować, aŜ zniknie ten piekący 

ból, który nie dawał mu chwili wytchnienia. 

Wyjechała w środę. Nadeszło niedzielne popołudnie. Mógłby do niej 

zadzwonić. A jeśli nie wróciła jeszcze do domu? Co powiedzieć, gdy odbierze 

Stephanie? Czuł się znowu jak nastolatek, który nie dzwoni do swojej 

dziewczyny z obawy, Ŝe słuchawkę podniesie jej ojciec. To śmieszne! Dziesiątki 

razy telefonował do Stephanie. Owszem, ale nigdy nie pytał, czy zastał jej 

siostrę. 

— Cholera! — zaklął, spoglądając na zegar. Czy to moŜliwe, by dorosły 

męŜczyzna zachowywał się jak oszalały z miłości chłopak? 

Słowo „miłość” wprawiło go w zakłopotanie. Przy puszczał, Ŝe wszyscy 

męŜczyźni boją się tego krótkiego wyrazu. Długa nieobecność Valerie sprawiła, 

Ŝ

e C.C. zrewidował swoje poglądy. Dręczył go dziwny niepokój. Czy urocza 

pani Hepburn wróci do Teksasu? 

Przestał się obawiać miłości i kolejnego małŜeństwa. Nie podjął Ŝadnych 

decyzji, ale gotów był to rozwaŜyć. Rad nierad musiał przyznać, Ŝe Valerie stała 

mu się bliŜsza niŜ jakakolwiek inna kobieta. Po stanowił, Ŝe zadzwoni do niej 

następnego dnia, i to jak najwcześniej. Miał wraŜenie, Ŝe przyjdzie mu czekać 

całą wieczność. 

W południe zatelefonował do biura firmy ogrodniczej i poprosił Valerie. Gdy 

usłyszał znajomy glos, z trudem zdołał wykrztusić: 

— Wróciłaś. 

— Tak, wczoraj późnym popołudniem. — Gdyby wczoraj zadzwonił, nie 

zastałby jej w domu. Po gratulował sobie w duchu. Podjął słuszną decyzję. 

— Miło spędziłaś czas? — zapytał. 

— Oczywiście. — Po chwili dodała: — Tęskniłam za tobą 

— Tęskniłaś? — Usłyszał cichy, zmysłowy śmiech. 

— Tak. C.C., jeśli znajdziesz czas dziś wieczorem, chciałabym się z tobą 

zobaczyć. Mam ci coś waŜnego do powiedzenia. —Jej słowa zabrzmiały bardzo 

powaŜ nie. C.C. próbował odgadnąć, co miała na myśli. 

— zyŜbyś zakochała się na nowo w swoim dawnym chłopaku? — wypytywał 

Ŝ

artobliwie. 

— Nic mi o tym nie wiadomo — odparła bez namysłu. — Po prostu chciałam 

się z tobą spotkać, ale jeśli masz inne plany... 

— Gdybym je miał, to bym odwołał spotkanie. Przyjadę po ciebie o... siódmej, 

zgoda? Jakieś specjalne Ŝyczenia? — Ostatnie słowa zabrzmiały tak 

dwuznacznie, Ŝe palnął się w czoło. Co ze mnie za dureń! 

—pomyślał. 

— Proszę tylko o kieliszek dobrego wina i chwilę rozmowy. 

— Punkt siódma? — Znowu usłyszał jej śmiech. Punkt siódma. 

C.C. powoli odłoŜył słuchawkę i popadł w zamyślenie. O czym zamierzała mu 

powiedzieć? Na pewno nie usłyszy nic istotnego. Zapewne chodzi o to, Ŝe 

sypiała tylko z męŜem. Mało wie o seksie i dlatego czuje się skrępowana. Przed 

nim Ŝaden męŜczyzna nie wzbudził w niej tak gwałtownego poŜądania. Nie 

potrafi sobie z tym poradzić. C.C. nie lubił się martwić na zapas i wkrótce 

przestał o tym myśleć. Kamień spadł mu z serca. Chwycił kapelusz i wziął się 

porządnie do pracy. 

— Stephanie, zlituj się, jadę do niego, Ŝeby porozmawiać i wypić kieliszek 

wina. — Valerie biegała po sypialni w samej bieliźnie. 

— Naturalnie, rozumiem. 

— Mam nadzieję. Przestań się uśmiechać jak kot z Cheshire i z łaski swojej 

zostaw mnie na chwilę samą. Muszę się ubrać. Dochodzi siódma. Wiesz, Ŝe CC. 

jest obrzydliwie punktualny. 

— Nie musisz mi o tym przypominać! — zawołała Stephanie. Dempsey, który 

wyglądał jak kłębek białego puchu, wylegiwał się na łóŜku Valerie i wodził za 

nią ciekawskimi ślepiami. Stephanie wzięła kota na ręce. 

— Czy mówiłam ci, Val, jak bardzo się cieszę, Ŝe znowu tu jesteś? 

— Mnóstwo razy. WciąŜ odpowiadam, Ŝe chętnie tu wróciłam. A teraz zmykaj 

rzuciła niecierpliwie Valerie. Była zbyt rozdraŜniona i zdenerwowana 

przekomarzać się z siostrą albo zaspokajać j ciekawość. Postawiła sobie za 

punkt honoru, Ŝe nie okaŜe, jak bardzo się denerwuje na samą myśl o 

dzisiejszym spotkaniu. Bała się o tym rozmawiać. 

Wkrótce przyjechał C.C. Przez chwilę gawędził wesoło Ŝe Stephanie. W końcu 

Valerie wsiadła do wielkiej, czarnej limuzyny. Gdy C.C. usadowił się za 

kierownicą, obszerne wnętrze auta stało się nagle za małe dla nich dwojga. 

— Omal nie zwariowałem, próbując zgadnąć, co zamierzasz mi powiedzieć — 

oznajmił C.C. 

— Nie chciałam cię zaintrygować — odparła smutno Valerie. — Właściwie to 

nie jest... Ta sprawa... — Potrząsnęła głową. — Porozmawiamy w domu przy 

kieliszku wina. 

— To aŜ takie trudne? 

— Wcale nie — zaprzeczyła. Czuła palący rumieniec na policzkach. — Pytałeś 

mnie, jaką tajemnicę ukrywam. Postanowiłam ci o sobie opowiedzieć. 

— A więc nie masz się czym przejmować— oznajmił, spoglądając na nią 

badawczo. 

Valerie dała się ponieść uczuciom. Odruchowo wyciągnęła rękę i dotknęła uda 

C.C. CzyŜby ten gest był zbyt śmiały? Silna dłoń objęła jej pałce i uścisnęła je 

mocno. Valerie opanowała zdenerwowanie i zaczęła opowiadać o córkach. C.C. 

słuchał z zainteresowaniem. Szczególnie zaciekawiła go reakcja dziewczynek na 

wieść o przeprowadzce. 

— To juŜ postanowione, tak? — upewnił się. 

— Owszem. Przyjemnie spędziłeś święto? 

- Byłem w Kalifornii. 

— U Jordana? Jak poszło? 

— Tak, jak moŜna się było spodziewać. No, moŜe trochę lepiej. Miał swoje 

plany, ale zaprosił mnie na świąteczny obiad. 

— A jego matka? 

— Nadal: mieszka w Europie. Byliśmy tylko my dwaj. Nie doszło do 

pojednania w wielkim stylu, ale duŜo sobie wyjaśniliśmy. — C.C. wyłączył 

silnik. — Jesteśmy na miejscu. Masz odwagę wejść do tej jaskini zła? 

— Jaskinie nigdy mnie nie przeraŜały. — Roześmiała się. Niskie, gardłowe 

dźwięki zabrzmiały tajemniczo i uwodzicielsko. C.C. drŜał z podniecenia. Czuł 

rytmiczne pulsowanie gorącej krwi. Postanowił, Ŝe gdy skończą rozmowę, będą 

się kochać. Usiedli w wytwornym salonie przy stoliku, na którym stało 

przygotowane wcześniej wino. Popijali je, gawędząc o wszystkim i o niczym. 

Nagle C.C. wyjął kieliszek ź dłoni Valerie i odstawił go wraz ze swoim na 

lniany, biały obrus. Nim zdąŜyła spytać, do czego zmierza, chwycił ją w objęcia 

i pocałował. Długo nie wypuszczał jej z ramion. Gdy wreszcie podniósł głowę i 

napotkał spojrzenie Valerie, natychmiast zrozumiał, Ŝe jest potwornie 

zdenerwowana. Ogarnął go niepokój. Coś ją dręczy, pomyślał. To nic. Był 

przekonany, Ŝe da sobie z tym radę. 

— CÓś to za sekret, madame? — wypytywał Ŝartobliwie. — NaleŜy pani do 

związku nudystów? A moŜe staje się pani wilkołakiem, gdy nadchodzi pełnia 

księŜyca? Proszę mi tylko nie wmawiać, Ŝe ma pani drewnianą nogę! — Umilkł, 

widząc, Ŝe okropnie zbladła. 

