Struktury terrorystyczne w
Europie
Historia i współczesność
Struktury terrorystyczne w
Europie
Historia i współczesność
Niemcy
• Za początek działalności lewackiego terroryzmu w
Niemczech uważa się demonstrację przeciwko
wizycie w Niemczech szacha Iranu 2 czerwca 1967
roku.
• Podczas tej demonstracji policjanci zastrzelili jej
uczestnika, studenta Berno Ohnersoga.
• Hasłem młodzieży stały się słowa przyszłej
terrorystki RAF Gundrun Ensslin: „to faszystowskie
państwo ma zamiar zabić nas wszystkich. Musimy
zorganizować opór. Na przemoc można
odpowiedzieć tylko przemocą. To jest pokolenie
Oświęcimia, z nimi nie można dyskutować”
Frakcja Czerwonej Armii
• Powstała z tzw. Opozycji Pozaparlamentarnej
(APO), która zaczęła działać z początkiem tzw.
wielkiej koalicji.
• Początkowo protesty przebiegały pokojowo.
Protestowano głównie przeciwko wojnie w
Wietnamie oraz broni nuklearnej na terenie RFN.
• Za początek RAF uważa się akcję Thowalda
Prolla, Horstema Mahlera, Andreasa Baadera i
Gundrun Ensslin, którzy 2 kwietnia 1968 roku
podpalili 2 domy towarowe we Frankfurcie.
Zostali ujęci jadnak pozostawiono ich na wolności
RAF
• Schwytany Baader odbity został w 1970
r. przez Ensslin i Urlike Meinhof, redaktor
naczelną lewicowej gazety „Konkret”.
• Po udanej ucieczce grupa szkoliła się w
Palestynie.
• Schwytanie w 1972 roku przywódców
(Baader, Meinhof, Gudrun Ensslin, Holger
Meins i Jan-Carl Raspe) zakończyło
działalność tzw. pierwsze pokolenie RAF
„Drugie pokolenie” RAF
• Drugie pokolenie RAF walczyło o uwolnienie
uwięzionych towarzyszy.
• Działania RAF doprowadziły w 1977 do
kryzysu państwa, nazywanego niemiecką
jesienią.
• Terroryści: Christian Klar, Knut Folkerts,
Gunter Sonnenberg i Brigitte Mohnhaupt
zamordowali nadzorującego śledztwo
prokuratora Bubacka.
• W ramach tzw. Offensive 77 porywali i
mordowali przedstawicieli niemieckiego
biznesu.
• Zostali schwytani i skazani na wieloletnie
więzienia.
• Większość zakończyła wyroki przedterminowo
w latach 90.
„Trzecie pokolenie” RAF
• Byli świetnie wyszkoleni i dysponowali
doskonałą bronią.
• Posiadali wiele kontaktów
międzynarodowych, przede wszystkim ze
Związkiem Radzieckim oraz państwami
arabskimi.
• W latach 80. ich głównym celem stało się
NATO
• Po rozbiciu ocaleli terroryści uciekli do NRD
RAF po „upadku muru”
• RAF była przeciwna zjednoczeniu się
Niemiec i prywatyzacji gospodarki
NRD.
• Ich celem stał się szef administracji
prywatyzującej przedsiębiorstwa we
wschodnich landach, Detlev
Rohwedder, zastrzelony 1 kwietnia
1991.
• 20 kwietnia 1998 RAF oficjalnie
ogłosiła samorozwiązanie.
Manifest RAF
Dziś kończymy ten projekt… Koniec
projektu pokazuje, że nie byliśmy
zdolni osiągnąć sukcesu. Nie
przemawia to jednak przeciwko
konieczności… rewolty. Rewolucja
mówi: byłam, jestem, powrócę znowu.
The RAF Is Dead—But The Struggle For Liberation Is Not!,
Włochy
• U źródeł terroryzmu lewackiego we Włoszech leżał
poważny kryzys polityczny i społeczny mający
swoje korzenie 1945 roku.
