MĄŻ POTRZEBNY OD ZARAZ

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Klucz leżał tam, gdzie zawsze, czyli blisko wejścia, pod donicą z drobnymi

ółtymi chryzantemami. Tym razem jednak Bella wsunęła go do kieszeni żakietu,

zamiast jak zwykle odłożyć na miejsce po otworzeniu drzwi.

Znalazła się w cichym holu nieprzyjemnie opustoszałego domu, należącego do

Rosalie Cullen. Rozejrzała się wokół, chociaż świetnie znała każdy kąt. Trudno
zliczyć, ile razy tu przychodziła, żeby przynieść odebrane z pralni garnitury pana
domu albo zabrać przygotowaną przez Rose listę zakupów. Również przed ostatnimi
ś

więtami Bożego Narodzenia spędziła tu cały dzień, pakując prezenty i piekąc

ciasteczka. Po wykonaniu różnych zleceń wracała do siebie, teraz jednak miała tu na
jakiś czas zamieszkać, i to zupełnie sama. Dlatego dom wydał jej się nieprzytulny i
mało gościnny, czyli zupełnie inny niż zazwyczaj. Uśmiechnęła się, pokpiwając w
duchu ze swego przewrażliwienia. Nie mogła się jednak pozbyć nieprzyjemnego
wrażenia, że jest tu niechcianym intruzem.

A przecież tak naprawdę Rosalie niemal błagała Bellę, by się tutaj wprowadziła i

czuła się jak u siebie.

– Znam swoje szczęście i wiem – przekonywała – że jeśli pozostawię sprawy

swojemu  biegowi,  będzie  to  wyglądało  tak:  pojadę  z  Emmettem  na  tę  koszmarną
wyprawę, a po powrocie okaże się, że hydraulik nie tylko nie zainstalował wanny z
biczami  wodnymi,  lecz  w  ogóle  nawet  się  nie  pojawił.  Gdyby  się  okazało,  że
spędziłam  wieczność  w  lesie  pod  namiotem  z  powodu  remontu,  do  którego  w
rzeczywistości nie doszło, pewnie podcięłabym sobie żyły.

– Bez wanny nie dasz rady – fachowo poinformowała ją Bella. – Jeśli ktoś

profesjonalnie podchodzi do tego zabiegu, powinien usiąść w wypełnionej ciepłą
wodą wannie. Tak postępują wszyscy porządni samobójcy. Szczerze jednak mówiąc,
wolałabym, abyś zrezygnowała z tak radykalnego kroku, bo wtedy „Wypożyczalnia
Ż

on” straciłaby jedną z najlepszych klientek.

– No to wprowadź się do mnie i miej oko na tego budowlańca – nalegała Rosalie.

– Jeśli tu zamieszkasz, nie będzie miał pretekstu, żeby migać się od roboty.

Bella nie była o tym przekonana, z doświadczenia bowiem wiedziała, że pod tym

względem rzemieślnicy są wprost niewyczerpani w pomysłach. Z drugiej jednak
strony „Wypożyczalnia Żon” od początku swego istnienia zajmowała się zarówno

załatwianiem różnych spraw w imieniu klientów, by nie musieli zwalniać się z pracy,
jak i pilnowaniem ich domów podczas nieobecności właścicieli. Rose prosiła o
połączenie tych dwóch usług, a przecież elastyczność była głównym hasłem firmy.

Jednym słowem Belli nie pozostało nic innego, jak wprowadzić się tutaj. Zresztą

miało to również swoje dobre strony. Dom przy Terrace Square wydawał się Belli
pałacem w porównaniu z jej skromnym mieszkaniem. Nie tylko z powodu
komfortowego wnętrza, lecz przede wszystkim dlatego, że był solidnie zbudowany.

Można tu było włączyć muzykę o każdej porze dnia i nocy nie obawiając się, że

spokój sąsiadów zostanie zakłócony, co dla Belli było wielce kuszącą zachętą.
Obiecała sobie, że gdy tylko rozpakuje rzeczy, natychmiast wypróbuje pianino Rose.

Właśnie wieszała w szafie ostatni z przywiezionych kostiumów, kiedy zadzwoniła

przyczepiona do paska komórka.

– „Wypożyczalnia Żon”– odezwała się automatycznie.
– Jest ósma wieczorem, Bells, musisz być ciągle na posterunku – usłyszała głos

jednej ze wspólniczek.

– Cześć, Jessica. Masz rację, to już skrzywienie zawodowe.
– No i jak tam? Urządzasz się?
– Jest super, ta przestrzeń... Skończy się na tym, że Rosalie po powrocie będzie

musiała wyrzucać mnie siłą. – Bella chwyciła żakiet, który zsuwał się z wieszaka,
omal przy tym nie upuszczając komórki. – Co mówiłaś, Jess?

– Pytałam, czy jutro będziesz mogła zająć się przyjmowaniem zleceń

telefonicznych. Angela jedzie do Fort Collins odebrać dziecko klienta z obozu
koszykarskiego, a ja muszę pojechać z matką do lekarza.

– Jasne, nie ruszę się stąd na krok. Najpierw będę czekać na szefa firmy

budowlanej, a potem muszę się przyjrzeć pracy jego ekipy.

– Czy Rosalie rzeczywiście tego żądała? To brzmi jak wyrok. Jak sobie

poradzisz?

– Nie będzie tak źle. Kiedy już remont ruszy pełną parą, co jakiś czas skontroluję

postęp robót, co w niczym nie przeszkodzi mi w wykonywaniu moich zwykłych
obowiązków. A jeśli chodzi o jutro, to podaj domowy numer Rose, bo w mojej
komórce wysiada bateria. Gdyby było dużo zamówień, to...

– Optymistka! Jakbyś nie wiedziała, że to bardzo kiepski okres...
Właśnie! Kiepski okres! Bella uświadomiła sobie, że to był kolejny powód, aby

przyjąć zlecenie od Rosalie, która nigdy nie marudziła przy płaceniu rachunków. W
tym martwym sezonie każda wpłata na konto firmy witana była z radością.

– Wiem. Niestety tak to już jest w naszym fachu. Gdyby to było tylko możliwe,

już teraz ubrałabym choinkę. Za kilka miesięcy będziemy zbyt zajęte
przedświątecznymi zleceniami, żeby myśleć o sobie. Ale co z twoją mamą? Mam
nadzieję, że to nic groźnego...

– Jutro ma tylko wizytę kontrolną, ale wiesz, jak to nieraz długo trwa. Zawsze

trzeba czekać, aż przyjmą wszystkie nagłe przypadki. No to cześć. Rano przełączę
telefon na twój numer.

Bella przypięła komórkę do paska, wsunęła puste walizki pod łóżko i zeszła na

dół do obszernego salonu. Zapadł już wieczór i dom pogrążony był w mroku, nieco
tylko rozproszonym przez światło stylizowanych latarni, które otaczały mały park i
plac zabaw, znajdujące się pośrodku osiedla domków. Ozdobna szklana ścianka przy
drzwiach wejściowych rozszczepiała światło, które migotało i rzucało drżące
refleksy, stwarzając wrażenie, jakby wszystko wokół się poruszało. Bella wzdrygnęła
się i szybko przeszła przez hol.

Salon był połączony z holem, wyglądał jednak znacznie przytulniej, co na pewno

było zasługą grubego, miękkiego dywanu i wygodnych foteli. Wypolerowane czarne
pudło pianina lśniło nawet w mroku. Bella delikatnie przesunęła ręką po powierzchni
instrumentu, podniosła wieko i niepewnie dotknęła klawiszy.

Palce miała sztywne. Nic dziwnego, skoro od przeszło roku grała tylko od

przypadku do przypadku. Uderzyła w klawisze i z ogromną radością wykonała kilka
wprawek. Po chwili ręce odzyskały dawną gibkość i elastyczność, a palce niemal
instynktownie znajdowały kolejne nuty...

Nie była dobrą pianistką, nigdy bowiem nie pobierała regularnych lekcji muzyki,

ale zawsze szukała w niej ucieczki. Wprawdzie nie miała własnego instrumentu, ale
często grywała w szkole, w kościele, u koleżanek czy w uniwersyteckim kampusie.
Pianino stało się jej najlepszym przyjacielem i powiernikiem.

Spod palców Belli zaczęła płynąć wiązanka jej ulubionych utworów. Czasami

zatrzymywała się, by przypomnieć sobie poszczególne frazy. Dopiero gdy
wyczerpała cały swój repertuar, przyjrzała się nutom ułożonym na sekretarzyku obok
pianina.

Ze stosu wygrzebała zapis starego marsza. Jaka to przyjemność grać tak sobie do

woli, gdy grube ściany oddzielające szeregowe domki skutecznie chroniły spokój
sąsiadów.

Marsz był skomplikowany, a w dodatku w świetle lampki ustawionej na pianinie

trudno było odczytać wyblakłe nuty. Pierwsze donośne akordy skutecznie zagłuszyły
silne uderzenie w drzwi wejściowe.

Drugi cios zabrzmiał, jakby ktoś próbował rozwalić drzwi taranem. Bella

struchlała. Oderwała ręce od klawiatury i oczami rozszerzonymi trwogą wpatrywała
się w sylwetkę niewyraźnie rysującą się za szklaną ścianką.

Włamywacz! – pomyślała, sztywna ze strachu. Ktoś najwyraźniej uznał, że

nieoświetlony dom jest pusty.

Trzecie uderzenie było jeszcze potężniejsze. Rozłupane i wiszące już na jednym

tylko zawiasie drzwi uderzyły w ścianę holu. Z cienia wyłonił się olbrzymi,
przerażający mężczyzna.

Belli wydawało się, że mdła lampka, przy której ledwie mogła odcyfrować nuty,

teraz zapłonęła pełnym blaskiem, bezlitośnie ją oświetlając. Mężczyzna
skoncentrował wzrok na dziewczynie. Oczy mu się zwęziły, ciało naprężyło.

I nagle odezwał się. Ostatnią rzeczą, jakiej mogła spodziewać się po

włamywaczu, było pytanie, które zadał głębokim, pełnym niedowierzania głosem:

– A kimże, do cholery, pani jest?!

Klucz nie leżał tam, gdzie zawsze, czyli blisko wejścia, pod donicą z drobnymi

ółtymi chryzantemami.

– Masz ci los, ładna niespodzianka! – zezłościł się Edward. No tak, ale skoro jego

brat i bratowa z takim uporem zostawiali klucz w najbardziej oczywistym miejscu,
należało spodziewać się, że któregoś dnia skorzysta z niego ktoś niepowołany.

Prawdopodobnie o ich dwutygodniowym wyjeździe do Manitoby wiedzieli nie

tylko  przyjaciele  i  współpracownicy,  ale  także  całe  osiedle.  Każdy  mógł  z  tej
informacji  skorzystać.  Swoją  drogą  złodziej  był  dość  niecierpliwy.  Od  wyjazdu
Emmetta  i  Rosalie  upłynęło  co  najwyżej  sześć  godzin,  a  ich  dobytek  już  był
zagrożony.

Nie ma co, świetne zajęcie na resztę wieczoru! – pomyślał Ed. Zamiast gorącego

prysznica i dobrze zasłużonego odpoczynku, będzie miał wątpliwą przyjemność
poznać gliniarzy z Denver i obserwować, jak zabierają się do śledztwa. Koszmar!

Właściwie Emmett i Rose zasłużyli sobie na to. Edward najlepiej by zrobił, gdyby

po prostu położył się spać i zostawił cały ten bałagan do rana. Jeśli włamywacz nie
narobił poważnych szkód, można by nawet udawać, że się w ogóle niczego nie
zauważyło...

Kładł już rękę na klamce, ale zatrzymał się z ciężkim westchnieniem. Nie mógł z

czystym sumieniem zostawić tak tej sprawy. Będzie musiał przejść przez park do
biura administratora, zgłosić brak klucza i poprosić o wezwanie policji. A poza tym,
gdyby nawet zlekceważył zasady i odłożył problem do rana, przecież nie wejdzie do
ś

rodka przez zamknięte drzwi.

Zamierzał właśnie ruszyć do administracji osiedla, kiedy z domu dobiegły jakieś

dziwaczne dźwięki. Sprawa przybrała inny obrót. Złodziej był w środku i włączył
muzykę. Czyżby przed kradzieżą postanowił sprawdzić jakość sprzętu?

Na taką bezczelność Edwarda ogarnęła furia. Zebrał się w sobie i z całej siły

rąbnął barkiem w drzwi.

Zatrzęsły się, ale wytrzymały. Gorzej było z barkiem, lecz Edward tylko skrzywił

się  z  bólu  i  zaatakował  powtórnie,  tym  razem  wymierzając  drzwiom  potężnego
kopniaka  prawą  nogą,  potem  lewą  i  znów  prawą.  Wreszcie  zamek  puścił  i  drzwi  z
impetem  walnęły  w  ścianę.  Ed  wkroczył  do  środka,  gotów  do  stoczenia  następnej
walki, tym razem z włamywaczem. Błyskawicznie znalazł się w salonie i...

To, co zobaczył w przyćmionym blasku lampki, wprost zaparło mu oddech. Przy

pianinie Rosalie siedziała młoda kobieta o bladej twarzy otoczonej strzechą
brązowych, prostych włosów i największych oczach, jakie kiedykolwiek widział. Nie
miała na sobie czarnej maski, nie trzymała latarki ani łomu. Ubrana była w elegancki
tweedowy żakiet, w którym świetnie prezentowałaby się w roli szefowej jakiegoś
biura. Dopiero co musiała oderwać dłonie od klawiatury.

Jednym słowem, w niczym nie przypominała groźnego rabusia. Edward

przeczuwał, że prawdziwe kłopoty dopiero się zaczną.

Bella jakimś cudem zdołała odzyskać głos.
– To moja sprawa, kim jestem! – warknęła wściekle, buńczuczną postawą

pragnąc stłumić strach. – Natomiast bardzo jestem ciekawa, kim pan, do diabła, jest?!
To ja mam prawo pytać, a nie pan, bo nie ja wdarłam się tu jak King Kong!

– Oparła ręce na biodrach, dyskretnie próbując palcami wymacać klawiaturę

komórki. Gdyby udało się niepostrzeżenie wybrać numer alarmowy, mogłaby
wykrzyczeć adres po zgłoszeniu się operatora...

Zdołała nacisnąć pierwszy klawisz, lecz zamiast radosnego brzęczenia, komórka

wydała słaby jęk, będący ostatnim tchnieniem zamierającej baterii. Bella gwałtownie
usiłowała przypomnieć sobie, gdzie stoi najbliższy aparat, co zresztą nie miało
większego znaczenia, jako że olbrzym pilnie się w nią wpatrywał i nie mogła
wykonać żadnego ruchu.

Na dodatek zbliżał się do niej! Z bliska nie wydawał się już tak ogromny, nadal

jednak budził grozę.

– Czekam na wyjaśnienia – ponagliła Bella.
Mężczyzna sięgnął do kontaktów na ścianie holu i włączył wszystkie światła.

Górne lampy salonu na chwilę ją oślepiły, ale gdy tylko przyzwyczaiła oczy, mogła

wreszcie przyjrzeć się intruzowi.

Faktycznie był wysoki – musiał mieć ponad metr osiemdziesiąt – i dość szeroki w

barach,  ale  to,  co  w  ciemnościach  nadawało  mu  nadludzkie  rozmiary,  okazało  się
dużą  torbą  podróżną,  którą  niósł  na  ramieniu.  Było  mało  prawdopodobne,  by
włamywacz  wybrał  się  na  robotę  z  tak  wielkim  i  zapewne  ciężkim  bagażem.  Bella
zaczęła się uspokajać.

– Nazywam się Cullen – przedstawił się zwięźle. – Ja także chciałbym usłyszeć

jakieś wyjaśnienie.

Oczy Belli rozszerzyły się ze zdziwienia. Nie spotkała dotąd Emmetta Cullena,

ale wnioskując z niektórych uwag Rosalie, nigdy nie podejrzewałaby, że może
wyglądać jak ciemnowłosy grecki bóg, któremu brak tylko piedestału...

Zmitygowała się w duchu. Nie przystoją takie myśli o mężu klientki.
– Jak rozumiem, Rosalie nie powiedziała panu, że zleciła mi opiekę nad domem –

przerwała swoje rozmyślania. – Sądziłam, że jesteście w połowie drogi do Kanady.
Coś nie wypaliło z planami wakacyjnymi? W takim razie, gdzie jest Rosalie?

– Przypuszczam, że z Emmettem. – mężczyzna odstawił torbę i pomacał ramię.
– Więc pan nie jest... – Bella zawahała się. – To kim pan właściwie jest?

Jednoosobową brygadą antyterrorystyczną?

Zatrzymał się w pół kroku i zmrużył oczy.
– Zabrzmiało to tak, jakby takiej wizyty pani oczekiwała.
– Też coś! Po prostu wydaje mi się, że tylko antyterrorystyczna akcja może

usprawiedliwić wyłamanie drzwi.

– Nie było klucza na zwykłym miejscu.
Bella otworzyła usta ze zdziwienia. Czyżby miała do czynienia z uciekinierem z

domu wariatów?

– I dlatego pan się włamał?! Nie mógł pan pójść po zapasowy klucz do

administratora? Zresztą, co ja mówię. Skoro nie ma pan prawa tu przebywać, i tak by
go pan nie dostał...

– Mam prawo. Jestem bratem Emmetta. Przyszedłem tutaj, szukałem klucza i

usłyszałem hałas, choć dom powinien być pusty...

– Zaczynam rozumieć. Uznał pan, że jestem włamywaczem, więc postanowił pan

uratować mienie pańskiego brata.

– Chyba pani nie myśli, że wyważyłbym drzwi do obcego mieszkania?
– Ależ skąd! Jestem też pewna, że kiedy Emmett i Rose obejrzą szkody, bardzo

się ucieszą, że zdemolował pan ich dom, a nie sąsiadów.

Westchnął.

– Proszę posłuchać. Jestem zmęczony i mam dość tych słownych utarczek. Ma

pani rację, zachowałem się zbyt pochopnie. Jednak gdy rozmawiałem z Emmettem,
nie wspomniał mi, że będę miał towarzystwo. Mam nadzieję, że ma pani coś na
potwierdzenie swojej tożsamości?

– W torebce na górze. Pan chyba też nie będzie się wzbraniał przed pokazaniem

mi prawa jazdy? – A gdy zmarszczył brwi, dodała: – Uczciwość za uczciwość. Każdy
może udawać brata Emmetta Cullena.

– A jest choć jeden powód, dla którego warto by to robić? – mruknął, wyciągnął

jednak z kieszeni skórzany portfel.

– Miło słyszeć takie wyznanie braterskiej miłości – zadrwiła Bella. – Teraz sobie

przypominam. Słyszałam już o panu. Rose mówiła, że nawet na ich ślub pan się nie
pofatygował.

– Robi z tego straszny problem.
– W końcu to pana brat.
– I jego trzeci ślub. Z praktyką, jaką dzięki niemu nabyłem jako mistrz ceremonii,

mógłbym poprowadzić tę uroczystość nawet przez telefon. A co więcej, w tym
właśnie czasie zaczynałem pracę na Florydzie. Chce pani zobaczyć moje dokumenty,
czy nie?

Bella sięgnęła po prawo jazdy i celowo długo je studiowała. Nazywał się Edward

Cullen. Przed zeszłorocznymi świętami pakowała prezent dla Edwarda, i było to
jakieś straszne okropieństwo... Tak, przypomniała sobie: bilety na krwawą walkę
psów.

Według danych wpisanych do prawa jazdy mieszkał na Manhattanie.
Najwyraźniej praca na Florydzie nie potrwała zbyt długo. Zastanawiała się, czy

Edward Cullen wpadł tylko z wizytą do Denver, czy też nowojorski adres również
był nieaktualny.

Jednak pozostałe dane były bez zarzutu: wzrost trochę ponad metr osiemdziesiąt,

waga osiemdziesiąt pięć, oczy brązowe. No i zdjęcie, choć kiepskiej jakości, bez
wątpienia przedstawiało tego samego człowieka, który właśnie ją obserwował z
ledwie skrywaną niecierpliwością.

– W porządku, panie Cullen. Przekonał mnie pan, że jest tym, za kogo się podaje.

– Oddała mu dokument.

– Świetnie. Teraz moja kolej. Kim pani jest?
– Izabella Swan – odparła. – Jestem współwłaścicielką „Wypożyczalni Żon” i

Rosalie wynajęła mnie...

– Wypożyczalni czego? – Ręka z portfelem zawisła w powietrzu. – I to Rose

panią wynajęła?

– Niech pan powstrzyma wyobraźnię – powiedziała ostro Bella. –

„Wypożyczalnia Żon” nie świadczy usług...

– Pomyślałem jedynie o agencji towarzyskiej, a nie o...
– Domyślam się – warknęła. – „Wypożyczalnia Żon” załatwia różne domowe

sprawy, na które pracującym zawodowo ludziom zwykle brak czasu. Po prostu
ułatwiamy im życie. Jest jednak szereg rzeczy, których nie robimy: nie odkurzamy,
nie myjemy okien, nie opiekujemy się dziećmi, a już na pewno nie angażujemy się w
ż

adne perwersyjne... – przerwała. – Właściwie, po co ja to wyjaśniam?

– Widocznie sama pani czuje, że jej profesja może różnie się kojarzyć – podsunął

usłużnie.

– Jedynie nazwa firmy – przyznała. – Gdybyśmy lepiej się nad nią zastanowiły,

nazwałybyśmy firmę ”Pomocna Dłoń”, czy podobnie. Jeśli pan tu zaczeka, przyniosę
jakiś dokument.

– Nie ma potrzeby. – Edward potrząsnął głową.
– Skąd ta zmiana? Chyba nie chce pan powiedzieć, że moja uczciwa twarz

przekonała pana o mojej prawdomówności?

– Nie, ale uwierzyłem, że pani firma nie świadczy perwersyjnych usług

erotycznych, bo wówczas nazwa brzmiałaby „Wypożyczalnia Dziwek”.

– Dziękuję za wskazówkę. Nie omieszkam wykorzystać jej na najbliższym

posiedzeniu zarządu.

– Zawsze do usług. – Potarł ramię. – Tak więc wreszcie wiemy, kto kim jest. No

cóż, całe nieporozumienie wynikło stąd, że Emmett, gdy zaproponował mi
skorzystanie ze swojego domu, nie wspomniał mi o pani. To dziwne, ale stało się.

– Mnie też nikt nie uprzedził. Może Rosalie w ogóle mu o mnie nie powiedziała?

Wygląda na to, że mają pewne kłopoty z porozumiewaniem się. Rose zatrudnia mnie,
a Emmett oddaje dom do dyspozycji panu...

– Przypuszcza pani, że celowo zataił przed żoną mój kilkutygodniowy pobyt w

Denver?

– Być może miał swoje powody, aby jej nie zawiadamiać o pańskiej wizycie –

zauważyła cierpko. – Czy to nowa praca? A może okres między kolejnymi
zajęciami?

– Nowa praca. No tak, najpewniej młodzi małżonkowie zapomnieli wymienić się

tak nieistotnymi informacjami, jak to, kto będzie mieszkał w ich domu. Zresztą, czy
to ma znaczenie, jak doszło do tego nieporozumienia? W każdym razie pani misja
dobiegła już końca, ponieważ ja tu się wprowadzam i dom nie będzie stał pusty.

Szczerze mówiąc, pani obecność tylko by mi zawadzała.

– A może jednak – nie rezygnowała Bella – Emmett zawiadomił Rosalie o

pańskiej wizycie, lecz ona uznała, że lepiej mieć na miejscu kogoś, kto zneutralizuje
pańskie nieokiełznane skłonności. – Wymownie spojrzała na wciąż otwarte i wiszące
na jednym zawiasie drzwi. – Powinna mnie jednak powiadomić, że dotychczas nie
nauczył się pan korzystać z dzwonka...

– Co z panią, panno Swan? Martwi się pani utratą ciepłej posadki?
– Nie pan mnie zatrudniał i nie pan będzie mnie zwalniał – warknęła Bella.
– Upiera się pani, żeby tu zostać? Dlaczego tak bardzo pani na tym zależy? – Głos

mu podejrzanie złagodniał.

– Na pewno nie po to, żeby nawiązać z panem bliższą znajomość. – Bella

wzdrygnęła się ostentacyjnie. – W porządku. Skoro pan się tu wszystkim zajmie...
Trzymam pana za słowo. Myślę, że współpraca z robotnikami dobrze się ułoży. –
Minęła go i ruszyła w stronę schodów.

– Jakimi znowu robotnikami? – Głos Edwarda stał się mniej zaczepny.
– Tymi, którzy jutro zaczną rozbierać ściany – rzuciła, nie odwracając nawet

głowy.

– Co takiego?!
– Chyba nie sądzi pan, że Rosalie wynajęła mnie do pilnowania szminek i

ozdobnych poduszek na kanapie? Gdyby nie remont, nie byłabym tu potrzebna. Ale
skoro pan tak bardzo chce przejąć moje obowiązki...

– Nie mam na to czasu – powiedział szybko.
– Rozumiem – uspokoiła go Bella. – Proszę więc pozwolić, bym zajęła się tym,

co do mnie należy. Zanim się jednak rozstaniemy, myślę, że powinnam zadbać o
pański spokojny sen... – Bella podeszła do telefonu. – Na jaki hotel pana stać?

– Pieprzę hotele! – Edward był wyraźnie zirytowany.
– Raczej nie chce pan rezygnować z darmowego mieszkania. – Bella wydęła usta.

– Nie, nie krytykuję pana. Rozumiem, że nie chce pan ponosić żadnych kosztów,
póki się nie okaże, czy to stała praca.

– Czy pani ma dobrze w głowie? – Irytacja ustąpiła miejsca rozbawieniu. – Nie

spodziewam się wylania z pracy.

Bella żałowała, że nie ugryzła się w język, ale cóż, ten facet nadepnął jej na

odcisk. Nie powinna jednak interesować się ani jego pracą, ani tym, jaki styl życia
preferował.

– Cóż to musi być za ulga – odparła uprzejmie. – Szczególnie, gdy czekają pana

wydatki związane z naprawą drzwi. Szczęśliwie się składa, że przedsiębiorca

budowlany i tak tu będzie...

– Niech pani nie próbuje zwalić całej winy na mnie i wykręcić się od swojego

udziału.

– Mojego? To nie ja podjęłam błędną decyzję, tylko spokojnie sobie tu

siedziałam, rozkoszując się muzyką...

– A ja myślałem, że jakiś sadysta torturuje stado kotów. Gdyby nie ten upiorny

hałas, poszedłbym do administratora po klucz.

– I zamiast tego rzucił się pan na ratunek cierpiącym zwierzątkom? Dziękuję –

skwitowała go Bella. – Bardzo mi miło, że podobał się panu mój występ. Gdyby
jednak zechciał pan zrezygnować z tych dygresji i wrócił do tematu... Po głębszym
zastanowieniu, wolę, żeby pan nie szedł do hotelu. Nie chcę zostać z tym bałaganem.
Tych drzwi nie da się przecież zamknąć nawet na klamkę, a co dopiero na klucz...

– Czemu więc pani nie wróci do domu? Bo zakładam, że ma pani jakiś dom.

Chyba Rosalie nie znalazła pani w kartonowym pudle pod mostem?

– Już panu mówiłam. Muszę tu być w związku z remontem. Nie pamięta pan?
– Przecież można wszystkiego dopilnować, wpadając od czasu do czasu. Nie

musi pani siedzieć tu bez przerwy.

– Rose chciała, abym co rano wpuszczała ich do domu. Żeby przejechać całe

miasto i zdążyć tu przed robotnikami, musiałabym opuszczać mój karton pod mostem
o nieprzyzwoicie wczesnej porze. – Chociaż jutro – z triumfującą miną machnęła
ręką w kierunku wejścia – wpuszczenie robotników nie będzie stanowiło
najmniejszego problemu.

– Nie poddaje się pani, co?
– Zostałam tu zatrudniona, natomiast panu wyświadczono przysługę, trudno więc

porównać powody, dla których tu jesteśmy. Jeśli jedno z nas miałoby wyjść, to na
pewno nie ja.

Edward ziewnął.
– Jak pani chce. Jeśli o mnie chodzi, jestem zmęczony po długim locie. Zrobiło

się późno, a przed porannym spotkaniem muszę jeszcze popracować. Jednym słowem
idę spać.

– A co z drzwiami?
– Zabezpieczę je krzesłem.
– Dziękuję, będę czuła się absolutnie bezpieczna – powiedziała zgryźliwie.
– Ależ to nie ja sugerowałem, bym wyniósł się do hotelu i zostawił tu panią samą

– odrzekł Edward z przyganą. – W takim razie przeciągnę sofę z salonu i własnym
ciałem zatarasuję drzwi, żeby chronić panią przed napastnikami.

– Nigdy bym nie pozwoliła na takie poświęcenie. Musi się pan dobrze wyspać,

eby jutro oczarować nowego szefa.

Edward uśmiechnął się, a Bella nagle poczuła dziwny dreszcz.
– Proszę się nie obawiać, że pomylę pokoje i wkroczę do pani łóżka – mruknął. –

Może pani spać spokojnie. – Z trudem powstrzymał kolejne ziewnięcie. –
Przypuszczam, że po przeprowadzce z kartonu pod mostem miała pani ochotę zająć
sypialnię gospodarzy, ale ostatecznie możemy o to rzucać monetą.

Bella spuściła oczy z miną niewiniątka, żeby nie zauważył rozbawienia, nad

którym z trudem panowała. Nie! Nie oszczędzi mu niemiłej niespodzianki, a siebie
nie pozbawi złośliwej satysfakcji, dlatego nie uprzedzi go, że od rana z powodu
remontu praktycznie przestanie istnieć łazienka przy sypialni właścicieli mieszkania.

– Wrodzone poczucie delikatności nie pozwoliło mi wkraczać do prywatnych

pomieszczeń mojej klientki...

Edward podniósł oczy.
– Delikatność? Mnie na pewno taki drobiazg nie powstrzyma od skorzystania z

ich łóżka.

– Nigdy bym pana o to nie podejrzewała – słodko odparła Bella.

ROZDZIAŁ DRUGI

Biorąc pod uwagę okoliczności, Bella spała zadziwiająco dobrze, może dlatego,

e pokój gościnny był przytulny i wygodny, a żadne hałasy nie zakłócały ciszy

nocnej.

Obudziła się wraz z pierwszymi promieniami słońca i natychmiast z radością

pomyślała o czekających ją kolejnych utarczkach z Edwardem Cullenem. Tym razem
będzie miała obstawę w postaci ekipy robotników uzbrojonych w łomy.

Zamówiony przez Rose przedsiębiorca dotrzymał słowa. Bella z uznaniem

spojrzała na zegarek, gdy punktualnie o siódmej rozległ się dzwonek. Ostrożnie
odsunęła krzesło, którym Edward zablokował klamkę. Miała nadzieję, że drzwi nie
rozsypią się podczas otwierania.

Młody mężczyzna, który stał na schodach, przesunął trzymaną w ustach

wykałaczkę.

– Dzień dobry, pani Cullen – powiedział powolnym, rozwlekłym jak guma

arabska głosem. – Jestem Mike Newton, mam tu zainstalować wannę.

Inaczej wyobrażała sobie oczekiwanego majstra. Był młodszy, niż przypuszczała,

na pewno nie przekroczył jeszcze trzydziestki. Nie był też tak mocno zbudowany, jak
według niej powinien prezentować się ciężko pracujący hydraulik. Raczej należałoby
powiedzieć o nim „tyczkowaty”. Ubrany był w zniszczone, poplamione i wymięte
dżinsy, którymi zapewne wzgardziłby najmniej wybredny łachmaniarz.

Rozchełstana, wyblakła flanelowa koszula odsłaniała zapadnięty tors, a

kilkudniowy zarost oraz tłuste włosy, związane w kucyk, świetnie pasowały do
całości. Na dodatek fachowiec przybył sam. Gdzież podziała się jego ekipa?

– Nie jestem panią Cullen – zaczęła wyjaśniać. – Jestem jej…
Mike nie patrzył na nią, tylko na drzwi.
– Jakieś problemy, widzę. – Jego głos miał nosowe brzmienie.
– Pan Cullen porozmawia o tym z panem. Trzeba będzie to naprawić.
Spojrzał na nią z powątpiewaniem.
– Znaczy się drzwi, proszę pani?
Bella nie miała wątpliwości, skąd brało się jego zdziwienie. W dziennym świetle

zniszczenia wyglądały znacznie poważniej. Zauważyła teraz, że drzwi były
wykonane nie z litego drewna, tylko z pokrytej fornirem sklejki, która rozszczepiła

się na nieregularne kawałki. Zniszczenia wyglądały na nieodwracalne.

– Ta sprawa nie należy do mnie. – Bella nie chciała wdawać się w zbędne

dyskusje. – Proszę wejść, panie Newton. Zaraz pójdę po pana Cullena. Będziecie
mogli omówić sprawę tej naprawy, zanim przyjdzie cała ekipa.

– Żadna tam ekipa. Sam tu jestem.
Bella chciała się zapytać, jak w pojedynkę zamierza poradzić sobie z wielką

wanną z biczami wodnymi, w której wygodnie mogły się kąpać dwie osoby, uznała
jednak, że Rose musiała przed zawarciem umowy upewnić się, iż Newton podoła tej
robocie. Ktoś jej go polecił, a ona nie zadała sobie trudu, by porozmawiać z nim
osobiście, inaczej bowiem nie uznałby Belli za panią Cullen.

– Nie lubię pracować w pośpiechu i chcę wszystko zrobić akuratnie – ciągnął

powolnym, nosowym głosem. – Ale proszę mówić do mnie Mike.

