Istota polityki 

regionalnej

Region w ujęciu 

ekonomicznym

Region

  należy  do  podstawowych  pojęć 

gospodarki przestrzennej.

Brak  jest  powszechnie  akceptowanych 

i 

jednoznacznych 

kryteriów 

delimitacji 

regionów.

Korenik  wyróżnia  regiony  ekonomiczne, 

planistyczne, 

administracyjne, 

urbanistyczne, 

krajobrazowe, 

społeczne, 

demograficzne  itd.  Regionami  są  nazywane 

zarówno  tereny  powierzchniowo  duże,  jak  i 

niewielkie, 

obszary 

jednorodne 

i 

zróżnicowane.

Termin 

region

  wywodzi  się  z 

łacińskiego  słowa  regio,  co  oznacza 
ruch  w  określonym  kierunku,  lub  też 
okolicę,  krainę,  dzielnicę  –  to  drugie 
znaczenie 

z 

czasem 

zyskało 

powszechną  akceptację,  choć  nie 
zawsze odnosi się do tego samego.

Ważnym 

czynnikiem 

jest 

dobór 

kryteriów 

stosowanych  przy  delimitacji  regionu,  przez  co 
można wyróżnić trzy główne z nich:

•

kryterium 

fizyczno-geograficzne

, 

którego 

podstawą  jest  obszar  podobnie  ukształtowanego 
terenu 

pod 

względem 

cech 

naturalnego 

krajobrazu  oraz  klimatu,  wyraźnie  geograficznie 
wydzielony z większego terytorium

•

kryterium  ekonomiczno-przestrzenne

  -  geografia 

gospodarcza  analizuje  tutaj  cechy  danego  obszaru 

z  uwzględnieniem  kryteriów  fizyczno-geograficznych, 

a głównie przyrodniczych, takich jak zasoby surowcowe, 

gospodarka  wodna,  warunki  rolnicze  czy  leśne;  obszaru 

charakteryzującego  się  zbliżonymi  zasobami  –  zarówno 

rzeczowymi,  jak  i  ludzkimi  –  zaangażowanymi  na 

przykład  w  produkcji  przemysłowej,  handlu,  transporcie, 

infrastrukturze 

ekonomicznej 

czy 

społecznej. 

Uwzględniane tu są nie tylko zasoby surowcowe, ale też 

działania  ludzkie  dotyczące  kształtowania  przestrzeni. 

Według  tego  kryterium  wyróżnia  się  więc  na  przykład 

Zagłębie Śląskie czy Zagłębie Ruhry

•

kryterium  administracyjne

  –  w  tym 

przypadku 

stosuje 

się 

powszechnie 

obowiązujący 

układ 

przestrzenny 

administracji  i  region  rozumiany  jest  jako 
ściśle wyznaczony obszar kraju, stanowiący 
kompleks gospodarczy o określonym profilu 
lub specjalizacji, z wyodrębnionym centrum 
administracyjno-gospodarczym,  pełniącym 
funkcje 

ośrodka 

decydującego 

o rozwoju i funkcjonowaniu danego regionu.

W  każdym  przypadku,  niezależnie  od 

dziedziny  nauki,  region  ujmuje  się  jako 

obszar 

o 

cechach 

na 

tyle 

 

charakterystycznych,  iż  pozwalają  one  na 

wydzielenie go z większego terytorium.

Zależnie  od  tego,  z  punktu  widzenia  jakiej 

cechy  poddaje  się  analizie  dany  obszar, 

można mówić o regionach geograficznych, 

kulturowych, 

administracyjnych, 

politycznych, ekonomicznych.

Region  jest  jednostką  administracyjną 

zajmującą  najwyższe  miejsce  w  podziale 

terytorialnym państwa. Jest to tzw. 

region 

administracyjny

. 

Między podziałem administracyjnym a tzw. 

podziałem  rzeczywistym  powinna  istnieć 

jak najdalej idąca zbieżność. Jest to jeden 

z  wyznaczników  sprawności  działania 

państwa. 