— MoŜesz się nie obawiać. Nogi mam w porządku 

— odparła z wymuszonym uśmiechem. Serce mu się 

ś

cisnęło na ten widok. Valerie zacisnęła mocno dłonie. 

— O BoŜe, nie wiem, jak mani to powiedzieć, od czego 

zacząć. 

CC. odsunął się trochę. Nie był juŜ taki pewny, czy spokojnie przyjmie sekret, 

który miał wkrótce poznać. Przed chwilą był zdecydowany i pewny siebie. 

Teraz w jego sercu zagościł strach. 

— Wyrzuć to z siebie, kochanie — zachęcił ją cicho. 

— Masz rację. — Głośno wciągnęła powietrze i po wiedziała bez wahania: — 

Ponad rok temu rutynowe badania mammograf wykazały istnienie guza W 

mojej piersi. Potwierdziła się najgorsza diagnoza. To był rak. Przeszłam 

operację usunięcia piersi. Był jeden pocieszający aspekt tej sprawy. Chorobę 

wykryto bardzo wcześnie, nie nastąpiły przerzuty, więc nie obawiam się 

nawrotu. 

C.C. siedział bez ruchu. Jego mięśnie były napięte do granic wytrzymałości. 

Wydawało się, Ŝe pękną lada chwila. 

— BoŜe mój, Valerie — szepnął, jakby prosił o zmiłowanie. Zabrakło mu słów, 

a tymczasem ogromne, ciemne oczy wpatrywały się błagalnie w jego twarz. 

Valerie czekała na odruch współczucia i pocieszenie, ale C.C. obawiał się, Ŝe 

jeśli zdoła wykrztusić jakieś zdanie, zostanie ćmo niewłaściwie zrozumiane. 

Patrzył w niespokojne, szeroko otwarte oczy. Przeczuwał, Ŝe za chwilę 

przestanie nad sobą panować, zaniesie Valerie do sypialni, by kochać się z nią 

jak szaleniec. Zmitygował się i łagodnie wziął ją w objęcia. Zesztywniała w jego 

uścisku. 

— Przykro mi, skarbie, Ŝe musiałaś przez to przejść — szepnął namiętnym, 

zmysłowym głosem — ale zarazem cieszę się, poniewaŜ będziesz zdrowa. 

NajwaŜniejsze, Ŝe jesteś tu ze mną, Valerie. 

— Rzecz w tym, Ŝe po zabiegu moje ciało zostało potwornie oszpecone. Byłam 

wtedy kompletnie rozbita i... po prostu nie chciałam zawracać sobie głowy 

operacją plastyczną. Teraz rozumiesz, Ŝe wprawdzie nie mam drewnianej nogi, 

lecz jednak w pewnym sensie noszę protezę. 

— Val, przepraszam za tamtą głupią uwagę! —jęknął C.C. — Zachowałem się 

jak dureń, ale chciałem cię rozśmieszyć. Wytłumacz mi, proszę, co cię tak 

dręczy. 

— Mam tylko jedną pierś, CC. — wyjaśniła, siląc się na spokój. 

— Och, Val, przecieŜ to nie ma znaczenia.... 

— Przestań! Wariuję, kiedy ludzie tak mówią. To ma znaczenie, przede 

wszystkim dla mnie. Dla innych równieŜ. — Po chwili dodała ciszej: — Znałam 

pewnego męŜczyznę. Lubiłam go, nic z tego nie wyszło... gdy powiedziałam mu 

o operacji, poczuł do mnie odrazę. Trudno go winić. Nie moŜna całkowicie 

panować nad odczuciami. — Podniosła wzrok na C.C. — Niewykluczone, Ŝe i 

ty zmienisz o mnie zdanie. 

— Val... — C.C. poczuł ucisk w gardle. Przez chwilę nie potrafił wykrztusić 

słowa. — Val, to wykluczone. Za bardzo mi na tobie zaleŜy — oznajmił z 

niezachwianą pewnością. Valerie zacisnęła wargi. — Przytul się do mnie. Po 

prostu się przytul. Objął Valerie. Chciał przelać w nią całą swoją siłę. Zamierzał 

tylko dotknąć ustami ciemnych włosów, ale gdy popatrzył na usta Valerie, 

zrozumiał, Ŝe padnie trupem, jeśli jej natychmiast nie pocałuje. Lekkie 

dotknięcie ciepłych warg natychmiast rozpaliło w nim ogień poŜądania. 

Ogarnęła go niepohamowana, prymitywna Ŝądza. Wziął się w garść. Musi dodać 

Valerie otuchy. Pragnął ją chronić i pocieszać. Bądź wraŜliwy, łagodny, współ 

czujący, powtarzał w duchu. Z trudem udało mu zebrać myśli, ale był 

przekonany, Ŝe Valerie jest spragniona przede wszystkim czułości. Delikatnie 

przesunął rękami po jej ramionach i objął szczupłe nadgarstki. Podniósł, do ust 

dłonie Val. 

— Posłuchaj mnie uwaŜnie — zaczął stanowczym głosem. — NiewaŜne, czy 

masz drewnianą nogę, nosisz perukę, uŜywasz protezy. Operacja uratowała ci 

Ŝ

ycie i jedynie to się liczy. MoŜe postępuję jak egoista, ale w tej chwili potrafię 

się tylko cieszyć, Ŝe jesteś ze mną. Nie myśl juŜ o przeszłości. Mam doskonały 

pomysł. Chodźmy potańczyć do restauracji, w której, kiedyś byliśmy. 

Pamiętasz, gra tam świetny. pianista. 

Valerie nie miała ochoty tańczyć. Oświadczyła, Ŝe boli ją głowa. Chciała wrócić 

do domu. W samochodzie C.C. zastanawiał się rozpaczliwie, co jeszcze moŜe 

zrobić lub powiedzieć, aby pocieszyć Val. Od prowadził ją do drzwi. 

— Muszę ci coś wyznać. Nie noszę peruki. To moje włosy, więc przestań się 

zamartwiać — oznajmiła Valerie, próbując obrócić wszystko w Ŝart. Serce 

ś

cisnęło mu się z Ŝalu, ale wybuchnął śmiechem i pocałował ją w czubek nosa. 

Dręczyła go własna bezsilność, nieudolność, gniew, po chwili jednak po czuł 

wzbierającą falę czułości. Nim znalazł właściwe słowa, Valerie na poŜegnanie 

musnęła dłonią jego policzek i zniknęła za drzwiami. C.C. przypomniał sobie o 

tamtym łajdaku, przez którego zwątpiła w swoją atrakcyjność. Pomyślał, Ŝe 

wkrótce znajdzie sposób, by zmieniła zdanie na temat męŜczyzn. Przynajmniej 

tyle mógł dla niej zrobić. 

Godzinę później Valerie ubrana w białą, jedwabną piŜamę stała w oknie 

sypialni, patrząc na księŜyc widoczny zza cienkiej warstwy chmur. Jej policzki 

nadal były mokre od łez. Czuła się pusta i kompletnie wyczerpana. Na samą 

myśl o wydarzeniach tego wieczoru serce podchodziło jej do gardła. PołoŜyła 

dłoń na pustym miejscu obok piersi. Mogłoby znowu pulsować Ŝyciem, 

odzyskać dawny kształt. Dzięki operacji. Valerie zadrŜała. Bała się. Znowu 

odczuwała lęk, który skłonił ją do rezygnacji z odtworzenia utraconej piersi. 

Westchnęła, usiadła na łóŜku i wytarła zapłakane oczy. Gdy pomyślała, Ŝe nóŜ 

chirurga miałby znowu dotknąć jej ciała, od razu zrobiło jej się niedobrze. C.C. 

twierdził, Ŝe utrata piersi nie ma znaczenia. Czy wiedział, co mówi? Wprawdzie 

całował ją namiętnie, ale nie posunął się dalej. 

Skarciła się za wyciąganie pochopnych wniosków. Na szczęście me sprawdziły 

się jej najgorsze przeczucia. 

C.C. potrzebował trochę czasu, by zastanowić się nad tym, co mu powiedziała. 

Słowo „rak” zawsze budzi obawy. 

Kto wie? Nie miała pewności, jak przyjął jej wy znanie Po długich 

rozmyślaniach tylko jedno było dla niej jasne: marzyła, by kochać się z C.C., 

który najwyraźniej zmienił nagle zdanie. 

MoŜe nie chciał. 

MoŜe nie potrafił. 

Pogubiła się. Nie umiała odgadnąć, co naprawdę czuje do niej C.C. 

 

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY 

 

 

Valerie i kot Dempsey spacerowali W jasnym świetle poranka po długim patio i 

ogrodzie, wśród okrągłych klombów, na których rosły bratki. Kobieta 

przykucnęła, zerwała kwiatek o złocistej barwie i przycisnęła go do ust. 

Pachniał słodko i był mokry od rosy, która po chłodnej nocy zwilŜyła ziemię. 