• Aby nie dopuścić do władzy komunistów
faworyzowano lidera chrześcijańskiej demokracji
Alcie de Gasperi.
• Przez kolejne 45 lat rządził ten sam układ
polityczny, który starał się nie dopuścić do władzy
komunistów ani rosnących w siłę neofaszystów.
• Brak ryzyka utraty władzy spowodował, iż klasa
rządząca czuła się bezkarnie.
Włochy
• W latach 60-tych narodziły się skrajne lewicowe
organizacje: Walka Trwa (Lotta Continua) i
Awangarda Robotnicza (Avanguardia Operaia).
• Działania ich sprowadzały się głównie do bijatyk
z neofaszystami i policją.
• W latach 1968-1969, po rewolcie studenckiej
oraz fali strajków organizowanych przez
lewicowe związki zawodowe organizacje te
uległy zradykalizowaniu.
• Władze za wszelką cenę postanowiły
zneutralizować ruch lewacki we Włoszech.
Włochy
• Rząd i tajne służby SID wykorzystały neofaszystowski
Narodowy Front Rewolucyjny do przeprowadzenia
zamachów, które zostały przypisane lewakom
• 12 grudnia 1969 roku seria zamachów w Mediolanie i
Rzymie pochłonęła 16 ofiar śmiertelnych i 105 rannych.
• Część włoskich ultra lewaków była gotowa do walki
zbrojnej. Rozpoczęli ją członkowie grupy Zbrojne
Komórki Proletariackie (Nuclei Armati Proletari - NAP)
przez włoskiego milionera Giangiacomo Feltrinelliego
• Zamachy zorganizowane przez Lotta Continua były
doskonale zorganizowane (m.in. egzekucja komisarza
policji Luigiego Calabresi 17 maja 1972 roku).
Czerwone Brygady
• W 1970 roku w Mediolanie powstała organizacja o
nazwie Miejski Kolektyw Polityczny (Colletivo Politico
Metropolitano).
• Zajmowała się głównie kolportażem ulotek w dużych
zakładach produkcyjnych.
• W środowisku CPO w krótkim czasie wyodrębniła się
grupa ekstremistów w skład której wchodzili: Renato
Curcio, Margherita Cagol, Franco Triano, Giorgio
Semeria i Corrado Simoni.
• Wiosną 1970 roku Lewica Proletariacka (Sinistra
Proletariat) stworzyła oddziały bojowe pod nazwą
Czerwone Brygady (Brigate Rosse).
Czerwone Brygady
• Struktura organizacyjna przypominała piramidę,
co pozwalało na centralizację ośrodka
decyzyjnego i decentralizację ośrodka
wykonawczego.
• W Mediolanie i Turynie istniały po dwie tzw.
kolumny, z których każda składała się z kilkunastu
mniejszych brygad działających w fabrykach i
przyległych im dzielnicach.
• Zaatakowali po raz pierwszy 25 tycznia 1971,
detonując 8 bomb na torze testowym koncernu
Pirelli
Czerwone Brygady
• W 1971 roku BR zaczyna dokonywać wywłaszczeń
ludowych oraz przeprowadza procesy
proletariackie.
• Od 1974 roku zmieniono taktykę i przeprowadzono
atak w serce państwa. Celami ataku byli ludzie z
pierwszych stron gazet: sędziowie, prokuratorzy itp.
• W tym czasie w skład Czerwonych Brygad
wchodziło ok. 450 osób. Wspomagało terrorystów
ok. 1000 tymczasowych współpracowników oraz
kilka tysięcy zwolenników, którzy dostarczali
organizacji potrzebnych funduszy i schronienia.
2 Czerwone Brygady
• Do końca stycznia 1976 roku policji udaje się
zatrzymać głównych bojowników.
• Do władzy dochodzi młoda generacja
terrorystów, która w swoich działaniach
odznaczała się niezwykłą brutalnością.