Podejścia do definiowania 

regionów wg Chojnickiego:

– analityczne

– przedmiotowe

Koncepcja  analityczna 

ujmuje  region 

jako  jednorodny  obszar  występowania 

pewnej  cechy  lub  zespołu  cech,  z  punktu 

widzenia  założeń  problemu  badawczego, 

które zawierają pojęcie region.

Koncepcja przedmiotowa 

traktuje region 

jako  realny  obiekt  społeczny  lub  jako 

składnik 

rzeczywistości 

społecznej 

w 

postaci  pewnej  całości,  wyodrębnionej 

przestrzennie. 

Region  w  ujęciu  systemowym

  jest 

realną 

jednostką 

przestrzenną 

lub 

terytorialną,  złożoną  z  różnych  elementów 
powiązanych ze sobą. 

Regiony  ekonomiczne

  to  obszary  zwarte 

przestrzennie  będące  częścią  większego  – 
powiązanego z innymi – terytorium, spójne 
wewnętrznie  i  stanowiące  kompleksy  o 
określonym profilu gospodarczym

Kryteria typologii regionów 

ekonomicznych:

odmienności strukturalnej

ekonomiczno-administracyjne

poziomu rozwoju

statystyczne

podstawowy rodzaj działalności

Regiony 

wg 

kryterium 

odmienności 

strukturalnej:

jednorodne

węzłowe

Regiony  jednorodne 

są  to  obszary 

względnie  jednolite  w  zakresie  pewnych 

cech  skupiające  sąsiadujące  tereny  o 

podobnych cechach.

Regiony  węzłowe 

są  to  obszary  objęte 

występowaniem  pewnego  centrum  (węzła), 

wokół  którego  skupione  są  pozostałe  części 

regionu. 

Podział  ze  względu  na  kryterium 
ekonomiczno-administracyjne

 

czyli  podział  administracyjny  kraju 
jest 

podstawowym 

punktem 

odniesienia  dla  polityki  regionalnej 
oraz  jest  podstawą  do  gromadzenia 
danych 
o 

charakterze 

społeczno-

gospodarczym. 

Regiony wg kryterium poziomu rozwoju:

regiony rozwinięte

regiony rozwijające się

regiony opóźnione w rozwoju

Kryterium  statystyczne  zaproponowane  zostało  przez  Unię 

Europejską  i  umożliwia  prowadzenie  jednolitej  polityki  przez 

wszystkie  kraje  członkowskie.  Według  tego  kryterium 

podzielono przestrzeń europejską na tzw. NUTS-y. 

W  polskich  warunkach  NUTS  1  odpowiada  poziomowi 

makroregionów. Wyróżnia się:

 makroregion 

centralny 

(województwa 

łódzkie 

i 

mazowieckie)

 makroregion  południowy  (województwa  małopolskie  i 

śląskie)

 makroregion 

wschodni 

(województwa 

lubelskie, 

świętokrzyskie, podkarpackie i podlaskie)

 makroregion 

północno-zachodni 

(województwa 

wielkopolskie, zachodniopomorskie, lubuskie)

 makroregion 

południowo-zachodni 

(województwa 

dolnośląskie 

i opolskie)

 makroregion  północny  (województwa  kujawsko-pomorskie, 

warmińsko-mazurskie i pomorskie)

NUTS  2

  odpowiada  wielkości  polskich 

regionów, 

NUTS 3

 obejmuje obszar tzw. 

podregionów, 

NUTS 

4

 

dotyczy 

powiatów, zaś 

NUTS 5

 obejmuje gminy.

Cechy regionu

W 

płaszczyźnie 

gospodarczej

, 

granice 

regionu wyznaczane są stopniem i charakterem 

rozwoju 

gospodarczego, 

zaawansowaniem 

procesów  urbanizacji,  położeniem  względem 

szlaków komunikacyjnych.