CiąŜyło jej nadal wspomnienie poprzedniego wieczoru, ale nastał uroczy 

poranek, a po lazurowym niebie płynęły lekkie obłoki, postanowiła więc cieszyć 

się kolejnym, pięknym dniem. Przyjemnie byłoby dziś spacerować nad 

jeziorem, pomyślała z gorzkim uśmiechem. Gdy C.C. odprowadzał ją do drzwi, 

obiecał, Ŝe zadzwoni następnego dnia. Ruszyła w stronę domu przez mokry 

trawnik. Zastanawiała się, o czym będą rozmawiać, jeśli rzeczywiście zadzwoni. 

Wydało jej się dziwne, Ŝe znowu go zobaczy. Stłumiła wzbierający gniew i 

rozczarowanie, które ją ogarnęło namyśl o jego wczorajszym zachowaniu, ale 

nie mogła Ŝywić pretensji tylko dlatego, Ŝe targają nim sprzeczne odczucia. 

Wzięła na ręce białego kocura i mocno go przytuliła. Skrzywiła się, widząc 

ś

lady brudnych łap na jasnym szlafroku. Weszła do domu. Z pedantyczną 

starannością przygotowała śniadanie: sałatkę owocową, grzanki oraz ryz ze 

ś

mietaną i miodem. Gdy Stephanie, zaróŜowiona i świeŜa po kąpieli, weszła do 

kuchni, jedzenie czekało na stole. 

— Jak się udała wczorajsza randka? — zapytała od razu. 

— Nieźle. Jedz śniadanie — poleciła Valerie, marszcząc brwi. Zaczęły 

rozmawiać o czekającym je pracowitym dniu. Okazało się, Ŝe C.C. musi jak 

najszybciej otrzymać waŜne dokumenty. Valerie, chcąc nie chcąc, obiecała 

wyręczyć zabieganą siostrę i zawieźć je Wyattowi. Nogi się pod nią ugięły, gdy 

wkroczyła do biura C.C., ale sekretarka oznajmiła, Ŝe szef wyszedł. Valerie 

oddała jej dokumenty i pospiesznie odjechała. 

Godzinę później ślęczała nad rachunkami w ciasnym biurze. Zostawiła otwarte 

drzwi. Nagle usłyszała niski, gardłowy śmiech. C.C. szedł w jej kierunku, 

torując sobie drogę w tłumie klientów. 

— Dzień dobry, Valerie — przywitał się cicho, stając w drzwiach. 

Odpowiedziała skinieniem głowy. Zaskoczona niespodziewanymi 

odwiedzinami, wstała niezgrabnie, zrzucając na, podłogę stos dokumentów. 

Zarumieniła się ze złości i uklękła, Ŝeby je pozbierać. C.C. wszedł do małego 

pomieszczenia i zamknął za sobą drzwi. Valerie gotowa była się załoŜyć, Ŝe 

wśród personelu zaczną się plotki. Wyobraźnia i języki natychmiast pójdą w 

ruch. 

— Nie dostałeś wiadomości ode mnie? Zostawiłam dokumenty sekretarce — 

wypytywała, nie podnosząc się z kolan. 

- Wiem. Po prostu chciałem cię zobaczyć. Warto było przyjechać. W tej 

ś

licznej, Ŝółtej sukience wyglądasz jak promyk słońca. — Pochylił się, zebrał 

resztę dokumentów i ułoŜył je na biurku. Po chwili dodał przyciszonym głosem: 

— Mam pewne plany na dzisiejszy wieczór. Zamówię wyborne dania na 

kolację. Zjemy u mnie w domu, przy kominku... 

— Litości, jest dwadzieścia stopni ciepła — zaprotestowała Valerie, podnosząc 

się z podłogi. 

Wieczorem temperatura spadnie do pięciu. Po kolacji trochę potańczymy, 

wypijemy szampana, a potem będziemy się kochać na moim wielkim łoŜu. 

Valerie poczuła zmysłowy dreszcz. Nie po raz pierwszy w obecności tego 

męŜczyzny zabrakło jej słów. CzyŜby z niej kpił? 

— CC... — zaczęła niepewnie i potrząsnęła głową. 

— Czasami nie wiem, jak się wobec ciebie zachować. 

— Nie myśl o swoim zachowaniu. Po prostu bądź sobą. 

Łatwo ci mówić, przemknęło jej przez myśl. PrzecieŜ nie udaję. Taka właśnie 

jestem: niepewna i prze straszona. 

— Doskonale — odparła, podnosząc dumnie głowę. 

— Czy zechcesz wysłuchać mojej opinii o tym wspaniałym planie? 

— Teraz wiem, z kim mam do czynienia — oznajmił C.C. Kąciki jego ust 

podniosły się w czułym uśmiechu. Dodał z niepokojem: — Bardzo jestem 

ciekaw twojego zdania. Miałem nadzieję, Ŝe się zgodzisz. Mnie się ten plan 

wydaje znakomity. — Podszedł bliŜej. — Co ci się w nim nie podoba? 

— Przyznaję, Ŝe chętnie zjem z tobą kolację. 

— Miąłem nadzieję, Ŝe spędzimy bardzo szczególny wieczór. - CC. 

zmarkotniał. — Dobrze, niech będzie kolacja. Zabiorę cię z domu o. 

— Wolę przyjechać sama. 

— Dlaczego? — Valerie chciała krzyknąć: „Nie rozumiesz? śebym mogła 

uciec, jeśli ogarnie mnie strach”. 

— Przyjadę własnym autem — oznajmiła stanowczo. Po chwili dodała: — 

Czuję się dość niepewnie. Moje wczorajsze wyznanie duŜo między nami 

zmieniło. Nie jest mi łatwo. 

— Postaram się, aby było — obiecał C.C. Zaproponował, Ŝeby przyjechała do 

niego o siódmej. Po spotkaniu z Valerie był z siebie niesłychanie dumny. 

Poprzedniego dnia równieŜ postąpił jak na uczciwego męŜczyznę przystało. 

Okazał jej wiele serdeczności; był 

kochający i wraŜliwy na cierpienie kobiety. Jego kobiety. Podobał się sobie w 

tej roli. Tego wieczoru na pewno będą się kochać — nie tylko, dlatego, Ŝe 

pragnął Valerie do szaleństwa. Chciał ją przekonać, Ŝe niesłusznie wątpiła w 

swój urok. Cierpiała, poniewaŜ nie czuła się w pełni kobietą. Została 

okaleczona. C.C. po stanowił, Ŝe pójdzie z nią do łóŜka między innymi po to, by 

pozbyła się uprzedzeń. 

Valerie analizowała nieustannie ostatnią rozmowę z C.C. Serce jej topniało z 

radości, gdy myślała o jego cudownym planie, ale za kaŜdym razem rozlegał się 

ostrzegawczy głos rozsądku i powracały obawy. Wczoraj jej nie pragnął. 

Dlaczego zmienił zdanie? Z litości? A moŜe po prostu chciał okazać 

wielkoduszność? ZadrŜała. 

— Nie bądź idiotką, Vaterie — skarciła się na głos. Litość me wystarczy, by 

męŜczyznę ogarnęło poŜąda nie. Miała nadzieję, Ŝe się nie myli. 

Wieczorem zrobiło się chłodno. 

— Okropny wieczór! — rzuciła Valerie, gdy stanęła w drzwiach wilii C.C. 

— Raczej cudowny — poprawił. Pocałował ją w rękę, wyjął białą róŜę z bukietu 

stojącego w korytarzu i podał miłemu gościowi. Czuł się jak błędny rycerz. 

Zarumienił się z zadowolenia, gdy zajrzał do salonu przez otwarte drzwi. 

Valerie zdawała się nie dostrzegać owych starań i subtelności. C.C. zastanawiał 

się, czy docenia jego wysiłki. Z drugiej strony, w jego za chowaniu nie było 

przecieŜ nic szczególnego, zreflektował się w porę. 

Valerie spostrzegła, Ŝe C.C., jest z siebie zadowolony. Doceniała jego 

uprzejmość. Zajrzała do salonu. Dwaj nienagannie ubrani kelnerzy nakrywali do 

stołu przy płonącym kominku. Wiatr unosił w górę wesołe 

iskry. Na białym, lnianym obrusie czekała porcelanowa zastawa, kryształy oraz 

srebra. W wiaderku chłodził się szampan. Stół ozdabiały bladoróŜowe lilie i 

ś

wiece, których przyćmione światło rozjaśniało tonący w mroku salon. Na 

widok tych wspaniałości Valerie popadia w przyjemne oszołomienie. 

Przyjmowała zza- chwytem wszystkie hołdy i uprzejmości. C.C. był uradowany. 

— Nie Ŝałujesz, Ŝe przyszłaś? — zapytał z uśmiechem, gdy usiedli do stołu. 

— O nie! Uwielbiam być rozpieszczana — wyznała. Podniosła serwetkę do ust. 