• Na czele grupy staje M. Moretti. Szeregi BR
zostały wsparte przez członków rozwiązanej
organizacji Lotta Continua. Jednocześnie
powstaje radykalna grupa Prima Linea
dowodzona przez syna ówczesnego polityka M.
Donat-Cattina.
2 Czerwone Brygady
•
BR mają ogromne poparcie społeczne. Na
pogrzeb jednego z terrorystów przychodzi ok. 60
tys. Ludzi.
•
1976 i 1977 to apogeum działania organizacji.
Ponad 170 zamachów, 15 zabitych, 56 rannych
•
W 1978 atakowano sędziów, dyrektorów
przedsiębiorstw, policjantów, personel dużych
zakładów.
•
Doszło do ponad 2000 aktów przemocy.
•
Najbardziej spektakularną akcją było
uprowadzenie i zabicie premiera Włoch A. Moro.
2 Czerwone Brygady
• Zgładzenie Moro gwałtownie osłabia poparcie dla BR we
włoskim społeczeństwie.
• Na przełomie lat 70. i 80. XX wieku BR dokonały ok. 2 tys.
podpaleń i zamachów bombowych.
• W 1980 roku dokonano 1264 zamachów w wyniku których
śmierć poniosło 30 ludzi.
• W 1981 roku zagrożone BR zawarły sojusz z mafią.
Wszystkie łupy z napadów na banki, jak i również z porwań,
były dzielone na pół.
• W 1982 r. BR po wielu aresztowaniach zawiesiła działalność.
• Wznowiono ataki w 1986 i 1987 roku. Kolejnych akcji
dokonano w 1989 roku pod nazwą Nowe Czerwone Brygady.
Czerwone Brygady
• Ekologizm - Zbrojna Grupa Walczących Brygad dokonywała
zamachów na zakłady należące do koncernów
chemicznych.
• w 1993 roku ostrzelano koszary wojsk amerykańskich w
Aniano,
• w 1994 roku podłożono bombę pod szkołę wojskową w
Rzymie,
• w 1997 roku przeprowadzono nie udany zamach na
senatora di Pietro,
• w 1999 roku Czerwone Brygady przeprowadziły udany
zamach na doradcę ministra pracy i byłego wiceministra
transportu, adwokata Massimo Antona.
Grecja
• Korzenie lewicowego terroryzmu sięgają wojny
domowej z lat 1944-1945 i 1946-1949.
• W czasie okupacji głównymi siłami ruchu oporu były
kontrolowany przez komunistów Front Wyzwolenia
Narodowego - Ludowa Armia Narodowo
Wyzwoleńcza (EAM-ELAS) oraz Narodowo
Demokratyczna Armia Grecji (EDES).
• 12 lutego 1945 roku na mocy porozumienia z Warkiz
Ludowa Armia Narodowo Wyzwoleńcza przestaje
istnieć. Partia komunistyczna została
zdelegalizowana i większość jej członków udała się
na emigrację m.in. do Polski.
Grecja
• 21 kwietnia 1967 roku, w wyniku współpracy króla i
wojska, doszło do zamachu stanu, którego
konsekwencją były represje wobec ponad 45 tys.
Greków o poglądach lewicowych, cenzura, delegalizacja
partii politycznych, czystki w administracji oraz banalny
zakaz noszenia bród i spódniczek mini.
• 16 na 17 listopada 1973 roku wojskowa junta dokonała
masakry studentów okupujących Politechnikę w
Atenach. Bilans 34 zabitych i 800 rannych.
• W latach 1973-1796 powstało ok. 95 ultralewicowych
grup.
Grecja
• Rewolucyjna Walka Ludowa (ELA)
wysadziła 24 kwietnia 1975 roku
osiem samochodów należących do
amerykańskich żołnierzy
stacjonujących w bazie Elefsina.
• Tajemnicza organizacja istnieje do
dzisiaj, ale nic o niej nie wiadomo
poza ilością jej członków szacowaną
przez CIA na 30 osób.