Zanim hydraulik zdołał przekroczyć próg, była już w połowie schodów. Gdy się

obejrzała, ostrożnie poruszał wejściowymi drzwiami. Pewnie sprawdzał stopień
zniszczenia. Wyglądało na to, że Mike z natury jest wyjątkowym flegmatykiem, co
nie wróżyło zbyt dobrze.

Z pokoju Edwarda nie usłyszała dzisiaj jeszcze żadnych odgłosów, a sama przy

porannej krzątaninie zachowywała się jak najciszej. Wczoraj był bardzo zmęczony,
dała mu więc pospać. To nie jej wina, że sielanka się skończyła i zaraz nastąpi
gwałtowne przebudzenie.

Ze złośliwą satysfakcją głośno zapukała.
– Proszę wejść. – Rześki głos Edwarda niemile ją zaskoczył. Bella uchyliła drzwi.
– Widzi pan? Tak to się zwykle robi: należy zgiąć palce, uderzyć kostkami o

drzwi i poczekać cierpliwie na zaproszenie do środka.

Rozczarowała się jeszcze bardziej, widząc, że Edward jest gotowy do pracy.

Marynarka co prawda leżała na łóżku, ale miał już na sobie nieskazitelnie białą
koszulę, zdążył też zawiązać ciemnoczerwony krawat. W ciągu ostatniego roku Bella
przewoziła do pralni tyle jedwabnych krawatów, koszul z monogramem i szytych na
miarę garniturów, że nauczyła się bezbłędnie oceniać markową garderobę, dlatego
natychmiast spostrzegła, że ubrania Edwarda były bardzo wysokiej jakości. Wyraźnie
chciał wywrzeć wrażenie na nowym szefie.

Siedział przy laptopie ustawionym na małym stoliku pod oknem. Zajęty pracą,

ledwo na nią spojrzał.

– Czemu zawdzięczam pani wizytę?
– Na pewno nie przemożnej chęci sprawdzenia, czy sypia pan w piżamie –

powiedziała cierpko Bella. – Przyszedł fachowiec od remontu.

– Później z nim porozmawiam.
– Obawiam się, że nie da się tego odłożyć. – Bardzo się starała, żeby jej głos nie

zabrzmiał zbyt radośnie. – Przykro mi, ale remont zacznie się właśnie tutaj. –
Wskazała na drzwi do łazienki.

– Mówiła pani o rozbieraniu ścian. – Edward gwałtownie odwrócił się do niej.
Bella powstrzymała uśmiech.
– Proszę mi wybaczyć, ale wczoraj chyba nie zdążyłam przekazać panu

wszystkich szczegółów.

– Doskonale pani wie, że nie chyba, tylko na pewno. Teraz już rozumiem, czemu

tak łaskawie udostępniła mi pani ten pokój.

– Byłam tak oczarowana naszą rozmową, że zapomniałam pana ostrzec. Jeśli

jednak teraz się pan pospieszy, zdąży pan zabezpieczyć wszystko przed kurzem.

Mruknął coś niezrozumiale, z tonu jednak sądząc, nie było to miłosne wyznanie,

więc Bella uznała, że po wygranej potyczce nastała pora na odwrót. Zanim jednak
wyszła, Edward zawołał:

– Przecież nie muszę z tym majstrem rozmawiać. Niech pani mu powie, żeby

wymienił drzwi i przysłał mi rachunek.

– O, nie – odparła beztrosko. – Za żadne skarby nie pozbawię pana przyjemności

poznania Mike’a.

Właśnie wchodziła na marmurową posadzkę holu, gdy u szczytu schodów pojawił

się Edward, który nadal mruczał coś pod nosem. Bella, zadowolona, że udało jej się
wywołać taką reakcję, uśmiechnęła się uroczo do Mike’a i odmaszerowała do kuchni.

Gdy sprawdzała zawartość spiżarni, zadzwonił telefon.
Jessica była niezawodna! Choć to dopiero wpół do ósmej, już przełączyła linię.
Tym razem jednak nie dzwonił klient, lecz trzecia wspólniczka.
– Angela? – zdziwiła się Bella. – Myślałam, że jesteś w drodze do Fort Collins. –

Przytrzymywała słuchawkę ramieniem, żeby mieć wolne ręce. Musiała
poprzestawiać pudełka i puszki, by sprawdzić, co znajduje się w głębi szafki.

– Zaraz wyjeżdżam, ale chciałam upewnić się, że pamiętasz o jutrzejszym

spotkaniu.

Bella westchnęła.
– Niemal zapomniałam, jaki dziś dzień. Jasne. Będę jak zawsze.
– Mogłabyś przyjść trochę wcześniej? Muszę z tobą coś omówić.
– Bez Jessici? – zaniepokoiła się Bella. – Czy z jej matką wszystko w porządku?

Jessica wprawdzie mówiła, że to rutynowe badania, ale obawiała się, że mogą
potrwać cały dzień.

– Trudno mówić o rutynie, gdy ktoś jest skazany na wózek inwalidzki –

zauważyła Angela. – Mój problem nie dotyczy jednak jej matki, tylko klienta.
Chciałam poznać twoje zdanie na pewien temat.

– Oczywiście – wolno powiedziała Bella. – Wystarczy nam pół godziny?
Nagle włosy zjeżyły się jej na karku, lecz zanim zorientowała się, skąd ten

niepokój, z tyłu padło pytanie:

– Czy to telefon do mnie?
Gwałtownie się wzdrygnęła i duża torba z mąką, która stała na samym brzegu

półki, runęła na podłogę. Papierowe opakowanie pękło i w kuchni uniosła się chmura
białego pyłu.

– Czy to twój majster? – zainteresowała się Angela. – Wiedziałam, że będę ci

zazdrościć tej pracy. Sądząc po głosie, to muskularny i silny facet.

Bella przez ramię spojrzała na Edwarda, który stanął w drzwiach. Był już w

marynarce. Jej poła była niedbale odchylona, gdyż nonszalancko trzymał rękę w
kieszeni spodni. W drugiej ręce niósł płaską teczkę. Już wieczorem, mimo
zmęczonych oczu i popołudniowego zarostu, wyglądał bardzo przystojnie, natomiast
teraz, wypoczęty i odświeżony, niewiele odbiegał od ideału.

– Dodaj również: agresywny, dominujący macho – powstrzymała zachwyty

przyjaciółki.

– To twój punkt widzenia, kochanie – wymruczała Angela. – Nie mogę się

doczekać, kiedy mi opowiesz wszystko o właścicielu tego seksownego głosu. Może
w czasie jutrzejszego lunchu?

Bella miała ochotę rzucić jakieś przekleństwo, lecz w ten sposób jeszcze bardziej

zaciekawiłaby Angelę.

– W takim razie spotkajmy się godzinę wcześniej – zaproponowała.
– O, nie, kochana. Nie pozwolę ci zacząć przed przyjściem Jessici. Jeśli nie

usłyszy szczegółów od ciebie, będę musiała wszystko jej powtarzać.

Bella, zaciskając zęby ze złości, odłożyła słuchawkę. Edward, bezwiednie

masując obolały bark, wszedł do kuchni.

– Kto dzwonił?
– Moja przyjaciółka – odparła nadzwyczaj uprzejmie. – Zapewniam, że

zawołałabym pana do telefonu. Nie musi się pan trudzić podsłuchiwaniem.

– Ani mi to w głowie. Widząc jednak, jak pani zadrżała, gdy się zbliżyłem, byłem

pewien, że wie pani o mojej obecności.

Bella zjeżyła się, ale po chwili zastanowienia wzruszyła ramionami. Skoro

Edward jeszcze nie zauważył, że jej reakcje na jego obecność spowodowane są

głęboką niechęcią, nie zaś rozpalonymi zmysłami, nie było sensu tego wyjaśniać. Nie
wyglądał zresztą na specjalnie zainteresowanego.

Sięgnęła po szufelkę i zaczęła zgarniać rozsypaną mąkę.
– Jak poszło z Newtonem?
– Chyba nieźle, choć na początku rozmowy musiałem mocno się natrudzić, by

odwrócić jego uwagę od pani. Dopiero wtedy zaczął przytomnie reagować.

Wyprostowała się gwałtownie, niemal wypuszczając z rąk szufelkę.
– Odwrócić uwagę? Ode mnie? A cóż to za pomysł? Patrzył wyłącznie na

zrujnowane przez pana drzwi.

– No to przestał, zanim tam przyszedłem. Co pani z nim zrobiła? Rzuciła urok?

To człowiek stracony, naprawdę kiepsko z nim. Jednak poniekąd się temu nie dziwię,
bo nawet na mnie zrobiło wrażenie, jak pani szła przez hol.

– O co panu chodzi?
– Nie chce mi pani chyba wmówić, panno Swan, że to kręcenie biodrami nie było

zaplanowane.

– Najwyraźniej niektórym wyobraźnia płata figle – warknęła Bella, na co on

uśmiechnął się szeroko, zaś ona powtórzyła sobie w duchu, że nie będzie wdawać się
w wyjaśnienia. Edward i tak wszystko zinterpretuje po swojemu. – Szkoda jednak się
trudzić zbędną gadaniną. Domyślam się, jak pokrętnymi ścieżkami przemykają pana
myśli. A co z drzwiami?

– Mike oznajmił, że nie zajmuje się wymianą drzwi.
Bella zamrugała gwałtownie.
– Co takiego? Przecież ma firmę remontową.
– Hydrauliczno-remontową. Zakłada wanny, zmywarki, termy, ale nie drzwi.

Wyjaśniał mi to niezwykle cierpliwie.

W głosie Edwarda zabrzmiała ironiczna nuta, a Bella bez trudu wyobraziła sobie,

jak Mike wymienia przeraźliwie długą listę hydraulicznych akcesoriów.

– I co teraz?
Edward zaczął bawić się zamkami przy teczce.
– A może pani porozmawiałaby z Newtonem – zasugerował – i przekonała go,

eby zmienił zdanie?

– Mam pokręcić biodrami? Niech pan to sobie wybije z głowy.
– W porządku.
Bella przyjrzała mu się podejrzliwie. Zdążyła już na tyle poznać Edwarda

Cullena, że nie wierzyła w ten jego pojednawczy ton.

– Tymczasem – dodał wesoło – chyba jestem winien pani przeprosiny...

– Zaczyna się – mruknęła Bella.
– ... za wczorajszą próbę nakłonienia pani do opuszczenia domu. Okazuje się, że

Rose słusznie panią wynajęła. Póki pani tu jest i może wszystkiego przypilnować...

– Wolnego – Bella przerwała mu szybko. – Nie obiecywałam, że całymi dniami

będę siedzieć przy wejściu jako ochroniarz.

– Wygląda na to, że są to dość niezwykłe drzwi. Nie wiem, czy zauważyła pani,

ale są zupełnie inne niż w pozostałych domkach. Mike natychmiast to dostrzegł. Jego
zdaniem będą kłopoty z wymianą.

– A skąd Mike może o tym wiedzieć? Przecież sam mówił, że to nie jego

specjalność...

– Ale zna innych fachowców. Twierdzi, że o tej porze roku i w tutejszym

klimacie mają pełne ręce roboty. Muszą przed zimą zakończyć umówione prace.
Jeżeli więc pani nie ruszy do akcji, czeka nas duży kłopot. – W głosie Edwarda była
zarówno prośba, jak i nadzieja.

Bella skapitulowała.
– No dobrze – zgodziła się niechętnie. – Porozmawiam z nim, choć nic nie

obiecuję.

– Ma pani na myśli rezultat, czy bodźce mające skłonić Mike’a do działania?
Bella zacisnęła pięści.
– Jeśli sugeruje pan to, co myślę...
Edward uniósł brwi.
– Cóż za wyobraźnia, panno Swan. Myślałem o upieczeniu jego ulubionego

ciasta. Nawiasem mówiąc, ma pani na sobie tyle mąki, jakby już się pani za to
wzięła. – Znów rozmasował ramię. – A skoro o tym mowa, czy znajdzie się tu coś do
zjedzenia? Wczoraj nie jadłem obiadu.

– W zamrażarce jest paczka meksykańskich naleśników.
– Na śniadanie? O tej porze nie zjem przecież tak ostrego dania!
– Zapomniał pan? – upomniała go Bella. – To nie hotel.
– Przypuszczam, że Rose opróżniła lodówkę?
– No myślę! Pan by tego nie zrobił przed dwutygodniowym wyjazdem? – Do dziś

pamiętała  czyszczenie  porośniętej  pleśnią  lodówki  w  eleganckim  apartamencie
pewnego  kawalera.  Natychmiast  po  pracy  wyrzuciła  gumowe  rękawice,  których
używała,  a  przez  kolejny  miesiąc  nie  mogła  nawet  pomyśleć  o  zjedzeniu
jakiejkolwiek zieleniny.

– Nie zawracam sobie głowy opróżnianiem lodówki, bo trzymam w niej keczup,

oliwki i kilka puszek piwa. Nic się nie może popsuć.

– A narzeka pan, że Rosalie zostawiła tylko mrożone naleśniki?
Otworzył lodówkę i przejrzał niemal puste półki.
– Chyba miała pani rację, mówiąc o kłopotach komunikacyjnych Emmetta i

Rosalie. Emmett uprzedziłby mnie, gdyby wiedział o remoncie, z kolei Rose, gdyby
wiedziała, że przyjeżdżam...

– Zostawiłaby panu lodówkę pełną pyszności. – Bella wrzuciła torbę po mące do

kosza na śmieci. – Niedługo pójdę do sklepu. Może coś panu kupić?

Przerwał inspekcję lodówki i spojrzał na Bellę z niedowierzaniem.
– Mówi pani serio?
– Z przyjemnością kupię wszystko, co pan chce – zniecierpliwiła się Bella. –

„Wypożyczalnia Żon” pobiera opłaty za godzinę pracy, a do zakupów doliczamy
procent w zależności od wysokości rachunku. Jeśli ma pan na coś ochotę...

– Wiedziałem, że musi tkwić w tym jakiś haczyk, ale niech będzie. Proszę mi

kupić keczup, oliwki i...

– ... zielone czy czarne? – upewniła się.
– Oba rodzaje.
– A jakie piwo?
Rozległ się dzwonek telefonu i Bella automatycznie sięgnęła po słuchawkę.
– „Wypożyczalnia Żon”, Bella przy telefonie.
Po drugiej stronie zapadła cisza. Bella powtórzyła powitanie i po chwili usłyszała

głęboki męski głos:

– To chyba pomyłka. Dzwonię do Edwarda Cullena i przysięgam, że podał mi ten

numer.

Bella skrzywiła się.
– Jest tutaj. Już go proszę.
Jej rozmówca nagle parsknął śmiechem.
– Powiedziała pani „wypożyczalnia żon”? Dopiero wczoraj przyjechał i już...

Ależ ma tempo!

Zignorowała tę uwagę i oddała słuchawkę. Chciała wyjść do holu, ale Edward

stanął przed nią, blokując przejście.

– Dzień dobry – powiedział do telefonu. – Oczywiście, Harry. O jedenastej?

wietnie. – Spojrzał na Bellę. – Nie, nie przesłyszałeś się, właśnie tak powiedziała.

Powoli i pedantycznie odłożył słuchawkę. Wyglądało to groźniej, niż gdyby z

furią ją cisnął.

– Ta rozmowa dotyczyła spotkania w interesach.
Wzruszyła ramionami.

– Zorientowałam się. Nie oczekuję wyjaśnień.
– Nic nie wyjaśniam, tylko chcę, żeby pani coś zrozumiała. To był harry

Clearwater, najbardziej wpływowy człowiek w Kolorado...

– To pański nowy szef? Jak miło. Co za pieskie szczęście! Mogłam nawiązać

znajomość ze sławnym hardym Clearwaterem i straciłam taką szansę! I taki ważniak
sam załatwia telefony? Nie dziwi to pana?

– Czy zechce mnie pani łaskawie wysłuchać, panno Swan? Może się zdarzyć, że

będą do mnie dzwonić ludzie, z którymi pracuję. Na Harrym już pani zdążyła zrobić
złe wrażenie...

– Chwileczkę – zaprotestowała Bella. – Na pewno nie jest moją winą, jakie

wnioski wyciągnął.

– Mogła pani rozsądniej nazwać firmę. Nawet nie chcę powtarzać jego uwag. W

każdym razie, niech pani więcej nie odbiera telefonów.

Z namysłem potarła nos czubkiem palca.
– Skończył pan? – spytała uprzejmie.
– Sądzę, że wszystko wyjaśniłem.
– To może teraz ja przedstawię swój punkt widzenia, jeśli oczywiście zechce

mnie  pan  wysłuchać,  panie  Cullen...  Byłam  tu  pierwsza,  można  powiedzieć,  że
zaklepałam sobie ten telefon, a poza tym, stąd, z tej kuchni, prowadzę firmę. Widzę
więc  trzy  wyjścia:  po  pierwsze,  jeśli  otrzymam  takie  zlecenie,  znajdę  panu
mieszkanie;  po  drugie,  powie  pan  wielkiemu  Clearwaterowi,  że  zmuszony  jest  pan
korzystać  z  telefonu  towarzyskiego...  –  Ominęła  go  i  w  drzwiach  odwróciła  się  na
pięcie.  –  Po  trzecie,  zamieszka  pan  w  jego  biurze  i  wtedy  Clearwater  nie  będzie
musiał  tutaj  dzwonić.  Polecam  szczególnie  to  rozwiązanie,  bo  wprost  rewelacyjnie
poprawiłoby pańskie notowania w pracy. Nie mówiąc już o tym, że dla mnie byłby to
prawdziwy dar niebios!

Firma Clearwater Electronics bardzo różniła się od tych przedsiębiorstw, które

Edward dotąd odwiedził. Chociaż powstała całkiem niedawno, usiłowano nadać jej
cechy firmy z tradycjami. Dywany wprawdzie były nowiutkie, podobnie jak
kosztowne meble, wśród nich jednak pojawiały się sprzęty, które sprawiały wrażenie,
ż

e wyciągnięto je z magazynów Armii Zbawienia.

Natomiast personel wymykał się wszelkim definicjom, bo takich ludzi nie

zatrudniały  żadne  renomowane  firmy,  ani  te,  które  na  swój  wizerunek  pracowały
przez  wiele  pokoleń,  ani  te,  które  niedawno  przebojem  zdobyły  rynek.  Mówiąc
wprost,  pracujący  w  Clearwater  Electronics  projektanci  skomplikowanego  sprzętu
elektronicznego  wyglądali  na  pomocników  Mike’a.  Jednak  ta  banda  obdartusów

wprost emanowała zapałem, fachowością i inteligencją. Gdy w głowie kłębią się
pomysły, łatwo zapomnieć o wypraniu dżinsów. Edward wiedział, że z takimi ludźmi
można przenosić góry.

Wszędzie panował twórczy nieład, czy też, mówiąc wprost, bałagan, tylko w

biurze  naczelnego  dyrektora  było  inaczej.  Pokój,  przez  który  wchodziło  się  do
gabinetu  Clearwatera,  wyposażono  co  prawda  w  dywan,  a  na  ścianach  powieszono
kilka  dobrych  reprodukcji,  ale  to  było  wszystko.  Ani  mebli,  ani  sekretarki.  Nic
dziwnego, pomyślał Edward, że Harry sam załatwia telefony.

Ponieważ drzwi do gabinetu były otwarte, Edward zamierzał wejść bez pukania,

lecz w progu powstrzymał go kobiecy śmiech.

– No, kochanie – mówiła zdyszanym głosem – pomogę ci to zdjąć.
Było jednak już za późno, by się taktownie wycofać, bowiem mężczyzna, który

siedział na brzegu biurka i próbował zdjąć sweter w jaskrawych kolorach, zawołał:

– Edward Cullen?
– Przepraszam, ale drzwi były otwarte – odpowiedział tym bardziej zmieszany, że

zgrabna blondynka wcale nie kryła swego niezadowolenia.

Harry jednym zręcznym ruchem ściągnął sweter przez głowę i wręczył go

dziewczynie.

– Przepraszam, Angélique, ale interesy czekają. – Zsunął się z biurka i uścisnął

rękę Edwarda.

Blondynka wydęła wargi.
– Och, w porządku. Zobaczymy się wieczorem. – Przesłała Harry’emu pocałunek,

przewiesiła sweter przez rękę i przez chwilę uważnie lustrowała Edwarda. Potem
uśmiechnęła się zalotnie, dając do zrozumienia, że już pozbyła się urazy. Harry nie
zwracał na nią uwagi. Mocno kręcąc biodrami, opuściła pokój.

Edward uznał, że jej ruchy są prostackie i nienaturalne. Przypomniał sobie, z

jakim wdziękiem poruszała się Bella Swan. Poza tym włosy blondynki były bez
ż

ycia, natomiast czupryna Belli kusiła, by zanurzyć w niej ręce...

Rozejrzał się ciekawie po gabinecie. Na blacie masywnego, eleganckiego biurka z

drzewa tekowego, zamiast suszki do atramentu, secesyjnego przycisku do papierów i
przybornika, walały się narzędzia i elektroniczne części, a piękny blat nosił ślady
głębokich zadrapań.

Harry włożył sztruksową marynarkę i wskazał fotele w rogu gabinetu.
– Przepraszam, pewnie pomyślałeś, że trafiłeś na różowy balecik. Angélique robi

mi sweter i postanowiła sprawdzić, czy długość rękawów jest odpowiednia.

Edward pamiętał swoją babcię, która godzinami w skupieniu ślęczała nad

robótkami i zupełnie nie mógł w tej roli wyobrazić sobie blondynki Harry’ego. Tę
głęboką refleksję zachował jednak dla siebie powiedział natomiast:

– Utalentowana dziewczyna.
– Tłumacząc to na nasze, uważasz więc, że nie potrafiłaby nawet zliczyć oczek. –

Harry spojrzał przenikliwie. – No cóż, mnie też co jakiś czas ogarniają podobne
wątpliwości. – Rozparł się wygodnie w fotelu. – Słuchaj, powiedz mi szczerze, co ty
kombinujesz z tymi wypożyczanymi żonami?

– Jeśli o to chodzi... – zaczął Edward.
– ... to ma sens – przerwał mu Harry. – Wypożyczyć żonę, w chwili kiedy jest

potrzebna i uniknąć zamieszania, gdy człowiek chce się jej pozbyć. – Odchylił się do
tyłu.

– Ale chyba nie będziemy o tym rozmawiać. Co sądzisz o naszym nowym

urządzeniu?

– Wypróbowałem je, tak samo jak inne wasze produkty – odparł Edward. – Nic

dziwnego, że opanowaliście rynek. Zapewniacie rewelacyjną jakość. Chciałbym
tylko mieć pewność, że następny gadżet też będzie miał takie powodzenie.

Harry uniósł brwi.
– Nie wierzysz, że użytkownicy magnetowidów starego typu rzucą się na nowe

urządzenie, które steruje się głosem?

– Są już podobne urządzenia.
– Ależ skąd. Wszystko, co jest dostępne, wymaga ustawienia czasu, kanału,

wybierania wielu różnych cyfr. Nasza zabaweczka pozwala powiedzieć maszynie,
ż

eby nagrała odpowiednie odcinki któregokolwiek serialu, a ona sama je wyszuka,

bez względu na to, gdzie i o której godzinie są nadawane. Dorzućmy do tego cyfrową
jakość nagrania, bez taśmy, która się zużywa lub zrywa...

– Wysoko mierzysz, lecz mimo to zastanawiam się, ilu widzów jest aż tak

zafascynowanych serialami, żeby na tę nowość wydać niemałe pieniądze.

– Badania rynku wskazują...
Edward przerwał chłodno.
– Badania rynku wskażą wszystko, co zechcesz. – Uważnie spojrzał na Harry’ego

Clearwatera, niemal oczekując wybuchu. Jednak jedyną reakcją było zaciśnięcie ust.
–  Może  zresztą  –  ciągnął  Edward  –  jeśli  wykorzystacie  ten  pomysł,  żeby
przystosować  urządzenie  nagrywające  do  istniejących  magnetowidów...  Produkując
je  jako  dodatek  do  tego,  co  już  jest  na  rynku,  nie  będziecie  zmuszać  ludzi  do  tak
radykalnych zmian.

– Osłabię w ten sposób wartość całego pomysłu. To, co sugerujesz, oznacza

rezygnację z możliwości cyfrowego przechowywania danych oraz błyskawicznego
przeszukiwania i odtwarzania.

– Ale pozwoli na trzykrotnie większą sprzedaż za połowę przewidywanej ceny.
Harry zastanowił się chwilę, a potem pokręcił głową.
– Nie chciałbym firmować czegoś takiego.
– Ja z kolei nie jestem pewien, czy właściciele magnetowidów, i tak najczęściej

pokrytych kurzem, będą chcieli zapłacić proponowaną cenę za kolejny gadżet.

– Nawet wtedy, gdy bije on na głowę wszystko, co do tej pory widzieli?
– To, że coś jest lepsze, nie zawsze znaczy, że musi odnieść sukces. Szczególnie

bez reklamy, a to kosztowna sprawa.

Harry wzruszył ramionami.
– Inwestycje kapitałowe i całe te finansowe zawiłości nie są moją najmocniejszą

stroną. To twoje zadanie, Ed. Trzeba znaleźć na to pieniądze. – Zerwał się z fotela. –
Przede wszystkim musisz wszystko obejrzeć, prawda? Zawiozę cię do zakładu i
pokażę, czym Clearwater Electronics może się pochwalić.

– To miał być kolejny punkt mojej wizyty – zgodził się Edward.
– Mam nadzieję, że zechcesz pojechać ze mną motocyklem? – upewnił się Harry.

– Oczywiście, mam kask dla pasażera.

Edward próbował ukryć uśmiech. Ostrzegano go, że Harry jest oryginalny, było

to jednak chyba zbyt łagodne określenie.

ROZDZIAŁ TRZECI

Dzień był bardzo ładny, ale pod wieczór wzmógł się wiatr. Każdy trzask

wzbudzał w Belli obawę, że jeszcze chwila, a rozsypią się drzwi wejściowe. W końcu
uznała, że gapienie się na nie i tak nic nie pomoże, poszła więc do kuchni zająć się
swoim obiadem.

Miała powód do zdenerwowania, każdy by to przyznał. I wcale nie wiązało się to

z faktem, że od porannej rozmowy w kuchni Edward ani się nie pokazał, ani nie
zadzwonił.

Może mimo wszystko poszedł do hotelu, zastanawiała się, dziobiąc widelcem

odgrzane w mikrofalówce danie z indyka. W takim wypadku na pewno jednak by ją
zawiadomił, oczywiście podając jakiś zmyślony powód. Za nic przecież by się nie
przyznał, że zastosował się do jej rady!

Wyrzuciła resztki obiadu do śmieci i usadowiła się w salonie. Mały stolik zasłany

był folderami jej firmy. Ma przed sobą cały wieczór, by przygotować je do wysyłki, i
dzięki temu zajęciu nie będzie musiała zastanawiać się nad drzwiami. A co do
Edwarda... Gdyby nie myśl o tym, jak perfidnie postąpił, zostawiając cały bałagan na
jej głowie, mogłaby już zacząć świętować z radości, że go tu nie ma!

Jednak w żaden sposób nie mogła się skupić na wypisywaniu zaproszeń do

potencjalnych klientów „Wypożyczalni Żon”. Kiedy zorientowała się, że na jednej z
kartek zaczęła pisać: „Drogi Edwardzie”, ze złością odłożyła pióro i zrobiła kulkę z
ulotki. Postanowiła zająć się czymś innym.

Próbowała właśnie podważyć obudowę komórki, żeby dostać się do baterii, kiedy

usłyszała głośne pukanie do drzwi. Przez chwilę wpatrywała się w nie, w końcu
podniosła się i wyjrzała przez szklaną ściankę.

Serce zabiło jej radośnie na widok Edwarda, zaraz jednak upomniała się: to

dlatego, że bała się siedzieć tu sama. Tak samo ucieszyłaby się, gdyby zobaczyła
administratora, sąsiadkę lub Mike’a...

No, może wszystkich oprócz Mike’a. Otworzyła drzwi.
– Szybko się pan uczy – pochwaliła Edwarda. – Wystarczyła jedna lekcja pukania

i proszę, jakie efekty!

– Uznałem, że to bezpieczniejszy sposób. Poza tym nadal nie mam klucza. –

Ostrożnie ujął klamkę i poruszył drzwiami w przód i w tył. – Hej, nie jest już tak

tragicznie. Jak się to pani udało?

– Mike je trochę wzmocnił. Uśmiechnął się radośnie.
– Wiedziałem, że potrafi go pani przekonać.
– To tylko prowizorka. Dużo im brakuje do dawnej świetności. Przez te pęknięcia

wiatr wyje jak potępiona dusza.

– Może powinniśmy wezwać firmę od efektów dźwiękowych. Mieliby gotowy

podkład do filmu o nawiedzonym domu.

– Hałas to nic w porównaniu z przeciągiem. Mike chciał je zabić na głucho.

Mówił, że bezpieczniej będzie wcale ich nie używać. Uznałam jednak, że chodzenie
przez patio byłoby zbyt kłopotliwe.

– Słusznie. Trzeba byłoby okrążać całe osiedle, żeby dojść do parkingu. – Edward

odstawił teczkę i zrzucił płaszcz. Znów rozcierał ramię.

– Dobrze się pan czuje? Coś pana boli? – spytała z troską Bella.
– Tak, ramię. Stłukłem je wczoraj, uderzając o drzwi.
– Racja! A więc nici z mojego współczucia, bo to konsekwencja pańskich

wybryków. – Bella skierowała się w stronę sofy. – Byłam już pewna, że pan nie
wróci...

– Skąd przyszło to pani do głowy?
– Bo wszystkie pana rzeczy znikły.
– A więc sprawdziła to pani. Z ciekawości, czy też ze strachu?
– Nic z tych rzeczy – odpowiedziała z godnością. – Weszłam tam, gdy

pomagałam Mike’owi uprzątnąć łazienkę, żeby mógł zacząć pracę.

Edward wzruszył ramionami.
– Sama pani radziła mi, bym wszystko zabezpieczył przed kurzem, co też

zrobiłem. Była pani zaniepokojona?

– Tym, że pan bez słowa znikł? Ależ skąd. Uwielbiam w czasie takiej wichury

przebywać sama w obcym domu, zwłaszcza z drzwiami, które chronią przed
nieproszonymi gośćmi równie skutecznie, co sznurek przeciągnięty od futryny do
futryny.

– Co za ulga, że już mnie pani nie zalicza do nieproszonych gości.
– Niech pan sobie za dużo nie wyobraża – powstrzymała go Bella. – Choć może

pan zyskać kilka punktów, jeśli zdoła pan otworzyć telefon komórkowy. – Ze złością
spojrzała na oporny aparat.

– Proszę mi to dać. – Edward usiadł naprzeciwko w dużym fotelu i sięgnął do

kieszeni spodni.

– Nic dziwnego, że mężczyźni nie mogą się obyć bez kieszeni – mruknęła Bella,

widząc, że wyciąga spory scyzoryk. – Nie podejrzewałam też, że Harry Clearwater
ma w sobie coś z poganiacza niewolników.

– Skąd ten pomysł? – zdumiał się Edward.
– Bo przywlókł się pan dopiero o tej porze, a to przecież pierwszy dzień pracy.

Nie sądzę, by wieczór spędził pan na przyjęciu.

– Nie ma pani racji. – Edward odłożył nóż i kciukami zaczął naciskać obudowę

telefonu, aż rozległ się głośny trzask.

– Czyli nie jest poganiaczem?
– Byłem na przyjęciu. Gdzie jest nowa bateria? Przesunęła opakowanie w jego

stronę.

– Chyba nie było to jedno z owych słynnych przyjęć Clearwatera, bo wówczas

bawiłby się pan dobrze.

– Myślałem, że pani go nie zna. – Edward zamknął obudowę komórki i położył

aparat na kolanach Belli.

– Nigdy go nie poznałam, ale każdy mieszkaniec Denver słyszał o playboyu,

który wart jest miliony, a także o jego kociaku. – Z zadowoleniem włączyła komórkę.

– Kociak? – zdziwił się Edward. – Z tego, co zdążyłem zauważyć, Harry nie

ogranicza się do jednej dziewczyny.

– Jasne, przecież mówi się o nim, że zwykle ma jakąś główną panienkę oraz tłum

kandydatek na jej następczynię. A ile ich było na przyjęciu?

– Straciłem rachubę. – Wyciągnął się z westchnieniem w fotelu i zamknął oczy.
Bella przyglądała mu się z zainteresowaniem. Ponieważ lampa stojąca obok sofy

nie oświetlała miejsca, gdzie siedział, jego twarz pozostawała w cieniu, a rzęsy
wydawały się niezwykle długie, ciemne i gęste. Westchnął i podniósł dłoń do
obolałego barku.

Bella zaniepokoiła się, jednak wrodzona złośliwość wzięła w niej górę.
– Co się stało? – spytała z udawanym współczuciem. – Czyżby nie bawił się pan

dobrze? Harry Clearwater okazał się egoistą i nie dopuścił pana do swojego haremu?

– Wręcz przeciwnie, był bardzo hojny.
– Och! – Nie zdołała ukryć drżenia głosu, brnęła jednak dalej: – Biedaku, musiały

pana bardzo wymęczyć.

Edward otworzył jedno oko i uśmiechnął się.
– Niech się pani nie denerwuje. Mimo usilnych prób Harry’ego, w jego obecności

adna z jego panienek nie chciała się mną zainteresować.

Nie denerwować się? Co za przypuszczenie!
– Proszę mi wierzyć – zauważyła cierpko – nie cierpię na myśl, że pan przebywał

w ich towarzystwie. – Jej słowa nie zabrzmiały zbyt przekonująco.

