Analiza ruchu pokojowego w Liberii

Liberian Mass Action for Peace 

 Wojna która trwała od 21.12.1989 roku 

zainicjowała chęć zmian oraz zakończenia 

wojny. 

W 1997 roku Taylor został prezydentem 

Liberii i sprawował władzę absolutną. Ludzi 

nie było stać na szklankę ryżu. 

Inicjatorką powstania ruchu pokojowego 

była Leymah Gbowee - działaczka na rzecz 

praw człowieka i pokoju w Liberii. 

Sama stwierdziła, że 

"jeśli w społeczeństwie 

mają się dokonać jakieś zmiany, może to 

stać się tylko za sprawą matek". 

Była to pierwsza organizacja, w której działały 

chrześcijanki i muzułmanki. Od początku 

dystansowały się od polityki, podkreślając, że 

interesuje je wyłącznie pokój. Na początku było ich 

kilka jednak bardzo szybko ruch ten zaczął się 

rozrastać do kilku tysięcy.

Odnośnym punktem utworzenia ruchu był sen Leymah, w 

którym zebrała kobiety ze swojej parafii i modliła się wraz 

z nimi o pokój.

Czynniki, które spowodowały powstanie ruchu pokojowego: 

- uzyskanie pokoju w kraju;

- masowe niezadowolenia;

- chęć zakończenia wojny;

- grupa, która tworzyła ruch to kobiety;

- bodźcem były ciągłe gwałty, kradzieże, zabójstwa;

- miały poparcie zewnętrzne wśród kobiet muzułmanek 

oraz wśród przedstawicieli innych krajów;

- wsparcie aktywistek przez feministki z USA;

- plan działań.

 

Do ich działań należały:

- jednolity biały ubiór, który symbolizował 

walkę o pokój; przyrównały się do Estery, 

która miała sukienkę smutku oraz twarz 

wysmarowana popiołem;

- pojawianie się na targu rybnym dopóki 

prezydent nie zwróci na nie uwagi; 

- strajk łóżkowy; mężczyźni bardzo szybko 

zaczęli modlić się ze swoimi kobietami bo 

wiedzieli, że koniec wojny oznacza powrót 

przyjemności; 

- wystosowanie listu do rządu, w którym 

zażądały aby zwaśnione strony usiadły do 

rozmów pokojowych; 

- mobilizowanie kobiet do walki o pokój; 

odwagi dodawały im apele społeczności 

międzynarodowej o rozmowy pokojowe; nie 

bały się bo wiedziały, że walczą w słusznej 

sprawie; 

- nie mówiły o praktykach rządu, bo 

wiedziały, że mogłyby zostać aresztowane; 

- trzymały się słowa „pokój”.

11-go kwietnia 2003 roku: 

Stanowisko Liberyjek w kwestii kryzysu:

- „zaprzestać rzezi”

- „postanowiłyśmy przemówić”

- „głód, choroby, gwałty”

- „przyszłość dzieci”

- „przerwać ogień, rozpocząć dialog” .

Liberyjki czekały całymi dniami w słońcu, aż 

prezydent zareaguje na ich dokument. 

Dla tych kobiet przestało się liczyć czy będą 

miały co jeść oraz czy będzie praca, jednak 

bez dokonania zmian w państwie nie będzie 

lepiej, a ich dzieci nie będą chodzić do 

szkoły. 

23.04.2003 był dniem przełomowym, 

ponieważ Taylor zgodził się na spotkanie. 

Kobiety bały się spotkania, miały w sobie 

lek przed nieznanym.

List jaki zabrały ze sobą na spotkanie z 

prezydentem zawierał następujące 

sformułowania: 

- „jesteśmy zmęczeni wojną”

- „nie chcemy dalej uciekać”

- „nie chcemy żebrać o garść pszenicy”

- „nie chcemy by gwałcono nasze dzieci” . 

Wówczas Taylor i jego ludzi przekonali się, 

że te kobiety mają ogromne poparcie wśród 

społeczeństwa. 

Kobietom udało się osiągnąć jeden z celów, 

ponieważ prezydent zgodził się na udział w 

rozmowach pokojowych.  

4-go czerwca 2003 roku prezydent Taylor 

przybywa do Accra, gdzie rozpoczynają się 

rozmowy pokojowe, które miały potrwać 2 

tygodnie. 

Kobiety wiedziały, że wciąż trzeba wywierać 

presję więc zmobilizowały uchodźców 

mieszkających w Ghanie. Część kobiet z 

Liberii zebrała środki, aby pojechać do 

Accra i przypominać o swoich postulatach, 

przede wszystkim o tym, że one oraz dzieci 

potrzebują pokoju.

Gdy podczas rozmów prezydent Taylor 

został oskarożony o zbrodnie wojenne w 

Serra Leone, społeczeństwo 

międzynarodowe domagało się 

natychmiastowego aresztowania, jednak 

prezydent uciekł przed aresztowaniem do 

Liberii. 

Były prezydent Nigerii Generał Abdulsalami 

Abudakar uważał, że kobiety dobrze robią 

organizując ten ruch pokojowy oraz znalazł 

w nich wsparcie w sposobie przemówienia 

do mężczyzn. 

Kobiety, które były w Ghanie podczas tych 

rozmów prowadziły zakulisowe rozmowy z 

potencjalnymi przywódcami grup oraz starały 

się poznać ich stanowiska i granice 

kompromisu by móc negocjować z druga 

stroną. 

Dzięki temu udało się uformować nowy rząd 

Liberii. 