Regionem 

w 

systemie 

organizacji 

terytorialnej 

państwa

 

jest 

– 

za 

Zgromadzeniem 

Regionów 

Europy 

– 

podporządkowana 

bezpośrednio 

szczeblowi 

centralnemu jednostka terytorialna posiadająca 

reprezentację polityczną.

W  pełni  wykształcony  region    powinien  posiadać 
cztery cechy:

• wspólnotę  interesów  gospodarczych,  dośrodkową 

integrację gospodarczą,

• reprezentację polityczną pochodzącą z wyboru,

• więź  społeczną  opartą  na  poczuciu  wspólnej 

tożsamości,

• bezpośrednie 

podporządkowanie 

szczeblowi 

centralnemu.

Region społeczno-ekonomiczny wyróżnia:

• określony  obszar  geograficzny  wraz  z  zasobami 

naturalnymi,

• ludzie  zamieszkujący  dany  obszar  oraz  ich 

świadomość  polityczna  i  kulturowa  a  także     

umiejętności 

i  kwalifikacje      zawodowe      oraz      mobilność     

społeczna   i przestrzenna,

• potencjał 

gospodarczy, 

jego 

wykorzystanie 

i konkurencyjność,

• potencjał infrastruktury oraz usługi świadczone przez 

ten potencjał na rzecz zaspokajania potrzeb ludności,

• możliwość  zatrudnienia  ludzi  i  poziom 

bezrobocia,

• zasoby   majątkowe   i   pieniężne   ludzi;   

charakter      zagrożeń      bezpieczeństwa
społecznego i socjalnego,

• system      współżycia      ludzi      i      władzy,   

jednostek   społecznych,   gospodarczych,
zdolności  do  rozwiązywania  problemów 
regionalnych i globalnych.

Region

  definiuje  się  jako  terytorium, 

charakteryzujące 

się 

historyczną, 

kulturalną, 

geograficzną 

lub 

ekonomiczną  jednorodnością,  lub  też 

wszystkimi 

tymi 

cechami 

łącznie, 

dającymi  zamieszkałej  tam  ludności 

poczucie 

wspólnoty 

w 

realizacji 

własnych 

interesów 

i zamierzeń

(Deklaracja  Rady  Europejskiej  ds.    Problemów 

Regionalizacji - 1978  Bordeaux)

Region  stanowi  podstawowy  element  układu 
regionalnego, 

administracyjnego, 

czy 

gospodarczego  kraju.  Oprócz  niego  wyróżnia 
się 

jednostki 

wyższego 

rzędu, 

zwane 

makroregionami,  składające  się  z  kilku 
regionów  –  mają  one  charakter  planistyczno-
pomocniczy 
i  nie  stanowią  szczebla  administracyjnego, 
oraz  układ  niższego  rzędu,  na  który  składają 
się  subregiony.  Najniższy  wymiar  stanowią  – 
w układzie lokalnym – mikroregiony.

Podstawowe pojęcia 

związane 

z  rozwojem regionalnym

Rozwój

  zawsze  charakteryzuje  się  ściśle 

określonymi  kierunkami  zmian.  Zmiany  te 
mogą  być  rozpatrywane  w  aspekcie 
ilościowym i jakościowym. 

Zmiany  ilościowe  dotyczą  wzrostu  lub 
zmniejszenia  się  pewnych  cech  systemów 
lub 

obiektów. 

Natomiast 

zmiany 

jakościowe  dotyczą  powstania  nowych 
wartości systemów i obiektów.

Teoria rozwoju regionalnego wiąże się 
ściśle 

z 

teorią 

wzrostu 

w 

makroekonomii. 

Pod  pojęciem 

rozwoju  regionalnego 

rozumie  się  trwały  wzrost  potencjału 
gospodarczego 

regionów 

oraz 

systematyczną  i  trwałą  poprawę  ich 
konkurencyjności  oraz  poziomu  życia 
mieszkańców,  co  przyczynia  się  do 
rozwoju społeczno-gospodarczego kraju.