Wpatrując się w ulotki, zastanawiała się, co tak bardzo wyprowadziło ją z

równowagi. W końcu zrozumiała. Kociaki z definicji mają ograniczone możliwości
intelektualne, ale tylko kobieta całkiem pozbawiona mózgu mogła walczyć o
względy Clearwatera, gdy pod ręką miała Edwarda.

Odepchnęła foldery.
– Idę zrobić sobie czekoladę. – Podniosła się z sofy. – Ma pan ochotę na

filiżankę?

Edward mruknął coś sennie, co można było uznać za zgodę, poszła więc do

kuchni, karcąc się w duchu, że próbuje otoczyć go opieką. Szybko jednak znalazła
usprawiedliwienie. Postąpiłaby tak wobec każdego klienta firmy albo przyjaciela.
Tyle że Edward nie należał do żadnej z tych kategorii.

Po chwili wróciła do salonu z tacą i gorącym kompresem.
– Proszę, to powinno pomóc na stłuczenie.
– Miała mi pani nie współczuć – uśmiechnął się Edward. Przyłożył kompres do

obolałego ramienia. – Zawsze się tak pani opiekuje ludźmi?

Już miała powiedzieć, że nie zawsze robi to z chęcią, ale zamiast tego wyjaśniła:
– Kiedy byłam dzieckiem, moja matka często niedomagała, musiałam więc ją

zastępować.

– A pani ojciec?
Pytanie nie miało żadnego podtekstu, ale przecież nie musiała opowiadać, że jej

ojciec potrafił tylko wprowadzać zamęt.

– Miał swoje sprawy. Nauczyłam się wtedy wielu rzeczy, za które teraz mi płacą.
– Ma pani dość dziwne zajęcie.
– Choć nie siedzę za biurkiem, nie znaczy to, że moja praca jest gorsza czy

niepotrzebna. – Wygładziła pomiętą ulotkę. Kilka zręcznych ruchów i papierowy
samolocik poszybował w stronę Edwarda. – Widzi pan motto firmy? To nie tylko
slogan reklamowy. To realia współczesnego świata.

Edward rozłożył kartkę.
– Czy chodzi o zdanie: „Każdy, kto pracuje, potrzebuje żony”?
– Przecież to prawda. Każdemu, kto pracuje zawodowo, potrzebna jest osoba,

która zajmie się różnymi domowymi sprawami, by życie toczyło się bez zakłóceń. W
dzisiejszych czasach dotyczy to nawet bardziej kobiet, niż mężczyzn. Załatwiamy
wiele spraw, dzięki czemu nasze klientki mają czas dla siebie.

Edward spojrzał na nią znad brzegu kubka.
– A kto dba o pani sprawy?

Bella spojrzała zaskoczona. Nigdy przedtem nikt jej o to nie pytał.
– Dzisiaj chętnie pozwoliłabym którejś ze wspólniczek wyręczyć się w zakupach.
– To dlaczego pani tego nie zrobiła?
– Bo obie są zajęte.
– Czyli cały dzień biega pani za cudzymi sprawami, a sobą zajmuje się dopiero po

godzinach.

– Nie jest tak źle, bo często łączę jedno z drugim. Na przykład robiąc zakupy dla

klientów, kupuję również coś dla siebie.

– Muszę pamiętać, by szczególnie starannie sprawdzić rachunek ze sklepu –

mruknął Edward.

– Nie mówiłam o łączeniu wydatków – zirytowała się Bella, i dopiero po

sekundzie zorientowała się, że stroi sobie z niej żarty. Wykrzywiła się i wycedziła: –
Choć oczywiście kusiło mnie, żeby zamiast oliwek w pierwszym gatunku i piwa z
importu, kupić panu jakieś nędzne namiastki. Mogłabym wtedy zarobić na pańskim
rachunku kilka dodatkowych dolarów. A przy okazji: paragon jest na drugiej półce w
lodówce, pod butelką keczupu.

– Mam iść po pieniądze już teraz, czy poczeka pani do rana?
– Jeśli doliczy pan odsetki za zwłokę, gotowa jestem poczekać do popołudnia –

zaśmiała się Bella.

Edwardowi rozbłysły oczy. Zadrżała, ale zaraz uspokoiła się. Nie, pomyślała, bez

obaw, nie zakocham się w nim z powodu seksownego uśmiechu. Co do tego nie
miała żadnych wątpliwości.

– Poza tym nie jesteśmy na okrągło zajęte, zdarzają się dni. kiedy mogę robić, co

tylko zechcę. Wciąż jednak muszę dbać o swój wizerunek i wykorzystywać każdą
okazję do zdobywania nowych klientów dla naszej firmy.

– Czy to znaczy, że nie ustawiają się do was w kolejce?
– Powiedzmy, że nie wszyscy są przekonani o korzyściach wynikających z

posiadania żony, którą można wezwać przez telefon.

– Nie wiem, czy to poprawi pani samopoczucie, ale Harry uważa, że to

rewelacyjny pomysł: wynająć żonę, zamiast sale w nią inwestować.

Bella zmarszczyła się z niechęcią.
– Nic dziwnego, jeśli weźmie się pod uwagę kobiety, jakimi się otacza. A czy... –

zawahała się.

– Niech pani dokończy, Bello.
– Czy panu nie przeszkadza... jego stosunek do kobiet?
– Rozumiem, że pani zdaniem powinienem nie posiadać się z oburzenia.

– Wiem, że to nie pańska sprawa, jednak po charakterze szefa można poznać,

jakim będzie pracodawcą.

– Czyli jeśli oszukuje żonę lub urząd skarbowy, może również oszukać swoich

podwładnych. Interesująca teoria – mruknął Edward.

– Jak sądzę, według pana jest zbyt uproszczona i naiwna, ale...
– To nie tak. Odniosłem wrażenie, jakby pani się kiedyś mocno sparzyła. Czy ten

facet był z gruntu nieuczciwy, czy też zachował się nie fair tylko wobec pani?

Bella poczuła, że się rumieni. Próbowała zapanować nad ogarniającym ją

zmieszaniem. Nie zamierzała zwierzać się Edwardowi Cullenowi i opowiadać mu o
Jacobie.

– Mówiliśmy o Harrym Clearwaterze – odparła stanowczo. Edward przyglądał się

jej przez dłuższą chwilę, po czym powiedział łagodnie:

– Oczywiście, skoro tak pani twierdzi. Harry i jego kobiety. Moim zdaniem

najważniejsze jest to, czy potrafi oddzielić swoje romanse od interesów. Z tego, co
widziałem dziś wieczorem wynika, że nie ma z tym problemów.

– To świetnie – skwitowała Bella. – Cieszę się, że zadowala pana jego praktyczne

podejście do życia. – Odrzuciła koc, którym była owinięta. – Robi się późno, a Mike
przyjdzie wcześnie rano. Obiecał, że postara się znaleźć nowe drzwi.

– Od razu wiedziałem, że potrafi pani owinąć go wokół małego palca.
– Mówił tylko, że spróbuje – powtórzyła Bella. – Gdy jednak wspomniałam o

naprawie, przesunął wykałaczkę w ustach i odparł, że jeśli chcę w terminie mieć
wannę...

– Gdyby Rosalie stała przed takim wyborem...
– Zakłada pan, że wybrałaby drzwi, a nie bicze wodne? Wcale nie jestem taka

pewna. Gdy szykowałam łazienkę do remontu, zorientowałam się, że przed
wyjazdem jej nie uprzątnęła.

Edward zastanowił się.
– Rozumiem, że na podstawie tej uwagi powinienem coś wydedukować, ale

przyznaję, że nie wiem co.

– Zostawiła wszystko tak jak stało – zniecierpliwiła się Bella, – Sądzę, że ma pan

rację, Emmett nic nie wiedział o remoncie. Pewnie Rose chce mu zrobić
niespodziankę. Dlatego niczego nie ruszała, żeby się nie zdradzić.

– A jeśli wanna nie zostanie zamontowana przed ich powrotem, rosalie będzie

wściekła. Tak pani myśli?

– Może nie tylko ona? Bo z drugiej strony, jeśli Emmett miałby ochotę na tak

radykalne zmiany, po co utrzymywała to w tajemnicy?

– Lub też Rose jest zbyt leniwa, by zrobić porządek?
– Tak czy inaczej, jest raczej pewne, że będzie zła, gdy remont się przeciągnie. A

tak się stanie, jeśli Mike zamiast łazienką, zajmie się drzwiami.

– Na pewno zdąży zamontować wannę, zanim znajdzie drzwi. – Edward wzruszył

ramionami.

Twarz Belli nagle rozjaśniła się.
– Mam! Skończyłby dużo wcześniej, gdyby mu pan pomógł przy montowaniu

wanny. – Jej radość nagle zgasła. – Nie, to się nie uda...

– Jeśli chce pani powiedzieć, że plątałbym się mu pod nogami i tylko opóźniał

pracę, to jest pani w błędzie.

– Jest inny problem – odparła z namysłem. – Mike pana nie lubi.
– To może pani zgłosi się do podawania narzędzi? Założę się, że nawet gdyby

pani mu przeszkadzała, nie będzie miał nic przeciwko temu.

– Naprawdę ma pan wspaniałą wyobraźnię, panie Cullen. Uparł się pan, że tak mu

się podobam...

– Nawet facet z wykałaczką w gębie może mieć dobry gust.
Bella zastanowiła się chwilę.
– Uznam to za przypadkowy komplement – odparła w końcu.
– Nie był przypadkowy. – Edward odrzucił kompres i poszedł za nią do holu. –

Dziękuję, Bello. – Niby przypadkiem dotknął ręką jej włosów.

Bardzo starała się nie zadrżeć pod jego dotykiem, lecz udało się jej to tylko

połowicznie.

– Mówiłam panu, jaki tu przeciąg. Wyciągnął rękę w stronę drzwi.
– Ma pani rację. Czy mogę zaproponować coś, co by panią rozgrzało?
– Nie, dziękuję – rzuciła cierpko. – Chyba domyślam się, co panu chodzi po

głowie. Pan i Harry Clearwater oraz te wasze teorie o kobietach na właściwym
miejscu...

– Chciałem tylko zasugerować – mruknął Edward – żeby wzięła pani dodatkowy

koc. Ale najwyraźniej ma pani lepszy pomysł. Chętnie bym usłyszał, jaki...

Bella odwróciła się na pięcie i pomaszerowała na górę. Z każdym mocnym

stąpnięciem próbowała zagłuszyć w sobie uczucie ciepła, jakie ją opanowało.

Jej włosy okazały się znacznie bardziej miękkie, niż myślał. Dużo wysiłku

kosztowało go zabranie ręki, którą chętnie zanurzyłby w gęstwinie loków.

A jednak się wycofał. Dreszcz, który ją przeniknął, przypominał drżenie dzikiego

stworzonka, które powodowane głodem daje do siebie podejść, ale nadal boi się
każdego gwałtowniejszego ruchu.

Podniósł z fotela kompres, pozbierał kubki i schylił się po leżący na podłodze

samolocik.

Wypożyczalnia Żon. Harry Clearwater miał rację – co za praktyczny pomysł.

Wynająć same przyjemności, unikając całej reszty. Takiej żonie nie trzeba wyjaśniać,
dlaczego wróciło się z pracy dopiero o północy, nie trzeba jej składać ani
dotrzymywać żadnych obietnic...

Wewnątrz folderu było miejsce na kilka słów skierowanych do nowych klientów.

Bella napisała: „Drogi Edwardzie”, a później próbowała to zamazać.

Poczuł, jak budzi się w nim pełne nadziei oczekiwanie. Planował krótki pobyt w

Denver, ale dlaczego nie miałby go sobie uatrakcyjnić, skoro Bella myślała tak
samo...

Jak by zareagowała, gdyby wszedł teraz na górę i zapukał do niej? Drżała, gdy jej

dotknął...

A może Bella po prostu wzdrygnęła się z zimna? Wiatr hulał po holu, a drzwi

skrzypiały i trzeszczały jak w nawiedzonym domu. Nic dziwnego, że Mike myślał o
zabiciu wejścia na amen.

Edward zaklął pod nosem. W szufladzie kuchennej szafki znalazł kilka pinezek i

na feralnych drzwiach umocował koc. Jutro porozmawia z Newtonem o
solidniejszym zabezpieczeniu, a na razie będą wychodzić z domu przez patio.

Idąc do siebie, na moment zatrzymał się pod drzwiami pokoju gościnnego i

smutno pokręcił głową. Płonne nadzieje, Bella wcale go nie zachęcała: na górze było
jeszcze zimniej, stąd jej drżenie.

Otworzył sypialnię i zamarł w progu. Rano wychodził z normalnego,

mieszkalnego pokoju, a wszedł do rzemieślniczego warsztatu.

Zdjęte z zawiasów drzwi do łazienki zastawiały wejście do garderoby, gdzie

złożył wszystkie swoje rzeczy. Za drzwiami stało wielkie lustro. Na środku dywanu,
przykrytego  brezentową  płachtą,  rozstawione  były  krzyżaki,  na  nich  leżał  kawał
zniszczonej  płyty  z  całym  zestawem  narzędzi.  Druga  płachta  rozpościerała  się  na
łóżku.  Tam  z  kolei  Mike  ustawił  pudła  z  rurkami  i  innymi  hydraulicznymi
akcesoriami. Dwie szafki wyciągnięte z łazienki stały między drzwiami a łóżkiem. W
otwartym oknie umocowane było koryto do zsuwania gruzu.

Nic dziwnego, że wiatr hulał po całym domu. Nawet przy zamkniętych drzwiach

podmuchy z okna musiały powodować przeciąg.

No cóż, Bella uprzedzała, że Mike go „nie lubi”. Co za eufemizm! Sądząc po

efektach, zakochany hydraulik musiał wprost zionąć nienawiścią do swego rywala.

Gdy Edward próbował przesunąć ciężką szafkę łazienkową, by dostać się do

ROZDZIAŁ CZWARTY

Nim Edward zdołał wybiec z sypialni, Bella jak bomba wpadła do środka i

gwałtownie zatrzasnęła za sobą drzwi.

Miała na sobie biały bawełniany szlafrok, z długimi rękawami i wysokim

kołnierzem. Pewnie odziedziczyła go po babci i wierzyła, że okrywa się nim bardzo
dokładnie. Nadzwyczaj dokładnie, albowiem smagana październikowym wiatrem
miękka bawełna tak szczelnie przylgnęła do ciała, że ujawniła, iż Bella pod spodem
nie ma nic więcej.

Edward powstrzymał gwizdnięcie. Być może Mike go nie lubi, on jednak poczuł

sympatię do mężczyzny, który zostawił otwarte okno, dzięki czemu udostępnił mu
taki widok.

– Czemu pan tak mi się przygląda? – zirytowała się Bella.
Z niechęcią przeniósł wzrok na jej twarz.
– Szukam sińców i ran – wykręcił się.
– Nie ma potrzeby. Nic mi się nie stało. – Zbladła, a jej wielkie oczy pociemniały.
– To świetnie. Nie musiałaś jednak robić aż takiego zamieszania, wystarczyło

otworzyć drzwi swojego pokoju i spytać: „Och, Edwardzie, może zechciałbyś mnie
odwiedzić?”.

Rumieńce wróciły jej na twarz.
– Nie przyszłam tu ogarnięta nagłym porywem namiętności. Tylko... coś jest w

tamtej łazience.

– To i tak lepiej, bo w tej łazience w ogóle nic nie ma.
– Nie wygłupiaj się. Tam jest... coś żywego.
– A więc nie jest to duch – zakpił Edward. – Czyli kto? Może włamywacz?
– Nie wiem. Widziałam tylko oczy. Poruszało się.
Edward podrapał się po głowie.
– Wolałbym uzyskać dokładniejsze informacje o intruzie. Na przykład, gdzie

mam się z nim zmagać: wysoko czy nisko?

– Nisko, prawie na podłodze.
– Aha, włamywacz-karzełek. Czy z wyglądu nie jest trochę... myszowaty? –

Dostrzegł odpowiedź w jej oczach i jęknął. – Wspominałaś, że „Wypożyczalnia Żon”
nie oferuje mycia okien i opieki nad niemowlakami. Teraz widzę, że również nie

ustawia pułapek na myszy. – Ruszył w stronę łazienki przy pokoju gościnnym.

Bella szła tuż za nim.
– Idziesz tak z gołymi rękami?
Edward zgiął ramię jak zawodowy kulturysta, krzywiąc się nieco z bólu.
– Zamierzasz o tej porze biec do sklepu po pułapkę na myszy?
– Niekoniecznie.
– Nasz gość na pewno ucieszy się z tego powodu. – Otworzył drzwi, włączył

wiatło i wybuchnął śmiechem. – Maleńka, musimy ci poszukać adwokata. Nazwać

cię myszą! Powinnaś oskarżyć ją o zniesławienie. – Pochylił się nad brodzikiem pod
prysznicem, a po chwili wyprostował się, trzymając coś w zamkniętych dłoniach. –
Chcesz zobaczyć winowajczynię?

– To nie mysz? – Bella odsunęła się.
– Nie, tylko ropucha.
– Niewielka różnica. Skąd się tu wzięła?
– Pewnie weszła po korycie do gruzu. Nie możesz mieć do niej pretensji, że w tak

zimną noc chciała się ogrzać.

– Faktycznie. – Nie brzmiało to zbyt przekonująco. – Co z nią zrobisz?
– Wyniosę na zewnątrz, chyba że masz lepszy pomysł. Może chcesz ją pocałować

i sprawdzić, czy nie przemieni się w księcia?

– To powinna być żaba, a nie ropucha. Poza tym nie wiadomo, czy nie jest

dziewczynką.

– Słusznie się wahasz. To mógłby być przebrany Mike – ustąpił Edward. – Jest

jakieś podobieństwo. Ten sam nieruchomy wzrok, powolne ruchy...

Bella zadrżała.
– Maszeruj do łóżka – zadecydował Edward. – Przynajmniej ty możesz to zrobić,

bo nie masz zamiast pościeli stosu rur.

– Sam chciałeś zająć sypialnię gospodarzy. Nie oczekuj teraz współczucia.
– Nie liczyłem na nie – zapewnił ją Edward. – Gdybyś jednak przemyślała

propozycję, żeby podzielić się ze mną...

Patrzył zafascynowany, gdy szybko zmykała do swojego pokoju. Ten prosty biały

szlafroczek wyglądał z tyłu równie zmysłowo.

Delikatnie wyniósł ropuchę na patio i umieścił ją w suchym, zacisznym zakątku.

Ostatecznie nie tylko Mike wyświadczył mu dziś wieczorem przysługę. Ropucha też
okazała się pomocna.

Następnego ranka Mike zjawił się wcześniej. Dzwonek zabrzmiał, gdy Bella

schodziła na dół. Spojrzała na drzwi, przetarła oczy i jeszcze raz popatrzyła uważnie.

Nie przywidziało jej się. Koc zakrywał wejście i przeszkloną ściankę, tak że w holu
ś

wiatło było przyćmione.

Odczepiła kilka pinezek i spróbowała uchylić drzwi, które złowieszczo

zatrzeszczały pod ciężarem wełny. Mike wetknął głowę do środka.

– Szefowi nie spodobała się moja robota — powiedział. I nie było to pytanie.
To naprawę mamy z głowy. Nie zdołam go teraz przekonać, pomyślała Bella.
– Założył ten koc, bo w nocy było strasznie zimno – tłumaczyła pospiesznie. –

Nie ma to nic wspólnego z pańską pracą. Był bardzo zadowolony z tego, co pan
zrobił.

Po diabła to wyjaśniam, westchnęła w duchu. Niech Edward sam się z tym upora.

Jednak sprawa drzwi dotyczyła również jej, musiała więc dbać o dobrym nastrój
Mike’a.

– Edward jeszcze nie zszedł – ciągnęła. – Może napije się pan kawy?
Z sypialni na górze doszedł ryk, jakby znajdował się tam wściekły nosorożec.
– Bella?! Dlaczego, do diabła, mój prysznic jest odłączony? – Edward ukazał się

u szczytu schodów z wielkim włochatym ręcznikiem, niedbale owiniętym wokół
bioder. Biała tkanina mocno podkreślała jego opaleniznę. – Jeśli ma się zajmować
wanną... O, cześć, Mike! Co się dzieje z prysznicem?

Bella wyczuła, że hydraulik cały się zjeżył.
– Muszę dopasować kolanka do rury od prysznica – wycedził. – Dlatego nie

działa teraz i jeszcze przez parę dni nie będzie działać.

– Możesz skorzystać z mojej łazienki. – Bella spojrzała na Edwarda. – Tylko

oszczędzaj moje mydło, bo to ostatnia butelka, a tak pięknie pachnie bzem.

Edward prychnął i zniknął w korytarzu. Zanim zszedł do kuchni, Bella

wysłuchała wszystkich możliwych informacji o metodach łączenia rur. Cierpliwie
czekając, aż Mike przerwie wyjaśnienia, zorientowała się, że zapach, który do niej
dotarł, przypominał nie bez, lecz jałowiec.

Edward nie włożył tym razem garnituru, tylko dżinsy i koszulę z dzianiny.

Czyżby poważnie potraktował jej żartobliwą uwagę i zamierzał zgłosić się do
pomocy przy remoncie łazienki?

Jeśli nawet miał taki zamiar, to Mike nie dał mu szansy. Wstał i postawił pustą

filiżankę obok zlewozmywaka.

– Dziękuję za kawę, proszę pani – powiedział sztywno.
– Biorę się do roboty i spróbuję nie sprawiać więcej kłopotów. – Nie spojrzał

nawet na Edwarda, ale wiadomo było, do kogo kieruje swoje słowa.

Gdy odszedł, Edward zauważył ponuro:

– Miałaś rację. Rzeczywiście mnie nie lubi.
– Dobry Boże, zupełnie nie mogę zrozumieć, dlaczego. – Bella nie kryła

sarkazmu. – Skorzystaj z mojej rady, Edward, i nigdy nie kupuj domu.

– A niby dlaczego? – spytał niezadowolony.
– Dla dobra domu, oczywiście. Nie można tak rozmawiać z rzemieślnikami. To

ludzie drażliwi i niezależni. Zadawanie im głupich pytań...

– Pytanie o prysznic nie było głupie.
– ... i wtrącanie się do ich pracy...
– O czym ty mówisz?
– O wieszaniu ciężkiego koca na drzwiach, które z takim trudem umocował na

zawiasach.

– Zrobiłem to, zanim stwierdziłem, że trąbę powietrzną w holu spowodowało

otwarte okno.

– Dobre chęci nic tu nie pomogą. Rzemieślnicy nie znoszą amatorów, którzy

wtykają nos w nie swoje sprawy. Dobrze będzie, jeśli Mike nie odłoży narzędzi i nie
odejdzie. Gdyby tak zrobił, sam będziesz tłumaczył się przed Rosalie, bo ja na pewno
nie.

– Nie odejdzie.
Edward wydawał się tak pewny siebie, że Bella miała ochotę palnąć go w ucho.
– Pewnie ze względu na czar, który roztaczasz.
– Nie ja, tyko ty. Mówiłem już, że Mike aż pali się do ciebie.
– Nie mam pojęcia, skąd ten pomysł.
– Rozczarowujesz mnie, Bello. Nie zauważyłaś, jak starannie się dzisiaj ogolił?

Założę się, kochanie, że nie mnie chciał tym oczarować.

– Rzeczywiście, nie zwróciłam uwagi – przyznała Bella.
– Jak również na to, że włożył czystą koszulę, i to całą, bez jednej dziurki. Biedny

Mike! Taka strata czasu. Podejrzewam, że teraz nastąpi etap pochlebstw. Nie sądzę
jednak, by była to wielka poezja, raczej coś prostszego, na przykład pochwała kawy.
Niestety – dodał – ponieważ sam jej nie próbowałem, nie wiem, czy to pochlebstwo,
czy też prawda.

– Jeśli to aluzja... – westchnęła. – Właściwie to powinnam ci ją wylać na głowę. –

Sięgnęła do szafki po kubek.

– Nie musisz posuwać się tak daleko, po prostu dopisz ją do rachunku. – Ujął

kubek w dłonie i z przyjemnością wciągnął aromatyczny zapach.

– A jak z zapłatą za zakupy? Jeśli nie idziesz dziś do pracy...
– Czemu tak myślisz?

– Z powodu stroju.
– To dyżurny uniform w Clearwater Electronics. Panują tam nieco ekscentryczne

obyczaje. Przypuszczam, że pracujący tam faceci często sypiają pod biurkami.

– Jeżeli pójdziesz w ich ślady, nie będziesz musiał narzekać na zdemolowaną

przez Newtona sypialnię. – Bella zadumała się. – Właściwie to miałam nadzieję, że
dziś zostaniesz w domu.

– Pragniesz mnie, Bello? Naprawdę nie wiem, co powiedzieć. Onieśmielasz mnie.
Wzniosła oczy do góry.
– W czasie lunchu mam spotkanie ze wspólniczkami, a wczoraj koło południa

Mike wyszedł na chwilę, myślę więc, że dziś też będzie chciał zrobić sobie przerwę.

– Nie chcesz zostawić pustego domu?
– Obawiam się nieproszonych gości – stwierdziła oschle.
– Masz rację, łatwo się tu włamać – przyznał ze skruchą Edward, wspomniawszy

nieszczęsne drzwi. – Wiesz co, odszukam ropuchę i postawię ją na straży.

– Łatwo ci żartować...
Edward uśmiechnął się urokliwie.
– Ty na jej widok zmykałaś w popłochu.
Pobliski bar, gdzie co środę na lunchu spotykały się trzy właścicielki

„Wypożyczalni  Żon”,  tym  razem  był  dość  zatłoczony.  Bella  czekała  w  kolejce,
zastanawiając  się  nad  wyborem  dama,  gdy  w  lustrze  nad  ladą  spostrzegła  Angelę.
Zatrzymała się w drzwiach, zdjęła ciemne okulary i zaczęła rozglądać się po sali. Jej
egzotyczne,  skośne  zielone  oczy  uważnie  penetrowały  każdy  kąt.  Mężczyzna,  który
stał w kolejce za Bellą, westchnął z tęsknym rozmarzeniem.

Wreszcie Angela stanęła obok Belli i uśmiechnęła się do mężczyzny.
– Przepraszam – powiedziała uprzejmie – nie chciałabym sprawiać kłopotu, ale

czy pozwoli pan, że stanę tu razem z przyjaciółką?

Wymamrotał coś na temat zaszczytu, jaki właśnie go spotkał, co Angela

wynagrodziła mu uśmiechem. Wzięła Bellę pod rękę i niemal jej nie przewróciła.

– Cholera – zezłościła się, łapiąc równowagę. – O coś się potknęłam.
– Pewnie o tę słoneczną plamę na podłodze – spokojnie oznajmiła Bella. – Jak ty

to robisz?

– Że potykam się o promień światła?
– Nie, jak skłaniasz ludzi do zachwytu, gdy wpychasz się bez kolejki?
Angela spojrzała przez ramię na mężczyznę, który nadal wpatrywał się w nią jak

w obraz.

– Na ogół ludzie – powiedziała wyraźnie – są bardzo uprzejmi, jeśli zwrócić się

do nich o pomoc.

Matrona stojąca kilka miejsc dalej głośno prychnęła.
– Mnie to nigdy nie wychodzi – pożaliła się Bella. Angela rzuciła okiem na

matronę.

– Musisz poćwiczyć, kochanie. A teraz mów, czy on naprawdę jest tak

przystojny, jak można sądzić po jego głosie?

Bella jęknęła w duchu. Oczywiście Angela nie zapomniała o wczorajszej

rozmowie, którą zakłócił Edward.

– Kto? – Podeszła do lady. – Proszę chleb żytni z wędzoną wołowiną i musztardą.

– Odwróciła się do Angeli. – Prosiłaś, żebym przyszła wcześniej w jakiejś niezwykle
ważnej sprawie – powiedziała stanowczo.

– Ale dotyczy klienta, więc trudno, żebym omawiała ją w kolejce.
– To już pani kolej – odezwał się uczynny mężczyzna. Angela spojrzała chłodno

na matronę.

– Chyba jednak pana, bo ja stoję gdzieś tam z tyłu. Chciałam tylko porozmawiać

z przyjaciółką. Nie myślał pan przecież, że wepchnę się przed tyloma osobami?

Prychnięcie matrony było jeszcze głośniejsze, natomiast mężczyzna zaniemówił.

Bella odebrała kanapkę i wbiła w nią zęby.

Angela torowała drogę do stolika.
– Jak to kto? Przecież mówię o tym facecie od remontu. Nie można zapomnieć

mężczyzny o takim głosie.

Bella postanowiła nie wspominać o Edwardzie i trzymać się wersji o hydrauliku.

Tak będzie prościej.

– Brzmi jak stare, przeziębione organy.
– Co takiego? – Bella zakrztusiła się kanapką. Angela wzruszyła ramionami.
– Nigdy nie twierdziłam, że metafory są moją mocną stroną, więc nie patrz na

mnie, jakbyśmy były na zajęciach z literatury.

– No cóż, należałby ci się punkt za oryginalność.
– Dziękuję. Ale do rzeczy, wiesz o co mi chodzi. Taki niski, dudniący, seksowny

głos...

Czyżby Angela rzeczywiście mogła to wszystko wywnioskować z kilku zaledwie

słów? Pierwszy raz spostrzegła, że jej przyjaciółka ma słuch wyczulony jak ryś.

– Dzwoniłam, żebyś zabrała ze sobą paczkę naszych nowych folderów.

Powiedział, że wyszłaś przed chwilą – dodała Angela, jakby odgadując myśli
wspólniczki.

Było pewne, że tej informacji nie udzielił Mike. Odłożyła kanapkę, by coś

powiedzieć, gdy nagle w drzwiach dostrzegła drobną blondynkę.

– Jest już Jessica – poinformowała Angelę z ulgą. – Wygląda na zdenerwowaną,

nie uważasz?

Angela spojrzała przez ramię.
– Jess zawsze tak wygląda. Czasami nawet sprawia wrażenie bezradnej, małej

kobietki, choć naprawdę jest równie bezbronna, jak bulterier. – Podniosła się. – Stanę
teraz uczciwie w kolejce, a ty zastanów się, do czego możesz mi się przyznać w
sprawie tego rzemieślnika.

Zanim obie przyjaciółki wróciły do stolika, Bella bezwiednie pokruszyła kanapkę.

Angela popatrzyła znacząco na jej talerz, ale nim zdołała się odezwać, Bella zwróciła
się do Jessici:

– Jak mama? – To nie próba zmiany tematu, uspokoiła sumienie. Wszystko, co

dotyczyło jej przyjaciółek, a więc i zdrowie mamy jednej z nich, było dla niej ważne.

Jessica zmarszczyła czoło.
– Ma zapalenie górnych dróg oddechowych.
– Nic dziwnego, że jesteś zdenerwowana. – Serce jej się ścisnęło na widok

zmartwionych oczu Jessici. – Powiedz mamie, że jeśli chce odpocząć od telefonów
do „Wypożyczalni Żon”, mogę ją zastąpić – zaproponowała, licząc na to, że chociaż
w ten sposób jej ulży. – Dopóki drzwi nie zostaną naprawione, jestem kompletnie
uziemiona, więc przynajmniej do tego się przydam.

– Jakie drzwi? – zdziwiła się Jessica. – Myślałam, że chodzi o wannę.
Bella ugryzła się w język, ale Jess już ciągnęła dalej:
– Nieważne. Nie martwi mnie stan matki, tylko firma. Sprawdziłam nasze

wpływy.

– Ludzie wiszą z zapłatą? – upewniła się Angela.
– Nie – Jessica pokręciła głową. – Po prostu mamy za mało zleceń, a będzie

jeszcze gorzej. Poprawi się dopiero po Bożym Narodzeniu, jeśli oczywiście
będziemy miały tylu klientów, co zwykle. Ale do tego czasu...

– Musimy ograniczyć wydatki. – Głos Belli brzmiał spokojnie, choć wcale się tak

nie czuła. Łatwiej było mówić o cięciach, niż je stosować. Sama miała do spłacenia
kredyt studencki, Angela niedawno wymieniła skrzynię biegów w swoim
samochodzie, a Jessica co miesiąc płaciła gigantyczne rachunki za lekarstwa matki. –
Mamy w tej chwili niezłą bazę potencjalnych klientów. W ciągu paru dni powysyłam
foldery, może uda się złapać jakieś zlecenia.

Gdy wyszły z baru, Angela zrównała się z Bellą.
– Muszę jak najprędzej zabrać od ciebie ulotki. No i nie powiedziałam ci jeszcze,

co to za sprawa... Muszę więc wpaść do ciebie. Przy okazji poznam wreszcie tego
majstra.

– Tylko nie miej pretensji, jeśli się rozczarujesz – uprzedziła ją Bella.
– Usilnie sprowadzasz mnie na ziemię. – Angela patrzyła na nią z rozbawieniem.

– Bella, kochana, za kogo ty mnie bierzesz? Chyba nie sądzisz, że zechcę ci go
sprzątnąć?

Nie musisz nawet próbować, pomyślała Bella. W tym cały problem. Mężczyźni

lgnęli do Angeli jak pszczoły do miodu.

Co mnie to obchodzi, zganiła się Bella, jadąc w kierunku domu. Nie martwiła się

o Angelę. Wiedziała, że przyjaciółka potrafi o siebie zadbać, a jeśli Edward Cullen
sparzy się, dobrze mu to zrobi. Nie będzie pierwszym, któremu Angela dała po
łapach.