Jednak kobiety będące w Ghanie obawiały się 

tego co działo się w Liberii, ponieważ odbywała 

się tam regularna wojna. 

Wiceminister obrony dzwonił ze swojego 

pokoju i wydawal dyspozycje dotyczące 

ostrzeliwania Monrovi.

Podczas gdy trwały rozmowy w Ghanie 

kobiety nadal przychodziły na targ rybny 

aby pokazać, że nie poddadzą się tak łatwo. 

Modliły się, protestowały przeciwko 

ostrzałów, rakiet oraz „zabłąkanych kul”. 

Po okresie 6 tygodni rozmowy nadal nie 

przyniosły rezultatów. Na rozmowy 

zaproszono wataszków. 

Kobiety okrążyły cały budynek, stworzyły 

łańcuch. Koordynatorka powiedziała 

wyraźnie, że jeśli nie podpiszą pokoju to 

nikogo nie wypuszczą. 

Prawdziwe negocjacje o pokoju zostały 

podjęte, gdy Leymah postanowiła się 

rozebrać. 

Po 2 tygodniach, który im dały zostały 

przedstawione warunki pokoju: 

- Taylor został skazany na wygnanie do 

Nigerii.

- w Monrovi miały się pojawić siły pokojowe 

ONZ.

- Rząd Tymczasowy miał przygotować i 

zorganizować demokratyczne wybory, 

posadę znalazło w nich wielu dowodców 

rebeliackich oddziałów. 

 

4.08.2003 do Liberii przybyły 

Międzynarodowe Siły Pokojowe. 

11.03.2003 Taylor udał się na wygnanie do 

Nigerii.

Kobiety po rozmowach wróciły do kraju w 

swoich koszulkach, nieznajomi ściskali ich 

na ulicach. 

Kobiety sądziły, że w tych koszulkach są 

niezniszczalne.

Ruch pokojowy nie wrócił do domu, 

ponieważ chciał pokazać Rządowi 

Tymczasowemu oraz całemu światu że 

bacznie trwają w tym czy warunki pokojowe 

są wykonywane.  

Wg kobiet z ruchu pokojowego pokój to 

proces a nie jednorazowe wydarzenie. 

Należy go budować także wtedy gdy 

wojownicy odłożą broń wówczas należy ich 

przyjąć do swojej społeczności. 

Kobietom ciężko było wybaczyć, ale 

wiedziały, że jak tego nie zrobią to wrócą to 

punktu wyjścia. 

W grudniu 2003 roku ONZ rozpoczął 

rozbrajanie wojowników, mieli zgłosić się do 

bazy wojskowej i zdawać broń. Nie udało im 

się to. Pomogły im kobiety, które wiedziały 

jak z nimi rozmawiać.

Po 4 dniach kobietom udało się opanować 

sytuację.

Kobiety z ruchu wystosowały oświadczenie, 

w którym wytyczyły błędy ONZ, to 

oświadczenie nadawały wszystkie stacje 

radiowe. 

Uważały, że Liberia nie uzna spokoju dopóki 

nie odbędą się demokratyczne wybory. 

Postanowiły pracować nad osiągnięciem 

celu jak długo będzie trzeba. W tych 

walkach o osiągnięcie celu nie bały się, że 

zostaną zgwałcone. 

17.01.2006 roku odbyły się demokratyczne 

wybory, w których prezydentem Liberii 

została kobieta. Bez Pokojowej Inicjatywy 

Kobiet byłoby to niemożliwe. Po prawie 3 

latach oficjalnie zakończyły masową akcję, 

jednak wiedzą, że powrócą jeśli znowu 

zacznie się coś dziać.

1. Problemem jest wojna, co powoduje brak pokoju w 

Liberii. 

2. Podmiot odpowiedzialny za problem to władza.

    Przyczyny problemu to walka o dostęp do zasobów, 

    nienawiść między grupami etnicznymi oraz 

przepaść 

    między biednymi a bogatymi. 

3. Celem ruchu jest uzyskanie pokoju w Liberii. Szansa 

na 

    sukces była spora, ponieważ kobiety miały oparcie 

w sobie 

    i wśród społeczności międzynarodowej, oraz 

mobilizacja 

    wśród kobiet.

4. Adresatem protestu były władze oraz rebelianci. 

5. Autorem tego ruchu były kobiety (matki, babcie, 

córki, 

    ciotki).

Analiza ruchu pokojowego pod względem 

koncepcji Jurgena Gerhardsa

Naszym zdaniem Ruch pokojowy to:

- 

ruch rewolucyjny

, ponieważ kobiety w nim 

dążyły to całkowitego zakończenia wojny; 

-

 ruch dotyczący zmian struktur, czyli ruch 

społeczno – polityczny

, w którym chciały 

obalić istniejące władze i doprowadzić do 

zainicjonowania demokratycznych wyborów;

- 

ruch logicznie ekspresyjny

, co oznacza, że 

kobiety nie dążyły do zdobycia władzy, a 

ukazania, że pokój w Liberii jest konieczny 

dla nich oraz dzieci;

Ruch pokojowy to tysiące zwyczajnych matek, 

córek, babć i ciotek zjednoczonych przeciw złu 

potrafiło zakończyć krwawą wojnę i zaprowadzić 

pokój. Przykład odważnych kobiet z Liberii 

pokazuje, jak wielka siła drzemie w ludziach 

zjednoczonych w pragnieniu zmian na lepsze. 

Kobiety, które w nim przedstawiono, są wzorem do 

postępowania dla nas wszystkich oraz 

prawdziwym źródłem nadziei i optymizmu