ZadrŜała, uświadamiając sobie, Ŝe C.C. nie odrywa od niej wzroku i śledzi 

kaŜdy gest. 

Kolacja była wspaniała. Gdy oboje zasiedli w fotelach z kieliszkami pełnymi 

szampana,, kelnerzy dyskretnie się oddalili. 

— Czas na kolejny element mego planu — przypomniał C.C. Nastawił płytę i 

poprosił Valerie do tańca. Popatrzyła na niego z wahaniem. Uwodzicielski ton 

głosu sprawił, Ŝe krew zaczęła szybciej krąŜyć w jej Ŝyłach. Wtuliła się w 

szerokie ramiona. Dopiero po chwili przyszło jej do głowy, Ŝe uczyniła to z 

nieprzyzwoitą wręcz skwapliwością. Westchnęła rozkosznie, kiedy gładko 

wygolony policzek dotknął jej twarzy. Poruszała się sennie w takt muzyki, 

ukołysana jej powolnym rytmem i ciepłem męskiego ciała. 

Nastrój zmienił się nieoczekiwanie. C.C. przytulił ją mocniej. Poczuła na 

policzku muśnięcie wąsów. Po chwili usta C.C. dotknęły jej warg. Silne ręce 

przesunęły się w dół po plecach Valerie, przyciągając ją coraz bliŜej. Jej biodra 

przywarły do męskich lędźwi, a na brzmiała pierś dotknęła cienkiej tkaniny 

koszuli. Valerie marzyła o jeszcze śmielszych pieszczotach, lecz zarazem była 

trochę zaniepokojona, poniewaŜ bez wahania okazała C.C., jak bardzo go 

pragnie. Od sunęła się i podniosła wzrok. 

— To trzecia część twego planu? Dlaczego chcesz się ze mną kochać? Czy tak 

ci nakazuje honor? Noblesse oblige? — wypytywała ironicznie. C.C. sprawiał 

wraŜenie zakłopotanego. Odwróciła wzrok. 

— Wczoraj mnie nie chciałeś, a dziś zachowujesz się całkiem inaczej. 

Dlaczego? CzyŜbyś zamierzał spełnić dobry uczynek? Jesteś niezwykle 

miłosierny — dodała niemal Ŝartobliwie. Reakcja C.C. kompletnie ją 

zaskoczyła. 

— Dobry uczynek? — krzyknął z niedowierzaniem. Zaklął cicho. Wściekły ton 

nie wróŜył nic dobrego. C.C wpił się nagle w jej usta, nie zwaŜając na protesty, i 

zaczął ją całować niemal ze złością. Valerie natychmiast zapomniała o 

wątpliwościach i obawach. CzyŜ by tak bardzo jej pragnął? Jęknęła z rozkoszy. 

To podnieciło C.C. jeszcze bardziej. Porwał Valerie na ręce i zaniósł do 

sypialni. Gdy pozwolił jej znowu stanąć na własnych nogach i sięgnął do 

kontaktu, chwyciła go za rękę. 

— Nie, C.C. Proszę. 

— Tak, Val. Pragnę na ciebie patrzeć, najmilsza 

— odparł schrypniętym głosem. Z wahaniem puściła jego dłoń. Mimo wszystko 

zmienił zdanie. Stała nieruchomo, gdy podszedł do białego, marmurowego 

kominka i zapalił trzy Ŝółtawe świece ustawione na gzymsie. Jedną z nich 

postawił na nocnym stoliku. 

Valerie powoli zdjęła sukienkę, czując na sobie niecierpliwe spojrzenie 

męŜczyzny. PołoŜyła ubranie na krześle. C.C. wstrzymał oddech, gdy jedwabna 

halka opadła na podłogę. Valerie zaczęła powoli zsuwać pończochy. 

— Pozwól mi to zrobić. — Rozbierał ją z nie ukrywaną przyjemnością. W 

końcu pozostała tylko w koronkowym staniku. Gdy chciał go rozpiąć, 

wzdrygnęła się nagle i zrobiła krok w tył. 

— Nie — rzuciła krótko. 

— Val, przestań się denerwować. To ja, pamiętasz? 

— Próbował ją uspokoić. — Przy mnie nie musisz się niczego obawiać. 

— Wiem, ale proszę... C.C., nie chcę go teraz zdejmować. — Patrzyła błagalnie 

na stęŜałą twarz, zaciśnięte wargi, znajome oczy. Powtórzyła szeptem: 

— Proszę. 

Westchnął głęboko. Odsunął się i zdjął ubranie. Gdy ponownie wyciągnął 

ramiona do Valerie, siła i piękno męskiego ciała zaparły jej dech w piersiach. 

— Chodź do mnie — rzucił niecierpliwie. Usłuchała równie skwapliwie jak 

przedtem. Objął ją mocno i wtulił twarz w jej włosy. Czuła się tak bezpieczna, 

Ŝ

e na chwilę zapomniała o całym świecie. C.C. zaczął okrywać pocałunkami jej 

twarz i ramiona. Niecierpliwe usta dotknęły brzegu stanika, by powędrować 

znowu ku szyi, policzkom i pachnącym słodko za głębieniom tuŜ za uszami. 

Osunęli się na łóŜko, ulegając wzajemnej, szalonej i cudownej Ŝądzy. Dłonie 

Valerie błądziły niecierpliwie po gładkiej skórze męŜczyzny. Poczuła, Ŝe C.C. 

drŜy, i usłyszała jego stłumiony jęk. Była niemal zamroczona gorączkowym 

pragnieniem, by poczuć go w sobie. Z westchnieniem wplotła palce w jasną 

czuprynę i przywarła mocno do męŜczyzny, który trzymał ją w objęciach. Czuła 

na sobie jego zniewalający cięŜar, a szerokie ramiona przesłoniły jej wszystko. 

CC. przylgnął do niej całym ciałem. 

— Pragnę cię — szeptała raz po raz. — Teraz. Teraz. 

Jak przez mgłę usłyszała jego tryumfalny śmiech. Gdy w nią wszedł poczuła 

rozkosz tak wielką, Ŝe zapomniała o całym świecie. 

Po przebudzeniu wcale się nie zdziwiła, Ŝe CC. trzyma ją w ramionach. To 

wydawało się zupełnie naturalne. Zaledwie przez ułamek sekundy nie pamiętała, 

gdzie się znajduje, ale od razu poczuła jego nogę przerzuconą przez swoje 

biodro. Po chwili była juŜ całkiem rozbudzona. Próbowała się odsunąć, lecz 

mocne ramię obejmowało ją w talii. W końcu wyślizgnęła się z lóŜka. W tej 

samej chwili silna ręka chwyciła jej dłoń. C.C. równieŜ się obudził. Zawsze 

odzyskiwał. jasność umysłu z chwilą, gdy otworzył oczy. 

— Valerie? Dokąd się wybierasz, skarbie? — zapytał bez ogródek. 

— Wracam do domu. Nie wstawaj, C.C. 

— Odwiozę cię, jeśli rzeczywiście musisz jechać 

— nalegał, siadając na łóŜku. 

— Nie wygłupiaj się. Pojadę sama — przekonywała go. —Przestań mnie 

piorunować wzrokiem. Nic w tym złego, Ŝe kobieta sama wraca do domu. Czasy 

się zmieniły. Nie zapalaj światła, C.C.! Jestem strasznie potargana. 

— Ślicznie wyglądasz,. kiedy jesteś potargana 

— oznajmił, przyglądając się jej uwaŜnie w bladym świetle nocnej lampki. 

Westchnęła cięŜko. Nadal stała przy łóŜku, a C.C. nie odrywał od niej 

zachwyconego spojrzenia Na jego twarzy pojawił się wyraz niecierpliwości. 

Napięcie rosło. Valerie nie była pewna, czy właśnie tego sobie Ŝyczy. 

— C.C... — rzuciła ostrzegawczo, ale nie pozwolił jej dokończyć. Silne dłonie 

objęły ją w talii i pociągnęły na jedwabną pościel. Po chwili znalazła się 

ponownie w mocnym uścisku. MęŜczyzna w mgnieniu oka znalazł się na niej. 

Znowu czuła Ŝądzę palącą jak gorączka. Chrapliwy szept CC. odbierał jej 

rozsądek, a czułe, a zarazem natarczywe pieszczoty sprawiły, Ŝe ogarnęło ją 

zmysłowe szaleństwo. Przestała się opierać i wplotła palce w gęste, jasne włosy. 

Była równie zachłanna i nienasycona jak CC. 

DuŜo czasu minęło, nim znowu była w stanie myśleć. Na moment zapadała w 

drzemkę, ale uświadomiła sobie, Ŝe nadchodzi świt. Nie chciała natknąć się w 

domu na Stephanie. Powinna wrócić, póki siostra jeszcze śpi. 

— Puść mnie, C.C. — mruknęła. — Jesteś bardzo cięŜki, a poza tym muszę 

wstać. 

— Po co? — dopytywał się zaspanym głosem. Twarz miał ukrytą w jej włosach. 