Parkując samochód, zauważyła, że ktoś stoi na drabinie na schodkach przy

drzwiach wejściowych. To chyba Mike. Dobry Boże, zdobył drzwi i właśnie je
montuje Nie, to jednak nie on. Mężczyzna był wyższy i nie tak szczupły. Nie miał też
kucyka. Ciemne włosy były krótkie i rozwichrzone przez wiatr.

Angela zatrzymała swój stary kabriolet tuż obok Belli.
– Prawdę mówiąc – powiedziała, wysiadając z samochodu – taki widok nawet

najbardziej etyczną osobę może skłonić do tego, by zrobić świństwo przyjaciółce.

– Nie musisz nic robić, bo to i tak nie ma znaczenia – zbagatelizowała sprawę

Bella. – Wystarczy, że oddychasz, a mężczyźni padają jak muchy. Spójrz tylko, jak
się gapi na ciebie, choć nawet nie uśmiechnęłaś się do niego.

A tak nabijał się z Mike’a, pomyślała Bella, że pożera mnie wzrokiem... No cóż,

nie ma sprawiedliwości na tym świecie: kobiety takie jak Angela przyciągały
wszystkich Edwardów, dla Belli pozostawał Mike...

Edward uniósł śrubokręt w niedbałym pozdrowieniu i wrócił do mocowania

podpórki nad drzwiami.

– Przywiozłaś mi kanapkę, Bello?
– A zamawiałeś? – zdziwiła się.
– Kochanie, chyba nie masz sumienia. Dziś rano nie zauważyłaś gładkich

policzków Newtona i jego nowej koszuli, a teraz zignorowałaś wilczy głód, widoczny
w moich oczach...

– Biedaczku, ledwie trzymasz ten śrubokręt – zadrwiła Bella. – A właściwie, co

robisz?

– Mocuję kamerę, żebyś czuła się bezpieczniej.
– Wielkie dzięki. Usiądę sobie w salonie i będę obserwować na ekranie, jak ktoś

wyłamuje nędzne resztki tych drzwi.

– To też. Jest również drugi wariant: wracasz do domu i widzisz, że ktoś wszedł

do środka. Nie musisz wtedy wpadać w panikę, tylko będziesz mogła sprawdzić, czy
to chuligani, wichura, czy zaprzyjaźniona ropucha.

– To chyba strata czasu, przecież za kilka dni będą nowe drzwi...
– Rosalie i Emmettowi też się przyda kamera. – Edward dokręcił śrubę. – Kiedy

znów im podprowadzą klucz, będą mogli sprawdzić, kto to zrobił.

Bella szybko zmieniła temat.
– Mam nadzieję, że skonsultowałeś ten pomysł z Mikem? Edward?
– W oczach Mike’a i tak już nic nie mogę stracić.
Do tej pory Angela stała prawie bez ruchu, jedynie kręcąc głową podczas

uważnego śledzenia rozmowy.

– Kto to jest Mike? – spytała wreszcie.
– Hydraulik – odparła Bella.
Angela podeszła do schodków, uśmiechając się promiennie. Czubkiem buta

zawadziła o drabinę, która zachwiała się niebezpiecznie.

– Przepraszam, o wszystko się dziś potykam. A więc pan musi być...? – urwała

zachęcająco.

– Nie Mikem – chłodno skwitował Edward.
– Boże – powiedziała skruszona Bella – rzeczywiście musisz być głodny, skoro

tak warczysz. Jeśli chcesz, zrobię ci kanapkę z oliwkami i keczupem. – Nie czekając
na odpowiedź, obeszła drabinę i przez uchylone drzwi wsunęła się do środka.

Tuż za nią szła zamyślona Angela.
– Ostrzegałam cię – tłumaczyła Bella. – Choć sama jestem zaskoczona jego

zachowaniem.

– Omal go nie strąciłam z tej drabiny. – Angela wepchnęła do torby plik

folderów. – A jeśli chodzi o tego klienta... – zaczęła.

– Więc jednak jest jakaś sprawa? Nie chodziło ci tylko o to, by poznać Edwarda?
– Edward? – miękko powtórzyła Angela. – Jakie ładne imię. Tak ciepło je

wymawiasz.

– Co to za klient?
Angela nagle spoważniała i przysiadła na brzegu krzesła.
– Ben Orcutt. Robiłaś dla niego jakieś zlecenie?
Bella wzdrygnęła się.
– Tak. Jeśli chce, żeby znów wyczyścić mu lodówkę, poradź, żeby wezwał wóz

asenizacyjny.

– Aż tak źle? Miałam wczoraj zrobić mu bilans, a kiedy przyszłam, prosił o

przyszycie guzików do koszul. Nie patrz tak na mnie – zaperzyła się. – Zrobiłam to.

– Ile razy wbiłaś igłę w palec?
– Trzy.
– Trzy razy na każdy guzik, czy trzy ogółem?
– Nie przyszłam omawiać nieistotnych szczegółów – odparła Angela z godnością.

– Chciałam porozmawiać o zachowaniu Bena. Czy wobec ciebie zachowywał się
jakoś... dziwnie?

– On jest dziwny od dnia narodzin, czyli od jakichś siedemdziesięciu dziewięciu

lat.

– Raczej od sześćdziesięciu pięciu, ale nie o to mi chodzi. Nie próbował się do

mnie dobierać. Niemal żałowałam, bo z tym poradziłabym sobie. Był jednak tak
bardzo przyjacielski, pomyślałam więc...

– ... że o to mu chodzi?
– Właśnie. Czy wobec ciebie też tak się zachowywał?
– Mężczyźni nie tracą tak łatwo głowy dla niskich rudzielców, jak dla kobiet w

twoim typie. Jednak teraz sobie przypominam, że właśnie taki był: niezwykle
przyjacielski.

– I co z tym zrobimy? Nie możemy zajmować się klientami, którzy podszczypują

nas po kątach. – Rzuciła okiem na Bellę. – Choć myślę, że gdyby chodziło o ciebie i
Edwarda...

– Edward nie jest naszym klientem – przerwała jej Bella. – Powiedziałaś Jessice o

Orcutcie?

– Żartujesz? Ona uważa, że na zachodniej półkuli nie ma ani jednego

przyzwoitego mężczyzny. Jeśli damy jej pretekst, wyeliminuje z bazy wszystkich
mężczyzn, a wtedy nasze wpływy rzeczywiście będą marne. – Angela podniosła się.

– Nie oczekuję, że coś mi doradzisz, Bello, po prostu musiałam o tym komuś

powiedzieć. Nie byłam pewna, czy nie histeryzuję.

Bella odprowadziła przyjaciółkę na parking. Angela bardzo ostrożnie obeszła

drabinę, wciąż blokującą drzwi.

Już w samochodzie wyjęła okulary słoneczne i zakładając je, zapytała poważnie:
– Niemal zapomniałam. Bello, kiedy się dowiem, o co chodzi z tą ropuchą?

ROZDZIAŁ PIĄTY

Kiedy Bella wracała z parkingu, Edward nadal stał na drabinie.
– Mogłabyś podać mi kamerę z tamtego pudełka? – Pochylił się do niej.
Gdy spełniła jego prośbę, Edward zaczął mocować kamerę nad drzwiami.

Zauważyła, że nadal stara się oszczędzać ramię.

– Jeśli kiedyś stracę głowę i kupię dom – odezwał się w końcu – skorzystam z

twojej rady.

– Przede wszystkim radziłam, żebyś go w ogóle nie kupował – przypomniała

Bella.

– Myślę o innej radzie. Do tego domu wynajmę żonę na pełny etat, by zajęła się

takimi sprawami.

– Tapetą też?
– Powiedz od razu, o co chodzi. – Spojrzał na nią podejrzliwie.
– Kiedy wyważyłeś drzwi, drzazgi rozerwały tapetę w holu. Zauważyłam to

dopiero dziś rano, ale Rose zorientuje się zaraz po przyjeździe.

Edward tylko wzruszył ramionami i skończył przykręcanie śruby.
– Co zamierzasz z tym zrobić? – nalegała.
– Na pewno nie będę się zamartwiał. Poproszę ją, żeby położyła nową tapetę na

mój koszt.

Bella szybko policzyła w myślach.
– Zastanawiam się, komu zleci tapetowanie.
– Nie wiem, i nic mnie to nie obchodzi.
– A nie poleciłbyś „Wypożyczalni Żon”?
– Czemu nie? Przynajmniej pieniądze pójdą na zbożny cel. – Sięgnął po kabel

przeciągnięty przez otwór, który wywiercił w ścianie. – W pudełku powinna być taka
mała kształtka.

Bella znalazła potrzebną część i podała Edwardowi.
– Cieszysz się, że nie musisz co chwilę schodzić z drabiny?
– Gdyby kręciła się tu twoja przyjaciółka, zszedłbym bez oporu.
Nie zaskoczył jej. Wiedziała od razu, że jego szorstkie zachowanie nie miało nic

wspólnego z Angelą.

– Pewnie zaraz poprosisz mnie o jej numer?

– Tego nie planowałem.
– Dlaczego? Myślisz, że bym ci go nie dała? – spytała podejrzliwie.
Edward oparł się o szczebel drabiny.
– Wiem, że dostałbym go od ciebie – powiedział spokojnie. – Ze strachu, abym

nie uznał cię za osobę samolubną.

– Samolubną? – wykrztusiła Bella. – Czyżbyś podejrzewał, że nie chcę się tobą z

nikim dzielić?

– No właśnie – odparł Edward. – Choć nie oczekiwałem, że tak łatwo się do tego

przyznasz. Poczekaj minutkę, zejdę na dół i wtedy mi to powtórzysz...

– To nie było stwierdzenie.
– Jesteś pewna? Powiedziałaś to bez chwili zastanowienia.
– Pragnęłam ci wykazać, jakie głupie wnioski wyciągasz.
– Jak chcesz. – Wzruszył ramionami. – Harry na pewno ma już jej numer.
Zaskoczył tym Bellę. Dlaczego sądził, że Angela zna Harry’ego Clearwatera

lepiej niż ona? Krew jej zawrzała.

– Czy śmiesz sugerować, że Angela jest jedną z tych panienek, którymi otacza się

Harry?

– Na pewno ma odpowiedni wygląd.
Bella doskonale wiedziała, że nie był to komplement.
– Nie przeczę, jest jednak również bardzo mądra i wykształcona.
– Dlatego więc jeździ dziesięcioletnim gratem i pracuje w „Wypożyczalni Żon”?
– To nie grat, tylko kolekcjonerski okaz – zjeżyła się Bella. – A co do firmy,

przynajmniej obie wiemy, gdzie będziemy pracować w przyszłym miesiącu.

– Uważasz, że ja nie wiem?
Widać było, że Edward świetnie się bawi, mimo to Bella zawstydziła się.
– Możesz mi wierzyć na słowo, że Angela ma prawo szczycić się nie tylko urodą.
Po co ja to robię, zastanowiła się, przecież Angela nie potrzebuje kolejnego

wielbiciela. Jednak dzięki temu Edward może przestanie podejrzewać, że Bella
marzy, by się nią zainteresował. Czy jednak właśnie tego nie pragnie? Czy broniąc
tak zaciekle przyjaciółki, kieruje się tylko lojalnością? Hmm...

– Wśród jej licznych zalet nie wymieniasz wdzięku – zwrócił uwagę Edward. –

Zawsze jest tak niezręczna?

– Skądże, jestem pewna, że specjalnie potknęła się o drabinę, abyś zwrócił na nią

uwagę – odparła drwiąco Bella. – Wiesz, Edward, jesteś najbardziej zarozumiałym
mężczyzną, jakiego miałam nieszczęście spotkać.

Edward sprawdził podłączenie kamery i zszedł z drabiny.

– W każdym razie, gdyby nadal tu była, czym prędzej zszedłbym na dół. Nie po

to, żeby ją lepiej poznać, lecz by uniknąć śmierci podczas upadku z drabiny.

– Faktycznie, w nekrologu brzmiałoby to dość głupio.
Edward spojrzał na nią krzywo. Złożył drabinę i odstawił na bok.
– Wejdź do środka. Sprawdzimy, jak to działa.
– Wciąż nie rozumiem, po co to robisz. Jeśli Mike wymieni drzwi...
Przepuścił ją przodem.
– Chcesz tu tkwić do czasu, aż je przyniesie?
– Masz rację. Że też o tym pomyślałeś. – Naprawdę się ucieszyła, więc za

wszelką cenę starała się pozbyć ironii z głosu. – Miło, że zatroszczyłeś się o odrobinę
wolności dla mnie.

– Prawda? Mam kilka pomysłów, jak mogłabyś okazać mi wdzięczność.
Nigdy przedtem nie zauważyła, że hol jest tak ciasny i duszny. Zdołała się jednak

uśmiechnąć.

– Akurat, spryciarzu. Tę kamerę zamontowałeś dla siebie, byś nie musiał

pilnować domu.

– Też prawda, ale przede wszystkim chciałem dać ci pretekst do wyrażenia swej

wdzięczności... a tak naprawdę do pofolgowania sobie, gdybyś zapragnęła czegoś w
tym stylu...

Ujął w ręce twarz Belli, pochylił się nad nią i zanurzył dłonie w jej włosach,

delikatnie wplatając palce w drobne loczki.

Przeszył ją dreszcz oczekiwania. Gdy delikatnie dotknął ustami jej warg,

westchnęła cichutko i zamknęła oczy. Czuła, że całe jej ciało czeka na więcej.

Edward jednak nie pogłębił pocałunku, ani nie przyciągnął jej bliżej. Kiedy ją

puścił i podniósł głowę, Bella miała ochotę wyć z bólu na myśl, że tak nią wstrząsnął,
podczas gdy sam pozostał niewzruszony. Gdy jednak ujrzała jego pociemniałe z
namiętnej tęsknoty oczy...

– Jeśli kiedyś tego zapragnę – odezwała się ochryple – zapamiętam, że mam

dobry pretekst.

Edward uśmiechnął się.
– Spójrz, jak to obsługiwać. – Otworzył drzwi szafy we wnęce pod schodami i

zaczął regulować mały telewizorek.

Bella próbowała zapanować nad zbyt przyspieszonym oddechem.
– Czemu wstawiłeś monitor do szafy?
– Nikt nie będzie go szukał między butami. Poza tym nie mogłem przeciągnąć

kabla przez cały dom, bo Rose by mnie zabiła.

– A nie sądzisz, że ta dziura we frontowej ścianie też jej nie zachwyci?
– A cóż to przeszkadza? Zresztą, gdy Rosalie dowie się, że bierze udział w

ankiecie marketingowej dla Clearwater Electronics i może zgłaszać uwagi na temat
produktu...

– Nie miałam pojęcia, że zajmują się systemami zabezpieczeń. – Bella przyjrzała

się uważniej. – To stąd twój zapał do majsterkowania, po prostu testujesz ich
urządzenia. Robisz badania rynku dla Clearwater Electronics?

– I wiele innych rzeczy.
– Czy twój zawód objęty jest klauzulą „ściśle tajne”? – zirytowała się Bella. –

Chciałam tylko zapytać, jak ci idzie w pracy. Cieszę się, że dobrze. Ile panienek
spotkałeś dziś w biurze?

– Trzy lub cztery. I wcale nie wiem, jak mi idzie. Na pierwszy rzut oka wygląda

to na kontrolowany chaos, ale kiedy przyjrzeć się firmie dokładniej...

– Nie wiesz, co zwycięży: kontrola czy chaos?
– Ani po której stronie jest Harry. – Pochylił się w stronę monitora. – Ekran jest

za mały, by cokolwiek zobaczyć.

– Większy monitor nie zmieściłby się w tej szafie. A może, gdyby na jakiś czas

odprawić panienki, dałoby się sprawdzić, ile Harry jest rzeczywiście wart?

Edward wyraźnie zainteresował się rewolucyjną ideą Belli.
– Świetny pomysł, tylko jak go zrealizować? Nie wiem, czy wzrok mnie nie

myli... Popatrz sama. – Wskazał ekran.

Bella przysunęła się.
– Wygląda na listonosza z wielką pocztówką. Czekaj, to drzwi! Biedny Edward,

cała robota na nic. Mike znalazł... – Głos jej zamarł, gdy człowiek za drzwiami
odstawił swój ogromny pakunek i odwrócił się do dzwonka.

To na pewno był Mike, lecz zmiana, jaka w nim nastąpiła, była wprost

niesamowita!

– Edwardzie, on chyba jednak cię lubi. – Bella z trudem odzyskała głos. – Jest

uczesany identycznie jak ty.

– Czuję się zaszczycony. – Otworzył drzwi.
– Gdzie mam to postawić? – spytał Mike. Bella oparła się o zniszczoną futrynę.
– Może od razu na właściwym miejscu?
– Nie da się. – Mike pokręcił głową. – Wpierw należy je pomalować, a i futrynę

trzeba wymienić. Mogę znaleźć kogoś do malowania – zaproponował – tylko nie
wiem, kiedy mi się uda.

A już myślała, że problem drzwi został rozwiązany. Z namysłem popatrzyła na

Edwarda.

– Co zamierzasz teraz robić?
– Na razie podziękować Mike’owi i poprosić o rachunek – odrzekł. – Potem

muszę wrócić do pracy. Ponieważ przedłużyłem sobie przerwę na lunch, zostanę
dłużej i nie zdążę już wpaść do sklepu po farbę, więc...

– Byłam tego pewna... – zaczęła zrzędzić Bella.
– Przecież możesz teraz wyjść. Kamera pracuje, więc dom jest bezpieczny.
– W porządku, pójdę po farbę – poddała się. – Ale swój czas doliczę ci do

rachunku.

Edward ściągnął brwi.
– Nie należy mi się łapówka za załatwienie wam zlecenia na tapetowanie? Chyba

e myślisz o innych warunkach płatności...

Wolno przesunął wzrokiem po jej ciele, rozgrzewając każdy centymetr jej skóry.

Gdy wreszcie skończył ten przegląd, podniósł teczkę i spacerowym krokiem poszedł
do samochodu.

Mike patrzył za nim z nienawiścią w oczach, sama też niezbyt ciepło pomyślała o

Edwardzie. Rzucać takie insynuacje, i to w obecności trzeciej osoby! Co on chciał
osiągnąć? Zachęcić Mike’a do rywalizacji?

– To gdzie mam położyć drzwi? – ponownie zapytał Mike.
– Może pod daszkiem na patio?
– Na zewnątrz jest za dużo pyłu.
– W takim razie pozostaje salon. Tylko tu jest odpowiednio dużo przestrzeni –

westchnęła Bella.

Mike zniósł z góry krzyżaki i położył na nich nowe drzwi. Bella zdumiała się ich

ogromem. Z jednej strony sięgały niemal pianina, z drugiej zawisły nad stolikiem do
kawy. Wyglądało na to, że jedynym sposobem ich obejścia będzie droga przez patio,
wokół osiedla, do drzwi frontowych. A niech to...

– Albo na czworakach pod krzyżakami – mruknęła.
– Słucham? – nie zrozumiał Mike.
– Nic takiego. Załamuje mnie ten bałagan, tym bardziej że to nie moja wina. Na

dodatek nie będę mogła teraz tu pracować.

– To już nie moja sprawa... – Mike spochmurniał. – Nie jestem zwolennikiem

rozwalania drzwi. Ale rozumiem tego pana. Co miał zrobić, jak pani się przed nim
zamknęła?

Belli na chwilę odebrało mowę.
– Tak panu przedstawił tę sprawę? Niby pokłóciliśmy się i zamknęłam mu drzwi

przed nosem?

– To znaczy, że tak nie było? – Mike wyraźnie się zmieszał, nawet zarumienił.
– Ani trochę. Pan macho Cullen chciał po prostu udowodnić... – Niemal zatkało ją

z wściekłości. Przemaszerowała przez hol i zdecydowanym ruchem zerwała luźny
skrawek płyty zwisający z drzwi wejściowych. – Idę poszukać odpowiedniej farby –
oznajmiła.

Po powrocie ze sklepu złożyła sobie uroczyste ślubowanie, że utopi Edwarda

Cullena w zielonkawej farbie.

Drzwi do gabinetu Clearwatera zastały otwarte. Nie dostrzegł żadnych panienek.

Podejrzewał, że jedynym tego powodem jest nieobecność Harry’ego.

W oczekiwaniu na szefa usiadł w fotelu, opierając głowę na rękach. Chciał

przemyśleć kilka spraw, jednak woń bzu skutecznie odwracała jego uwagę od
problemów Clearwater Electronics.

Dłonie przesiąkły zapachem Belli, kiedy wsunął palce w jej włosy. Powinien

umyć ręce, ale... mydło nie usunie przecież myśli o niej.

Nie przewidział, że przelotny pocałunek tak na niego podziała. Zamierzał ją tylko

zaciekawić, co zresztą się udało. Jej lekko ochrypły głos i zamglone oczy
powiedziały mu, że osiągnął cel, choć usiłowała to ukryć.

Nie przewidział jednak własnej reakcji. Już wcześniej zauważył, jak ładną

dziewczyną jest Bella Swan, ale nawet poprzedniego wieczoru, kiedy sycił oczy jej
ciałem okrytym zdradliwym szlafrokiem, nie podejrzewał, że pod tą śliczną powłoką
kryje się prawdziwy dynamit. Jeszcze chwila, a sięgnąłby po więcej, jednak Bella
chyba nie była na to gotowa.

Jeśli jednak dobrze to rozegra, następnym razem sama będzie chciała, by tak

postąpił...

Harry wrócił do biura w towarzystwie jakiegoś mężczyzny. Zajęci rozmową, nie

zwrócili na niego uwagi.

Do Edwarda docierały strzępy rozmowy o nowym rodzaju silnika. W końcu

Harry przerwał:

– Dobra. Proszę się tym zająć bez względu na czas i środki, i zgłosić się do mnie

z wynikami.

Edwarda zaskoczyły te słowa, mimo że nie w pełni rozumiał omawiany problem.
Po wyjściu inżyniera Harry usiadł za biurkiem.
– Pytam z czystej ciekawości – powiedział Edward. – Czy masz jakieś pojęcie, ile

mu pozwoliłeś wydać?

– Badania naukowe nie są tanie. Nie próbuję nawet śledzić kosztów każdego

pomysłu, tym bardziej że tylko niektóre z nich kończą się sukcesem. – Odchylił się
do tyłu i przymknął oczy. – Już ci mówiłem, że finanse nie są moją mocną stroną.

– Właśnie to zauważyłem.
Harry wyprostował się z westchnieniem.
– Co mamy na dzisiaj, Ed?
– Chciałbym przejrzeć z tobą parę pozycji – zaczął Edward, ale zmienił zamiar i

spytał: – Masz jakiś kłopot? Jeśli to dotyczy interesów firmy, lepiej powiedz od razu.

– Ta sprawa nie dotyczy liczb, nad którymi ślęczysz. Chodzi o personel. Nigdy

nie było z tym problemu, ale ostatnio parę osób postanowiło zmienić pracę.

– To znaczy ile?
– Pięć.
– To nie tak wiele. – Edward wzruszył ramionami. – Zawsze jest jakaś rotacja.

Niektórzy chcą poszukać sławy i fortuny tam, gdzie mogą zdobyć je prędzej. –
Jednak już mówiąc te słowa, miał wątpliwości. Personel firmy wydawał mu się
wyjątkowo zintegrowany i zdolny do poświęceń.

– Jeden z najlepszych inżynierów wręczył mi właśnie wymówienie – powiedział

Harry. – Chce odejść już pod koniec tygodnia.

Nie było w tym nic dziwnego. Dobrze wykwalifikowani pracownicy byli w cenie

i firmy o nich zabiegały. Nie ma sposobu, by kogoś zatrzymać, gdy sam chce odejść.
Jednak tu działo się coś niedobrego. Czyżby szczury zaczęły uciekać z tonącego
okrętu? Być może ludzie przeczuwali, że minął już najlepszy okres Clearwater
Electronics.

– Rozmawiałeś z nimi? – spytał Edward.
– Jasne. Przemaglowałem każdego z nich, ale nadal nic nie rozumiem.
– Może źle przeprowadziłeś rozmowę? Gdybyś dziś po pracy zabrał tego

inżyniera gdzieś na piwo...

– Problem leży w tym, że nigdy u nas nie było zwyczaju wspólnych wypadów do

baru.

– Nazwij to pożegnalnym przyjęciem. Wybierz jakieś sympatyczne miejsce,

zaproś kolegów z jego działu. Najlepiej niech to będzie obiad, od stołu nie wstaje się
w trakcie posiłku. Podczas takiego spotkania...

– Ty mógłbyś zadać właściwe pytania – przerwał mu Harry. – Tobie na pewno

odpowie.

Przez otwarte drzwi Edward kątem oka dostrzegł tę samą blondynkę, która była tu

wczoraj.

– Harry, kochanie, przyniosłam ci sweter. Jest już gotowy. – Angélique

przedefilowała przez pokój krokiem modelki na wybiegu i położyła paczkę przed
Harrym. – Niechcący słyszałam, o czym rozmawiacie. Chętnie zorganizuję to
przyjęcie.

– Nie mówiliśmy o przyjęciu w twoim stylu, Angélique – zaoponował Harry.
– Kochanie, wszystko, co robisz, jest w moim stylu. – Zaśmiała się rozkosznie.
Edward nie zdołał powstrzymać parsknięcia. Spojrzała na niego, otwierając

szeroko oczy.

– Edwardzie, mój drogi, kogo ci zaprosić do towarzystwa? Wydawało mi się, że

wczoraj przypadliście sobie z Missą do gustu. Pewna jestem, że dla ciebie chętnie by
zrezygnowała z innych planów.

A to rewelacja! Zachwalana Missa przypominała mu dobrze wytresowanego

konia cyrkowego.

– Obiad w „Pinnacle” – zadecydowała Angélique. – Najlepsza restauracja w

mieście. Jej szef ma wobec mnie zobowiązania, więc nie będzie problemu z
rezerwacją. Dla ilu osób, kochanie?

No cóż, Angélique brała sprawy w swoje ręce. Co za diabeł go podkusił, żeby

użyć

słowa

„przyjęcie”?

Gdyby

powiedział

„konferencja”,

dziewczyna

zignorowałaby całą sprawę. Teraz jednak nie było sposobu, by się jej pozbyć.

Co takiego powiedziała Bella? „Gdyby odprawić panienki...” To jest to! Może

jednak uda mu się dowiedzieć, co wzbudza niepokój pracowników Clearwater
Electronics.

– Dziękuję za propozycję – rzucił cierpko. – Mam z kim przyjść.
Obiad w „Pinnacle”, najlepszej restauracji w mieście. To bez wątpienia spodoba

się Belli.

Bella przeniosła się z folderami do kuchni. Zaklejała koperty, słuchając

jednocześnie pełnego napięcia głosu w telefonie.

– Dobijają mnie dokumenty ubezpieczeniowe. Strata matki to okropne przeżycie,

ale do głowy mi nawet nie przyszło, że porządkowanie i przygotowanie do sprzedaży
jej domu będzie tak stresujące. I te rachunki, które ciągle spływają ze szpitala. Nie
chodzi mi o pieniądze, tylko o papiery. W ogóle nie mogę się skoncentrować. Już
nawet nie wiem, za co płacę...

– Możemy zająć się tym wszystkim – uspokoiła swoją rozmówczynię Bella. –

Proszę tylko przygotować dokumenty. Odbiorę je jutro i załatwię sprawy związane z
ubezpieczeniem. A później spotkamy się w domu. Gdy wskaże nam pani, co chce

zachować, razem z Angelaą i Jessicą przejrzymy resztę rzeczy i przekażemy je na
cele dobroczynne, lub tam, gdzie pani zechce.

– Wie pani, czuję się jak kretynka. Sama nie wiem, co chcę zrobić...
– Wszystko się ułoży, Jayne. Na razie każdy drobiazg przypomina pani o stracie.

Proszę pozwolić pomóc sobie.

– No właśnie – zgodziła się. – Trafiła pani w sedno, Bello. Och, co za ulga

znaleźć kogoś, kto to rozumie!

Co za ulga, pomyślała Bella, odkładając słuchawkę, że znalazła się klientka, która

zleci nam tyle pracy.

Wybierała właśnie numer komórki Jessici, żeby natychmiast podzielić się dobrą

nowiną, kiedy usłyszała charakterystyczne skrzypienie frontowych drzwi. To pewnie
Mike poszedł do samochodu po jakieś narzędzia.

Jessica odebrała telefon w tej samej chwili, kiedy Edward wszedł do kuchni.

Uśmiechnął się do Belli, palcem przejechał wzdłuż jej ramion i karku, po czym
otworzył lodówkę.

Wprawdzie jej serce zabiło gwałtownie, ale równie mocno wzrosła jej irytacja.
– Halo? – powtórzyła Jessica.
– Przepraszam – Bella mówiła to niemal bez tchu. – Zadzwonię później.
– Przecież właśnie zadzwoniłaś – zaczęła Jessica, lecz Bella już się rozłączyła.
– Nie musiałaś przerywać rozmowy – powiedział Edward. – Moja dobra

wiadomość może poczekać.

Ależ wesolutki i pewny siebie! Jest przekonany, że skończyła rozmowę, żeby

móc cieszyć się bez przeszkód z jego powrotu. Postanowiła natychmiast
wyprowadzić go z błędu.

– Ale to, co ja chcę powiedzieć tobie, nie może już czekać! – powiedziała

stanowczo. – Jak mogłam zamknąć przed tobą drzwi, skoro nawet nie wiedziałam, że
chcesz wejść?

Stał jak skamieniały przy otwartej lodówce.
– O czym ty mówisz?
– Powiedziałeś Mike’owi, że rozwaliłeś drzwi, bo nie chciałam cię wpuścić!
– Tak powiedziałem? – Edward odzyskał równowagę, natomiast Bella aż dławiła

się z wściekłości.

– Nawet nie wiesz, co mówiłeś? Przedstawiłeś to, jakby chodziło o kłótnię

kochanków.

– Nie jestem mocny w kłótniach, lecz...
– Nawet nie próbuj wspominać o kochankach!

– Właśnie pomyślałem, że to świetny pomysł. – Edward nadał głosowi żałosne

brzmienie. – Uspokój się, Bello. Czy to naprawdę ma znaczenie, co powiedziałem
Mike’owi? Przecież nie skłamałem. Drzwi były zamknięte, ty byłaś w środku, a
zatem...

– Jeśli tyle dla ciebie znaczy słowo „prawda”…
Zauważyła, że patrzy gdzieś ponad nią. Spojrzała przez ramię. W drzwiach stał

Mike.

– Skończyłem na dziś – powiedział bezbarwnym głosem.
– Niech pan zamknie za sobą, dobrze? – poprosiła Bella. Mike bez słowa poszedł

do wyjścia.

– Mam wrażenie, że wściekasz się, bo Mike przestał uważać cię za boginię i ma

cię teraz za jędzę.

W furii chciała złapać coś, czym mogłaby w niego cisnąć, ale tylko przewróciła

filiżankę  z  kawą.  Edward  złapał  ścierkę  i  oboje  rzucili  się  do  wycierania
zachlapanych  kopert,  które  z  takim  wysiłkiem  adresowała.  Zanim  skończyli,  trochę
się  opanowała.  Chyba  zbyt  wielką  wagę  przywiązywała  do  całej  sprawy.  Tak
naprawdę  nie  ma  znaczenia,  co  Edward  powiedział  Mike’owi,  który  zresztą  mógł
wszystko przekręcić.

Telefon zadzwonił, gdy kończyła osuszać koperty, a Edward wykręcał

przesiąkniętą kawą ścierkę. Bella sięgnęła po słuchawkę, ale zawahała się.

– Odbierz. Powiedziałem mojemu milionerowi, że masz dyżury telefoniczne,

więc nie będzie zaskoczony – wyjaśnił Edward.

Głos w słuchawce nie należał jednak do Harry’ego. Był zdyszany, afektowany,

zdecydowanie kobiecy. Oczywiście domagał się Edwarda.

Edward wziął od niej słuchawkę i odwrócił się tyłem.
– Czyli ósma. Świetnie, Angélique. Do zobaczenia w „Pinnacle”.
Bella starała się stłumić zawód. Co z tego, że Edward, najpewniej w towarzystwie

niezwykle atrakcyjnej dziewczyny, wybiera się do najlepszej restauracji w Denver?
Tylko... kłóciło się to z jego twierdzeniem, że wczoraj nie zainteresowała się nim
ż

adna z panienek Harry’ego. Zmusiła się do uśmiechu.

– Cholera, a właśnie zamierzałam cię spytać, czy nie zechcesz zjeść ze mną

obiadu?

– Naprawdę zamierzałaś to zrobić? – Głos miał podejrzanie łagodny.
– Nie przejmuj się mną – odparła. – Masz już zaplanowany wieczór, na dodatek w

„Pinnacle”, i to jeszcze z jakąś boską Angelique...

– To nie tak, choć prawdę mówiąc, chciała przyprowadzić dla mnie partnerkę.

– Szczęściarz. – Pochyliła się nad zlewem i zabrała za mycie naczyń.
– Ale powiedziałem jej, że przyjdę z tobą. Kubek wypadł jej z ręki.
– Co takiego?
– Wybrałabyś się na obiad do „Pinnacle”, Bello?
– Chcesz się mną zasłonić, by wykręcić się od randki w ciemno?
– Myślałem, że się ucieszysz. Przecież to twój pomysł.
– Mój?
– Powiedziałaś, żeby pozbyć się panienek Harry’ego i...
– I to ja mam spowodować, by Harry przestał uganiać się za kociakami? Miałam

na myśli jakąś gwiazdę rocka lub filmu...

– Nie doceniasz się, Bello. Masz szansę poznać milionera i pokazać mu, co traci,

nie znając ciebie.