Rozwój  regionalny  jest  definiowany  przez 

pryzmat zmian w następujących komponentach:

 potencjale gospodarczym

 strukturze gospodarczej

 środowisku przyrodniczym

 zagospodarowaniu infrastrukturalnym

 ładzie przestrzennym

 poziomie życia mieszkańców

 zagospodarowaniu przestrzennym

W  teorii  rozwoju  regionalnego  zakłada  się 

istnienie różnic międzyregionalnych jako cos 

obiektywnego.  Wiąże  się  to  ściśle 

z  podziałem  na  regiony  silne  i  słabe. 

Kryteriami tego podziału są:



wielkość 

potencjału 

gospodarczego 

i demograficznego



efektywność 

regionalnych 

struktur 

gospodarczych



jakość życia w poszczególnych regionach

Rozwój  regionalny  to  nie  tylko  proces 
o  charakterze  gospodarczym,  ale  również 
społecznym jako trwały wzrost poziomu życia 
i dobrobytu mieszkańców. 

Wyróżnia się następujące czynniki rozwoju regionalnego:

 ekonomiczne

  –  które  dzielą  się  na  tradycyjne  (kapitał,  ziemia, 

praca)  i  nowoczesne  (postęp  naukowo-techniczny,  zmiany  w 

organizacji zarządzania)

 przestrzenne

  –  dotyczą  rozmieszczenia  różnych  elementów  sił 

wytwórczych (zasobów surowcowych i kapitałowych)

 przyrodnicze  –  dotyczą  stanu  najważniejszych  elementów 

środowiska przyrodniczego w poszczególnych regionach

 lokalne  –  związane  są  ze  stopniem  autonomii  i  mobilności 

samorządów terytorialnych

 społeczne  –  obejmują  rozwój  różnych  instytucji  nauki,  oświaty, 

kultury  i  instytucji  tzw.  otoczenia  biznesu  (agencje  i  fundacje 

rozwoju  regionalnego,  inkubatory  przedsiębiorczości,  instytucje 

finansowe, banki, giełdy, targi, instytucje konsultingowe, instytucje 

pośrednio  wpływające  na  rozwój  regionalny  ale  stwarzające 

odpowiedni klimat

Polityka regionalna

 jest działalnością 

zmierzającą  do  kształtowania  rozwoju 
poszczególnych  regionów  i  relacji 
międzyregionalnych  zgodnie  z  celami 
społeczeństwa jako całości, jak również 
celami społeczności regionalnych.

                                                 

(R.Domański)

Polityka 

regionalna 

powinna 

być 

płaszczyzną  szczególnej  współpracy 

organów 

rządowych 

z 

organami 

samorządowymi, 

regionalnymi 

i 

lokalnymi.

Można wyróżnić, ze względu na podmiot 

prowadzący  politykę  regionalną,  dwa 

wymiary  tej  polityki: 

politykę  inter-   

i intraregionalną

Polityka 

interregionalna

 

(bezpośrednia,  międzyregionalna)  to 
usystematyzowane  oddziaływanie  na 
obszary 

będące 

wyodrębnionymi 

ponadlokalnymi 

jednostkami 

terytorialnego 

podziału 

administracyjnego  kraju  (regiony), 
podejmowane  przez  rząd  centralny 
oraz jego agendy 

Polityka 

intraregionalna

 

(autonomiczna,  wewnątrzregionalna) 
prowadzona  jest  przez  samorządowe 
władze 

regionu, 

to 

usystematyzowane  oddziaływanie  na 
procesy 

rozwoju 

społeczno-

gospodarczego 

zachodzące 

na 

obszarze regionu 

Polityka  regionalna  UE

  jest  tematycznie 

uporządkowanym,  działaniem  mającym  na 
celu  -    przy  pomocy  zespołu  instrumentów 
prawnych 
i  finansowych  -  usunięcie  dysproporcji  w 
rozwoju 

gospodarczym 

i 

społecznym 

regionów 
w  Unii  oraz  zapewnienie  zrównoważonego 
wzrostu 

wszystkich 

jej 

obszarów 

z  zachowaniem  jej  wewnętrznej  spójności 
ekonomicznej i społecznej.