— śeby iść do łazienki. Muszę wracać do domu. Chyba nie chcesz, by wszyscy 

się dowiedzieli, Ŝe spędziłam tu noc. 

— Niech wiedzą — mruknął, podnosząc głowę. 

— Nie zamierzam robić z siebie widowiska. 

— Naprawdę? 

— Owszem. — Obrócił się na bok i wsparł na łokciu. Wsunął palec za 

koronkowy biustonosz. 

— Kiedy go zdejmiemy? 

— Nie wiem, CC. — Odsunęła się i usiadła. — Nie popędzaj mnie, dobrze? 

— Zgoda. — Popatrzył jej w oczy. — Będziemy się nadal spotykać? — zapytał 

niepewnie. 

Zawahała się na ułamek sekundy. Szczupłe ramiona opadły prawie 

niedostrzegalnie. 

— Oczywiście. Miałeś co do tego wątpliwości? 

— Jasne., Z tobą niczego nie moŜna być pewnym 

- mruknął. 

Wybuchnęła śmiechem. 

— Niepotrzebnie się martwiłeś. — Odruchowo po chyliła się i pocałowała go. 

Potem dodała cicho: 

- Dzięki, C.C. 

— Dziękujesz mi? Za co? — zapytał, nie wierząc własnym uszom. 

— śe kochałeś się ze mną. Dzięki tobie uwierzyłam, Ŝe mimo wszystko jestem 

godna poŜądania. 

— Valerie, co ty opowiadasz, na litość boską? 

— jęknął CC. — Niewiele znałem kobiet, które byłyby równie urocze i godne 

poŜądania. Jak moŜesz w to wątpić? — Odchrząknął. — Wmówiłem sobie 

wczoraj, Ŝe nie umrę z rozpaczy, jeśli się z tobą nie prześpię. Muszę przyznać, 

Ŝ

e sporo mnie kosztowało tamto wyrzeczenie. 

Przyglądał się uwaŜnie Valerie. Na ślicznej kobiecej twarzy igrał słaby uśmiech 

wywołany jego wyznaniem. Potargane włosy opadły na ramiona i twarz. 

Wyglądała pięknie w jedwabnej pościeli barwy kości słoniowej. 

— Wczoraj po prostu niewłaściwie oceniłem sytuację, więc przestań gadać 

głupstwa, rozumiesz? 

— Tak — odparła Valerie. Jaka szkoda, Ŝe nie była w stanie mu wierzyć. 

 

 

ROZDZIAŁ JEDENASTY 

 

 

— Kolejna randka z C.C.? — zapytał Stephanie, gdy jej siostra weszła do salonu 

w czarnej, wytwornej sukni. WłoŜyła do niej perły i eleganckie pantofle na 

wysokich obcasach. — To juŜ czwarta w tym tygodniu, prawda? Nie moŜesz 

zaprzeczyć, Ŝe jesteście parą. 

— Tak, jesteśmy parą — przyznała Valerie z westchnieniem. 

— Dlaczego tak niechętnie o tym mówisz? — Ŝachnęła się zniecierpliwiona 

Stephanie. 

— To proste. Jestem zwykłą ludzką istotą, a ponad to słabą kobietą — odparła 

Ŝ

artobliwie Valerie. — Boję się o moje biedne serce. 

— Przy C.C. twojemu biednemu sercu nic nie grozi! Poza tym rozerwałabym go 

na strzępy, gdyby miał czelność narazić cię na cierpienie — oznajmiła. 

— Dzięki, kochanie. Twoje słowa dodały mi otuchy. 

 

— odparła kpiąco Valerie. — Rzeczywiście jesteśmy dziś umówieni. 

Przypuszczam, Ŝe póki nie wyjadę do domu na święta, będę go widywała 

codziennie. Oczywiście jutro wychodzimy razem. — Odwróciła się do lustra, by 

włoŜyć niewielki toczek i opuścić woalkę. 

— Dokąd się dziś wybieracie? 

— Na koncert. C.C. znowu mnie zaskoczył. Nie przypuszczałam, Ŝe interesuje 

się muzyką powaŜną. Ten człowiek ma tyle pasji, Ŝe z trudem je ogarniam 

— wyznała z zachwytem Valerie. Jej siostra aŜ gwizdnęła z podziwu. 

— Jak zdobył bilety? Wszystkie zostały sprzedane przed kilkoma tygodniami. 

— Zapewne namówił kogoś, Ŝeby mu odstąpił swoje 

— rzuciła Valerie, wkładając czarne rękawiczki długie 

do łokci. — Potrafi znaleźć przekonujące argumenty 

— mruknęła i zmarszczyła brwi. ZadrŜała, przeczuwając, 

jak zakończą dzisiejszy wieczór. W jego łóŜku, oddając 

się miłosnym uniesieniom. 

Na pewno będą się kochać, ale to nie ma nic wspólnego z miłością, poprawiła 

się od razu. Nie doszło między nimi do Ŝadnych wyznań. Wcale ich zresztą nie 

oczekiwała. Nie próbowała nazwać własnych uczuć. Nadal dręczyły ją dziwne 

obawy. Nie potra1 ich określić, choćby próbowała. Dotychczas nie zdobyła się 

na taki wysiłek. Nie potrafiła wskazać, co stanowiło przyczynę owej niechęci do 

wyznań i podświadomej nieufności. Instynkt samozachowawczy doradzał, Ŝe 

lepiej za chować dystans. 

C.C. był zachwycony wyglądem Valerie. Po koncercie wstąpili do klubu. Gdy 

znaleźli się nareszcie w pięknej willi, C.C. roześmiał się i wziął ją w ramiona. 

Przez cały wieczór był czarujący, lecz jakby nieobecny myślami. Valerie 

zaczęła się niepokoić. Bez pośpiechu zdejmowali ubranie. Gdy opadu na łóŜko, 

ręce C.C. przesunęły się wolno po szyi Valerie i dotknęły zapięcia biustonosza. 

— Val, pozwól mi go zdjąć. Nie chcę go dotykać ani myśleć o tym, co oznacza. 

Dostrzegł strach w ciemnych oczach, ale gdy prze mówiła, jej glos brzmiał 

spokojnie. 

— Do czego zmierzasz? 

— To dowód, Ŝe mi nie ufasz. Przestań się wiercić. Zamierzam go rozpiąć. 

— Nie, C.C., przestań — rzuciła zdecydowanie, odpychając jego ręce. —

Zaufanie niema tu nic do rzeczy. To moja prywatna sprawa. Proszę, zaczekaj. 

— Czekam — odparł, przytulając głowę do koronkowej tkaniny. Valerie z 

niepokojem myślała, co się stanie, jeśli pozwoli, by łagodne, niebieskie oczy 

oglądały ją całkiem nagą. A jeśli C.C. nabierze do niej odrazy? MoŜe przestanie 

jej pragnąć? Valerie za bardzo zaleŜało na tym męŜczyźnie, by mogła go stracić. 

Nie potrafiła dłuŜej zaprzeczać, Ŝe się w nim zakochała. Gdyby dostrzegła 

obrzydzenie w jego niebieskich oczach, byłby to cios ponad siły. C.C. poruszył 

się niecierpliwie. 

— Dość juŜ, Valerie. To po prostu śmieszne. 

— Nieprawda. Jesteś... tylko moim kochankiem, nie męŜem, C.C.! Nie masz do 

mnie Ŝadnych praw! 

— krzyknęła zmieszana i wściekła. — Sama zdecyduję, kiedy mam się 

rozebrać. Nie masz w tej kwestii nic do powiedzenia. 

— A więc jestem dla ciebie tylko kochankiem? 

— Błękitne oczy zabłysły groźnie. 

— Nie... przecieŜ wiesz, co chciałam powiedzieć! 

—Valerie odetchnęła głęboko. —C.C., w twojej wyobraźni powstał wizerunek 

nie przystający do rzeczywistości. Nie chcę zniszczyć pięknych złudzeń. 

— Ten wizerunek na zawsze pozostanie taki sam, niezaleŜnie od okoliczności 

— zapewnił stanowczo. 

— LeŜ spokojnie. Nawet gdy nie próbujesz się wy mknąć, zdejmowanie, tej 

szmatki nie jest łatwe. 

— Dobrze — odparła zrezygnowana. Daremnie próbowała się odpręŜyć. Była 

napięta jak struna. Trzęsła się ze strachu. Chwyciła męŜczyznę za rękę. — Zgaś 

ś

wiatło, C.C. — Poczuła, Ŝe wzruszył ramionami. 

— Zgódź się, proszę. Nie jest mi łatwo. To wcale nie wynika z kobiecej 

próŜności. Czy myślisz, Ŝe przy chodzę do ciebie bez Ŝadnych oporów? Nie 

popędzaj mnie. MoŜe zachowuję się śmiesznie, ale nie potrafię inaczej. Proszę, 

zgaś światło. 