– Wielkie dzięki, ale znajomość z panem Clearwaterem nie jest celem mego

ycia.

– Wystarczy, że będziesz uprzejma. No powiedz, kiedy ostatnio jadłaś obiad w

„Pinnacle”?

Musiała przyznać, że dawno już nie brała udziału w takim przyjęciu.
– Sałatka z homarów – kusił Edward. – Cielęcina pod parmezanem, stek a la

Dianę... Nie cieknie ci ślinka?

Spędzić z nim elegancki wieczór... Chyba mądrzej będzie nie rozwijać tego

wątku.

– Lepiej zaproś Angelę – mruknęła. – Nadal jesteś pewien, że nie chcesz numeru

jej telefonu?

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Bella nadal szczotkowała włosy, choć każdy lok lśnił już jak wypolerowana

miedź. Trudziła się tak nie dlatego, że zamierzała rywalizować z seksbombą
Harry’ego, tylko potrzebowała czasu, by przemyśleć sytuację.

Nie idę na randkę, powtarzała sobie w duchu. Edward na pewno by jej nie

zaprosił, gdyby wiedział, że w czasie obiadu będzie musiał skupić swą uwagę na
Belli, a tak zaborczy na pewno okazałby się kociak przyprowadzony przez
Angélique. Przy niej natomiast będzie mógł zająć się szefem.

Ostatnie pociągnięcie maskarą i mogła zejść na dół. Edward czekał w salonie.

Przyglądał się drzwiom, które Mike ułożył na krzyżakach.

– Nie wydaje się to zbyt trudne – odezwał się. – Aż dziw, że jeszcze ich nie

pomalowałaś.

– Ja? Na pewno tego nie zrobię. Przeczytałeś instrukcję?
– Jak pokrywać farbą płaskie powierzchnie?
– A malowałeś już coś kiedyś?
– Ostatnio w przedszkolu, ale co za problem? Maczasz pędzel i mażesz. –

Rozejrzał się i sięgnął po leżący obok śrubokręt. – Nie wiem, dlaczego Mike nie
odkręcił zawiasów.

– Mówił, że lepiej ich nie ruszać. Edward, to nie są takie zwykłe drzwi. Instrukcja

informuje, żeby uważać z ostrymi narzędziami, bo...

rubokręt wyśliznął mu się z ręki i na płycie, tuż przy górnym zawiasie, powstało

głębokie wgniecenie. Edward obejrzał je uważnie, ale nie odezwał się ani słowem,
natomiast Bella była pod wrażeniem jego stoickiego spokoju. Prawie wszyscy znani
jej mężczyźni w takiej sytuacji wpadliby we wściekłość.

– ... bo są zrobione z bardzo miękkiego materiału – dokończyła.
– Teraz rozumiem, dlaczego tak łatwo dały się wyważyć. Może na razie ich nie

montować? Niech Emmett i Rose zastanowią się, czy nie lepiej będzie zainstalować
coś solidniejszego.

– To jeszcze cały tydzień i przez ten czas te stare się rozsypią. Poza tym Mike

zadał sobie tyle trudu. Powiemy mu, że nagle zmieniliśmy zdanie? Nie, dzięki. Lepiej
się przyznaj, że nie chcesz malować.

– Fakt, że nie jest to mój konik. – Odłożył śrubokręt i spojrzał na Bellę. – Ładnie

wyglądasz – powiedział bez emocji.

Czego właściwie oczekiwała? Ze najpierw zatka go z wrażenia, a potem rozpłynie

się z zachwytu? Przecież tak głupia nie była.

Znów musiała sobie powtórzyć, że to nie randka. Z tego zresztą powodu wybrała

prostą, nie rzucającą się w oczy czarną sukienkę. Zresztą w jej garderobie i tak nie
było strojów na ekstra okazje, nie mogła więc olśnić Edwarda cekinami i dżetami. A
nawet gdyby obsypała się błyskotkami, pewno nie zrobiłaby na nim wielkiego
wrażenia.

– Nie wiedziałem, czy masz tu odpowiedni strój – usprawiedliwił się Edward. –

Czy to sukienka Rosalie?

– Nie, moja.
– Chcesz powiedzieć, że twoje kartonowe mieszkanko pod mostem posiada

garderobę?

Prawie zapomniała o rozmowie, jaką prowadzili pierwszego wieczoru.
– Moje mieszkanie rzeczy wiście jest niewiele większe od sporego kartonu i dużo

bym dała za przyzwoitą garderobę. – Sięgnęła po swój codzienny tweedowy żakiet. –
„Pinnacle” jest w śródmieściu. Musimy ruszać, jeśli nie chcesz się spóźnić.

Spojrzał na żakiet.
– Mogłabyś wziąć płaszcz Rose. Chyba ma coś odpowiedniego.
– Rosalie ma wszystko, nawet czarną pelerynę z lisów, przy której moja sukienka

wyglądałaby jak z lumpeksu. Bałabym się, że ją gdzieś zgubię. Wolę iść w tym.
Zostawię żakiet w szatni.

Przed wejściem do hotelu Edward oddał kluczyki portierowi. Zatrzymał się na

chodniku i spojrzał do góry. Na szczycie wieży, nad szklaną ścianą budynku, widać
było wybrzuszenie.

– Tam jest restauracja?
– Jak do tego doszedłeś? – zadrwiła Bella. – Czyżby po nazwie?
– Mam nadzieję, że to się nie kręci?
– Owszem, kręci się. Czyżbyś miał chorobę lokomocyjną?
– Nie mam zaufania do takich urządzeń. Niepokoi mnie myśl, że cała podłoga, na

dodatek obrotowa, podparta jest tylko w jednym punkcie.

– Odpręż się. Niedawno wyremontowali całe urządzenie.
– A dokładniej kiedy?
– Trzy lub cztery lata temu. Wstawili wtedy nowy mechanizm.
– Nowy mechanizm, wykonany z zastosowaniem nowoczesnej myśli technicznej.

To rzeczywiście wzbudza zaufanie.

Zdaniem Belli w jego głosie słychać było wszystko oprócz przekonania, że tak

właśnie jest.

Ruszyli w kierunku windy. Edward wziął Bellę pod rękę. Zrobił to w sposób

naturalny, niemal bezwiednie. Zastanawiała się, czy Edward dobrze tańczy. Szkoda,
ż

e nigdy się tego nie dowie.

Gdy czekali na windę, Edward delikatnie odwrócił Bellę do siebie. Pomyślała, że

to także zrobił bezwiednie.

– Jakim cudem ty, elektronik, nie jesteś fanatykiem nowinek technicznych? –

spytała.

– Bo widziałem ich mnóstwo. Uwierz mi, większość z nich niczemu nie służy,

poza tym, że dodatkowo utrudnia życie.

Podeszła do nich jakaś para. Kobiety Bella nie znała, ale mężczyznę kiedyś już

musiała widzieć. Jego głos też już słyszała.

– Niech pani go nie słucha. Edward nie jest elektronikiem, tylko zajmuje się

pieniędzmi.

Teraz Bella rozpoznała jego twarz, bowiem wizerunek Harry’ego Clearwatera

często pojawiał się zarówno w lokalnej prasie i w telewizji, jak i na bilboardach.
Blondynka, która wisiała na jego ramieniu, nie była tak znana, choć na pewno równie
fotogeniczna.

Edward przedstawił ich sobie. Harry spojrzał na Bellę z uśmiechem.
– A więc jesteś wynajętą żoną. – Gdy nadjechała winda, Harry jakimś cudem

zdołał wyzwolić się z uścisku Angélique i ujął pod rękę Bellę. – Musisz mi o tym
opowiedzieć. Na jak długo zawieracie umowę: na dzień, na tydzień?

Przynajmniej nie padło „na godziny” lub „na noc”. Zrezygnowała z ciętej riposty,

wszak przybyła tu z misją: miała odciągnąć Harry’ego od Angélique.

W restauracji czekały już na nich dwie pozostałe pary. Kobietę, równie efektowną

jak Angélique, wyraźnie zaskoczył widok Belli u boku Harry’ego. Obok stało młode
małżeństwo. Widać było, że w tym otoczeniu nie czują się dobrze. Szczupła,
ciemnowłosa kobieta wyglądała na strapioną, natomiast jej mąż miał sceptyczny
wyraz twarzy.

Kiedy Harry witał swoich gości, Bella znów znalazła się obok Edwarda.
– Powiedziałeś mu, że mam dyżury telefoniczne w ramach usługi „porozmawiaj z

oną o wszystkim” – mruknęła groźnie.

– Bello, kochanie – uśmiechnął się Edward – nie sądzisz chyba, że w to uwierzył?
Gdy Harry zamierzał przedstawić Bellę pozostałym gościom, Edward

zdecydowanie przejął inicjatywę:

– Pozwól, Harry, że ja to zrobię. Angélique zbyt długo jest sama.
Lekko objął Bellę ramieniem.
– Co ty wyrabiasz? – spytała cicho. – Miałam przecież odciągnąć go od

Angélique.

– Świetnie sobie radzisz – odszepnął. Gdy przedstawiał ją całej czwórce,

zorientowała  się,  że  w  przyjęciu  biorą  udział  osoby  związane  z  Clearwater
Electronics. Mężczyzna w średnim wieku, towarzyszący przyjaciółce Angélique, był
szefem  produkcji,  natomiast  młode  małżeństwo,  jak  Bella  szybko  się  zorientowała,
zjawiło  się  tu  dlatego,  że  mężczyzna  właśnie  odchodził  z  firmy.  Było  to  więc
spotkanie pożegnalne.

Gdy podano drinki, Bella, sącząc białe wino, zajęła się obserwacją zebranych.

Przyjaciółka Angélique od czasu do czasu rzucała szefowi produkcji uśmiech,
natomiast Angélique była wściekła, bo Harry wyraźnie więcej uwagi poświęcał Belli
niż jej. Żona młodego inżyniera wyglądała tak, jakby bardzo chciała znaleźć się gdzie
indziej.

Natomiast Edward wciąż trzymał rękę na ramieniu Belli. I choć pozory były inne,

tym razem miała pewność, że robił to zupełnie świadomie. Przytulony niemal do niej,
swobodnie obserwował Harry’ego, który był wyraźnie nią zaintrygowany, jak nową,
atrakcyjną zabawką.

Bella prawie współczuła Angélique, która rozpaczliwie próbowała walczyć o

utrzymanie swojej pozycji, lecz koniec jej kadencji natychmiast zauważyła jej
przyjaciółka. Teraz ledwo już zwracała uwagę na swojego towarzysza. Co pewien
czas zerkała na Angélique, a jednocześnie wabiła zachwyconym wzrokiem Harry’ego
i wprost chłonęła każde jego słowo.

Harry zadawał mnóstwo chaotycznych pytań na temat „Wypożyczalni Żon”, aż w

końcu Bella podniosła ręce w geście poddania. Bała się, że podczas tak niezbornej
rozmowy może dojść do licznych przekłamań, dlatego postanowiła wszystko
wyłożyć po kolei: motto firmy, założenia i listę spraw, którymi się nie zajmują.

Kiedy skończyła, w towarzystwie zapadła na chwilę cisza. Bella przestraszyła się,

e zrobiła z siebie widowisko.

Edward przyciągnął ją bliżej.
– Uwielbiam słuchać, jak opowiadasz o swojej firmie.
– Założę się, że nie tylko w tym jest dobra – wycedziła Angélique. – Załatwianie

tych spraw to pewno tylko jedna z wielu jej umiejętności.

Jej przyjaciółka zachichotała.
– A dla mnie brzmi to wspaniale – odezwała się żona inżyniera. – Lubię siedzieć

w domu i zajmować się dziećmi, ale są dni, kiedy przydałaby mi się żona.

Bella uśmiechnęła się do niej z wdzięcznością.
– Dam pani wizytówkę. Jeśli będziemy mogły kiedyś pomóc...
Angélique skrzywiła się drwiąco.
– A komu wolałabyś pomóc? Jej, czy może jednak jemu? – rzuciła

prowokacyjnie.

Młoda kobieta zmieszała się.
– Na razie nie stać mnie na to – odparła szybko. – Zanim Erie nie znajdzie czegoś

nowego, nie będziemy mieli pieniędzy...

Inżynier zacisnął rękę na ramieniu żony. Bella zauważyła jej zmieszanie, więc

taktownie się odwróciła. Zdziwił ją wyraz twarzy Edwarda, który jak
zahipnotyzowany wpatrywał się w panią inżynierową.

Bella pogrzebała w torebce i podała jej wizytówkę.
– Proszę, tak na wszelki wypadek. Zawsze może się coś zmienić.
– Które zlecenia najbardziej ci odpowiadają? – spytał Harry.
– I jak długo musisz się do nich przygotowywać? – kpiła nadal Angélique.
Miarka się przebrała. Nie będzie ignorować sugestii, że to brak wykształcenia

zmuszają do obecnej pracy, a niedostatki inteligencji zmuszają do pokornego
znoszenia obraźliwych uwag.

– Aby przygotować się do prowadzenia firmy, musiałam wykonać znacznie

więcej pracy, niż przy jakiejkolwiek innej okazji. Nawet zdobycie dyplomu na
wydziale literatury angielskiej nie było tak pracochłonne – odparła.

Angélique zaniemówiła.
– Choć czasami specjalizacja z poezji elżbietańskiej też mi się przydaje – dodała

Bella  słodkim  głosem.  –  Bywa,  że  mężczyźni,  którzy  mają  kłopoty  z  wyrażaniem
uczuć, proszą mnie o wyszukanie jakiegoś wiersza dla ukochanej. Ich dziewczyny i
tak  nie  są  w  stanie  rozpoznać  mistyfikacji,  tylko  ronią  miłosne  łzy  nad
młodzieńczymi  sonetami  Johna  Miltona  lub  wierszami  Edmunda  Spencera,
przekonane, że zostały napisane dla nich.

Ciszę, która zapadła, przerwał głośny śmiech Harry’ego.
– Dostałaś nauczkę, Angélique. No, ale dajmy już spokój i siadajmy do stołu.
Bella nie była zaskoczona, że Edward prowadzi ją na miejsce możliwie daleko od

Angélique. Zmartwiło ją tylko, że Harry siada u szczytu stołu koło swojej
dziewczyny. Czuła się winna, że jej wybuch uniemożliwił Edwardowi zbliżenie się
do szefa.

Pochyliła się do niego, gdy zajęli miejsca.

– Chyba nie spełniłam twoich oczekiwań – szepnęła. – Przepraszam.
– Nie przejmuj się. – Podał jej kartę.
Bella pomyślała, że tak właśnie mówi się do dziecka, gdy się chce, by przestało

zawracać głowę.

Edward podsunął inżynierowi i jego żonie koszyczek z pieczywem.
– Powiedz mi, Erie, co dla ciebie jest najważniejsze w pracy?
Młody człowiek rzucił okiem na żonę i powiedział cicho:
– Nowe wyzwania.
Bella niewidzącym wzrokiem wpatrywała się w menu. Wyrzucała sobie, że przez

nią Edward nie będzie mógł wypełnić swojego zadania. Zamiast mu pomóc, stała się
zawadą. To fakt, że urażono jej dumę, powinna jednak przełknąć zniewagę, nie zaś
odwzajemniać się tym samym. Zniżyła się do poziomu Angélique, a konsekwencje
poniesie Edward.

Znów spojrzała w kartę dań. Dziwne, ale żadna egzotyczna nazwa nie wydała się

jej atrakcyjna.

Czy ten wieczór nigdy się nie skończy? Edward uczestniczył w wielu koktajlach i

przyjęciach, gdzie jedynym wspólnym tematem były interesy. Spotkania, na których
prowadzono pseudo towarzyskie rozmowy, a tak naprawdę nieustannie stosowano
dyplomatyczne gierki, by wysondować rozmówcę i przekonać go do swoich racji,
uważał za śmiertelnie nudne.

Jednak dzisiejsze spotkanie przerosło jego wszelkie najgorsze oczekiwania.

Rozmowa  kulała,  żaden  ogólny  temat  nie  chwycił  i  wszyscy  wyraźnie  męczyli  się
sztuczną  atmosferą.  Na  dodatek  Edward  wciąż  nie  wiedział,  dlaczego  jeden  z
najlepszych pracowników  Clearwatera  postanowił  odejść  z  firmy,  choć  nie  miał  nic
innego  na  oku.  Dzięki  czystemu  przypadkowi,  czy  też  raczej  Belli,  chociaż  tyle
zdołał się dowiedzieć. Dobre i to.

Teraz nawet Bella zamilkła. Poczuła na sobie jego wzrok i spojrzała znad talerza.

Jej brązowe oczy były większe i ciemniejsze, niż wcześniej sądził.

– Naprawdę mi przykro, że tak namieszałam.
Nie był to najlepszy czas na wyjaśnienia. Poza tym, co miał jej powiedzieć? Ze

chciał głośno zaklaskać, gdy ostro usadziła Angélique? Lub że żałował, iż usiedli do
stołu, bo nie miał już pretekstu, aby ją obejmować? Tak bardzo pragnął przytulić ją
do siebie...

No cóż, gdyby się z tym zdradził, pewnie uznałaby, że stracił rozum. A może

naprawdę tak się stało? Nie, to tylko zapach jej płynu do kąpieli uderzył mu do
głowy. Ilekroć się poruszyła, dolatywała do niego woń bzu.

Z westchnieniem wciągnęła powietrze. Jej wzrok powędrował ku Harry’emu.

Siedział między Angélique a jej przyjaciółką. Obie ślicznotki z uwielbieniem
chłonęły każde jego słowo.

Bella wyglądała jak małe dziecko, które nie może zdobyć upragnionej zabawki.

W wyrazie jej twarzy Edward dostrzegł żal i dziwną tęsknotę.

Opanowało go przygnębienie. Zaledwie kilka godzin temu mówiła, że nie pragnie

poznać Harry’ego Clearwatera, lecz teraz wprost pożerała go wzrokiem. Do diabła,
co w tym playboyu tak pociągało kobiety?

– Raczej nie jesteś w jego stylu – rzucił szorstko. Dopiero po dłuższej chwili

skierowała na niego wzrok.

– Boże, dzięki, Edward. Gdyby nie ty, nigdy bym na to nie wpadła.
Przynajmniej znowu używa swojego ostrego języka. To była ta sama Bella, którą

poznał.

– To miał być komplement – zaprotestował. – Zresztą, o co ci chodzi? Gdy

poświęcił ci całą uwagę, nie byłaś szczególnie zainteresowana.

– Nie byłam i nadal nie jestem, myślałam tylko, że tobie na tym zależy. Co ty tu

właściwie robisz? Co miał na myśli Harry, mówiąc, że nie zajmujesz się elektroniką,
tylko pieniędzmi?

Nie sądził, że zapamięta tę zdawkową uwagę.
– Badam szanse pozyskania kapitału inwestycyjnego dla jego nowych projektów.
– Reprezentujesz inwestorów?
Edward przytaknął.
– Więc tak naprawdę wcale nie pracujesz dla Harry’ego.
– Nie bezpośrednio.
– Nic dziwnego, że nie chciałeś wynająć mieszkania. Po prostu nie będziesz tu

zbyt długo.

– Pracę w Denver oceniam na kilka tygodni, najwyżej miesiąc.
– To zajęcie na Florydzie, przez które nie przyjechałeś na ślub Emmetta i Rosalie,

polegało na tym samym?

– Początkująca firma potrzebowała pieniędzy na plastikowe modele. Przedtem

były telefony komórkowe w San Diego, a jeszcze wcześniej...

– Pewnie dlatego nie trzymasz w lodówce łatwo psujących się produktów?
– Do Nowego Jorku wpadam tylko między projektami. Najwyżej na dwa miesiące

w roku.

– Nie ma to jak w domu... No, ale widocznie odpowiada ci takie życie. Bez

wątpienia znudziłoby cię przebywanie w jednym miejscu.

Usłyszał w jej głosie cień goryczy. Nie była pierwszą kobietą, która uważała, że

powinien się ustatkować. Najlepiej przy niej. A już myślał, że Bella jest inna.

– To prawda, że niespecjalnie przepadam za rutyną...
Bella z dezaprobatą pokręciła głową.
– Bardzo jesteś skryty. Sprawiasz wrażenie, jakbyś nie potrafił utrzymać się w

pracy, a tymczasem masz stałe zajęcie.

– Uważasz, że powinienem wypisać historię mojego życia na wizytówkach i

wręczać je wszystkim dokoła? – spytał ze zdumieniem.

Zaczerwieniła się i zagryzła wargi.
– Zanim zaczniesz rzucać oskarżenia – ciągnął Edward – pamiętaj, że nie ja jeden

celuję w niedomówieniach.

Zmarszczyła brwi, nie rozumiejąc aluzji.
– Twój dyplom – przypomniał. – Pamiętam naszą rozmowę na temat twojej

firmy. Na pewno nie przegapiłbym, gdybyś wspomniała, że wolisz tę pracę od
ś

lęczenia nad starymi księgami.

Co ją tak zaniepokoiło? Dlaczego dyplom uniwersytecki był tak delikatną

sprawą? Sama przecież o nim wspomniała, co prawda pod wpływem stresu, ale teraz
jej reakcja również nie była typowa. Dlaczego Bella wstydziła się, że zaczynała
karierę zawodową jako naukowiec? Gdyby przyznała się, że była gwiazdą porno, jej
zażenowanie byłoby zrozumiałe, ale dyplom uniwersytecki? O co w tym wszystkim
chodzi? – zastanawiał się.

Wreszcie przyjęcie dobiegło końca. Gdy ruszali spod hotelu, Bella nagle

powiedziała:

– Edward, z tym dyplomem... nie powiedziałam prawdy. Był rozczarowany. No

cóż...

– Nie byłaś na uniwersytecie? To znaczy, że nabrałaś Angélique?
– Nie całkiem. – Westchnęła. – Po prostu nie ukończyłam studiów.

Zrezygnowałam kilka godzin przed obroną pracy.

– Dlaczego?
– Powiedzmy, że to nie było zajęcie, któremu miałam ochotę poświęcić życie.

Zdałam sobie z tego sprawę w ostatniej chwili.

– To na pewno nie wszystko. Czy nie jest w to wmieszany facet, który tak źle cię

potraktował? – W blasku świateł na skrzyżowaniu zobaczył w jej oczach, że odgadł
prawdę. – Co on ci zrobił, Bello?

Zawahała się, rozłożyła bezradnie ręce, ale w końcu wyjaśniła:
– Duża część mojej pracy dyplomowej znalazła się w jego artykule dla pewnego

magazynu naukowego.

– Jednym słowem, wykorzystał twoje badania. W milczeniu przytaknęła.
– I to wystarczyło, żebyś zrezygnowała z kariery?
Oczy Belli zapłonęły gniewem.
– Nie miałam wyboru. Nie potrafiłam udowodnić, że Jacob ukradł moją pracę, bo

zdołał odpowiednio się zabezpieczyć. A poza tym, i tak nikt by mi nie uwierzył.

– Dlaczego?
– Bo był profesorem, specjalistą od Szekspira – odpowiedziała po dłuższej chwili.
Edward gwizdnął cicho.
– I musiał kraść spostrzeżenia studentki na temat poezji elżbietańskiej?
– Sam widzisz. Kto by w to uwierzył? – Przygryzła wargi. – Nie mogłam tam

zostać, a nie stać mnie było na podjęcie studiów gdzie indziej. Stypendium było na
wyczerpaniu, musiałam zacząć spłacać kredyt studencki.

– Skończyłaś więc jako żona do wynajęcia.
– Mówisz, jakbym się zdeklasowała, nie wykorzystała swojej szansy. Czasami

ycie zmusza nas do różnych rzeczy. Dowiedziałeś się dziś tego, co zamierzałeś?

– Pytasz, czy rozgryzłem do końca charakter Harry’ego?
– Nie, chodzi mi o tego inżyniera. Spojrzał na nią z uznaniem.
– A więc domyśliłaś się.
– Od pewnego momentu mogłam zajmować się wyłącznie obserwowaniem

innych.

– Dziękuję ci, Bello.
– Za co?
– Gdyby nie ty, jego żona nie wyznałaby, że on nie ma jeszcze pracy.
– To jest ta ważna informacja?
– Wręcz kluczowa. Gdyby mu zaproponowano niezwykle korzystne warunki lub

wyższe stanowisko, nie byłoby problemu, on jednak najwyraźniej jest niezadowolony
z pracy u Clearwatera. Muszę odkryć, co złego tam się dzieje, zanim wydamy
majątek na nowy produkt i kampanię reklamową.

Zaparkował samochód przed domem, jednak Bella nadal siedziała bez ruchu.

Wyraźnie nad czymś się zastanawiała.

– Jedyna zła rzecz w Clearwater Electronics – odezwała się po chwili – to brak

zainteresowania ze strony Harry’ego. – Wysiadła z samochodu i z rękami
wciśniętymi w kieszenie żakietu pospieszyła do domu.

Dogonił ją, gdy wkładała klucz do zamka.
– Masz na myśli panienki, które wciąż tam się kręcą? Bello, wiem, że nie podoba

ci się Angélique, nie masz też najlepszej opinii o Harrym. Rzeczywiście, ta
dziewczyna nam wszystkim działa na nerwy, ale nie ma zbyt wielkiego wpływu na
Harry’ego.

Otworzyła drzwi.
– Wspominałeś o kontrolowanym chaosie. Edwardzie, jeśli sytuacja w firmie

choć trochę przypomina dzisiejsze spotkanie, mamy do czynienia z czystym
chaosem, bez żadnej kontroli.

– Przyjęcie rzeczywiście było dziwne, ale to o niczym nie świadczy. – Przerwał i

zastanowił się nad uwagą Belli. Nie miała racji, mówiąc, że Harry nie interesuje się
firmą. Przecież on nią żył.

– Moim zdaniem, gdy nie do końca wiadomo, kto kieruje pracą, oznacza to, że

szef nie wypełnia swoich obowiązków. Innymi słowy, nie powinien zajmować tego
stanowiska.

Edward spojrzał na nią z zaskoczeniem, ale nic nie powiedział. Musiał się skupić.
– Tylko – niepewnie ciągnęła Bella – co ja właściwie wiem o przemyśle,

ekonomii i zarządzaniu?

Szybko pokonała schody, lecz zatrzymała się na górze. Wychylając się przez

barierkę, dodała:

– A tak przy okazji, Edward...
Jej głos brzmiał teraz zupełnie inaczej i Edward natychmiast zapomniał o Harrym

Clearwaterze, młodym inżynierze i kapitale inwestycyjnym.

Jedno słowo, pomyślał. Wystarczy jedno jej słowo...
– Dziękuję za obiad – dokończyła Bella. – To był niezapomniany wieczór. –

Starannie zamknęła za sobą drzwi pokoju.

Rzeczywiście niezapomniany, myślała Bella, leżąc w ciemnościach. Co ją

opętało? Po co wtykała nos w interesy Edwarda i udzielała mu rad w sprawach, o
których nie miała zielonego pojęcia? I w dodatku ta historia z dyplomem...

Co gorsza, czuła się rozgoryczona, a nawet odrzucona, kiedy dowiedziała się, na

czym polega jego praca.

Jasne, nie istniał żaden powód, dla którego miał ją o czymkolwiek informować,

tak samo jak ona nie zdradzała, z jakiego powodu porzuciła studia.

Nie musiał opowiadać o swojej działalności przypadkowym znajomym, a ona

kimś takim właśnie była i wcale nie chciała, by to się zmieniło.

Tak więc fakt, że nie uznał jej za kogoś, komu mógłby się zwierzać, nie miał

adnego znaczenia.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Bella spała dłużej niż zwykle i obudziły ją dopiero hałasy dochodzące z

remontowanej łazienki. Skoro Mike zaczął już pracę, Edward musiał go wpuścić. W
takim razie sam pewnie wyszedł do biura.

To dobrze. Wczoraj długo nie mogła zasnąć, zajęta rozpamiętywaniem swojego

zachowania. Co ją podkusiło, żeby wygłaszać swój amatorski sąd o Harrym
Clearwaterze? Musiała chyba postradać zmysły! Sądząc z wyrazu twarzy Edwarda,
on też tak uważał. Dobrze chociaż, że się opanował i nie przywołał jej do porządku.

Zastanawiała się, czy powinna go przeprosić za wtykanie nosa w nie swoje

sprawy. Nie, lepiej zostawić to, tak jak jest. Być może Edward już zapomniał o jej
naiwnych uwagach.

Zanim była gotowa do zejścia na dół, Mike zajął się mniej hałaśliwą pracą.

Zatrzymała się na chwilę pod drzwiami łazienki. Właściwie powinna sprawdzić, jak
postępuje remont. Wczoraj w ogóle tam nie zajrzała.

Postanowiła odłożyć inspekcję na później. Nie czuła się na siłach, – żeby

rozmawiać z kimkolwiek, a tym bardziej z Newtonem.

Na dole zaskoczył ją dochodzący z salonu zapach farby. To Edward malował

drzwi!

Starała się nie zwracać uwagi na znoszone dżinsy, mocno opięte na jego wąskich

biodrach, ani też na uśmiech, który pojawił się w jego oczach, gdy podniósł wzrok
znad pędzla.

– Kawa powinna być już gotowa – powitał ją.
Nie tylko czuła zapach kawy; miała wrażenie, że zażyła już dużą porcję kofeiny.
Jej reakcja na pewno nie była wywołana tylko uśmiechem Edwarda, miała też

związek z ulgą, że niewątpliwie zamierzał zignorować jej wczorajszą gafę.

– Czyżbyś przygotował ją dla mnie?
– Skądże znowu – przyznał z radosnym uśmiechem. – Tak naprawdę myślałem o

Mike’u.

– Akurat. Dzięki, że mu otworzyłeś. Trzeba było mnie obudzić.
– Będę pamiętał o zaproszeniu. – Uśmiech stał się jeszcze bardziej promienny.
– Nie o tym myślałam. – Czuła, że się czerwieni.
– Taki już mój los – zasmucił się.

Nie należało tego ciągnąć. Poszła do kuchni, napełniła filiżanki i zaniosła je do

salonu. Gdyby miała choć trochę rozsądku, podałaby kawę Edwardowi, drugą
zaniosła Mike’owi, a sama wróciła do kuchni, by przygotować plan dnia.

Jednak zamiast tego stanęła w przejściu i jak durna nastolatka zapatrzyła się w

Edwarda, który wciąż pracowicie malował.

– Niewątpliwie masz ukryty talent. Prawdziwa złota rączka.
– Nic z tych rzeczy – pokręcił głową. – Skorzystałem z twojej rady i przeczytałem

instrukcję.

– Tak po prostu przyznajesz się do tego? – Bella gwizdnęła z uznaniem.
Wykrzywił się do niej.
– Są ciemniejsze niż tamte drzwi.
– Sprzedawca zapewniał mnie, że to ten sam odcień. Po wyschnięciu farba stanie

się jaśniejsza.

– Mam nadzieję. Nie chciałbym zaczynać od nowa.
– Widzę, że zależy ci na pomalowaniu drzwi tak samo, jak mnie na ich założeniu.
– Chciałbym to szybko skończyć. – Rzucił okiem na zegarek i ponownie zanurzył

pędzel w puszce.

– Przecież nie odbijasz karty zegarowej, a po wczorajszym przyjęciu Harry się nie

obrazi, gdy ranek poświęcisz osobistym sprawom.

– Sam nie wiem. Zresztą wpadnie tu niedługo.
– Tutaj? Dlaczego? – spytała zszokowana.
– Musimy spokojnie porozmawiać. W biurze co i rusz przychodzą pracownicy z

różnymi technicznymi problemami, natomiast na mieście Harry wciąż wpada na
znajome dziewczyny. – Edward zajął się malowaniem przeciwległego rogu. – Bello,
zastanawiam się, czy mogę cię prosić o przysługę – dodał po chwili, unikając jej
wzroku.

– Skończyły ci się oliwki?
– Jeszcze nie. Chciałbym, żebyś skontaktowała się z żoną tego inżyniera z

Clearwater Electronics i spróbowała dowiedzieć się, dlaczego rzucił pracę.

Naprawdę potrzebował jej pomocy? Ufał jej ocenie? Serce zabiło jej mocniej. Z

trudem opanowała drżenie głosu.

– Mam być wywiadowcą? – spytała powoli. Ręka z pędzlem zawisła w powietrzu.
– Niech zgadnę. Chcesz mi oznajmić, że „Wypożyczalnia Żon” jest zbyt etyczna,

aby trudnić się szpiegostwem przemysłowym?

– Nie o to chodzi. Dotychczas nikt nas o to nie prosił. – Bella zamyśliła się. – To

mógłby być początek nowej działalności. Jasne, zajmę się tym.

– Dziękuję, Bello. – Uśmiechnął się inaczej, swobodniej i czulej, czyli znacznie

bardziej niebezpiecznie.

Z trudem odwróciła wzrok.
– Uważaj, rozchlapujesz farbę.
Edward rozprowadził pędzlem krople, które spadły na gładką powierzchnię.
– Możesz zrobić to już dziś? Im szybciej zdobędę potrzebne informacje...
Tym prędzej będzie mógł dokonać oceny i ruszać dalej. Nie musiał kończyć

zdania. Wszystko było jasne.

Dobry nastrój prysł. Prosił o pomoc, bo polegał na jej zdaniu. Była wyłącznie

rodkiem prowadzącym do celu. Nie powinna być tym zaskoczona, a jednak...

– Rozumiem – wykrztusiła w końcu. – Wpadnę do niej z folderem firmy. Nie wie

przecież, że zwykle nie roznosimy ich osobiście.

– Wspaniale. Zdobędę adres, jak tylko dotrę do biura. – Po raz ostatni pociągnął

pędzlem i odsunął się, żeby obejrzeć swoje dzieło. – No, starczy. Z drugą stroną
trzeba poczekać, aż ta wyschnie. – Zamknął puszkę z farbą i poszedł umyć pędzel.

