Polityka transportowa Unii

Europejskiej

POLITYKA TRANSPORTOWA UNII

EUROPEJSKIEJ



jeden z filarów rozwoju gospodarek
państw członkowskich. Sprawne
funkcjonowanie przewozów istotnie
wpływa na efektywność gospodarowania i
korzyści z niej płynące. W roku 2001
wydatki na transport w Unii Europejskiej
sięgnęły 1 biliona euro, co stanowi ponad
10% łącznego produktu krajowego brutto
państw Wspólnoty.

TRANSPORT DROGOWY



pozostaje najpopularniejszą metodą przewozu. W roku 2000 obejmował on 44%
łącznych przewozów transportowych i 79% pasażerskich. Jednocześnie
transport drogowy najmocniej zanieczyszcza środowisko oraz jest źródłem wielu
szkód społecznych. Koszty związane z tymi utrudnieniami to głównie
zanieczyszczenie powietrza, zmiany klimatyczne, hałas, utrzymanie
infrastruktury i wypadki drogowe.

HISTORIA



1992, 1993 rok: Rozporządzenia Rady zakreśliły ramy wspólnego rynku przewozów

towarowych w transporcie drogowym.



1998 rok: Całkowita liberalizacja poprzez usunięcie wszelkich ograniczeń dotyczących

narodowości lub miejsca siedziby przewoźnika.



Regulacje dotyczące przewozów pasażerskich zawarte zostały w rozporządzenia Rady z 1992

roku: międzynarodowy przewóz pasażerów autokarami i autobusami (pojazdy przewożące

ponad dziewięć osób łącznie z kierowcą przez przewoźników mających swą siedzibę na

terenie UE i działających na zasadzie wynajmu, wynagrodzenia lub na własny rachunek) oraz

z 1997 roku: warunki świadczenia usług krajowych przez przewoźników nierezydentów.



Przepisy mające na celu poprawę warunków bezpieczeństwa to między innymi:



Przepisy regulujące przewóz niebezpiecznych ładunków



przepisy ustalające dopuszczalne stężenie alkoholu we krwi kierowcy



Przepisy określające maksymalne rozmiary i wagę pojazdu drogowego



Kolejnym krokiem na drodze do poprawy bezpieczeństwa było utworzenie w 1993 roku CARE

– banku danych o wypadkach drogowych. Aby usprawnić ruch drogowy ustalane są opłaty za

dostęp do najbardziej zatłoczonych połączeń, na przykład wprowadzona po raz pierwszy w

Londynie w 2003 roku opłata za wjazd do centrum miasta. Przepisy dotyczące transportu

drogowego regulują również zasady wzajemnego uznawania dyplomów oraz innych

świadectw kwalifikacji zawodowych, szkoleń kierowców, a także niektórych aspektów sfery

społecznej zatrudnienia w transporcie drogowym, jak maksymalny czas jazdy kierowców oraz

minimalny czas odpoczynku i przerw.

TRANSPORT KOLEJOWY



przypada jedynie ok. 8% przewozów towarów oraz 6%

przewozów pasażerskich. Wynika to z niekorzystnych

warunków liberalizacji tego obszaru w momencie wejścia w

życie regulacji o wspólnym rynku transportu kolejowego z

1993 roku. Były to głównie monopole państwowe, nadmierna

regulacja przewozów kolejowych oraz zła kondycja

przedsiębiorstw kolejowych w państwach członkowskich. Aby

kolej mogła przejąć przewozy towarowe drogowe konieczne

jest zwiększenie prędkości (obecnie pociąg towarowy w UE

jeździ średnio z prędkością 18km/h) i podniesienie poziomu

usług. Ze względu na wymienione niedogodności transport

kolejowy jest mało konkurencyjny w porównaniu do innych

technik przewozu. Ze względu na jego małą szkodliwość dla

środowiska naturalnego oraz bezpieczeństwo Unia Europejska

uznała rewitalizację kolei za jeden z priorytetów w dziedzinie

polityki transportowej.

HISTORIA



1991 rok: Dyrektywa Rady Europejskiej w sprawie rozwoju

kolei Wspólnoty, demonopolizacja poprzez rozdzielenie

zarządzania infrastrukturą od usług przewozowych



2001 rok: dyrektywa Rady i Parlamentu Europejskiego

stanowiąca, że od 2003 roku wszystkie firmy posiadające

licencję wspólnotową zyskują prawo świadczenia

międzynarodowego transportu towarów w ramach

Transeuropejskiej Kolejowej Sieci Przewozów (Trans European

Rail Freight Net-work). Licencja wspólnotowa wydawana na

okres 5 lat wydawana jest po spełnieniu określonych

warunków i uznawana na terenie całej UE.



Od 15 marca 2003 roku (w Wielkiej Brytanii, Grecji i Irlandii po

5-letnim okresie przejściowym) państwa członkowskie mają

obowiązek utworzenia jednostek zarządzających infrastruktura

kolejową przyznających dostęp do niej i pobierających

odpowiednie opłaty.

TRANSPORT MORSKI

ŚRÓDLĄDOWY



dział transportu wodnego śródlądowego w

przewozie towarów wynosi 4% i wciąż

maleje na rzecz transportu drogowego.

Polityka ma na celu ograniczenie

nadmiernej podaży usług w tej dziedzinie

oraz złomowania statków. Pomimo

wysiłków na rzecz liberalizacji danej gałęzi

transportu, pełna swoboda świadczenia

usług nie została jeszcze osiągnięta.

HISTORIA

TRANSPORT MORSKI



Liberalizacja międzynarodowego transportu morskiego

została dokonana na zasadzie wieloletniej praktyki

międzynarodowej oraz dzięki działalności

Międzynarodowej Organizacji Morskiej. Unia Europejska

w swej działalności koncentruje się na pomocy dla

armatorów wspólnotowych, ochronie środowiska,

bezpieczeństwie morskim i standardach socjalnych. Ze

względu na zagrożenie wyciekami ropy naftowej u

wybrzeży Europy, UE wprowadziła bardziej szczegółowe

inspekcje statków, kary za zanieczyszczenie

spowodowane zaniedbaniem oraz stopniowe wycofanie

z użytku tankowców jednokadłubowych.

HISTORIA



1986 rok: Rozporządzenie Rady:
swoboda oferowania usług w przewozie
morskim między państwami
członkowskimi oraz między państwami
członkowskimi a krajami trzecimi;



1992 rok: Rozporządzenie Rady:
liberalizacja przewozów kabotażowych

TRANSPORT LOTNICZY



Dzięki liberalizacji usług lotniczych nastąpił
wzrost konkurencyjności, obniżenie cen i
zwiększenie liczby połączeń między krajami
członkowskimi. W roku 2007 podpisano umowę
ze Stanami Zjednoczonymi o „otwartym niebie”,
dzięki której z udogodnień w transporcie można
korzystać również na trasach transatlantyckich.
Każdy przewoźnik z UE może obsługiwać loty z
dowolnego lotniska wspólnoty do wybranego
portu lotniczego w USA.