CC. usłuchał. Rozpięty biustonosz wylądował na podłodze. Valerie leŜała 

nieruchomo, poddając się biernie łagodnym pieszczotom i pocałunkom. Czułe 

dotknięcie sprawiło jej niewysłowioną przyjemność. Sutka jedynej piersi 

stwardniała natychmiast. Gdy ręka męŜczyzny dotknęła pustego miejsca po 

drugiej stronie, nic nie poczuła. C.C. musnął wargami bliznę i ponownie dotknął 

ustami piersi. Valerie zapomniała o lęku, ulegając nastrojowi tej chwili. Było jej 

tak dobrze, tak cudownie, Ŝe wszystkie inne odczucia straciły znaczenie. 

Minęły trzy dni. Wieczorem znaleźli się znowu w sypialni C.C. Valerie czuła się 

tu bezpieczna i pewna siebie. Wspominali miłe chwile spędzone w przytulnej 

restauracji, gdzie zjedli kolację, a potem tańczyli wtuleni w siebie tak mocno, 

jakby za chwilę mieli się kochać. 

CC. patrzył z zachwytem i niepewnością na rozbierającą się Valerie. Jego serce i 

jej puls uderzały w tym samym rytmie. Valerie została tylko w bieliźnie. W 

takim stroju wydawała się C.C. ogromnie pociągająca, ale pragnął, by wreszcie 

obnaŜyła się przed nim całkowicie, bez najmniejszego wahania. Podejrzewał, Ŝe 

kusi go, lecz zarazem daje do zrozumienia, Ŝe nadal istnieje między nimi wielki 

dystans. 

Zastanawiał się, czy Valerie postępuje tak świadomie. Nie potrafił dokładnie 

określić swych obaw, ale zdawał sobie sprawę, jak niewiele trzeba, by ta kobieta 

się od niego odwróciła. Nie chciał jej stracić. Z rozpaczą pomyślał, Ŝe ta 

cudowna istota wcale nie pragnie zniszczyć muru, który zbudowała wokół 

siebie, Ŝe nadal mu nie ufa i gra na zwłokę, jakby chciała zapewnić sobie 

bezpieczny odwrót. Gdyby w jej głowie zrodziło się najmniejsze podejrzenie, Ŝe 

moŜe zostać odrzucona, zerwałaby pierwsza, byle uniknąć bólu i poniŜenia. CC. 

miał pewność, Ŝe nie potrafiłby skrzywdzić drogiej mu istoty, ale Valerie nadal 

była nieufna. C.C. znał jednak sposób, by ją zapewnić, Ŝe ni ma powodu do 

niepokoju. 

Wkrótce znalazła się w jego ramionach. Gdy zaspokoili poŜądanie, odpoczywali 

nasyceni i znuŜeni, rozkoszując się wzajemną bliskością. Te spokojne chwile 

były im równie drogie jak najbardziej szalone miłosne uniesienia. UłoŜyli się 

wygodnie, objęci ciasno, z twarzą przy twarzy. 

— Jak długo cię nie będzie? — zapytał sennie CC. Przypomniał sobie, Ŝe 

Valerie pojutrze wyjeŜdŜa do domu na święta. 

— Wrócę tydzień po BoŜym Narodzeniu.—Muskała opuszkami palców szeroką 

pierś. —Przyjadę z córkami. Niech się tu rozejrzą, zobaczą swój nowy dom... 

Będziesz za mną tęsknił? 

— Oczywiście. — C.C. zastanawiał się, co Valerie do niego czuje. Nie chciał 

pytać. Nie miał pewności, czy spodoba mu się jej odpowiedź. Było im dobrze 

we dwoje. Nie chciał tego zepsuć. 

W zupełnych ciemnościach Valerie wysunęła się z jego objęć i poszła do 

łazienki. Nie było jej przez jakiś czas. Potem C.C. usłyszał ciche kroki. 

Zastanawiał się później, co go wówczas napadło. Nie powinien był tak postąpić. 

Dlaczego nie zaczekał, aŜ wślizgnie się znowu do lóŜka, aŜ wtuli się w jego 

objęcia? Zgubiła go niecierpliwość. Gdy usłyszał odgłos bosych stóp, wy 

ciągnął rękę i zapalił światło. 

Natychmiast gorzko tego poŜałował. Valerie znieruchomiała niczym bezbronna 

sarna oślepiona reflektorami samochodu. Westchnęła i obronnym gestem 

zakryła pierś zbladła jak ściana, ale gdy popatrzyła na C.C., wyczytał z jej oczu 

wściekłość i gniew. 

— Jak śmiesz! Dlaczego zapaliłeś światło? Nie masz prawa tak mnie 

zaskakiwać... nie wolno ci, do wszystkich diabłów! Ty bezmyślny.., gamoniu! 

— krzyczała, dławiąc się ze złości. CC. zadrŜał, przestraszony jej wybuchem. 

Odwrócił wzrok, unikając oskarŜycielskiego spojrzenia ciemnych oczu. 

— Przepraszam, Valerie. Zrobiłem to bez zastanowienia. 

— 0, tak! — krzyknęła Ogarnęło ją gwałtowne wzburzenie; nie panowała nad 

sobą, ale najgorsze było gorzkie rozczarowanie. Zawiodła się na CC. i dlatego 

wpadła w złość. Ten człowiek okazał się niewraŜliwym egoistą, głuchym na jej 

argumenty. Pozbawił ją cudownych złudzeń i unicestwił obraz idealnego 

męŜczyzny, za którego nieopatrznie zaczęła go uwaŜać. —Prosiłam, Ŝebyś 

okazał trochę cierpliwości. Próbowałam ci uświadomić, jakie to dla mnie waŜne, 

Ŝ

ebym mogła postępować tak, jak uznam za stosowne. Ciągle to powtarzałam! 

Ale nie, musiałeś postawić na swoim, nie cofnąłeś się przed niczym. 

— Valerie, przecieŜ to nie ma znaczenia... 

— Nieprawda! przerwała. W mgnieniu oka po zbierała rozrzucone ubranie i 

pobiegła do łazienki. C.C. wstał, włoŜył spodnie i zaczął nerwowo chodzić po 

sypialni, pocierając dłonią kark. Wzdragał się na wspomnienie cudownej, tak 

drogiej mu postaci Valerie, okaleczonej z powodu groźnej dla Ŝycia choroby. 

Mimo wszystko czuł zadowolenie i ulgę. Był przecieŜ tylko człowiekiem. 

Postąpił źle, ale przekonał się ostatecznie, Ŝe pragnie tej kobiety do szaleństwa i 

nic nie moŜe tego zmienić. Doznawał pierwotnej, niewyobraŜalnie silnej 

potrzeby opieki nad ukochaną istotą. Próbował odzyskać spokój i powtarzał 

sobie, Ŝe gdy Valerie powróci do sypialni, spróbuje wyjaśnić, co do niej czuje. 

Wyszła z łazienki starannie uczesana i zapięta pod szyję. Unikała jego wzroku. 

Pospiesznie schowała do torebki zapomnianą bieliznę i ruszyła ku drzwiom. 

Przed willą czekało jej auto. Ciągle stosowała takie sztuczki, Ŝeby panować nad 

sytuacją. Gdy przygnębiony męŜczyzna zrobił krok w jej stronę, skuliła się i nie 

pozwoliła mu dojść do słowa: 

— Posłuchaj, C.C. Nie jestem wstanie zebrać myśli. Przemawia przeze mnie 

wściekłość i zakłopotanie. Chcę wrócić do domu. 

— Zgoda — odrzekł. Nie miał innego wyjścia, chyba Ŝe chciałby zatrzymać ją 

siłą. — Porozmawiamy jutro. Odwiozę cię do domu. 

— Nie zaczynaj od nowa — odparła znuŜonym głosem.. — Pojadę sama. — 

Sięgnęła po płaszcz i za rzuciła go na ramiona. — Dobranoc, CC. — dodała na 

odchodnym. 

Targany sprzecznymi uczuciami C.C. został sam. 

 

 

ROZDZIAŁ DWUNASTY 

 

Valerie opracowała przed laty szybką i skuteczną metodę pakowania walizek. 

Pieczołowicie wybierała i układała rzeczy, lecz poświęcała temu zajęciu 

niewiele uwagi. Tym razem miała ułatwione zadanie. W domu zostawiła szafy 

pełne ubrań i wszelkich niezbędnych przedmiotów. 

Zapięła niewielką torbę podróŜną i spojrzała w lustro. Oczy miała czerwone i 

zapuchnięte od płaczu. Kochała C.C. całym sercem i dlatego nie mogła 

powstrzymać łez. Słone krople nadal toczyły się po policzkach, choć Valerie 

miała wraŜenie, jakby wy płakała oczy. 

Wstydziła się do tego przyznać, ale gotowa była zaklinać i błagać C.C. o kilka 

tkliwych i waŜnych słów dotyczących uczuć. Pragnęła usłyszeć cokolwiek. 