Potrzeba  prowadzenia  wewnątrz  UE 
polityki 

regionalnej 

jest 

konsekwencją  dużego  zróżnicowania 
stopnia 

rozwoju 

społecznego 

i 

gospodarczego 

poszczególnych 

krajów  członkowskich  Unii  oraz 
istnienia 

jeszcze 

większych 

dysproporcji  rozwojowych  pomiędzy 
ich regionami. 

Dysproporcje

  te  mają  często  charakter 

strukturalny, wynikający przede wszystkim z:

• peryferyjnego  położenia  regionu,  trudnych 

warunków  klimatycznych  i  geograficznych, 

niedostatecznie  rozwiniętej  infrastruktury, 

niekorzystnej 

struktury 

gospodarki 

(z 

dominującym 

rolnictwem), 

niskiego 

poziomu  kwalifikacji  zawodowych  ludności 

itp.,

• dominacji  tzw.  przemysłów  schyłkowych 

(górnictwo  węgla,  hutnictwo  stali,  przemysł 

tekstylny i stoczniowy). 

Regionalizacja

Regionalizm

 

jest  zjawiskiem  powstałym 

wskutek  obrony  przed  centralizacją  życia 
społeczno-politycznego,  a  także  ochrony 
własnej tożsamości i świadomości narodowej.  

Regionalizm

  ma  szczególne  znaczenie 

w 

państwach 

wielonarodowych 

(np. 

Hiszpania

) 

oraz 

zróżnicowanych 

pod 

względem 

rozwoju 

gospodarczego 

(np. 

Włochy

).

 

Proces  regionalizacji

  państwa  jest  z  kolei 

wyodrębnieniem 

nowych 

jednostek 

terytorialnych, 

mających 

niejednokrotnie 

rzeczywiste kompetencje administracyjne. 

Na proces regionalizacji składają się:

• określenie  charakteru  ustrojowego  regionów 

i ich roli w organizacji politycznej państwa,

• redystrybucja  zadań  i  kompetencji  ze 

szczebla centralnego na poziom regionu,

• delimitacja regionów.

Regionalizacja

  to  procedura  wyróżniania 

regionów.  Dokonuje  się  jej  za  pomocą 

różnych metod, na dwa zasadnicze sposoby:

   

poprzez  dzielenie  obszaru  na  jednostki 

regionalne 

na 

podstawie 

przyjętych 

kryteriów,

poprzez łączenie ze sobą przylegających do 

siebie  małych  jednostek  o  podobnych 

cechach środowiska.

Ważną cechą regionalizacji 
jest  to,  że  pokrywa  ona 
cały 

obszar 

(nie 

pozostawia  się  „pustych 
miejsc”,  które  nie  należą 
do żadnego regionu)

Wyróżnia się dwa typy 
regionalizacji:

•regionalizacja od góry

•regionalizacja od dołu

Regionalizacja  od  góry

  wypływa  z  dążeń 

państwa 

i 

jest 

wynikiem 

decentralizacji 

kompetencji (Francja, Portugalia). 

Można wyróżnić następujące etapy:

• kryzys państwa opiekuńczego,

• dążenie do osiągnięcia większej efektywności,

• projekty  ustroju  i  delimitacji,  konsultacje, 

referenda,

• utworzenie regionów.

Regionalizacja  od  dołu

  wypływa  z  realizacji  żądań 

regionalistycznych  i  konieczności  uznania  autonomii 

regionów przez władze centralne.