Bella została w przejściu do holu. Głowę oparła o ścianę i przymknęła oczy.
Nie może się tak przejmować. To oczywiste, że Edward próbuje wykorzystać

wszystko,  co  może  doprowadzić  go  do  rozwiązania  problemu.  Na  tym  polega  jego
praca.  Dlaczego  ją,  przypadkową  znajomą,  miałby  traktować  w  jakiś  wyjątkowy
sposób?  No  cóż,  sprawę  postawił  uczciwie.  Niczego  nie  owijał  w  bawełnę,  tylko
poprosił o pomoc. A mógłby nią manipulować...

O nie, co najwyżej mógłby spróbować, ale szybko by się sparzył.
Nadal jednak nie wiedziała tego, co najważniejsze: dlaczego tak się tym

wszystkim przejmuje?

Na schodach rozległy się kroki Mike’a, ale nie zamierzała zmieniać pozycji. Jeśli

uda, że go nie słyszy, może da jej spokój.

Majster zatrzymał się u stóp schodów i niepewnie ruszył w jej stronę.
– Proszę pani?
Ukryła niezadowolenie i otworzyła oczy.
Nowa fryzura Mike’a nadal ją szokowała. Uwolnione z kucyka włosy sterczały

mu bezsensownie na czubku głowy. Na jego twarzy malował się tak szczery
niepokój, że jej zniecierpliwienie znikło.

– O co chodzi, Mike?
– Dobrze się pani czuje?
– Nigdy nie czułam się lepiej – bez powodzenia próbowała ukryć ironię. – W

czym mogę ci pomóc?

Zakołysał się na piętach i przesunął wykałaczkę do drugiego kącika ust.
– Wie pani, to te rury.
Przekleństwo cisnęło się jej na usta, ale Mike przecież nie robił tego celowo.

Postanowiła przyspieszyć rozmowę.

– A dokładniej?
– Podłączyłem nowe rury do starego systemu, ale ciągle gdzieś cieknie. Nie na

złączach, ale w tych starych rurach. Co załatam jedną, zaraz przecieka następna. Nie
mogę gwarantować, że coś w nich nie puści i nie zaleje domu.

– Chodzi o to, że jest więcej roboty, niż początkowo myślałeś? Ale chyba można

to było przewidzieć?

– Możliwe, proszę pani, ale to się zdarza. Z zewnątrz wyglądało dobrze. Dom ma

przynajmniej dwadzieścia lat, a hydraulika od początku nie była najlepsza. Lepiej
chyba zmienić cały system. Wtedy nic nie będzie przeciekać, wzrośnie też ciśnienie
wody i wanna napełni się migiem.

Bella wyobraziła sobie Rosalie, która po powrocie do domu zastaje wannę bez rur

i kranów.

– Przekażę tę informację – postanowiła. – Na razie musisz spróbować załatać co

się da, bo nie mogę bez konsultacji podjąć takiej decyzji...

Przerwała, gdy Mike wściekle zacisnął zęby.
– To on nawet nie pozwała pani o niczym decydować? – Jego głos nagle stracił

swą powolność. – Ten pani cholerny mąż myśli, że pani nie ma swojego rozumu?

Bella nie wierzyła własnym uszom. Czyżby naprawdę powiedział „cholerny”?

Nagle dotarł do niej sens słów, więc szybko próbowała wyjaśnić.

– Mówisz o Edwardzie? On nie jest moim mężem. Dezaprobata Mike’a stała się

bardziej widoczna. Jego twarz nie wróżyła niczego dobrego.

– Na mój rozum, to jeszcze gorzej. Straszy panią, co? A jak pani się stawia, to...
– Jeśli mówisz o drzwiach, to było nieporozumienie.
– Niech pani nie próbuje go bronić. Już ja swoje wiem.
Bella potarła skronie i zaczęła jeszcze raz.
– Mike, źle to zrozumiałeś.
– I jeszcze to, że nawet się z panią nie ożenił – mówił z rosnącą wściekłością. –

Tego nie mogę znieść. I nie zniosę!

Coś takiego, pomyślała Bella. Hydraulik, który zapatrzył się w opery mydlane...
Nie do śmiechu jej jednak było, kiedy na ramionach poczuła ręce Mike‘a.

Przyciągnął ją do siebie. Szorstką dłonią ujął ją pod brodę i zmusił do podniesienia
głowy.

– Edward – próbowała zawołać, ale przez ściśnięte gardło wydobył się tylko

ochrypły szept.

– Próbowałem się nie wtrącać – oznajmił Mike. – Ale skoro pani nie jest jego

oną... skoro jest pani wolna, to inna sprawa.

Bella przekręciła głowę i jego pocałunek trafił w policzek. Na szczęście...
– Nie walcz ze mną. Nigdy cienie skrzywdzę, zobaczysz. – Jego usta były już

bardzo blisko.

Zza pleców Mike’a usłyszała chłodny głos Edwarda:
– To bardzo pouczające, Mike, ale Bella rezygnuje z dalszych lekcji, i to

natychmiast. – Bezceremonialnie chwycił go za ramię i odciągnął.

Bella, ciężko oddychając, wsparła się o poręcz.
– Ona nie należy do ciebie – warknął Mike. – Jeśli się z nią nie ożenisz, nie masz

do niej żadnego prawa. – Odskoczył na bok i zamierzył się na Edwarda.

Edward sparował cios i mocno pchnął Mike’a, który poleciał na drzwi wejściowe.
Bella patrzyła z niedowierzaniem. Wszystko działo się jak w zwolnionym tempie.

Drzwi zatrzeszczały przeraźliwie i rozłupały się na całej długości. Zobaczyła parking,
a za nim park w głębi osiedla. Przez dziurę wpadł promień słońca, oświetlając
unoszące się w powietrzu drobiny kurzu i białe skrawki płyty. Kilka z nich opadło na
głowę Mike’a, siedzącego wśród tego bałaganu.

Edward zrobił parę kroków i wyciągnął do niego rękę, on jednak ze złością

pokręcił głową i stanął o własnych siłach.

– Nie przyjąłbym pana ręki, nawet gdyby moje życie od tego zależało – niemal

wypluł te słowa.

Edward z niedowierzaniem potrząsnął głową.
– Masz tupet, żeby po tej scenie oskarżać mnie o niewłaściwe zachowanie.
Bella przerwała im szybko.
– Spróbujmy trochę ochłonąć...
Mike patrzył na nią.
– Pani wcale niepotrzebny ratunek. Widocznie lubi pani być tak traktowana. W

porządku. Narzędzia zabiorę innym razem. – Otrzepał dżinsy, kopnięciem odsunął ze
swojej drogi kawałek płyty i wyszedł. Kilka sekund później dał się słyszeć klekot
silnika jego półciężarówki.

Cisza, jaka zapadła w holu, aż dzwoniła w uszach. Bella usiadła na najniższym

schodku.

– A niech to! Dzięki, Edward. – Nawet nie próbowała ukryć sarkazmu.
– Zaraz, zaraz – zaprotestował. – Skoro nie chciałaś mojej pomocy, dlaczego

krzyczałaś?

– Wcale nie krzyczałam.
– Oczywiście, że tak – zawahał się. – Brzmiało to co prawda jak zduszony szept,

ale wołałaś moje imię.

– A ty czym prędzej pospieszyłeś z odsieczą. Teraz nie mamy ani drzwi, ani

hydraulika.

– Co... no tak, zjawi się tu tylko po narzędzia. Porzucił robotę.
– Myślę, że gdybyś był jedynym pracodawcą na świecie, Mike i tak nie zgodziłby

się już pracować dla ciebie. Jednakże...

– O co mu chodziło, gdy powiedział, że niepotrzebny ci ratunek?
– Według niego bronię cię, mimo że podle mnie traktujesz. Uważa, że jestem

twoją niewolnicą.

– Co za bzdura.
– Nie całkiem. Sam mu powiedziałeś, że musiałeś wyłamać drzwi, bo nie

chciałam cię wpuścić do domu. Gorszej opinii nie mogłeś sobie wystawić.

– Więc uznał, że skoro ja zachowuję się jak jaskiniowiec, można mnie

naśladować?

– Myślał, że wyświadcza mi przysługę.
– Teraz z kolei bronisz jego.
– Chcę tylko, żebyś zrozumiał, że niepotrzebnie go uderzyłeś.
– Nie uderzyłem go, tylko odciągnąłem od ciebie.
– Ale go popchnąłeś.
– Zamierzył się na mnie. Bello, pozwól sobie przypomnieć, że gdyby nie było

mnie tutaj...

– ... nie zachowałby się jak bohater opery mydlanej – wpadła mu w słowo. – Nie

miałby powodu.

– Kochanie, czy ty naprawdę myślisz, że to ja sprowokowałem go do tych

ekscesów?

Jak miała mu wyjaśnić, że gdyby jak zwykle rano poszedł do biura, nie stałaby w

holu, rozmyślając o nim, a Mike nie poczułby się w obowiązku bronić uciśnionej
niewinności. I dzień toczyłby się jak co dzień.

– Co ty mu takiego powiedziałaś? – podejrzliwie dopytywał Edward –

Wspomniałaś, że planujemy stać się małżeństwem? Czy tak?

Przy swoim szczęściu nie powinna była liczyć, że mu to umknie. Ktoś taki jak

Edward nigdy nie przegapi uwagi o małżeństwie. Czujność, to główna linia obrony
facetów, którzy dostają wysypki na samą wzmiankę o stabilizacji.

Jednak nie pozwoli, by oskarżał ją o fantazje Mike’a.
– Ach, to. – Jej głos był pełen słodyczy. – Zaledwie mu wspomniałam, że wciąż

cię błagam, abyś uczynił ze mnie uczciwą kobietę. Ty jednak nie tylko naigrawasz się
z moich próśb, ale katujesz mnie coraz okrutniej. Nie rozumiem, dlaczego tak się
zezłościł...

– Bello, jeszcze chwila, a samo bicie nie wystarczy – przerwał jej rzeczowym

tonem.

– Edward, nie zgrywaj się. Mike po prostu nie wie, kim naprawdę jesteśmy.

Nigdy mu nie wyjaśniłam, iż ja opiekuję się domem, a ty jesteś gościem.

– Pomylił nas z Rosalie i Emmettem? – zdziwił się Edward.
– To jednak nie tłumaczy jego zachowania.
– Mimo to nie powinieneś się mieszać. Potrafię o siebie zadbać...
– Faktycznie – zadrwił. – Szło ci znakomicie. Cholernie żałuję, że się wtrąciłem.

Z przyjemnością bym popatrzył, jak kładziesz Mike’a na łopatki. – Głos Edwarda
złagodniał.

– Bello, przyznaj się, ta sytuacja cię przerosła.
Nie patrzyła mu w oczy, ponieważ jednak usłyszała w jego głosie pobłażliwą

nutę, z uporem powtórzyła:

– Sama potrafię dać sobie radę.
Edward odwrócił się, smutno kręcąc głową. Bella wreszcie odetchnęła z ulgą.
Nie zauważyła jednak, że Edward planuje atak. Chwilę potem znalazła się w jego

ramionach. Przycisnął ją mocno do siebie, tak że uniosła się i ledwie końcami palców
dotykała podłogi. Była całkiem bezradna, nie mogła się poruszyć.

Chwyt Mike’a był agresywny i niemiły, natomiast ramiona Edwarda otulały ją jak

aksamit. Tyle że pod aksamitem kryła się stalowa lina, która uniemożliwiała
ucieczkę. Mike’a się bała, ale Edward ją przerażał.

– Przestań – ledwie mogła wydobyć głos. – Puść mnie, Edward.
– Masz szansę pokazać, jak sobie dajesz radę. Mogę zrobić, na co tylko mam

ochotę. Jak mnie powstrzymasz? – Pochylił głowę i lekko całując jej usta, szepnął: –
Pokaż, jak to robisz. Broń się.

Wiła się jak piskorz, ale brakowało jej siły, żeby się wyswobodzić. Gdyby choć

udało się oprzeć stopy na podłodze...

Zdecydowanie przycisnął usta do jej warg. Zakręciło się jej w głowie...
Koniecznie musiała uwolnić się od tego pocałunku. Nie, żeby wywoływał uczucie

przykrości, bólu czy poniżenia. Bała się jednak, że przedłużenie pieszczoty zbyt
rozbudzi jej zmysły i nie będzie już w stanie logicznie myśleć, ani tym bardziej

działać.

Ostatnim wysiłkiem woli spróbowała użyć podstępu. Bezwładnie osunęła się w

jego ramionach. Jeśli Edward pomyśli, że się poddała, przestanie udowadniać swoją
przewagę. Straci czujność, a wtedy ona zaatakuje. Najlepiej, gdyby pomyślał, że
zemdlała. Wtedy ją puści, bo nieprzytomna kobieta nie stanowi już żadnego
wyzwania. No właśnie, wyzwanie. Tu leży sedno sprawy. Po prostu udowadniał, że
jest wystarczająco silny, żeby zrobić z nią, co tylko zechce.

Plan był rozsądny, ale nie doceniła Edwarda. Kiedy zamknęła oczy i zwiotczała,

przytulił ją jeszcze mocniej. Za to pocałunki stały się delikatniejsze.

Gdyby był bardziej stanowczy, zebrałaby siły, żeby z nim walczyć, lecz łagodny

dotyk i delikatne pocałunki kusiły i prowokowały. Uległa im i zaczęła oddawać
pieszczoty.

– W salonie mamy wygodną kanapę – powiedział z ustami tuż przy jej wargach.
Coś było nie tak, tylko co?
– Drzwi są otwarte na oścież – powiedziała wreszcie po długiej chwili.
– To mnie nie powstrzyma – wymruczał wtulony w jej szyję. Oparła głowę o jego

ramię i pozwoliła poprowadzić się do salonu. Posadził ją w najbliższym fotelu.
Czekała chwilę, aż do niej dołączy, w końcu z trudem otworzyła oczy. Świat
zawirował.

– Co się stało?
– Jak słusznie zauważyłaś, drzwi są otwarte na oścież. Choć wydawało mi się, że

specjalnie ci to nie przeszkadza.

Rozwścieczona zerwała się na równe nogi. Zrobiła to z takim impetem, że

zawadziła nogą o świeżo pomalowane drzwi i zielonkawa farba zostawiła ślad na
tweedowych spodniach. Zaklęła i próbowała zetrzeć plamę. Świetny pretekst, żeby
nie patrzeć na Edwarda.

– Oboje już wiemy, że twoja metoda obrony polega wyłącznie na samokontroli

drugiej osoby. – Edward mówił przyduszonym głosem, jakby miał kłopoty z
odzyskaniem oddechu. – I jeszcze jedno. Co prawda nie tego chciałem dowieść, nie
możemy jednak zlekceważyć faktu, że pragniesz mnie równie mocno, jak ja ciebie.

– Nieprawda. Zaatakowałeś mnie.
– Tylko pocałowałem, a ty się nie opierałaś, lecz wręcz przeciwnie. Nie

uciekniemy od tego, Bello. Musimy coś z tym zrobić.

Potrząsnęła głową. Chciała go ostrożnie wyminąć, ale przesunął się i oparł ręce o

cianę nad jej ramionami. Zatrzymał ją jak w potrzasku.

– Musimy z tym coś zrobić – powtórzył. – Nie karm mnie bzdurami o jakimś

profesorku, który zniechęcił cię do wszystkich mężczyzn. Nie jestem do niego
podobny i nie chcę cierpieć za jego winy. Ja cię nie okłamię, Bello.

– Nigdy nie mówiłam, że jesteś do niego podobny.
– To dobrze – szepnął. – Przynajmniej to wyjaśniliśmy. – Pochylił głowę i znów

ją pocałował.

Jego usta ledwie jej dotknęły, a już czuła się zniewolona, jakby oplatała ją sieć.

Nie mogła złapać oddechu, jej reakcje spowolniały, skupiła się na pieszczocie.

– A więc jest dokładnie tak, jak myślałem. Co z tym zrobimy? – zapytał cicho.
– Na pewno nie romans – powiedziała drżącym głosem.
– Romans już jest, tylko nie doszliśmy jeszcze do sypialni. – Obsypał jej twarz

pocałunkami.

Odwróciła głowę, ale niewiele to pomogło, bo niczym niezrażony Edward

całował teraz jej skroń.

– Coś takiego. – Starała się mówić możliwie lekko. – To wyjaśnia, dlaczego nie

pamiętam, żebym z tobą spała. Już myślałam, że wyleciało mi to z głowy...

– Zapewniam cię, że zapamiętałabyś to na pewno – burknął Edward – To ci

gwarantuję. – Czubkiem języka bawił się jej kryształowym kolczykiem. Poczuła
dziwny szum w uszach.

Nagle Edward westchnął i odsunął się.
– Przyjechał Harry. Jego motocykl piekielnie hałasuje. Dlatego szumiało jej w

uszach.

– Pójdę stąd – powiedziała pospiesznie.
– Uciekasz?
– Ależ skąd. Muszę zająć się spodniami, inaczej zostanie plama.
– Dobrze, że wychodzisz – zauważył. – Jesteś trochę rozczochrana. Zobaczymy

się później. A może chciałabyś, żebym odprawił Harry’ego? Mógłbym poprosić,
ż

eby zwolnił mnie jeszcze na parę godzin w... Jak to nazwałaś? Ach tak, pamiętam, w

sprawach osobistych. – Jego niski matowy głos pieścił tak samo, jak pocałunki. –
Bardzo osobistych.

– Och, nie zawracaj sobie mną głowy.
– Już dobrze. Życzę ci miłego oczekiwania. Nie spojrzała na niego.
– Nie licz na to, Edwardzie. Mam dziś zbyt dużo zajęć, żeby myśleć o tobie.
– Znajdziesz czas, zapewniam cię.
Bella pozazdrościła Edwardowi jego pewności siebie.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Gdy Bella poszła na górę do łazienki, Edward przymknął oczy, starając się

wyobrazić sobie widok za zamkniętymi drzwiami.

Przyszło mu to wyjątkowo łatwo. Farba zabrudziła spodnie z tyłu na udzie, więc

eby usunąć plamę, Bella musiała je zdjąć. Miała teraz na sobie jedwabną bluzkę i

niewiele więcej...

Powiedziała, że to nie będzie romans. Uśmiechnął się. Ciekawe, jak długo wytrwa

w tym postanowieniu, które wygłosiła drżącym głosem.

W wejściu ukazała się twarz Harry’ego.
– Użyłbym dzwonka – powiedział – ale widzę, że stosujecie politykę otwartych

drzwi.

– Jesteś pierwszą osobą, która z tego korzysta. Wejdź.
Harry ostrożnie ominął połamane kawałki płyty.
– To straszne, że nie znalazłeś jeszcze rozwiązania.
Edward spojrzał na resztki drzwi, zastanawiając się, jak zabezpieczyć wejście.

Trzeba będzie je zabić do czasu, aż nowe zostaną pomalowane i jakiś fachowiec,
którego będzie musiał znaleźć, wmontuje je we framugę.

– Jakiego rozwiązania?
– Odwiecznego problemu z niezadowoloną kobietą. – Harry smutno pokręcił

głową.  –  Skoro  żona,  którą  zaledwie  wynajmujesz,  jest  powodem  takich  strat,
pomyśl,  co  mogłaby  zrobić  po  ślubie.  –  Zadumał  się.  –  Jedna  dziewczyna  rzuciła
kiedyś  we  mnie  drinkiem.  Trafiła  mnie  prosto  w  nos,  a  była  to  jakaś  obrzydliwie
słodka  mikstura.  Że  też  nie  mogła  wybrać  whisky  z  wodą  sodową...  Ale  żadna  z
mojego powodu nie wyważała drzwi. Powiedz, wchodziła czy wychodziła? .

– Ani jedno, ani drugie – uciął Edward. Nonszalancja Harry’ego nie była mu w

smak, choć przecież nie było nic złego w tym, że Clearwater całą sytuację
potraktował żartobliwie. Tyle że nie widział bladej, przerażonej twarzy Belli, ani
pochylającego się nad nią Newtona...

Wielokrotnie słyszał, jak ludzie mówili, że z gniewu krew ich zalała. Zawsze

uważał, że to tylko przenośnia, ale dziś czuł – niemal widział – jak krew zalewa mu
oczy. Trwało to aż do chwili, gdy nie odciągnął tego zbira od Belli. Jeszcze chyba
nigdy nie czuł takiej satysfakcji, jak w momencie, kiedy Mike zatoczył się do tyłu i

grzmotnął o drzwi.

To prawda, że cena tego wyczynu okazała się dość wysoka. Szkoda, że nie

popchnął go na ścianę. Tapetę i tak trzeba wymienić, więc kilka krwawych plam nie
robiłoby różnicy. Cóż, nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem.

Ciekawe, czy do zabicia wejścia wystarczy leżąca na górze płyta, na której Mike

trzymał swoje narzędzia? To nawet rozsądne rozwiązanie, wykorzystać jego
własność do naprawy szkód, które spowodował.

Z pomocą Harry’ego usiłował przymocować oderwane kawałki drzwi, kiedy

Bella zeszła na dół. Z szafy w holu wyjęła skórzaną torbę, tak wielką, jakby należała
do listonosza. Ciekawe...

Edward z premedytacją został na miejscu, zagradzając dziewczynie przejście.
– Widzę, że udało ci się sprać farbę.
Nie patrząc na niego, poprawiała na ramieniu pasek torby.
– Zimna woda, mydło i suszarka potrafią zdziałać cuda.
– Cześć, Harry – przywitała się. – Dziękuję za wczorajsze przyjęcie. Do

zobaczenia, Edward.

Wyciągnął rękę i zatrzymał ją.
– Musisz wziąć klucz do drzwi na patio, bo te na razie nie nadają się do użytku.
Ich oczy spotkały się.
– Nawet nie wiem, gdzie go szukać. Naprawdę trzeba zabić główne wejście?
Zamiast odpowiedzi, popchnął wskazującym palcem to, co zostało z drzwi.

Odpadł kolejny kawałek.

– W porządku – zgodziła się. – Jasne, głupie pytanie. Tak czy inaczej, nie wiem,

gdzie jest ten klucz. Musisz wezwać ślusarza.

– Tobie na pewno łatwiej. Dopiszesz mi do rachunku.
– Lista należności niedługo cię przerośnie. – Schyliła się, żeby przejść przez

otwór. Zatrzymała się gwałtownie, gdy zahaczyła paskiem torby o wystający
fragment płyty.

Edward pomógł jej uwolnić się.
– Zobaczymy się później, Bello – powiedział łagodnie.
Zabrzmiało to bardzo niewinnie, doskonale jednak wiedziała, o co mu chodzi.

Czubkami palców dotknął jej szyi, sprawdzając puls. Wyrwała mu pasek z ręki i
oddaliła się pospiesznie.

Harry zakasłał znacząco.
– Uważaj na siebie, Cullen.
O nic nie pytał, Edward uznał więc, że nie oczekuje odpowiedzi.

– Zrobię kawę i porozmawiamy.
Poszli do kuchni. Harry przysunął sobie krzesło i usiadł z kubkiem w dłoni.
– No już, strzelaj.
– Dlaczego spodziewasz się złych wiadomości?
– Dobre przekazałbyś mi w biurze.
– Niekoniecznie. Trzeba dopracować szczegóły, a tam wciąż ktoś przeszkadza.

Tak naprawdę, jeszcze nie podjąłem decyzji. Nadal muszę wiele przemyśleć.

– Powiedz tylko, czego ci potrzeba. Dopilnuję, żebyś to dostał. – Odstawił kawę i

poruszył się na krześle. – W takim razie wracam do biura zająć się nowym typem
silnika. Nie będę się przyglądał, jak myślisz.

Edward uniósł brwi.
– Myślałem, że silnik przekazałeś do działu badań.
– Znasz powiedzenie: „Chcesz coś zrobić dobrze, zrób to sam”?
Bella powiedziała wczoraj, że Harry nie interesuje się firmą.
Nie miała racji, przecież Clarwater prawie bez reszty skupiony był na

przedsiębiorstwie.

Bella wspominała jeszcze o szefie, którego należy zastąpić, jeśli źle kieruje

pracą...

– Bądź tak dobry i odpowiedz mi na kilka pytań.
Harry wzruszył ramionami i odchylił się na krześle.
– Jasne, co chciałbyś wiedzieć?
– Przypomnij sobie początki istnienia Clearwater Electronics. Czy było coś, co

wtedy szczególnie cię ekscytowało, a czego brakuje ci dzisiaj?

Harry na chwilę zadumał się.
– Najbardziej lubiłem rozwiązywać problemy techniczne. Być częścią zespołu, a

nie kimś, kto wyłącznie ogląda rezultaty badań, i to tylko wtedy, jeśli praca
papierkowa na to pozwoli.

– Innymi słowy, najbardziej podobała ci się praca inżyniera.
– Tak zaczynałem, zakładając firmę.
– Wiem. – Edward przybrał niedbałą postawę, jakby następne pytanie było mało

ważne. – Nigdy się nie zastanawiałeś, aby do tego wrócić? Znów być inżynierem, a
nie dyrektorem? No jak?

– Masz na myśli sprzedaż firmy?
– Nie. – Edward zawahał się. – No, może, choć takiego rozwiązania nie brałem

pod uwagę. Myślałem o czymś innym, a mianowicie o zatrudnieniu kogoś na twoje
obecne stanowisko. Przyjmując doświadczonego specjalistę, który by się zajął

zarządzaniem...

– ... na którym ja się nie znam. To masz na myśli?
– Nie udawaj, że nie rozumiesz. Nadal byłbyś właścicielem Clearwater

Electronics i mógłbyś robić, co tylko zechcesz, natomiast kto inny przejąłby tak
bardzo przez ciebie znienawidzone papiery.

– To mogłoby też oznaczać utratę kontroli.
– Na co dzień tak, ale możesz przecież zostać prezesem rady nadzorczej.
– Chcesz powiedzieć, że nie potrafię kierować własną firmą?
– Nie. Chcę tylko powiedzieć, że można być genialnym przedsiębiorcą, ale... –

przerwał, szukając właściwych słów.

– Kiepskim menadżerem? – dokończył za niego Harry. Dobrze powiedziane.

Harry nie bawił się w szukanie łagodnych określeń.

– Rzadko spotyka się ludzi, którzy potrafią wszystko. Innych umiejętności trzeba,

aby założyć firmę, i zupełnie innych, aby doprowadzić ją do rozkwitu.

– I twoim zdaniem, mnie ich brakuje.
– Droga z warsztatu do gabinetu nie jest łatwa. Twoja wizja przedsiębiorstwa nie

ulegnie zmianie, bo nowy dyrektor będzie prowadził taką politykę, jaką mu zalecisz.
Ty jednak będziesz mógł usiąść przy desce i zająć się projektowaniem. Przestaniesz
zawracać sobie głowę drobiazgami.

Harry nie odpowiadał, ale Edward, prawdę mówiąc, spodziewał się tego. Wcale

nie zamierzał naciskać. W swojej pracy nauczył się, że ludziom należy zawsze
zostawić czas na przemyślenie. W końcu z reguły zgadzali się z jego propozycjami.

W innych dziedzinach ta filozofia również się sprawdzała. Na przykład Bella.

Ona też się zgodzi. Trzeba tylko cierpliwie poczekać. No i mieć nadzieję, że nie
zabraknie mu czasu, a to będzie zależało od tego, jak długo potrwa jego współpraca z
Clearwater Electronics.

Dzisiejsze zlecenia zajęły Belli dwa razy więcej czasu niż zwykle. Zapominała o

najoczywistszych rzeczach, musiała cofać się do miejsc, które już odwiedziła. W
rezultacie spóźniła się na spotkanie z Jessicą, Angelą i klientką, której miały pomóc
w porządkowaniu rzeczy matki. Kiedy dojechała na miejsce, trzy samochody stały
już na podjeździe. Zaparkowała na ulicy i ruszyła w stronę domu.

Przy wejściu czekała na nią Jess.
– Bello, co się z tobą dzieje? Zadzwoniłaś wczoraj, odłożyłaś nagle słuchawkę i

nie odezwałaś się aż do rana. Sama zaplanowałaś dzisiejsze spotkanie, a teraz
spóźniasz się dwie godziny. Czy coś się stało?

Zza pleców Jessici wyjrzała Angela. Spojrzała uważnie na Bellę i rzuciła:

– Daj jej spokój, nie widzisz, że to zmęczenie wiosenne?
– Przecież jest październik – zezłościła się Jessica. Angela uśmiechnęła się.
– Tym bardziej nic dziwnego, że jest trochę ogłupiała. Jessica wzniosła oczy do

nieba, ale twarz jej złagodniała.

Posłała Belli przepraszające spojrzenie.
– Zaczynałam się martwić. To do ciebie niepodobne.
– Przepraszam, Jess. Wymieniałam w bibliotece książki pani Carlson. Znalezienie

pozycji, których jeszcze nie czytała, jest prawdziwym wyzwaniem. – Bella uspokoiła
sumienie. To wszystko była prawda.

Gdy weszły do środka, Angela zrównała się z Bellą.
– Przyjmuję podziękowania za uratowanie cię z łap Jessici – mruknęła. – A teraz

powiedz, czemu jesteś tak roztrzęsiona? O co chodzi?

– Przede wszystkim o dobre zajęcia z samoobrony.
Angela wysoko uniosła brwi.
– Skąd ten pomysł? Czy poza panią Carlson spotkałaś się dziś z Benem

Orcuttem?

Bella pokręciła głową. Żałowała swojej niewczesnej uwagi.
Zanim skończyły pracę w domu i zanotowały wszystkie życzenia klientki,

odzyskała równowagę. Minęło sporo czasu i teraz inaczej patrzyła na poranne
wydarzenia. Zdała sobie sprawę, że przesadziła z oceną sytuacji.

Jedynym rzeczywistym faktem był pocałunek, nad którym straciła kontrolę.

Najgorsza rzecz, jaką mogła zrobić, to nadawać mu tak wielkie znaczenie. Przecież
tak naprawdę nic ważnego się nie zdarzyło.

Takie stanowisko powinno również odpowiadać Edwardowi. Prawdopodobnie

obawiał się, czy Bella nie zrozumie opacznie jego intencji. Możliwe, że potrwa
trochę, nim zdoła przekonać go, że nie zależy jej na żadnym związku, tak samo jak
on nie jest zainteresowany stabilizacją życiową, z wybraną kobietą u boku.

Przed wyjściem Bella zwróciła się do Angeli:
– Lada moment będziemy miały zlecenie na tapetowanie. Masz do tego

odpowiedni wzór umowy?

– Na pewno ma – wtrąciła się Jessica. – Angela ma wszystko.
Jessica wrzuciła teczkę do samochodu.
– U kogo to tapetowanie?
– U Rosalie w holu.
– Zdawało mi się, że odpowiada jej obecna tapeta, zresztą jest prawie nowa.
Bella nie patrzyła na nią.

– Trochę się podarła. Właściwie to drobiazg, tyle że akurat na wysokości oczu

przy samym wejściu.

– Ciągle te same drzwi... – Angela ściągnęła wargi, jakby miała gwizdnąć.

Powstrzymała się jednak, gdy Bella trąciła ją łokciem.

Jessica otworzyła usta. Najwyraźniej chciała uzyskać dalsze wyjaśnienia, ale po

chwili dała sobie spokój.

– Jeśli chodzi tylko o załatanie rozdarcia, wystarczą resztki tapety. Wydaje mi się,

e znajdziesz je na górnej półce bieliźniarki. – Spojrzała na pudełko w rękach Belli. –

Jeśli nie masz ochoty na przeglądanie tych papierów...

– Jak na to wpadłaś?
– Jasnowidztwo – uśmiechnęła się Jessica. – Daj, zajmę się nimi.
– Wymienię się na każde inne zlecenie. Zrobię, co tylko zechcesz, naprawdę.

Przeraziły mnie te dokumenty.

– Nie będę wykorzystywać sytuacji. W tej chwili wolę przyjmować zlecenia,

które można wykonać w domu.

– Czy twoja mama czuje się gorzej? – zaniepokoiła się Bella.
– Nie, ale denerwuje się, gdy znikam na całe dnie. – Jessica ustawiła pudło z tyłu

samochodu. – Do zobaczenia – powiedziała i chwilę potem już jej nie było.

Angela grzebała w torbie w poszukiwaniu kluczyków.
– Czasami mam ochotę trochę nią potrząsnąć.
– Masz na myśli jej mamę?
– Oczywiście. Ponieważ ona się denerwuje, więc Jessica dostosowuje do niej całe

swoje życie. Tak jest od dawna.

– Wciąż jednak ma matkę – ze smutkiem w głosie zauważyła Bella. – Oddałabym

wszystko, żeby móc swoje życie dostosować do wymagań mamy.

– Kochanie, przepraszam! – zawołała Angela.
– Nie przejmuj się. Wszystko w porządku.
– Boże, jestem taka nietaktowna. Powinnam była pamiętać, że...
– Niby dlaczego? Nawet jej nie znałaś.
– Ty też nigdy nie poznałaś mojej mamy. No tak, ale to zupełnie inna sytuacja.
Bella próbowała się uśmiechnąć.
– Lecz jeszcze bardziej smutna. Ja przynajmniej mam świadomość, że zawsze

mogę odwiedzać grób mamy, choć to bardzo daleko stąd.

– Gdzie jest pochowana?
– W Indianie.
– Dlaczego aż tam? – spytała Angela.

– Bo tam akurat mieszkaliśmy – bez entuzjazmu wyjaśniła Bella. – Wtedy

właśnie mój ojciec postanowił przerabiać repliki starych samochodów na meble
ogrodowe.