Zadowoliłaby się krótkim wyznaniem: „Bardzo mi na tobie zaleŜy”. Niestety, 

wszystko wskazywało na to, Ŝe męŜczyzna, którego gorąc6 kochała, nie 

odwzajemnia jej miłości. Zezowate szczęście. Nie miała pretensji do CC. Miał 

rację, mówiąc, Ŝe nie moŜna wymusić uczucia. 

Po przepłakanej nocy Valerie miała wprawdzie zaczerwienione powieki, ale 

wybuch rozpaczy sprawił, Ŝe doznała ulgi i podjęła waŜne decyzje. Nie 

zmarnowałam tego czasu, pomyślała z drwiną. Uwolniła się od smutku i strachu, 

który ją dotychczas paraliŜował. Nie miała pojęcia, jakie niespodzianki los 

chowa w zanadrzu, ale czuła się teraz o wiele silniejsza i gotowa stawić mu 

czoło. Nie mogła przewidzieć, czy nadal będzie się spotykała z C.C., ale 

zdecydowała, Ŝe podda się operacji rekonstrukcji piersi. Nie przez wzgląd na 

ukochanego męŜczyznę, lecz dla siebie. Nie mogła Ŝyć dalej ze świadomością, 

Ŝ

e jest okaleczona. 

Doszła równieŜ do wniosku, Ŝe oboje potrzebują czasu, by określić własne 

uczucia. Była pesymistką. Nie mogła łudzić się nadzieją, Ŝe sprawy ułoŜą się po 

jej myśli. Wszystko przepadło. CC. zapewne „poczuje ulgę, kiedy się dowie o 

jej pospiesznym wyjeździe. 

Nie potrafiła jednak opuścić miasta bez poŜegnania. Była zbyt dobrze 

wychowana. Zadzwoniła do biura C.C., chociaŜ niełatwo jej to przyszło. 

Telefon odebrała sekretarka. Oznajmiła, Ŝe szef pojechał na budowę. Obiecała 

przekazać informację. 

— Proszę zawiadomić pana Wyatta, Ŝe wyjechałam, i przekazać mu ode mnie 

Ŝ

yczenia świąteczne. 

OdłoŜyła słuchawkę. Usiadła przed lustrem i umalowała się starannie, by ukryć 

ś

lady łez i źle przespanej nocy. Musiała poŜegnać się ze Stephanie, która poje 

chała do pracy wczesnym rankiem, gdy starsza siostra odsypiała nocne 

czuwanie. 

Gdy Valerie przyjechała do szklarni, dziewczyna krzątała się przed budynkiem. 

Jej włosy lśniły w promieniach słońca. Było zimno. Valerie zapięła kurtkę i 

podbiegła do Stephanie. Na widok siostry poczuła ogromną radość. 

— Jakaś ty śliczna! — zawołała, całując zarumieniony policzek. — MoŜemy 

pogadać, skarbie? WyjeŜdŜam zaraz do Missisipi i chciałam się z tobą 

poŜegnać. 

— Dzień wcześniej? Dlaczego? 

— Jest wiele powodów. Muszę wysłać mnóstwo kart świątecznych, kupić i 

zapakować prezenty. Przed świętami jest zawsze tyle zajęć! 

— Oczywiście... A C.C.? Ostatnio spędzacie razem wiele czasu. 

— CC. to wspaniały męŜczyzna. Mam dla niego duŜo sympatii, ale nie jest 

człowiekiem, za jakiego go uwaŜałam. Trochę mnie rozczarował. 

— Nie przesadzaj, Val — odparła uraŜona Stephanie. 

— C.C. nie przypomina wprawdzie błędnego rycerza, ale, moim zdaniem, jest z 

gruntu uczciwy. 

— Nie zaprzeczam. Chyba stawiałam mu zbyt wysokie wymagania, którym nie 

potrafił sprostać — rzuciła pogodnie Valerie. — Nie martw się o mnie, skarbie. 

Do zobaczenia w Clinton podczas świąt. 

— Nie mogę się doczekać! Tak bym chciała zobaczyć dziewczynki! — 

Stephanie objęła siostrę, a potem zapytała z niepokojem: — Val, nie zmieniłaś 

decyzji, prawda? Nadal zamierzasz się tu przeprowadzić? 

— Tak, przecieŜ to ustaliłyśmy — odparła Valerie po chwili wahania. Na 

szczęście Stephanie nie zauwaŜyła, jak niepewnie jej siostra to powiedziała. 

Nawet się nie poŜegnała. C.C. Wyatt odłoŜył słuchawkę z pedantyczną 

dokładnością. Precyzja tego gestu wiele mówiła o jego stanie ducha. Gdy 

sekretarka przekazała mu wiadomość, natychmiast zadzwonił do firmy sióstr. 

Dowiedział się, Ŝe Valerie juŜ wyjechała. 

— Trudno — wymamrotał. Jego durna została wy stawiona na szwank, a serce 

zranione. Tak będzie lepiej, stwierdził, ale nie wiedział, co właściwie ma na 

myśli. Potem ogarnęła go wściekłość. To było doskonałe lekarstwo dla uraŜonej 

męskiej ambicji. Zgoryczą myślał, Ŝe starał się przecieŜ ze wszystkich sił, by 

Valerie odzyskała utraconą pewność siebie. Pięknie mu za to odpłaciła. 

Dni mijały, a nastrój CC. wcale się nie poprawiał. 

 

Nudziła go praca. Nie pomagała nawet doskonała szkocka whisky. Tęsknił za 

Valerie. Brakowało mu tej kobiety tak bardzo, Ŝe odczuwał niemal fizyczny ból. 

Gotów był jechać za nią aŜ do Missisipi, ale doszedł do wniosku, Ŝe popełniłby 

wielki błąd. 

Nie powinien owej nocy zapalać światła, ale skoro juŜ to zrobił, naleŜało za 

wszelką cenę zmusić Valerie, by została i wysłuchała wszystkiego, co miał do 

powiedzenia. 

Powinien był wyznać, Ŝe ją kocha. C.C. potarł w zadumie opuchnięte powieki. 

Sam nie wiedział, czy słusznie rozumuje. Wątpliwości nie dotyczyły jego uczuć; 

był zakochany w Valerie i nic nie mogło zmienić tego faktu. Zastanawiał się 

jednak, czy warto jej o tym mówić. Powie i co dalej? Odruchowo potarł znowu 

piekące oczy. Rzecz w tym, Ŝe nie wiadomo, co czeka ich w przyszłości. Lękał 

się, Ŝe los ponownie odbierze mu ukochaną. Czy miłość warta jest takiego 

ryzyka? 

Nie potrafił znaleźć zadowalającej odpowiedzi. Co się stanie, jeśli wyzna, co 

czuje do Valerie? Czy zdołają udobruchać? W głębi serca bardzo w to wątpił. 

Zraził ją do siebie głupim postępkiem. Gotów był teraz przyznać, Ŝe zachował 

się jak kompletny idiota. Z drugiej strony, człowiek uczy się na własnych 

błędach, prawda? MoŜe pokonać strach, który budzi w nim rodzące się uczucie, 

tak oczywiste, Ŝe wydaje się, jakby miał je wypisane na twarzy. Czas działać. W 

przypływie desperackiej odwagi C.C. włoŜył kapelusz, a potem zadzwonił na 

lotnisko. Po kilku c w mieszkaniu zapanowała kompletna cisza. 

Valerie doznawała dziwnego wraŜenia, przemierzając ulice Clinton. Czuła się 

obco w mieście, gdzie przeŜyła tyle lat. ilekroć myślała o domu, widziała 

oczyma wyobraźni rozświetlony słońcem budynek, w którym mieszkała 

Stephanie albo... piękną willę C.C. Za kaŜdym razem ogarniała ją złość. 

Pociechą była myśl, Ŝe Stephanie wkrótce przyjedzie, Ŝeby spędzić święta w 

rodzinnym gronie. Valerie stwierdziła z niedowierzaniem, Ŝe coraz bardziej 

tęskni za siostrą Brakowało jej ciepła i serdeczności, którą emanowała ta urocza 

dziewczyna. Dla odnowienia rodzinnych więzów mimo wszystko naleŜało 

zaryzykować przeprowadzkę do Teksasu. 

Valerie była zmęczona przedświątecznymi zakupami. Zaparkowała samochód 

przed domem. Nie zauwaŜyła samochodu Elizabeth. Babcia na pewno biega z 

wnuczkami po sklepach. Obojętnie zerknęła na nieznane auto stojące w pobliŜu. 

Goście sąsiadów często zostawiali samochody na ulicy. Sięgnęła po rękawiczki i 

teczkę, a potem ruszyła w stronę frontowych drzwi. 

Od razu się zorientowała, Ŝe ktoś jest w salonie. CC. Wyatt siedział w fotelu 

obitym zielonym aksamitem i nerwowo obracał w dłoniach kowbojski kapelusz. 

Wstrzymała oddech. 

— CC... — Nie zdołała wykrztusić nic więcej. 