Można zaobserwować następujące procesy:

• istnienie wspólnot regionalnych,

• osiągnięcie świadomości regionalnej,

• pojawienie się pragnienia odrębności    (regionalizacji, 

autonomii, separatyzmu),

• lobbing na rzecz regionalizacji,

• projekty ustroju i delimitacji, konsultacje,  referenda,

• utworzenie regionów.

Zalety regionalizacji

1.

Rozwój 

kultury 

danego 

regionu

 

dzięki 

przeznaczeniu  funduszy  unijnych  bezpośrednio  dla 

konkretnych regionów. 

2.

Pojawienie  się  możliwości  decydowania  na 

szczeblu  regionalnym

.  Decyzje  dotyczące  danego 

regionu  podejmowane  są  przez  jednostki,  które 

najlepiej  znają  potrzeby  i  oczekiwania  społeczności 

danego regionu.

 
3.

Wyróżnienie różnic miedzy regionami bogatymi 

i  biednymi

,

  dzięki  czemu  podział  funduszy  miedzy 

poszczególne z nich staje się łatwiejszy.

4.

Oddzielenie regionów sprzyja poprawie 

środowiska  naturalnego

.  Szczególnie 

zauważalna 

jest 

ona 

w 

mniejszych 

regionach.

5.

Przyspieszenie  rozwoju  kraju  poprzez 

równomiernie 

rozporządzenie 

funduszami  w  zależności  od  potrzeb 

rozwojowych danego regionu.

6.

Promowanie  kulturowej  różnorodności

, 

co uwidacznia się w poczuciu mieszkańców, 

że  mają  większy  wpływ  na  współtworzenie 

europejskich struktur i praw.

Wady regionalizacji

1.

Oddzielenie 

regionów 

bogatych 

od 

słabo 

rozwiniętych.

  Podział  na  regiony  może  doprowadzić  do 

szybszego rozwoju jednych regionów, a zacofaniu innych.

2.

Zróżnicowanie  regionów  może  stać  się  powodem 

migracji

 do regionów bogatszych, gdzie łatwiej o prace i 

gdzie wyższy jest standard zabezpieczenia socjalnego.

 
3.

Powstanie  tzw.  Regionów  „wygranych”  w  związku   

odgrodzeniem się regionów bogatych od biednych.

4.

Pojawienie  się  bezrobocia  szczególnie  w  biednych 

regionach

, 

co 

powoduje 

utratę 

bezpieczeństwa 

socjalnego.

5.

Nadmierny 

rozwój 

separatyzmu

 

niektórych regionów.

6.

Występowanie nacjonalizmu

. Regionalizm 

może  być  postrzegany  jako  zagrożenie  dla 

integralności  państwa  oraz  wywoływać 

reakcję obronną struktur państwowych. 

7.

Zanieczyszczenie 

środowiska 

naturalnego

,

 

szczególnie  w  regionach 

uprzemysłowionych 

i dalece rozwiniętych.

Rodzaje regionów

Występują trzy rodzaje regionów 

Występują trzy rodzaje regionów 

(w sensie politycznym):

(w sensie politycznym):

•

region federalny

region federalny

•

region autonomiczny

region autonomiczny

•

region administracyjno–samorządowy.

region administracyjno–samorządowy.

Region  federalny

Region  federalny

  –  ma  najszerszy 

  –  ma  najszerszy 

zakres 

kompetencji 

tj. 

jednostka 

zakres 

kompetencji 

tj. 

jednostka 

składowa  państwa  wyposażona  we 

składowa  państwa  wyposażona  we 

władztwo. Tylko część władztwa należy 

władztwo. Tylko część władztwa należy 

do  kompetencji  państwa  i  ten  szerszy 

do  kompetencji  państwa  i  ten  szerszy 

zakres 

mieści 

się 

zakres 

mieści 

się 

w  kompetencji  federacji.  Państwo  ma 

w  kompetencji  federacji.  Państwo  ma 

wydzielone kompetencje – dotyczą one 

wydzielone kompetencje – dotyczą one 

obrony państwa i polityki zagranicznej.

obrony państwa i polityki zagranicznej.