Grecja
• Rewolucyjna Organizacja 17 Listopada
(17N) jest odpowiedzialna za śmierć szefa
CIA w Atenach Richarda Welcha.
• Podobnie jak w przypadku pierwszej
organizacji jedyną pewną informacją o 17N
jest jej wielkość, szacowana przez CIA na
ok. 15 osób.
• ELA odpowiada za podpalenia i
podkładanie bomb bez ofiar. 17N
dopuszcza się wyłącznie zabójstw.
Grecja
• Mimo zwycięstwa w 1980 roku greckich socjalistów
obie organizacje nie zaprzestały terroru.
• Lata 1988 i 1989 to apogeum lewackiego terroru w
Grecji.
• Pod koniec roku 1989 lewacy z 17N dokonali
zuchwałej kradzieży 60 granatników
przeciwpancernych M-72 z koszar w Sykurio.
Skradzionymi granatnikami dokonano w latach
1991-1992 zamachów na budynki administracji
rządowej, amerykańskie banki, hotele, zatopiono w
porcie Perama holownik Karapiperis-6.
• Do końca 1999 lewacy zabili 23 osoby.
Francja
• Rok 1968 - w strajkach, protestach ulicznych i
zamieszkach wzięło udział ok. dziesięciu milionów
studentów i robotników.
• Wszelki protesty francuski rząd tłumił z całą
stanowczością. Do maja 1968 roku 60 tys.
demonstrantów zostało zaatakowanych przez
policyjne oddziały prewencyjne CSR, 739 zostało
hospitalizowanych.
• Trockiści z Międzynarodowej Partii Komunistycznej
(Internationales Communiste) wysunęli postulaty
połączenia wszystkich komitetów strajkujących w
celu kontynuowania walki rewolucyjnej
Francja
• W latach 70. przez Francję przelała się kolejna fala strajków.
• Powstają skrajnie lewicowe organizacje: Grupa
Internacjonalistycznej Akcji Rewolucyjnej (Groupe Action
Revolutionnaire Internationales, GARI ), Brygady
Międzynarodowe (Brigades Internationales, BI ) oraz
Komórki Zbrojne dla Autonomii Proletariackiej (Les cellules
de l'autorité militaire prolétarienne, NAPAP).
• GARI była organizacją nastawioną wrogo przeciwko rządom
hiszpańskim w ramach odwetu za stracenie hiszpańskiego
anarchisty Salvadora Puiga-Anticha z Iberyjskiego Ruchu
Wyzwolenia (Movimiento Ibérico de Liberación).
• Brygady Międzynarodowe były organizacją znacznie
groźniejszą, mającą na swoim koncie pięć zamachów
terrorystycznych na zagranicznych dyplomatów
przebywających we Francji.
Brygady Międzynarodowe
• Komando Raul Senni 9 grudnia 1974 roku zamordowało attache
wojskowego Urugwaju R. Tralala;
• Komando Juan Manot 8 października 1975 rok przeprowadziło
nieudaną próbę zamachu na attache wojskowego Hiszpanii Garcie;
• Komando Che Guevara w maju 1976 roku zamordowało
ambasadora Boliwii Joachim Zentayo Amaya;
• Komando Reza Rezey dokonało zamachu na attache kulturalnego
Iranu Humajuna Kejkawusa;
• -Komando Sayed El Oual’ próbowało zabić ambasadora Mauretanii;
Senni był dowódcą lewackiej partyzantki urugwajskiej Tupamaros.
Manot był terrorystą z ETA zastrzelonym 27 września w Barcelonie.
Rezey
był irańskim komunistą straconym w 1973 roku,
El Oual’ był działaczem lewicy mauretańskiej.
Brygady Międzynarodowe
Komórki Zbrojne dla Autonomii
Proletariackiej specjalizowały się w
wysadzaniu budynków. Organizacji
przypisuje się morderstwo Jeana-
Antoine Tramoniego. W roku 1979
główni bojownicy zasilili kadrę
najważniejszej w historii Francji
lewackiej grupy terrorystycznej
Action Directe (AD).