Dzień dobry, Valerie. — MęŜczyzna połoŜył kapelusz na stole i wstał. 

Postanowił od razu przejść do rzeczy. — Tęskniłem za tobą. 

— Witaj... Jak się tu dostałeś? — wybuchnęła nagle. 

— Elizabeth mnie wpuściła. — C.C. podszedł bliŜej. 

— Poznałeś moją teściową? Mam uwierzyć, Ŝe pozwoliła ci tu zostać? 

— Owszem. — Uśmiechnął się nieśmiało. — Uznaliśmy, Ŝe to najlepsze 

wyjście. Chyba mnie polubiła. To mądra kobieta. 

— CzyŜby? A moje córki? — Serce Valerie kołatało coraz szybciej. — 

Widziałeś je? 

- Owszem, widziałem. 

— Co sądzisz o moich dziewczynkach? — zapytała. Jej głos zabrzmiał 

łagodniej. Rozmowa o córkach zawsze poprawiała jej nastrój. 

— Są urocze. Wyjątkowe połączenie cech typowych dla ciebie oraz ich 

własnych, bardzo wyrazistych charakterów. Pytały, czy jestem twoim 

narzeczonym. Odpowiedziałem twierdząco. 

— Rozumiem —mruknęła niewyraźnie Valerie.—Co one na to? 

— Uznały, Ŝe jestem w porządku — odparł z szerokim uśmiechem. - 

Oczywiście, przyznałem im rację. Los ci sprzyja, Valerie, skoro masz takie 

dzieci. 

— Dzięki. — Zdobyła się w końcu na uśmiech. Bez trudu znalazł sposób, Ŝeby 

mnie podejść, pomyślała ironicznie. — Skąd się tu wziąłeś, C.C.? Kto by 

pomyślał, Ŝe cię tutaj zastanę! 

— Wyjechałaś z Teksasu w takim pośpiechu, Ŝe zapomniałaś ó pewnej sprawie. 

— CóŜ to za sprawa? 

— Moja. — Podszedł bliŜej. Valerie poczuła znajomą woń. Od razu spostrzegła, 

Ŝ

e C.C. powinien jak najszybciej wybrać się do fryzjera. Marzyła, by wsunąć 

palce w potarganą czuprynę. 

— Nie rozumiem — odrzekła, potrząsając głową. 

— To proste. Przez pewien czas wmawiałem sobie, Ŝe nic mnie nie obchodzi 

twój wyjazd Nawet się nie poŜegnałaś. Udawałem, Ŝe mnie to nie dotknęło. 

Oszukiwałem się. Cierpiałem, i to bardzo. Doszedłem do wniosku, Ŝe 

powinienem był wszystko ci wyjaśnić tamtej nocy albo przynajmniej zadzwonić 

następnego dnia rano. Nie zrobiłem tego, poniewaŜ byłem wściekły. Po 

pierwsze dlatego, Ŝe wcale cię nie obchodziło, w jaki sposób zareagowałem na 

tamto zdarzenie i na twoje słowa. To mnie bardzo zabolało. Po drugie, 

uwaŜałem, Ŝe niezbyt wysoko mnie - cenisz, skoro uznałaś, Ŝe przestanę się tobą 

interesować z powodu drobnej fizycznej niedoskonałości. — Pogłaskał ją po 

policzku z czułością, która chwytała za serce. — Przyznaję, Ŝe postępowałem 

niemądrze, Val. Od początku do końca wszystko robiłem nie tak, jak trzeba. 

Powinienem był ci wyznać, jak wiele dla mnie znaczysz. Przepraszam, Ŝe 

zapaliłem wtedy świątło. Postąpiłem tak, bo sądziłem, Ŝe ten ciągły lęk i obawy 

to pretekst, Ŝeby zachować dystans i nie pozwolić mi się zbliŜyć. Rzecz jasna, 

nic nie moŜe usprawiedliwić mojego postępku. 

— Owszem — przytaknęła. C.C. westchnął i prze czesał dłonią potargane 

włosy. 

— Powinienem był cię zatrzymać, skłonić, abyś mnie wysłuchała. Szkoda, Ŝe od 

razu nie wyznałem, Ŝe jesteś dla mnie najpiękniejsza i najbardziej godna 

poŜądania. Nadal pragnę cię do szaleństwa. Powinienem ci wtedy uświadomić, 

Ŝ

e zwariuję, jeśli mnie opuścisz. Myślę, Ŝe twój niespodziewany wyjazd 

ostatecznie mnie o tym przekonał, jak jest naprawdę. 

— Wierz mi, C.C. — odrzekła cicho — nie wyjechałam tylko, Ŝeby cię ukarać 

albo skłonić do zastanowienia. Uciekłam, poniewaŜ cię kocham, ale nie 

chciałam niczego na tobie wymuszać. Przekonałam się, Ŝe masz silne poczucie 

honoru i odpowiedzialności oraz dobre serce. 

— Co za bzdura! Moje uczucia nie wynikają ze współczucia ani 

odpowiedzialności. — Nagle uświadomił sobie, co usłyszał przed chwilą. — 

Kochasz mnie? Czemu, do Sucha, dotychczas mi o tym nie powiedziałaś? — 

zawołał radośnie. 

— Nie było okazji — mruknęła. — Poza tym nie wiedziałam, czy 

odwzajemniasz moje uczucia. Właściwie nadal nie jestem tego pewna. Dowiem, 

się wreszcie, czy mnie kochasz, mój panie? — wypytywała z uśmiechem. 

Odpowiedź mogła bez trudu wyczytać Ŝ jego pięknych oczu. 

— To przecieŜ oczywiste! Chodź do mnie nareszcie 

—jęknął. Chwycił ją w objęcia, całując czule i namiętnie. Serce przepełniała mu 

radość. Valerie głaskała potarganą czuprynę, odwzajemniając pocałunki z 

równym Ŝarem. Przez długą chwilę nie wypuszczał jej z objęć. 

— Wierzę, Ŝe mnie kochasz — szepnęła Valerie, dotykając policzkiem jego 

twarzy. — To był jeden z powodów, dla których chciałam z tobą zerwać, C.C. 

Raz juŜ straciłeś ukochaną, a ja nie mogę zapewnić, Ŝe zawsze będę zdrowa. 

— Zdaję sobie sprawę, co chcesz przez to powiedzieć, Valerie, ale za kogo ty 

mnie uwaŜasz? Wątpisz w moje przywiązanie? - zapytał z oburzeniem CC. 

— Wyobraź sobie, Ŝe moje zdrowie byłoby zagroŜone. Czy wolałabyś odejść? 

Ja równieŜ nie mogę obiecać, Ŝe ze mną wszystko będzie w porządku, 

najmilsza. Czy ktokolwiek jest w stanie złoŜyć takie zapewnienie? We dwoje 

uporamy się z kaŜdym problemem. Będę cię wspierać w potrzebie. Od ciebie 

oczekuję tego samego. Myślę, Ŝe wyczerpaliśmy temat. 

— Niezupełnie. — Valerie odsunęła się trochę. — Rozmawiałam z chirurgiem, 

C.C. Twierdzi, Ŝe odtworzenie piersi jest moŜliwe. Postanowiłam, Ŝe poddam 

się kolejnej operacji. 

— Dla mnie nie musisz tego robić, Valerie — zapewnił. 

— Wiem. Robię to dla siebie, kochanie. Niełatwo mi było podjąć tę decyzję. 

Prawdę mówiąc, umieram ze strachu! Mimo wszystko chcę się znowu czuć 

prawdziwą kobietą. 

— Cokolwiek postanowisz, zawsze moŜesz na mnie liczyć. Pamiętaj, Ŝe dla 

mnie jesteś absolutną doskonałością, Val. Jeśli mam być szczery, nie mogę się 

doczekać, kiedy znowu będę mógł bez przeszkód kontemplować twoją urodę — 

mruknął. Nim Valerie zdąŜyła odpowiedzieć, zaniknął jej usta pocałunkiem. 

— Wszystko jasne. Kocham cię, Valerie Audroro Hepbum. Czy zechcesz zostać 

moją Ŝoną? 

— To najwspanialszy sposób, w jaki mogę spędzić resztę Ŝycia, drogi panie 

Wyatt! — Zarzuciła mu ramiona na szyję. — Nie spieszmy się, kochany. Marzą 

mi się długie, czułe zaloty — wyznała. 

— Naprawdę? — mruknął C.C., przytulając ją znowu. —Mnie równieŜ, 

zwłaszcza odkąd ciebie poznałem. Czy znajdziesz dla mnie... trochę czasu dziś 

w nocy? 

— dopytywał się zmysłowym szeptem. Valerie zerknęła na niego karcąco. 

— Co za pomysł, C.C.! BoŜe Narodzenie za pasem, cała rodzina lada chwila 

będzie w domu. Nie ma pośpiechu. Pomyśl tylko — przypomniała, dotykając 

niemal wargami jego ust — przed nami całe Ŝycie.