– I ten facet ciągle jest na wolności?
– Zdaje się, że nie miałabyś ochoty zainwestować w jego interes. – Bella

spojrzała na przyjaciółkę z żartobliwym rozgoryczeniem.

– Chyba tylko wtedy, gdybym miała do rozprowadzenia fałszywe banknoty. Och,

przepraszam, Bello, to było głupie. Nie jestem specjalistką w sprawach rodzinnych.

Zastanowiła się, czy smutek w głosie przyjaciółki nie jest wytworem jej

wyobraźni.  Angela  nigdy  nie  żaliła  się,  że  rodzice  wyrzekli  się  jej,  nie  wspominała
też,  jakie  były  tego  powody.  Jednak  tak  czy  inaczej,  minęło  już  parę  lat  od  ich
ostatniego  spotkania.  Czy  odczuwała  brak  rodziny?  Nie  było  sensu  pytać,  i  tak
wszystko obróci w żart.

Po powrocie na osiedle ucieszyła się z pustego miejsca parkingowego przed

samym domem. Dopiero gdy stanęła na chodniku, dojrzała, że nie ma już otworu w
miejscu drzwi. Wejście zostało dokładnie zabite płytą.

Przypomniała sobie o ślusarzu.
Wróciła do samochodu i w przepastnym notesie odszukała telefon do warsztatu.

Zadzwoniła  tam  z  komórki,  umówiła  się  na  następny  dzień,  po  czym  zebrała  swoje
rzeczy.  Musiała  obejść  osiedle  i  wśród  dwudziestu  pięciu  identycznych  płotów  i
furtek  odszukać  ogród  Emmetta  i  Rosalie.  Podejrzewała,  że  wejście  przez  salon
zostało zamknięte. Pozostanie jej usiąść na patio i czekać na Edwarda.

Gdy jednak wreszcie tam dotarła, zobaczyła, że Edward jest w salonie i maluje

drugą stronę drzwi. Kiedy zapukała w szybę, odłożył pędzel i przecisnął się obok
krzyżaków, żeby ją wpuścić.

Wmawiała sobie, że ucieszyła się na jego widok tylko z powodu chłodnego

wiatru, który nie zachęcał do siedzenia na patio.

– Dziękuję – powiedziała. – Wiesz, że na tych furtkach z tyłu nie ma numerów

domów? Trafiłam dopiero za trzecim podejściem. Chyba powieszę coś na płocie,
ż

eby znów się nie zgubić.

– Czemu nie weszłaś od frontu?
– Przecież mówiłeś, że trzeba zabić wejście – przypomniała Bella. – Wygląda,

jakbyś już to zrobił.

– Mam nadzieję, że skutecznie odstraszy nieproszonych gości – przyznał. –

Planowałem, że przybiję płytę gwoździami, ale wymyśliłem coś innego.

– Malowanie, stolarka. Uważaj, bo ani się obejrzysz, a zostaniesz majstrem od

wszystkiego.

– Nawet mnie to bawi – odparł. – Jak mnie już znudzi inwestowanie kapitałów,

zacznę podróżować po kraju, wynajmując się do różnych robót.

Jego słowa odbiły się echem w głowie Belli. Zagryzła wargi. Wiedziała, że dla

Edwarda była to tylko zdawkowa uwaga, rzucona ot tak sobie... ale powiedział:
„zacznę podróżować po kraju”. Nagle w zupełnie innym świetle ujrzała poranne
zdarzenie.

Nie było wątpliwości, że jego pocałunki zdenerwowały ją i wyprowadziły z

równowagi. Edward przekroczył granice przyzwoitości. Lecz tak naprawdę, była
przecież niespokojna, zanim pojawił się Mike, czyli na długo przedtem, nim Edward
ją pocałował. To, co nastąpiło później, oddaliło co prawda jej niepokój, ale nie
zlikwidowało problemu.

Rano zaniepokoiła ją myśl, że Edward traktuje ją jak środek do osiągnięcia celu.

Chciał szybko zakończyć pracę w Denver i ruszać w drogę.

Nawet gdy żartował, mimowolnie zdradzał się, że nie zamierza nigdzie osiąść na

stałe. Nim jeszcze go poznała, wiedziała od Rosalie, że Edward jest jak toczący się
kamień, który nigdy nie porasta mchem. Na pewno nie marzył o przytulnej zatoczce.

Bella musiała przyznać, że wcale jej to nie dziwi. Nie rozumiała więc, dlaczego

denerwuje ją fakt, że Edward zachowuje się zgodnie z jej przewidywaniami. Zresztą,
miała sporo doświadczenia z mężczyznami, którzy nie mogli usiedzieć na miejscu.

Nie potrafiłaby zliczyć miast, w których mieszkała, i szkół, do których chodziła, a

wszystko za sprawą ojca, który był wiecznym poszukiwaczem skarbów, wciąż pędził
za mrzonkami.

Jakiś wewnętrzny głos mówił jej jednak, że Edward jest inny.
Ojciec Belli ciągał je z mamą od miasta do miasta, ze stanu do stanu, od jednego

zajęcia do kolejnego. Edward nie zamierzał zakładać rodziny. Na dodatek, w
odróżnieniu od Charliego Swan, nie udawał, że następne miasto, stan czy praca, będą
ostatecznym przystankiem. On wiedział, co robi, szedł drogą, którą sam sobie
wybrał.

Wspomnienie ojca i walk, jakie toczyła matka, póki starczyło jej zdrowia, aby

stworzyć prawdziwy dom w każdym nowym miejscu, wywołały nagły skurcz
ż

ołądka. Bella odebrała go jak ostrzeżenie.

Edward kusił, miał pełno nęcących obietnic i beztroskich słów. Musiała pamiętać,

e wszystko, co go dotyczy, jest tymczasowe. Zapomnieć o tym było równie

niebezpiecznie, jak kiedyś zaufać ojcu, że dotrzyma słowa i będzie żył w zgodzie ze
swoimi dobrymi intencjami.

Całe szczęście, że miała swoje doświadczenia. Nie musiała niczego się obawiać,

bo nic jej nie groziło ze strony Edwarda. Charlie niewiele zrobił dla córki, ale na
pewno uodpornił ją na mężczyzn tego samego co on pokroju. Nie mogli jej
zauroczyć.

Matka Belli ciągle zawierała nowe przyjaźnie, a jednak umierała samotnie. W

małym miasteczku w Indianie była już zbyt chora, żeby nawiązać jakieś znajomości.
W przeciwieństwie do niej, Bella bardzo szybko zrozumiała, że lepiej zachować
dystans, niż przy kolejnej przeprowadzce cierpieć z powodu utraty przyjaciół.
Chodziła do szkoły, uczyła się, szukała pociechy w muzyce, opiekowała się mamą i
marzyła o dniu, kiedy znajdzie takie miejsce, które będzie mogła nazwać własnym.

O, nie. Nie groziło jej to, że zakocha się w Edwardzie. Zbyt przypominał ojca,

czym śmiertelnie ją przerażał.

– Dobrze się czujesz? Jesteś zielona na twarzy. – Edward wyciągnął rękę w stronę

jej czoła.

Bella uchyliła się, unikając dotknięcia. Starała się, żeby wyglądało to możliwie

naturalnie.

– To pewnie odblask farby. – Przysiadła na fotelu i zaczęła czegoś szukać w

torbie.

– Udało ci się porozmawiać z żoną inżyniera?
Nie dała się oszukać zdawkowym tonem. Skinęła głową.
– Niestety, niczego się nie dowiedziałam. Nic z tych rzeczy, których

oczekiwałam.

Spojrzał na nią pytająco.
– Może to głupie – tłumaczyła się. – Spodziewałam się zwykłej opowieści o tym,

e zrezygnował z pracy, bo go zbyt absorbowała, a chciałby więcej czasu poświęcać

rodzinie. Albo, że jej zdaniem zaniedbywał dom.

– A więc nie o to mu chodziło?
Bella pokręciła głową.
– Jeśli dobrze zrozumiałam, zrezygnował, bo tempo było zbyt powolne, a praca

za mało absorbująca.

Edward upuścił pędzel, ochlapując się farbą.
– Cholera – zaklął. – To moje ulubione dżinsy. Będziesz taka miła, by powycierać

ze mnie te plamy?

Bella całą siłą woli próbowała powstrzymać rumieniec, który oblewał jej twarz.
– Wypiszę ci instrukcję w punktach.
– Zabawniej byłoby obserwować ciebie. Ale przepraszam, mówiłaś, że...

– Nie znała szczegółów, ale generalnie mówiąc, jej mąż się zwolnił, ponieważ w

firmie nastąpiły niekorzystne zmiany. Dawniej praca go ekscytowała, ale to się
skończyło. Harry był wówczas częścią zespołu i nie trzeba było czekać na zgodę,
ż

eby dalej prowadzić badania.

Edward podniósł pędzel, ale sprawiał wrażenie, jakby myślami wędrował gdzieś

daleko.

– Przykro mi, że niewiele pomogłam – powtórzyła Bella. – Mam wrażenie, że ona

sama nie bardzo rozumie, o co w tym chodzi. – Przez chwilę obserwowała, jak
Edward maluje drzwi. – Mike nie przemyślał sprawy i nie pojawił się z
przeprosinami?

– Nie, ale również nie przyszedł po narzędzia, może więc jeszcze się zastanawia.
– Trudno, musimy przestać na niego liczyć. – Pochyliła się nad torbą. – Dziś w

bibliotece  znalazłam  coś,  co  powinno  ci  się  przydać.  –  Wyciągnęła  dużą,  grubą
księgę  ilustrowaną  kolorowymi  zdjęciami,  rysunkami  i  wykresami.  –  „Urządzamy
kuchnię  i  łazienkę.  Poradnik  dla  amatorów”  –  przeczytała  tytuł.  –  Szukałam  też
czegoś  o  zakładaniu  drzwi.  Nie  mieli  książki,  więc  wybrałam  artykuł  z  czasopisma
dla majsterkowiczów. – Wcisnęła mu w ręce wymienione pozycje.

– Chyba nie myślisz poważnie, że zainstaluję wannę? – zdziwił się.
– Czemu nie? Przecież Mike odszedł przez ciebie. Rosalie wraca za tydzień. Jeśli

zastanie nie wykończoną łazienkę, a główne wejście zabite płytą, z pewnością cię
zabije.

– Może mnie już tu nie być.
Serce podskoczyło jej do gardła. Starała się, żeby głos jej nie zdradził.
– Czy skończyłeś już pracę dla Harry’ego?
– Nie całkiem, ale przedstawiasz mi tak niebezpieczną perspektywę, że chyba

lepiej będzie, jak zostawię czek i pozwolę, żebyś to ty wszystko wyjaśniła.

Była przekonana, że nie zrobi jej tego. Nie zostawi jej z tym całym bałaganem,

przecież zajął się połamanymi drzwiami... Co się z nią dzieje? Skąd to dziwne
przekonanie? Przecież doskonale wiedziała, że bez względu na drzwi oraz inne
kataklizmy w każdej chwili może stąd wyjechać.

Wszystko było dla niej jasne, lecz mimo to w głębi serca nie wierzyła, że mógłby

tak postąpić. Nie wiadomo, czemu miała pewność, że Edward zostanie. Przy niej.

Bo tego właśnie chciała.
Zakręciło się jej w głowie. To nie strach, że będzie musiała stanąć twarzą w twarz

z Rosalie. To smutek, że może stracić Edwarda. Czegoś tak absurdalnego jeszcze nie
doświadczyła. Jak można stracić coś, czego się nigdy nie miało? Było to najbardziej

niedorzeczne  uczucie,  a jednak...  Nie  wiadomo, kiedy  się  zaczęło, kiedy  zrobiła ten
krok:  od  niechęci  do  sympatii  i  nieśmiałej  przyjaźni.  Następowało  to  stopniowo,  w
ciągu  tych  kilku  dni.  Zresztą,  jakie  znaczenie  miało  określenie  momentu,  w  którym
posunęła się o jeszcze jeden krok dalej: od sympatii do miłości.

Miłość.
Nawet samo słowo sprawiało ból. Nic jednak nie da zaprzeczanie. Jeszcze kilka

minut temu z dumą myślała, że nie pokocha Edwarda Cullena. Do pewnego stopnia
miała rację. Wtedy już jej to nie groziło. Miała to za sobą – pokochała go wcześniej.

Było już za późno, by wrócić do punktu wyjścia. Co, na Boga, można teraz

zrobić?

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Edward przyglądał się jej dziwnie. Bella uniosła brodę i obdarzyła go

wymuszonym  uśmiechem.  Później  rozważy  swoje  uczucia  i  ich  powody,  a  także
zastanowi  się,  co  z  tym  zrobić.  Teraz  jednak  musiała  skupić  się  na  ukryciu  tej
informacji. Wyraźnie dał jej do zrozumienia, że nie myśli serio o żadnych związkach.
Jeśli  więc  odkryje,  jaką  idiotkę  z  siebie  zrobiła,  lokując  w  nim  swoje  uczucia,
pomyśli, że ma tyle rozumu, co ropucha, którą wyniósł z łazienki. Musiałaby zgodzić
się z tą opinią. Ależ z niej kretynka!

Zajmie się tym później. Będzie miała dużo czasu, gdy zostanie sama. Kiedy

Edward odjedzie, pozostanie jej tylko czas...

– Na pewno dobrze się czujesz? – zaniepokoił się. – Z początku myślałem, że

zmęczyłaś się wędrówką wokół osiedla, jeszcze z tą wielką torbą, ale ty wciąż jesteś
zielona na twarzy.

– Nic mi nie jest. – Wiedziała, że mówi zbyt szorstko. Postanowiła zmienić

zarówno ton, jak i temat rozmowy. Najlepiej zejść na sprawy zawodowe. –
Zastanawiałam się, czy za pieniądze, które jesteś mi winien, nie mógłbyś mi udzielić
porady w sprawie firmy.

W jego oczach ujrzała uśmiech, od którego zrobiło się jej gorąco.
– Są jeszcze inne rzeczy, które mógłbym oferować zamiast pieniędzy –

powiedział powoli. – I inne sprawy, które wolałbym omawiać. – Odłożył pędzel i
przysiadł na poręczy jej fotela. – Sądząc po twoich nagle zaróżowionych policzkach,
wiesz doskonale, o czym myślę.

Bella odsunęła się, lecz dosięgnął palcami jej włosów. Delikatnie przesunął rękę

po jej szyi, ujął pod brodę i uniósł jej twarz.

– Nie – szepnęła. – Proszę. Wolno pokręcił głową.
– Wiesz przecież, Bello, że nie da się tego zignorować. To nie załatwi problemu.

– Delikatnie musnął wargami jej usta.

Dotyk był lekki jak powiew, lecz ona miała wrażenie, że wszystko w niej

wybucha.

– Wiesz, czego oczekuję – szeptał z ustami przy jej twarzy.
– O tak, wiem... – Głos się jej załamał.
Edward odsunął się nieco i spojrzał na nią uważnie.

– Myślisz o tym, jak zachowałem się dziś rano. Przepraszam cię, byłem

niezręczny. Zbyt na ciebie naciskałem i przestraszyłaś się. Nigdy już tak nie zrobię.
Kiedy będziesz gotowa, Bello... – Teraz jego pocałunki były badawcze, pytające,
niemal błagalne.

Musiała bardzo się hamować, żeby nie oddać mu pocałunku. Najbardziej pragnęła

przyciągnąć go do siebie, cieszyć się chwilą, przestać myśleć o przyszłości.

– Wiesz, jak bardzo cię pragnę – szeptał.
„Pragnę”. Nawet nie „potrzebuję”. A już na pewno nie „kocham”.
Powinno jej to wystarczyć do podjęcia decyzji. Już jaśniej nie mógł się wyrazić.

Nic się nie zmieniło. Proponował krótki flirt, nic więcej. Belli to nie
satysfakcjonowało, mogła więc dać tylko jedną odpowiedź.

W głowie czuła straszny zamęt. Za kilka dni może go już nie być, natomiast za

tydzień wracają Rosalie z Emmettem, a wtedy skończy się jej zajęcie i wróci do
domu. Nawet jeśli praca zatrzyma Edwarda trochę dłużej w Denver, ona i tak już go
nie zobaczy. Może nawet nie spotkać go nigdy więcej. A wtedy nie dostanie tego,
czego tak pragnie.

Nie było sensu rozmyślać o stałości, zaangażowaniu, trwałości, skoro prawdziwy

związek nie wchodził w grę.

Mogła tylko rozważać, czy sięgnąć po tę odrobinę szczęścia, jaka była dostępna.

Wówczas po jego wyjeździe mogłaby pielęgnować miłe wspomnienia. Było jeszcze
drugie wyjście: odmówić sobie nawet tych okruchów radości tylko dlatego, że nie
może dostać wszystkiego.

W tej sytuacji wybór stał się oczywisty. Niech Edward myśli, że to przelotny

romans. Ona też będzie udawać, że traktuje ich krótki związek jak świetną zabawę.

A za kilka dni czy tygodni, jeśli szczęście jej dopisze, pozostaną jej cenne

wspomnienia.

Tylko czy zdoła zachować pozory i Edward nie zorientuje się, że dla niej to

znacznie więcej niż przelotna miłostka? Czy nie ryzykuje więcej, niż będzie mogła
znieść?

Według czasopisma zakładanie drzwi było czynnością tak prostą, jakby chodziło

o przestawienie książek na półce. Edward nie bardzo się z tym zgadzał. Jego zdaniem
łatwiej byłoby na nowo postawić dom.

Odrzucił śrubokręt Mike’a i usiadł na jednym z krzyżaków. Nie miał problemu ze

zdjęciem starych drzwi, z których zresztą niewiele zostało. Problem tkwił w
demontażu zniszczonej futryny.

Sięgał już po większy śrubokręt, zatrzymał się jednak, widząc ruch w salonie.

Bella pochyliła się, dokładając drwa do kominka. Sztruksowe spodnie znakomicie
podkreślały jej zaokrąglone kształty. Z powrotem usadowił się na krzyżaku, żeby
rozkoszować się widokiem.

Przez moment rozważał całkowite przerwanie pracy. W październikowym

chłodzie, przy braku drzwi wejściowych, Bella będzie stale dokładać do ognia.
Godzinami mógłby się tak gapić.

Miał też lepsze pomysły. Na przykład przerzucić ją przez ramię i zanieść na

górę...

Westchnął, przypomniawszy sobie, jak w chwili słabości obiecał, że nie będzie jej

do niczego zmuszał. Dotąd dotrzymał słowa, choć kosztowało go to wiele wysiłku.

Wtedy był pewien, że dobrze odczytał intencje Belli. Postawiłby roczną pensję, że

choć bardzo starała się zignorować wzajemne przyciąganie, w końcu jej uczciwość i
ciekawość przeważą szalę.

Minęło jednak kilka dni, a Bella, choć uprzejma i nawet rozmowna, nie dała mu

adnego sygnału, że chciałaby z nim dzielić łóżko.

Domyślał się, że nie jest jej obojętny. Tę nadzieję rozbudził w nim sposób, w jaki

czasami spoglądała na niego spod oka.

Bella na chwilę zapatrzyła się w płomienie, a potem wróciła do holu i spytała:
– Jeszcze nie zamarzłeś? Mam na sobie trzy swetry, a ty tylko koszulkę.
– Pracuję fizycznie – powiedział z godnością Edward.
– Raczej chwalisz się mięśniami.
Nareszcie jakiś punkt dla niego. Musiała zauważyć jego muskulaturę.
– Zamontowałeś już nową futrynę?
– Jeszcze nie. Śruby, którymi przymocowano starą, mają z pół metra długości.

Złamałem dwa śrubokręty Mike’a i nadwyrężyłem drugi staw barkowy.

Cmoknęła z żartobliwym współczuciem.
– Jak tylko ciasteczka będą gotowe, na pociechę przyniosę ci kilka prosto z

piekarnika.

– To ja doznaję kontuzji, mocując drzwi, a ty zajmujesz się ciasteczkami? –

pożalił się.

– Muszę coś robić, żeby się rozgrzać.
Uchwycił moment, gdy odkryła drugie znaczenie swoich słów. Może zresztą była

to celowa aluzja? Zaproszenie? Z przyjemnością patrzył, jak rumieńce występują jej
na twarz.

– Nie próbuj sugerować, że masz dla mnie jakieś inne rozwiązanie – zauważyła

kwaśno.

– Po co mam sugerować, skoro doskonale o tym wiesz? – Uśmiechnął się. – Zaraz

zacznę wykład. Gdybyś jednak wolała prezentację...

Parsknęła i uciekła do kuchni. Edward odzyskał humor, podniósł śrubokręt i

przepełniony energią, ponownie zaatakował futrynę.

Udało mu się wyrwać jedną oporną śrubę. Gdy zabierał się do kolejnej, Bella

wróciła z kuchni z talerzem pełnym czekoladowych ciasteczek, szybko odstawiła
talerz i zatrzepotała palcami.

– Są jeszcze bardzo gorące – wyjaśniła. Edward ujął jej dłoń.
– Mówiono mi, że najlepiej na oparzenie działa zimna woda, a jeśli akurat jej nie

ma... – Włożył końce palców Belli do ust.

Zadrżała na całym ciele i próbowała wyrwać rękę.
Poprawił chwyt i niewinnie przesuwał językiem po jej palcach. Czuł na jej

nadgarstku oszalały puls. Nic w tym dziwnego. Jego ciśnienie też osiągnęło
rekordową granicę.

– Doskonale wiesz, że nie potrzeba mi pierwszej pomocy – powiedziała

zdecydowanie.

Słyszał, że z trudem łapała oddech. Niechętnie wyjął jej palce z ust, ale nie puścił

dłoni.

– Obiecałem, że nie będę cię zmuszał – powiedział Edward.
– Muszę ci jednak czasami przypominać, że ciągle tu jestem i czekam na

odpowiedź.

– Już ją dostałeś.
O dziwo, nie zabrzmiało to tak pewnie.
– Czekam – powtórzył łagodnie – na taką odpowiedź, która mi się spodoba.
Bella zacisnęła zęby.
Miał nadzieję, że wreszcie coś uda mu się osiągnąć. Podniósł rękę do jej włosów.

Sprężyste loki połaskotały dłoń. Wsunął palce głębiej.

Zza pleców dobiegł czyjś głos:
– Puk, puk.
Bella zerwała się na równe nogi, natomiast Edward nie poruszył się. Powoli

przesunął palce przez miękkie sploty i dopiero gdy nacieszył się ich jedwabistym
dotykiem, odwrócił głowę.

– Cześć, Harry. Nie słyszałem motocykla.
– Nic dziwnego, masz dużo ciekawsze zajęcie. Przyjechałem pogadać z tobą,

ale...

– Już idę – pospiesznie wtrąciła Bella.

– Nie spiesz się z mojego powodu. Nie zamierzałem robić głupich uwag. Tyle że

od samego patrzenia kręci się w głowie, więc...

– Poczęstuj się ciasteczkiem. – Bella już była w holu.
– Od razu poczujesz się lepiej. Edward nie powinien jeść słodyczy, jest zbyt

roztrzęsiony.

Harry zjadł ciasteczko.
– Ależ z ciebie szczęściarz. – Tęsknie popatrzył na talerz.
– Częstuj się – zaprosił Edward. – Słyszałeś, co mi rozkazano.
Clearwater pochłonął kolejne dwa ciasteczka.
– Edward, jeśli nie zachowasz ostrożności, może się okazać, że wziąłeś żonę w

leasing.

– Z powodu talerza ciastek? – zaśmiał się Edward. – Póki co, to nie ja je pożeram.

Jeśli masz ochotę na stałą dostawę, sądzę, że „Wypożyczalnia Żon” chętnie się tym
zajmie.

Harry nie odpowiedział. Zastanawiając się nad podsuniętym rozwiązaniem,

przeżuwał kolejne ciastko. Edward znów zajął się futryną.

– Nie będzie ci przeszkadzać, że jednocześnie będę pracował? Robi się zimno.

Bella chciałaby, żebym zainstalował drzwi jeszcze dziś. – Na widok miny Harry’ego
dodał ostrzej, niż zamierzał: – Nie jestem pod pantoflem, jeśli to masz na myśli. I
przestań mówić o małżeństwie.

– Przecież nic nie mówię – zdziwił się Harry. – Dziwne, że ten problem tak cię

nurtuje.

– Bo myślę o twoich pracownikach. – Zdziwił się własnymi słowami. Były

zupełnie nie na miejscu, w każdym razie nie w obecnej sytuacji.

– Możesz mi to wyjaśnić?
Edward zastanowił się. Skoro już zaczął... – . Chcesz utrzymać swój zespół,

prawda?

– Tak chyba będzie rozsądniej, niż przyjmować nowych ludzi. Zanim wdrożą się

do zawodowych obowiązków, upłynie sporo czasu.

– Święta prawda, ale w takim razie musisz też przyjąć do wiadomości, że twój

personel dojrzewa. Przede wszystkim robią się starsi. Nie będą już w stanie pracować
osiemnaście godzin na dobę i sypiać pod biurkiem. Po pierwsze nie będą chcieli, a
gdyby nawet, rano trudno byłoby im się podnieść.

– Sugerujesz, że przy każdym biurku i desce powinienem ustawić kozetkę...
– Bywały bardziej szalone pomysły, ale dajmy temu spokój, nie o to chodzi.

Problem w tym, że wraz z upływem czasu twoi ludzie zmieniają swój stosunek do

ycia. Wciąż poważnie traktują pracę, ale również zakładają rodziny, mają domy.

Muszą rozwiązywać liczne sprawy, które w żaden sposób nie wiążą się z elektroniką
ani z firmą. Jeśli możesz więc rozwiązać ich problemy...

– Mam przyjąć na etat „Wypożyczalnię Żon”? Dziewczyny będą biegać w

różnych sprawach i wszystkich zaopatrywać w ciasteczka.

Edward ze smutkiem spojrzał na pusty talerz i zauważył kwaśno:
– Chyba przede wszystkim ciebie. W gruncie rzeczy w ten sposób można by

zacząć, ale miałem na myśli co innego: salę gimnastyczną, siłownię, imprezy dla
całych rodzin, imprezy dla dzieci...

– Organizacja tego wszystkiego, a potem zarządzanie zajęłoby mi dużo czasu.
– Który jest potrzebny na prace badawcze – zgodził się Edward. – Zastanawiałeś

się nad moją sugestią, żeby znaleźć kogoś do zarządzania firmą?

– Tak – westchnął Harry. – Choć w pierwszej chwili powaliła mnie myśl, że

mogę stracić pracę we własnej firmie.

Edward próbował ukryć irytację.
– Przecież nie było o tym mowy. Twoja pozycja się nie zmieni, a nawet poprawi,

bo badania nabiorą większego tempa, jeśli nie trzeba będzie czekać, aż uporasz się z
robotą papierkową. Dlatego właśnie zwolnił się ten inżynier: spowolnienie pracy i
brak zaplecza.

– Naprawdę? – zdziwił się Harry.
– Przeczuwałem to, więc go po prostu spytałem. – W myślach przeprosił Bellę.

Nie mógł zdradzić Harry’emu że cała czarna robota była jej zasługą, bo znów
wróciliby do problemu małżeństwa.

– A myślisz, że mógłby wrócić?
– Natychmiast, jeśli będziesz tak dostępny, jak kiedyś. Ale tu wracamy do

problemu administratora.

– Kogoś w twoim stylu – zauważył Harry. – Weźmiesz tę pracę?
Zmiana jego stanowiska była tak nagła, że minęła dłuższa chwila, nim Edward

zrozumiał propozycję. Otworzył usta ze zdziwienia.

– Ja?
– Dlaczego nie? – spokojnie odparł Harry. – Bądź co bądź, to twój pomysł.

Założenia tej koncepcji mógłbyś z pewnością przedstawić bez chwili zastanowienia.
Poza tym poznałeś już firmę.

– No, nie wiem – wolno powiedział Edward. – Nigdy nie rozważałem zmiany

obecnej pracy.

To nie zmiana, a cała rewolucja. Przede wszystkim musiałby na stałe

przeprowadzić się do Denver i zająć się jedną firmą. Nie przenosiłby się już z
przedsiębiorstwa do przedsiębiorstwa, nie poznawałby kolejnych produktów,
rynków, problemów...

Czy dreszcz, który jak bryłka lodu przeszedł mu po plecach, oznaczał strach, czy

też nadzieję? Tylko czas pozwoli znaleźć odpowiedź na to pytanie. Czas i staranne
przemyślenie sprawy. Zbyt szanował Harry’ego, żeby z miejsca odrzucić lub przyjąć
propozycję.

– Zastanów się nad tym. – Harry sięgnął po śrubokręt. – Zabierzmy się do drzwi,

eby uszczęśliwić Bellę.

Bella. Ciekawe, co też ona powie? Edward uśmiechnął się drwiąco. Pewno zwróci

mu uwagę, że gdy zatrzyma się gdzieś na stale, będzie mógł wreszcie uzupełnić
zapasy w lodówce. Na przykład trzymać aż dwie butelki keczupu.

Zrobił się już wieczór. Ogrzewanie nie poradziło sobie jeszcze z chłodem, który

przeniknął dom. W salonie nadal palił się ogień. Edward leżał na brzuchu przed
kominkiem. Trzymając brodę opartą na złożonych dłoniach, wpatrywał się w
płomienie.

Nie zauważył, kiedy weszła Bella. Usiadła w fotelu, nogi podciągnęła pod siebie.

Otworzyła pudełko pełne kartek urodzinowych, lecz zamiast zająć się wypisywaniem
adresów, przyglądała się Edwardowi.

– Chyba jesteś zmęczony. Nadal boli cię bark? Powoli pomacał obolałe miejsca.
– Niestety, już nie jeden. Nie miałbym nic przeciw temu, gdybyś zechciała

rozmasować mi mięśnie.

Chociaż Bella miała wystarczająco dużo rozumu, jednak gdy Edward leżał tak

rozciągnięty, było w nim coś dziwnie bezbronnego... i właśnie owo „coś” wyciągnęło
ją z fotela i kazało usiąść na podłodze.

Na ciemnych włosach Edwarda odbijały się złote refleksy. Miał na sobie gruby

sweter z dzianiny i Bella wsunęła palce przez luźne oczka. Kiedy zaczęła rozcierać
obolałe mięśnie, miała wrażenie, że jego rozgrzana od ognia skóra jest wręcz gorąca.

Z westchnieniem przekręcił głowę, ułożył policzek na dłoniach i przymknął oczy.
Siedziała tak dość długo, delikatnie masując ramiona i kark. Oddychał wolno i

miarowo, jakby ukołysała go do snu. Wiedziała, że powinna już przerwać masaż, nie
chciała jednak rezygnować z tych krótkich chwil, kiedy mogła udawać, że Edward
należy do niej.

Wreszcie tak bardzo się zmęczyła, że musiała przestać. Siedziała teraz

nieruchomo, wciąż opierając palce o jego kark, jakby chciała utrwalić swoje odciski.

Co za głupota, pomyślała, cofając ręce.

Edward przekręcił się na bok i uniósł na łokciu.
– Dłonie pianisty – powiedział rozleniwionym głosem. – Silne i wrażliwe.

Dziękuję. – Czubkiem palca pogładził jej palce. – Ani razu nie grałaś od tamtego
pierwszego wieczoru. W każdym razie, nie przy mnie.

Bella usiłowała opanować drżenie.
– Biorąc pod uwagę zniszczenia, których dokonałeś, słysząc zwykły marsz, nie

mam odwagi zagrać przy tobie tego, nad czym teraz pracuję. Chodzi o „Makbeta” w
wersji operowej. Obawiam się, że gołymi rękami przerobiłbyś pianino Rose na opał.

– Dobrze mnie już znasz, prawda? – uśmiechnął się. Przesunął dłoń wzdłuż jej

ręki i dotknął policzka. – Drżysz, Bello. Czy naprawdę tak cię przeraża, że
moglibyśmy poznać się jeszcze bliżej?

– Nie o to chodzi – odrzekła. – Jest mi zimno.
– Połóż się obok i pozwól się ogrzać. Spojrzała z ukosa.
– Nie rezygnujesz, co?
– Nigdy. – Bawił się jej rzęsami. – Czy między wami do czegoś doszło? Z tym

facetem od Szekspira? Dlatego jesteś tak niechętna?

– Z Jacobem? Nie.
– Pewnie dlatego, że nie próbował. – Położył dłoń na jej szyi. – A jeśli obiecam,

e nie zrobię nic wbrew twej woli, położysz się tu?

Nie miała wątpliwości, że dotrzyma obietnicy. Nie jest taki jak jej ojciec.

Czasami nie podobało jej się to, co mówił, ale zawsze była to prawda, natomiast na
ojca nigdy nie można było liczyć.

Ileż to razy Charlie obiecywał, że to już ostatnia zmiana pracy, ostatnia

przeprowadzka, szkoła. Edward był inny.

Był uosobieniem uczciwości. Nie okłamałby jej. I nigdy, przynajmniej celowo,

nie skrzywdziłby jej.

Zmęczyły ją już pytania, które zadawała sobie od dwóch dni. Miała dość

rozważania ryzyka, przewidywania tego, czego przewidzieć się nie dało, wiecznych
obaw i zastanawiania się, czego tak naprawdę pragnie.

Gdzieś tam w środku doskonale wiedziała, że decyzja już zapadła. Nie mogła już

odszukać w sobie tej niepewności, wahania.

Wyciągnął zachęcająco rękę i powoli ułożyła się obok niego na miękkim grubym

dywanie.