Region  autonomiczny

Region  autonomiczny

  –  na  znacznie  węższy 

  –  na  znacznie  węższy 

zakres uprawnień niż federacja. Charakteryzuje 

zakres uprawnień niż federacja. Charakteryzuje 

się  tym,  że  jest  wyposażony  w  pewien 

się  tym,  że  jest  wyposażony  w  pewien 

ograniczony 

zakres 

kompetencji 

ograniczony 

zakres 

kompetencji 

ustawodawczej.  Te  kompetencje  są  ustalone  w 

ustawodawczej.  Te  kompetencje  są  ustalone  w 

taki  sposób,  że  kwestie,  które  wynikają  ze 

taki  sposób,  że  kwestie,  które  wynikają  ze 

specyfiki 

regionu 

specyfiki 

regionu 

i mają taki charakter iż nie naruszają stabilności 

i mają taki charakter iż nie naruszają stabilności 

systemu  całego  państwa  są  przekazane  do 

systemu  całego  państwa  są  przekazane  do 

kompetencji  regionu  autonomicznego.  Jest  to 

kompetencji  regionu  autonomicznego.  Jest  to 

wąski  zakres  i  podlega  ona  w  różnych 

wąski  zakres  i  podlega  ona  w  różnych 

zakresach kontroli państwa.(Włochy, Hiszpania)

zakresach kontroli państwa.(Włochy, Hiszpania)

Region 

administracyjno–

Region 

administracyjno–

samorządowy

samorządowy

    jest  przeważającym 

    jest  przeważającym 

modelem  w  Europie.  Charakteryzuje  się 

modelem  w  Europie.  Charakteryzuje  się 

decentralizacją  uprawnień  na  zasadach 

decentralizacją  uprawnień  na  zasadach 

określonych 

określonych 

w  ustawach,  nie  mają  uprawnień  do 

w  ustawach,  nie  mają  uprawnień  do 

stanowienia 

prawa. 

Władza 

– 

stanowienia 

prawa. 

Władza 

– 

konsekwencją 

(skutkiem) 

pewnej 

konsekwencją 

(skutkiem) 

pewnej 

odrębności  (cech)  występujących  na 

odrębności  (cech)  występujących  na 

danym 

obszarze. 

Występują 

też 

danym 

obszarze. 

Występują 

też 

przesłanki o niepolitycznym charakterze.

przesłanki o niepolitycznym charakterze.

Inne typy regionów:

Inne typy regionów:

Typy regionów wg. Raportów Komisji Europejskiej

Typy regionów wg. Raportów Komisji Europejskiej

• regiony  peryferyjne

regiony  peryferyjne

,  w  których  dominuje  rolnictwo, 

,  w  których  dominuje  rolnictwo, 

czyli 

czyli 

o niskim poziomie rozwoju,

o niskim poziomie rozwoju,

• inne  regiony  rolnicze

inne  regiony  rolnicze

,  które  nie  są  peryferyjnie 

,  które  nie  są  peryferyjnie 

położone,

położone,

• regiony  „osierocone”

regiony  „osierocone”

,  tj.  regiony  górnicze,  z 

,  tj.  regiony  górnicze,  z 

przemysłem włókienniczym czy stoczniowym,

przemysłem włókienniczym czy stoczniowym,

• „

„

nowe landy”

nowe landy”

 

 

z byłego NRD,

z byłego NRD,

• regiony przygraniczne

regiony przygraniczne

,

,

• regiony o niskiej gęstości zaludnienia (szczególnie 

regiony o niskiej gęstości zaludnienia (szczególnie 

północne obszary krajów skandynawskich),

północne obszary krajów skandynawskich),

• regiony  konurbacyjne

regiony  konurbacyjne

, 

, 

charakteryzujące  się  wysokim 

charakteryzujące  się  wysokim 

poziomem bezrobocia.

poziomem bezrobocia.

Dziękuję za uwagę