Action Direct
• AD skupiała członków: GARI, NAPAP i Brygad
Międzynarodowych, a także członków grup
anarchistycznych: Grupa Internacjonalistycznej Akcji
Rewolucyjnej (Groupe Action Revolutionnaire
Internationales, GARI ), Brygady Międzynarodowe
(Brigades Internationales, BI ) oraz Komórki Zbrojne dla
Antonimi Proletariackiej (Les cellules de l'autorité militaire
prolétarienne, NAPAP)
• Dowódcą i założycielem organizacji był Jean-Marc Rouillan.
• Trzon grupy stanowili: N. Menigon, F. Oriach, R. Schleicher,
C. Jaureguy i O. Giotto.
• Organizacja liczyła 100 członków z czego ok. 15 brało
udział w akcjach zbrojnych
Action Direct
• W 1984 roku AD dokonała dziesięciu zamachów
na budynki administracji rządowej. Terroryści
zaatakowali też koszary wojskowe w Belgii.
• W 1985 roku terroryści ulegli dalszej
radykalizacji. Przeprowadzono 15 zamachów
bombowych.
• 21 lutego 1987 roku policja poinformowana
przez anonimowego obywatela zrobiła nalot na
kryjówkę lewaków zatrzymując wszystkich
przywódców ruchu.
ETA
• Euskadi Ta Askatasuna / Kraj Basków i Wolność organizacja
walcząca o niezależność Baskonii, założona w lipcu 1958
roku przez radykalnych działaczy Nacjonalistycznej Partii
Basków
• W ETA wykrystalizowały się dwa nurty: umiarkowany,
dążący do uzyskania przez Kraj Basków autonomii i
radykalny, zdecydowany na walkę o niepodległość.
• Oba nurty głosiły lewicowe hasła w sprawach społecznych i
gospodarczych.
• Była bezwzględnie zwalczana przez dyktaturę gen. Franco.
• ETA podzieliła się na dwie organizacje: umiarkowana ETA
“polityczno-wojskowa” i radykalna ETA “wojskowa” (ETA-M).
ETA
• Lata 80. to seria dobrze przygotowanych zabójstw
i zamachów bombowych. Celem byli głównie
policjanci.
• ETA podjęła współpracę z IRA oraz z
ugrupowaniami arabskimi (np. Hamasem). Jej
członkowie przeszli najprawdopodobniej szkolenie
w kilku krajach arabskich ( m.in. Libia, Liban).
• W latach 80. ETA liczyła od 200 do 500 osób
podzielonych w sekcje liczące zazwyczaj pięć osób.
• Organizacja wykorzystywała baskijskie prowincje
we Francji, jako swoje zaplecze.
ETA
• W roku 1988 osłabiona ETA zaproponowała hiszpańskim
władzom rozmowy, które jednak zakończyły się fiaskiem
• Po kolejnych zamachach i aresztowaniach ETA złożyła
propozycję pokojową (pokój za prawo do
samostanowienia), ale władze Hiszpanii odrzuciły
propozycję.
• We wrześniu 1998 ETA ogłosiła bezterminowe
zawieszenie broni.
• W trakcie zawieszenia broni ETA odbudowała swoje
struktury i wyszkoliła nowych bojowników.
• W zamachach bombowych do 2003 roku zginęło
kilkadziesiąt osób.
ETA
• W marcu 2006 roku ETA istotnie ogłosiła
trwałe zawieszenie broni. Jednak 30
grudnia 2006 dokonała zamachu na
lotnisku w Madrycie, w którym zginęły dwie
osoby, a ponad 20 zostało rannych.
• W 2008 roku ETA dokonała kolejnej serii
zamachów
• Od 1968 do 2008 roku w wyniku działań
ETA zginęło 825 ludzi: 482 ofiary to
wojskowi i policjanci a 343 to cywile.