Trocheja przeraziło, jak doskonale dopasowała się do jego ciała. Leżała otoczona

jego ramieniem, z głową wspartą o bark. Rozluźniła mięśnie, dostosowując ciało do
powolnego rytmu jego oddechu.

– Masz bardzo refleksyjny nastrój – zauważyła w końcu.
– Myślę o nowej pracy.
Boże, to już! Ogarnął ją smutek. Tak szybko. Powinna go zapytać lekkim i

możliwie niefrasobliwym tonem o tę nową pracę. Dowiedzieć się, gdzie pojedzie i co
będzie robił. Zbyt się jednak bała, że załamie się jej głos.

– Ale już o tym nie myślę. Bello, wiesz, jak bardzo cię pragnę. – Niepostrzeżenie

uniósł się i spojrzał jej w oczy. W jego pociemniałym wzroku ujrzała pytanie.

A jeśli ta krótka chwila jest naszą jedyną szansą? Czy naprawdę chcesz, by się nie

spełniła? – zdawał się ją pytać.

Nie, odszepnęło jej serce. Położyła dłoń na jego szyi i przyciągnęła go do siebie,

do przyjemnej, choć trochę smutnej krainy marzeń, gdzie czas zwalniał tempo, gdzie
liczyło się tylko ich dwoje i cudowne zaspokojenie trawiącego ich głodu.

Bella kładła na patelni plasterki bekonu, kiedy Edward wszedł do kuchni.

Pocałował ją z tyłu w szyję.

– Myślałem, że dzisiaj pośpisz sobie dłużej. Odłożyła widelec i odwróciła się w

jego ramionach.

– A ja myślałam, że masz ochotę zjeść śniadanie w łóżku. – Spojrzała na

granatowy sportowy płaszcz i rozpiętą pod szyją koszulę. – Następnym razem
zostawię ci wiadomość.

– Żebym nie wstawał z łóżka? Prościej byłoby, gdybyś ty to zrobiła.
Chciała. Kiedy dziś rano przebudziła się w jego ramionach, słońce wydawało się

jaśniejsze, a kolory żywsze. Ciało pulsowało energią, a zmysły miała niezwykle
wyostrzone.

Zaczęła rozmyślać, jak bardzo chciałaby budzić się tak każdego ranka i łzy

napłynęły jej do oczu. Nie mogła dopuścić, by Edward to zobaczył, wyśliznęła się
więc z jego ramion i zeszła na dół. Musiała wziąć się w garść. Zapomnieć o
magicznej nocy i wrócić do codziennej rzeczywistości.

Nie patrzyła mu w oczy.
– Następnym razem tak zrobię. Ponownie ją pocałował i sięgnął po kubek.
– Mógłbym się uzależnić od twojej kawy.
Miała ochotę spytać, czy od niej też, lecz zamiast tego wzięła widelec i wróciła do

patelni.

– Jak ci przygotować bekon?
– Chrupiący. Ale chyba nie dam już rady zjeść. Muszę zdążyć na samolot.
Zamarła. Plasterek bekonu zawisł na widelcu. Powiedział wczoraj, że myśli o

nowej pracy. Nie, że ją zaczyna. Nie dzisiaj...

No cóż, od początku wiedziała, że ta idylla nie będzie długo trwać.
Nie sądziła tylko, że koniec nastąpi tak szybko.
Próbowała się opanować. Musi się uśmiechnąć i uspokoić, jakby jej serce wcale

nie pękało. Nie, Edward chyba nic nie zauważył. Sięgnął po telefon i wybierał numer.

– Harry – mówił już po chwili. – Przez kilka dni nie będzie mnie tutaj. Dzisiaj

lecę do Nowego Jorku. Chciałem przed wyjazdem porozmawiać o pracy, którą mi
wczoraj zaproponowałeś.

Bella szeroko otworzyła oczy. Miał ofertę pracy? I to od Harry’ego? Czyli jakieś

stanowisko w Clearwater Electronics. To znaczy...

Czy to możliwe, że nowa praca, nad którą wczoraj rozmyślał, związana była z

Denver? Czy toczący się kamień znalazł jednak swoją zaciszną zatokę? Skoro
Edward zamierzał zostać...

– Propozycja jest intrygująca – mówił do telefonu. – Naprawdę znakomita. Mam

nadzieję, że nie zrozumiesz mnie źle, ale nie mogę jej przyjąć.

Bella miała wrażenie, że wymierzył jej cios w żołądek.

– Nie – ciągnął Edward. – Jestem pewien. To nie dla mnie. Nic się nie zmieniło.
Bella była zrozpaczona. Wiedziała, że odjedzie. Zaakceptowała to, pogodziła się

z tą myślą.

A jednak, gdzieś w głębi duszy, tak głęboko, że nawet sama tego nie dostrzegła,

miała odrobinę nadziei na cud. Liczyła na to, że nastąpi w nim przemiana, że stanie
się dla niego tym wszystkim, co w życiu najważniejsze.

Rzeczywistość była jednak zupełnie inna. Edward miał wybór i dokonał go.

Jednak to nie ją wybrał. Odrzucił ofertę Harry’ego, tym samym odrzucił Bellę.

Z patelni unosił się drażniący dym. Znakomicie, pomyślała. Przynajmniej nie

musi wyjaśniać, dlaczego płacze.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Połączenie zostało przerwane, lecz Edward nadal stał ze słuchawką w ręku.

Dlaczego tak trudno było odmówić?

W ofercie Harry’ego było coś pociągającego, choć nie bardzo wiedział co. Może

chodziło o szansę, jaką dawała praca nad jednym produktem, począwszy od projektu
aż do wprowadzenia na rynek i satysfakcja z osiągniętego rezultatu? Mógłby
zastosować własne teorie, do tej pory rozwijane po trochu w różnych firmach w
całym kraju. Poza tym chyba zmęczyły go już ciągłe podróże.

Do diabła, sam siebie nie rozumiał. Zresztą, co za różnica? Podjął jedyną słuszną

decyzję.

Nagle doszedł go swąd przypalanego mięsa. Opuścił słuchawkę na widełki i

odwrócił się gwałtownie. Z patelni unosiły się kłęby dymu.

– Co się dzieje, do wszystkich...?
Bella patrzyła na niego zalanymi łzami oczami.
Edward złapał patelnię pełną poczerniałego, spalonego tłuszczu i cisnął do zlewu.

Jeszcze przez dłuższą chwilę słychać było skwierczenie i syczenie.

– Bekon nie miał być aż tak chrupiący – powiedział. Bella nie odezwała się.

Sięgnęła po zmywak i zajęła się wycieraniem zachlapanej tłuszczem płyty kuchenki.

– Jesteś zła?
– Skądże. Nie mam prawa denerwować się tym, co robisz.
Poczuł irytację. Jej słowa brzmiały pokornie, ale ton głosu był zupełnie inny.
– Jesteś wściekła, bo nie powiedziałem ci wcześniej, że wyjeżdżam.
Potrząsnęła głową.
– Proszę cię, Edwardzie... Nie uwierzę, że aż do tej pory nie wiedziałeś o

wyjeździe.

– Myślałem nad tym dziś rano i zdałem sobie sprawę, że właściwie mam już

wszystkie potrzebne dane. Jeśli zdążę na samolot...

Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę.
– Wiesz... – W jej głosie słychać było smutek. – Naprawdę myślałam, że jesteś

inny.

Spochmurniał.
– Niż kto? Ten oszust, który ukradł ci pracę?

– Tak. O nim też myślałam, że jest inny. Inny niż mój ojciec. I był taki pod

wieloma względami: systematyczny, uporządkowany, solidny. Niby miał wszystkie
cechy, jakich szukałam. A jednak okazało się, że wykorzystywał innych i kłamał.
Zupełnie jak mój ojciec. – Spojrzała mu prosto w oczy. – I jak ty.

Nie wiedział, czy bardziej go rozgniewała, czy zraniła.
– Nigdy cię nie okłamałem.
– Nie mnie. Siebie. Tak samo jak mój ojciec nie potrafisz przyjrzeć się sobie. –

Wyżęła  zmywak  i  machinalnie  zaczęła  wycierać  blat  szafki.  –  Ilekroć
przeprowadzaliśmy  się,  przysięgał, że  to  już  ostatni  raz.  Tym  razem  znalazł idealne
miasto, zajęcie, posadę. Nie zdążyliśmy się dobrze zadomowić, kiedy znów odrzucał
wszystko,  bo  nadarzyła  się  kolejna  rewelacyjna  okazja.  Ponownie  przysięgał,  że  to
ostatnia zmiana.

– Nie widzę związku.
– No pewnie, choć po części masz rację. Trochę się jednak różnicie. On

przynajmniej  udawał,  że  chce  się  ustatkować,  chociaż  dobrych  chęci  starczało  mu
najwyżej  na kilka  miesięcy.  Ty  nawet  do  tego  nie  możesz  się  zmusić.  Zeszłej  nocy
wziąłeś  to,  na  co  miałeś  ochotę,  a  teraz  uciekasz  ze  strachu,  że  ja  zechcę  więcej.
Może  zresztą  nie  o  mnie  chodzi;  nie  jestem  tak  ważna.  Może  to  propozycja
Harry’ego  tak  cię  przeraziła.  Praca,  która  wymaga  przebywania  w  jednym  miejscu,
co za okropność!

– Nieprawda – odparł. – Nie uciekam ani od ciebie, ani od pracy u Harry’ego. Po

prostu nie mogę jej przyjąć.

– Nie możesz? – zakpiła. – Cóż za szkoda, bo przecież tak bardzo pragniesz

osiąść na jednym miejscu, kupić dom, uprawiać ogród, startować w wyborach do
rady miejskiej.

Trzeba przyznać, że żadna z tych rzeczy nie przyszła mu do głowy, ale jej

drwiący ton dolał tylko oliwy do ognia.

– A cóż byłoby w tym dziwnego, gdybym naprawdę chciał to wszystko robić? Na

przykład majsterkowanie całkiem mi się spodobało.

– No tak, jasne. Miłej podróży. – Cisnęła zmywak do zlewu i wyszła z kuchni.
Wściekłość uleciała z niego, jak powietrze z przekłutego balonu, zostało tylko

zdziwienie. Co jej się, u licha, stało?

Wyszedł za nią do holu. Zdążył postawić nogę na pierwszym stopniu, gdy

usłyszał trzaśniecie drzwi w pokoju na górze.

Ach, więc to tak... Z przyjemnością wróci do siebie. Na pewno nie zastanie tam

adnej baby, która przy całej swojej rzekomej samowystarczalności potrzebuje

pomocy w zakładaniu baterii do komórki i żąda instalowania drzwi...

Co prawda, nie będzie tam również wielkookiego rudzielca, który położy mu

kompres na obolały bark, zaparzy najlepszą na kuli ziemskiej kawę, lub nieśmiało,
lecz skwapliwi zaprosi go do łóżka, a także uzna go za bohatera z powód zabłąkanej
ropuchy...

Rzucił okiem na zegarek. Zanim zwróci wynajęty samo chód, odda bagaż do

odprawy i odbierze bilet, będą już za powiadać jego lot.

Otworzył drzwi i niemal wpadł na Mike’a, który trzymał już palec na dzwonku.

Przez kilka sekund przyglądali się sobie badawczo. W końcu Mike odezwał się
pierwszy.

– Widzę, że znalazł pan kogoś do drzwi.
Edward kiwnął głową.
– Sam je założyłem. Nabrałem jeszcze większego szacunku dla twoich

umiejętności.

– Tak? – Mike skwitował to bez uśmiechu. – Przyszedłem po narzędzia.
– Chciałbym nakłonić cię do zmiany decyzji. A tak przy okazji, muszę ci zwrócić

za śrubokręty.

– Chce pan, żebym został i skończył robotę? A niby czemu? To już nie mój

interes.

– Twój, skoro zawarłeś umowę – zdecydowanie powiedział Edward. – Chcę,

ebyś skończył pracę, bo to oszczędź: kłopotu Belli, kiedy wróci właścicielka domu.

– Właścicielka? – Mike zmarszczył brwi.
Edward wziął głęboki oddech i odważnie wdał się w wyjaśnienia. Czuł, że

brzmiały bardzo mętnie, zupełnie jakby opowiadał pozbawiony napisów film w
nieznanym sobie języku.

Trudno powiedzieć, czy Mike cokolwiek zrozumiał, lecz nawet nie mrugnął

okiem, jedynie wykałaczka przesuwała się w jego ustach.

Edward przerwał dla nabrania oddechu. Nie był pewien, czy coś osiągnął.
Mike wypluł wykałaczkę.
– I może pan przysiąc, że to prawda? – spytał. Pierwszy raz jego głos zabrzmiał

tak rześko.

Edward z ulgą skinął głową.
– Mogę. Mimo tego, co zobaczyłeś, Belli nigdy nic z mojej strony nie groziło.

Były pewne nieporozumienia, ale bardzo ją szanuję. – Przymrużył oczy. – Oczekuję,
ż

e z twojej strony też jej nic nie zagraża. Inaczej dowiesz się, jak się wylatuje przez

cianę, a nie przez dziurawe drzwi.

– Źle to pan rozegrał, co? – obojętnie zauważył Mike. – No dobra, skoro jej tak

zależy, skończę tę łazienkę. I tak nie mam nic na ten tydzień.

Na górze Mike poszedł od razu do pokoju gospodarzy, Edward natomiast zacisnął

zęby i zapukał do łazienki w korytarzu.

– Bella? Muszę z tobą pomówić.
Obawiał się, że go odprawi, ale po chwili otworzyła drzwi.
Widocznie szczotkowała włosy, bo wyglądały o wiele piękniej niż kiedykolwiek.

Bezwiednie sięgnął do tej masy rudych loków, zupełnie jakby jego ręka kierowała się
własną wolą.

Odchyliła się, unikając dotknięcia. Ręce skrzyżowała z przodu na jedwabnej

bluzce.

– Słucham – powiedziała sucho.
Edward odniósł wrażenie, że gdzieś w mózgu otwierają mu się jakieś klapki.

Nagle zrozumiał, co zrobił. I było to uczucie przeraźliwie bolesne.

W ciągu tygodnia nie miał czasu na długie rozmyślania, wciąż jednak

uświadamiał sobie zdumiewającą przyjemność, jaką czerpał z najzwyklejszego
snucia się po domu. Teraz zrozumiał, dlaczego tak się działo. To nie dom stanowił
atrakcję. Tę magiczną atmosferę wyczarowała Bella.

Jak można było tego nie dostrzec?
Pragnął jej, oczywiście. Prawdopodobnie zaczęło się to już pierwszego wieczoru,

kiedy wpadł z impetem do środka i ujrzał ją przy pianinie. Skromna, niewinna
kobieta, która natychmiast wzbudziła w nim pożądanie.

Później pocałował ją. W głowie tak mu się zakręciło, że nawet nie próbował

rozważać, co się dzieje. Ciągle myślał, że to wyłącznie erotyczna zachcianka. Nie
zauważył, jak przebył drogę od pożądania do potrzeby przebywania z Bellą. Do
miłości...

Zamęt w głowie najwyraźniej pozbawił go głosu. To nawet dobrze. Zaledwie

kilka minut temu zachwalał uroki majsterkowania, a teraz miałby oznajmić, że
popełnił drobny błąd w ocenie, co dla niego ważne: pędzle, śrubokręty czy ona?

Milczał. Bella przyglądała mu się uważnie. W końcu żachnęła się.
– Chciałeś coś mi powiedzieć. Słyszałam rozmowę... Czy ktoś przyszedł?
– Tak. – Głos miał trochę ochrypły, ale przynajmniej mógł mówić. – Mike wrócił.

Skończy łazienkę. Wiem, że ci się nie spodoba, że znów będzie tu pracował, jednak
nie mamy wyjścia, jeśli wanna ma być zainstalowana w terminie. – Przerwał i
dorzucił: – Wyjaśniłem mu, – że jeśli przyszłoby mu coś głupiego do głowy, będzie
miał ze mną do czynienia. – Wiedział, jak niezręcznie to zabrzmiało.

– Cóż za troskliwość – zadrwiła. – A czy poinformowałeś go, że rozprawisz się z

nim telepatycznie, bo z Manhattanu?

– Nie wyjeżdżam na zawsze, tylko na kilka dni. – Podszedł bliżej i objął ją

ramieniem. – Wtedy jakoś to wszystko będziemy mogli rozwiązać.

Nie próbowała odsunąć go, lecz stała nieruchomo i sztywno.
– Bello? – Uniósł jej twarz.
Spojrzała mu w oczy. Jej głos był niemal uprzejmy.
– Chyba jednak coś do ciebie nie dotarło... Nie będę twoją dziewczyną na telefon,

kiedy wpadniesz przelotem do Denver. – Odepchnęła jego rękę i przeszła przez hol
do pokoju gościnnego.

Edward szedł za nią.
– To nie koniec, Bello. Nie możesz się ze mną kochać w taki sposób jak zeszłej

nocy, a potem tak po prostu odprawić.

– Ta noc była wielką pomyłką. Wszystko jest pomyłką. W gruncie rzeczy –

spojrzała na niego z namysłem – już dawno powinnam skorzystać z twojej rady.

– Jakiej rady? – spytał zniecierpliwiony. Lekko się uśmiechnęła.
– Powinnam dać ci spokój i pocałować ropuchę.
Edward powiedział, że nie może przyjąć pracy w Clearwater Electronics. Bella z

goryczą przyznawała, że nie była tym zaskoczona.

I tyle, jeśli chodzi o jego uczciwość. Chyba jednak lepiej, że nie podał jej

prawdziwego powodu swej decyzji, wystarczyło, że w głębi serca znała prawdę.
Gdyby oświadczył, że Bella zbyt mało dla niego znaczy, by zostać dla niej w Denver.
.. A tak, wciąż się łudziła.

Nie chciała liczyć dni. Była wściekła na siebie, że denerwuje się brakiem

jakiejkolwiek wiadomości od niego. Czyż naprawdę gładkie obietnice ojca niczego
jej nie nauczyły? Edward mówił, że wróci za kilka dni, a ona, głupia, uwierzyła.

Sama szydziła ze swojej naiwności. Niby czemu się dziwiła? Żałosne...
Pewnego późnego popołudnia usiadła do pianina. Nie grała; myślała o pierwszym

wieczorze i próbowała powstrzymać płacz.

Mike zszedł na dół i po raz pierwszy od powrotu do pracy zajrzał do salonu.

Cokolwiek Edward mu powiedział, odniosło to skutek. Podczas tych dni prawie na
nią nie spojrzał, teraz też zatrzymał się tuż za progiem, skubiąc skórzany pas na
narzędzia.

– Proszę pani? To ja już...
– Chcesz już iść? Będziesz jutro o tej samej porze?
– Nie, już skończyłem całą robotę. Pewno pani chce sprawdzić, nim sobie pójdę.

– W porządku. – Zamknęła wieko pianina i weszła na górę.
W łazience unosił się specyficzny zapach materiałów budowlanych: surowego

drewna, klejów, środków czyszczących. Przestrzeń wokół wanny była nienaturalnie
pusta. Rosalie będzie miała dużo do zrobienia, jednak Mike swoje zadanie wykonał.

Tak jak Bella. Umawiały się. że zostanie albo do czasu zainstalowania wanny,

albo do powrotu Rose. Teraz więc była już wolna.

Mike zaczął znosić narzędzia, natomiast Bella zabrała się za porządkowanie

łazienki. Musiała wszystko odkurzyć, a potem porozstawiać drobiazgi, które
pochowała w pierwszym dniu remontu. Na koniec napełniła mosiężną misę
pachnącymi płatkami potpourri i przygotowała świecę zapachową.

Mike zwijał już ostatni przedłużacz.
– Mike, nie wiem, co Edward ci powiedział... – zaczęła. Wzruszył ramionami.
– Mówił po prostu o swoich prawach do pani. Ja tam go za to nie winię.
Jego prawa do niej. Świetny żart.
– Gdyby pani kiedyś potrzebowała hydraulika...
– Wówczas zadzwonię po ciebie, Mike.
Z kieszonki koszuli wyjął świeżą wykałaczkę. Włożył ją energicznie do ust i

wyszedł.

Bella zabrała się za porządkowanie następnych pomieszczeń. Odkurzyła

sypialnię, zmieniła pościel, do pralki wrzuciła ręczniki. Wszystko to oczywiście
musiała zrobić, ale było jej też na rękę, że każda z tych czynności pozwala jej zostać
tu trochę dłużej.

Tłumaczyła sobie, że to głupota. Trzeba skończyć zabawę w udawanie.
Podjęła w końcu decyzję. Spakowała swoje rzeczy i odłożyła klucz na umówione

miejsce. Czas wracać do siebie.

Nikt się nie odezwał, kiedy zadzwonił do drzwi. W domu nie było żywej duszy,

tylko nieruchome oko kamery błyszczało nad drzwiami. Czy to znaczy, że Bella nie
ma w domu, czy może spojrzała na monitor i nie chce go widzieć?

Zajrzał pod donicę z żółtymi kwiatkami i ze zdumieniem stwierdził, że klucz był

na swoim miejscu.

A więc odeszła.
Uderzyło go to jak obuchem, chociaż wiedział, że głupotą byłoby oczekiwać, iż

nic się nie zmieniło. Nie mógł przecież liczyć na to, że Bella będzie tu na niego
czekać. Szczególnie po tym, jak powiedziała, że to już koniec.

Stał na schodkach i obracając klucz w ręku, zastanawiał się, czy warto wchodzić

do środka. Czy zniesie panującą tam ciszę i pustkę? Czy rzeczywiście ma ochotę

100

zaglądać  do  lodówki,  gdzie  zapewne  w  idealnym  porządku  stoją  jego  rzeczy:  sześć
piw,  dwa  słoiczki  oliwek  i  butelka  keczupu?  Albo  wejść  do  łazienki?  Nawet  jeśli
wyprowadziła się kilka dni temu, bez wątpienia pozostał tam zapach bzu. Mógłby też
odtworzyć  film  zarejestrowany  przez  kamerę.  Przynajmniej  zobaczyłby,  jak  Bella
opuszcza dom...

„Źle pan to rozegrał”. Musiał przyznać, że Mike miał świętą rację.
Zdecydowanie podniósł klucz. Pójdzie prosto do telefonu i w książce

telefonicznej odszuka „Wypożyczalnię Żon”. Teraz już nie podda się.

Bella wcisnęła przełącznik i szum odkurzacza ucichł. Dywan w salonie był

ostatnią pozycją na liście prac porządkowych. Nie ma już żadnych śladów jej
obecności. Rosalie wróci do wysprzątanego, czystego domu.

Przeniosła odkurzacz do holu. Właśnie wstawiała go do szafki, gdy w zamku

zazgrzytał klucz. Pomyślała, że zawsze ma takie szczęście. Czy Rose i Emmett
musieli wrócić, zanim zdołała stąd odejść? Z pewnością zechcą wysłuchać jej relacji,
trzeba więc będzie uśmiechać się i udawać, że wszystko odbywało się spokojnie i bez
zakłóceń...

Drzwi otworzyły się szeroko.
– Edward... – szepnęła.
Stał w wejściu bez ruchu. Najpierw spojrzał na walizki ułożone w holu, a potem

na Bellę. W jego brązowych oczach widniało niedowierzanie.

– Myślałem, że się wyprowadziłaś. Nawet nie próbowała ukryć sarkazmu.
– W takim razie nic dziwnego, że tu się zjawiłeś. Ale nie martw się, właśnie się

wynoszę.

Zastąpił jej drogę.
– Nie, Bello. Już mówiłem, że musimy to wszystko rozwiązać.
– Mówiłeś też, że wrócisz za parę dni. Przykro mi, ale czas się skończył.
Nie ruszył się.
– Czego się boisz? Nie próbuj mi wmawiać, że niczego. Gdyby tak było, nie

próbowałabyś uciec.

– Świetnie, przynajmniej poznałam opinię eksperta od uciekania – odparowała

Bella. – Nie uciekam, po prostu nie mamy o czym mówić. Skoro jednak nalegasz,
mogę ci poświęcić kilka minut. – Ironicznym gestem wskazała salon.

Przysiadła na brzeżku obszernego fotela. Edward, zbyt podekscytowany, żeby

siadać, stanął przed kominkiem.

– Myślałam, że zająłeś się kolejną firmą – powiedziała Bella. – Wiesz chociaż,

gdzie teraz pojedziesz?

101

– Według grafiku, do Fairbanks na Alasce.
Uświadomiła sobie, że mimo wszystko aż do tej chwili miała wątłą nadzieję, lecz

Edward rozwiał ją zdecydowanie.

– Ale nie chcę tam jechać – dodał.
Nie próbowała doszukiwać się ukrytych znaczeń, bo całkiem rozsądne

wyjaśnienie narzucało się samo. Wzruszyła ramionami.

– Trudno sobie wyobrazić, żeby ktokolwiek chciał jechać na Alaskę akurat teraz,

gdy zbliża się najkrótszy dzień w roku. Pogratulować wyboru.

– Bello, nie o Alaskę chodzi. Dotyczy to każdego miejsca. Uczestniczyłem w

rozmowach wstępnych i guzik mnie obchodzi Fairbanks. Wszystko inne zresztą też,
bo podczas ostatnich tygodni zbyt wiele się zmieniło.

– Aż tak bardzo spodobała ci się praca przy drzwiach?
– Uparłaś się, żeby nic mi nie ułatwić?
– A jest chociaż jeden powód, by było inaczej?
– Nie, nie ma. Po tym, jak dałem do zrozumienia, że się nie liczysz...
Uniosła dumnie brodę.
– Dlaczego miałabym uważać, że powinno być inaczej? Jesteś zbyt zajęty...
– Do cholery, Bello, przestań udawać, że jesteś jak sopel lodu! Musi cię

obchodzić, co do ciebie czuję!

– A niby dlaczego? – spytała ze złością.
– Bo bardzo chcę, żeby cię to obchodziło – powiedział po długiej chwili

milczenia.  –  Nie  okłamałem  cię,  Bello,  a  przynajmniej  tak  mi  się  zdawało.  Nie
wiedziałem,  co  się  ze  mną  dzieje.  Przyznaję,  że  sam  byłem  zaskoczony,  zarówno
tym,  co  robiłem,  jak  i  faktem,  że  sprawiało  mi  to  przyjemność.  Ale  nawet  nie
próbowałem  zastanawiać  się  nad  tym.  Aż  do  chwili,  kiedy  powiedziałaś,  że  to
koniec... Wtedy uświadomiłem sobie, że wcale nie pragnę krótkiego romansu. Chcę...
Och, chcę dużo więcej.

To wyznanie powinno stopić jej serce, lecz Bella czuła tylko zamęt. Powiedział,

e jest dla niego ważna, że chciał więcej niż przelotnego flirtu. Tylko co to znaczy?

Czego właściwie od niej oczekuje?

Usiadł na brzegu jej fotela.
– Zakochałem się w tobie, Bello – wyznał. Zakochał się. Kręciło się jej w głowie.

Spełniało się jej marzenie, a jednak...

– Nie wierzę, że cię nic nie obchodzę. Gdyby tak było, nie kochałabyś się ze mną

w taki sposób...

– To była ciekawość – zaoponowała słabo. Edward pokręcił głową.

102

– Nie chcesz chyba, żebym w to uwierzył. Skoro jednak tak mówisz, może

jeszcze zaspokoisz swoją ciekawość? Może sprawdzisz, jak smakuje pocałunek,
kiedy już wiesz, że cię kocham.

Nie czekał na odpowiedź, tylko pochylił się do jej ust. Nie próbowała się odsunąć.

Choć poruszał się wolno, jakby dając jej szansę na ucieczkę, w jego wzroku
wyczytała zdecydowanie.

Wcale nie chciała uciekać. Pragnęła znaleźć się w jego ramionach. W jego sercu.

I w jego życiu...

Zamknęła oczy i próbowała się poddać, ale coś ją powstrzymywało. Usiłowała

pamiętać o tym, że Edward nie jest taki jak ojciec. Czy jednak ona, podobnie jak jej
cierpiąca matka, nie będzie żałować, że oddała się temu czarującemu, lecz
zmiennemu mężczyźnie?

Podniósł głowę.
– Co się dzieje, Bello? Dlaczego się wahasz? Zagryzła wargi. Musiała

zaryzykować.

– Pochlebia mi, że mnie pokochałeś, ale...
– Co mam zrobić, Bello? Nie poproszę cię, żebyś za mną jeździła od miasta do

miasta...

Serce jej zamarło.
– Chcesz, żebym czekała na lotnisku, ilekroć zdarzy ci się dłuższa przerwa w

podróży? Wolałabym więcej cię nie zobaczyć...

– Na pewno mnie zobaczysz. Dzwoniłem w tym tygodniu do Harry’ego.
– W sprawie pracy? – Spochmurniała. – Już wiem, że nie możesz jej przyjąć.
– To prawda. Nastąpiłby konflikt interesów, gdybym przyjął posadę w firmie,

którą właśnie sprawdzam pod kątem możliwości inwestycyjnych. Postawiłoby to pod
znakiem zapytania bezstronność i wiarygodność mojej opinii.

– Czyli nie ma o czym mówić? – Miała ochotę ukryć twarz na jego ramieniu i

wyć z rozpaczy.

Uśmiechnął się i pocałował jej skroń.
– Ale teraz, kiedy Harry zdobył już potrzebne środki, układ między nami uległ

zmianie. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby złożył mi nową propozycję, którą ze
spokojnym sumieniem mogę przyjąć.

Bella potrząsnęła głową.
– Nie mogę cię o to prosić. Gdyby miało cię to unieszczęśliwić... – Ofiarowywał

jej gwiazdkę z nieba, ale za cenę, której nie zamierzała płacić. Przygryzła wargę. –
Edward, czy ty zdajesz sobie sprawę, jak mnie to przeraża? Nie wezmę na siebie

103

takiej odpowiedzialności. A jeśli coś pójdzie nie tak?

– To się przydarzyło moim rodzicom. Nie rozwiedli się, chociaż dla nas

wszystkich byłoby to pewno lepsze rozwiązanie. To dlatego Emmett trzy razy się
ż

enił. Kiedy tylko dochodzi do jakichś nieporozumień, natychmiast bierze nogi za

pas.

– Może powinnam ostrzec Rosalie.
Uśmiechnął się krzywo.
– Chyba już za późno. Jeśli ich małżeństwo przetrzyma ten remont, to znaczy, że

Emmett stał się innym człowiekiem. Zresztą, nie mnie oceniać, czy się zmienił.
Wiem tylko tyle, że ja tak.

– Edward...
– Daj mi skończyć. Poszedłem inną drogą niż mój brat. Postanowiłem w ogóle nie

podejmować ryzyka. Tak urządziłem swoje życie, żeby nigdzie nie zatrzymywać się
na dłużej. W ten sposób nic nie mogło się popsuć, niczym nie mogłem się znudzić.
Ani pracą, ani kobietą. Miałaś rację, Bello. Byłem zbyt zajęty, żeby zastanowić się,
czy rzeczywiście chcę tak żyć. Dopiero przy tobie zwolniłem tempo i zobaczyłem, co
tracę. Jesteś dla mnie najważniejsza. Pragnę mieć cię przy sobie, gdy będę poznawał
to, co mnie do tej pory ominęło.

– Jesteś tego pewien? – szepnęła. – Mówiłeś, że nie znosisz rutyny.
– Nie sądzisz chyba, że praca u Harry’ego kiedykolwiek stanie się monotonna? A

jeśli chodzi o ciebie... nie doceniasz się. Coś mi mówi, że całe lata miną, zanim jako
tako ciebie poznam. Jeśli, oczywiście, dasz mi szansę.

Powoli ustępowało jej napięcie.
– W każdym bądź razie – powiedział zdecydowanie – w przyszłym tygodniu

zaczynam  pracę  jako  dyrektor  finansowy  i  młodszy  wspólnik  w  Clearwater
Electronics. Zostaję tutaj, czy tego chcesz, czy nie. Razem z Harrym mamy szerokie
plany  związane  z  „Wypożyczalnią  Żon”.  Chcemy  zatrudnić  twoją  firmę  do
organizowania  imprez  dla  pracowników,  więc  i  tak  będziesz  miała  ze  mną  do
czynienia. Chyba że wolisz wrócić na studia.

Bella zastanowiła się chwilę i pokręciła głową.
– Zbyt wiele zawdzięczam Angeli i Jessice, aby je teraz opuścić. To pierwsze

prawdziwe przyjaciółki w moim życiu. A to, co ci powiedziałam na temat dyplomu,
jest najszczerszą prawdą. Życie naukowca to nie tylko wieża z kości słoniowej i
poezja. Nie chcę mieć do czynienia z intrygami i ciągłą presją. Znacznie bardziej
odpowiada mi obecna rola.

– W takim razie daję ci zlecenie na znalezienie mieszkania. Uprzedzam tylko, że

104

łatwiej  mnie  do  niego  przekonasz,  jeśli  obiecasz  zamieszkać  ze  mną.  Gdybyś
odmówiła,  będę  grymasił  przy  każdej  propozycji,  aż  tak  cię  zmęczę,  że  w  końcu
zmienisz  zdanie.  –  Przytulił  ją  mocniej.  Drżała  tak  bardzo,  że  musiała  oprzeć  się  o
niego. – A jeszcze lepiej będzie nam się współpracować, jeśli zgodzisz się wyjść za
mnie.

Pocałowała go wolno, bez pośpiechu.
– Jeśli powiesz „tak” – odezwał się w końcu – równie dobrze mogę zamieszkać w

kartonie pod mostem.

– Mieszkania zacznę szukać jutro – szepnęła, przyciągając go do siebie.
– Ja myślę – mruknął Edward, nadal obsypując ją żarliwymi pocałunkami.
Tak, dzisiaj co innego było im w głowie.

☺ by oknoifiranka